Article

# The Hidden History of Verse Forty - Number Eight

De Verborgen Geschiedenis van Vers Veertig - Nummer Acht

The Mount

De Berg

Author

Jeff Pippenger

Published

April 5, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

The Mount of Transfiguration for Peter took place between Panium and the cross, and on another line, Peter is between Christ’s baptism at the beginning of His ministry and just after the triumphal entry at the ending of His ministry. Those three waymarks of the baptism, the mount and the conclusion of the triumphal entry are marked by the three times the heavenly Father spoke. The third time in John 12 is when the Greeks were seeking Jesus. The baptism is 9/11, the mount is in the history of Panium unto the Sunday law of verse sixteen. For Peter it was Panium, then the mount unto the conclusion of the triumphal entry, which was just before Christ would be glorified a second time.

De Berg der Verheerlijking vond voor Petrus plaats tussen Panium en het kruis, en op een andere lijn bevindt Petrus zich tussen Christus’ doop aan het begin van Zijn bediening en vlak na de triomfantelijke intocht aan het einde van Zijn bediening. Die drie merktekenen—de doop, de berg en de afsluiting van de triomfantelijke intocht—worden gekenmerkt door de drie gelegenheden waarop de hemelse Vader sprak. De derde keer, in Johannes 12, was toen de Grieken Jezus zochten. De doop is 9/11; de berg bevindt zich in de geschiedenis van Panium tot aan de zondagwet van vers zestien. Voor Petrus was het Panium, vervolgens de berg tot aan de afsluiting van de triomfantelijke intocht, die plaatsvond vlak voordat Christus voor de tweede maal verheerlijkt zou worden.

> Now is my soul troubled; and what shall I say? Father, save me from this hour: but for this cause came I unto this hour. Father, glorify thy name. Then came there a voice from heaven, saying, I have both glorified it, and will glorify it again. The people therefore, that stood by, and heard it, said that it thundered: others said, An angel spake to him. Jesus answered and said, This voice came not because of me, but for your sakes. Now is the judgment of this world: now shall the prince of this world be cast out. And I, if I be lifted up from the earth, will draw all men unto me. This he said, signifying what death he should die. John 12:27–33.

> Nu is Mijn ziel ontroerd; en wat zal Ik zeggen? Vader, verlos Mij uit dit uur; maar hiertoe ben Ik in dit uur gekomen. Vader, verheerlijk Uw naam. Toen kwam er een stem uit de hemel, die zei: Ik heb hem verheerlijkt, en Ik zal hem opnieuw verheerlijken. De menigte dan, die daar stond en het hoorde, zei dat het een donderslag was; anderen zeiden: Een engel heeft tot Hem gesproken. Jezus antwoordde en zei: Deze stem is niet om Mijnentwil gekomen, maar om uwentwil. Nu is het oordeel van deze wereld; nu zal de overste van deze wereld buitengeworpen worden. En Ik, als Ik van de aarde verhoogd ben, zal allen tot Mij trekken. Dit zei Hij om te kennen te geven welke dood Hij zou sterven. Johannes 12:27–33.

The line that is framed by Leviticus twenty-three and the Pentecostal season has a beginning waymark of three steps followed by five days and an ending waymark with the identical characteristics. Between those waymarks thirty days represent the period of the priests, which ends at the feast of trumpets. The feast of trumpets, the ascension of Christ after forty days teaching His disciples face to face after His resurrection and the day of atonement represents the three steps of the ending of the line in Leviticus twenty-three. Those three steps are followed by five days unto both Pentecost and the feast of Tabernacles. The third time the heavenly Father spoke was just before the Greeks, representing those who are called out of Babylon at the Sunday law, were seeking an audience with Jesus. Just before the Sunday law Jesus identifies the lifting up of the ensign at the cross. The earth was lightened with His glory at 9/11 and it is lightened again at the Sunday law.

De lijn die wordt omlijst door Leviticus drieëntwintig en het pinksterseizoen heeft een beginwegmerk van drie stappen, gevolgd door vijf dagen, en een eindwegmerk met identieke kenmerken. Tussen die wegmerken vertegenwoordigen dertig dagen de periode van de priesters, die eindigt bij het feest der bazuinen. Het feest der bazuinen, de hemelvaart van Christus na veertig dagen waarin Hij na Zijn opstanding Zijn discipelen van aangezicht tot aangezicht onderwees, en de Grote Verzoendag vertegenwoordigen de drie stappen van het einde van de lijn in Leviticus drieëntwintig. Op die drie stappen volgen vijf dagen tot zowel Pinksteren als het Loofhuttenfeest. De derde keer dat de hemelse Vader sprak, was vlak voordat de Grieken, die degenen vertegenwoordigen die bij de zondagwet uit Babylon worden uitgeroepen, een onderhoud met Jezus zochten. Vlak vóór de zondagwet duidt Jezus op het omhoogheffen van het vaandel aan het kruis. De aarde werd verlicht met Zijn heerlijkheid op 9/11 en wordt opnieuw verlicht bij de zondagwet.

Caesarea Philippi, which is Panium is the third hour and Caesarea Maritima is the ninth hour of the cross when the call to come out of Babylon is sounded. Before the cross, while in the prophetic history of Panium, Peter is at the mount, but still before the ending of the triumphal entry. Panium continues unto the cross of verse sixteen. Peter in Panium is just before the three-step history of Leviticus twenty-three’s feast of trumpets, ascension and atonement. Peter is in the thirty days of the priest’s special instruction.

Caesarea Filippi, dat Panium is, is het derde uur, en Caesarea Maritima is het negende uur van het kruis, wanneer de roep om uit Babylon uit te gaan wordt doen klinken. Vóór het kruis, terwijl men zich in de profetische geschiedenis van Panium bevindt, is Petrus op de berg, maar nog steeds vóór het einde van de triomfantelijke intocht. Panium loopt door tot aan het kruis van vers zestien. Petrus in Panium bevindt zich vlak vóór de geschiedenis in drie stappen van Leviticus drieëntwintig: het feest der bazuinen, de hemelvaart en de verzoening. Petrus bevindt zich in de dertig dagen van de bijzondere onderwijzing van de priester.

Simon becomes Peter at Panium, and has one step at the mount before the triumphal entry. The triumphal entry illustrates the parable of the ten virgins. Only five enter into the marriage, and the five days between the threefold waymark and Pentecost is the beginning of the triumphal entry. It begins at the feast of trumpets, but that waymark consists of a combination of three waymarks. As a single waymark they identify the attack upon Nashville with the feast of trumpets. The message of the Midnight Cry will have just been confirmed and the procession of the five wise virgins begins the process that leads to the death, burial and resurrection of the cross, which is the Sunday law.

