Article

# Elijah - Number Four

Elia – Nummer Vier

Slavery

Slavernij

Author

Jeff Pippenger

Published

October 1, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Elijah’s witness begins when he identifies that there would be no rain, except at his word for three and a half years.

Elia’s getuigenis begint wanneer hij aankondigt dat er drieënhalf jaar lang geen regen zal zijn, behalve op zijn woord.

> And Elijah the Tishbite, who was of the inhabitants of Gilead, said unto Ahab, As the Lord God of Israel liveth, before whom I stand, there shall not be dew nor rain these years, but according to my word. 1 Kings 17:1.

> En Elia, de Tisbiet, van de inwoners van Gilead, zeide tot Achab: Zo waar de HEERE, de God Israëls, leeft, voor Wiens aangezicht ik sta, er zal deze jaren geen dauw noch regen zijn, tenzij dan naar mijn woord. 1 Koningen 17:1.

Those three and a half years represent the history of Thyatira from 538 until 1798. In 1798, at the end of the period of drought Elijah summons Ahab to Carmel. The first angels’ message announced the hour of God’s judgment on October 22, 1844. The first angel’s message was the command to Ahab to call all of Israel to Carmel.

Die drieënhalf jaar vertegenwoordigen de geschiedenis van Thyatira van 538 tot 1798. In 1798, aan het einde van de periode van droogte, ontbiedt Elia Achab naar Karmel. De boodschap van de eerste engel kondigde op 22 oktober 1844 het uur van Gods oordeel aan. De boodschap van de eerste engel was het bevel aan Achab om heel Israël naar Karmel te roepen.

> And it came to pass, when Ahab saw Elijah, that Ahab said unto him, Art thou he that troubleth Israel? And he answered, I have not troubled Israel; but thou, and thy father’s house, in that ye have forsaken the commandments of the Lord, and thou hast followed Baalim. Now therefore send, and gather to me all Israel unto mount Carmel, and the prophets of Baal four hundred and fifty, and the prophets of the groves four hundred, which eat at Jezebel’s table. So Ahab sent unto all the children of Israel, and gathered the prophets together unto mount Carmel. And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. 1 Kings 18:17–21.

> En het geschiedde, toen Achab Elia zag, dat Achab tot hem zei: Zijt gij het die Israël in beroering brengt? En hij antwoordde: Ik heb Israël niet in beroering gebracht; maar gij en het huis van uw vader, doordat gij de geboden des Heeren hebt verlaten en de Baäls zijt nagevolgd. Zend nu dan heen, en laat geheel Israël tot mij bijeenkomen op de berg Karmel, en de vierhonderdvijftig profeten van Baäl, en de vierhonderd profeten van de gewijde palen, die van de tafel van Izebel eten. Zo zond Achab tot al de kinderen Israëls en bracht de profeten bijeen op de berg Karmel. Toen trad Elia tot heel het volk en zei: Hoe lang hinkt gij op twee gedachten? Indien de Heere God is, volgt Hem na; maar indien het Baäl is, volgt hem dan na. Doch het volk antwoordde hem niet één woord. 1 Koningen 18:17–21.

All Israel was gathered to Carmel in the time of Elijah, which in turn represented William Miller’s history when the three churches of Revelation chapter three were gathered together. The church that had initially fled into the wilderness in 538 to escape the persecution of Jezebel, as represented by the church of Thyatira, came out of the wilderness as the generation that was to be confronted with the message of Elijah, represented by William Miller. The earth beast then opened its mouth and swallowed up the flood of persecution that had been sent against her for twelve hundred and sixty years.

Geheel Israël werd in de tijd van Elia op de Karmel verzameld, wat op zijn beurt de geschiedenis van William Miller voorstelde, toen de drie gemeenten van Openbaring hoofdstuk drie bijeenverzameld werden. De gemeente die aanvankelijk in 538 naar de woestijn was gevlucht om aan de vervolging van Izebel te ontkomen, zoals voorgesteld door de gemeente van Thyatira, kwam uit de woestijn tevoorschijn als de generatie die geconfronteerd moest worden met de boodschap van Elia, vertegenwoordigd door William Miller. Het beest uit de aarde opende daarop zijn mond en verzwolg de vloed van vervolging die twaalfhonderdzestig jaar lang tegen haar was uitgezonden.

> And the earth helped the woman, and the earth opened her mouth, and swallowed up the flood which the dragon cast out of his mouth. Revelation 12:16.

> En de aarde kwam de vrouw te hulp, en de aarde opende haar mond en verzwolg de stroom die de draak uit zijn mond had geworpen. Openbaring 12:16.

In prophecy the “speaking of a nation” is the action of its legislative and judicial authorities, and in 1789 the United States established the divine document that is the Constitution of the United States, thus protecting the rights and freedom necessary to provide protection from the persecution of both the kings of Europe and the apostate Catholic church.

In de profetie is het „spreken van een natie” het handelen van haar wetgevende en rechterlijke autoriteiten, en in 1789 hebben de Verenigde Staten het goddelijke document vastgesteld dat de Grondwet van de Verenigde Staten is, en daarmee de rechten en de vrijheid beschermd die noodzakelijk zijn om bescherming te bieden tegen de vervolging van zowel de koningen van Europa als de afvallige Katholieke Kerk.

> “The speaking of the nation is the action of its legislative and judicial authorities.” The Great Controversy, 443.

> „Het spreken van de natie is het handelen van haar wetgevende en rechterlijke autoriteiten.” The Great Controversy, 443.

In 1789, just before the beginning of the United States’ prophetic role as the sixth kingdom of Bible prophecy began, it spake as a Lamb, but at the Sunday law it will speak as a dragon.

In 1789, vlak voordat de profetische rol van de Verenigde Staten als het zesde koninkrijk van de Bijbelse profetie aanving, sprak het als een lam, maar bij de zondagswet zal het spreken als een draak.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. Revelation 13:11.

> En ik zag een ander beest opkomen uit de aarde; en het had twee horens als een lam, en het sprak als een draak. Openbaring 13:11.

The beginning and ending of the earth beast are marked by its speaking. In 1798, Ahab calls all of Israel to Mount Carmel where Elijah is going to set forth a test to prove to those watching whether the God of the Hebrews or the god of Jezebel is the true God. Jezebel had four hundred and fifty prophets of Baal and four hundred prophets of the grove. The false god Baal was a male deity and the false god Ashtaroth was a female deity.

Het begin en het einde van het beest uit de aarde worden gekenmerkt door zijn spreken. In 1798 roept Achab geheel Israël bijeen op de berg Karmel, waar Elia een proef zal voorleggen om aan hen die toekijken te bewijzen of de God van de Hebreeën dan wel de god van Izebel de ware God is. Izebel had vierhonderdvijftig profeten van Baäl en vierhonderd profeten van het bos. De valse god Baäl was een mannelijke godheid en de valse god Astarte een vrouwelijke godheid.

Those two classes of false prophets represent the combination of church and state, for in prophecy when a man and woman are represented together, the woman represents a church and the man the state. Elijah was outnumbered eight hundred and fifty to one as he confronted the unholy combination of church and state, as represented by the female and male false deities and also by the marriage of Ahab and Jezebel. Ahab and Jezebel’s illustration of church and state represent the corruption of the horn of Republicanism and Baal and Ashtaroth represent the corruption of the Protestant horn.

Die twee klassen van valse profeten vertegenwoordigen de vereniging van kerk en staat, want in de profetie, wanneer een man en een vrouw gezamenlijk worden voorgesteld, vertegenwoordigt de vrouw een kerk en de man de staat. Elia stond, acht honderd vijftig tegen één, tegenover de onheilige vereniging van kerk en staat, zoals die werd voorgesteld zowel door de vrouwelijke en mannelijke valse godheden als door het huwelijk van Achab en Izebel. De voorstelling van kerk en staat in Achab en Izebel vertegenwoordigt de verdorvenheid van de hoorn van het republicanisme, en Baäl en Astoreth vertegenwoordigen de verdorvenheid van de protestantse hoorn.

