Article

# Rome Establishes the Vision - Number Two

Rome vestigt het visioen - nummer twee

Identifying Modern Rome and the Prophetic Vision in the Last Days

Het identificeren van het hedendaagse Rome en het profetische visioen in de laatste dagen

Author

Jeff Pippenger

Published

July 5, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> En in die tijden zullen velen opstaan tegen de koning van het zuiden; ook de geweldenaars uit uw volk zullen zich verheffen om het gezicht te bevestigen; maar zij zullen vallen. Daniël 11:14.

The correct identification of the power in the last days that is represented as Modern Rome, and therefore the power that “establishes the vision” is essential and salvational. It represents an element of the final testing process of the one hundred and forty-four thousand. The word “vision” in the verse is the same Hebrew word which Solomon chose when he identified why God’s people perish.

De juiste identificatie van de macht in de laatste dagen die wordt voorgesteld als het moderne Rome, en derhalve de macht die “het gezicht bevestigt”, is essentieel en van beslissende betekenis voor de zaligheid. Zij vormt een onderdeel van het uiteindelijke beproevingsproces van de honderd vierenveertigduizend. Het woord “gezicht” in het vers is hetzelfde Hebreeuwse woord dat Salomo gebruikte toen hij aangaf waarom Gods volk te gronde gaat.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> Waar geen visioen is, raakt het volk losgeslagen; maar welgelukzalig hij die de wet onderhoudt. Spreuken 29:18.

All the prophets are speaking more directly concerning the last days than any other period of sacred history, and Solomon’s warning about the need of possessing the “vision” is a life-or-death proposition. Truth always divides and produces two classes of worshippers, In the verse there is a class that perishes and a class that happily keeps the law. It should be noted however, that Solomon’s counsel is placed in the context of a controversy over “truth.” It is also in the context of the parable of the ten virgins, for the parable of the ten virgins is a primary illustration of the experience of God’s people in the last days.

Alle profeten spreken met grotere directheid over de laatste dagen dan over enige andere periode van de gewijde geschiedenis, en Salomo’s waarschuwing omtrent de noodzaak de „visie” te bezitten is een kwestie van leven of dood. Waarheid scheidt altijd en brengt twee klassen van aanbidders voort. In het vers is er een klasse die omkomt en een klasse die gelukkig de wet onderhoudt. Er dient echter te worden opgemerkt dat Salomo’s raad is geplaatst in de context van een controverse over „waarheid”. Zij staat ook in de context van de gelijkenis van de tien maagden, want de gelijkenis van de tien maagden is een voorname illustratie van de ervaring van Gods volk in de laatste dagen.

> A fool uttereth all his mind: but a wise man keepeth it in till afterwards. If a ruler hearken to lies, all his servants are wicked. The poor and the deceitful man meet together: the Lord lighteneth both their eyes. The king that faithfully judgeth the poor, his throne shall be established forever. The rod and reproof give wisdom: but a child left to himself bringeth his mother to shame. When the wicked are multiplied, transgression increaseth: but the righteous shall see their fall. Correct thy son, and he shall give thee rest; yea, he shall give delight unto thy soul. Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:11–18.

> Een dwaas stort heel zijn gemoed uit; maar een wijze houdt het in tot later. Indien een vorst naar leugen luistert, zijn al zijn dienaren goddeloos. De arme en de bedrieglijke man ontmoeten elkander; de HEERE verlicht beider ogen. De koning die de armen getrouw recht doet, zijn troon zal voor eeuwig bevestigd worden. De roede en de bestraffing geven wijsheid; maar een kind aan zichzelf overgelaten maakt zijn moeder te schande. Wanneer de goddelozen zich vermenigvuldigen, neemt de overtreding toe; maar de rechtvaardigen zullen hun val aanschouwen. Tuchtig uw zoon, en hij zal u rust geven; ja, hij zal uw ziel vreugde schenken. Waar geen visioen is, verwildert het volk; maar welgelukzalig is hij die de wet onderhoudt. Spreuken 29:11–18.

It is not my intent to point a finger at those that may hold to a different understanding of Modern Rome than I do. My intent is to illustrate that Solomon is addressing two classes of worshippers, which he identifies as a “wise man” and a “fool.” The “fool” is also identified as the “wicked.” The wise and foolish virgins of the parable are also identified in the prophetic line of Daniel chapter twelve as the wise and the wicked.

Het is niet mijn bedoeling met de vinger te wijzen naar hen die mogelijk een andere opvatting over het hedendaagse Rome huldigen dan ik. Mijn bedoeling is aan te tonen dat Salomo zich richt tot twee groepen aanbidders, die hij aanduidt als een „wijze” en een „dwaas”. De „dwaas” wordt ook aangeduid als de „goddeloze”. De wijze en dwaze maagden uit de gelijkenis worden in de profetische lijn van Daniël hoofdstuk twaalf eveneens aangeduid als de wijzen en de goddelozen.

> Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:10.

> Velen zullen gezuiverd, wit gemaakt en beproefd worden; maar de goddelozen zullen goddeloos handelen; en geen van de goddelozen zal het verstaan; maar de wijzen zullen het verstaan. Daniël 12:10.

Solomon and Daniel agree with one another, for all the prophetic testimony aligns in the last days. The wise understand the “increase of knowledge.”

Salomo en Daniël stemmen met elkaar overeen, want alle profetische getuigenis komt in de laatste dagen overeen. De wijzen verstaan de „toename van kennis.”

> And they that be wise shall shine as the brightness of the firmament; and they that turn many to righteousness as the stars for ever and ever. But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Daniel 12:3, 4.

> En de verstandigen zullen blinken als de glans van het uitspansel; en zij die velen tot gerechtigheid brengen, als de sterren, voor eeuwig en altoos. Maar gij, o Daniël, sluit deze woorden toe en verzegel het boek, tot de tijd van het einde toe: velen zullen het doorkruisen, en de kennis zal toenemen. Daniël 12:3, 4.

Verse ten identifies the three-step testing process that sifts the virgins, who are called to be among the one hundred and forty-four thousand. In both cases the sifting and testing process is based upon whether the virgins understand the increase of knowledge (the vision) that was unsealed at the time of the end in 1989.

Vers tien duidt het drievoudige beproevingsproces aan dat de maagden zeeft, die geroepen zijn om tot de honderdvierenveertigduizend te behoren. In beide gevallen is het ziftings- en beproevingsproces gebaseerd op de vraag of de maagden de toename van kennis (het visioen) begrijpen die in de tijd van het einde, in 1989, werd ontzegeld.

“The time of the end” in the last days was 1989, when verses forty through forty-five of Daniel eleven were unsealed. It was then established that the subject of the verses was the final rise and fall of the king of the north. It was then established that the king of the north in the verses is the papal power of the last days. Inspiration never uses the expression “Modern Rome.” The expression was invented by me, to represent the papal power of the last days, for prophetically “modern” represents the last days. Ellen White never used the expression “Modern Rome.”

„De tijd van het einde” in de laatste dagen was 1989, toen de verzen veertig tot en met vijfenveertig van Daniël elf werden ontzegeld. Toen werd vastgesteld dat het onderwerp van deze verzen de uiteindelijke opkomst en ondergang van de koning van het noorden was. Toen werd vastgesteld dat de koning van het noorden in deze verzen de pauselijke macht van de laatste dagen is. Inspiratie gebruikt nooit de uitdrukking „Modern Rome”. Die uitdrukking is door mij bedacht om de pauselijke macht van de laatste dagen aan te duiden, want profetisch staat „modern” voor de laatste dagen. Ellen White heeft de uitdrukking „Modern Rome” nooit gebruikt.

There are incorrect views of who the king of the north represents in the last six verses of Daniel eleven, but there is only one correct understanding. The understanding that the king of the north in the verses is the papal power was derived from many prophetic witnesses. Verse forty begins by identifying the papacy receiving a deadly wound in 1798, then verses forty-one through forty-three identify the dynamics involved with the healing of the deadly wound. Verse forty-four describes the message that enrages the papacy and leads into verse forty-five when the papal power comes to its final and complete end. The vision that was unsealed in 1989, is the vision of the final rise and fall of the papal power in the last days. That vision is the increase of knowledge that produces and manifests two classes of worshippers, based upon their acceptance or rejection of the knowledge located in those verses.

Er bestaan onjuiste opvattingen over wie de koning van het noorden vertegenwoordigt in de laatste zes verzen van Daniël elf, maar er is slechts één juiste uitleg. Het inzicht dat de koning van het noorden in deze verzen de pauselijke macht is, is afgeleid van vele profetische getuigen. Vers veertig begint met de aanduiding dat het pausdom in 1798 een dodelijke wond ontvangt; vervolgens duiden de verzen eenenveertig tot en met drieënveertig de dynamiek aan die betrokken is bij de genezing van de dodelijke wond. Vers vierenveertig beschrijft de boodschap die het pausdom in toorn doet ontsteken en overgaat in vers vijfenveertig, wanneer de pauselijke macht tot haar uiteindelijke en volledige einde komt. Het gezicht dat in 1989 werd ontzegeld, is het gezicht van de laatste opkomst en val van de pauselijke macht in de laatste dagen. Dat gezicht is de toeneming van kennis die twee klassen van aanbidders voortbrengt en openbaar maakt, op grond van hun aanvaarding of verwerping van de kennis die in die verzen besloten ligt.

According to the very same chapter where the increase of knowledge was unsealed in 1989, the “robbers of thy people,” who “exalt themselves” and ultimately “fall” are the symbol that establishes the “vision.” In the final sifting, the first testing question is who is represented as the “robbers of thy people,” for they are the prophetic symbol that establishes the “vision.” Are the robbers the papal power or are they the United States?