Simon wordt Petrus te Panium, en heeft één stap op de berg vóór de triomfantelijke intocht. De triomfantelijke intocht illustreert de gelijkenis van de tien maagden. Slechts vijf gaan de bruiloft binnen, en de vijf dagen tussen het drievoudige wegmerk en Pinksteren vormen het begin van de triomfantelijke intocht. Zij begint bij het bazuinenfeest, maar dat wegmerk bestaat uit een combinatie van drie wegmerken. Als één enkel wegmerk identificeren zij de aanval op Nashville met het bazuinenfeest. De boodschap van de Middernachtsroep zal zojuist bevestigd zijn, en de stoet van de vijf wijze maagden begint het proces dat leidt tot de dood, de begrafenis en de opstanding van het kruis, hetgeen de zondagswet is.

Peter is in Panium when he corrects the prediction of the fireballs of Nashville, and before the feast of trumpets is sounded at the fulfillment of the prediction. He must of prophetic necessity first go to the mount, for the mount was before the triumphal entry. Before Abraham went to the mount his name was changed, and Peter’s name was changed at Panium, before he went to the mount. The mount is Peter’s test before the prediction of the fireballs of Nashville is fulfilled. The fulfillment is the third and litmus test where character is manifested as either joy or shame.

Petrus bevindt zich in Panium wanneer hij de voorspelling van de vuurballen van Nashville corrigeert, en voordat op het feest der bazuinen de vervulling van de voorspelling wordt uitgebazuind. Hij moet uit profetische noodzaak eerst naar de berg gaan, want de berg ging vooraf aan de triomfantelijke intocht. Voordat Abraham naar de berg ging, werd zijn naam veranderd, en de naam van Petrus werd in Panium veranderd, voordat hij naar de berg ging. De berg is Petrus’ beproeving vóórdat de voorspelling van de vuurballen van Nashville wordt vervuld. De vervulling is de derde en lakmoesproef waarin het karakter zich openbaart als óf vreugde óf schaamte.

The line of 457 BC ends between Raphia and Panium, the covenant of chapter seventeen of Genesis aligns with Raphia and the covenant of chapter sixteen of Matthew sixteen aligns with Panium. From Panium, Peter goes to the mount, as Abraham went to the sacrifice of Isaac. The mount of Peter’s line aligns with the mount of Abraham’s time.

De lijn van 457 v.Chr. eindigt tussen Raphia en Panium; het verbond van Genesis hoofdstuk zeventien valt samen met Raphia, en het verbond van Mattheüs zestien valt samen met Panium. Vanuit Panium gaat Petrus naar de berg, zoals Abraham ging tot het offer van Izak. De berg van Petrus’ lijn valt samen met de berg uit Abrahams tijd.

Abraham’s waymark consisted of three days. At the triumphal entry, two disciples were sent to fetch an ass to carry Christ, and in Abraham’s line his three-day journey begins with his selection of two servants and an ass to carry the wood for the offering of Isaac. Peter’s eight- or six-day journey to the mount was three days for Abraham. Peter in Panium is before the mount and before the loosing of the ass beginning the entry into Jerusalem, which is where Abraham’s three days began. In the triumphal entry Christ stopped upon the Mount of Olives and wept for Jerusalem, thus marking the conclusion of the covenant relationship between God and ancient literal Israel. Peter’s mount is before the triumphal entry; Christ’s mount is during the triumphal entry and Abraham’s mount is at the conclusion of the entry.

Abrahams wegmarkering bestond uit drie dagen. Bij de triomfantelijke intocht werden twee discipelen uitgezonden om een ezelin te halen om Christus te dragen, en in Abrahams lijn begint zijn driedaagse reis met de keuze van twee knechten en een ezel om het hout te dragen voor het offer van Izak. Petrus’ reis van acht of zes dagen naar de berg was voor Abraham drie dagen. Petrus in Panium bevindt zich vóór de berg en vóór het losmaken van de ezelin waarmee de intocht in Jeruzalem begint; daar begonnen ook Abrahams drie dagen. Bij de triomfantelijke intocht hield Christus stil op de Olijfberg en weende over Jeruzalem, en markeerde aldus de afsluiting van de verbondsrelatie tussen God en het oude, letterlijke Israël. De berg van Petrus ligt vóór de triomfantelijke intocht; de berg van Christus tijdens de triomfantelijke intocht; en de berg van Abraham bij de afsluiting van de intocht.

2026 is the midterm elections when the two-hundred and fiftieth year of the sixth kingdom of Bible prophecy celebrates its glorious reign. That celebration as a prophetic midpoint aligns with Antiochus the Great in 207 BC, the midpoint between Raphia and Panium that marks the end of the two hundred and fifty years from 457 BC.

2026 zijn de tussentijdse verkiezingen waarin het tweehonderdvijftigste jaar van het zesde koninkrijk van de Bijbelse profetie zijn glorieuze heerschappij viert. Die viering als een profetisch middelpunt stemt overeen met Antiochus de Grote in 207 v.Chr., het middelpunt tussen Raphia en Panium dat het einde markeert van de tweehonderdvijftig jaar vanaf 457 v.Chr.

As we consider the four lines that consist of chapters eleven through unto chapter twenty-two that have been unsealed so far, (perhaps there are other examples) we now take up those chapters in The Desire of Ages. Chapter eleven is The Baptism, and chapter twenty-two is Imprisonment and Death of John. John is at the beginning and the ending, and chapter seventeen, the middle chapter is Nicodemus.

Terwijl wij de vier lijnen beschouwen die bestaan uit de hoofdstukken elf tot en met hoofdstuk tweeëntwintig, welke tot dusver zijn ontzegeld, (misschien zijn er nog andere voorbeelden) richten wij ons nu op die hoofdstukken in The Desire of Ages. Hoofdstuk elf is De Doop, en hoofdstuk tweeëntwintig is Gevangenschap en Dood van Johannes. Johannes staat aan het begin en aan het einde, en hoofdstuk zeventien, het middelste hoofdstuk, is Nicodemus.

> “Nicodemus had come to the Lord thinking to enter into a discussion with Him, but Jesus laid bare the foundation principles of truth. He said to Nicodemus, It is not theoretical knowledge you need so much as spiritual regeneration. You need not to have your curiosity satisfied, but to have a new heart. You must receive a new life from above before you can appreciate heavenly things. Until this change takes place, making all things new, it will result in no saving good for you to discuss with Me My authority or My mission.

> „Nicodemus was tot de Heere gekomen in de gedachte met Hem in gesprek te treden, maar Jezus legde de grondbeginselen van de waarheid bloot. Hij zei tot Nicodemus: Niet zozeer theoretische kennis hebt u nodig als wel geestelijke wedergeboorte. U behoeft niet dat uw nieuwsgierigheid wordt bevredigd, maar dat u een nieuw hart ontvangt. U moet een nieuw leven van boven ontvangen, voordat u hemelse dingen kunt waarderen. Totdat deze verandering plaatsvindt, waardoor alle dingen nieuw worden, zal het u geen zaligmakend nut doen met Mij over Mijn gezag of Mijn zending te spreken.

