Article

# Elijah - Number Six

Elia - Nummer Zes

Ten Tests

Tien Beproevingen

Author

Jeff Pippenger

Published

October 5, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

We have been addressing the symbolism of Elijah and are now using the histories of Mount Carmel and Mount Sinai to illustrate a progressive testing process for the horn of Protestantism and a progressive political development for the horn of Republicanism that parallels the horn of Protestantism.

Wij hebben de symboliek van Elia behandeld en gebruiken nu de geschiedenissen van de berg Karmel en de berg Sinaï om een voortschrijdend beproevingsproces voor de hoorn van het protestantisme te illustreren, alsook een voortschrijdende politieke ontwikkeling voor de hoorn van het republicanisme die parallel loopt aan de hoorn van het protestantisme.

The last article was working through the rebellion of Numbers chapter thirteen and fourteen which identifies the tenth and final test for ancient Israel after their crossing of the Red Sea. The history aligns with the beginning movement of Millerite history, but also with the history of God’s ending movement. The work of all three angels of Revelation fourteen is accomplished by a movement at the beginning and a movement at the end.

Het vorige artikel behandelde de opstand van Numeri hoofdstuk dertien en veertien, die de tiende en laatste beproeving van het oude Israël na hun doortocht door de Rode Zee markeert. Deze geschiedenis stemt overeen met de beginnende beweging van de Milleritische geschiedenis, maar ook met de geschiedenis van Gods afsluitende beweging. Het werk van alle drie de engelen van Openbaring veertien wordt volbracht door een beweging aan het begin en een beweging aan het einde.

> “The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.” The Great Controversy, 611.

> „De engel die zich verenigt in de verkondiging van de boodschap van de derde engel, moet de gehele aarde verlichten met zijn heerlijkheid. Hier wordt een werk van wereldwijde omvang en ongekende kracht voorzegd. De adventbeweging van 1840–44 was een heerlijke openbaring van de macht van God; de boodschap van de eerste engel werd gebracht naar iedere zendingspost in de wereld, en in sommige landen was er de grootste godsdienstige belangstelling die in enig land sinds de Reformatie van de zestiende eeuw is waargenomen; maar deze zullen worden overtroffen door de machtige beweging onder de laatste waarschuwing van de derde engel.” The Great Controversy, 611.

Between the history of the beginning movement and the ending movement, we find the history of the church of Laodicea. The angel that lightens the earth with its glory is clearly identified as a movement, not a church.

Tussen de geschiedenis van de beginbeweging en de eindbeweging vinden wij de geschiedenis van de gemeente van Laodicea. De engel die de aarde verlicht met zijn heerlijkheid, wordt duidelijk geïdentificeerd als een beweging, niet als een kerk.

> “Of Babylon, at the time brought to view in this prophecy, it is declared: ‘Her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities.’ Revelation 18:5. She has filled up the measure of her guilt, and destruction is about to fall upon her. But God still has a people in Babylon; and before the visitation of His judgments these faithful ones must be called out, that they partake not of her sins and ‘receive not of her plagues.’ Hence the movement symbolized by the angel coming down from heaven, lightening the earth with his glory and crying mightily with a strong voice, announcing the sins of Babylon. In connection with his message the call is heard: ‘Come out of her, My people.’ These announcements, uniting with the third angel’s message, constitute the final warning to be given to the inhabitants of the earth.” The Great Controversy, 604.

> “Van Babylon, ten tijde dat het in deze profetie in het zicht wordt gebracht, wordt verklaard: ‘Want haar zonden reiken tot aan de hemel, en God heeft haar ongerechtigheden gedachtig geworden.’ Openbaring 18:5. Zij heeft de maat van haar schuld volgemaakt, en het verderf staat op het punt over haar te komen. Maar God heeft nog steeds een volk in Babylon; en vóór de voltrekking van Zijn oordelen moeten deze getrouwen eruit geroepen worden, opdat zij geen deel hebben aan haar zonden en ‘niet ontvangen van haar plagen.’ Daarom de beweging die wordt gesymboliseerd door de engel die uit de hemel neerdaalt, de aarde verlicht met zijn heerlijkheid en met krachtige stem luid roept, terwijl hij de zonden van Babylon aankondigt. In verband met zijn boodschap wordt de oproep gehoord: ‘Gaat uit van haar, Mijn volk.’ Deze aankondigingen, verenigd met de boodschap van de derde engel, vormen de laatste waarschuwing die aan de inwoners van de aarde moet worden gegeven.” De Grote Strijd, 604.

All the prophets agree with one another and they all identify more specifically “the last days,” than they identify the days in which the prophecies were proclaimed. As an example of this phenomenon the angel of Revelation eighteen, was and is typified by the angel of Revelation ten. Both lighten the earth with its glory when it descends. Sister White identifies the first angel in the book Early Writings.

Alle profeten stemmen met elkander overeen, en zij duiden alle „de laatste dagen” nauwkeuriger aan dan de dagen waarin de profetieën werden verkondigd. Als voorbeeld van dit verschijnsel werd en wordt de engel van Openbaring achttien voorafgebeeld door de engel van Openbaring tien. Beiden verlichten de aarde met haar heerlijkheid wanneer hij nederdaalt. Zuster White duidt de eerste engel aan in het boek Early Writings.

> “Jesus commissioned a mighty angel to descend and warn the inhabitants of the earth to prepare for His second appearing. As the angel left the presence of Jesus in heaven, an exceedingly bright and glorious light went before him. I was told that his mission was to lighten the earth with his glory and warn man of the coming wrath of God.” Early Writings, 245.

> „Jezus gaf een machtige engel opdracht neer te dalen en de bewoners van de aarde te waarschuwen zich voor te bereiden op Zijn tweede verschijning. Toen de engel de tegenwoordigheid van Jezus in de hemel verliet, ging een buitengewoon helder en heerlijk licht vóór hem uit. Mij werd gezegd dat het zijn zending was de aarde met zijn heerlijkheid te verlichten en de mens te waarschuwen voor de komende toorn van God.” Early Writings, 245.

That angel of Revelation eighteen descended on September 11, 2001. It had been typified by the angel that descended on August 11, 1840. In Isaiah chapter six, Isaiah is shown the temple in heaven and God’s glory. In verse three of chapter six it identifies that the whole earth is full of God’s glory. That happens when the angel of Revelation eighteen descends.

Die engel van Openbaring achttien daalde neer op 11 september 2001. Hij was vooraf uitgebeeld door de engel die neerdaalde op 11 augustus 1840. In Jesaja hoofdstuk zes wordt aan Jesaja de tempel in de hemel en Gods heerlijkheid getoond. In vers drie van hoofdstuk zes wordt vastgesteld dat de gehele aarde vol is van Gods heerlijkheid. Dat geschiedt wanneer de engel van Openbaring achttien neerdaalt.

> And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. Revelation 18:1.

> En na deze dingen zag ik een andere engel uit de hemel neerdalen, bekleed met grote macht; en de aarde werd verlicht door zijn heerlijkheid. Openbaring 18:1.

Verse three of Isaiah six identifies the same history.

Vers drie van Jesaja zes duidt dezelfde geschiedenis aan.

> And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. Isaiah 6:3.

> En de een riep tot de ander en zei: Heilig, heilig, heilig is de HEERE der heerscharen; de ganse aarde is van Zijn heerlijkheid vol. Jesaja 6:3.

Sister White brings Isaiah’s vision of the sanctuary together with the movement of Revelation eighteen.

Zuster White brengt Jesaja’s visioen van het heiligdom samen met de beweging van Openbaring achttien.

> “The seraphim before the throne are so filled with reverential awe in beholding the glory of God that they do not for an instant look upon themselves with self-complacency, or in admiration of themselves or one another. Their praise and glory are for the Lord of Hosts, who is high and lifted up, and the glory of whose train fills the temple. As they see the future, when the whole earth shall be filled with his glory, the triumphant song of praise is echoed from one to another in melodious chant, ‘Holy, holy, holy, is the Lord of Hosts.’ They are fully satisfied to glorify God; and in his presence, beneath his smile of approbation, they wish for nothing more. In bearing his image, in doing his service and worshiping him, their highest ambition is fully reached.