The issue was Elijah’s protest against the corrupt religion represented by Thyatira in Revelation chapter two. Elijah represented a Protestant, for the only definition of Protestant is someone who protests against Rome. Elijah’s protest represents a protest against the combination of church and state that is accomplished by the unholy alliance between a corrupted state with a corrupted church.

Het vraagstuk was Elia’s protest tegen de verdorven godsdienst die in Openbaring, hoofdstuk twee, door Thyatira wordt voorgesteld. Elia vertegenwoordigde een protestant, want de enige definitie van een protestant is iemand die protesteert tegen Rome. Elia’s protest vertegenwoordigt een protest tegen de vereniging van kerk en staat die tot stand wordt gebracht door het onheilige bondgenootschap tussen een verdorven staat en een verdorven kerk.

> Notwithstanding I have a few things against thee, because thou sufferest that woman Jezebel, which calleth herself a prophetess, to teach and to seduce my servants to commit fornication, and to eat things sacrificed unto idols. And I gave her space to repent of her fornication; and she repented not. Behold, I will cast her into a bed, and them that commit adultery with her into great tribulation, except they repent of their deeds. Revelation 2:20–22.

> Maar Ik heb enkele dingen tegen u: dat u die vrouw Izebel, die zichzelf een profetes noemt, laat begaan om Mijn dienstknechten te onderwijzen en te verleiden hoererij te bedrijven en afgodenoffers te eten. En Ik heb haar tijd gegeven om zich van haar hoererij te bekeren, maar zij heeft zich niet bekeerd. Zie, Ik werp haar te bed, en hen die met haar overspel bedrijven in grote verdrukking, tenzij zij zich bekeren van hun werken. Openbaring 2:20–22.

Eating represents the message you accept, and a message that is sacrificed to idols represents the doctrines of Catholicism, the very symbol of the abominable worship of idols. God’s people in the Dark Ages had come to accept many of the pagan doctrines of Catholicism, and especially the worship of the sun.

Eten vertegenwoordigt de boodschap die u aanvaardt, en een boodschap die aan afgoden is geofferd vertegenwoordigt de leerstellingen van het katholicisme, het eigenlijke symbool van de gruwelijke afgodendienst. Gods volk was in de Donkere Middeleeuwen ertoe gekomen vele van de heidense leerstellingen van het katholicisme te aanvaarden, en in het bijzonder de verering van de zon.

Fornication is an unlawful relationship and prophetically represents the very essence of what the Constitution prohibits; the combination of church and state. Ahab was in an unlawful relationship with Jezebel, for as a king of Israel he was not to marry a heathen princess. Jesus identified John the Baptist as Elijah, and John also confronted the same unholy relationship when he rebuked Herod for marrying Herodias, his brother’s wife.

Hoererij is een onwettige verhouding en vertegenwoordigt profetisch juist de wezenlijke kern van hetgeen de Grondwet verbiedt: de verbinding van kerk en staat. Achab bevond zich in een onwettige verhouding met Izebel, want als koning van Israël mocht hij niet trouwen met een heidense prinses. Jezus duidde Johannes de Doper aan als Elia, en ook Johannes confronteerde diezelfde onheilige verhouding toen hij Herodes bestrafte omdat hij met Herodias, de vrouw van zijn broer, was getrouwd.

> For Herod had laid hold on John, and bound him, and put him in prison for Herodias’ sake, his brother Philip’s wife. For John said unto him, It is not lawful for thee to have her. Matthew 14:3, 4.

> Want Herodes had Johannes gegrepen, hem gebonden en in de gevangenis gezet omwille van Herodias, de vrouw van zijn broer Filippus. Want Johannes had tot hem gezegd: Het is u niet geoorloofd haar te hebben. Mattheüs 14:3, 4.

Elijah’s confrontation with Ahab and Jezebel prefigured John’s confrontation with Herod and Herodias for both relationships represented an unlawful relationship of church and state. Together they represent the Elijah message of the one hundred and forty-four thousand who confronts the papacy (Jezebel & Herodias), the ten kings that represent the United Nations (Ahab & Herod) and the United States that represents the false prophet (the false prophets of Carmel and Salome, Herodias’ daughter).

Elia’s confrontatie met Achab en Izebel prefigureerde Johannes’ confrontatie met Herodes en Herodias, want beide verhoudingen vertegenwoordigden een onwettige verbintenis van kerk en staat. Samen vertegenwoordigen zij de Elia-boodschap van de honderdvierenvijftigduizend die het pausdom (Izebel en Herodias), de tien koningen die de Verenigde Naties vertegenwoordigen (Achab en Herodes), en de Verenigde Staten, die de valse profeet vertegenwoordigen (de valse profeten van Karmel en Salome, de dochter van Herodias), confronteert.

The prophetic setting at Carmel includes the defense by Elijah of the Constitution of the United States, which enshrines the principle of the separation of church and state.

De profetische setting op de Karmel omvat de verdediging door Elia van de Grondwet van de Verenigde Staten, die het beginsel van de scheiding van kerk en staat verankert.

> And it came to pass, when Ahab saw Elijah, that Ahab said unto him, Art thou he that troubleth Israel? And he answered, I have not troubled Israel; but thou, and thy father’s house, in that ye have forsaken the commandments of the Lord, and thou hast followed Baalim. 1 Kings 18:17, 18.

> En het geschiedde, toen Achab Elia zag, dat Achab tot hem zeide: Zijt gij het, die Israël in beroering brengt? En hij antwoordde: Ik heb Israël niet in beroering gebracht, maar gij en het huis van uw vader, doordat gij de geboden des HEEREN hebt verlaten en de Baäls zijt nagevolgd. 1 Koningen 18:17, 18.

The Constitution established that the two horns of Republicanism and Protestantism would always stay separate from each other. But Revelation identifies that when the United States ultimately speaks as a dragon, it will do so when the apostate churches of the United States take control and combine with the apostate government.

De Grondwet stelde vast dat de twee horens van het republicanisme en het protestantisme altijd van elkaar gescheiden zouden blijven. Maar de Openbaring maakt duidelijk dat, wanneer de Verenigde Staten uiteindelijk spreken als een draak, dit zal geschieden wanneer de afvallige kerken van de Verenigde Staten de macht overnemen en zich verenigen met de afvallige regering.

> “But what is the ‘image to the beast’? and how is it to be formed? The image is made by the two-horned beast, and is an image to the beast. It is also called an image of the beast. Then to learn what the image is like and how it is to be formed we must study the characteristics of the beast itself—the papacy.

> “Maar wat is het ‘beeld voor het beest’? en hoe moet het worden gevormd? Het beeld wordt gemaakt door het beest met de twee horens, en is een beeld voor het beest. Het wordt ook een beeld van het beest genoemd. Om dan te weten te komen hoe het beeld eruitziet en hoe het moet worden gevormd, moeten wij de kenmerken van het beest zelf bestuderen — het pausdom.

> “When the early church became corrupted by departing from the simplicity of the gospel and accepting heathen rites and customs, she lost the Spirit and power of God; and in order to control the consciences of the people, she sought the support of the secular power. The result was the papacy, a church that controlled the power of the state and employed it to further her own ends, especially for the punishment of ‘heresy.’ In order for the United States to form an image of the beast, the religious power must so control the civil government that the authority of the state will also be employed by the church to accomplish her own ends.” The Great Controversy, 443.

> „Toen de vroege kerk verdorven raakte doordat zij afweek van de eenvoud van het evangelie en heidense riten en gebruiken aannam, verloor zij de Geest en de kracht van God; en om de gewetens van het volk te beheersen, zocht zij de steun van de wereldlijke macht. Het resultaat was het pausdom, een kerk die de macht van de staat beheerste en die gebruikte om haar eigen doeleinden te bevorderen, in het bijzonder voor de bestraffing van ‘ketterij’. Opdat de Verenigde Staten een beeld van het beest zouden vormen, moet de religieuze macht de burgerlijke overheid zó beheersen dat ook het gezag van de staat door de kerk zal worden aangewend om haar eigen doeleinden te verwezenlijken.” The Great Controversy, 443.

