Article

# Parallel Warnings - Number One

Parallelle Waarschuwingen - Nummer Eén

The Revelation of Jesus Christ: Understanding the Final Warning for Mankind

De Openbaring van Jezus Christus: Inzicht in de Laatste Waarschuwing voor de Mensheid

Author

Jeff Pippenger

Published

August 8, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The “Revelation of Jesus Christ” is opened up to God’s people when “the time is at hand.” The final warning message for mankind is given just before the close of human probation and that final message is represented in several prophetic lines in the Bible. In Revelation fourteen that final warning message is represented by three angels.

De “Openbaring van Jezus Christus” wordt voor Gods volk ontsloten wanneer “de tijd nabij is”. De laatste waarschuwingsboodschap voor de mensheid wordt gegeven vlak vóór het einde van de menselijke genadetijd, en die laatste boodschap wordt in de Bijbel in verscheidene profetische lijnen voorgesteld. In Openbaring veertien wordt die laatste waarschuwingsboodschap voorgesteld door drie engelen.

> And I saw another angel fly in the midst of heaven, having the everlasting gospel to preach unto them that dwell on the earth, and to every nation, and kindred, and tongue, and people, Saying with a loud voice, Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come: and worship him that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters.

> En ik zag een andere engel vliegen in het midden des hemels, die het eeuwige evangelie had om te verkondigen aan hen die op de aarde wonen, en aan elke natie, stam, taal en volk, zeggende met luide stem: Vreest God en geeft Hem heerlijkheid; want het uur van Zijn oordeel is gekomen; en aanbidt Hem Die de hemel en de aarde en de zee en de bronnen der wateren gemaakt heeft.

> And there followed another angel, saying, Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication.

> En een andere engel volgde en zei: Babylon is gevallen, is gevallen, die grote stad, omdat zij alle volken heeft doen drinken van de wijn van de toorn van haar hoererij.

> And the third angel followed them, saying with a loud voice, If any man worship the beast and his image, and receive his mark in his forehead, or in his hand, The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb: And the smoke of their torment ascendeth up for ever and ever: and they have no rest day nor night, who worship the beast and his image, and whosoever receiveth the mark of his name. Here is the patience of the saints: here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus. Revelation 14:6–12.

> En de derde engel volgde hen en zei met luide stem: Indien iemand het beest en zijn beeld aanbidt, en het merkteken ontvangt op zijn voorhoofd of op zijn hand, die zal ook drinken van de wijn van de toorn van God, die ongemengd ingeschonken is in de beker van Zijn gramschap; en hij zal gepijnigd worden met vuur en zwavel ten aanschouwen van de heilige engelen en ten aanschouwen van het Lam. En de rook van hun pijniging stijgt op in alle eeuwigheid; en zij hebben geen rust, dag noch nacht, die het beest en zijn beeld aanbidden, en al wie het merkteken van zijn naam ontvangt. Hier is de volharding van de heiligen; hier zijn zij die de geboden van God en het geloof van Jezus bewaren. Openbaring 14:6–12.

In chapter eighteen of Revelation the very same message announces the fall of Babylon.

In het achttiende hoofdstuk van Openbaring verkondigt precies dezelfde boodschap de val van Babylon.

> And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies. And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Revelation 18:1–5.

> En na deze dingen zag ik een andere engel uit de hemel neerdalen, bekleed met grote macht; en de aarde werd verlicht door zijn heerlijkheid. En hij riep met krachtige stem, zeggende: Gevallen, gevallen is Babylon, de grote, en zij is geworden een woonplaats van duivelen, een schuilplaats van elke onreine geest en een kooi van elke onreine en verfoeide vogel. Want alle volken hebben gedronken van de wijn van de toorn van haar hoererij, en de koningen der aarde hebben met haar gehoereerd, en de kooplieden der aarde zijn rijk geworden door de overvloed van haar weelde. En ik hoorde een andere stem uit de hemel, die zei: Gaat uit van haar, Mijn volk, opdat gij geen deel hebt aan haar zonden en opdat gij niet ontvangt van haar plagen. Want haar zonden zijn opgestapeld tot aan de hemel, en God heeft haar ongerechtigheden in gedachtenis gebracht. Openbaring 18:1–5.

The prophetic line of history, or we might say, the sequence of events represented by the angel that lightens the earth with his glory in chapter eighteen represents the events that lead to the close of judgment, the close of probation and the seven last plagues. The prophetic history represented in chapter eighteen runs “parallel” to the line of prophetic history represented by the three angels of chapter fourteen.

De profetische geschiedenislijn, of wij zouden kunnen zeggen de opeenvolging van gebeurtenissen die wordt uitgebeeld door de engel die in hoofdstuk achttien de aarde met zijn heerlijkheid verlicht, vertegenwoordigt de gebeurtenissen die leiden tot de afsluiting van het oordeel, het einde van de genadetijd en de zeven laatste plagen. De profetische geschiedenis die in hoofdstuk achttien wordt uitgebeeld, loopt „parallel” aan de lijn van de profetische geschiedenis die wordt voorgesteld door de drie engelen van hoofdstuk veertien.

> “God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 803, 804.

