Article

# Elijah - Number Twelve

Elia – Nummer Twaalf

Every valley shall be exalted

Elke vallei zal verhoogd worden

Author

Jeff Pippenger

Published

October 17, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are still addressing Elijah as a prophetic symbol. Elijah proclaimed to Ahab that there would not be rain, except at his word for three years.

Wij behandelen Elia nog steeds als een profetisch symbool. Elia kondigde aan Achab aan dat er gedurende drie jaar geen regen zou zijn, behalve op zijn woord.

> And Elijah the Tishbite, who was of the inhabitants of Gilead, said unto Ahab, As the Lord God of Israel liveth, before whom I stand, there shall not be dew nor rain these years, but according to my word. 1 Kings 17:1.

> En Elia, de Tisbiet, uit de inwoners van Gilead, zei tot Achab: Zo waar de HEERE, de God van Israël, leeft, voor Wiens aangezicht ik sta, er zal deze jaren geen dauw noch regen zijn, tenzij naar mijn woord. 1 Koningen 17:1.

Christ informs us in the book of Luke, that the three years was actually three and a half years.

Christus deelt ons in het boek Lukas mee dat de drie jaar in werkelijkheid drieënhalf jaar waren.

> An he said, Verily, I say unto you, No prophet is accepted in his own country. But I tell you of a truth, many widows were in Israel in the days of Elias, when the heaven was shut up three years and six months, when great famine was throughout all the land; But unto none of them was Elias sent, save unto Sarepta, a city of Sidon, unto a woman that was a widow. Luke 4:24–26.

> En Hij zeide: Voorwaar, Ik zeg u: geen profeet is welgevallig in zijn eigen vaderland. Maar in waarheid zeg Ik u: er waren vele weduwen in Israël in de dagen van Elia, toen de hemel drie jaren en zes maanden gesloten was, toen er grote hongersnood was over het gehele land; maar tot geen van haar werd Elia gezonden, dan alleen naar Sarepta, een stad van Sidon, tot een vrouw die weduwe was. Lukas 4:24–26.

The three and a half years took place in the time of Ahab and Jezebel, thus identifying the three and a half prophetic years from 538 until 1798, when the papacy, represented as Jezebel in the church of Thyatira, ruled during the Dark Ages.

De drieënhalf jaar vonden plaats in de tijd van Achab en Izebel, en identificeren aldus de drieënhalf profetische jaren van 538 tot 1798, toen het pausdom, voorgesteld als Izebel in de gemeente van Thyatira, gedurende de Donkere Middeleeuwen heerste.

> Notwithstanding I have a few things against thee, because thou sufferest that woman Jezebel, which calleth herself a prophetess, to teach and to seduce my servants to commit fornication, and to eat things sacrificed unto idols. And I gave her space to repent of her fornication; and she repented not. Behold, I will cast her into a bed, and them that commit adultery with her into great tribulation, except they repent of their deeds. And I will kill her children with death; and all the churches shall know that I am he which searcheth the reins and hearts: and I will give unto every one of you according to your works. Revelation 2:20–23.

> Maar Ik heb enkele dingen tegen u, omdat gij die vrouw Izébel, die van zichzelf zegt dat zij een profetes is, laat begaan om Mijn dienstknechten te onderwijzen en te verleiden hoererij te bedrijven en afgodenoffers te eten. En Ik heb haar tijd gegeven om zich van haar hoererij te bekeren, maar zij heeft zich niet bekeerd. Zie, Ik werp haar te bed, en hen die met haar overspel bedrijven, in grote verdrukking, tenzij zij zich van hun werken bekeren. En haar kinderen zal Ik de dood doen sterven; en alle gemeenten zullen weten dat Ik het ben Die nieren en harten doorzoek; en Ik zal ieder van u geven naar uw werken. Openbaring 2:20–23.

Jezebel’s “space to repent” was three and a half years in the days of Elijah, and three and a half prophetic years from 538 until 1798 in the Dark Ages of papal persecution. The punishment of Jezebel and the kings of Europe who committed fornication with her, was to be cast into a bed of tribulation and the death of her children. There were faithful souls during the Dark Ages, that had also been cast into a bed of tribulation, but they would live. When cast into the bed of tribulation, the outcome of life for the faithful or death for the unfaithful was based upon their “works.” The faithful’s bed of tribulation, produced patience and life. Their bed of tribulation would cease towards the end of the three and a half years, just before Elijah left Sarepta to command Ahab to call all Israel to Mount Carmel.

Izebels „tijd om zich te bekeren” bedroeg drie en een half jaar in de dagen van Elia, en drie en een half profetische jaren van 538 tot 1798 in de Donkere Middeleeuwen van pauselijke vervolging. De straf van Izebel en van de koningen van Europa die met haar hoererij bedreven, was dat zij op een bed van verdrukking geworpen zouden worden en dat haar kinderen zouden sterven. Er waren gedurende de Donkere Middeleeuwen ook trouwe zielen die eveneens op een bed van verdrukking waren geworpen, maar zij zouden leven. Wanneer men op het bed van verdrukking geworpen werd, was de uitkomst — leven voor de getrouwen of dood voor de ontrouwen — gebaseerd op hun „werken”. Het bed van verdrukking van de getrouwen bracht volharding en leven voort. Hun bed van verdrukking zou ophouden tegen het einde van de drie en een half jaar, vlak voordat Elia Sarepta verliet om Achab te bevelen heel Israël naar de berg Karmel te roepen.