Elijah at Mount Carmel represented the work of the Millerites, and the Millerites were established as the true prophet in contrast with those that had recently come out from under the influence of Catholicism, but chose through their rejection of the light of the first angel to return to Rome. Thus, the second angel’s message in the spring of 1844 consisted of identifying the Protestant denominations as daughters of Babylon, and the Millerites as the genuine Protestant horn.

Elia op de berg Karmel vertegenwoordigde het werk van de Millerieten, en de Millerieten werden gevestigd als de ware profeet in tegenstelling tot hen die onlangs onder de invloed van het katholicisme vandaan waren gekomen, maar er door hun verwerping van het licht van de eerste engel voor kozen naar Rome terug te keren. Aldus bestond de boodschap van de tweede engel in het voorjaar van 1844 daarin dat de protestantse denominaties werden geïdentificeerd als dochters van Babylon, en de Millerieten als de ware protestantse hoorn.

When God brought ancient Israel out of the slavery of Egypt and through the waters of the Red Sea, He initiated a progressive testing process that began with the test of the heavenly manna.

Toen God het oude Israël uit de slavernij van Egypte en door de wateren van de Rode Zee leidde, zette Hij een voortschrijdend beproevingsproces in gang dat begon met de beproeving van het hemelse manna.

> “Upon us is shining the accumulated light of past ages. The record of Israel’s forgetfulness has been preserved for our enlightenment. In this age God has set His hand to gather unto Himself a people from every nation, kindred, and tongue. In the advent movement He has wrought for His heritage, even as He wrought for the Israelites in leading them from Egypt. In the great disappointment of 1844 the faith of His people was tested as was that of the Hebrews at the Red Sea.” Testimonies, volume 8, 115, 116.

> “Op ons schijnt het opgehoopte licht van vervlogen eeuwen. Het verslag van Israëls vergeetachtigheid is bewaard gebleven tot onze verlichting. In deze tijd heeft God Zijn hand uitgestrekt om Zich uit elke natie, stam en taal een volk te vergaderen. In de adventbeweging heeft Hij voor Zijn erfdeel gewerkt, evenals Hij voor de Israëlieten werkte toen Hij hen uit Egypte leidde. In de grote teleurstelling van 1844 werd het geloof van Zijn volk beproefd, zoals dat van de Hebreeën aan de Rode Zee.” Testimonies, deel 8, 115, 116.

The disappointment of October 22, 1844, led to the understanding of the heavenly sanctuary, which then presented the test of the Sabbath just as the test of the manna became the first of a series of ten tests for ancient Israel.

De teleurstelling van 22 oktober 1844 leidde tot het inzicht in het hemelse heiligdom, dat vervolgens de beproeving van de sabbat voorhield, evenals de beproeving van het manna de eerste werd in een reeks van tien beproevingen voor het oude Israël.

> “The Lord gave me the following view in 1847, while the brethren were assembled on the Sabbath, at Topsham, Maine.

> „De Heer gaf mij in 1847 het volgende gezicht, terwijl de broeders op de sabbat bijeenvergaderd waren te Topsham, Maine.

> “We felt an unusual spirit of prayer. And as we prayed the Holy Ghost fell upon us. We were very happy. Soon I was lost to earthly things and was wrapped in a vision of God’s glory. I saw an angel flying swiftly to me. He quickly carried me from the earth to the Holy City. In the city I saw a temple, which I entered. I passed through a door before I came to the first veil. This veil was raised, and I passed into the holy place. Here I saw the altar of incense, the candlestick with seven lamps, and the table on which was the shewbread. After viewing the glory of the holy, Jesus raised the second veil and I passed into the holy of holies.

> „Wij voelden een ongewone geest van gebed. En terwijl wij baden, viel de Heilige Geest op ons. Wij waren zeer gelukkig. Weldra was ik de aardse dingen kwijtgeraakt en werd ik omhuld door een visioen van Gods heerlijkheid. Ik zag een engel snel naar mij toe vliegen. Hij droeg mij spoedig van de aarde naar de Heilige Stad. In de stad zag ik een tempel, die ik binnenging. Ik ging door een deur voordat ik bij het eerste voorhangsel kwam. Dit voorhangsel werd opgeheven, en ik ging het heilige binnen. Hier zag ik het reukofferaltaar, de kandelaar met zeven lampen, en de tafel waarop de toonbroden lagen. Nadat ik de heerlijkheid van het heilige had aanschouwd, hief Jezus het tweede voorhangsel op en ging ik het heilige der heiligen binnen.

> “In the holiest I saw an ark; on the top and sides of it was purest gold. On each end of the ark was a lovely cherub, with its wings spread out over it. Their faces were turned toward each other, and they looked downward. Between the angels was a golden censer. Above the ark, where the angels stood, was an exceeding bright glory, that appeared like a throne where God dwelt. Jesus stood by the ark, and as the saints’ prayers came up to Him, the incense in the censer would smoke, and He would offer up their prayers with the smoke of the incense to His Father. In the ark was the golden pot of manna, Aaron’s rod that budded, and the tables of stone which folded together like a book. Jesus opened them, and I saw the Ten Commandments written on them with the finger of God. On one table were four, and on the other six. The four on the first table shone brighter than the other six. But the fourth, the Sabbath commandment, shone above them all; for the Sabbath was set apart to be kept in honor of God’s holy name. The holy Sabbath looked glorious—a halo of glory was all around it. I saw that the Sabbath commandment was not nailed to the cross. If it was, the other nine commandments were; and we are at liberty to break them all, as well as to break the fourth. I saw that God had not changed the Sabbath, for He never changes. But the pope had changed it from the seventh to the first day of the week; for he was to change times and laws.” Early Writings, 32.

> “In het heiligste zag ik een ark; bovenop en aan de zijkanten ervan was het zuiverste goud. Aan elk uiteinde van de ark bevond zich een lieflijke cherub, met zijn vleugels daarover uitgespreid. Hun aangezichten waren naar elkaar toegekeerd, en zij zagen omlaag. Tussen de engelen was een gouden wierookvat. Boven de ark, waar de engelen stonden, was een buitengewoon heldere heerlijkheid, die eruitzag als een troon waar God woonde. Jezus stond bij de ark, en wanneer de gebeden van de heiligen tot Hem oprezen, steeg de wierook in het wierookvat op, en Hij bracht hun gebeden met de rook van de wierook omhoog tot Zijn Vader. In de ark waren de gouden kruik met manna, de staf van Aäron die gebloeid had, en de stenen tafelen die als een boek dichtvouwden. Jezus opende ze, en ik zag de Tien Geboden daarop geschreven met de vinger van God. Op de ene tafel stonden er vier, en op de andere zes. De vier op de eerste tafel straalden helderder dan de andere zes. Maar het vierde, het sabbatsgebod, straalde boven alle uit; want de sabbat was afgezonderd om gehouden te worden ter ere van Gods heilige naam. De heilige sabbat zag er heerlijk uit—een stralenkrans van heerlijkheid omgaf hem geheel. Ik zag dat het sabbatsgebod niet aan het kruis genageld was. Als dat zo was, dan waren de andere negen geboden dat ook; en het staat ons vrij ze alle te overtreden, evenals het vierde. Ik zag dat God de sabbat niet had veranderd, want Hij verandert nooit. Maar de paus had die veranderd van de zevende naar de eerste dag van de week; want hij zou tijden en wetten veranderen.” Early Writings, 32.

When the Protestants came out of the Dark Ages in 1798 and the book of Daniel was unsealed, the sixth kingdom of Bible prophecy, the two-horned earth beast of Revelation thirteen began its march through prophetic history. Protestantism was founded upon the sacred document called the Holy Bible and Republicanism was founded upon the sacred document called the Constitution. God had brought His church in the wilderness out of the Dark Ages, but just as with ancient Israel during the Egyptian period of slavery the Sabbath commandment had been forgotten. As Israel crossed the Red Sea on its way to the giving of the law at Sinai, modern Israel crossed the Atlantic on its way to October 22, 1844, where the law would once again be revealed. The Lord was once again raising up a people who would be the depositaries of His law, the depositaries of His prophetic revelations and who would carry the mantle of Protestantism. Ancient Israel was given the two tables of the Ten Commandments as the symbol of their work to be the depositaries of His law, and modern Israel was given the two tables of Habakkuk as the symbol of their work as depositaries of His prophetic Word.