> “Nicodemus had heard the preaching of John the Baptist concerning repentance and baptism, and pointing the people to One who should baptize with the Holy Spirit. He himself had felt that there was a lack of spirituality among the Jews, that, to a great degree, they were controlled by bigotry and worldly ambition. He had hoped for a better state of things at the Messiah’s coming. Yet the heart-searching message of the Baptist had failed to work in him conviction of sin. He was a strict Pharisee, and prided himself on his good works. He was widely esteemed for his benevolence and his liberality in sustaining the temple service, and he felt secure of the favor of God. He was startled at the thought of a kingdom too pure for him to see in his present state.” The Desire of Ages, 171.

> “Nicodemus had de prediking van Johannes de Doper gehoord over bekering en doop, waarbij hij het volk wees op Eén die met de Heilige Geest zou dopen. Hijzelf had gevoeld dat er onder de Joden een gebrek aan geestelijkheid was, dat zij in grote mate werden beheerst door bekrompenheid en wereldse eerzucht. Hij had bij de komst van de Messias op een betere toestand gehoopt. Toch had de hartdoorzoekende boodschap van de Doper in hem geen overtuiging van zonde teweeggebracht. Hij was een strikte Farizeeër en stelde er trots in op zijn goede werken. Hij stond algemeen in aanzien om zijn weldadigheid en zijn vrijgevigheid in het ondersteunen van de tempeldienst, en hij voelde zich verzekerd van Gods gunst. Hij schrok terug voor de gedachte aan een koninkrijk dat te rein was om hem in zijn tegenwoordige toestand te kunnen zien.” The Desire of Ages, 171.

The midpoint in The Desire of Ages is found in the line of Nicodemus, who represents the last call to Adventism in the line of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. He represents a class who heard the message of the forerunner of Christ, but who were unaware of their Laodicean condition.

Het middelpunt in De Wens der Eeuwen wordt gevonden in de lijn van Nicodemus, die de laatste roep tot het adventisme vertegenwoordigt in de lijn van de verzegeling van de honderdvierenveertigduizend. Hij vertegenwoordigt een klasse die de boodschap van de voorloper van Christus hoorde, maar die zich niet bewust was van haar Laodiceese toestand.

> “In the interview with Nicodemus, Jesus unfolded the plan of salvation, and His mission to the world. In none of His subsequent discourses did He explain so fully, step by step, the work necessary to be done in the hearts of all who would inherit the kingdom of heaven. At the very beginning of His ministry He opened the truth to a member of the Sanhedrin, to the mind that was most receptive, and to an appointed teacher of the people. But the leaders of Israel did not welcome the light. Nicodemus hid the truth in his heart, and for three years there was little apparent fruit.” The Desire of Ages, 176.

> „In het gesprek met Nicodemus ontvouwde Jezus het verlossingsplan en Zijn zending tot de wereld. In geen van Zijn latere toespraken heeft Hij zo volledig, stap voor stap, het werk uiteengezet dat in de harten van allen die het koninkrijk der hemelen zouden beërven, verricht moest worden. Reeds aan het allereerste begin van Zijn bediening opende Hij de waarheid voor een lid van het Sanhedrin, voor de geest die het meest ontvankelijk was, en voor een aangestelde leraar van het volk. Maar de leiders van Israël verwelkomden het licht niet. Nicodemus verborg de waarheid in zijn hart, en gedurende drie jaren was er weinig zichtbaar vrucht.” The Desire of Ages, 176.

John’s message and his baptism of Christ represented the first angel’s message of fearing God. John’s message was the Laodicean message of justification by faith and that message was empowered at Christ’s baptism, just as was the message of Jones and Waggoner was the message to Laodicea in 1888. The baptism of Christ and 1888 typified the arrival of the message to Laodicea at 9/11, which ends at the midpoint between Raphia and Panium.

De boodschap van Johannes en zijn doop van Christus vertegenwoordigden de boodschap van de eerste engel om God te vrezen. De boodschap van Johannes was de Laodiceaanse boodschap van rechtvaardiging door het geloof, en die boodschap werd bekrachtigd bij de doop van Christus, evenals de boodschap van Jones en Waggoner de boodschap aan Laodicea was in 1888. De doop van Christus en 1888 stelden typologisch de aankomst voor van de boodschap aan Laodicea op 11 september, die eindigt op het middelpunt tussen Raphia en Panium.

Nicodemus means “victory of the people,” and justification by faith is the sealing message that arrived with the message of John, was empowered at the baptism and defined by Nicodemus midnight encounter with Christ. Chapter twenty-two describes the death of John producing a recognition by his disciples of the ensign that would be lifted up and draw all men to Himself. The baptism was both 9/11 and July 18, 2020 unto December 31, 2023, for the baptism illustrates death (2020), burial (three and a half days) and the resurrection (December 31, 2023). Then the midnight encounter where the victory of the people is illustrated as being born again, from the blindness of Laodicea unto the twenty-twenty vision of a Philadelphian. Then the works of Christ are set forth as the lifting up of the ensign.

Nicodemus betekent „overwinning van het volk”, en rechtvaardiging door het geloof is de verzegelende boodschap die aankwam met de boodschap van Johannes, bekrachtigd werd bij de doop en gedefinieerd werd door Nicodemus’ nachtelijke ontmoeting met Christus. Hoofdstuk tweeëntwintig beschrijft hoe de dood van Johannes bij zijn discipelen een erkenning teweegbracht van het banier dat zou worden opgericht en alle mensen tot Zich zou trekken. De doop was zowel 9/11 als 18 juli 2020 tot en met 31 december 2023, want de doop beeldt de dood uit (2020), de begrafenis (drie en een halve dag) en de opstanding (31 december 2023). Vervolgens de nachtelijke ontmoeting, waarin de overwinning van het volk wordt uitgebeeld als wedergeboren worden, vanuit de blindheid van Laodicea tot het twintig-twintig-zicht van een Filadelfiër. Daarna worden de werken van Christus voorgesteld als het oprichten van het banier.

For Abraham the works of Christ in the line of John aligns with the sacrifice of Isaac. For Peter the line ends at Caesarea by the sea, Caesarea Maritima at the ninth hour, where the cross calls all men to the victory of justification by faith, which is the message of the third angel. The message of the third angel is the message of the third woe of Islam that arrived at 9/11 in Balaam’s first encounter with the ass of Islam, then a doubling of strikes against the literal glorious land on October 7, 2023, and then the second strike at Nashville as Balaam navigates the ass of Islam through the vineyards of the ancient literal and modern spiritual glorious land. The third strike is the earthquake of the soon coming Sunday law. There Isaac is offered, there the disciples of John, a symbol of the great multitude who are given the white robes of martyrdom, heard and saw the works of the ensign. The midpoints of Genesis, Matthew and The Desire of Ages identify the sealing of the one hundred and forty-four thousand and the calling of the Gentiles.