> “De serafs vóór de troon zijn zo vervuld van eerbiedige ontzag bij het aanschouwen van de heerlijkheid van God, dat zij geen enkel ogenblik op zichzelf zien met zelfvoldaanheid, of met bewondering voor zichzelf of voor elkander. Hun lof en heerlijkheid zijn voor de Here der heerscharen, die hoog en verheven is, en wiens zomen van heerlijkheid de tempel vervullen. Wanneer zij de toekomst zien, waarin de gehele aarde vervuld zal zijn van zijn heerlijkheid, weerklinkt het zegevierende loflied van de een tot de ander in welluidende zang: ‘Heilig, heilig, heilig, is de Here der heerscharen.’ Zij zijn ten volle tevreden God te verheerlijken; en in zijn tegenwoordigheid, onder zijn glimlach van goedkeuring, wensen zij niets meer. In het dragen van zijn beeld, in het verrichten van zijn dienst en in het aanbidden van Hem, wordt hun hoogste eerzucht ten volle vervuld.”

> “The vision given to Isaiah represents the condition of God’s people in the last days.” Review and Herald, December 22, 1896.

> „Het gezicht dat aan Jesaja werd gegeven, stelt de toestand van Gods volk in de laatste dagen voor.” Review and Herald, 22 december 1896.

John in Revelation chapter ten and also in chapter eighteen, and with Isaiah in chapter six and including the commentary of Sister White, place all these illustrations of the earth being lightened with God’s glory at the same point in history. The whole earth witnessed the events that took place on September 11, 2001. The progressive history of the Millerite movement that concluded in 1863, typified the history when the mighty angel of Revelation eighteen descends with the history associated with the angel that descended in Revelation chapter ten. With these opening premises in place, we will return to the testing process represented in Numbers chapter fourteen. After Moses interceded for the rebels that wished to return to Egypt and stone Joshua and Caleb, God accepts Moses’ intercession.

Johannes in Openbaring hoofdstuk tien en ook in hoofdstuk achttien, en Jesaja in hoofdstuk zes, met inbegrip van het commentaar van Zuster White, plaatsen al deze voorstellingen van de aarde die verlicht wordt met Gods heerlijkheid op hetzelfde punt in de geschiedenis. De gehele aarde was getuige van de gebeurtenissen die plaatsvonden op 11 september 2001. De voortschrijdende geschiedenis van de Milleritische beweging, die in 1863 werd afgesloten, vormde een type van de geschiedenis wanneer de machtige engel van Openbaring achttien neerdaalt, samen met de geschiedenis die verbonden is met de engel die neerdaalde in Openbaring hoofdstuk tien. Nu deze inleidende uitgangspunten zijn vastgesteld, zullen wij terugkeren naar het beproevingsproces dat in Numeri hoofdstuk veertien wordt voorgesteld. Nadat Mozes had voorbede gedaan voor de rebellen die naar Egypte wensten terug te keren en Jozua en Kaleb wilden stenigen, aanvaardt God de voorbede van Mozes.

> And the Lord said, I have pardoned according to thy word: But as truly as I live, all the earth shall be filled with the glory of the Lord. Because all those men which have seen my glory, and my miracles, which I did in Egypt and in the wilderness, and have tempted me now these ten times, and have not hearkened to my voice; Surely they shall not see the land which I sware unto their fathers, neither shall any of them that provoked me see it: But my servant Caleb, because he had another spirit with him, and hath followed me fully, him will I bring into the land whereinto he went; and his seed shall possess it. Numbers 14:20–24.

> En de HEERE zei: Ik heb vergeven naar uw woord; maar zo waarachtig als Ik leef, de ganse aarde zal met de heerlijkheid des HEEREN vervuld worden. Omdat al die mannen die Mijn heerlijkheid gezien hebben, en Mijn tekenen die Ik in Egypte en in de woestijn gedaan heb, en Mij nu deze tienmaal verzocht hebben en naar Mijn stem niet geluisterd hebben, voorzeker, zij zullen het land niet zien dat Ik hun vaderen gezworen heb; ook zal niemand van hen die Mij getergd hebben, het zien. Maar Mijn knecht Kaleb, omdat er een andere geest met hem geweest is en hij Mij volkomen gevolgd heeft, hem zal Ik brengen in het land waarin hij gekomen is; en zijn nageslacht zal het bezitten. Numeri 14:20–24.

The history represented here in Numbers fourteen is the final test for ancient Israel and their failure secured for them death in the wilderness over the following forty years. The history is directly associated with Revelation eighteen for God there proclaimed that “as truly as” God lives “all the earth shall be filled with the glory of the Lord.” It’s a very strong statement that God places in this historical record, and in so doing He emphasizes that the history represented in Numbers chapters thirteen and fourteen, pointed forward to the mighty movement of the angel of Revelation eighteen. Because Revelation eighteen is the end of the remnant people of God, the beginning of the remnant people of God is also illustrated in the passage we are considering in the book of Numbers.

De geschiedenis die hier in Numeri veertien wordt weergegeven, is de laatste beproeving voor het oude Israël, en hun falen bezegelde voor hen de dood in de woestijn gedurende de daaropvolgende veertig jaren. Deze geschiedenis houdt rechtstreeks verband met Openbaring achttien, want daar verkondigde God dat, „zo waarachtig als” God leeft, „de ganse aarde zal worden vervuld met de heerlijkheid des HEEREN.” Het is een zeer krachtige uitspraak die God in dit historisch verslag plaatst, en daardoor beklemtoont Hij dat de geschiedenis die in Numeri hoofdstuk dertien en veertien wordt voorgesteld, vooruitwees naar de machtige beweging van de engel van Openbaring achttien. Omdat Openbaring achttien het einde van het overblijfselvolk van God is, wordt ook het begin van het overblijfselvolk van God uitgebeeld in de passage die wij in het boek Numeri beschouwen.

On August 11, 1840, at the fulfillment of a prophecy of Islam of the second woe, the former chosen covenant people were tested by the message of Elijah that had just been proven to be correct.

Op 11 augustus 1840, bij de vervulling van een islamitische profetie van het tweede wee, werd het voormalige uitverkoren verbondsvolk beproefd door de boodschap van Elia, die zojuist als juist was bewezen.

On September 11, 2001, at the fulfillment of a prophecy of Islam of the third woe, the former chosen covenant people marked the beginning of the judgment of the living as the message of Elijah that had just been proven to be correct.

Op 11 september 2001 markeerde het voormalige uitverkoren verbondsvolk, bij de vervulling van een islamitische profetie van het derde wee, het begin van het oordeel over de levenden als de boodschap van Elia, die zojuist als juist was bewezen.

The Elijah message of the Millerite history was set within the context of prophetic time. The Elijah message on September 11, 2001 was set within the context of the repetition of history. September 11, 2001 repeated the history of August 11, 1840 for both dates represent a fulfillment of a prophecy of Islam, and both mark the descent of the angel, that Sister White said is “no less a personage than Jesus Christ.” Though Sister White never says the angel of Revelation eighteen “was no less a personage than Jesus Christ” as she does of the angel of Revelation ten, the angel of Revelation eighteen lightens the earth with “his” glory, and the Scriptures are clear that it is the glory of Jesus Christ that lightens the earth.

De Elia-boodschap van de Milleritische geschiedenis werd geplaatst binnen de context van profetische tijd. De Elia-boodschap op 11 september 2001 werd geplaatst binnen de context van de herhaling van de geschiedenis. 11 september 2001 herhaalde de geschiedenis van 11 augustus 1840, want beide data vertegenwoordigen een vervulling van een profetie betreffende de islam, en beide markeren de nederdaling van de engel, van wie Zuster White zei dat hij „niemand minder is dan Jezus Christus”. Hoewel Zuster White nooit zegt dat de engel van Openbaring achttien „niemand minder was dan Jezus Christus”, zoals zij wel zegt van de engel van Openbaring tien, verlicht de engel van Openbaring achttien de aarde met „zijn” heerlijkheid, en de Schriften maken duidelijk dat het de heerlijkheid van Jezus Christus is die de aarde verlicht.

The instrument of judgment that brought about the test of the Protestants in the beginning was the Millerite movement as represented by Elijah. The instrument of judgment that brings about the test of Seventh-day Adventism at the end is the Elijah movement as represented by the one hundred and forty-four thousand. The symbol of Elijah has more than one meaning, and though he represents Miller and the Millerite movement, he also represents the one hundred and forty-four thousand.