Toen de protestanten in 1798 uit de Donkere Middeleeuwen tevoorschijn kwamen en het boek Daniël werd ontzegeld, begon het zesde koninkrijk van de Bijbelse profetie, het tweehoornige aardbeest van Openbaring dertien, zijn opmars door de profetische geschiedenis. Het protestantisme was gegrondvest op het heilige document dat de Heilige Bijbel wordt genoemd, en het republicanisme was gegrondvest op het heilige document dat de Grondwet wordt genoemd. God had Zijn gemeente in de woestijn uit de Donkere Middeleeuwen geleid, maar evenals bij het oude Israël tijdens de Egyptische periode van slavernij was het sabbatsgebod vergeten. Zoals Israël de Rode Zee overstak op weg naar de wetgeving op de Sinaï, zo stak het moderne Israël de Atlantische Oceaan over op weg naar 22 oktober 1844, waar de wet opnieuw geopenbaard zou worden. De Heere richtte opnieuw een volk op dat de bewaarders van Zijn wet, de bewaarders van Zijn profetische openbaringen zou zijn en dat de mantel van het protestantisme zou dragen. Aan het oude Israël werden de twee tafelen van de Tien Geboden gegeven als het symbool van hun taak om de bewaarders van Zijn wet te zijn, en aan het moderne Israël werden de twee tafelen van Habakuk gegeven als het symbool van hun taak als bewaarders van Zijn profetische Woord.

Modern Israel was to carry both sets of two tables as it presented the third angel’s message to the world, which is the message proclaimed by those who carry the mantle of Protestantism. The Protestantism that came out of the Dark Ages was then incomplete as was ancient Israel as they crossed through the Red Sea. Protestantism had professed the motto of the Bible and the Bible alone, but had an incomplete understanding of God’s Word through centuries of eating the pagan doctrines of Roman Catholicism (things sacrificed unto idols). God designed that a true Protestant would represent the entire Word of God as symbolized by the “law and the prophets,” the two sets of two tables that represent both the work of God’s people and God’s character. The work of the first angel was to produce a genuine Protestant people that would be both the depositaries of His law and of his prophetic Word.

Het moderne Israël moest beide stellen van twee tafelen dragen terwijl het de boodschap van de derde engel aan de wereld bracht, de boodschap die wordt verkondigd door hen die de mantel van het protestantisme dragen. Het protestantisme dat uit de Donkere Middeleeuwen tevoorschijn kwam, was toen onvolledig, evenals het oude Israël toen het door de Rode Zee trok. Het protestantisme had het devies van de Bijbel en de Bijbel alleen beleden, maar bezat een onvolledig begrip van Gods Woord ten gevolge van eeuwenlang eten van de heidense leerstellingen van het rooms-katholicisme (dingen die aan de afgoden geofferd zijn). God heeft beschikt dat een waar protestant het gehele Woord van God zou vertegenwoordigen, zoals gesymboliseerd door de „wet en de profeten”, de twee stellen van twee tafelen die zowel het werk van Gods volk als Gods karakter voorstellen. Het werk van de eerste engel was een oprecht protestants volk voort te brengen dat zowel de bewaarders van Zijn wet als van Zijn profetische Woord zou zijn.

> “God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world. The three angels of Revelation 14 represent the people who accept the light of God’s messages and go forth as His agents to sound the warning throughout the length and breadth of the earth.” Testimonies, volume 5, 455.

> ‘God heeft Zijn kerk in deze tijd geroepen, evenals Hij het oude Israël heeft geroepen, om als een licht op de aarde te staan. Door het machtige kloofmes der waarheid, de boodschappen van de eerste, tweede en derde engel, heeft Hij hen afgescheiden van de kerken en van de wereld om hen in een heilige nabijheid tot Zichzelf te brengen. Hij heeft hen tot bewaarders van Zijn wet gemaakt en heeft hun de grote waarheden der profetie voor deze tijd toevertrouwd. Gelijk de heilige godsspraken die aan het oude Israël waren toevertrouwd, zijn deze een heilige toevertrouwing die aan de wereld moet worden meegedeeld. De drie engelen van Openbaring 14 vertegenwoordigen het volk dat het licht van Gods boodschappen aanneemt en als Zijn gezanten uitgaat om de waarschuwing over de lengte en breedte der aarde te doen weerklinken.’ Testimonies, deel 5, 455.

The warning that is to be proclaimed by those who have been identified as the depositaries of the two sets of two tables is against receiving the mark of Catholicism. That protest is against the unlawful relationship of Ahab and Jezebel and was represented by Elijah on Mount Carmel. The giving of the two tables of stone at Mount Sinai typified the giving of Habakkuk’s two tables of cloth in the history of 1842 through 1849. Habakkuk’s two tables are the symbol of the covenant relationship between God and His Protestant people. To reject those tables would be the same as ancient Israel rejecting God’s law.

De waarschuwing die verkondigd moet worden door hen die zijn aangeduid als de bewaarders van de twee stellen van twee tafelen, is gericht tegen het aannemen van het merkteken van het katholicisme. Dat protest is gericht tegen de onwettige verhouding van Achab en Izebel en werd door Elia op de berg Karmel voorgesteld. Het geven van de twee stenen tafelen op de berg Sinaï was een voorafbeelding van het geven van de twee linnen tafelen van Habakuk in de geschiedenis van 1842 tot en met 1849. Habakuks twee tafelen zijn het symbool van de verbondsverhouding tussen God en Zijn protestantse volk. Die tafelen te verwerpen zou hetzelfde zijn als het oude Israël dat de wet van God verwierp.

The Millerites entered into the Most Holy Place and received the light of the Sabbath, but the testing process was yet unfinished. Simultaneously the horn of Republicanism was proceeding through the very same history. And both horns would reach a milestone in their march together in 1863.

De Millerieten gingen het Allerheiligste binnen en ontvingen het licht van de sabbat, maar het beproevingsproces was nog niet voltooid. Tegelijkertijd ging de hoorn van het republicanisme door precies dezelfde geschiedenis heen. En beide horens zouden in hun gezamenlijke voortgang in 1863 een mijlpaal bereiken.

Miller’s Elijah message produced a progressive purification process with the intended purpose of establishing the Protestant horn and in the identical history the Republican horn was involved with a progressive process of political development. Both horns are on the same earth beast, so they must travel in unison through the entire history of the earth beast.

Millers Elia-boodschap bracht een voortschrijdend zuiveringsproces voort met het beoogde doel de protestantse hoorn op te richten, en in diezelfde geschiedenis was de Republikeinse hoorn betrokken bij een voortschrijdend proces van politieke ontwikkeling. Beide horens bevinden zich op hetzelfde beest uit de aarde, zodat zij in eensgezindheid door de gehele geschiedenis van het aardbeest moeten voortgaan.

The first prophetic characteristic of the Republican horn of the earth beast was the action of speaking the Constitution into effect in 1789. In 1798, (the time of the end when the book of Daniel was unsealed), the earth beast would speak for the first time as the sixth kingdom of Bible prophecy. 1798 was the beginning of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy, and the speaking that occurred at the beginning of the earth beast’s history in 1798 would typify the last time the sixth kingdom would speak, and that time is represented as the voice of the dragon. When we consider the laws passed by the Republican horn in the United States in 1798, we should expect to see a typification of the laws that will be passed in conjunction with the Sunday law when the United States speaks as a dragon. As we consider the following four laws, ask yourself if the four laws passed in 1798 have the prophetic signature of Alpha and Omega?