> “God heeft aan de boodschappen van Openbaring 14 hun plaats in de lijn der profetie gegeven, en hun werk mag niet ophouden vóór het einde van de geschiedenis dezer aarde. De boodschappen van de eerste en tweede engel zijn nog steeds waarheid voor deze tijd, en behoren parallel te lopen met deze die volgt. De derde engel verkondigt zijn waarschuwing met luide stem. ‘Na dezen,’ zei Johannes, ‘zag ik een anderen engel nederdalen uit den hemel, hebbende grote macht; en de aarde werd verlicht van zijn heerlijkheid.’ In deze verlichting is het licht van al de drie boodschappen verenigd.” The 1888 Materials, 803, 804.

The three angels of chapter fourteen flying in the midst of heaven, symbolizes a worldwide message that concludes with the mark of the beast and the close of probation. In chapter eighteen the entire earth is lightened by the glory of the angel whose message also concludes with the close of probation.

De drie engelen van hoofdstuk veertien, vliegend in het midden des hemels, symboliseren een wereldwijde boodschap die uitloopt op het merkteken van het beest en het sluiten van de genadetijd. In hoofdstuk achttien wordt de gehele aarde verlicht door de heerlijkheid van de engel, wiens boodschap eveneens uitloopt op het sluiten van de genadetijd.

The message that is symbolically represented by three angels in chapter fourteen and that is also represented by the angel that descends in chapter eighteen are two illustrations of the same warning message. There is nothing redundant in the Bible, nothing wasted. The fact that the very same message is identified more than once by John is an emphasis on the importance of the message and it illustrates the divine method of teaching that is a biblical rule called “repeat and enlarge.” Bringing two lines of prophetic history together reveals truths that would not be recognized in either line when considered apart from the other line. Today if you brought two witnesses of the same event into court to testify, they might very well give opposite reports based upon their political or social ideology. This is not the case with Bible witnesses, they always agree, and if it appears to you that they don’t agree, then you are looking at something incorrectly.

De boodschap die in hoofdstuk veertien symbolisch wordt voorgesteld door drie engelen en die ook wordt voorgesteld door de engel die in hoofdstuk achttien neerdaalt, zijn twee voorstellingen van dezelfde waarschuwingsboodschap. In de Bijbel is niets overbodig, niets vergeefs. Het feit dat exact dezelfde boodschap door Johannes meer dan eens wordt aangeduid, legt nadruk op het belang van de boodschap en illustreert de goddelijke onderwijsmethode die een bijbelse regel is, genaamd „herhalen en uitbreiden”. Het samenbrengen van twee lijnen van profetische geschiedenis openbaart waarheden die in geen van beide lijnen zouden worden onderkend wanneer zij los van de andere lijn worden beschouwd. Indien men heden ten dage twee getuigen van dezelfde gebeurtenis voor de rechtbank zou brengen om te getuigen, zouden zij zeer wel tegengestelde verklaringen kunnen afleggen op grond van hun politieke of maatschappelijke ideologie. Met bijbelse getuigen is dat niet het geval; zij stemmen altijd overeen, en indien het u toeschijnt dat zij niet overeenstemmen, dan beziet u iets onjuist.

The two illustrations we are considering are the very same warning message that the book of Malachi represents as the return of Elijah the prophet. All three of the messages arrive in advance of the close of probation—for the warning message contained in all three lines of prophecy are not simply given in advance of the close of probation, but the close of probation is the very point of reference, the subject if you will, of each of those warning messages. In fact, if any warning message is proclaimed or illustrated by any prophet, it’s the same warning as Revelation fourteen, eighteen and Malachi’s Elijah prophecy.

De twee illustraties die wij overwegen, zijn precies dezelfde waarschuwingsboodschap die het boek Maleachi voorstelt als de terugkeer van Elia, de profeet. Alle drie de boodschappen komen vóór het sluiten van de genadetijd—want de waarschuwingsboodschap die in alle drie de profetische lijnen vervat ligt, wordt niet slechts vóór het sluiten van de genadetijd gegeven, maar het sluiten van de genadetijd is juist het referentiepunt, het onderwerp zo men wil, van elk van die waarschuwingsboodschappen. Sterker nog, indien door enige profeet een waarschuwingsboodschap wordt verkondigd of uitgebeeld, dan is het dezelfde waarschuwing als die van Openbaring veertien, achttien en Maleachi’s Elia-profetie.

These three lines of prophecy can easily be shown to run parallel to each other. That being said there are two primary sources of information in biblical prophecy. One is the identification of the sequence of events that unfold at the end of the world. The other source of information is the illustration of the prophets’ activities connected with the message outlining the future events.

Deze drie profetische lijnen kunnen gemakkelijk als parallel aan elkaar lopend worden aangetoond. Dat gezegd zijnde, zijn er twee voornaamste informatiebronnen in de bijbelse profetie. De ene is de identificatie van de opeenvolging van gebeurtenissen die zich aan het einde van de wereld ontvouwen. De andere informatiebron is de uitbeelding van de activiteiten van de profeten in verband met de boodschap die de toekomstige gebeurtenissen schetst.

There are two rules worth considering in connection with these ideas. The first is that all the prophets speak about the end of the world, which is where probation closes.