Het werktuig van oordeel dat in het begin de beproeving van de protestanten teweegbracht, was de Milleritische beweging, zoals voorgesteld door Elia. Het werktuig van oordeel dat aan het einde de beproeving van het Zevendedagsadventisme teweegbrengt, is de Elia-beweging, zoals voorgesteld door de honderd vierenveertigduizend. Het symbool van Elia heeft meer dan één betekenis, en hoewel hij Miller en de Milleritische beweging voorstelt, stelt hij ook de honderd vierenveertigduizend voor.

> “Moses upon the mount of transfiguration was a witness to Christ’s victory over sin and death. He represented those who shall come forth from the grave at the resurrection of the just. Elijah, who had been translated to heaven without seeing death, represented those who will be living upon the earth at Christ’s second coming, and who will be ‘changed, in a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump;’ when ‘this mortal must put on immortality,’ and ‘this corruptible must put on incorruption.’ 1 Corinthians 15:51-53. Jesus was clothed with the light of heaven, as He will appear when He shall come ‘the second time without sin unto salvation.’ For He will come ‘in the glory of His Father with the holy angels.’ Hebrews 9:28; Mark 8:38. The Saviour’s promise to the disciples was now fulfilled. Upon the mount the future kingdom of glory was represented in miniature,—Christ the King, Moses a representative of the risen saints, and Elijah of the translated ones.” The Desire of Ages, 412.

> ‘Mozes op de berg der verheerlijking was een getuige van Christus’ overwinning over zonde en dood. Hij vertegenwoordigde hen die bij de opstanding der rechtvaardigen uit het graf zullen voortkomen. Elia, die zonder de dood te zien naar de hemel was opgenomen, vertegenwoordigde hen die bij Christus’ tweede komst levend op de aarde zullen zijn, en die zullen worden „veranderd, in een ogenblik, in een oogwenk, bij de laatste bazuin”; wanneer „dit sterfelijke onsterfelijkheid moet aandoen” en „dit vergankelijke onvergankelijkheid moet aandoen.” 1 Korinthe 15:51-53. Jezus was bekleed met het licht des hemels, zoals Hij zal verschijnen wanneer Hij „ten tweeden male zonder zonde gezien [zal] worden van degenen, die Hem verwachten tot zaligheid.” Want Hij zal komen „in de heerlijkheid Zijns Vaders, met de heilige engelen.” Hebreeën 9:28; Markus 8:38. De belofte van de Heiland aan de discipelen werd nu vervuld. Op de berg werd het toekomstige koninkrijk der heerlijkheid in het klein voorgesteld,—Christus de Koning, Mozes als vertegenwoordiger van de opgewekte heiligen, en Elia van hen die opgenomen zijn.’ The Desire of Ages, 412.

The covenant people that are passed by are the majority of ten to two. Many are called, but few are chosen. The failure of the tenth test was based upon whether the evil report, or the good report of the Promised Land was rejected or accepted. Thus, the history here illustrated demonstrates that victory or defeat in the progressive testing history is premised upon a choice of two methodologies that interpret the same information.

Het verbondsvolk dat wordt voorbijgegaan, vormt de meerderheid in de verhouding van tien tot twee. Velen zijn geroepen, maar weinigen uitverkoren. Het falen bij de tiende beproeving berustte op de vraag of het kwade verslag dan wel het goede verslag van het Beloofde Land werd verworpen of aangenomen. Zo toont de hier geïllustreerde geschiedenis aan dat overwinning of nederlaag in de voortschrijdende geschiedenis van beproeving berust op een keuze tussen twee methodologieën die dezelfde informatie uitleggen.

All twelve spies saw the Promised Land, but two different conclusions were drawn concerning what the Promised Land represented. One report was motivated by human fear the other by faith. One manifested a desire to reject the leading of God and return to Egyptian slavery and the other report manifested a desire to trust the leading of God and move forward into the Promised Land.

Alle twaalf verspieders zagen het Beloofde Land, maar er werden twee verschillende conclusies getrokken met betrekking tot wat het Beloofde Land vertegenwoordigde. Het ene verslag werd ingegeven door menselijke vrees, het andere door geloof. Het ene openbaarde een verlangen om de leiding van God te verwerpen en terug te keren naar de Egyptische slavernij, en het andere verslag openbaarde een verlangen om de leiding van God te vertrouwen en voorwaarts te trekken het Beloofde Land binnen.

In the Millerite movement, the majority also chose to return to the bondage of Babylon and become her daughters, and this was the manifestation of their decision to reject the prophetic message of the first angel. The faithful Millerites chose to follow the prophetic message of the first angel, even after the apparent failure at the first disappointment in the spring of 1844. The history of Numbers sets forth two different “reports” of the twelve spies, representing two different analyses of the same prophetic message. In 1863, Laodicean Adventism did not accept a prophetic message, they rejected a formerly established prophetic message. In 1863, Laodicean Adventism returned to and accepted the biblical methodology that opposed William Miller throughout his ministry. Those that rejected the prophetic message and desired to return to bondage were typified by the rebels of Numbers fourteen, who ultimately died in the wilderness.

In de Milleritische beweging koos de meerderheid er eveneens voor terug te keren tot de slavernij van Babylon en haar dochters te worden; en dit was de openbaring van hun besluit om de profetische boodschap van de eerste engel te verwerpen. De getrouwe Millerieten kozen ervoor de profetische boodschap van de eerste engel te volgen, zelfs na het schijnbare falen bij de eerste teleurstelling in het voorjaar van 1844. De geschiedenis van Numeri stelt twee verschillende „verslagen” van de twaalf verspieders voor, die twee verschillende analyses van dezelfde profetische boodschap vertegenwoordigen. In 1863 aanvaardde het Laodiceïsche adventisme geen profetische boodschap; het verwierp een voorheen gevestigde profetische boodschap. In 1863 keerde het Laodiceïsche adventisme terug tot en aanvaardde het de bijbelse methodologie die zich gedurende heel zijn bediening tegen William Miller had verzet. Degenen die de profetische boodschap verwierpen en verlangden naar een terugkeer tot slavernij, werden voorgesteld door de opstandelingen van Numeri veertien, die uiteindelijk in de woestijn stierven.

The number ten, when considered as a symbol, as with all symbols has more than one meaning. Its symbolic meaning must be understood by the context of the passage where it is located. “Ten” as a symbol can represent persecution. It can represent a test. It can represent the ten-fold union of the kings of Europe, the northern tribes of Israel and the United Nations. In the church of Smyrna God’s people were to have tribulation for ten days.

Het getal tien heeft, wanneer het als symbool wordt beschouwd, evenals alle symbolen meer dan één betekenis. De symbolische betekenis ervan moet worden verstaan vanuit de context van het gedeelte waarin het voorkomt. „Tien” kan als symbool vervolging aanduiden. Het kan een beproeving aanduiden. Het kan de tienvoudige unie van de koningen van Europa, de noordelijke stammen van Israël en de Verenigde Naties aanduiden. In de gemeente van Smyrna zou Gods volk tien dagen verdrukking hebben.

> Fear none of those things which thou shalt suffer: behold, the devil shall cast some of you into prison, that ye may be tried; and ye shall have tribulation ten days: be thou faithful unto death, and I will give thee a crown of life. Revelation 2:10.

> Vrees niets van hetgeen gij lijden zult; zie, de duivel zal sommigen van u in de gevangenis werpen, opdat gij beproefd wordt; en gij zult verdrukking hebben tien dagen. Wees getrouw tot de dood, en Ik zal u de kroon des levens geven. Openbaring 2:10.

The historians point to the persecution carried out by Diocletian in the history of Smyrna, for that being the most severe persecution of Smyrna’s history, and it lasted ten years. Other historians identify ten different persecutions in the history of Smyrna. Either way, they were carried out by Imperial Rome, which in Daniel seven is represented by ten horns. Those ten kings were the kings, typified by Ahab who committed fornication with the papacy, and were the tool of persecution the papacy used to accomplish the slaughter during the Dark Ages. “Ten” represents the state power that accomplishes the persecution for Jezebel. In Daniel chapter one “ten” symbolizes a testing period.