Het eerste profetische kenmerk van de Republikeinse hoorn van het beest uit de aarde was de handeling waardoor in 1789 de Grondwet van kracht werd verklaard. In 1798, (de tijd van het einde toen het boek Daniël werd ontzegeld), zou het beest uit de aarde voor het eerst spreken als het zesde koninkrijk van de Bijbelprofetie. 1798 was het begin van de Verenigde Staten als het zesde koninkrijk van de Bijbelprofetie, en het spreken dat plaatsvond aan het begin van de geschiedenis van het beest uit de aarde in 1798 zou een type zijn van de laatste keer dat het zesde koninkrijk zou spreken, en die tijd wordt voorgesteld als de stem van de draak. Wanneer wij de wetten beschouwen die in 1798 door de Republikeinse hoorn in de Verenigde Staten werden aangenomen, behoren wij een voorafbeelding te verwachten van de wetten die in samenhang met de zondagswet zullen worden aangenomen wanneer de Verenigde Staten spreken als een draak. Terwijl wij de volgende vier wetten overwegen, stel uzelf dan de vraag of de vier wetten die in 1798 werden aangenomen, de profetische signatuur van Alfa en Omega dragen?

In 1798, the United States passed several significant laws known as the Alien and Sedition Acts. These acts were a series of four laws passed by the Federalist-controlled Congress and signed into law by President John Adams, the second president of the United States and former vice president of George Washington.

In 1798 namen de Verenigde Staten verscheidene belangrijke wetten aan, bekend als de Alien and Sedition Acts. Deze wetten vormden een reeks van vier wetten die werden aangenomen door het door de Federalisten beheerste Congres en tot wet werden bekrachtigd door president John Adams, de tweede president van de Verenigde Staten en voormalig vicepresident van George Washington.

The Naturalization Act: This law extended the residency requirement for immigrants to become U.S. citizens from 5 to 14 years. It was aimed primarily at curbing the influence of recent immigrants, who were often aligned with the opposition party, the Democratic-Republicans.

De Naturalisatiewet: Deze wet verlengde de vereiste verblijfsduur voor immigranten om staatsburger van de Verenigde Staten te worden van 5 tot 14 jaar. Zij was in de eerste plaats gericht op het inperken van de invloed van recent aangekomen immigranten, die vaak verbonden waren met de oppositiepartij, de Democratisch-Republikeinen.

The Alien Friends Act: This act authorized the president to deport non-citizens deemed to be a threat to the security of the United States during peacetime. It allowed the president to detain and deport any non-citizen he considered dangerous.

De wet inzake vijandige vreemdelingen: Deze wet machtigde de president om niet-staatsburgers die geacht werden een bedreiging te vormen voor de veiligheid van de Verenigde Staten in vredestijd uit te zetten. Zij stelde de president in staat iedere niet-staatsburger die hij als gevaarlijk beschouwde, vast te houden en uit te zetten.

The Alien Enemies Act: This law provided for the apprehension, restraint, and deportation of citizens from countries at war with the United States. It was enacted as a precaution during the tense atmosphere of the late 1790s.

De Alien Enemies Act: Deze wet voorzag in de aanhouding, beperking van de bewegingsvrijheid en deportatie van burgers uit landen die in oorlog waren met de Verenigde Staten. Zij werd uitgevaardigd als voorzorgsmaatregel in de gespannen sfeer van de late jaren 1790.

The Sedition Act: This is the most controversial of the Alien and Sedition Acts. It made it a criminal offense to publish “false, scandalous, and malicious” writings against the government or its officials, with the intent to defame them or bring them into disrepute. Critics saw this as a direct attack on freedom of speech and the press.

De Sedition Act: Dit is de meest omstreden van de Alien and Sedition Acts. Zij stelde het publiceren van „valse, schandelijke en kwaadaardige” geschriften tegen de regering of haar functionarissen strafbaar, wanneer dit geschiedde met de bedoeling hen te belasteren of in diskrediet te brengen. Critici beschouwden dit als een rechtstreekse aanval op de vrijheid van meningsuiting en op de persvrijheid.

The Alien and Sedition Acts were highly controversial and led to significant opposition from Democratic-Republicans, who believed these laws violated fundamental Constitutional rights and targeted their political party. They argued that the laws were an infringement on the First Amendment, which protects freedom of speech and the press. Eventually, these laws played a role in the election of 1800, when Thomas Jefferson and the Democratic-Republicans won the presidency and Congress, leading to the repeal of the Sedition Act.

De Alien and Sedition Acts waren uiterst omstreden en leidden tot aanzienlijke tegenstand van de Democratisch-Republikeinen, die meenden dat deze wetten fundamentele constitutionele rechten schonden en hun politieke partij tot doelwit maakten. Zij voerden aan dat deze wetten een inbreuk vormden op het Eerste Amendement, dat de vrijheid van meningsuiting en van de pers beschermt. Uiteindelijk speelden deze wetten een rol bij de verkiezing van 1800, toen Thomas Jefferson en de Democratisch-Republikeinen het presidentschap en het Congres wonnen, wat leidde tot de intrekking van de Sedition Act.

The Democratic-Republican party believed these laws violated the fundamental rights upheld by the Constitution, and they also believed the laws were targeting the opposing political party. It matters not that these laws were repealed or later expired, the Alpha and Omega illustrates the end with the beginning. In the history where these laws were enacted or “spoke” into law the Federalist party was opposed by a party called Democrat-Republicans. The evolution of the Democrat-Republican party ultimately produces the Republican party. A political party primarily coalesced together based upon an anti-slavery position.

De Democratisch-Republikeinse partij geloofde dat deze wetten de fundamentele rechten schonden die door de Grondwet werden gewaarborgd, en zij geloofde ook dat deze wetten gericht waren tegen de tegenovergestelde politieke partij. Het doet er niet toe dat deze wetten werden ingetrokken of later vervielen; de Alfa en de Omega illustreert het einde met het begin. In de geschiedenis waarin deze wetten werden uitgevaardigd of tot wet werden “gesproken”, werd de Federalistische partij bestreden door een partij die Democratisch-Republikeinen werd genoemd. De ontwikkeling van de Democratisch-Republikeinse partij brengt uiteindelijk de Republikeinse partij voort. Een politieke partij die zich in hoofdzaak aaneensloot op grond van een anti-slavernijstandpunt.

The historians identify 1863 as the very center point of the civil war, a war which was premised upon the issue of slavery. 1863 is also a waymark for the new standard bearers of the Protestant horn, who then rejected the first time-prophecy given to Miller by angels (the prophecy of “seven times” from Leviticus twenty-six). Could it be a simple coincidence that the prophecy of the seven times just happens to be based upon the laws of slavery set forth in the previous chapter of Leviticus? The “curse” identified by the “seven times” was the promise that if the covenant laws of chapter twenty-five were to be disobeyed, Israel would then end its history by returning into the slavery it was taken out of when it began its journey at the Red Sea.

Historici identificeren 1863 als het exacte middelpunt van de burgeroorlog, een oorlog die gegrondvest was op de kwestie van slavernij. 1863 is ook een wegmarkering voor de nieuwe banierdragers van de protestantse hoorn, die toen de eerste tijdsprofetie verwierpen die door engelen aan Miller was gegeven (de profetie van de „zeven tijden” uit Leviticus zesentwintig). Zou het louter toeval kunnen zijn dat de profetie van de zeven tijden juist gebaseerd is op de wetten inzake slavernij die in het voorafgaande hoofdstuk van Leviticus worden uiteengezet? De „vloek” die door de „zeven tijden” wordt aangeduid, was de belofte dat, indien de verbondswetten van hoofdstuk vijfentwintig ongehoorzaamd zouden worden, Israël dan zijn geschiedenis zou beëindigen door terug te keren in de slavernij waaruit het was weggenomen toen het zijn reis bij de Rode Zee begon.

From 1798 to 1863 the political party that was the Democratic–Republican party went through a series of purges or shakings. From 1798 onward, and especially from August 11, 1840 onward through 1863 the Millerite movement went through a series of purges and shakings.