> “The persecution of the church did not continue throughout the entire period of the 1260 years. God in mercy to His people cut short the time of their fiery trial. In foretelling the ‘great tribulation’ to befall the church, the Saviour said: ‘Except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened.’ Matthew 24:22. Through the influence of the Reformation the persecution was brought to an end prior to 1798.” The Great Controversy, 266, 267.

> „De vervolging van de kerk duurde niet voort gedurende de gehele periode van de 1260 jaren. God verkortte in barmhartigheid jegens Zijn volk de tijd van hun vurige beproeving. Toen de Heiland de ‘grote verdrukking’ voorzegde die de kerk zou treffen, zei Hij: ‘En indien die dagen niet verkort werden, zo zou geen vlees behouden worden; maar om der uitverkorenen wil zullen die dagen verkort worden.’ Mattheüs 24:22. Door de invloed van de Reformatie kwam de vervolging vóór 1798 ten einde.” The Great Controversy, 266, 267.

The judgment of the “bed of tribulation” for the papacy would “kill her children with death,” but the judgment of the “bed of tribulation” contained a promise of life for those whose works demonstrated their faithfulness, as illustrated in the death of the widow of Sarepta’s son.

Het oordeel van het „bed der verdrukking” over het pausdom zou „haar kinderen doden met de dood”, maar het oordeel van het „bed der verdrukking” bevatte een belofte van leven voor hen wier werken hun trouw bewezen, zoals geïllustreerd in de dood van de zoon van de weduwe van Sarepta.

> And it came to pass after these things, that the son of the woman, the mistress of the house, fell sick; and his sickness was so sore, that there was no breath left in him. And she said unto Elijah, What have I to do with thee, O thou man of God? art thou come unto me to call my sin to remembrance, and to slay my son? And he said unto her, Give me thy son. And he took him out of her bosom, and carried him up into a loft, where he abode, and laid him upon his own bed. And he cried unto the Lord, and said, O Lord my God, hast thou also brought evil upon the widow with whom I sojourn, by slaying her son? And he stretched himself upon the child three times, and cried unto the Lord, and said, O Lord my God, I pray thee, let this child’s soul come into him again. And the Lord heard the voice of Elijah; and the soul of the child came into him again, and he revived. And Elijah took the child, and brought him down out of the chamber into the house, and delivered him unto his mother: and Elijah said, See, thy son liveth. And the woman said to Elijah, Now by this I know that thou art a man of God, and that the word of the Lord in thy mouth is truth. 1 Kings 17:17–24.

> En het geschiedde na deze dingen, dat de zoon van de vrouw, de meesteres van het huis, ziek werd; en zijn ziekte was zo ernstig, dat er geen adem meer in hem overbleef. En zij zei tot Elia: Wat heb ik met u te maken, gij man Gods? Zijt gij tot mij gekomen om mijn zonde in gedachtenis te brengen en mijn zoon te doden? En hij zei tot haar: Geef mij uw zoon. En hij nam hem uit haar schoot, droeg hem naar boven in de opperkamer waar hij verbleef, en legde hem op zijn eigen bed. En hij riep tot de HEERE en zei: HEERE, mijn God, hebt Gij ook onheil gebracht over de weduwe bij wie ik als vreemdeling verblijf, door haar zoon te doden? En hij strekte zich driemaal uit over het kind, en riep tot de HEERE en zei: HEERE, mijn God, ik bid U, laat toch de ziel van dit kind weer in hem terugkeren. En de HEERE hoorde naar de stem van Elia; en de ziel van het kind keerde in hem terug, en het werd weer levend. En Elia nam het kind en bracht het uit de opperkamer naar beneden in het huis, en gaf het aan zijn moeder; en Elia zei: Zie, uw zoon leeft. Toen zei de vrouw tot Elia: Nu weet ik hierdoor dat gij een man Gods zijt, en dat het woord van de HEERE in uw mond waarheid is. 1 Koningen 17:17–24.

The widow recognized that Elijah was “a man of God,” for “the word of the Lord” that brought her child back to life, was the word “truth.” The three-step process of Elijah stretching himself upon the widow’s son was understood by the widow as the “word” in Elijah’s mouth as “truth.” The Hebrew word ‘emeth,’ is translated in the passage as “truth,” and represents the creative power of Alpha and Omega. It is the Hebrew word created by the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet, and represents the Power who can bring the dead back to life.

De weduwe erkende dat Elia „een man Gods” was, want „het woord des Heren” dat haar kind tot leven terugbracht, was het woord der „waarheid”. Het drievoudige proces waarbij Elia zich over de zoon van de weduwe uitstrekte, werd door de weduwe verstaan als het „woord” in Elia’s mond als „waarheid”. Het Hebreeuwse woord ‘emeth’ wordt in de passage vertaald als „waarheid” en vertegenwoordigt de scheppende kracht van Alfa en Omega. Het is het Hebreeuwse woord dat gevormd wordt door de eerste, dertiende en laatste letter van het Hebreeuwse alfabet, en vertegenwoordigt de Macht die de doden weer tot leven kan brengen.