De geschiedschrijvers wijzen in de geschiedenis van Smyrna op de vervolging die door Diocletianus werd uitgevoerd, omdat dit de zwaarste vervolging in de geschiedenis van Smyrna was, en zij duurde tien jaar. Andere geschiedschrijvers onderscheiden tien verschillende vervolgingen in de geschiedenis van Smyrna. Hoe het ook zij, zij werden uitgevoerd door het keizerlijke Rome, dat in Daniël zeven wordt voorgesteld door tien horens. Die tien koningen waren de koningen, getypeerd door Achab, die hoererij bedreef met het pausdom, en zij waren het werktuig van vervolging dat het pausdom gebruikte om de slachting gedurende de Donkere Middeleeuwen te voltrekken. „Tien” vertegenwoordigt de staatsmacht die de vervolging ten behoeve van Izebel ten uitvoer brengt. In Daniël hoofdstuk één symboliseert „tien” een periode van beproeving.

> Prove thy servants, I beseech thee, ten days; and let them give us pulse to eat, and water to drink. Then let our countenances be looked upon before thee, and the countenance of the children that eat of the portion of the king’s meat: and as thou seest, deal with thy servants. So he consented to them in this matter, and proved them ten days. And at the end of ten days their countenances appeared fairer and fatter in flesh than all the children which did eat the portion of the king’s meat. Daniel 1:12–15.

> Stel toch uw dienaren, ik bid u, tien dagen op de proef; en laat men ons peulvruchten te eten en water te drinken geven. Laat daarna ons uiterlijk vóór u bezien worden, en het uiterlijk van de jongelingen die van de spijze van de koning eten; en handel dan met uw dienaren naar hetgeen gij ziet. Toen stemde hij in deze zaak met hen in en stelde hen tien dagen op de proef. En aan het einde van tien dagen bleek hun uiterlijk schoner en waren zij welgedaner van lichaam dan al de jongelingen die van de spijze van de koning aten. Daniël 1:12–15.

In Numbers fourteen ancient Israel had provoked God ten times, representing ten tests over a period of time.

In Numeri veertien had het oude Israël God tienmaal getergd, wat tien beproevingen gedurende een bepaalde tijdsperiode vertegenwoordigde.

> But as truly as I live, all the earth shall be filled with the glory of the Lord. Because all those men which have seen my glory, and my miracles, which I did in Egypt and in the wilderness, and have tempted me now these ten times, and have not hearkened to my voice. Numbers 14:21, 22.

> Maar zo waarachtig als Ik leef, de ganse aarde zal met de heerlijkheid des HEEREN vervuld worden. Omdat al die mannen die Mijn heerlijkheid hebben gezien en Mijn wonderen, die Ik in Egypte en in de woestijn gedaan heb, en Mij nu deze tienmaal verzocht hebben en naar Mijn stem niet gehoord hebben. Numeri 14:21, 22.

If you were to search the internet for the understanding of what specific rebellions represent the nine rebellions or failed tests from the deliverance at the Red Sea until the tenth test you will find a few variations of which of the failures of ancient Israel should be marked as one of those ten tests. I contend that the Red Sea deliverance that has been specifically identified as lining up with October 22, 1844, is the beginning of the ten tests, and therefore the place to begin counting the tests that arose from 1844 to 1863. There had been a progressive testing process that began in 1798 when the book of Daniel was unsealed, and that process covered the history of the first and second angel’s messages that concluded at the arrival of the third angel on October 22, 1844.

Wanneer u op het internet zou zoeken naar het begrip van welke specifieke opstanden de negen opstanden of mislukte beproevingen vertegenwoordigen vanaf de verlossing aan de Rode Zee tot aan de tiende beproeving, zult u enkele variaties aantreffen in de vraag welke van de misstappen van het oude Israël als een van die tien beproevingen moet worden aangemerkt. Ik stel dat de verlossing aan de Rode Zee, die uitdrukkelijk is geïdentificeerd als overeenkomend met 22 oktober 1844, het begin van de tien beproevingen vormt, en derhalve de plaats is om te beginnen met het tellen van de beproevingen die zich van 1844 tot 1863 voordeden. Er was een voortschrijdend beproevingsproces dat in 1798 begon, toen het boek Daniël werd ontzegeld, en dat proces bestreek de geschiedenis van de boodschappen van de eerste en de tweede engel, die hun voltooiing bereikten bij de komst van de derde engel op 22 oktober 1844.

> “In Minneapolis God gave precious gems of truth to His people in new settings. This light from heaven by some was rejected with all the stubbornness the Jews manifested in rejecting Christ, and there was much talk about standing by the old landmarks. But there was evidence they knew not what the old landmarks were. There was evidence and there was reasoning from the word that commended itself to the conscience; but the minds of men were fixed, sealed against the entrance of light, because they had decided it was a dangerous error removing the ‘old landmarks’ when it was not moving a peg of the old landmarks, but they had perverted ideas of what constituted the old landmarks.

> “In Minneapolis gaf God aan Zijn volk kostbare juwelen van waarheid in nieuwe omlijstingen. Dit licht uit de hemel werd door sommigen verworpen met alle halsstarrigheid die de Joden aan de dag legden bij het verwerpen van Christus, en er werd veel gesproken over het vasthouden aan de oude grenspalen. Maar er waren bewijzen dat zij niet wisten wat de oude grenspalen waren. Er was bewijs en er was redenering uit het Woord die zich aan het geweten aanbeval; maar de gedachten van mensen waren vastgezet, verzegeld tegen de toegang van het licht, omdat zij hadden besloten dat het een gevaarlijke dwaling was die de ‘oude grenspalen’ verwijderde, terwijl er geen enkele pin van de oude grenspalen werd verzet, maar zij verdraaide opvattingen hadden van wat de oude grenspalen vormde.

> “The passing of the time in 1844 was a period of great events, opening to our astonished eyes the cleansing of the sanctuary transpiring in heaven, and having decided relation to God’s people upon the earth, [also] the first and second angels’ messages and the third, unfurling the banner on which was inscribed, ‘The commandments of God and the faith of Jesus.’ One of the landmarks under this message was the temple of God, seen by His truth-loving people in heaven, and the ark containing the law of God. The light of the Sabbath of the fourth commandment flashed its strong rays in the pathway of the transgressors of God’s law. The nonimmortality of the wicked is an old landmark. I can call to mind nothing more that can come under the head of the old landmarks. All this cry about changing the old landmarks is all imaginary.” The 1888 Materials, 518.

> „Het verstrijken van de tijd in 1844 was een periode van grote gebeurtenissen, die voor onze verbaasde ogen de reiniging van het heiligdom, die in de hemel plaatsvond, ontsloot, en die beslissende betrekking had op Gods volk op aarde, [alsook] de boodschappen van de eerste en de tweede engel en de derde, die de banier ontrolden waarop geschreven stond: ‚De geboden van God en het geloof van Jezus.‘ Een van de wegwijzers onder deze boodschap was de tempel van God, door Zijn waarheidlievende volk in de hemel gezien, en de ark die de wet van God bevatte. Het licht van de sabbat van het vierde gebod liet zijn sterke stralen schijnen op het pad van de overtreders van Gods wet. De niet-onsterfelijkheid van de goddelozen is een oude wegwijzer. Ik kan mij niets anders voor de geest halen dat onder de noemer van de oude wegwijzers zou kunnen vallen. Heel dit geroep over het veranderen van de oude wegwijzers is geheel denkbeeldig.” The 1888 Materials, 518.

On October 22, 1844 the third angel arrived with a message in his hand.

Op 22 oktober 1844 kwam de derde engel aan met een boodschap in zijn hand.

> “As the ministration of Jesus closed in the holy place, and He passed into the holiest, and stood before the ark containing the law of God, He sent another mighty angel with a third message to the world. A parchment was placed in the angel’s hand, and as he descended to the earth in power and majesty, he proclaimed a fearful warning, with the most terrible threatening ever borne to man.” Early Writings, 254.