Volgens hetzelfde hoofdstuk waarin de toename van kennis in 1989 werd ontzegeld, zijn de „rovers van uw volk”, die „zich verheffen” en uiteindelijk „vallen”, het symbool waardoor het „gezicht” wordt bevestigd. In de laatste schifting is de eerste toetsingsvraag wie wordt voorgesteld als de „rovers van uw volk”, want zij zijn het profetische symbool waardoor het „gezicht” wordt bevestigd. Zijn de rovers de pauselijke macht of zijn zij de Verenigde Staten?

The books of Daniel and Revelation are the same book, representing two witnesses of the same line of prophecy. Daniel is the beginning and Revelation is the ending, and together they represent two witnesses of the truth that is unsealed at the time of the end in 1989.

De boeken Daniël en Openbaring zijn hetzelfde boek en vertegenwoordigen twee getuigen van dezelfde profetische lijn. Daniël is het begin en Openbaring is het einde, en samen vertegenwoordigen zij twee getuigen van de waarheid die in de tijd van het einde, in 1989, wordt ontsloten.

Daniel describes the purification process that was produced when the Lion of the tribe of Judah unsealed verses forty to forty-five in 1989. At that time a testing process began to determine and manifest who would be the “priests” that make up the covenant people who are the one hundred and forty-four thousand in the last days. Hosea contributes that those who reject the increase of knowledge of the last days will not become one of the priests who make up the one hundred and forty-four thousand.

Daniël beschrijft het zuiveringsproces dat werd teweeggebracht toen de Leeuw uit de stam van Juda in 1989 de verzen veertig tot en met vijfenveertig ontzegelde. In die tijd begon een beproevingsproces om vast te stellen en te openbaren wie de „priesters” zouden zijn die het verbondsvolk vormen, dat in de laatste dagen de honderdvierenveertigduizend is. Hosea voegt daaraan toe dat zij die de vermeerdering van kennis van de laatste dagen verwerpen, niet zullen behoren tot de priesters die de honderdvierenveertigduizend vormen.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> Mijn volk gaat te gronde door gebrek aan kennis; omdat gij de kennis verworpen hebt, zal Ik ook u verwerpen, zodat gij voor Mij geen priester zult zijn; aangezien gij de wet van uw God vergeten hebt, zal Ik ook uw kinderen vergeten. Hosea 4:6.

The book of Revelation identifies that the knowledge that is unsealed and rejected by one class accomplishes their rejection just before probation closes.

Het boek Openbaring duidt aan dat de kennis die wordt ontzegeld en door één groep wordt verworpen, hun verwerping bewerkt vlak voordat de genadetijd wordt afgesloten.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.

> En hij zeide tot mij: Verzegel de woorden der profetie van dit boek niet, want de tijd is nabij. Wie onrecht doet, laat hem nog meer onrecht doen; en wie vuil is, laat hem nog vuiler worden; en wie rechtvaardig is, laat hem nog meer rechtvaardig zijn; en wie heilig is, laat hem nog heiliger worden. Openbaring 22:10, 11.

The Millerite history illustrates the history of the one hundred and forty-four thousand, and together the Millerites and the one hundred and forty-four thousand represent the beginning and ending of the message and work of the three angels of Revelation chapter fourteen. The parallel histories identify the events connected with the close of probation. The work of both histories has been typified by Elijah and John the Baptist.

De geschiedenis van de Millerieten illustreert de geschiedenis van de honderdvierenveertigduizend, en samen vertegenwoordigen de Millerieten en de honderdvierenveertigduizend het begin en het einde van de boodschap en het werk van de drie engelen van Openbaring hoofdstuk veertien. De parallelle geschiedenissen duiden de gebeurtenissen aan die verbonden zijn met de sluiting van de genadetijd. Het werk van beide geschiedenissen is voorafgebeeld door Elia en Johannes de Doper.

> “With trembling, William Miller began to unfold to the people the mysteries of the kingdom of God, carrying his hearers down through the prophecies to the second advent of Christ. With every effort he gained strength. As John the Baptist heralded the first advent of Jesus and prepared the way for His coming, so William Miller and those who joined with him proclaimed the second advent of the Son of God.” Early Writings, 229, 230.

> ‘Met beven begon William Miller voor het volk de verborgenheden van het koninkrijk Gods te ontvouwen, waarbij hij zijn hoorders door de profetieën heen voerde tot de tweede komst van Christus. Met iedere inspanning nam zijn kracht toe. Zoals Johannes de Doper de eerste komst van Jezus aankondigde en de weg voor Zijn komst bereidde, zo verkondigden William Miller en zij die zich met hem verenigden de tweede komst van de Zoon van God.’ Early Writings, 229, 230.

The Millerite message identified the “events” connected with the close of probation, as represented by both Elijah and John the Baptist.

