Article

# The Book of Daniel - Number Twenty-Five

Het Boek Daniël - Nummer Vijfentwintig

The Unveiling of Babylon’s Decline: A Prophetic Passage from Nebuchadnezzar to Belshazzar

De onthulling van Babylons verval: een profetische passage van Nebukadnezar tot Belsazar

Author

Jeff Pippenger

Published

December 20, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The fall of Belshazzar in chapter five had been typified by Nebuchadnezzar’s fall in chapter four.

De val van Belsazar in hoofdstuk vijf was voorafgeschaduwd door de val van Nebukadnezar in hoofdstuk vier.

> “To the last ruler of Babylon, as in type to its first, had come the sentence of the divine Watcher: ‘O king, . . . to thee it is spoken; The kingdom is departed from thee.’ Daniel 4:31.” Prophets and Kings, 533.

> “Tot de laatste heerser van Babylon was, evenals in type tot zijn eerste, het vonnis van de goddelijke Wachter gekomen: ‘O koning, ... tot u wordt het gesproken: Het koninkrijk is van u geweken.’ Daniël 4:31.” Prophets and Kings, 533.

Nebuchadnezzar represents the beginning and Belshazzar the end of the kingdom that ruled for seventy years, and thus symbolized the reign of the earth beast of Revelation chapter thirteen (the United States), that was to reign during the time when the whore of Tyre (the papacy), was forgotten.

Nebukadnezar vertegenwoordigt het begin en Belsazar het einde van het koninkrijk dat zeventig jaar regeerde, en symboliseerde aldus de heerschappij van het beest der aarde uit Openbaring hoofdstuk dertien (de Verenigde Staten), dat zou heersen gedurende de tijd dat de hoer van Tyrus (het pausdom) vergeten was.

> And it shall come to pass in that day, that Tyre shall be forgotten seventy years, according to the days of one king: after the end of seventy years shall Tyre sing as an harlot. Isaiah 23:15.

> En het zal geschieden te dien dage, dat Tyrus zeventig jaar lang vergeten zal worden, naar de dagen van één koning; na het einde van zeventig jaar zal het Tyrus vergaan als een hoer. Jesaja 23:15.

Nebuchadnezzar therefore represents the beginning of the United States, and Belshazzar represents the end of the United States. Nebuchadnezzar represents the beginning of the Republican horn and the beginning of the Protestant horn. Belshazzar represents the ending of the Republican and Protestant horn.

Nebukadnezar vertegenwoordigt daarom het begin van de Verenigde Staten, en Belsazar vertegenwoordigt het einde van de Verenigde Staten. Nebukadnezar vertegenwoordigt het begin van de Republikeinse hoorn en het begin van de Protestantse hoorn. Belsazar vertegenwoordigt het einde van de Republikeinse en de Protestantse hoorn.

The judgment brought upon Nebuchadnezzar was “seven times.” The story of Nebuchadnezzar’s living as a beast for twenty-five hundred and twenty days, was employed by William Miller in his application of the “seven times” of Leviticus twenty-six, though he did not address the twenty-five hundred and twenty, that is symbolized in Belshazzar’s judgment.

Het oordeel dat over Nebukadnezar werd gebracht, was „zeven tijden”. Het verhaal van Nebukadnezars leven als een dier gedurende tweeduizend vijfhonderd en twintig dagen werd door William Miller gebruikt in zijn toepassing van de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig, hoewel hij niet inging op de tweeduizend vijfhonderd en twintig, die in het oordeel over Belsazar wordt gesymboliseerd.

> And this is the writing that was written, MENE, MENE, TEKEL, UPHARSIN. This is the interpretation of the thing: MENE; God hath numbered thy kingdom, and finished it. TEKEL; Thou art weighed in the balances, and art found wanting. PERES; Thy kingdom is divided, and given to the Medes and Persians. Daniel 5:25–28.