The faithful, just as the unfaithful in the “space” of probationary time represented by the three and a half years, received the judgment of a “bed of tribulation.” Death was the outcome for the children of the class that followed the whore who committed fornication and taught the doctrines of paganism. Life was given to the other class who followed the directions of Elijah, and believed the Word of “truth.”

De getrouwen ontvingen, evenals de ontrouwen in de „ruimte” van de proeftijd, voorgesteld door de drieënhalf jaar, het oordeel van een „bed van verdrukking”. De dood was het lot van de kinderen van de klasse die de hoer volgde, welke hoererij bedreef en de leerstellingen van het heidendom onderwees. Het leven werd gegeven aan de andere klasse, die de aanwijzingen van Elia volgde en het Woord der „waarheid” geloofde.

The widow had followed Elijah’s command to fetch him some water and give him some bread, and her obedience to the prophet’s word represents the faithful in the Dark Ages of Thyatira. (It is worth noting that when Elijah commands the widow to first feed him, and thereafter feed her son and herself that what is represented is that Elijah is the first to receive the food to eat. He is first to receive the message, and thereafter the church.) We are informed that the works of the faithful, were greater at the end than the beginning.

De weduwe had het bevel van Elia opgevolgd om hem wat water te halen en hem wat brood te geven, en haar gehoorzaamheid aan het woord van de profeet beeldt de gelovigen uit in de Donkere Eeuwen van Thyatira. (Het is de moeite waard op te merken dat, wanneer Elia de weduwe gebiedt hem eerst te voeden en daarna haar zoon en zichzelf te voeden, daarmee wordt uitgebeeld dat Elia als eerste het voedsel ontvangt om te eten. Hij is de eerste die de boodschap ontvangt, en daarna de gemeente.) Ons wordt meegedeeld dat de werken van de gelovigen aan het einde groter waren dan in het begin.

> And unto the angel of the church in Thyatira write; These things saith the Son of God, who hath his eyes like unto a flame of fire, and his feet are like fine brass; I know thy works, and charity, and service, and faith, and thy patience, and thy works; and the last to be more than the first. Revelation 2:18, 19.

> En schrijf aan de engel van de gemeente in Thyatira: Dit zegt de Zoon van God, Die Zijn ogen heeft als een vuurvlam en Wiens voeten zijn als blinkend koper: Ik ken uw werken, en liefde, en dienst, en geloof, en uw volharding, en uw werken; en dat de laatste meer zijn dan de eerste. Openbaring 2:18, 19.

The faithful manifested good “works” during the “space” the papacy was given to repent, but their works at the last were “more than the first.” As the “space” was ending, Christ sent the morning star of the reformation, who began the work of no longer suffering the papacy, who taught the church to “commit fornication, and eat things sacrificed unto idols.”

De getrouwen openbaarden goede „werken” gedurende de „tijd” die het pausdom gegeven werd om zich te bekeren, maar hun werken waren in het laatste „meer dan de eerste”. Toen die „tijd” ten einde liep, zond Christus de morgenster van de Reformatie, die het werk begon van het niet langer dulden van het pausdom, dat de kerk leerde „hoererij te bedrijven en afgodenoffers te eten.”

> And he that overcometh, and keepeth my works unto the end, to him will I give power over the nations: And he shall rule them with a rod of iron; as the vessels of a potter shall they be broken to shivers: even as I received of my Father. And I will give him the morning star. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 2:26–29.

> En wie overwint en mijn werken bewaart tot het einde, hem zal Ik macht geven over de volken: En hij zal hen hoeden met een ijzeren staf; als pottenbakkersvaten zullen zij in stukken verbrijzeld worden: gelijk ook Ik van mijn Vader ontvangen heb. En Ik zal hem de morgenster geven. Wie een oor heeft, laat hij horen wat de Geest tot de gemeenten zegt. Openbaring 2:26–29.

Christ had “a few things against” the faithful at the beginning of the “space” given the papacy to repent, for they had allowed Jezebel “which calleth herself a prophetess, to teach and to seduce my servants to commit fornication, and to eat things sacrificed unto idols.” But at the end of the “space” the faithful would cease to suffer the papacy to continue her seductions.

Christus had „enige dingen tegen” de getrouwen aan het begin van de „tijdruimte” die het pausdom gegeven was om zich te bekeren, want zij hadden Izebel, „die van zichzelf zegt dat zij een profetes is”, toegelaten „mijn dienstknechten te leren en te verleiden hoererij te bedrijven en afgodenoffers te eten.” Maar aan het einde van de „tijdruimte” zouden de getrouwen ophouden het pausdom toe te staan haar verleidingen voort te zetten.

> “In the fourteenth century arose in England the ‘morning star of the Reformation.’ John Wycliffe was the herald of reform, not for England alone, but for all Christendom. The great protest against Rome which it was permitted him to utter was never to be silenced. That protest opened the struggle which was to result in the emancipation of individuals, of churches, and of nations.” The Great Controversy, 80.