Er zijn twee regels die in verband met deze gedachten het overwegen waard zijn. De eerste is dat alle profeten spreken over het einde van de wereld, waar de genadetijd wordt afgesloten.

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .

> “Ieder van de oude profeten sprak minder voor zijn eigen tijd dan voor de onze, zodat hun profeteren voor ons van kracht is. ‘Al deze dingen nu zijn hun overkomen tot voorbeelden; en zij zijn beschreven tot waarschuwing voor ons, op wie het einde der wereld gekomen is.’ 1 Korinthiërs 10:11. ‘Aan hen werd geopenbaard dat zij niet zichzelf, maar ons bedienden met de dingen die u nu zijn verkondigd door hen die u het evangelie hebben gepredikt door de Heilige Geest, Die van de hemel is neergezonden; dingen waarin de engelen begerig zijn in te zien.’ 1 Petrus 1:12....”

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> „De Bijbel heeft zijn schatten voor dit laatste geslacht verzameld en samengebundeld. Alle grote gebeurtenissen en ernstige handelingen uit de geschiedenis van het Oude Testament hebben zich herhaald en herhalen zich in de gemeente in deze laatste dagen.” Selected Messages, boek 3, 338, 339.

All the prophetic messages of the Bible are “in force for us” “upon whom the ends of the world are come.” That rule, in conjunction with another rule that identifies “matters” which the Holy Spirit has “shaped,” “both in the giving of the prophecy and” also “in the events portrayed” add strength to the claim that prophetic events at the beginning of a prophecy typify and run parallel to the prophetic events at the end of any given prophecy.

Alle profetische boodschappen van de Bijbel zijn „voor ons van kracht”, „over wie het einde der wereld gekomen is”. Die regel voegt, in samenhang met een andere regel die „zaken” aanwijst welke de Heilige Geest heeft „gevormd”, „zowel in het geven van de profetie als” ook „in de gebeurtenissen die worden uitgebeeld”, kracht toe aan de stelling dat profetische gebeurtenissen aan het begin van een profetie een type zijn van en parallel lopen met de profetische gebeurtenissen aan het einde van een gegeven profetie.

> “There is need of a much closer study of the word of God; especially should Daniel and the Revelation have attention as never before in the history of our work. We may have less to say in some lines, in regard to the Roman power and the papacy; but we should call attention to what the prophets and apostles have written under the inspiration of the Holy Spirit of God. The Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy and in the events portrayed, as to teach that the human agent is to be kept out of sight, hid in Christ, and that the Lord God of heaven and His law are to be exalted. Read the book of Daniel. Call up, point by point, the history of the kingdoms there represented.” Testimonies to Ministers, 112.

> „Er is behoefte aan een veel grondiger bestudering van het Woord van God; in het bijzonder behoren Daniël en de Openbaring aandacht te krijgen als nooit tevoren in de geschiedenis van ons werk. Wij hebben mogelijk minder te zeggen op bepaalde punten met betrekking tot de Romeinse macht en het pausdom; maar wij behoren de aandacht te vestigen op wat de profeten en apostelen onder de inspiratie van de Heilige Geest van God hebben geschreven. De Heilige Geest heeft de zaken zó gevormd, zowel in het geven van de profetie als in de gebeurtenissen die daarin worden voorgesteld, dat daardoor wordt geleerd dat de menselijke factor buiten zicht gehouden moet worden, verborgen in Christus, en dat de Here God van de hemel en Zijn wet verheerlijkt moeten worden. Lees het boek Daniël. Roep, punt voor punt, de geschiedenis op van de koninkrijken die daar worden voorgesteld.” Testimonies to Ministers, 112.

The “Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy and in the events portrayed.” In “giving of the prophecy and in the events portrayed” “matters” have been “so shaped” by “the Holy Spirit” that both “the giving of the prophecy” and “the events portrayed,” are to be recognized as inspired and applied to the prophetic illustration of the end of the world.

De Heilige Geest heeft de zaken zó geleid, zowel in de gave van de profetie als in de gebeurtenissen die daarin worden voorgesteld. In „de gave van de profetie en de gebeurtenissen die daarin worden voorgesteld” zijn de „zaken” door „de Heilige Geest” zó gevormd, dat zowel „de gave van de profetie” als „de gebeurtenissen die daarin worden voorgesteld” als geïnspireerd moeten worden erkend en toegepast op de profetische uitbeelding van het einde van de wereld.

John was given the prophecy from Gabriel and told to write it in a book and send it to the churches. He was then being persecuted by Rome; he was exiled in a fashion that would parallel what in the world today would call a black-site. In that history John was as isolated from mankind as is any prisoner at Guantanamo Bay.

Johannes ontving de profetie van Gabriël en kreeg opdracht haar in een boek te schrijven en aan de gemeenten te zenden. Destijds werd hij door Rome vervolgd; hij werd verbannen op een wijze die te vergelijken is met wat men in de wereld van vandaag een geheime detentielocatie zou noemen. In die historische situatie was Johannes evenzeer van de mensheid geïsoleerd als welke gevangene in Guantánamo Bay ook.

John identifies that the vision took place when he was worshipping on the seventh-day Sabbath, which is the Lord’s Day.