> En dit is het schrift dat geschreven werd: MENE, MENE, TEKEL, UPHARSIN. Dit is de uitlegging van de zaak: MENE; God heeft uw koninkrijk geteld en daaraan een einde gemaakt. TEKEL; Gij zijt in de weegschaal gewogen en te licht bevonden. PERES; uw koninkrijk is verdeeld en aan de Meden en Perzen gegeven. Daniël 5:25–28.

Beyond the interpretation Daniel assigned to the mysterious handwriting on the wall, the words “mene” and “tekel,” represent a measurement of weight, and those words also represent a specific value of coinage (Exodus 30:13, Ezekiel 45:12). A “mene” is fifty shekels, or one thousand gerahs. “Mene, mene” therefore equates to two thousand gerahs. A “tekel” is twenty gerahs. Therefore “mene, mene, tekel” equates to two thousand and twenty gerahs. “Upharsin” means “to divide” and therefore means is one-half of a “mene,” and represents five hundred gerahs. Combined they represent the sum of twenty-five hundred and twenty.

Afgezien van de uitleg die Daniël gaf aan het mysterieuze schrift op de wand, vertegenwoordigen de woorden „mene” en „tekel” een gewichtsmaat, en deze woorden vertegenwoordigen ook een specifieke muntwaarde (Exodus 30:13, Ezechiël 45:12). Een „mene” is vijftig sikkels, of duizend gera’s. „Mene, mene” komt daarom overeen met tweeduizend gera’s. Een „tekel” is twintig gera’s. Daarom komt „mene, mene, tekel” overeen met tweeduizend twintig gera’s. „Upharsin” betekent „verdelen” en betekent daarom de helft van een „mene”, en vertegenwoordigt vijfhonderd gera’s. Samengenomen vertegenwoordigen zij de som van tweeduizend vijfhonderd twintig.

The last reference of Sister White identifies that Belshazzar was typified by Nebuchadnezzar, but more specifically she emphasized their mutual judgment, and both judgments are represented as a symbol of the “seven times” of Leviticus twenty-six. There are a few terms that the Scriptures employ to represent the “seven times” of Leviticus twenty-six. Jeremiah represents it as God’s indignation.

De laatste verwijzing van Zuster White duidt aan dat Belsazar werd voorgesteld in een type door Nebukadnezar, maar meer in het bijzonder legde zij de nadruk op hun gemeenschappelijke oordeel, en beide oordelen worden voorgesteld als een symbool van de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig. Er zijn enkele termen die de Schrift gebruikt om de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig voor te stellen. Jeremia stelt deze voor als Gods verbolgenheid.

> How hath the Lord covered the daughter of Zion with a cloud in his anger, and cast down from heaven unto the earth the beauty of Israel, and remembered not his footstool in the day of his anger! The Lord hath swallowed up all the habitations of Jacob, and hath not pitied: he hath thrown down in his wrath the strong holds of the daughter of Judah; he hath brought them down to the ground: he hath polluted the kingdom and the princes thereof. He hath cut off in his fierce anger all the horn of Israel: he hath drawn back his right hand from before the enemy, and he burned against Jacob like a flaming fire, which devoureth round about. He hath bent his bow like an enemy: he stood with his right hand as an adversary, and slew all that were pleasant to the eye in the tabernacle of the daughter of Zion: he poured out his fury like fire. The Lord was as an enemy: he hath swallowed up Israel, he hath swallowed up all her palaces: he hath destroyed his strong holds, and hath increased in the daughter of Judah mourning and lamentation. And he hath violently taken away his tabernacle, as if it were of a garden: he hath destroyed his places of the assembly: the Lord hath caused the solemn feasts and sabbaths to be forgotten in Zion, and hath despised in the indignation of his anger the king and the priest. The Lord hath cast off his altar, he hath abhorred his sanctuary, he hath given up into the hand of the enemy the walls of her palaces; they have made a noise in the house of the Lord, as in the day of a solemn feast. The Lord hath purposed to destroy the wall of the daughter of Zion: he hath stretched out a line, he hath not withdrawn his hand from destroying: therefore he made the rampart and the wall to lament; they languished together. Lamentations 2:1–8.