> “In de veertiende eeuw verrees in Engeland de ‘morgenster van de Reformatie’. John Wycliffe was de heraut van de hervorming, niet alleen voor Engeland, maar voor de gehele christenheid. Het grote protest tegen Rome, dat het hem vergund was te uiten, zou nooit tot zwijgen worden gebracht. Dat protest opende de strijd die zou uitlopen op de bevrijding van individuen, van kerken en van naties.” The Great Controversy, 80.

The food God’s servants eat, is the doctrines or message they receive. Fornication is the church employing state power to accomplish the enforcement of her idolatrous doctrines. In the “space” Jezebel was given to repent, the church fled into the wilderness for protection.

Het voedsel dat Gods dienstknechten eten, zijn de leringen of de boodschap die zij ontvangen. Hoererij is dat de kerk de macht van de staat aanwendt om de handhaving van haar afgodische leringen te bewerkstelligen. In de „tijd” die Izebel gegeven werd om zich te bekeren, vluchtte de kerk ter bescherming naar de woestijn.

> And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days…. And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. And the serpent cast out of his mouth water as a flood after the woman, that he might cause her to be carried away of the flood. And the earth helped the woman, and the earth opened her mouth, and swallowed up the flood which the dragon cast out of his mouth. Revelation 12:6, 14–16.

> En de vrouw vluchtte naar de woestijn, waar zij een plaats heeft, door God bereid, opdat men haar daar zou voeden twaalfhonderd zestig dagen…. En aan de vrouw werden twee vleugels van een grote arend gegeven, opdat zij naar de woestijn zou vliegen, naar haar plaats, waar zij gevoed wordt een tijd, en tijden, en een halve tijd, buiten het gezicht van de slang. En de slang wierp uit zijn mond water als een vloed achter de vrouw aan, opdat hij haar door de vloed zou doen wegvoeren. En de aarde kwam de vrouw te hulp, en de aarde opende haar mond en verzwolg de vloed die de draak uit zijn mond had geworpen. Openbaring 12:6, 14–16.

During the time of persecution of Jezebel and Ahab, Obadiah represented the protection that was provided by the wilderness in the time of the papal rule.

Tijdens de tijd van de vervolging door Izebel en Achab vertegenwoordigde Obadja de bescherming die in de tijd van de pauselijke heerschappij door de woestijn werd geboden.

> And Ahab called Obadiah, which was the governor of his house. (Now Obadiah feared the Lord greatly: For it was so, when Jezebel cut off the prophets of the Lord, that Obadiah took an hundred prophets, and hid them by fifty in a cave, and fed them with bread and water.) 1 Kings 18:3, 4.

> En Achab ontbood Obadja, die over zijn huis gesteld was. (Obadja nu vreesde de HEERE zeer; want het geschiedde, toen Izebel de profeten des HEEREN uitroeide, dat Obadja honderd profeten nam en hen bij vijftig in een spelonk verborg, en hen met brood en water onderhield.) 1 Koningen 18:3, 4.

Obadiah’s work of hiding the prophets by fifty in caves is the symbol of the place in the wilderness that was prepared by God to feed the faithful, who refused to eat the doctrines of the papacy and who also refused to accept the unholy relationship represented by her fornication with the kings of Europe. The space of time that Elijah had been directed to the widow of Sarepta for food and protection from Jezebel and Ahab, was the space of time the church fled into the wilderness, and the place prepared for them by God was represented by the work of Obadiah.

Obadja’s werk, waarbij hij de profeten met vijftig tegelijk in spelonken verborg, is het symbool van de plaats in de woestijn die door God was bereid om de getrouwen te voeden, die weigerden de leerstellingen van het pausdom te eten en die eveneens weigerden de onheilige verhouding te aanvaarden die werd voorgesteld door haar hoererij met de koningen van Europa. De tijdsruimte gedurende welke Elia naar de weduwe van Sarepta was gezonden voor voedsel en bescherming tegen Izebel en Achab, was de tijdsruimte waarin de kerk naar de woestijn vluchtte, en de plaats die God voor hen had bereid, werd voorgesteld door het werk van Obadja.

Elijah’s place of hiding in Sarepta, called “Zarephath” in the Hebrew, means purification. When the space given Jezebel to repent ended, Elijah went to Obadiah and summoned Ahab to call all Israel to Carmel.

Elia’s schuilplaats in Sarepta, in het Hebreeuws „Zarfath” genoemd, betekent loutering. Toen de tijd die Izebel gegeven was om zich te bekeren ten einde was, ging Elia naar Obadja en ontbood Achab om geheel Israël naar Karmel bijeen te roepen.

> And as Obadiah was in the way, behold, Elijah met him: and he knew him, and fell on his face, and said, Art thou that my lord Elijah? And he answered him, I am: go, tell thy lord, Behold, Elijah is here. 1 Kings 18:17, 18.

> En terwijl Obadja onderweg was, zie, Elia ontmoette hem; en hij herkende hem, viel op zijn aangezicht en zei: Zijt gij het, mijn heer Elia? En hij antwoordde hem: Ik ben het; ga heen, zeg tot uw heer: Zie, Elia is hier. 1 Koningen 18:17, 18.