Van 1798 tot 1863 onderging de politieke partij die de Democratisch-Republikeinse Partij was, een reeks zuiveringen of schuddingen. Vanaf 1798, en in het bijzonder vanaf 11 augustus 1840 tot en met 1863, onderging de Milleritische beweging een reeks zuiveringen en schuddingen.

The Democratic-Republican Party, which was one of the early political parties in the United States, did not directly transform into the modern Republican Party as it exists today. Instead, it underwent a series of changes and splits over time, ultimately leading to the formation of several different political parties before the emergence of the Republican Party.

De Democratisch-Republikeinse Partij, die een van de vroege politieke partijen in de Verenigde Staten was, is niet rechtstreeks overgegaan in de moderne Republikeinse Partij zoals die vandaag bestaat. In plaats daarvan onderging zij in de loop der tijd een reeks veranderingen en afsplitsingen, die uiteindelijk leidden tot de vorming van verschillende andere politieke partijen vóór het ontstaan van de Republikeinse Partij.

The Democratic-Republican Party, often associated with Thomas Jefferson and James Madison, was founded in the late 18th century as a response to the Federalist Party. The Democratic-Republicans favored a strict interpretation of the Constitution, states’ rights, and agrarian interests.

De Democratisch-Republikeinse Partij, vaak in verband gebracht met Thomas Jefferson en James Madison, werd aan het einde van de 18e eeuw opgericht als een reactie op de Federalistische Partij. De Democratisch-Republikeinen waren voorstander van een strikte interpretatie van de Grondwet, de rechten van de staten en agrarische belangen.

However, by the 1820s, the Democratic-Republican Party began to fracture along regional and ideological lines. The primary split occurred during the Era of Good Feelings (1817–1825), when there was a lack of strong opposition to James Monroe’s presidency. This period of political tranquility contributed to the decline of the Democratic-Republican Party. The party eventually split into several factions and evolved into the following political groups:

Tegen de jaren 1820 begon de Democratisch-Republikeinse Partij echter uiteen te vallen langs regionale en ideologische lijnen. De voornaamste breuk deed zich voor tijdens het Tijdperk van Goede Gevoelens (1817–1825), toen er een gebrek was aan sterke oppositie tegen het presidentschap van James Monroe. Deze periode van politieke rust droeg bij aan het verval van de Democratisch-Republikeinse Partij. De partij splitste zich uiteindelijk op in verscheidene facties en ontwikkelde zich tot de volgende politieke groeperingen:

Democratic Party: The followers of Andrew Jackson, who became the seventh president in 1829, formed the Democratic Party. Jacksonian Democrats supported a strong executive branch, westward expansion, and a broader suffrage for white males.

Democratische Partij: De volgelingen van Andrew Jackson, die in 1829 de zevende president werd, vormden de Democratische Partij. De Jacksoniaanse Democraten steunden een sterke uitvoerende macht, westwaartse expansie en een ruimer kiesrecht voor blanke mannen.

National Republican Party: This party emerged as a response to Andrew Jackson’s presidency and later merged with other anti-Jackson factions to become the Whig Party. The National Republicans were generally more supportive of a strong federal government and economic development.

Nationale Republikeinse Partij: Deze partij ontstond als een reactie op het presidentschap van Andrew Jackson en ging later samen met andere anti-Jacksonfacties op in de Whig Party. De Nationale Republikeinen stonden over het algemeen positiever tegenover een krachtige federale overheid en economische ontwikkeling.

Anti-Masonic Party: This was a short-lived political party that emerged in the 1820s, primarily in response to concerns about the influence of the secretive Masonic fraternity. It absorbed some former Democratic-Republicans.

Anti-Masonic Party: Dit was een politiek partij van korte duur die in de jaren 1820 opkwam, voornamelijk als reactie op bezorgdheid over de invloed van de geheimzinnige maçonnieke broederschap. Zij nam enkele voormalige Democratic-Republicans in zich op.

The Whig Party: Formed in the 1830s, the Whigs included former National Republicans, Anti-Masons, and other opposition groups. They were characterized by their opposition to Jacksonian policies, support for a strong federal government, and promotion of industrial and economic development.

De Whigpartij: Gevormd in de jaren 1830, omvatten de Whigs voormalige Nationale Republikeinen, anti-vrijmetselaars en andere oppositiegroepen. Zij werden gekenmerkt door hun verzet tegen het jacksoniaanse beleid, hun steun voor een sterke federale overheid en hun bevordering van industriële en economische ontwikkeling.

The modern Republican Party was founded in the 1850s as a direct response to the growing sectional tensions over slavery. It attracted former Whigs, anti-slavery Democrats, Free Soilers, and others who opposed the expansion of slavery into new territories. The first Republican presidential candidate, John C. Fremont, ran in the 1856 election, and the party’s first successful candidate, Abraham Lincoln, was elected in 1860. So, the Republican Party emerged separately from the Democratic-Republican tradition and had a distinct trajectory in American political history.

De moderne Republikeinse Partij werd in de jaren 1850 opgericht als een directe reactie op de toenemende regionale spanningen over de slavernij. Zij trok voormalige Whigs, anti-slavernijgezinde Democraten, leden van de Free Soil Party en anderen aan die zich verzetten tegen de uitbreiding van de slavernij naar nieuwe gebieden. De eerste Republikeinse presidentskandidaat, John C. Fremont, nam deel aan de verkiezingen van 1856, en de eerste succesvolle kandidaat van de partij, Abraham Lincoln, werd in 1860 verkozen. De Republikeinse Partij ontstond dus los van de Democratisch-Republikeinse traditie en volgde een eigen traject in de Amerikaanse politieke geschiedenis.

By 1860, the Republican party elected its first president. It was based upon a coalition of political parties that were opposed to slavery. In 1863 the Emancipation Proclamation “spoke” slavery out of existence. In 1863 the Republican horn, then represented by the Republican party “spoke” slavery out of existence, while the Protestant horn ceased to be a movement and became the Seventh-day Adventist church. The movement of the Millerites legally and officially ended in May of 1863, and in that year Moses’ oath, the prophecy of slavery was rejected. He that has an ear, let him hear.

Tegen 1860 koos de Republikeinse partij haar eerste president. Zij was gegrond op een coalitie van politieke partijen die zich tegen de slavernij verzetten. In 1863 „sprak” de Emancipatieproclamatie de slavernij weg uit het bestaan. In 1863 „sprak” de Republikeinse hoorn, toen vertegenwoordigd door de Republikeinse partij, de slavernij weg uit het bestaan, terwijl de protestantse hoorn ophield een beweging te zijn en de Kerk der Zevende-dags Adventisten werd. De beweging van de Millerieten eindigde wettig en officieel in mei 1863, en in dat jaar werd de eed van Mozes, de profetie van de slavernij, verworpen. Wie oren heeft om te horen, laat hij horen.

At this point it might be informative to provide a brief overview of the “oath of Moses” as labelled by the prophet Daniel.

Op dit punt kan het verhelderend zijn een kort overzicht te geven van de „eed van Mozes”, zoals die door de profeet Daniël wordt genoemd.

> Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. Daniel 9:11.

> Ja, heel Israël heeft uw wet overtreden door af te wijken, zodat zij uw stem niet zouden gehoorzamen; daarom is de vloek over ons uitgestort, en de eed die geschreven staat in de wet van Mozes, de knecht van God, omdat wij tegen Hem gezondigd hebben. Daniël 9:11.

William Miller who was guided by Gabriel and other angels as he studied the Word of God, was first led to the “seven times” of Leviticus twenty-six. Miller’s testimony is that in his study of the Bible, he began in the book of Genesis and therefore he obviously came to Leviticus well before he reached the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight and verse fourteen. He exclusively used the Bible and a Cruden’s concordance.

William Miller, die door Gabriël en andere engelen werd geleid terwijl hij het Woord van God bestudeerde, werd eerst geleid naar de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig. Millers getuigenis luidt dat hij bij zijn studie van de Bijbel begon in het boek Genesis en daarom klaarblijkelijk bij Leviticus kwam lang voordat hij de tweeëntwintighonderd jaren van Daniël hoofdstuk acht, vers veertien bereikte. Hij gebruikte uitsluitend de Bijbel en een concordantie van Cruden.