> Hoe heeft de Heere de dochter van Sion in Zijn toorn met een wolk bedekt, en de heerlijkheid van Israël uit de hemel ter aarde neergeworpen, en aan de voetbank Zijner voeten niet gedacht ten dage Zijns toorns! De Heere heeft al de woningen van Jakob verslonden en niet gespaard; Hij heeft in Zijn grimmigheid de vestingen van de dochter van Juda neergehaald; Hij heeft ze ter aarde toe vernederd; Hij heeft het koninkrijk en zijn vorsten ontheiligd. Hij heeft in de hitte van Zijn toorn alle hoorn van Israël afgehouwen; Hij heeft Zijn rechterhand teruggetrokken van voor het aangezicht van de vijand, en Hij brandde tegen Jakob als een vlammend vuur, dat rondom verteert. Hij heeft Zijn boog gespannen als een vijand; Hij stond met Zijn rechterhand als een tegenstander, en doodde al wat liefelijk was voor het oog in de tent van de dochter van Sion; Hij goot Zijn grimmigheid uit als vuur. De Heere was als een vijand; Hij heeft Israël verslonden, Hij heeft al haar paleizen verslonden; Hij heeft zijn vestingen verdelgd, en Hij heeft bij de dochter van Juda rouw en weeklacht vermeerderd. En Hij heeft Zijn tabernakel met geweld weggenomen, alsof het een hofhut ware; Hij heeft Zijn plaatsen der samenkomst verwoest; de Heere heeft in Sion de hoogtijden en sabbatten doen vergeten, en heeft in de verbolgenheid van Zijn toorn de koning en de priester versmaad. De Heere heeft Zijn altaar verworpen, Hij heeft een afkeer gehad van Zijn heiligdom, Hij heeft de muren van haar paleizen overgegeven in de hand van de vijand; zij hebben een geluid gemaakt in het huis des Heeren, als op de dag van een hoogtijd. De Heere heeft Zich voorgenomen de muur van de dochter van Sion te verdelgen; Hij heeft het meetsnoer uitgestrekt, Hij heeft Zijn hand van het verderven niet afgetrokken; daarom heeft Hij de voorwal en de muur doen treuren; tezamen zijn zij verkwijnd. Klaagliederen 2:1–8.

The Lord’s anger is represented as the “indignation of his anger,” and his anger was accomplished upon both the northern kingdom and southern kingdom of Israel. This is why the book of Daniel identifies a “first” and a “last” indignation. Jeremiah identifies a “line” that the Lord “hath stretched out,” when he exercised his anger towards his chosen people. That line is also referred to in second Kings.

De toorn des Heren wordt voorgesteld als de „gramscha p van zijn toorn”, en zijn toorn werd voltrokken over zowel het noordelijke koninkrijk als het zuidelijke koninkrijk van Israël. Daarom duidt het boek Daniël een „eerste” en een „laatste” gramschap aan. Jeremia noemt een „lijn” die de Here „heeft uitgestrekt”, toen Hij zijn toorn uitoefende jegens zijn uitverkoren volk. Ook in 2 Koningen wordt naar die lijn verwezen.

> And the Lord spake by his servants the prophets, saying, Because Manasseh king of Judah hath done these abominations, and hath done wickedly above all that the Amorites did, which were before him, and hath made Judah also to sin with his idols: Therefore thus saith the Lord God of Israel, Behold, I am bringing such evil upon Jerusalem and Judah, that whosoever heareth of it, both his ears shall tingle. And I will stretch over Jerusalem the line of Samaria, and the plummet of the house of Ahab: and I will wipe Jerusalem as a man wipeth a dish, wiping it, and turning it upside down. And I will forsake the remnant of mine inheritance, and deliver them into the hand of their enemies; and they shall become a prey and a spoil to all their enemies. 2 Kings 21:10–14.