Johannes maakt duidelijk dat het visioen plaatsvond toen hij op de zevendedagsabbat, die de dag des Heeren is, God aanbad.

> For the Son of man is Lord even of the sabbath day. Matthew 12:8.

> Want de Zoon des mensen is Heer, óók van de sabbat. Matteüs 12:8.

While worshipping in the Spirit, he heard a great voice behind him.

Terwijl hij in de Geest aanbad, hoorde hij achter zich een luide stem.

> I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:9–11.

> Ik, Johannes, die ook uw broeder ben en deelgenoot in de verdrukking, en in het koninkrijk en de volharding van Jezus Christus, was op het eiland genaamd Patmos, om het woord van God en om het getuigenis van Jezus Christus. Ik was in de Geest op de dag des Heeren, en hoorde achter mij een luide stem, als van een bazuin, die zei: Ik ben de Alfa en de Omega, de Eerste en de Laatste; en: Wat gij ziet, schrijf dat in een boek en zend het aan de zeven gemeenten die in Asia zijn: naar Efeze, en naar Smyrna, en naar Pergamum, en naar Thyatira, en naar Sardis, en naar Filadelfia, en naar Laodicea. Openbaring 1:9–11.

John, his surroundings and the circumstances identified describe him as one that is being persecuted for being a seventh-day Sabbath worshipper, but one who is also being persecuted because they believe in both the Bible and the writings of Ellen White, which is the “testimony of Jesus.” He hears a great voice behind him, which he turns to see, and in so doing he represents a Seventh-day Adventist at the end of the world who hear a voice behind them saying, “this is the way, walk ye in it.”

Johannes, zijn omgeving en de genoemde omstandigheden kenmerken hem als iemand die vervolgd wordt omdat hij een aanbidder van de sabbat van de zevende dag is, maar ook als iemand die vervolgd wordt omdat hij gelooft in zowel de Bijbel als de geschriften van Ellen White, hetgeen het „getuigenis van Jezus” is. Hij hoort achter zich een luide stem, waarna hij zich omkeert om te zien, en daardoor vertegenwoordigt hij een Zevende-dags Adventist aan het einde van de wereld die een stem achter zich hoort zeggen: „dit is de weg, wandelt daarop.”

All the lines of prophecy parallel each other at the end of the world.

Alle lijnen van de profetie lopen parallel aan elkaar aan het einde van de wereld.

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end.” Acts of the Apostles, 585.

> “In de Openbaring komen alle boeken van de Bijbel samen en eindigen zij.” Handelingen der Apostelen, 585.

Any prophet that hears a voice behind them, aligns with John in the illustration of God’s people at the end of the world. John heard a voice behind him that gave him instructions. Isaiah also heard a voice of instruction.

Elke profeet die een stem achter zich hoort, stemt overeen met Johannes in de illustratie van Gods volk aan het einde van de wereld. Johannes hoorde een stem achter zich die hem instructies gaf. Ook Jesaja hoorde een stem van onderricht.

> And therefore will the Lord wait, that he may be gracious unto you, and therefore will he be exalted, that he may have mercy upon you: for the Lord is a God of judgment: blessed are all they that wait for him.

> Daarom zal de Heere wachten, opdat Hij u genadig zij; en daarom zal Hij verhoogd worden, opdat Hij Zich over u ontferme; want de Heere is een God des oordeels: welgelukzalig zijn allen die op Hem wachten.

> For the people shall dwell in Zion at Jerusalem: thou shalt weep no more: he will be very gracious unto thee at the voice of thy cry; when he shall hear it, he will answer thee. And though the Lord give you the bread of adversity, and the water of affliction, yet shall not thy teachers be removed into a corner any more, but thine eyes shall see thy teachers: And thine ears shall hear a word behind thee, saying, This is the way, walk ye in it, when ye turn to the right hand, and when ye turn to the left. Isaiah 30:18–21.

> Want het volk zal wonen in Sion, te Jeruzalem; gij zult niet meer wenen; Hij zal u zeker genadig zijn bij het geluid van uw geroep; zodra Hij het hoort, zal Hij u antwoorden. En al geeft de Heere u het brood der benauwdheid en het water der verdrukking, toch zullen uw leraars niet meer in een hoek verborgen worden, maar uw ogen zullen uw leraars zien. En uw oren zullen een woord achter u horen, dat zegt: Dit is de weg, wandelt daarop, wanneer gij naar rechts zoudt afwijken en wanneer gij naar links zoudt afwijken. Jesaja 30:18–21.

God’s remnant people hear a voice behind them identifying which way they should walk. They then need to decide if they will listen or not listen. The people represented by John and Isaiah are people at the end of the world who wait for the Lord while He tarries, and Isaiah informs us he tarries because He is a God of judgment. From the beginning of Millerite history in 1798 until the close of probation for Adventism at the Sunday law, God is accomplishing the judgment in the heavenly sanctuary. The promise is that those who wait for the Lord during the judgment period will be blessed.