> „Toen de bediening van Jezus in het heilige ten einde liep, en Hij het Allerheiligste binnenging en stond voor de ark die de wet van God bevatte, zond Hij een andere machtige engel met een derde boodschap naar de wereld. Een perkamentrol werd in de hand van de engel gelegd, en toen hij in macht en majesteit naar de aarde neerdaalde, verkondigde hij een ontzagwekkende waarschuwing, met de vreselijkste bedreiging die ooit aan de mens is gebracht.” Early Writings, 254.

On October 22, 1844 an angel descended with a parchment in his hand that God’s people were to eat. The “landmarks” doctrines that are then identified are to either be eaten and accepted or rejected and not eaten. When the third angel arrived with the parchment in his hand, the message within the parchment represented six testing truths. Those six tests were identified as the “passing of time,” representing the twenty-three hundred year prophecy; the judgment, represented as “the cleansing of the sanctuary”; the three angel’s messages; “the law of God”; “the Sabbath”; and the state of the dead as represented as the “nonimmortality of the soul.”

Op 22 oktober 1844 daalde een engel neer met een perkamentrol in zijn hand, die Gods volk moest eten. De leerstellingen van de „wegwijzers” die vervolgens worden aangeduid, moesten òf gegeten en aanvaard, òf verworpen en niet gegeten worden. Toen de derde engel aankwam met de perkamentrol in zijn hand, vertegenwoordigde de boodschap binnen de rol zes beproevende waarheden. Die zes beproevingen werden aangeduid als het „verstrijken van de tijd”, waarmee de profetie van de tweeduizend driehonderd jaar werd voorgesteld; het oordeel, voorgesteld als „de reiniging van het heiligdom”; de boodschappen van de drie engelen; „de wet van God”; „de sabbat”; en de toestand van de doden, voorgesteld als de „niet-onsterfelijkheid van de ziel.”

Those six truths are of course interrelated, but they individually were identified as landmarks. Some may not wish to include the passing of time in this list, but obviously many rejected the truth that October 22, 1844 was a genuine fulfillment of prophecy. They failed that test, which of course prevented them from struggling with the tests that followed. God’s testing process has been repeatedly established as a progressive process that requires victory over the test you are first given, before you can be involved with the following test.

Die zes waarheden hangen uiteraard met elkaar samen, maar zij werden ieder afzonderlijk als bakens aangeduid. Sommigen wensen het verstrijken van de tijd wellicht niet in deze lijst op te nemen, maar velen verwierpen klaarblijkelijk de waarheid dat 22 oktober 1844 een werkelijke vervulling van de profetie was. Zij faalden in die beproeving, wat hen uiteraard verhinderde te worstelen met de beproevingen die daarop volgden. Gods beproevingsproces is herhaaldelijk aangetoond als een voortschrijdend proces dat overwinning vereist op de beproeving die u eerst ontvangt, voordat u betrokken kunt worden bij de daaropvolgende beproeving.

> “When we began to present the light on the Sabbath question, we had no clearly defined idea of the third angel’s message of Revelation 14:9–12. The burden of our testimony as we came before the people was that the great second advent movement was of God, that the first and second messages had gone forth, and that the third was to be given. We saw that the third message closed with the words: ‘Here is the patience of the saints: here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ And we as clearly saw as we now see that these prophetic words suggested a Sabbath reform; but as to what the worship of the beast mentioned in the message was, or what the image and the mark of the beast were, we had no defined position.

> „Toen wij begonnen het licht aangaande de sabbatkwestie te verkondigen, hadden wij geen duidelijk omlijnd begrip van de boodschap van de derde engel van Openbaring 14:9–12. De last van ons getuigenis, wanneer wij voor het volk verschenen, was dat de grote tweede-adventsbeweging uit God was, dat de eerste en tweede boodschappen waren uitgegaan, en dat de derde nog gegeven moest worden. Wij zagen dat de derde boodschap eindigde met de woorden: ‘Hier is de volharding der heiligen; hier zijn zij die de geboden van God en het geloof van Jezus bewaren.’ En wij zagen even duidelijk als wij nu zien dat deze profetische woorden op een sabbathervorming wezen; maar wat de in de boodschap genoemde aanbidding van het beest was, of wat het beeld en het merkteken van het beest waren, daaromtrent hadden wij geen bepaald standpunt.

> “God by His Holy Spirit let light shine forth upon His servants, and the subject gradually opened to their minds. It required much study and anxious care to search it out, link after link. By care, anxiety, and incessant labor has the work moved on until the great truths of our message, a clear, connected, perfect whole, have been given to the world.

> “God liet door Zijn Heilige Geest het licht op Zijn dienaren schijnen, en het onderwerp ontsloot zich geleidelijk aan hun verstand. Er waren veel studie en bezorgde zorg voor nodig om het te doorvorsen, schakel na schakel. Door zorg, bezorgdheid en onafgebroken arbeid is het werk voortgegaan, totdat de grote waarheden van onze boodschap, een helder, samenhangend, volmaakt geheel, aan de wereld zijn gegeven.

> “I have already spoken of my acquaintance with Elder Bates. I found him to be a true Christian gentleman, courteous and kind. He treated me as tenderly as though I were his own child. The first time he heard me speak, he manifested deep interest. After I had ceased speaking, he arose and said: ‘I am a doubting Thomas. I do not believe in visions. But if I could believe that the testimony the sister has related tonight was indeed the voice of God to us, I should be the happiest man alive. My heart is deeply moved. I believe the speaker to be sincere, but cannot explain in regard to her being shown the wonderful things she has related to us.’

> ‘Ik heb reeds gesproken over mijn kennismaking met ouderling Bates. Ik bevond hem een waarlijk christelijk heer, hoffelijk en vriendelijk. Hij behandelde mij zo teder alsof ik zijn eigen kind was. De eerste keer dat hij mij hoorde spreken, toonde hij diepe belangstelling. Nadat ik had opgehouden met spreken, stond hij op en zei: “Ik ben een ongelovige Thomas. Ik geloof niet in gezichten. Maar als ik kon geloven dat de getuigenis die de zuster vanavond heeft meegedeeld inderdaad de stem van God tot ons was, dan zou ik de gelukkigste man op aarde zijn. Mijn hart is diep bewogen. Ik geloof dat de spreekster oprecht is, maar ik kan niet verklaren hoe het komt dat haar de wonderbare dingen zijn getoond die zij ons heeft meegedeeld.”’

> “A few months after my marriage, I attended, with my husband, a Conference at Topsham, Maine, at which Elder Bates was present. He did not then fully believe that my visions were of God. That meeting was a season of much interest. The Spirit of God rested upon me; I was wrapped in a vision of God’s glory, and for the first time had a view of other planets. After I came out of vision, I related what I had seen. Elder B. then asked if I had studied astronomy. I told him I had no recollection of ever looking into an astronomy. Said he: ‘This is of the Lord.’ I never before saw him so free and happy. His countenance shone with the light of heaven, and he exhorted the church with power.” Testimonies, volume 1, 78–80.

> „Enkele maanden na mijn huwelijk woonde ik samen met mijn echtgenoot een conferentie bij in Topsham, Maine, waar ouderling Bates aanwezig was. Hij geloofde toen nog niet volledig dat mijn visioenen van God waren. Die bijeenkomst was een tijd van grote belangstelling. De Geest van God rustte op mij; ik werd opgenomen in een visioen van Gods heerlijkheid en kreeg voor het eerst een blik op andere planeten. Nadat ik uit het visioen was gekomen, vertelde ik wat ik had gezien. Ouderling B. vroeg toen of ik sterrenkunde had bestudeerd. Ik zei hem dat ik mij niet kon herinneren ooit een sterrenkundeboek te hebben ingezien. Hij zei: ‘Dit is van de Heere.’ Nooit eerder had ik hem zo vrijmoedig en blij gezien. Zijn gelaat straalde van het licht des hemels, en hij vermaande de gemeente met kracht.” Testimonies, volume 1, 78–80.

Certainly, all these doctrinal tests are interconnected, but they are also tests that can be isolated, and they were progressively opened up to God’s servants. There are many churches who observe the seventh-day Sabbath, but who reject the message of the three angels. They reject the truth that judgment began on October 22, 1844, but still observe the Sabbath. These doctrinal tests are interconnected but represent six specific tests.