> En de HEERE sprak door Zijn knechten, de profeten, zeggende: Omdat Manasse, de koning van Juda, deze gruwelen gedaan heeft, en nog goddelozer gehandeld heeft dan al wat de Amorieten gedaan hebben, die vóór hem waren, en ook Juda met zijn afgoden heeft doen zondigen; daarom, zo zegt de HEERE, de God van Israël: Zie, Ik breng zulk onheil over Jeruzalem en Juda, dat bij ieder die ervan hoort, beide zijn oren zullen tuiten. En Ik zal over Jeruzalem het meetsnoer van Samaria uitstrekken en het paslood van het huis van Achab; en Ik zal Jeruzalem uitwissen zoals een man een schotel uitwist, haar uitwissende en ondersteboven kerende. En Ik zal het overblijfsel van Mijn erfdeel verlaten en hen overgeven in de hand van hun vijanden; en zij zullen tot een buit en tot een roof worden voor al hun vijanden. 2 Koningen 21:10–14.

The “line” of God’s indignation that is Moses’ “seven times,” was first stretched over the northern kingdom (the house of Ahab), and then over Judah. Another biblical term for the “seven times” that is derived from Leviticus twenty-six is the term “scattered”.

Het ‘meetsnoer’ van Gods verbolgenheid, dat Mozes’ ‘zeven tijden’ is, werd eerst uitgestrekt over het noordelijke koninkrijk (het huis van Achab), en daarna over Juda. Een andere bijbelse term voor de ‘zeven tijden’, die is afgeleid van Leviticus zesentwintig, is de term ‘verstrooid’.

> Then I will walk contrary unto you also in fury; and I, even I, will chastise you seven times for your sins. And ye shall eat the flesh of your sons, and the flesh of your daughters shall ye eat. And I will destroy your high places, and cut down your images, and cast your carcases upon the carcases of your idols, and my soul shall abhor you. And I will make your cities waste, and bring your sanctuaries unto desolation, and I will not smell the savour of your sweet odours. And I will bring the land into desolation: and your enemies which dwell therein shall be astonished at it. And I will scatter you among the heathen, and will draw out a sword after you: and your land shall be desolate, and your cities waste. Then shall the land enjoy her sabbaths, as long as it lieth desolate, and ye be in your enemies’ land; even then shall the land rest, and enjoy her sabbaths. As long as it lieth desolate it shall rest; because it did not rest in your sabbaths, when ye dwelt upon it. Leviticus 26:28–35.

> Dan zal ook Ik u in grimmigheid tegenstaan; en Ik, ja Ik, zal u zevenvoudig tuchtigen om uw zonden. En gij zult het vlees van uw zonen eten, en het vlees van uw dochters zult gij eten. En Ik zal uw hoogten verwoesten en uw beelden omhouwen, en uw dode lichamen werpen op de dode lichamen van uw afgoden, en mijn ziel zal van u walgen. En Ik zal uw steden tot een woestenij maken en uw heiligdommen tot verwoesting brengen, en Ik zal de geur van uw liefelijke reukwerken niet ruiken. En Ik zal het land tot verwoesting brengen; en uw vijanden die daarin wonen, zullen daarover ontzet zijn. En Ik zal u onder de heidenvolken verstrooien, en achter u het zwaard trekken; en uw land zal een verwoesting zijn en uw steden een woestenij. Dan zal het land zijn sabbatten genieten, zolang het woest ligt en gij in het land van uw vijanden zijt; dan zal het land rusten en zijn sabbatten genieten. Zolang het woest ligt, zal het rusten; omdat het niet gerust heeft in uw sabbatten, toen gij daarop woonde. Leviticus 26:28–35.

The scattering among the heathen was fulfilled for Daniel when he was carried as a slave into Babylon, at the captivity of Jehoiakim. Then, while Daniel was in the “enemies’ land” the land rested and enjoyed “her sabbaths.” Second Chronicles informs us that the period of time was the seventy years of Jeremiah, which Daniel came to recognize in chapter nine.