Elijah’s time with the widow of Sarepta symbolizes the Dark Ages. In the narrative of Elijah and the widow, she was gathering two sticks, for she was about to die. A widow in prophecy is a church, and she represented the church in the wilderness that was about to die.

Elia’s tijd bij de weduwe van Sarepta symboliseert de Donkere Middeleeuwen. In het verhaal van Elia en de weduwe was zij twee stukken hout aan het verzamelen, want zij stond op het punt te sterven. Een weduwe is in de profetie een kerk, en zij vertegenwoordigde de kerk in de woestijn die op het punt stond te sterven.

> And unto the angel of the church in Sardis write; These things saith he that hath the seven Spirits of God, and the seven stars; I know thy works, that thou hast a name that thou livest, and art dead. Be watchful, and strengthen the things which remain, that are ready to die: for I have not found thy works perfect before God. Revelation 3:1, 2.

> En schrijf aan de engel van de gemeente in Sardis: Dit zegt Hij die de zeven Geesten Gods heeft en de zeven sterren: Ik ken uw werken, dat gij de naam hebt dat gij leeft, en gij zijt dood. Wees waakzaam en versterk het overige dat dreigt te sterven; want Ik heb uw werken niet volkomen bevonden voor God. Openbaring 3:1, 2.

She was “gathering two sticks”, and preparing for her death when Elijah interrupts her.

Zij was „twee stukken hout aan het sprokkelen” en bereidde zich op haar dood voor, toen Elia haar onderbrak.

> And the word of the Lord came unto him, saying, Arise, get thee to Zarephath, which belongeth to Zidon, and dwell there: behold, I have commanded a widow woman there to sustain thee. So he arose and went to Zarephath. And when he came to the gate of the city, behold, the widow woman was there gathering of sticks: and he called to her, and said, Fetch me, I pray thee, a little water in a vessel, that I may drink. And as she was going to fetch it, he called to her, and said, Bring me, I pray thee, a morsel of bread in thine hand. And she said, As the Lord thy God liveth, I have not a cake, but an handful of meal in a barrel, and a little oil in a cruse: and, behold, I am gathering two sticks, that I may go in and dress it for me and my son, that we may eat it, and die. 1 Kings 17:8–12.

> En het woord des HEEREN kwam tot hem, zeggende: Sta op, ga naar Sarefat, dat aan Sidon toebehoort, en woon aldaar; zie, Ik heb daar een weduwe geboden u te onderhouden. Toen stond hij op en ging naar Sarefat. En toen hij aan de poort der stad kwam, zie, daar was een weduwe hout aan het sprokkelen; en hij riep haar en zeide: Haal mij toch een weinig water in een vat, opdat ik drinke. En terwijl zij heenging om het te halen, riep hij haar na en zeide: Breng mij toch ook een stuk brood in uw hand. Maar zij zeide: Zo waar de HEERE, uw God, leeft, ik heb geen koek, slechts een handvol meel in de kruik en een weinig olie in de fles; en zie, ik ben bezig twee stukken hout te rapen, opdat ik naar binnen ga en het gereedmake voor mij en mijn zoon, opdat wij het eten en sterven. 1 Koningen 17:8–12.

The widow of Sarepta was gathering “two sticks.” The widow represents the faithful in the time of Jezebel. Her son represents those during the history of Thyatira that died with the promise of being resurrected in the first resurrection.

De weduwe van Sarepta was „twee houtjes” aan het verzamelen. De weduwe vertegenwoordigt de getrouwen in de tijd van Izebel. Haar zoon vertegenwoordigt hen die in de geschiedenis van Thyatira gestorven zijn met de belofte opgewekt te zullen worden in de eerste opstanding.

> And I saw thrones, and they sat upon them, and judgment was given unto them: and I saw the souls of them that were beheaded for the witness of Jesus, and for the word of God, and which had not worshipped the beast, neither his image, neither had received his mark upon their foreheads, or in their hands; and they lived and reigned with Christ a thousand years. But the rest of the dead lived not again until the thousand years were finished. This is the first resurrection. Blessed and holy is he that hath part in the first resurrection: on such the second death hath no power, but they shall be priests of God and of Christ, and shall reign with him a thousand years. Revelation 20:4–6.

> En ik zag tronen, en zij zetten zich daarop, en het oordeel werd hun gegeven; en ik zag de zielen van hen die onthoofd waren om het getuigenis van Jezus en om het woord van God, en die het beest noch zijn beeld hadden aanbeden, en die zijn merkteken niet op hun voorhoofd of op hun hand hadden ontvangen; en zij werden levend en regeerden met Christus duizend jaar. Maar de overigen der doden werden niet weder levend, totdat de duizend jaren voleindigd waren. Dit is de eerste opstanding. Zalig en heilig is hij die deel heeft aan de eerste opstanding: over hen heeft de tweede dood geen macht, maar zij zullen priesters van God en van Christus zijn, en zij zullen met Hem regeren duizend jaar. Openbaring 20:4–6.

The widow also represents the few in Sardis, that were worthy and given white garments.

De weduwe vertegenwoordigt ook de weinigen in Sardis die waardig waren en aan wie witte klederen werden gegeven.