De Milleritische boodschap duidde op de „gebeurtenissen” die verband houden met het einde van de genadetijd, zoals voorgesteld door zowel Elia als Johannes de Doper.

> “It was needful that men should be awakened to their danger; that they should be roused to prepare for the solemn events connected with the close of probation.” The Great Controversy, 310.

> „Het was noodzakelijk dat de mensen tot het besef van hun gevaar zouden worden gewekt; dat zij zouden worden opgeroepen zich voor te bereiden op de plechtige gebeurtenissen die verband houden met het einde van de genadetijd.” The Great Controversy, 310.

In 1989, with the collapse of the Soviet Union the portion of the book of Daniel that related to the last days was unsealed and a testing process began. The test was based upon the ability or inability of God’s people to understand or reject the increase of knowledge that is represented in the last six verses of Daniel chapter eleven; verses that lead to the first verse of chapter twelve, which identifies the “close of probation.” The message of the “events connected with the close of probation” was then unsealed, and the work of those who were the candidates to be the “priests” of the one hundred and forty-four thousand began. Their work was to “understand” and proclaim the message represented in the passage. The message and the work of the one hundred and forty-four thousand, was to present the unsealed message in order to rouse men “to prepare for the solemn events connected with the close of probation.”

In 1989 werd, met de ineenstorting van de Sovjet-Unie, het gedeelte van het boek Daniël dat betrekking had op de laatste dagen ontzegeld en begon een beproevingsproces. De toets was gebaseerd op het vermogen of onvermogen van Gods volk om de toename van kennis, voorgesteld in de laatste zes verzen van Daniël hoofdstuk elf, te begrijpen of te verwerpen; verzen die leiden tot het eerste vers van hoofdstuk twaalf, dat de „sluiting van de genadetijd” aanduidt. De boodschap van de „gebeurtenissen in verband met de sluiting van de genadetijd” werd toen ontzegeld, en het werk van hen die de kandidaten waren om de „priesters” van de honderd vierenveertigduizend te zijn, begon. Hun werk bestond erin de in de passage voorgestelde boodschap te „verstaan” en te verkondigen. De boodschap en het werk van de honderd vierenveertigduizend bestonden erin de ontzegelde boodschap te brengen teneinde de mensen op te wekken „zich voor te bereiden op de plechtige gebeurtenissen in verband met de sluiting van de genadetijd.”

> “Today, in the spirit and power of Elias and of John the Baptist, messengers of God’s appointment are calling the attention of a judgment-bound world to the solemn events soon to take place in connection with the closing hours of probation and the appearance of Christ Jesus as King of kings and Lord of lords. Soon every man is to be judged for the deeds done in the body. The hour of God’s judgment has come, and upon the members of His church on earth rests the solemn responsibility of giving warning to those who are standing as it were on the very brink of eternal ruin. To every human being in the wide world who will give heed must be made plain the principles at stake in the great controversy being waged, principles upon which hang the destinies of all mankind.” Prophets and Kings, 715, 716.

> „Vandaag vestigen door God aangestelde boodschappers, in de geest en kracht van Elia en van Johannes de Doper, de aandacht van een aan het oordeel prijsgegeven wereld op de plechtige gebeurtenissen die spoedig zullen plaatsvinden in verband met het sluiten van de genadetijd en de verschijning van Christus Jezus als Koning der koningen en Heer der heren. Weldra zal ieder mens worden geoordeeld naar de daden in het lichaam verricht. Het uur van Gods oordeel is gekomen, en op de leden van Zijn gemeente op aarde rust de plechtige verantwoordelijkheid om hen te waarschuwen die als het ware op de rand van het eeuwig verderf staan. Aan ieder mens op de wijde wereld die gehoor zal geven, moeten de beginselen die in het grote conflict dat gestreden wordt op het spel staan, duidelijk worden voorgehouden, beginselen waaraan het lot van de gehele mensheid hangt.” Profeten en Koningen, 715, 716.

The history of John the Baptist and Christ, as well as the history of the Millerites illustrates the message and work of the one hundred and forty-four thousand. Both John and Christ understood their message as representing the close of probation.

De geschiedenis van Johannes de Doper en van Christus, evenals de geschiedenis van de Millerieten, illustreert de boodschap en het werk van de honderd vierenveertigduizend. Zowel Johannes als Christus begrepen hun boodschap als een voorstelling van het einde van de genadetijd.

> But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Matthew 3:7.

> Toen hij echter vele van de Farizeeën en Sadduceeën naar zijn doop zag komen, zei hij tot hen: Adderengebroed, wie heeft u gewaarschuwd te vluchten voor de toekomende toorn? Mattheüs 3:7.

Christ represented the destruction of Jerusalem, the same destruction which John had warned the quibbling Jews as approaching. Jesus employed the destruction as a symbol of the “wrath” that begins when He, as Michael, stands up in Daniel chapter twelve, verse one.