De verstrooiing onder de heidenen werd voor Daniël vervuld toen hij als slaaf naar Babel werd weggevoerd, bij de gevangenschap van Jojakim. Terwijl Daniël zich toen in het „land van de vijanden” bevond, rustte het land en genoot het van „haar sabbatten”. Het tweede boek Kronieken deelt ons mee dat deze tijdsduur de zeventig jaren van Jeremia was, die Daniël in hoofdstuk negen kwam te onderkennen.

> And them that had escaped from the sword carried he away to Babylon; where they were servants to him and his sons until the reign of the kingdom of Persia: To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord spoken by the mouth of Jeremiah might be accomplished, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, All the kingdoms of the earth hath the Lord God of heaven given me; and he hath charged me to build him an house in Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? The Lord his God be with him, and let him go up. 2 Chronicles 36:20–23.

> En hen die aan het zwaard ontkomen waren, voerde hij weg naar Babel; en zij waren hem en zijn zonen tot dienaren, tot aan de heerschappij van het koninkrijk van Perzië; om het woord des HEEREN, gesproken door de mond van Jeremia, te vervullen, totdat het land zijn sabbatten genoten had; al de dagen dat het verwoest lag, hield het sabbat, om zeventig jaren te vervullen. Doch in het eerste jaar van Kores, koning van Perzië, opdat het woord des HEEREN, gesproken door de mond van Jeremia, volbracht zou worden, verwekte de HEERE de geest van Kores, koning van Perzië, zodat hij een oproep deed uitgaan door heel zijn koninkrijk, en die ook schriftelijk liet vastleggen, zeggende: Zo zegt Kores, koning van Perzië: Alle koninkrijken der aarde heeft de HEERE, de God des hemels, mij gegeven; en Hij heeft mij opgedragen Hem een huis te bouwen te Jeruzalem, dat in Juda is. Wie is er onder u uit al Zijn volk? De HEERE, zijn God, zij met hem, en hij trekke op. 2 Kronieken 36:20–23.

The term “scattering” is a symbol of the “seven times.” The judgment of Nebuchadnezzar of “seven times” living as a beast, typified the judgment of Belshazzar, as represented by the mystical words upon the wall, “mene, mene, tekel upharsin.” Belshazzar’s judgment was represented by the handwriting that equated to twenty-five hundred and twenty, the same number of days that Nebuchadnezzar lived like a beast, and the same number of years represented with the “seven times” of Leviticus twenty-six.

De term „verstrooiing” is een symbool van de „zeven tijden”. Het oordeel over Nebukadnezar van „zeven tijden” leven als een beest, was een voorafbeelding van het oordeel over Belsazar, zoals weergegeven door de mystieke woorden op de wand: „mene, mene, tekel upharsin”. Belsazars oordeel werd voorgesteld door het handschrift dat overeenkwam met tweeduizend vijfhonderd twintig, hetzelfde aantal dagen dat Nebukadnezar als een beest leefde, en hetzelfde aantal jaren dat wordt aangeduid met de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig.

The judgment of Belshazzar, that was typified by the judgment of Nebuchadnezzar, was symbolically represented by the “seven times,” and both of those judgments represented a “fall of Babylon,” which is the symbol of the second angel’s message. The first fall of Babylon was when Nimrod’s tower was brought down.

Het oordeel over Belsazar, dat werd voorafgebeeld door het oordeel over Nebukadnezar, werd symbolisch voorgesteld door de „zeven tijden”, en beide oordelen vertegenwoordigden een „val van Babylon”, het symbool van de boodschap van de tweede engel. De eerste val van Babylon vond plaats toen de toren van Nimrod ten val werd gebracht.

> And the whole earth was of one language, and of one speech. And it came to pass, as they journeyed from the east, that they found a plain in the land of Shinar; and they dwelt there. And they said one to another, Go to, let us make brick, and burn them thoroughly. And they had brick for stone, and slime had they for mortar. And they said, Go to, let us build us a city and a tower, whose top may reach unto heaven; and let us make us a name, lest we be scattered abroad upon the face of the whole earth. And the Lord came down to see the city and the tower, which the children of men builded. And the Lord said, Behold, the people is one, and they have all one language; and this they begin to do: and now nothing will be restrained from them, which they have imagined to do. Go to, let us go down, and there confound their language, that they may not understand one another’s speech. So the Lord scattered them abroad from thence upon the face of all the earth: and they left off to build the city. Genesis 11:1–8.