Zeker, al deze leerstellige toetsen hangen met elkaar samen, maar het zijn ook toetsen die afzonderlijk kunnen worden geïsoleerd, en zij zijn geleidelijk aan Gods dienstknechten geopenbaard. Er zijn vele kerken die de sabbat van de zevende dag onderhouden, maar die de boodschap van de drie engelen verwerpen. Zij verwerpen de waarheid dat het oordeel op 22 oktober 1844 begon, maar onderhouden toch nog steeds de sabbat. Deze leerstellige toetsen hangen met elkaar samen, maar vertegenwoordigen zes specifieke toetsen.

As just illustrated by Joseph Bates, the sea captain that was fully familiar with astronomy accepted the Spirit of Prophecy, which he had previously rejected. In December of 1844, Ellen White received her first vision and the seventh test arrived in the movement.

Zoals zojuist werd geïllustreerd door Joseph Bates, de zeekapitein die volledig vertrouwd was met de sterrenkunde, aanvaardde hij de Geest der Profetie, die hij voordien had verworpen. In december 1844 ontving Ellen White haar eerste visioen en de zevende beproeving deed haar intrede in de beweging.

> “The Bible must be your counselor. Study it and the testimonies God has given; for they never contradict his Word. If the Testimonies speak not according to the word of God, reject them. Christ and Belial cannot be united.” Selected Messages, book 3, 33.

> „De Bijbel moet uw raadsman zijn. Bestudeer hem en de getuigenissen die God heeft gegeven; want zij spreken Zijn Woord nooit tegen. Indien de Getuigenissen niet overeenkomstig het Woord van God spreken, verwerp ze. Christus en Belial kunnen niet verenigd worden.” Selected Messages, boek 3, 33.

Shortly after the great disappointment Sister White endorsed an article which identified Christ moving from the holy place into the Most Holy Place on October 22, 1844. She recommended the publication to “every saint.”

Kort na de grote teleurstelling bekrachtigde zuster White een artikel waarin werd vastgesteld dat Christus op 22 oktober 1844 vanuit het Heilige naar het Allerheiligste overging. Zij beval deze publicatie aan „aan iedere heilige.”

> “I believe the Sanctuary, to be cleansed at the end of the 2300 days, is the New Jerusalem Temple, of which Christ is a minister. The Lord shew me in vision, more than one year ago, that Brother Crosier had the true light, on the cleansing of the Sanctuary, &c; and that it was his will, that Brother C. should write out the view which he gave us in the Day-Star, Extra, February 7, 1846. I feel fully authorized by the Lord, to recommend that Extra, to every saint.” A Word to the Little Flock, 12.

> „Ik geloof dat het Heiligdom, dat aan het einde van de 2300 dagen gereinigd moet worden, de Tempel van het Nieuwe Jeruzalem is, waarvan Christus een dienaar is. De Heere toonde mij in een visioen, meer dan een jaar geleden, dat Broeder Crosier het ware licht had betreffende de reiniging van het Heiligdom, enz.; en dat het Zijn wil was dat Broeder C. de zienswijze die hij ons had gegeven in de Day-Star, Extra, 7 februari 1846, zou uitschrijven. Ik gevoel mij door de Heere ten volle gemachtigd om die Extra aan iedere heilige aan te bevelen.” A Word to the Little Flock, 12.

Her endorsement was of Crosier’s description of Christ’s movement to the Most Holy Place, but the article contained several erroneous teachings, including apostate Protestantism’s teaching that the “daily” in the book of Daniel represented Christ’s ministry. She therefore penned a clarification that first was published in 1850 and then later included in the book Early Writings. There she identified that “those who gave the judgment hour cry had the correct view of the ‘daily’.”

Haar instemming betrof Crosiers beschrijving van Christus’ overgang naar het Allerheiligste, maar het artikel bevatte verschillende onjuiste leringen, waaronder de leer van het afvallige protestantisme dat de „dagelijkse” in het boek Daniël Christus’ bediening voorstelde. Daarom stelde zij een verduidelijking op, die eerst in 1850 werd gepubliceerd en later werd opgenomen in het boek Early Writings. Daarin stelde zij vast dat „zij die de roep van het uur van het oordeel verkondigden, het juiste inzicht hadden in de ‘dagelijkse’.”

> “Then I saw in relation to the ‘daily’ (Daniel 8:12) that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text, and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘daily’; but in the confusion since 1844, other views have been embraced, and darkness and confusion have followed.” Early Writings, 74.

> ‘Toen zag ik met betrekking tot het “dagelijkse” (Daniël 8:12) dat het woord “offer” door menselijke wijsheid is toegevoegd, en niet tot de tekst behoort, en dat de Heere degenen die de roep aangaande het uur van het oordeel verkondigden, daarvan het juiste inzicht heeft gegeven. Toen er eenheid bestond, vóór 1844, waren bijna allen verenigd in de juiste opvatting van het “dagelijkse”; maar in de verwarring sinds 1844 zijn andere opvattingen aanvaard, en duisternis en verwarring zijn daarop gevolgd.’ Early Writings, 74.

The subject of “the daily” in the book of Daniel became a symbol of Adventism’s return to the methodology of apostate Protestantism in the early part of the twentieth century, and today the correct Millerite understanding of “the daily” has been rejected by the theologians of Adventism. It has been rejected, in spite of Sister White clearly identifying that the Millerites were correct in identifying “the daily” as the satanic power of paganism. They rejected the truth of “the daily” not only in contradiction of her inspired endorsement that the Millerites understanding was correct, but also in direct contradiction of her straightly identifying that the false doctrine that teaches that “the daily” represents Christ’s sanctuary ministry was delivered by “angels that were expelled from heaven!”

Het onderwerp van „het gedurige” in het boek Daniël werd een symbool van de terugkeer van het adventisme naar de methodologie van het afvallige protestantisme in het begin van de twintigste eeuw, en heden ten dage is het juiste Milleritische begrip van „het gedurige” door de theologen van het adventisme verworpen. Het is verworpen, ondanks het feit dat zuster White duidelijk aangaf dat de Millerieten gelijk hadden door „het gedurige” te identificeren als de satanische macht van het heidendom. Zij verwierpen de waarheid betreffende „het gedurige” niet alleen in tegenspraak met haar geïnspireerde bekrachtiging dat het begrip van de Millerieten juist was, maar ook in rechtstreekse tegenspraak met haar ondubbelzinnige aanwijzing dat de valse leer die onderwijst dat „het gedurige” de heiligdomsdienst van Christus vertegenwoordigt, werd gebracht door „engelen die uit de hemel werden uitgeworpen!”

> “And there was Brother Daniells, whose mind the enemy was working; and your mind and Elder Prescott’s mind were being worked by the angels that were expelled from heaven.” Manuscript Releases, volume 20, 17.

> ‘En daar was broeder Daniells, wiens denken door de vijand werd bewerkt; en uw denken en het denken van ouderling Prescott werden bewerkt door de engelen die uit de hemel waren verdreven.’ Manuscript Releases, deel 20, 17.

Her profound rejection of what Adventism now uses as one of its “dishes of fables” was so severe, because Daniells and Prescott took a symbol of satanic power (paganism) and assigned that symbol to Christ’s (His sanctuary ministry). This makes eight doctrinal tests.

Haar diepgaande verwerping van wat het adventisme nu gebruikt als een van zijn „schotels van fabelen” was zo scherp, omdat Daniells en Prescott een symbool van satanische macht (het heidendom) namen en dat symbool toekenden aan Christus’ (Zijn heiligdomsdienst). Dit maakt acht leerstellige toetsen.

The ninth test in the history leading to 1863 is the production of the second table of Habakkuk in 1850. The 1843 pioneer chart was produced in 1842, and is only called the 1843 chart because it predicted Christ’s return in 1843. The command to produce a second table of Habakkuk was given to Sister White in 1850. The production of Habakkuk’s two tables link the history of the first and second angels to the history of the third. In her grandson’s biography of her life and work, he provides an overview of the events that led to the production of the 1850 chart. He does so by selecting relevant comments of Sister White and adds his commentary in the overview.