Voor Abraham stemmen de werken van Christus in de lijn van Johannes overeen met het offer van Isaak. Voor Petrus eindigt de lijn te Caesarea aan de zee, Caesarea Maritima, op het negende uur, waar het kruis alle mensen roept tot de overwinning van de rechtvaardiging door het geloof, hetgeen de boodschap van de derde engel is. De boodschap van de derde engel is de boodschap van de derde wee van de islam, die op 11 september kwam in Bileams eerste ontmoeting met de ezelin van de islam, vervolgens een verdubbeling van slagen tegen het letterlijke heerlijke land op 7 oktober 2023, en daarna de tweede slag te Nashville terwijl Bileam de ezelin van de islam door de wijngaarden van het oude letterlijke en moderne geestelijke heerlijke land voert. De derde slag is de aardbeving van de spoedig komende zondagswet. Daar wordt Isaak geofferd, daar hoorden en zagen de discipelen van Johannes, een symbool van de grote schare aan wie de witte klederen van het martelaarschap gegeven worden, de werken van de banier. De middelpunten van Genesis, Mattheüs en The Desire of Ages duiden op de verzegeling van de honderd vierenveertigduizend en de roeping van de heidenen.

The explanation given by Christ to Nicodemus was the work of the wind, though its work is unseen.

De uitleg die Christus aan Nicodemus gaf, was het werk van de wind, hoewel zijn werking onzichtbaar is.

> “Nicodemus was still perplexed, and Jesus used the wind to illustrate His meaning: ‘The wind bloweth where it listeth, and thou hearest the sound thereof, but canst not tell whence it cometh, and whither it goeth: so is everyone that is born of the Spirit.”

> ‘Nicodemus was nog steeds in verwarring, en Jezus gebruikte de wind om Zijn bedoeling te verduidelijken: “De wind blaast waarheen hij wil, en gij hoort zijn geluid, maar gij kunt niet zeggen vanwaar hij komt en waarheen hij gaat; zo is een ieder die uit de Geest geboren is.”’

> “The wind is heard among the branches of the trees, rustling the leaves and flowers; yet it is invisible, and no man knows whence it comes or whither it goes. So with the work of the Holy Spirit upon the heart. It can no more be explained than can the movements of the wind. A person may not be able to tell the exact time or place, or to trace all the circumstances in the process of conversion; but this does not prove him to be unconverted. By an agency as unseen as the wind, Christ is constantly working upon the heart. Little by little, perhaps unconsciously to the receiver, impressions are made that tend to draw the soul to Christ. These may be received through meditating upon Him, through reading the Scriptures, or through hearing the word from the living preacher. Suddenly, as the Spirit comes with more direct appeal, the soul gladly surrenders itself to Jesus. By many this is called sudden conversion; but it is the result of long wooing by the Spirit of God,—a patient, protracted process.

> „De wind wordt gehoord tussen de takken van de bomen, terwijl hij de bladeren en bloemen doet ruisen; toch is hij onzichtbaar, en niemand weet vanwaar hij komt of waarheen hij gaat. Zo is het met het werk van de Heilige Geest op het hart. Het kan evenmin worden verklaard als de bewegingen van de wind. Iemand is misschien niet in staat het exacte tijdstip of de precieze plaats aan te wijzen, of alle omstandigheden in het proces van bekering na te gaan; maar dit bewijst niet dat hij onbekeerd is. Door een werking die even onzichtbaar is als de wind, werkt Christus voortdurend op het hart. Langzamerhand, misschien onbewust voor degene die haar ontvangt, worden indrukken gewekt die ertoe strekken de ziel tot Christus te trekken. Deze kunnen worden ontvangen door over Hem te mediteren, door de Schriften te lezen, of door het woord te horen uit de mond van de levende prediker. Plotseling, wanneer de Geest met een directere oproep komt, geeft de ziel zich blijmoedig over aan Jezus. Door velen wordt dit een plotselinge bekering genoemd; maar het is het resultaat van een langdurig lokken door de Geest van God,—een geduldig, langdurig proces.

> “While the wind is itself invisible, it produces effects that are seen and felt. So the work of the Spirit upon the soul will reveal itself in every act of him who has felt its saving power. When the Spirit of God takes possession of the heart, it transforms the life. Sinful thoughts are put away, evil deeds are renounced; love, humility, and peace take the place of anger, envy, and strife. Joy takes the place of sadness, and the countenance reflects the light of heaven. No one sees the hand that lifts the burden, or beholds the light descend from the courts above. The blessing comes when by faith the soul surrenders itself to God. Then that power which no human eye can see creates a new being in the image of God.” The Desire of Ages, 172, 173.

> “Hoewel de wind zelf onzichtbaar is, brengt hij gevolgen teweeg die men ziet en voelt. Zo zal ook het werk van de Geest op de ziel zich openbaren in elke daad van hem die Zijn zaligmakende kracht heeft ondervonden. Wanneer de Geest van God bezit neemt van het hart, verandert Hij het leven. Zondige gedachten worden weggedaan, boze daden worden afgezworen; liefde, nederigheid en vrede nemen de plaats in van toorn, afgunst en twist. Blijdschap neemt de plaats in van droefheid, en het gelaat weerspiegelt het licht van de hemel. Niemand ziet de hand die de last opheft, noch aanschouwt men het licht dat neerdaalt uit de voorhoven hierboven. De zegen komt wanneer de ziel zich door het geloof aan God overgeeft. Dan schept die kracht, die geen menselijk oog kan zien, een nieuw wezen naar het beeld van God.” De Wens der Eeuwen, 172, 173.

At 9/11 the latter rain began to sprinkle. At 9/11 Islam, represented as the “east wind” in Bible prophecy arrived as the sealing of the one hundred and forty-four thousand began. The latter rain, which is a message represented as the “golden oil” that descends from Zechariah’s two golden pipes, began the calling of Laodicean Seventh-day Adventists unto repentance. The wind of the Holy Spirit began its work of teaching all things that are written, and employing the message of Jeremiah’s old paths to speak to the hearts of blind Laodiceans. The work of the Holy Spirit represented to Nicodemus explained more fully, the “step by step,” “work necessary to be done in the hearts of all who would inherit the kingdom of heaven.” The process was compared to the work of the wind by Christ, and the process occurs during the period of “the east wind,” that arrived at 9/11. Isaiah addresses this same period in terms of the rough wind.