Gods overblijfselvolk hoort een stem achter zich die aangeeft welke weg zij moeten gaan. Vervolgens moeten zij beslissen of zij zullen luisteren of niet luisteren. Het volk dat door Johannes en Jesaja wordt voorgesteld, is een volk aan het einde van de wereld dat op de Heere wacht terwijl Hij vertoeft, en Jesaja deelt ons mee dat Hij vertoeft omdat Hij een God van oordeel is. Vanaf het begin van de Milleritische geschiedenis in 1798 tot aan het einde van de genadetijd voor het adventisme bij de zondagswet, voltrekt God het oordeel in het hemelse heiligdom. De belofte luidt dat zij die gedurende de oordeelsperiode op de Heere wachten, gezegend zullen worden.

God’s people who are blessed for waiting, are represented by the virgins who wait for the Bridegroom in the parable of the ten virgins. All ten fell asleep, and then at midnight a crisis arrives that separates the sleeping virgins into two classes. One class had heard a voice behind them and turned to see the voice which instructed them as to which way to proceed, and the other class refused to turn around and hear the voice—in spite of the fact that the message that runs throughout the book of Revelation is, “He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches.”

Gods volk, dat gezegend wordt omdat het wacht, wordt in de gelijkenis van de tien maagden voorgesteld door de maagden die op de Bruidegom wachten. Alle tien vielen in slaap, en vervolgens breekt te middernacht een crisis aan die de slapende maagden in twee klassen scheidt. De ene klasse had een stem achter zich gehoord en had zich omgewend om de stem te zien die hun onderrichtte welke weg zij moesten gaan, en de andere klasse weigerde zich om te keren en de stem te horen—ondanks het feit dat de boodschap die door het gehele boek Openbaring heen klinkt, luidt: „Wie een oor heeft, laat hij horen wat de Geest tot de gemeenten zegt.”

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> „De gelijkenis van de tien maagden in Mattheüs 25 beeldt eveneens de ervaring van het adventvolk uit.” The Great Controversy, 393.

John represents the Adventist people who turn to the past in order to understand the future. When they “hear a word behind” them as John did, the word also includes the instruction given in Isaiah’s testimony of this identical event. Isaiah’s instruction was, “this is the way, walk ye in it, when ye turn to the right hand, and when ye turn to the left.” The wise virgins in Daniel twelve understand the increase of knowledge at the end of the world, because they had “run to and fro” in the word to understand the life-giving knowledge that was unsealed.

Johannes vertegenwoordigt het adventvolk dat zich tot het verleden wendt om de toekomst te begrijpen. Wanneer zij, zoals Johannes deed, „een woord achter” zich horen, omvat dat woord ook de onderwijzing die gegeven wordt in het getuigenis van Jesaja over dezezelfde gebeurtenis. Jesaja’s onderwijzing luidde: „dit is de weg, wandelt daarin, wanneer gij u naar de rechterhand wendt, en wanneer gij u naar de linkerhand wendt.” De wijze maagden in Daniël twaalf verstaan de toename van kennis aan het einde van de wereld, omdat zij in het Woord „heen en weer gegaan” waren om de levengevende kennis te begrijpen die ontzegeld was.

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Daniel 12:4.

> Maar gij, o Daniël, houd de woorden verborgen en verzegel het boek, tot de tijd van het einde; velen zullen heen en weer trekken, en de kennis zal vermeerderd worden. Daniël 12:4.

The prophets we are considering represent Seventh-day Adventists in the history where judgment comes to a conclusion and probation closes. Those represented as the wise virgins hear a voice behind them saying this is the way to walk and He promises to guide them on the path when they turn to the left or the right. “Running to and fro” as the wise virgins do when the book is unsealed is a symbol for Bible study. Nature informs us that in order to run, you first must learn to walk and Isaiah’s testimony says that if you listen to the voice behind you, he will guide you in the study of His Word whether you turn to the Old Testament (left) or the New Testament (right). Open the Bible and He will guide you by His voice. But for Seventh-day Adventists at the end of the world it also means He will guide you when you open the Bible (left) and when you open the Spirit of Prophecy (right).

De profeten die wij beschouwen, vertegenwoordigen de Zevende-dags Adventisten in de geschiedenis waarin het oordeel ten einde loopt en de genadetijd sluit. Degenen die worden voorgesteld als de wijze maagden, horen een stem achter zich zeggen: dit is de weg, wandelt daarop, en Hij belooft hen op het pad te leiden wanneer zij zich naar links of naar rechts wenden. Het „heen en weer lopen”, zoals de wijze maagden doen wanneer het boek wordt ontsloten, is een symbool voor Bijbelstudie. De natuur leert ons dat men, om te kunnen rennen, eerst moet leren lopen, en het getuigenis van Jesaja zegt dat, indien u luistert naar de stem achter u, Hij u zal leiden in de bestudering van Zijn Woord, of u zich nu wendt tot het Oude Testament (links) of het Nieuwe Testament (rechts). Open de Bijbel en Hij zal u door Zijn stem leiden. Maar voor de Zevende-dags Adventisten aan het einde van de wereld betekent het ook dat Hij u zal leiden wanneer u de Bijbel opent (links) en wanneer u de Geest der Profetie opent (rechts).

The way to walk is even more specific when Jeremiah’s testimony is added.

De weg waarop men moet gaan, wordt nog specifieker wanneer het getuigenis van Jeremia wordt toegevoegd.

> Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken.

> Zo zegt de HEERE: Staat op de wegen, en ziet toe, en vraagt naar de oude paden, waar toch de goede weg is, en wandelt daarin; zo zult gij rust vinden voor uw zielen. Maar zij zeiden: Wij zullen daarin niet wandelen. Ook heb Ik wachters over u gesteld, zeggende: Luistert naar het geluid van de bazuin. Maar zij zeiden: Wij zullen niet luisteren.

> Therefore hear, ye nations, and know, O congregation, what is among them. Hear, O earth: behold, I will bring evil upon this people, even the fruit of their thoughts, because they have not hearkened unto my words, nor to my law, but rejected it. Jeremiah 6:16–19.

> Daarom hoort, gij volken, en weet, o gemeente, wat onder hen is. Hoor, o aarde: zie, Ik zal onheil over dit volk brengen, namelijk de vrucht van hun gedachten, omdat zij naar Mijn woorden niet hebben geluisterd, noch naar Mijn wet, maar die hebben verworpen. Jeremia 6:16–19.

There are two classes of worshippers in the passage. One group considers all the “ways” and chooses the “old paths” to walk in. They were capable of selecting the “good way” from all the other possible “ways,” because they are those who listened to the voice behind them, and that voice informed them, “this is the way, walk ye in it.” John represents those that hear the voice from behind, a voice from the “old paths.”

Er zijn in deze passage twee groepen aanbidders. De ene groep overweegt alle „wegen” en kiest ervoor op de „oude paden” te wandelen. Zij waren in staat de „goede weg” uit alle andere mogelijke „wegen” te kiezen, omdat zij behoren tot degenen die luisterden naar de stem achter hen, en die stem hun meedeelde: „dit is de weg, wandelt daarop.” Johannes vertegenwoordigt hen die de stem van achteren horen, een stem van de „oude paden.”

> “‘Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ Jeremiah 6:16.

> “Zo zegt de HEERE: Gaat staan aan de wegen, en ziet toe, en vraagt naar de oude paden, waar toch de goede weg is, en wandelt daarop.” Jeremia 6:16.

> “Let none seek to tear away the foundations of our faith—the foundations that were laid at the beginning of our work by prayerful study of the word and by revelation. Upon these foundations we have been building for the last fifty years. Men may suppose that they have found a new way and that they can lay a stronger foundation than that which has been laid. But this is a great deception. Other foundation can no man lay than that which has been laid.

> “Laat niemand trachten de grondslagen van ons geloof weg te rukken—de grondslagen die aan het begin van ons werk zijn gelegd door biddende studie van het Woord en door openbaring. Op deze grondslagen hebben wij de afgelopen vijftig jaar gebouwd. Mensen menen misschien dat zij een nieuwe weg hebben gevonden en dat zij een sterker fundament kunnen leggen dan dat wat gelegd is. Maar dit is een grote misleiding. Niemand kan een ander fundament leggen dan dat wat gelegd is.

> “In the past many have undertaken the building of a new faith, the establishment of new principles. But how long did their building stand? It soon fell, for it was not founded upon the Rock.

> „In het verleden hebben velen zich gezet tot de opbouw van een nieuw geloof, de vestiging van nieuwe beginselen. Maar hoe lang hield hun bouwwerk stand? Het viel spoedig, want het was niet gegrondvest op de Rots.

> “Did not the first disciples have to meet the sayings of men? Did they not have to listen to false theories, and then, having done all, to stand firm, saying: ‘Other foundation can no man lay than that is laid’? 1 Corinthians 3:11.

> “Moesten de eerste discipelen niet het hoofd bieden aan de uitspraken van mensen? Moesten zij niet luisteren naar valse theorieën en vervolgens, na alles gedaan te hebben, standvastig blijven staan, zeggende: ‘Een ander fundament kan niemand leggen dan hetgeen gelegd is’? 1 Korinthe 3:11.”

> “So we are to hold the beginning of our confidence steadfast unto the end. Words of power have been sent by God and by Christ to this people, bringing them out from the world, point by point, into the clear light of present truth. With lips touched with holy fire, God’s servants have proclaimed the message. The divine utterance has set its seal to the genuineness of the truth proclaimed.” Testimonies, volume 8, 296, 297.

> ‘Zo moeten wij het beginsel van onze vrijmoedigheid standvastig vasthouden tot het einde. Woorden van kracht zijn door God en door Christus tot dit volk gezonden, om hen, punt voor punt, uit de wereld te leiden in het heldere licht van de tegenwoordige waarheid. Met lippen aangeraakt door heilig vuur hebben Gods dienstknechten de boodschap verkondigd. De goddelijke uitspraak heeft haar zegel gezet op de echtheid van de verkondigde waarheid.’ Testimonies, deel 8, 296, 297.

But there is another group in Jeremiah’s line and that “congregation” as he identifies them, have built a house representing a new faith, and that house falls because it was not built upon the rock. That house is the Seventh-day Adventist church, or as John identifies the very same church—the synagogue of Satan.