> En de gehele aarde was van één taal en van één spraak. En het geschiedde, toen zij uit het oosten voorttrokken, dat zij een vlakte vonden in het land Sinear; en zij woonden aldaar. En zij zeiden tot elkander: Komaan, laat ons tichels maken en die goed doorbranden. En zij hadden tichels in plaats van steen, en asfalt hadden zij in plaats van leem. En zij zeiden: Komaan, laat ons voor ons een stad bouwen en een toren, welks top tot aan de hemel reike; en laat ons voor ons een naam maken, opdat wij niet over de gehele aardbodem verstrooid worden. Toen daalde de HEERE neder om de stad en de toren te bezien, die de mensenkinderen bouwden. En de HEERE zeide: Zie, zij zijn één volk, en zij hebben allen één taal; en dit is wat zij beginnen te doen; nu zal hun niets worden belet van wat zij zich voorgenomen hebben te doen. Komaan, laat Ons nederdalen en aldaar hun taal verwarren, opdat zij elkanders spraak niet verstaan. Zo verstrooide de HEERE hen vandaar over de gehele aardbodem; en zij hielden op de stad te bouwen. Genesis 11:1–8.

At the judgment of Babel, which was the judgment of Nimrod, the Lord “scattered” Nimrod’s rebels across the “face of the whole earth.” Nimrod and his cohorts knew their rebellion would cause them to be scattered, for they had said the motivation for building the tower and city was to “make us a name, lest we be scattered abroad upon the face of the whole earth.”

Bij het oordeel over Babel, dat het oordeel over Nimrod was, „verspreidde” de Heere Nimrods opstandelingen over de „ganse aarde”. Nimrod en zijn trawanten wisten dat hun opstand zou veroorzaken dat zij verstrooid zouden worden, want zij hadden gezegd dat de drijfveer voor het bouwen van de toren en de stad was om „ons een naam te maken, opdat wij niet over de ganse aarde verstrooid zouden worden”.

A “name” prophetically is a symbol of character. The character that Nimrod and his cohorts established is represented by their works, for by the fruits you shall know the character. The fruit of Nimrod’s rebellion, and therefore the symbol of his character, was the construction of the tower and the city. A “tower” is a symbol of a church, and a “city” is a symbol of a state. The name of Nimrod’s rebels, which represents their character, was the combination of church and state, which is also symbolically represented as the image of the beast.

Een „naam” is profetisch een symbool van karakter. Het karakter dat Nimrod en zijn metgezellen vestigden, wordt vertegenwoordigd door hun werken, want aan de vruchten zult gij het karakter kennen. De vrucht van Nimrods opstand, en daarom het symbool van zijn karakter, was de bouw van de toren en de stad. Een „toren” is een symbool van een kerk, en een „stad” is een symbool van een staat. De naam van Nimrods opstandelingen, die hun karakter vertegenwoordigt, was de vereniging van kerk en staat, die ook symbolisch wordt voorgesteld als het beeld van het beest.

The passage identifying the fall of Babel has the expression “go to” repeated three times. The third is when God brings the judgment of confounding their language, and scattering them abroad. The first “go to” was the preparation for the second “go to,” when they constructed their city and tower. When they had accomplished their work during the history of the second expression of “go to,” God came down to visually consider their rebellion. The third “go to,” was judgment, and the second “go to” was a visual test. The first “go to” represents their first failure, and prophetically the three times “go to” is expressed identifies the three-step testing process of the everlasting gospel. There is much more information in the testimony of Nimrod’s rebellion and fall, but we are simply identifying that the first time Babylon (Babel) fell, the symbol of “seven times,” as represented by the “scattering,” is identified. Nimrod’s judgment was represented by a scattering, Nebuchadnezzar’s by “seven times” and Belshazzar’s by “twenty-five hundred and twenty”.