Op 11 september begon de late regen te sprenkelen. Op 11 september kwam de islam, in de Bijbelse profetie voorgesteld als de „oostenwind”, op het toneel juist toen de verzegeling van de honderdvierenveertigduizend een aanvang nam. De late regen, die een boodschap is, voorgesteld als de „gouden olie” die neerdaalt uit Zacharia’s twee gouden pijpen, begon de roeping van Laodicese Zevende-dags Adventisten tot bekering. De wind van de Heilige Geest begon zijn werk om alle geschreven dingen te onderwijzen en gebruikte de boodschap van Jeremia’s oude paden om tot de harten van blinde Laodicenzen te spreken. Het werk van de Heilige Geest, zoals het aan Nicodemus werd voorgesteld, verklaarde nader het „stap voor stap” „werk dat noodzakelijk in de harten van allen gedaan moet worden die het koninkrijk der hemelen willen beërven.” Het proces werd door Christus vergeleken met het werk van de wind, en het proces vindt plaats gedurende de periode van de „oostenwind”, die op 11 september opkwam. Jesaja behandelt dezezelfde periode in termen van de stormwind.

> In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Isaiah 27:8, 9.

> Met mate, wanneer Gij haar doet uitschieten, zult Gij met haar twisten; Hij houdt Zijn harde wind in op de dag van de oostenwind. Daarom zal hierdoor de ongerechtigheid van Jakob verzoend worden; en dit is al de vrucht van het wegnemen van zijn zonde: wanneer hij al de stenen van het altaar maakt als kalkstenen die in stukken geslagen zijn, zullen de gewijde palen en de beelden niet overeind blijven. Jesaja 27:8, 9.

All the prophets align with one another in the latter days, and Isaiah’s “rough wind” is John’s winds of strife that are held in check during the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Isaiah’s rough wind is the east wind that is “stayed” in Isaiah’s testimony, and held in check in John’s. John’s winds of strife are held while God’s people are sealed, and Isaiah’s east wind is identified as the period when “the iniquity of Jacob” is “purged.” The Hebrew word “purged” means atoned for. John’s sealing is the same as Ezekiel chapter nine and is the same as the purging of Jacob’s iniquity. The angel who goes through Jerusalem placing a mark upon those that sigh and cry is the angel who ascends from the “east.”

Alle profeten stemmen in de laatste dagen met elkaar overeen, en Jesaja’s „hevige wind” is Johannes’ winden van strijd, die tijdens de verzegeling van de honderdvierenveertigduizend in bedwang worden gehouden. Jesaja’s hevige wind is de oostenwind die in Jesaja’s getuigenis „gestuit” wordt en in dat van Johannes in bedwang wordt gehouden. Johannes’ winden van strijd worden tegengehouden terwijl Gods volk wordt verzegeld, en Jesaja’s oostenwind wordt aangeduid als de periode waarin „de ongerechtigheid van Jakob” wordt „weggenomen”. Het Hebreeuwse woord voor „weggenomen” betekent verzoend. Johannes’ verzegeling is dezelfde als in Ezechiël hoofdstuk negen en is dezelfde als de wegneming van Jakobs ongerechtigheid. De engel die door Jeruzalem trekt en een merkteken aanbrengt op hen die zuchten en roepen, is de engel die uit het „oosten” opkomt.

> And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. Revelation 7:1–3.

> En daarna zag ik vier engelen staan op de vier hoeken der aarde, die de vier winden der aarde vasthielden, opdat de wind niet zou waaien over de aarde, noch over de zee, noch over enige boom. En ik zag een andere engel opkomen van het oosten, hebbende het zegel van de levende God; en hij riep met luide stem tot de vier engelen, aan wie het gegeven was de aarde en de zee te beschadigen, zeggende: Beschadigt de aarde niet, noch de zee, noch de bomen, totdat wij de dienstknechten van onze God aan hun voorhoofden verzegeld hebben. Openbaring 7:1–3.

The angel is Christ and He ascended at the end of forty days of teaching the disciples face to face in the Pentecostal season, and He ascends at the feast of trumpets in Leviticus twenty-three at the end of the thirty days of face-to-face teaching with the priests who are represented by the number thirty.

De engel is Christus, en Hij voer op aan het einde van veertig dagen waarin Hij de discipelen van aangezicht tot aangezicht onderwees in het pinksterseizoen; en Hij vaart op ten tijde van het feest der bazuinen in Leviticus drieëntwintig, aan het einde van de dertig dagen van onderricht van aangezicht tot aangezicht met de priesters, die door het getal dertig worden voorgesteld.

2026 is the midterm elections, and the elections have already been confirmed as prophetic waymarks. Without the Democrats stealing the election of 2020 Trump would not have fulfilled the enigma of Rome. The enigma of Rome being that it is eighth and is of the seven. That enigma identifies Trump as the representative of the image of the beast, who always comes up eighth, yet is of the seven. In Daniel seven, three of pagan Rome’s ten horns needed to be removed for the little horn to ascend. There papal Rome came up as the eighth among seven other horns, yet it came forth from pagan Rome, for it was to be of the seven. In Daniel eight the Medo-Persian empire was represented by two horns, then Greece was a single horn, that when broken produced four horns, thus before Rome arrives there have been seven horns, and the little horn of Rome is the eighth. There are other witnesses to the fact that Rome always comes up eighth and is of the seven, but the enigma’s primary point of reference is Revelation chapter seventeen.

2026 zijn de tussentijdse verkiezingen, en de verkiezingen zijn reeds bevestigd als profetische wegmarkeringen. Zonder dat de Democraten de verkiezing van 2020 hadden gestolen, zou Trump het raadsel van Rome niet hebben vervuld. Het raadsel van Rome is dat het de achtste is en uit de zeven voortkomt. Dat raadsel identificeert Trump als de vertegenwoordiger van het beeld van het beest, die steeds als achtste opkomt en toch uit de zeven is. In Daniël zeven moesten drie van de tien horens van het heidense Rome worden weggenomen opdat de kleine hoorn zou opkomen. Daar kwam het pauselijke Rome op als de achtste te midden van zeven andere horens, en toch kwam het voort uit het heidense Rome, want het moest uit de zeven zijn. In Daniël acht werd het Medo-Perzische rijk voorgesteld door twee horens, daarna was Griekenland één enkele hoorn, die, toen zij gebroken werd, vier horens voortbracht; aldus zijn er vóór de komst van Rome zeven horens geweest, en de kleine hoorn van Rome is de achtste. Er zijn andere getuigenissen van het feit dat Rome steeds als achtste opkomt en uit de zeven is, maar het voornaamste referentiepunt van het raadsel is Openbaring hoofdstuk zeventien.

> And here is the mind which hath wisdom. The seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth. And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:9–11.