De negende toets in de geschiedenis die naar 1863 voert, is de vervaardiging van de tweede tafel van Habakuk in 1850. De pionierskaart van 1843 werd in 1842 vervaardigd en wordt alleen de kaart van 1843 genoemd omdat zij de wederkomst van Christus in 1843 voorspelde. Het bevel om een tweede tafel van Habakuk te vervaardigen werd in 1850 aan Zuster White gegeven. De vervaardiging van de twee tafelen van Habakuk verbindt de geschiedenis van de eerste en tweede engel met de geschiedenis van de derde. In de biografie van haar leven en werk, geschreven door haar kleinzoon, geeft hij een overzicht van de gebeurtenissen die leidden tot de vervaardiging van de kaart van 1850. Hij doet dit door relevante uitspraken van Zuster White te selecteren en in dat overzicht zijn commentaar toe te voegen.

> “On our return to Brother Nichols’ the Lord gave me a vision and showed me that the truth must be made plain upon tables and it would cause many to decide for the truth by the third angel’s message, with the two former being made plain upon tables.—Letter 28, 1850.

> „Bij onze terugkeer naar Broeder Nichols gaf de Heer mij een visioen en toonde mij dat de waarheid duidelijk op tafelen moest worden voorgesteld, en dat dit velen ertoe zou brengen voor de waarheid te kiezen door de boodschap van de derde engel, terwijl de twee voorgaande eveneens duidelijk op tafelen werden voorgesteld. —Brief 28, 1850.

> “In this vision she was also shown that which would give James White courage to continue publishing:

> “In dit visioen werd haar ook datgene getoond wat James White moed zou geven om door te gaan met publiceren:

> “I also saw it was as necessary for the paper to be published as for the messengers to go, for the messengers need a paper to carry with them containing present truth to put in the hands of those that hear, and then the truth would not fade from the mind. And that the paper would go where the messengers could not go.—Ibid.

> „Ik zag ook dat het even noodzakelijk was dat het blad zou worden uitgegeven als dat de boodschappers zouden gaan, want de boodschappers hebben een blad nodig om met zich mee te nemen, dat de tegenwoordige waarheid bevat om in de handen te leggen van hen die horen, en dan zou de waarheid niet uit het geheugen verdwijnen. En dat het blad zou gaan waar de boodschappers niet konden gaan.—Ibid.

> “Work on the new chart was begun at once, and opportunity was given to tell the brethren about it in the issue of Present Truth that James got out the next month:

> „Er werd onmiddellijk begonnen met het werk aan de nieuwe kaart, en gelegenheid werd geboden om de broeders daarover te berichten in de uitgave van Present Truth die James de volgende maand uitbracht:“

> “The Chart. A chronological chart of the visions of Daniel and John, calculated to illustrate clearly the present truth, is now being lithographed under the care of Brother Otis Nichols, of Dorchester, Massachusetts. Those who teach the present truth will be greatly aided by it. Further notice of the chart will be given hereafter.—Present Truth, November, 1850.

> “De Kaart. Een chronologische kaart van de gezichten van Daniël en Johannes, berekend om de tegenwoordige waarheid duidelijk te verduidelijken, wordt thans onder toezicht van broeder Otis Nichols, uit Dorchester, Massachusetts, in steendruk vervaardigd. Degenen die de tegenwoordige waarheid onderwijzen, zullen er zeer door geholpen worden. Nadere kennisgeving betreffende de kaart zal later worden gegeven.—Present Truth, november 1850.

> “By late January, 1851, the chart was ready and advertised for $2. James White was much pleased with it and offered it free to ‘those whom God has called to give the message of the third angel’ (Review and Herald, January, 1851). Some generous donations had helped meet the expense of publication.” Arthur White, Ellen G. White: The Early Years, volume 1, 185.

> “Tegen eind januari 1851 was de kaart gereed en werd zij geadverteerd voor $2. James White was er zeer mee ingenomen en bood haar kosteloos aan aan ‘hen die God heeft geroepen om de boodschap van de derde engel te brengen’ (Review and Herald, januari 1851). Enkele vrijgevige giften hadden geholpen in de kosten van de publicatie te voorzien.” Arthur White, Ellen G. White: The Early Years, deel 1, 185.

Speaking of the 1843 chart Sister White recorded that it had been directed by God.

Sprekend over de kaart van 1843 heeft zuster White vastgelegd dat deze door God geleid was.

> “The Lord showed me that the 1843 chart was directed by his hand, and that no part of it should be altered; that the figures were as he wanted them. That his hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until his hand was removed.” Review and Herald, November 1, 1850.

> “De Heer toonde mij dat de kaart van 1843 door Zijn hand was geleid, en dat geen enkel deel ervan veranderd mocht worden; dat de cijfers waren zoals Hij ze hebben wilde. Dat Zijn hand erover was en een fout in enkele van de cijfers verborg, zodat niemand die kon zien, totdat Zijn hand werd weggenomen.” Review and Herald, 1 november 1850.

When recording the light associated with the command to produce another chart in 1850, she provided the same divine endorsement of the 1850 chart as was given concerning the 1843 chart, while also identifying that other charts that were then being produced were not acceptable to the Lord. The command to produce a new chart was incorporated with a command to print a new publication.

Toen zij het licht optekende dat verband hield met het gebod om in 1850 een andere kaart te vervaardigen, verleende zij aan de kaart van 1850 dezelfde goddelijke goedkeuring als die welke met betrekking tot de kaart van 1843 was gegeven, terwijl zij tevens aangaf dat andere kaarten die destijds werden vervaardigd, voor de Heere niet aanvaardbaar waren. Het gebod om een nieuwe kaart te vervaardigen was verbonden met een gebod om een nieuwe publicatie te drukken.

> “I saw the chart-making business was all wrong. It originated with Brother Rhodes and was followed out by Brother Case. Means has been spent in making charts and forming uncouth disgusting images to represent angels and the glorious Jesus. Such things I saw were displeasing to God. I saw that God was in the publishment of the chart by Brother Nichols. I saw that there was a prophecy of this chart in the Bible, and if this chart is designed for God’s people, if it [is] sufficient for one it is for another, and if one needed a new chart painted on a larger scale, all need it just as much.

> „Ik zag dat het maken van kaarten geheel verkeerd was. Het vond zijn oorsprong bij broeder Rhodes en werd voortgezet door broeder Case. Er zijn middelen besteed aan het maken van kaarten en aan het vormen van ruwe, afstotelijke afbeeldingen om engelen en de heerlijke Jezus voor te stellen. Ik zag dat zulke dingen God mishagelijk waren. Ik zag dat God betrokken was bij de uitgave van de kaart door broeder Nichols. Ik zag dat er in de Bijbel een profetie van deze kaart was, en als deze kaart bestemd is voor Gods volk, als zij voor de één voldoende is, dan is zij het ook voor de ander, en als iemand behoefte had aan een nieuwe kaart, geschilderd op grotere schaal, dan hebben allen die evenzeer nodig.

> “I saw that it was a restless, uneasy, unsatisfied, ungrateful feeling in Brother Case that desired another chart. I saw that these painted charts had a bad effect upon the congregation. It caused a light, chaffy spirit of ridicule to be in the meeting.

> „Ik zag dat er in broeder Case een rusteloos, ontevreden, onvervuld en ondankbaar gevoel was dat naar een andere kaart verlangde. Ik zag dat deze beschilderde kaarten een slechte uitwerking op de gemeente hadden. Zij brachten een lichtzinnige, ijdele geest van spot in de samenkomst.”

> “I saw that the charts ordered by God struck the mind favorably, even without an explanation. There is something light, lovely, and heavenly in the representation of the angels on the charts. The mind is almost imperceptibly led to God and heaven. But the other charts that have been gotten up disgust the mind, and cause the mind to dwell more on earth than heaven. Images representing angels look more like fiends than beings of heaven. I saw that the charts had for days and weeks occupied Brother Case’s mind when he should have been seeking heavenly wisdom from God, and should have been growing in graces of the Spirit and the knowledge of the truth.