De passage die de val van Babel aanwijst, bevat de uitdrukking „welaan” driemaal herhaald. De derde keer is wanneer God het oordeel brengt door hun taal te verwarren en hen over de aarde te verstrooien. De eerste „welaan” was de voorbereiding op de tweede „welaan”, toen zij hun stad en toren bouwden. Toen zij hun werk hadden volbracht gedurende de geschiedenis van de tweede uitdrukking „welaan”, daalde God neer om hun opstand zichtbaar in ogenschouw te nemen. De derde „welaan” was oordeel, en de tweede „welaan” was een zichtbare toets. De eerste „welaan” vertegenwoordigt hun eerste mislukking, en profetisch wijst het feit dat „welaan” driemaal wordt uitgesproken op het drieledige beproevingsproces van het eeuwige evangelie. Er is veel meer informatie in het getuigenis van Nimrods opstand en val, maar wij wijzen hier slechts erop dat de eerste keer dat Babylon (Babel) viel, het symbool van „zeven tijden”, zoals voorgesteld door de „verstrooiing”, wordt aangeduid. Nimrods oordeel werd voorgesteld door een verstrooiing, dat van Nebukadnezar door „zeven tijden” en dat van Belsazar door „tweeduizend vijfhonderd twintig”.

The signature of the Alpha and Omega identifies that the line of prophecy represented by chapters four and five, is the latter rain message of the second angel and Midnight Cry. The line begins with the fall of Babylon represented by Nebuchadnezzar, identifying 1798, which is when spiritual Babylon (the papacy) fell the first time. Then at the end of the line, Belshazzar’s Babylon falls, marking the beginning of the progressive fall of spiritual Babylon (the papacy again), beginning at the Sunday law crisis. There are two witnesses of the fall of Babylon at the beginning of the line and two witnesses at the end of the line. Prophetic logic recognizes the signature of the great Beginning and Ending, while seeing the subject of Babylon’s fall testified to by four witnesses in the line represented by Daniel chapters four and five.

De handtekening van de Alfa en de Omega maakt duidelijk dat de profetische lijn die door de hoofdstukken vier en vijf wordt voorgesteld, de laatteregenboodschap van de tweede engel en de Middernachtsroep is. De lijn begint met de val van Babylon, voorgesteld door Nebukadnezar, waarmee 1798 wordt aangeduid, toen geestelijk Babylon (het pausdom) voor de eerste maal viel. Vervolgens valt aan het einde van de lijn het Babylon van Belsazar, waarmee het begin wordt gemarkeerd van de voortschrijdende val van geestelijk Babylon (opnieuw het pausdom), beginnend bij de zondagswetcrisis. Er zijn twee getuigen van de val van Babylon aan het begin van de lijn en twee getuigen aan het einde van de lijn. De profetische logica onderkent de handtekening van het grote Begin en Einde, terwijl zij ziet dat het onderwerp van Babylons val in de lijn die door Daniël hoofdstukken vier en vijf wordt voorgesteld, door vier getuigen wordt bevestigd.

In the type and antitype relationship of Nebuchadnezzar and Belshazzar, when aligned with the last days, we find the earth beast in its lamblike condition represented by Nebuchadnezzar, and then, when it speaks as a dragon, we see Belshazzar. We see in the prophetic relationship, the Republican horn being led by the Constitution of the United States represented by Nebuchadnezzar, and the overturning of the Constitution represented by Belshazzar. We will also see Nebuchadnezzar as a wise virgin and Belshazzar as a foolish virgin.

In de typologische en antitypische verhouding van Nebukadnezar en Belsazar vinden wij, wanneer die met de laatste dagen in overeenstemming wordt gebracht, het beest uit de aarde in zijn lamachtige toestand, voorgesteld door Nebukadnezar; en vervolgens, wanneer het spreekt als een draak, zien wij Belsazar. In deze profetische verhouding zien wij de Republikeinse hoorn, geleid door de Grondwet van de Verenigde Staten, voorgesteld door Nebukadnezar, en de omverwerping van de Grondwet, voorgesteld door Belsazar. Wij zullen Nebukadnezar ook zien als een wijze maagd en Belsazar als een dwaze maagd.