Christus beeldde de verwoesting van Jeruzalem uit, dezelfde verwoesting waarvoor Johannes de redetwistende Joden had gewaarschuwd als naderende. Jezus gebruikte die verwoesting als een symbool van de „toorn” die begint wanneer Hij, als Michaël, opstaat in Daniël hoofdstuk twaalf, vers één.

> “Christ saw in Jerusalem a symbol of the world hardened in unbelief and rebellion, and hastening on to meet the retributive judgments of God. The woes of a fallen race, pressing upon His soul, forced from His lips that exceeding bitter cry. He saw the record of sin traced in human misery, tears, and blood; His heart was moved with infinite pity for the afflicted and suffering ones of earth; He yearned to relieve them all. But even His hand might not turn back the tide of human woe; few would seek their only Source of help. He was willing to pour out His soul unto death, to bring salvation within their reach; but few would come to Him that they might have life.

> „Christus zag in Jeruzalem een symbool van de wereld, verhard in ongeloof en opstand, en voortsnellend om de vergeldende oordelen van God tegemoet te gaan. De weeën van een gevallen mensengeslacht, die op Zijn ziel drukten, persten uit Zijn lippen die bovenmate bittere klacht. Hij zag de aantekening van de zonde getrokken in menselijk leed, tranen en bloed; Zijn hart werd bewogen met oneindig medelijden voor de gekwelden en lijdenden der aarde; Hij verlangde ernaar hun allen verlichting te brengen. Maar zelfs Zijn hand kon de stroom van menselijk wee niet keren; weinigen zouden hun enige Bron van hulp zoeken. Hij was bereid Zijn ziel uit te storten in de dood, om de zaligheid binnen hun bereik te brengen; maar weinigen zouden tot Hem komen, opdat zij het leven mochten hebben.

> “The Majesty of heaven in tears! the Son of the infinite God troubled in spirit, bowed down with anguish! The scene filled all heaven with wonder. That scene reveals to us the exceeding sinfulness of sin; it shows how hard a task it is, even for Infinite Power, to save the guilty from the consequences of transgressing the law of God. Jesus, looking down to the last generation, saw the world involved in a deception similar to that which caused the destruction of Jerusalem. The great sin of the Jews was their rejection of Christ; the great sin of the Christian world would be their rejection of the law of God, the foundation of His government in heaven and earth. The precepts of Jehovah would be despised and set at nought. Millions in bondage to sin, slaves of Satan, doomed to suffer the second death, would refuse to listen to the words of truth in their day of visitation. Terrible blindness! strange infatuation!” The Great Controversy, 22.

> „De Majesteit van de hemel in tranen! de Zoon van de oneindige God, benauwd in de geest, neergebogen door smart! Het schouwspel vervulde de gehele hemel met verwondering. Dat schouwspel openbaart ons de buitengewone zondigheid van de zonde; het toont hoe zwaar de taak is, zelfs voor de Oneindige Macht, om de schuldigen te redden van de gevolgen van de overtreding van de wet van God. Jezus zag, toen Hij neerzag op de laatste generatie, de wereld verwikkeld in een misleiding die gelijk was aan die welke de verwoesting van Jeruzalem veroorzaakte. De grote zonde van de Joden was hun verwerping van Christus; de grote zonde van de christelijke wereld zou haar verwerping zijn van de wet van God, het fundament van Zijn regering in hemel en op aarde. De voorschriften van Jehovah zouden worden veracht en terzijde gesteld. Miljoenen, in slavernij aan de zonde, slaven van Satan, bestemd om de tweede dood te lijden, zouden weigeren te luisteren naar de woorden der waarheid in hun tijd van bezoeking. Vreselijke blindheid! vreemde verblinding!” The Great Controversy, 22.

The warning message proclaimed by John the Baptist and also by Christ was the same warning message, just as the warning message of the Millerites was the same message identifying the events connected with the close of probation as the one hundred and forty-four thousand will proclaim. Three witnesses; John the Baptist, Christ and the Millerites testifying that the work and message of the one hundred and forty-four thousand is a life-or-death testing process accomplished by the increase of knowledge that was unsealed in 1989. The message unsealed at that time is the last day vision that must be understood by the wise if they are to be the “priests” that make up the one hundred and forty-four thousand. If those candidates do not understand that vision, they are identified as wicked, or as fools, and they perish. They and their children are rejected in agreement with their rejection of the vision that is the increase of knowledge.