> En hier is het verstand dat wijsheid heeft. De zeven koppen zijn zeven bergen, waarop de vrouw zit. En het zijn zeven koningen: vijf zijn gevallen, en één is er, en de andere is nog niet gekomen; en wanneer hij komt, moet hij een korte tijd blijven. En het beest dat was en niet is, ook hij is de achtste, en is uit de zeven, en gaat ten verderve. Openbaring 17:9–11.

The stolen election of 2020 identified an election as a prophetic waymark. A second witness to this fact is with President Carter. Reagan was the first of the presidents that lead to Trump being the eighth that is of the seven, as he forms an image of Rome. Reagan was the first of the line of eight presidents since the time of the end in 1989. 1989 was fulfilled in Daniel eleven, verses one through four, and it sets forth the testimony of the richest president. Reagan was preceded by the worst President in history up to that point. Carter left office with a crisis of Islam unresolved. Forty-seven years later and Trump is currently resolving the problem left to Reagan by the Democrat Carter. Because the first and alpha Reagan was a Republican typifying a Republican at the ending and omega, Trump would also need to inherit a crisis of Islam created by the previous Democrat president, who would of prophetic necessity be the worst president in history up to that point. Obama, of course fulfilled all those prophetic characteristics, and so did Biden. In order for Reagan to typify the last, he also had to typify not only the eighth, but also the sixth. In doing so the Lion of the tribe of Judah had to control the elections to secure a progression of failed presidencies that preceded Trump in both instances. The elections are a prophetic waymark, and 2026 is the midterms for the president that is the eighth that is of the seven.

De gestolen verkiezing van 2020 wees een verkiezing aan als een profetisch wegmerk. Een tweede getuige van dit feit is te vinden bij president Carter. Reagan was de eerste van de presidenten die ertoe leiden dat Trump de achtste is, die uit de zeven is, daar hij een beeld van Rome vormt. Reagan was de eerste in de reeks van acht presidenten sinds de tijd van het einde in 1989. 1989 werd vervuld in Daniël elf, verzen één tot en met vier, en het stelt het getuigenis van de rijkste president voor. Reagan werd voorafgegaan door de slechtste president uit de geschiedenis tot op dat moment. Carter verliet zijn ambt met een crisis van de islam die onopgelost bleef. Zevenenveertig jaar later is Trump thans bezig het probleem op te lossen dat door de Democraat Carter aan Reagan werd nagelaten. Omdat de eerste en alfa, Reagan, een Republikein was die een Republikein aan het einde en de omega typeerde, moest ook Trump een crisis van de islam erven die door de voorgaande Democratische president was gecreëerd, die uit profetische noodzaak de slechtste president uit de geschiedenis tot op dat moment moest zijn. Obama vervulde uiteraard al die profetische kenmerken, en Biden eveneens. Opdat Reagan de laatste zou typeren, moest hij niet alleen de achtste, maar ook de zesde typeren. Daarbij moest de Leeuw uit de stam van Juda de verkiezingen beheersen om een opeenvolging van mislukte presidentschappen veilig te stellen die in beide gevallen aan Trump voorafgingen. De verkiezingen zijn een profetisch wegmerk, en 2026 zijn de tussentijdse verkiezingen voor de president die de achtste is, die uit de zeven is.

The two-hundred and fifty year line of the United States began in 1776 and culminates in 2026. The two-hundred and fifty year line of 457 BC culminated in 207 BC, between verses eleven and fifteen, the battles of Raphia and Panium. Raphia is prophetically aligned with Genesis seventeen covenant of circumcision, and Panium is prophetically aligned with Matthew sixteen’s covenant of the one hundred and forty-four thousand. 2026, aligns with 207 BC, between verses eleven and fifteen—between Raphia and Panium, which is also between God’s first covenant with a chosen people and God’s last covenant with a chosen people.

De tijdlijn van tweehonderdvijftig jaar van de Verenigde Staten begon in 1776 en culmineert in 2026. De tijdlijn van tweehonderdvijftig jaar vanaf 457 v.Chr. culmineerde in 207 v.Chr., tussen de verzen elf en vijftien, de veldslagen van Raphia en Panium. Raphia is profetisch verbonden met het verbond van de besnijdenis in Genesis zeventien, en Panium is profetisch verbonden met het verbond van de honderdvierenveertigduizend in Mattheüs zestien. 2026 komt overeen met 207 v.Chr., tussen de verzen elf en vijftien — tussen Raphia en Panium, wat ook ligt tussen Gods eerste verbond met een uitverkoren volk en Gods laatste verbond met een uitverkoren volk.

The two-hundred and fifty year lines that end at the midpoint of 207 BC and 2026 align with the two-hundred and fifty year line of persecution that began when the city of Rome burned in the year 64. Beginning there, seven years of warning of the coming destruction, by a strange man were proclaimed to the inhabitants of Jerusalem. When the year seventy arrived and Jerusalem was destroyed God’s church was scattered and they spread the gospel to the entire world. At the same time that the church of Ephesus was proclaiming the Pentecostal message of the resurrection, the persecution represented by the church of Smyrna began, for the two churches of prophetic necessity would run parallel for a period of time. Paul was a leader of the prophetic church of Ephesus, yet he penned of both histories.

De lijnen van tweehonderdvijftig jaar die eindigen in het midden van 207 v.Chr. en 2026, komen overeen met de lijn van tweehonderdvijftig jaar van vervolging die begon toen de stad Rome in het jaar 64 in brand stond. Van daar af werden gedurende zeven jaar waarschuwingen voor de komende verwoesting door een vreemde man verkondigd aan de inwoners van Jeruzalem. Toen het jaar zeventig aanbrak en Jeruzalem werd verwoest, werd Gods kerk verstrooid en verbreidden zij het evangelie over de gehele wereld. Op hetzelfde ogenblik dat de gemeente van Efeze de pinksterboodschap van de opstanding verkondigde, begon de vervolging die door de gemeente van Smyrna wordt voorgesteld, want de twee gemeenten moesten uit profetische noodzaak gedurende een tijd parallel verlopen. Paulus was een leider van de profetische gemeente van Efeze, en toch schreef hij over beide geschiedenissen.

> Persecutions, afflictions, which came unto me at Antioch, at Iconium, at Lystra; what persecutions I endured: but out of them all the Lord delivered me. Yea, and all that will live godly in Christ Jesus shall suffer persecution. 2 Timothy 3:11, 12.

> Vervolgingen en verdrukkingen, die mij overkomen zijn te Antiochië, te Ikónium en te Lystra; wat een vervolgingen heb ik verduurd; maar uit die alle heeft de Heere mij verlost. En ook allen die godvruchtig willen leven in Christus Jezus, zullen vervolgd worden. 2 Timótheüs 3:11, 12.