Cruden’s concordance has no references to the Hebrew or Greek words that were thereafter translated into the English of the King James Bible. Miller considered the “context” of the passage he was studying to guide his understanding of a word or passage of Scripture. When it came to his understanding of the “seven times” it is very simple to see the context for the “seven times” of chapter twenty-six of Leviticus is chapter twenty-five.

Crudens concordantie bevat geen verwijzingen naar de Hebreeuwse of Griekse woorden die vervolgens werden vertaald in het Engels van de King James Bible. Miller beschouwde de „context” van de passage die hij bestudeerde als leidraad voor zijn begrip van een woord of Schriftgedeelte. Wat zijn begrip van de „zeven tijden” betreft, is het zeer eenvoudig in te zien dat de context voor de „zeven tijden” van hoofdstuk zesentwintig van Leviticus hoofdstuk vijfentwintig is.

Chapter twenty-five outlines the resting of the land, the Jubilee and the rules of slavery. The rules of chapter twenty-five are part of “the law of Moses the servant of God” that produces a blessing if obeyed and a “curse” if disobeyed. In chapter twenty-six the curse of the “seven times” equates to twenty-five hundred and twenty years and is set forth in the obvious context of the rules of the land resting and the principles of slavery. In chapter twenty-six the punishment is called the “quarrel of my covenant.”

Hoofdstuk vijfentwintig zet het rusten van het land, het Jubeljaar en de regels inzake slavernij uiteen. De voorschriften van hoofdstuk vijfentwintig maken deel uit van „de wet van Mozes, de knecht van God”, die een zegen voortbrengt indien zij wordt gehoorzaamd en een „vloek” indien zij wordt overtreden. In hoofdstuk zesentwintig staat de vloek van de „zeven tijden” gelijk aan tweeduizend vijfhonderd twintig jaar en wordt zij uiteengezet in de duidelijke context van de voorschriften betreffende het rusten van het land en de beginselen van slavernij. In hoofdstuk zesentwintig wordt de straf de „twist van mijn verbond” genoemd.

> Then will I also walk contrary unto you, and will punish you yet seven times for your sins. And I will bring a sword upon you, that shall avenge the quarrel of my covenant: and when ye are gathered together within your cities, I will send the pestilence among you; and ye shall be delivered into the hand of the enemy. Leviticus 26:24, 25.

> Dan zal ook Ik Mij tegen u keren, en u nog zevenmaal straffen om uw zonden. En Ik zal een zwaard over u brengen, dat de wraak van Mijn verbond zal voltrekken; en wanneer gij u binnen uw steden verzamelt, zal Ik de pest onder u zenden, en gij zult overgeleverd worden in de hand van de vijand. Leviticus 26:24, 25.

In context the “covenant” that God has a “quarrel” over would be the covenant previously cited in chapter twenty-five. The punishment of the seven times is called the “quarrel of” God’s “covenant” and the “curse” attached to it is that Israel would be “delivered into the hand of their” enemies, and once in the enemies’ land, (as Daniel was) Israel would become the slaves of their enemies.

In de context zou het „verbond” waarover God een „twist” heeft, het verbond zijn dat eerder in hoofdstuk vijfentwintig is aangehaald. De bestraffing van de zeven tijden wordt de „twist van” Gods „verbond” genoemd, en de daaraan verbonden „vloek” is dat Israël „in de hand van hun” vijanden zou worden „overgegeven”, en eenmaal in het land van de vijanden, (zoals Daniël was) zou Israël de slaven van hun vijanden worden.

When Moses recorded Leviticus twenty-six ancient Israel had just been delivered from the slavery of Egypt and the principles of slavery represented in chapter twenty-five would bring either a blessing or a curse. Ancient Israel never practiced the rules of the Jubilee and ultimately both the northern and southern kingdoms were scattered for “seven times” in fulfillment of what Daniel called the “curse of Moses.”

Toen Mozes Leviticus zesentwintig optekende, was het oude Israël zojuist bevrijd uit de slavernij van Egypte, en de beginselen van de slavernij die in hoofdstuk vijfentwintig worden weergegeven, zouden óf een zegen óf een vloek teweegbrengen. Het oude Israël heeft de voorschriften van het Jubeljaar nooit in praktijk gebracht, en uiteindelijk werden zowel het noordelijke als het zuidelijke koninkrijk voor „zeven tijden” verstrooid, ter vervulling van wat Daniël de „vloek van Mozes” noemde.

The covenant relationship between God and Israel which had begun with their slavery in Egypt, ended with their slavery to Assyria and Babylon. The “seven times” against the northern kingdom ended in 1798, and “seven times” against the southern kingdom ended in 1844. The starting point for the two periods of seven times is marked in Isaiah chapter seven with a prophecy of sixty-five years that was proclaimed by Isaiah to king Ahaz of Judah in 742 BC.

De verbondsrelatie tussen God en Israël, die begonnen was met hun slavernij in Egypte, eindigde met hun slavernij aan Assyrië en Babylon. De „zeven tijden” tegen het noordelijke koninkrijk eindigden in 1798, en de „zeven tijden” tegen het zuidelijke koninkrijk eindigden in 1844. Het beginpunt van de twee perioden van zeven tijden wordt in Jesaja, hoofdstuk zeven, gemarkeerd door een profetie van vijfenzestig jaar, die door Jesaja in 742 v.Chr. aan koning Achaz van Juda werd verkondigd.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.

> Want het hoofd van Syrië is Damascus, en het hoofd van Damascus is Rezin; en binnen vijfenzestig jaar zal Efraïm verbrijzeld worden, zodat het geen volk meer zij. En het hoofd van Efraïm is Samaria, en het hoofd van Samaria is de zoon van Remalia. Indien gij niet gelooft, voorzeker, gij zult niet bevestigd worden. Jesaja 7:8, 9.

Isaiah had identified that “within” sixty-five years from the time when the prophecy was set forth in 742 BC, the northern kingdom would be broken. Nineteen years later in 723 BC the northern kingdom of Israel was taken into slavery by the king of Assyria and forty-six years later the king of Babylon took the southern kingdom of Judah into slavery in 677 BC. The prophecy of sixty-five years produces six historical waymarks. The first is 742 BC when the prediction is set forth. Nineteen years later in 723 BC, the northern kingdom was taken into slavery by the Assyrians. Forty-six years later in 677 BC the southern kingdom was taken into slavery by the Babylonians. The first twenty-five hundred and twenty years that began in 723 BC then ended in 1798. Then is 1844 the twenty-five hundred and twenty years that began in 677 BC concluded. From 1844, the prediction extended nineteen years to 1863 in order to complete the entire prophetic structure, for when the Alpha and Omega marked nineteen years to begin the prophetic structure there must be nineteen years to reach its end.

Jesaja had vastgesteld dat “binnen” vijfenzestig jaar vanaf het ogenblik waarop de profetie in 742 v.Chr. werd uitgesproken, het noordelijke koninkrijk zou worden verbroken. Negentien jaar later, in 723 v.Chr., werd het noordelijke koninkrijk Israël door de koning van Assyrië in gevangenschap gevoerd, en zesenveertig jaar later voerde de koning van Babylon het zuidelijke koninkrijk Juda in 677 v.Chr. in gevangenschap. De profetie van vijfenzestig jaar brengt zes historische wegmarkeringen voort. De eerste is 742 v.Chr., wanneer de voorspelling wordt uitgesproken. Negentien jaar later, in 723 v.Chr., werd het noordelijke koninkrijk door de Assyriërs in gevangenschap gevoerd. Zesenveertig jaar later, in 677 v.Chr., werd het zuidelijke koninkrijk door de Babyloniërs in gevangenschap gevoerd. De eerste tweeduizend vijfhonderdtwintig jaar die in 723 v.Chr. begonnen, eindigden vervolgens in 1798. Daarna werden in 1844 de tweeduizend vijfhonderdtwintig jaar die in 677 v.Chr. begonnen, voltooid. Vanaf 1844 strekte de voorspelling zich negentien jaar uit tot 1863 om de gehele profetische structuur te voltooien, want toen de Alpha en Omega negentien jaar afbakenden om de profetische structuur te beginnen, moesten er negentien jaar zijn om het einde ervan te bereiken.