> Thou hast a few names even in Sardis which have not defiled their garments; and they shall walk with me in white: for they are worthy. He that overcometh, the same shall be clothed in white raiment; and I will not blot out his name out of the book of life, but I will confess his name before my Father, and before his angels. Revelation 3:4, 5.

> Gij hebt ook in Sardis enige namen die hun klederen niet bevlekt hebben; en zij zullen met Mij wandelen in witte klederen, want zij zijn het waardig. Wie overwint, die zal bekleed worden met witte klederen; en Ik zal zijn naam geenszins uitwissen uit het boek des levens, maar Ik zal zijn naam belijden voor Mijn Vader en voor Zijn engelen. Openbaring 3:4, 5.

Those in the fourth church of Thyatira, who faithfully died, represented by the widow’s son, were given white garments in the fifth seal.

Degenen in de vierde gemeente, die van Thyatira, die getrouw gestorven zijn, voorgesteld door de zoon van de weduwe, werden in het vijfde zegel witte gewaden gegeven.

> And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: And they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, holy and true, dost thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled. Revelation 6:9–11.

> En toen het het vijfde zegel geopend had, zag ik onder het altaar de zielen van hen die gedood waren om het woord van God en om het getuigenis dat zij hadden: En zij riepen met luide stem en zeiden: Hoelang, o Heere, heilig en waarachtig, oordeelt en wreekt Gij ons bloed niet aan hen die op de aarde wonen? En aan ieder van hen werden witte gewaden gegeven; en tot hen werd gezegd dat zij nog een korte tijd moesten rusten, totdat ook hun mededienstknechten en hun broeders, die gedood zouden worden zoals zij, voltallig zouden zijn. Openbaring 6:9–11.

The martyrs of the Dark Ages were given white robes, and were told to rest in their graves, until another group of papal martyrs were to be killed, as they had been killed. They had been murdered by the papacy during the space of three and a half years, and they were promised that the papacy would ultimately be judged, but not until a second group of papal martyrs were to be murdered, during the soon-coming Sunday law crisis. Sister White connects the martyrs’ request for judgment upon the papacy, with two passages in the book of Revelation.

De martelaren van de Donkere Middeleeuwen werden witte gewaden gegeven, en hun werd gezegd in hun graven te rusten, totdat een andere groep pauselijke martelaren gedood zou worden, zoals zij gedood waren. Zij waren gedurende een periode van drieënhalf jaar door het pausdom vermoord, en hun werd beloofd dat het pausdom uiteindelijk geoordeeld zou worden, maar niet voordat een tweede groep pauselijke martelaren vermoord zou worden, tijdens de spoedig komende crisis van de zondagwet. Zuster White verbindt het verzoek van de martelaren om oordeel over het pausdom met twee passages in het boek Openbaring.

> “When the fifth seal was opened, John the Revelator in vision saw beneath the altar the company that were slain for the Word of God and the testimony of Jesus Christ. After this came the scenes described in the eighteenth of Revelation, when those who are faithful and true are called out from Babylon. [Revelation 18:1–5, quoted.]” Manuscript Releases, volume 20, 14.

> „Toen het vijfde zegel werd geopend, zag Johannes de Openbaarder in een visioen onder het altaar de schare van hen die gedood waren om het Woord van God en het getuigenis van Jezus Christus. Daarna volgden de taferelen die in het achttiende hoofdstuk van Openbaring worden beschreven, wanneer zij die trouw en waarachtig zijn uit Babylon worden uitgeroepen. [Openbaring 18:1–5, geciteerd.]” Manuscript Releases, deel 20, 14.

Revelation eighteen verses one through five represents the two voices of verse one and verse four. The second voice is the call out of Babylon, and it marks the beginning of the Sunday law persecution, when the mighty movement of the third angel, calls God’s other flock out of Babylon. She also places the passage from the fifth seal at the opening of the seventh seal.

Openbaring achttien, verzen één tot en met vijf, vertegenwoordigt de twee stemmen van vers één en vers vier. De tweede stem is de oproep om uit Babylon weg te trekken, en zij markeert het begin van de vervolging onder de zondagwet, wanneer de machtige beweging van de derde engel Gods andere kudde uit Babylon roept. Zij plaatst ook de passage uit het vijfde zegel bij de opening van het zevende zegel.

> “[Revelation 6:9–11 quoted]. Here were scenes presented to John that were not in reality but that which would be in a period of time in the future.

> „[Openbaring 6:9–11 geciteerd]. Hier werden aan Johannes taferelen getoond die niet in werkelijkheid waren, maar die zouden zijn in een toekomstige tijdsperiode.

> “Revelation 8:1–4 quoted.” Manuscript Releases, volume 20, 197.

> “Openbaring 8:1–4 geciteerd.” Manuscript Releases, deel 20, 197.

In Revelation chapter eight, verses one through four, the seventh seal is opened.

In Openbaring, hoofdstuk acht, verzen één tot en met vier, wordt het zevende zegel geopend.