A.T. Jones identifies the two-hundred and fifty year period that begins in the year 64 and ends at the Edict of Milan in 313. For those years persecution against God’s people was carried on by pagan Rome, but the message to the church in Smyrna identified ten days, that represent the very worst persecution of that period.

A.T. Jones duidt de periode van tweehonderdvijftig jaar aan die begint in het jaar 64 en eindigt met het Edict van Milaan in 313. Gedurende die jaren werd de vervolging tegen Gods volk voortgezet door het heidense Rome, maar de boodschap aan de gemeente in Smyrna noemt tien dagen, die de allerergste vervolging van die periode voorstellen.

> Fear none of those things which thou shalt suffer: behold, the devil shall cast some of you into prison, that ye may be tried; and ye shall have tribulation ten days: be thou faithful unto death, and I will give thee a crown of life. Revelation 2:10.

> Vrees niets van hetgeen gij lijden zult; zie, de duivel zal sommigen van u in de gevangenis werpen, opdat gij beproefd wordt; en gij zult een verdrukking hebben van tien dagen. Wees getrouw tot de dood, en Ik zal u de kroon des levens geven. Openbaring 2:10.

That period of persecution represented by the Emperor Diocletian was for ten years, beginning in 303 and ending in 313, when the Emperor Constantine the Great was ruling, as he would be at the first Sunday law of 321, and when he divided Rome into east and west in 330. 313 was prophetically marked by the diplomatic marriage in Milan when Emperor Constantine (ruler of the West) arranged the marriage of his half-sister, Flavia Julia Constantia to Licinius, the emperor who controlled the eastern (or soon-to-be eastern) part of the Roman Empire. The marriage was symbolically ended when Constantine divided the kingdom into east and west in 330.

Die periode van vervolging die door keizer Diocletianus wordt voorgesteld, duurde tien jaar, begon in 303 en eindigde in 313, toen keizer Constantijn de Grote regeerde, zoals hij ook zou regeren ten tijde van de eerste zondagwet van 321, en toen hij Rome in 330 in oost en west verdeelde. Het jaar 313 werd profetisch gemarkeerd door het diplomatieke huwelijk te Milaan, toen keizer Constantijn (heerser van het Westen) het huwelijk regelde van zijn halfzuster, Flavia Julia Constantia, met Licinius, de keizer die het oostelijke (of weldra oostelijke) deel van het Romeinse Rijk beheerste. Het huwelijk werd symbolisch beëindigd toen Constantijn het rijk in 330 in oost en west verdeelde.

Nero’s 250-year period begins with a seven-year period that begins and ends with a siege that typifies the end of the world. At the end of the period there was a distinct ten years of persecution. The period began in the time of Ephesus, then covered the history of Smyrna until Constantine’s church of compromise, when the church of Pergamos arrived in 313.

Nero’s periode van 250 jaar begint met een periode van zeven jaar die aanvangt en eindigt met een belegering die het einde van de wereld voorafschaduwt. Aan het einde van die periode was er een duidelijk onderscheiden tijd van tien jaar van vervolging. De periode begon in de tijd van Efeze, omvatte vervolgens de geschiedenis van Smyrna tot aan Constantijns kerk van compromis, toen in 313 de kerk van Pergamos opkwam.

Those seventeen years from 313 to 330 find their counterpoint in the history of Raphia and Panium, where the battle of 217 BC and the battle of 200 BC are separated by seventeen years. At the battle of Raphia, Ptolemy prevailed, but he would be dead and gone before the battle of Panium. Yet he reigned for seventeen years from 221 BC unto 204 BC. Three lines of 250 years tied together by three seventeens force the consideration that 313 aligns with 2026.

Die zeventien jaren van 313 tot 330 vinden hun tegenhanger in de geschiedenis van Raphia en Panium, waar de slag van 217 v.Chr. en de slag van 200 v.Chr. door zeventien jaren van elkaar gescheiden zijn. In de slag bij Raphia behaalde Ptolemaeus de overwinning, maar vóór de slag bij Panium zou hij reeds gestorven en verdwenen zijn. Toch regeerde hij zeventien jaar, van 221 v.Chr. tot 204 v.Chr. Drie lijnen van 250 jaar, samengebonden door drie zeventienen, dwingen tot de overweging dat 313 met 2026 overeenstemt.

313 was a distinct transition from persecution unto compromise, thus marking 313 as a symbol of a change of some prophetic nature that was typified by the change from Smyrna to Pergamos. The first step was represented by a diplomatic marriage that ended in divorce seventeen years later. The second step was the first Sunday law. Inspiration informs us that the Sunday law is preceded by a progressive step by step process that includes Sunday laws that precede the Sunday law defined as forcing you to observe Sunday and also persecuting you for observing God’s seventh-day Sabbath.

313 vormde een duidelijke overgang van vervolging naar compromis, en markeert aldus 313 als een symbool van een verandering van profetische aard, die werd voorafgebeeld door de overgang van Smyrna naar Pergamus. De eerste stap werd voorgesteld door een diplomatiek huwelijk dat zeventien jaar later in echtscheiding eindigde. De tweede stap was de eerste zondagswet. De Inspiratie deelt ons mee dat aan de zondagswet een geleidelijk, stap voor stap verlopend proces voorafgaat, dat zondagswetten omvat die voorafgaan aan de zondagswet die wordt omschreven als het u dwingen de zondag te houden en u tevens te vervolgen omdat u Gods sabbat van de zevende dag onderhoudt.

> “If the reader would understand the agencies to be employed in the soon-coming contest, he has but to trace the record of the means which Rome employed for the same object in ages past. If he would know how papists and Protestants united will deal with those who reject their dogmas, let him see the spirit which Rome manifested toward the Sabbath and its defenders.

> „Indien de lezer wil begrijpen welke machten in de spoedig komende strijd zullen worden aangewend, dan behoeft hij slechts het verslag na te gaan van de middelen die Rome in vroeger eeuwen voor hetzelfde doel heeft gebruikt. Indien hij wil weten hoe papisten en protestanten, verenigd, zullen handelen tegenover hen die hun dogma’s verwerpen, laat hem dan zien welke geest Rome heeft geopenbaard jegens de sabbat en zijn verdedigers.

> “Royal edicts, general councils, and church ordinances sustained by secular power were the steps by which the pagan festival attained its position of honor in the Christian world. The first public measure enforcing Sunday observance was the law enacted by Constantine. (A.D. 321.) This edict required townspeople to rest on ‘the venerable day of the sun,’ but permitted countrymen to continue their agricultural pursuits. Though virtually a heathen statute, it was enforced by the emperor after his nominal acceptance of Christianity.” The Great Controversy, 573, 574.