> „Ik zag dat de door God bevolen kaarten gunstig op het gemoed inwerkten, zelfs zonder enige verklaring. Er is iets lichts, lieflijks en hemels in de afbeelding van de engelen op de kaarten. Het gemoed wordt bijna onmerkbaar tot God en de hemel geleid. Maar de andere kaarten die vervaardigd zijn, vervullen het gemoed met afkeer en doen het meer bij de aarde dan bij de hemel vertoeven. Beelden die engelen voorstellen, lijken meer op duivelse geesten dan op wezens des hemels. Ik zag dat de kaarten dagen en weken lang het gemoed van broeder Case hadden beziggehouden, terwijl hij hemelse wijsheid van God had moeten zoeken en had moeten groeien in de genaden van de Geest en in de kennis der waarheid.״

> “I saw that if the means that has been wasted in getting out charts had been spent in getting out the truth clear before the brethren in publishing tracts, etc., it would have done much good and saved souls. I saw that the chart-making business has spread like the fever.” Manuscript Releases, number 13, 359; 1853.

> „Ik zag dat, indien de middelen die verspild zijn aan het uitgeven van kaarten, besteed waren aan het in traktaten enz. duidelijk voorhouden van de waarheid aan de broeders, dit veel goeds zou hebben gedaan en zielen zou hebben gered. Ik zag dat de kaartenmakerij zich als een koorts heeft verbreid.” Manuscript Releases, nummer 13, 359; 1853.

She plainly states that “God was in the publishment of the [1850] chart by Brother Nichols,” and that there was “a prophecy [Habakkuk two] of this chart in the Bible.” She also identified that “the charts” [plural; 1843 and 1850] that were “ordered by God struck the mind favorably, even without an explanation.” Habakkuk two commanded the Millerites to make the vision plain upon tables, (in the plural), that he that read the two charts could run to and fro in God’s Word. The divine charts needed no added explanations, as was the case with Uriah Smith’s 1863 counterfeit chart.

Zij verklaart ondubbelzinnig dat „God betrokken was bij de uitgave van de kaart [van 1850] door broeder Nichols”, en dat er „een profetie [Habakuk twee] van deze kaart in de Bijbel” was. Zij stelde tevens vast dat „de kaarten” [meervoud; 1843 en 1850] die „door God waren verordend, een gunstige indruk op het verstand maakten, zelfs zonder uitleg.” Habakuk twee gebood de Millerieten het gezicht duidelijk op tafelen te stellen (in het meervoud), opdat hij die de twee kaarten las, heen en weer kon gaan in Gods Woord. De goddelijke kaarten hadden geen toegevoegde verklaringen nodig, zoals wel het geval was met de vervalste kaart van Uriah Smith uit 1863.

> And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. Habakkuk 2:2.

> Toen antwoordde de HEERE mij en zei: Schrijf het gezicht op en stel het duidelijk op tafelen, opdat men het in het voorbijlopen kunne lezen. Habakuk 2:2.

The tenth test is the focus of this article. With the ten tests referenced by Moses in Numbers chapter fourteen the Hebrew scholars and other theologians produce a variation of guesses at which events in the history from the Red Sea deliverance to the rebellion of the ten spies might represent. The rebellion of that history provides a few variations to choose from, but it is certain the tenth test marks the beginning of forty years of death by attrition in the wilderness until all the rebels that were of the age of accountability were dead.

De tiende beproeving vormt het onderwerp van dit artikel. Met betrekking tot de tien beproevingen waarnaar Mozes in Numeri hoofdstuk veertien verwijst, geven de Hebreeuwse geleerden en andere theologen verschillende gissingen over welke gebeurtenissen uit de geschiedenis vanaf de verlossing aan de Rode Zee tot aan de opstand van de tien verspieders daarmee bedoeld zouden kunnen zijn. De opstandigheid in die geschiedenis biedt enkele variaties waaruit men kan kiezen, maar het staat vast dat de tiende beproeving het begin markeert van veertig jaar van dood door geleidelijke uitputting in de woestijn, totdat alle opstandelingen die de leeftijd van verantwoordelijkheid hadden bereikt, gestorven waren.

In like manner some may protest over my selection of these ten doctrinal tests, for there may be variations that seem better than what I am here setting forth. That being said, the tenth and final test is as clear as was the rebellion of the ten spies. It was the rejection of the seven times of Leviticus twenty-six. There are several prophetic proofs to uphold this identification.

Evenzo zouden sommigen bezwaar kunnen maken tegen mijn keuze van deze tien leerstellige toetsen, want er kunnen variaties zijn die beter lijken dan wat ik hier uiteenzet. Dat gezegd zijnde, is de tiende en laatste toets even duidelijk als de opstand van de tien verspieders. Het was de verwerping van de zeven tijden van Leviticus zesentwintig. Er zijn verscheidene profetische bewijzen om deze identificatie te staven.

In the next article we will begin to identify those prophetic witnesses that uphold the identification that the seven times of Leviticus twenty-six is the tenth and final failure of Laodicean Adventism.

In het volgende artikel zullen wij beginnen die profetische getuigenissen te identificeren die de vaststelling ondersteunen dat de zeven tijden van Leviticus zesentwintig het tiende en laatste falen van het Laodiceaanse adventisme vormen.

> “When the power of God testifies as to what is truth, that truth is to stand forever as the truth. No aftersuppositions, contrary to the light God has given are to be entertained. Men will arise with interpretations of Scripture which are to them truth, but which are not truth. The truth for this time, God has given us as a foundation for our faith. He Himself has taught us what is truth. One will arise, and still another, with new light which contradicts the light that God has given under the demonstration of His Holy Spirit.

> „Wanneer de kracht van God getuigenis aflegt van wat waarheid is, dan moet die waarheid voor altijd als de waarheid blijven staan. Geen latere veronderstellingen, die ingaan tegen het licht dat God heeft gegeven, mogen worden gekoesterd. Er zullen mensen opstaan met uitleggingen van de Schrift die voor hén waarheid zijn, maar die niet de waarheid zijn. De waarheid voor deze tijd heeft God ons gegeven als een grondslag voor ons geloof. Hij Zelf heeft ons geleerd wat waarheid is. De één zal opstaan, en daarna weer een ander, met nieuw licht dat in tegenspraak is met het licht dat God heeft gegeven onder de bevestiging van Zijn Heilige Geest.״

> “A few are still alive who passed through the experience gained in the establishment of this truth. God has graciously spared their lives to repeat and repeat till the close of their lives, the experience through which they passed even as did John the apostle till the very close of his life. And the standard-bearers who have fallen in death, are to speak through the reprinting of their writings. I am instructed that thus their voices are to be heard. They are to bear their testimony as to what constitutes the truth for this time.

> „Enkelen leven nog die de ervaring hebben doorgemaakt welke werd opgedaan bij de vestiging van deze waarheid. God heeft in genade hun leven gespaard, opdat zij de ervaring waardoor zij zijn heengegaan, telkens opnieuw zouden herhalen tot aan het einde van hun leven, evenals de apostel Johannes deed tot vlak voor het einde van zijn leven. En de standaarddragers die in de dood zijn gevallen, moeten spreken door de herdruk van hun geschriften. Mij is onderwezen dat op deze wijze hun stemmen gehoord zullen worden. Zij moeten hun getuigenis afleggen aangaande wat de waarheid voor deze tijd inhoudt.

> “We are not to receive the words of those who come with a message that contradicts the special points of our faith. They gather together a mass of Scripture, and pile it as proof around their asserted theories. This has been done over and over again during the past fifty years. And while the Scriptures are God’s word, and are to be respected, the application of them, if such application moves one pillar from the foundation that God has sustained these fifty years, is a great mistake. He who makes such an application knows not the wonderful demonstration of the Holy Spirit that gave power and force to the past messages that have come to the people of God.” Selected Messages, book 1, 161.

> ‘Wij mogen de woorden niet aannemen van hen die komen met een boodschap die in tegenspraak is met de bijzondere punten van ons geloof. Zij brengen een massa Schriftplaatsen bijeen en stapelen die op als bewijs rondom hun beweerde theorieën. Dit is gedurende de afgelopen vijftig jaar telkens weer gedaan. En hoewel de Schriften Gods Woord zijn en geëerbiedigd moeten worden, is de toepassing ervan, indien zulk een toepassing één pilaar verplaatst uit het fundament dat God gedurende deze vijftig jaar heeft staande gehouden, een grote vergissing. Hij die zulk een toepassing maakt, kent niet de wonderbare openbaring van de Heilige Geest, die kracht en nadruk gaf aan de vroegere boodschappen die tot het volk van God zijn gekomen.’ Selected Messages, boek 1, 161.

Back to Articles