Maar er is nog een groep in Jeremia’s lijn, en die „gemeente”, zoals hij hen aanduidt, heeft een huis gebouwd dat een nieuw geloof vertegenwoordigt, en dat huis valt, omdat het niet op de rots is gebouwd. Dat huis is de Kerk der Zevende-dags Adventisten, of, zoals Johannes precies diezelfde kerk aanduidt: de synagoge van Satan.

To refuse to hear is to reject, his “words” and his “law.” Due to their rebellion against returning and walking in the old paths and also their refusal to hear the trumpet message of the watchman, God is going to bring evil upon the people Jeremiah identifies as a “evil congregation.” How God deals with the Seventh-day Adventist church of Laodicea is a subject of Bible prophecy. The prophet Hosea contributes to the characteristics of the “evil congregation” when he speaks about why they are rejected.

Weigeren te horen is zijn „woorden” en zijn „wet” verwerpen. Vanwege hun opstandigheid tegen het terugkeren en wandelen op de oude paden, en ook vanwege hun weigering de bazuinboodschap van de wachter te horen, zal God onheil brengen over het volk dat Jeremia aanduidt als een „boze gemeente”. Hoe God handelt met de Zevende-dags Adventkerk van Laodicea is een onderwerp van de Bijbelse profetie. De profeet Hosea draagt bij aan de kenmerken van de „boze gemeente” wanneer hij spreekt over de reden waarom zij verworpen worden.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> Mijn volk wordt te gronde gericht door gebrek aan kennis; omdat gij de kennis hebt verworpen, zal ook Ik u verwerpen, zodat gij voor Mij geen priester meer zult zijn; omdat gij de wet van uw God hebt vergeten, zal ook Ik uw kinderen vergeten. Hosea 4:6.

They are rejected for lacking knowledge, which represents a message that is unsealed at the time of the end. God is ending here His covenant relationship with His people in the passage, for He directly calls them, “My people!” Because they rejected Christ, and have forgotten His law they will be no priest for God. When God’s people enter into covenant with God, He makes them priests and kings. When God entered into covenant with ancient Israel he stated through Moses:

Zij worden verworpen wegens gebrek aan kennis, hetgeen een boodschap vertegenwoordigt die in de tijd van het einde wordt ontzegeld. God beëindigt hier in de passage Zijn verbondsrelatie met Zijn volk, want Hij noemt hen rechtstreeks: „Mijn volk!” Omdat zij Christus verwierpen en Zijn wet hebben vergeten, zullen zij voor God geen priesters zijn. Wanneer Gods volk in verbond met God treedt, maakt Hij hen tot priesters en koningen. Toen God met het oude Israël in verbond trad, verklaarde Hij door Mozes:

> Now therefore, if ye will obey my voice indeed, and keep my covenant, then ye shall be a peculiar treasure unto me above all people: for all the earth is mine: And ye shall be unto me a kingdom of priests, and an holy nation. These are the words which thou shalt speak unto the children of Israel. Exodus 19:5, 6.

> Nu dan, indien gij Mijn stem naarstig zult gehoorzamen en Mijn verbond houden, dan zult gij Mij een bijzonder eigendom zijn boven alle volken; want de ganse aarde is Mijne. En gij zult Mij een koninkrijk van priesters en een heilig volk zijn. Dit zijn de woorden die gij tot de kinderen Israëls spreken zult. Exodus 19:5, 6.

When God entered into covenant with the Christian church he stated through Peter:

Toen God een verbond aanging met de christelijke kerk, verklaarde Hij door Petrus:

> But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:9, 10.

> Maar gij zijt een uitverkoren geslacht, een koninklijk priesterschap, een heilige natie, een verkregen volk; opdat gij zoudt verkondigen de deugden van Hem, Die u uit de duisternis geroepen heeft tot Zijn wonderbaar licht; gij, die eertijds geen volk waart, maar nu Gods volk zijt; die eertijds geen ontferming hadt verkregen, maar nu ontferming hebt verkregen. 1 Petrus 2:9, 10.

Peter in these verses addresses the transition from ancient Israel as God’s chosen covenant people unto the Christian church, when he states that “in times past were not a people, but now are the people of God.” When the Jews divorced themselves from God, the Lord entered into covenant with the Christian church. Both were considered as nations of priests while they were married to the Lord.

Petrus behandelt in deze verzen de overgang van het oude Israël als Gods uitverkoren verbondsvolk naar de christelijke kerk, wanneer hij verklaart dat zij „eertijds geen volk waren, maar nu Gods volk zijn.” Toen de Joden zich van God losmaakten, ging de Heere een verbond aan met de christelijke kerk. Beiden werden beschouwd als naties van priesters zolang zij met de Heere verbonden waren.

To be rejected as a priest indicates that you once were a covenant people. Seventh-day Adventists entered into covenant with the Lord at the beginning of Adventist history. The church in the wilderness came out of the Reformation but rejected the Millerite message, and thus divorced themselves from God during the history of the first and second angels’ messages. The final separation was the arrival of the second angel and the pronouncement was that they were no longer a daughter of Christ, but had become a daughter of Babylon. Immediately after, during the Midnight Cry, God called His new bride to the covenant marriage.