> „Koninklijke edicten, algemene concilies en kerkelijke verordeningen, ondersteund door wereldlijke macht, waren de stappen waardoor het heidense feest zijn ereplaats in de christelijke wereld verkreeg. De eerste openbare maatregel waardoor de zondagsviering werd afgedwongen, was de wet die door Constantijn werd uitgevaardigd. (A.D. 321.) Dit edict vereiste dat stedelingen zouden rusten op ‘de eerbiedwaardige dag van de zon’, maar stond plattelandsbewoners toe hun landbouwbezigheden voort te zetten. Hoewel het in wezen een heidense verordening was, werd zij door de keizer ten uitvoer gelegd nadat hij het christendom in naam had aanvaard.” The Great Controversy, 573, 574.

The Edict of Milan in 313, was the “royal edict” that was followed by “general councils and church ordinances sustained by secular power were the steps.” These were progressive steps which led to the first Sunday law in 321. One of those steps is “church ordinances,” such as Sunday observance, “sustained by secular power.” The period of 1888 identifies a series of Sunday laws introduced into the Senate by Senator Blair that never went anywhere, but during the same history several states were passing state enforced Sunday laws. These two witnesses identify 313 as a waymark where “royal edicts,” such as an executive order would mark a transition in the history of the earth beast, who is destined to speak as a dragon.

Het Edict van Milaan in 313 was het „koninklijk edict”, waarop „algemene concilies en kerkelijke verordeningen, ondersteund door wereldlijke macht, de stappen waren” volgden. Dit waren opeenvolgende stappen die leidden tot de eerste zondagswet in 321. Een van die stappen bestaat uit „kerkelijke verordeningen”, zoals de zondagsviering, „ondersteund door wereldlijke macht”. De periode van 1888 wijst op een reeks zondagswetten die door senator Blair in de Senaat werden ingebracht, maar die nooit tot iets leidden; gedurende diezelfde geschiedenis voerden verschillende staten echter door de staat afgedwongen zondagswetten in. Deze twee getuigen wijzen op 313 als een wegmerk waarop „koninklijke edicten”, zoals een uitvoerend bevel, een overgang zouden markeren in de geschiedenis van het aardbeest, dat ertoe bestemd is te spreken als een draak.

When the United States speaks as a dragon it ends as the sixth kingdom of Bible prophecy, and it does by speaking the same as it did in the beginning of its reign as the sixth kingdom. In 1798, the United States passed the Alien and Sedition Acts, that typified the Sunday law. The Alien and Sedition Acts of 1798 were the third of three steps that began in 1776 with the Declaration of Independence followed by the Constitution in 1789. Those three steps align with 313, 321 and 330.

Wanneer de Verenigde Staten spreken als een draak, eindigen zij als het zesde koninkrijk van de Bijbelse profetie, en zij doen dat door hetzelfde te spreken als aan het begin van hun heerschappij als het zesde koninkrijk. In 1798 namen de Verenigde Staten de Alien and Sedition Acts aan, die een voorafschaduwing vormden van de zondagswet. De Alien and Sedition Acts van 1798 waren de derde van drie stappen die in 1776 begonnen met de Declaration of Independence, gevolgd door de Constitution in 1789. Die drie stappen komen overeen met 313, 321 en 330.

1776, 1789 and 1798 were all actions that are defined as speaking, for inspiration informs us that the “speaking of the nation is the action of its legislative and judicial authorities.” 313, 321 and 330 are all waymarks associated with Constantine the Great. The ending of ancient literal Israel, both the northern and southern kingdoms, is symbolized as a divorce, which is what is represented by 330. A divorce between east and west in a marriage that began seventeen years before, at the marriage of the Edict of Milan. At the Sunday law the United States will have filled up its cup of probationary time and it will be divorced from God in terms of its prophetic purpose, as typified by the land flowing with milk and honey for ancient Israel. Inspiration says national apostasy is followed by national ruin. That happens when God divorces the glorious land as represented by the year 330. From the marriage of 313 unto the first in a series of escalating Sunday laws in 321 unto the divorce of 330. 1776 aligns with 313, and 1789 aligns with 321 and 1798 aligns with 330.

1776, 1789 en 1798 waren alle handelingen die worden omschreven als spreken, want de Inspiratie deelt ons mee dat het “spreken van de natie de handeling van haar wetgevende en rechterlijke autoriteiten is.” 313, 321 en 330 zijn alle wegmerken die met Constantijn de Grote verbonden zijn. Het einde van het oude letterlijke Israël, zowel van het noordelijke als van het zuidelijke koninkrijk, wordt gesymboliseerd als een echtscheiding, hetgeen is wat door 330 wordt voorgesteld. Een scheiding tussen oost en west in een huwelijk dat zeventien jaar tevoren begon, bij het huwelijk van het Edict van Milaan. Bij de zondagswet zullen de Verenigde Staten de maat van hun proeftijd hebben volgemaakt en zullen zij van God gescheiden worden wat hun profetische doel betreft, zoals voorafgebeeld door het land vloeiende van melk en honing voor het oude Israël. De Inspiratie zegt dat nationale afval wordt gevolgd door nationale ondergang. Dat geschiedt wanneer God het heerlijke land verstoot, zoals voorgesteld door het jaar 330. Vanaf het huwelijk van 313 tot aan de eerste in een reeks van escalerende zondagswetten in 321 tot aan de scheiding van 330. 1776 komt overeen met 313, en 1789 komt overeen met 321 en 1798 komt overeen met 330.

330 is also the fulfillment of the 360 years since the battle of Actium in 31 BC. Actium was Rome’s third obstacle and thus typifies the Sunday law where modern Rome conquers its second and third obstacles. At the waymark of 330 the battle of Panium joins the battle of Actium. The battle of Raphia in 217 BC aligns with the Ukrainian war in 2014, then in 2015 Trump launched his first presidential campaign, 2020 both horns of the earth beast were slain, 2023 they were both resurrected. 2024 the test of the foundations began and in 2025 the prophetic alliance of the eighth president and his papal counterpart were marked by their mutual inaugurations.

330 is tevens de vervulling van de 360 jaar sinds de slag bij Actium in 31 v.Chr. Actium was Rome’s derde hindernis en is derhalve een voorafschaduwing van de zondagswet, waarin het moderne Rome zijn tweede en derde hindernis overwint. Bij het wegmerk van 330 voegt de slag bij Panium zich bij de slag bij Actium. De slag bij Raphia in 217 v.Chr. correspondeert met de Oekraïense oorlog in 2014; vervolgens lanceerde Trump in 2015 zijn eerste presidentiële campagne; in 2020 werden beide horens van het beest uit de aarde gedood; in 2023 werden zij beide opgewekt. In 2024 begon de beproeving van de fundamenten en in 2025 werd het profetische verbond van de achtste president en zijn pauselijke tegenhanger gemarkeerd door hun wederzijdse inauguraties.

We will continue these things in the next article.

Wij zullen deze zaken in het volgende artikel voortzetten.

Back to Articles