De waarschuwingsboodschap die door Johannes de Doper en ook door Christus werd verkondigd, was dezelfde waarschuwingsboodschap, evenals de waarschuwingsboodschap van de Millerieten dezelfde boodschap was die de gebeurtenissen aanduidt die verband houden met het einde van de genadetijd, welke door de honderd vierenveertigduizend zal worden verkondigd. Drie getuigen; Johannes de Doper, Christus en de Millerieten, die getuigen dat het werk en de boodschap van de honderd vierenveertigduizend een beproevingsproces op leven en dood is, tot stand gebracht door de vermeerdering van kennis die in 1989 werd ontsloten. De boodschap die toen werd ontsloten, is het gezicht van de laatste dagen dat door de wijzen moet worden verstaan, indien zij de „priesters” willen zijn die de honderd vierenveertigduizend vormen. Indien die kandidaten dat gezicht niet verstaan, worden zij als goddelozen, of als dwazen, aangemerkt, en zij komen om. Zij en hun kinderen worden verworpen, overeenkomstig hun verwerping van het gezicht dat de vermeerdering van kennis is.

God’s Word identifies that Rome is the power that exalts itself, robs God’s people, and then falls and establishes the vision. The question of whether Modern Rome is the papal power or the United States is the test that identifies that those candidates are either wise or foolish virgins. The test is a prophetic test derived from the book of Daniel, that is thereafter confirmed and brought to perfection in the book of Revelation. The subject of Modern Rome is not simply a choice between the papal power or the United States, it is the final test for the one hundred and forty-four thousand. It is a prophetic test, and correctly understood it encompasses every representation of the final testing process that is set forth within God’s sanctified prophetic testimony.

Gods Woord maakt duidelijk dat Rome de macht is die zichzelf verheft, Gods volk berooft, en vervolgens valt en het gezicht bevestigt. De vraag of het Moderne Rome de pauselijke macht of de Verenigde Staten is, vormt de toets die aan het licht brengt of die kandidaten wijze of dwaze maagden zijn. De toets is een profetische toets, ontleend aan het boek Daniël, die vervolgens in het boek Openbaring wordt bevestigd en tot volmaaktheid gebracht. Het onderwerp van het Moderne Rome is niet eenvoudigweg een keuze tussen de pauselijke macht of de Verenigde Staten; het is de laatste toets voor de honderdvierenveertigduizend. Het is een profetische toets, en, juist begrepen, omvat zij elke voorstelling van het laatste beproevingsproces dat binnen Gods geheiligd profetisch getuigenis wordt uiteengezet.

The testing process of the time of John the Baptist and Christ was derived from the book of Daniel, as was the testing process in the time of the Millerites. As a prophetic test, the methodology of how truth is established is as essential for those candidates to correctly apply, as is simply holding to the correct view of who is Modern Rome. Whether the correct identification of Modern Rome, or the application of the correct methodology is considered, both elements of the test are couched in the book of Daniel. In Daniel chapter one, Daniel navigated through a three-step testing process beginning with diet, then a visual test, followed by a test accomplished by Nebuchadnezzar, a biblical symbol of the King of the North, the papal power of the last days.

Het beproevingsproces ten tijde van Johannes de Doper en van Christus was afgeleid uit het boek Daniël, evenals het beproevingsproces in de tijd van de Millerieten. Als profetische toets is de methodologie van de wijze waarop waarheid wordt vastgesteld voor die kandidaten even wezenlijk om correct toe te passen, als het eenvoudigweg vasthouden aan de juiste opvatting over wie het hedendaagse Rome is. Of nu de juiste identificatie van het hedendaagse Rome in aanmerking wordt genomen, of de toepassing van de juiste methodologie, beide elementen van de toets zijn verankerd in het boek Daniël. In Daniël hoofdstuk één doorliep Daniël een beproevingsproces in drie stappen, beginnend met het dieet, vervolgens een visuele toets, gevolgd door een toets die werd uitgevoerd door Nebukadnezar, een bijbels symbool van de Koning van het Noorden, de pauselijke macht van de laatste dagen.

> As for these four children, God gave them knowledge and skill in all learning and wisdom: and Daniel had understanding in all visions and dreams. Now at the end of the days that the king had said he should bring them in, then the prince of the eunuchs brought them in before Nebuchadnezzar. And the king communed with them; and among them all was found none like Daniel, Hananiah, Mishael, and Azariah: therefore stood they before the king. And in all matters of wisdom and understanding, that the king inquired of them, he found them ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm. Daniel 1:17–20.

> Wat nu deze vier jongelingen betreft, God gaf hun kennis en bekwaamheid in alle geleerdheid en wijsheid; en Daniël had inzicht in alle gezichten en dromen. En aan het einde van de dagen waarvan de koning gezegd had dat men hen zou binnenbrengen, bracht de overste der hovelingen hen voor Nebukadnezar. En de koning sprak met hen; en onder hen allen werd niemand gevonden als Daniël, Hananja, Misaël en Azarja; daarom stonden zij voor de koning. En in alle zaken van wijsheid en verstand waarnaar de koning hun vroeg, bevond hij hen tienmaal beter dan al de magiërs en sterrenwichelaars die in zijn gehele rijk waren. Daniël 1:17–20.