> And when he had opened the seventh seal, there was silence in heaven about the space of half an hour. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets. And another angel came and stood at the altar, having a golden censer; and there was given unto him much incense, that he should offer it with the prayers of all saints upon the golden altar which was before the throne. And the smoke of the incense, which came with the prayers of the saints, ascended up before God out of the angel’s hand. Revelation 8:1–4.

> En toen het het zevende zegel geopend had, werd er stilte in de hemel gehouden, ongeveer een half uur lang. En ik zag de zeven engelen die vóór God stonden; en hun werden zeven bazuinen gegeven. En een andere engel kwam en ging bij het altaar staan, met een gouden wierookvat; en hem werd veel reukwerk gegeven, opdat hij het, met de gebeden van alle heiligen, zou offeren op het gouden altaar dat vóór de troon was. En de rook van het reukwerk, die met de gebeden van de heiligen opsteeg, steeg uit de hand van de engel op vóór God. Openbaring 8:1–4.

The prayers of the martyrs of the Dark Ages, who in the fifth seal are requesting that God bring judgment upon the whore that commits fornication with the kings of the earth, ascend “up before God,” when the seventh seal is opened. Inspiration aligns the opening of the seventh seal, with Revelation eighteen’s second voice, for it is at the second voice, that God remembers her iniquities, and he then doubles her judgment. Once for the martyrs of the Dark Ages, and once for the blood bath of the Sunday law crisis.

De gebeden van de martelaren uit de Donkere Middeleeuwen, die in het vijfde zegel verzoeken dat God oordeel voltrekke over de hoer die hoererij bedrijft met de koningen der aarde, stijgen „op voor God”, wanneer het zevende zegel wordt geopend. De Inspiratie brengt de opening van het zevende zegel in overeenstemming met de tweede stem van Openbaring achttien, want bij die tweede stem gedenkt God haar ongerechtigheden, en dan verdubbelt Hij haar oordeel. Eenmaal voor de martelaren uit de Donkere Middeleeuwen, en eenmaal voor het bloedbad van de zondagwetcrisis.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. Revelation 18:4–6.

> En ik hoorde een andere stem uit de hemel, die zei: Gaat uit van haar, Mijn volk, opdat gij geen deel hebt aan haar zonden en opdat gij niet van haar plagen ontvangt. Want haar zonden hebben zich opgestapeld tot aan de hemel, en God heeft haar ongerechtigheden in gedachtenis gebracht. Vergeld haar zoals ook zij u vergolden heeft, en verdubbelt haar dubbel naar haar werken; schenkt haar dubbel in de beker die zij gevuld heeft. Openbaring 18:4–6.

The few in Sardis that had not defiled their garments, represent those that came out of the history of Thyatira that ended in 1798. They are represented by the widow of Sarepta, a widow who was going to the marriage in 1844.

De weinigen in Sardis die hun klederen niet bevlekt hadden, vertegenwoordigen hen die voortkwamen uit de geschiedenis van Thyatira, die in 1798 eindigde. Zij worden voorgesteld door de weduwe van Sarepta, een weduwe die in 1844 op weg was naar het huwelijk.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> „De komst van Christus als onze hogepriester naar het heilige der heiligen, voor de reiniging van het heiligdom, zoals getoond in Daniël 8:14; de komst van de Zoon des mensen tot de Oude van dagen, zoals voorgesteld in Daniël 7:13; en de komst van de Heer tot Zijn tempel, voorzegd door Maleachi, zijn beschrijvingen van dezelfde gebeurtenis; en dit wordt ook uitgebeeld door de komst van de bruidegom tot de bruiloft, zoals door Christus beschreven in de gelijkenis van de tien maagden, in Mattheüs 25.” The Great Controversy, 426.

The widow, was preparing her last supper before her death, when Elijah commanded her to serve him. She illustrates the faithful few in Thyatira, transitioning into the faithful few in Sardis that were gathering “two sticks” for a “fire”.

De weduwe was haar laatste maaltijd vóór haar dood aan het bereiden, toen Elia haar gebood hem te bedienen. Zij beeldt de getrouwe weinigen in Thyatira uit, die overgaan in de getrouwe weinigen in Sardis, die „twee stokken” bijeenverzamelden voor een „vuur”.

The “two sticks” represent both houses of ancient Israel, that were trampled down by paganism and then papalism, but were to be gathered together and joined as “one stick,” in the history of 1798 to 1844.

De „twee stokken” vertegenwoordigen beide huizen van het oude Israël, die door het heidendom en vervolgens door het pausdom werden vertrapt, maar die in de geschiedenis van 1798 tot 1844 bijeenvergaderd en tot „één stok” samengevoegd zouden worden.

> The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. And when the children of thy people shall speak unto thee, saying, Wilt thou not shew us what thou meanest by these? Say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the stick of Joseph, which is in the hand of Ephraim, and the tribes of Israel his fellows, and will put them with him, even with the stick of Judah, and make them one stick, and they shall be one in mine hand. And the sticks whereon thou writest shall be in thine hand before their eyes. And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land: And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children forever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:15–28.