Ancient Israel was delivered from the slavery of Egypt and through disobedience both the northern and southern kingdoms were returned to slavery. The prophecies transcend from the prophetic history of ancient literal Israel to modern spiritual Israel and in so doing the theme of all the prophetic waymarks is slavery.

Het oude Israël werd verlost uit de slavernij van Egypte, en door ongehoorzaamheid werden zowel het noordelijke als het zuidelijke koninkrijk tot slavernij teruggebracht. De profetieën reiken van de profetische geschiedenis van het oude, letterlijke Israël tot het moderne, geestelijke Israël, en daarmee is het thema van alle profetische wegmarkeringen slavernij.

The prophecy in Isaiah seven was presented to the wicked king Ahaz by Isaiah in 742BC when an impending civil war between the north and south was being identified. The southern kingdom of Ahaz was the literal glorious land of ancient Israel. In 1798, the spiritual glorious land of Bible prophecy began to rule as the sixth kingdom of Bible prophecy. When the seven times against the literal glorious land ended in 1844, there was, as in the history of king Ahaz an impending civil war. By 1844, the turmoil of political parties breaking apart and forming alliances had almost fully settled into two classes of political persuasions. In terms of slavery the Democrats were pro-slavery and the Republicans were anti-slavery. From 1798 to the beginning of the civil war in 1860 the process of developing two classes of political parties had been settled.

De profetie in Jesaja zeven werd in 742 v.Chr. door Jesaja voorgelegd aan de goddeloze koning Achaz, toen een dreigende burgeroorlog tussen het noorden en het zuiden zich aftekende. Het zuidelijke koninkrijk van Achaz was het letterlijke luisterrijke land van het oude Israël. In 1798 begon het geestelijke luisterrijke land van de bijbelse profetie te heersen als het zesde koninkrijk van de bijbelse profetie. Toen de zeven tijden tegen het letterlijke luisterrijke land in 1844 eindigden, was er, evenals in de geschiedenis van koning Achaz, een dreigende burgeroorlog. Tegen 1844 was de onrust van politieke partijen die uiteenvielen en allianties vormden, bijna geheel uitgekristalliseerd in twee klassen van politieke overtuigingen. Met betrekking tot de slavernij waren de Democraten vóór slavernij en de Republikeinen tegen slavernij. Van 1798 tot het begin van de burgeroorlog in 1860 was het proces van de ontwikkeling van twee klassen van politieke partijen tot voltooiing gekomen.

Ahaz represented the literal glorious land and therefore typified the spiritual glorious land. The history of Ahaz typifies the prophetic history where the prophecy was proclaimed in 742 BC therefore typifies the history where the prophecy ended. In the beginning history the northern kingdom consisting of ten tribes had broken away from the other two tribes in protest against the divinely established government of the southern two tribes. The ten northern tribes had formed a confederacy with Syria, typifying the alliance between the southern confederacy and a power represented symbolically by Syria.

Achaz vertegenwoordigde het letterlijke heerlijke land en typeerde daarom het geestelijke heerlijke land. De geschiedenis van Achaz typeert de profetische geschiedenis waarin de profetie in 742 v.Chr. werd verkondigd en typeert daarom de geschiedenis waarin de profetie eindigde. In de begingeschiedenis had het noordelijke koninkrijk, bestaande uit tien stammen, zich afgescheiden van de andere twee stammen uit protest tegen het door God ingestelde bestuur van de twee zuidelijke stammen. De tien noordelijke stammen hadden een bondgenootschap met Syrië gevormd, als type van de alliantie tussen de zuidelijke confederatie en een macht die symbolisch door Syrië wordt voorgesteld.

This brief summary is identifying that the seven times of Leviticus twenty-six is a covenant promise that sets forth either a blessing for obedience or the “curse” of slavery for disobedience. The northern and southern kingdoms started together as one nation that was delivered out of slavery, only to be delivered back into slavery at their respective endings.

Deze korte samenvatting duidt aan dat de zeven tijden van Leviticus zesentwintig een verbondsbelofte zijn die óf een zegen voor gehoorzaamheid vaststelt, óf de „vloek” van slavernij voor ongehoorzaamheid. De noordelijke en zuidelijke koninkrijken begonnen samen als één natie die uit slavernij werd bevrijd, om aan hun respectieve einden slechts opnieuw aan slavernij te worden prijsgegeven.

The sixty-five years at the ending of those prophecies of slavery concluded with spiritual Israel in the spiritual glorious land, at the very dead center of a civil war of the north against the south. The antagonists in the civil war was a kingdom that formed a confederacy and broke away from the divinely established government that was located in the opposing kingdom.

De vijfenzestig jaar aan het einde van die profetieën van slavernij eindigden met het geestelijke Israël in het geestelijke heerlijke land, in het volstrekte middelpunt van een burgeroorlog van het noorden tegen het zuiden. De tegenstanders in de burgeroorlog waren een koninkrijk dat een confederatie vormde en zich losmaakte van de door God ingestelde regering die zich in het tegenovergestelde koninkrijk bevond.

From 1798 onward to the civil war, the horn of Republicanism was put through a process which produced two classes of political antagonists that represent two sides of the issues of slavery. The proslavery antagonists that sought to continue the practice of slavery lost the battle.

Vanaf 1798 tot aan de burgeroorlog werd de hoorn van het republicanisme door een proces geleid dat twee klassen van politieke tegenstanders voortbracht, die twee kanten van de vraagstukken rond de slavernij vertegenwoordigen. De voorstanders van de slavernij, die de praktijk van de slavernij wilden voortzetten, verloren de strijd.

From 1798 onward to the civil war, the horn of Protestantism was put through a process which produced two classes of religious antagonists that represent two sides of the issues of slavery. The proslavery antagonists that sought to continue the original understanding of the prophecy of slavery lost the battle.

Vanaf 1798 tot aan de burgeroorlog werd de hoorn van het protestantisme door een proces geleid dat twee klassen van religieuze tegenstanders voortbracht, die twee zijden van de kwesties rond de slavernij vertegenwoordigen. De proslavernij-gezinde tegenstanders, die ernaar streefden het oorspronkelijke begrip van de profetie betreffende de slavernij te handhaven, verloren de strijd.

In 1863 the horn of Republicanism succeeded in rejecting the practice of slavery.

In 1863 slaagde de hoorn van het republicanisme erin de praktijk van de slavernij te verwerpen.

In 1863 the horn of Protestantism succeeded in rejecting the prophecy of slavery.

In 1863 slaagde de hoorn van het protestantisme erin de profetie van de slavernij te verwerpen.

In doing so they rejected the work of Miller, the Elijah for his time. In so doing they also rejected “the oath of Moses,” the foundation stone for their time. Moses and Elijah were then rejected, only to return on September 11, 2001.

Door dit te doen verwierpen zij het werk van Miller, de Elia voor zijn tijd. Door aldus te handelen verwierpen zij ook „de eed van Mozes”, de hoeksteen voor hun tijd. Mozes en Elia werden toen verworpen, om slechts op 11 september 2001 terug te keren.

Alpha and Omega, the wonderful linguist recorded His divine signature throughout the time prophecy of the “oath of Moses” that He himself proclaimed as Palmoni, the Wonderful Numberer. If ye will not believe, surely ye shall not be established.

Alfa en Omega, de wonderbare taalkundige, heeft Zijn goddelijke handtekening vastgelegd door de gehele tijdsprofetie van de „eed van Mozes” heen, die Hijzelf als Palmoni, de Wonderbare Teller, heeft verkondigd. Indien gij niet gelooft, zult gij voorzeker niet bevestigd worden.

Back to Articles