“At the end of the days,” which is prophetically the last days when the one hundred and forty-four thousand are tested, Daniel and the three worthies were found “ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm,” and Daniel had “understanding in all visions and dreams.” Daniel represents the one hundred and forty four thousand, who in the last days understand the increase of knowledge that arrived when Christ, as the Lion of the tribe of Judah, unsealed “that portion of the book of Daniel that related to the last days,” in 1989.

„Aan het einde der dagen”, wat profetisch de laatste dagen zijn waarin de honderd vierenveertigduizend worden beproefd, werden Daniël en de drie waardigen „tienmaal beter bevonden dan al de magiërs en astrologen die in geheel zijn rijk waren”, en Daniël had „inzicht in alle gezichten en dromen”. Daniël vertegenwoordigt de honderd vierenveertigduizend, die in de laatste dagen de toename van kennis begrijpen die kwam toen Christus, als de Leeuw uit de stam van Juda, „dat gedeelte van het boek Daniël dat betrekking had op de laatste dagen”, in 1989 ontzegelde.

Daniel did not simply understand more than others concerning dreams and visions, he had “understanding in all visions and dreams.” He represents those who employ the methodology of line upon line, for that methodology brings “all visions and dreams” together into one cohesive message. The message that brings together all dreams and visions into one prophetic line identifies the “events connected with the close of probation.” That message is established by the prophetic symbol that is Modern Rome, the power who exalts itself, robs God’s people, and falls.

Daniël begreep niet eenvoudigweg meer dan anderen aangaande dromen en gezichten; hij had „inzicht in alle gezichten en dromen.” Hij vertegenwoordigt hen die de methodologie van regel op regel toepassen, want die methodologie brengt „alle gezichten en dromen” samen tot één samenhangende boodschap. De boodschap die alle dromen en gezichten samenbrengt tot één profetische lijn, wijst op de „gebeurtenissen die verband houden met het sluiten van de genadetijd.” Die boodschap wordt bevestigd door het profetische symbool dat het moderne Rome is, de macht die zich verheft, Gods volk berooft en valt.

That power can only be established by applying the correct methodology. Most who profess to study the Bible reject the methodology of line upon line, and some who profess to employ it, misapply the rules that make up the methodology of line upon line. Those rules were first put into the public record by the Millerites, and God’s last day people have been forewarned that those who are actually the messengers of the third angel will be using William Miller’s rules of prophetic interpretation.

Die macht kan slechts worden gevestigd door de juiste methodologie toe te passen. De meesten die belijden de Bijbel te bestuderen, verwerpen de methodologie van regel op regel, en sommigen die belijden haar toe te passen, passen de regels waaruit de methodologie van regel op regel bestaat verkeerd toe. Die regels werden voor het eerst door de Millerieten in het openbare verslag vastgelegd, en Gods volk van de laatste dagen is van tevoren gewaarschuwd dat degenen die daadwerkelijk de boodschappers van de derde engel zijn, de regels van William Miller voor profetische uitleg zullen gebruiken.

> “Those who are engaged in proclaiming the third angel’s message are searching the Scriptures upon the same plan that Father Miller adopted.” Review and Herald, November 25, 1884.

> “Zij die zich bezighouden met het verkondigen van de boodschap van de derde engel, onderzoeken de Schriften volgens hetzelfde plan dat vader Miller heeft aangenomen.” Review and Herald, 25 november 1884.

William Miller represented the beginning of the three angels of Revelation fourteen, and he was typified by John the Baptist, who was the beginning of the message of which Christ was the ending. Sister White directly aligns the testing process of John the Baptist to Christ with the testing process of the three angels. John began the message, and it was not until just before the cross, when Christ had taken His disciples to Caesarea Philippi, that Jesus then added the details of the message that John had begun. The first (the beginning) truth John identified when He saw Christ was identifying Christ as the Lamb of God that takes away the sins of the world.

William Miller vertegenwoordigde het begin van de drie engelen van Openbaring veertien, en hij werd voorgesteld door Johannes de Doper, die het begin was van de boodschap waarvan Christus het einde was. Zuster White brengt het beproevingsproces van Johannes de Doper in directe overeenstemming met het beproevingsproces van de drie engelen ten opzichte van Christus. Johannes begon de boodschap, en pas kort vóór het kruis, toen Christus Zijn discipelen naar Caesarea Filippi had meegenomen, voegde Jezus vervolgens de bijzonderheden toe aan de boodschap waarmee Johannes was begonnen. De eerste (de aanvankelijke) waarheid die Johannes aanwees toen hij Christus zag, was dat hij Christus aanwees als het Lam Gods, dat de zonden der wereld wegneemt.

> These things were done in Bethabara beyond Jordan, where John was baptizing. The next day John seeth Jesus coming unto him, and saith, Behold the Lamb of God, which taketh away the sin of the world. This is he of whom I said, After me cometh a man which is preferred before me: for he was before me. John 1:28–30.