> En het woord des HEEREN kwam opnieuw tot mij, zeggende: Gij nu, mensenkind, neem u één stuk hout, en schrijf daarop: Voor Juda en voor de kinderen Israëls, zijn metgezellen. Neem daarna een ander stuk hout, en schrijf daarop: Voor Jozef, het stuk hout van Efraïm, en voor het gehele huis Israëls, zijn metgezellen. Voeg ze dan samen, het ene aan het andere, tot één stuk hout, en zij zullen in uw hand tot één worden. En wanneer de kinderen van uw volk tot u zullen spreken en zeggen: Zult gij ons niet te kennen geven wat gij hiermee bedoelt? zeg dan tot hen: Zo zegt de Heere HEERE: Zie, Ik zal het stuk hout van Jozef nemen, dat in de hand van Efraïm is, en de stammen van Israël, zijn metgezellen, en Ik zal die daarbij voegen, bij het stuk hout van Juda, en Ik zal ze maken tot één stuk hout, en zij zullen één zijn in Mijn hand. En de stukken hout waarop gij schrijft, zullen in uw hand zijn voor hun ogen. En spreek tot hen: Zo zegt de Heere HEERE: Zie, Ik zal de kinderen Israëls wegnemen uit het midden der heidenvolken, waarheen zij gegaan zijn, en Ik zal hen van alle kanten bijeenbrengen en hen in hun land brengen. En Ik zal hen in het land, op de bergen Israëls, tot één volk maken, en één Koning zal voor hen allen Koning zijn; en zij zullen niet meer tot twee volken zijn, noch ooit meer in twee koninkrijken verdeeld worden. Ook zullen zij zich niet meer verontreinigen met hun afgoden, noch met hun gruwelen, noch met al hun overtredingen; maar Ik zal hen verlossen uit al hun woonplaatsen, waarin zij gezondigd hebben, en Ik zal hen reinigen; zo zullen zij Mij tot een volk zijn, en Ik zal hun tot een God zijn. En Mijn knecht David zal Koning over hen zijn, en zij allen zullen één Herder hebben; ook zullen zij in Mijn verordeningen wandelen en Mijn inzettingen in acht nemen en die doen. En zij zullen wonen in het land dat Ik aan Jakob, Mijn knecht, gegeven heb, waarin uw vaderen gewoond hebben; ja, zij zullen daarin wonen, zij en hun kinderen en hun kindskinderen, tot in eeuwigheid; en Mijn knecht David zal hun Vorst zijn tot in eeuwigheid. Voorts zal Ik een verbond des vredes met hen sluiten; het zal een eeuwig verbond met hen zijn. En Ik zal hun een plaats geven en hen vermenigvuldigen, en Mijn heiligdom in hun midden zetten tot in eeuwigheid. Ook zal Mijn tabernakel bij hen zijn; ja, Ik zal hun tot een God zijn, en zij zullen Mij tot een volk zijn. En de heidenvolken zullen weten dat Ik, de HEERE, Israël heilig, wanneer Mijn heiligdom in hun midden zal zijn tot in eeuwigheid. Ezechiël 37:15–28.

When Elijah leaves Sarepta to call Ahab and all Israel to Mount Carmel, the widowed church that has fled into the wilderness was gathering two sticks for the fire that purifies the widow in advance of the wedding on October 22, 1844. The gathering of the two sticks is the gathering of the Millerite movement that is accomplished in the last sixty-five year period identified in Isaiah seven. The northern kingdom suffered the curse of Moses from 723 BC through 1798, and the southern kingdom suffered the same curse from 677 BC until 1844. In 1844, the spiritual descendants of those two literal nations, were gathered together as one stick, or one nation.

Wanneer Elia Sarepta verlaat om Achab en heel Israël naar de berg Karmel te roepen, was de verweduwde gemeente die naar de woestijn gevlucht was, twee stukken hout aan het verzamelen voor het vuur dat de weduwe reinigt voorafgaand aan de bruiloft op 22 oktober 1844. Het verzamelen van de twee stukken hout is het bijeenbrengen van de Milleritische beweging, dat tot stand komt in de laatste periode van vijfenzestig jaar die in Jesaja zeven wordt aangeduid. Het noordelijke koninkrijk onderging de vloek van Mozes van 723 v.Chr. tot en met 1798, en het zuidelijke koninkrijk onderging diezelfde vloek van 677 v.Chr. tot 1844. In 1844 werden de geestelijke nakomelingen van die twee letterlijke naties samengebracht tot één stuk hout, of één natie.

If nothing else Ezekiel defines the two sticks as two nations, that become one nation.

Als niets anders doet, definieert Ezechiël de twee stokken als twee natiën, die één natie worden.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.

> Want het hoofd van Syrië is Damascus, en het hoofd van Damascus is Rezin; en binnen vijfenzestig jaar zal Efraïm verbroken worden, zodat het geen volk meer zal zijn. En het hoofd van Efraïm is Samaria, en het hoofd van Samaria is de zoon van Remalia. Indien gij niet gelooft, voorzeker, gij zult niet bevestigd worden. Jesaja 7:8, 9.

If we will not believe the prophecy of sixty-five years, we will not be established.

Indien wij de profetie van vijfenzestig jaar niet willen geloven, zullen wij niet bevestigd worden.

We will continue to present Elijah’s symbolism in the next article.

In het volgende artikel zullen wij de symboliek van Elia verder uiteenzetten.

Back to Articles