We will continue our consideration of Daniel chapters four and five in the next article.

In het volgende artikel zullen wij onze beschouwing van Daniël hoofdstuk vier en vijf voortzetten.

> “Belshazzar had been given many opportunities for knowing and doing the will of God. He had seen his grandfather Nebuchadnezzar banished from the society of men. He had seen the intellect in which the proud monarch gloried taken away by the One who gave it. He had seen the king driven from his kingdom, and made the companion of the beasts of the field. But Belshazzar’s love of amusement and self-glorification effaced the lessons he should never have forgotten; and he committed sins similar to those that brought signal judgments on Nebuchadnezzar. He wasted the opportunities graciously granted him, neglecting to use the opportunities within his reach for becoming acquainted with truth. ‘What must I do to be saved?’ was a question that the great but foolish king passed by indifferently.

> „Belsazar had vele gelegenheden gekregen om de wil van God te kennen en te doen. Hij had gezien hoe zijn grootvader Nebukadnezar uit de gemeenschap der mensen was verbannen. Hij had gezien hoe het verstand, waarop de trotse monarch zich beroemde, hem werd ontnomen door Hem die het had gegeven. Hij had gezien hoe de koning uit zijn koninkrijk werd verdreven en tot metgezel van de dieren des velds werd gemaakt. Maar Belsazars liefde voor vermaak en zelfverheerlijking wiste de lessen uit die hij nooit had mogen vergeten; en hij beging zonden gelijk aan die welke opmerkelijke oordelen over Nebukadnezar hadden gebracht. Hij verspilde de gelegenheden die hem genadig waren geschonken en verzuimde de mogelijkheden binnen zijn bereik te benutten om met de waarheid bekend te worden. ‘Wat moet ik doen om behouden te worden?’ was een vraag waaraan de grote maar dwaze koning onverschillig voorbijging.“

> “This is the danger of heedless, reckless youth today. The hand of God will awaken the sinner as it did Belshazzar, but with many it will be too late to repent.

> „Dit is het gevaar van de achteloze, roekeloze jeugd van heden. De hand van God zal de zondaar doen ontwaken, zoals zij Belsazar deed, maar voor velen zal het te laat zijn om zich te bekeren.

> “The ruler of Babylon had riches and honour, and in his haughty self-indulgence he had lifted himself up against the God of heaven and earth. He had trusted in his own arm, not supposing that any would dare to say, ‘Why doest thou this?’ But as the mysterious hand traced letters on the wall of his palace, Belshazzar was awed and silenced. In a moment he was completely shorn of his strength and humbled as a child. He realized that he was at the mercy of One greater than Belshazzar. He had been making sport of sacred things. Now his conscience was awakened. He realized that he had had the privilege of knowing and doing the will of God. The history of his grandfather stood out as vividly before him as the writing on the wall.” Bible Echo, April 25, 1898.

> ‘De heerser van Babylon bezat rijkdom en eer, en in zijn hoogmoedige zelfgenoegzaamheid had hij zich verheven tegen de God van hemel en aarde. Hij had op zijn eigen arm vertrouwd, niet vermoedend dat iemand het zou durven zeggen: “Waarom doet gij dit?” Maar toen de geheimzinnige hand letters op de wand van zijn paleis schreef, werd Belsazar door ontzag bevangen en tot zwijgen gebracht. In een ogenblik werd hij geheel van zijn kracht beroofd en vernederd als een kind. Hij besefte dat hij was overgeleverd aan de genade van Iemand die groter was dan Belsazar. Hij had de spot gedreven met heilige dingen. Nu was zijn geweten ontwaakt. Hij besefte dat hij het voorrecht had gehad de wil van God te kennen en te doen. De geschiedenis van zijn grootvader stond hem even levendig voor ogen als het schrift op de wand.’ Bible Echo, 25 april 1898.

Back to Articles