> Dit geschiedde te Bethabara, over de Jordaan, waar Johannes doopte. Des anderen daags zag Johannes Jezus tot zich komen en zei: Zie, het Lam Gods, dat de zonde der wereld wegneemt. Deze is het van wie ik zei: Na mij komt een Man die vóór mij geworden is, want Hij was eerder dan ik. Johannes 1:28–30.

Then began the three-and-a-half-year period of testing that ended at the cross. After John was murdered just before the cross, Jesus then began to explain that very first statement of John.

Toen begon de periode van drieënhalf jaar van beproeving die aan het kruis eindigde. Nadat Johannes vlak vóór het kruis was vermoord, begon Jezus vervolgens juist die allereerste uitspraak van Johannes te verklaren.

> When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi, he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Matthew 16:13–21.

> Toen Jezus gekomen was in de landstreek van Caesarea Filippi, vroeg Hij Zijn discipelen: Wie zeggen de mensen dat Ik, de Zoon des mensen, ben? En zij zeiden: Sommigen zeggen: Johannes de Doper; anderen: Elia; en weer anderen: Jeremia, of een van de profeten. Hij zei tot hen: Maar gij, wie zegt gij dat Ik ben? En Simon Petrus antwoordde en zei: Gij zijt de Christus, de Zoon van de levende God. En Jezus antwoordde en zei tot hem: Zalig zijt gij, Simon Barjona, want vlees en bloed hebben u dat niet geopenbaard, maar Mijn Vader, Die in de hemelen is. En Ik zeg u ook, dat gij Petrus zijt, en op deze rots zal Ik Mijn gemeente bouwen, en de poorten van het dodenrijk zullen haar niet overweldigen. En Ik zal u de sleutels van het Koninkrijk der hemelen geven; en al wat gij op de aarde binden zult, zal in de hemelen gebonden zijn; en al wat gij op de aarde ontbinden zult, zal in de hemelen ontbonden zijn. Toen gebood Hij Zijn discipelen, dat zij niemand zeggen zouden dat Hij Jezus, de Christus, was. Van toen af begon Jezus Zijn discipelen te tonen dat Hij naar Jeruzalem moest gaan en veel lijden van de oudsten en overpriesters en schriftgeleerden, en gedood worden, en op de derde dag opgewekt worden. Mattheüs 16:13–21.

Caesarea Philippi is the name of Panium in the time of Christ, and Panium is identified in the verse which follows verse fourteen of Daniel eleven, where the robbers of thy people, who exalt themselves, but fall, are introduced. The message of John the Baptist, inspired and perfect, was the message at the beginning that represented the Millerite message, that had been established upon Miller’s rules. Christ’s message at the ending, built upon and expanded John’s message, and it typified the message at the ending of the three angels, that is based upon Miller’s rules and the details that are added to Miller’s message when the methodology of line upon line arrives at the ending.

Caesarea Filippi is de naam van Panium ten tijde van Christus, en Panium wordt aangeduid in het vers dat volgt op vers veertien van Daniël elf, waar de rovers van uw volk, die zichzelf verheffen, maar ten val komen, worden geïntroduceerd. De boodschap van Johannes de Doper, geïnspireerd en volmaakt, was de boodschap aan het begin die de Milleritische boodschap vertegenwoordigde, welke op Millers regels was gegrondvest. De boodschap van Christus aan het einde, gebouwd op en uitgebreid vanuit de boodschap van Johannes, en zij was een voorafbeelding van de boodschap aan het einde van de drie engelen, die is gebaseerd op Millers regels en op de bijzonderheden die aan Millers boodschap worden toegevoegd wanneer de methodologie van regel op regel aan het einde arriveert.

To arrive at an incorrect understanding of the symbol that establishes the vision with the symbol of Modern Rome parallels those in the history of Christ that rejected the message of the cross. We are informed that the Jews who rejected the message of John the Baptist could not be benefitted by the teachings of Jesus, and that the history of those Jews that did that very thing represents those who rejected the first angel’s message. The Millerites identified the robbers of thy people, which I later coined with the words, “Modern Rome,” as the papal power.

Tot een onjuiste opvatting komen van het symbool dat het visioen vaststelt met het symbool van het moderne Rome, loopt parallel met hen in de geschiedenis van Christus die de boodschap van het kruis verwierpen. Er wordt ons meegedeeld dat de Joden die de boodschap van Johannes de Doper verwierpen, geen baat konden hebben bij de leringen van Jezus, en dat de geschiedenis van die Joden die juist dát deden, een voorstelling is van hen die de boodschap van de eerste engel verwierpen. De Millerieten identificeerden de rovers van uw volk, wat ik later aanduidde met de woorden „Modern Rome”, als de pauselijke macht.

We will continue these considerations in the next article.

Wij zullen deze beschouwingen in het volgende artikel voortzetten.

Back to Articles