Als priester verworpen te worden, duidt erop dat u eens een verbondsvolk waart. Zevendedagsadventisten traden aan het begin van de adventistische geschiedenis in een verbond met de Heer. De gemeente in de woestijn kwam voort uit de Reformatie, maar verwierp de Milleritische boodschap en scheidde zich daardoor van God gedurende de geschiedenis van de boodschappen van de eerste en de tweede engel. De uiteindelijke scheiding vond plaats met de komst van de tweede engel, en de uitspraak luidde dat zij niet langer een dochter van Christus waren, maar een dochter van Babylon geworden waren. Onmiddellijk daarna riep God, tijdens de Middernachtsroep, Zijn nieuwe bruid tot het huwelijksverbond.

The two tables that were the symbol of the covenant for ancient Israel were the two tables of the Ten Commandments, and the two tables for spiritual modern Israel are the two tables of Habakkuk as represented by the 1843 and 1850 charts. The covenant people that inspiration has identified repeatedly as Laodicea rejected the old paths, refused to listen to the voice behind them, and they therefore repeat the ending history of ancient Israel as they are spewed out of the mouth of the Lord. Why does this happen to those He calls, “My people?”

De twee tafelen die het symbool van het verbond voor het oude Israël waren, waren de twee tafelen van de Tien Geboden, en de twee tafelen voor het geestelijke moderne Israël zijn de twee tafelen van Habakuk, zoals voorgesteld door de kaarten van 1843 en 1850. Het verbondsvolk dat de Inspiratie herhaaldelijk als Laodicea heeft aangeduid, verwierp de oude paden, weigerde te luisteren naar de stem achter hen, en herhaalt daarom de slotgeschiedenis van het oude Israël, terwijl het uit de mond van de Heere wordt uitgespuwd. Waarom overkomt dit hen die Hij noemt: „Mijn volk”?

The parable of the ten virgins, which illustrates the experience of Adventism is twice fulfilled, once at the beginning and then at the ending of Adventism. Sister White teaches that the parable has been and will be fulfilled to the very letter, and also that the parable is always to be understood as present truth, just as is the third angel.

De gelijkenis van de tien maagden, die de ervaring van het adventisme illustreert, wordt tweemaal vervuld: eenmaal aan het begin en vervolgens aan het einde van het adventisme. Zuster White leert dat de gelijkenis tot op de letter is vervuld en zal worden vervuld, en ook dat de gelijkenis altijd moet worden verstaan als tegenwoordige waarheid, evenals de derde engel.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> „Ik word dikwijls verwezen naar de gelijkenis van de tien maagden, van wie er vijf wijs waren en vijf dwaas. Deze gelijkenis is en zal tot op de letter vervuld worden, want zij heeft een bijzondere toepassing op deze tijd en is, evenals de boodschap van de derde engel, vervuld geworden en zal tot aan het einde van de tijd de tegenwoordige waarheid blijven.” Review and Herald, 19 augustus 1890.

Millerite Adventism fulfilled the waiting of the parable between their failed prediction of 1843 and the correct prediction of October 22, 1844. The prophetic details of this history are many and important, but I simply wish to identify that the parable of the ten virgins is directly connected to the third angel as Sister White just stated.

Het Milleritische adventisme vervulde het wachten van de gelijkenis tussen hun mislukte voorspelling van 1843 en de juiste voorspelling van 22 oktober 1844. De profetische bijzonderheden van deze geschiedenis zijn talrijk en belangrijk, maar ik wens eenvoudigweg aan te geven dat de gelijkenis van de tien maagden rechtstreeks verbonden is met de derde engel, zoals Zuster White zojuist verklaarde.

From 1798 until October 22, 1844, the message of the first angel announced the opening of the judgment. Just before the judgment began the Midnight Cry of the parable of the ten virgins was fulfilled. Therefore, when the third angel announces the close of judgment, the announcement of the Midnight Cry will once again be repeated.

Van 1798 tot 22 oktober 1844 kondigde de boodschap van de eerste engel de opening van het oordeel aan. Vlak voordat het oordeel begon, werd de Middernachtsroep van de gelijkenis van de tien maagden vervuld. Daarom zal, wanneer de derde engel de afsluiting van het oordeel aankondigt, de aankondiging van de Middernachtsroep opnieuw worden herhaald.

The recognition that the Protestant churches had rejected God’s message, thus becoming the daughters of Babylon, was the arrival of the second angel’s message and the beginning of the tarrying time in the parable that was being “fulfilled to the very letter.” The Lord did not return in 1843, He tarried to test and bless the virgins. The announcement of the second angel identifying the Protestant churches as daughters of Babylon was a call for those still in those fallen churches to come out and stand with the Millerites and their understanding of the prophecies. At the Exeter camp meeting Samuel Snow provided the evidence necessary to confirm the Lord’s coming on October 22, 1844, and the message of the Midnight Cry swept across the land like a tidal wave. Then the third angel arrived at the Great Disappointment of October 22, 1844.

De erkenning dat de protestantse kerken Gods boodschap hadden verworpen en daardoor de dochters van Babylon waren geworden, vormde de komst van de boodschap van de tweede engel en het begin van de vertoeftijd in de gelijkenis die „tot op de letter werd vervuld”. De Heer keerde in 1843 niet terug; Hij vertoefde om de maagden te beproeven en te zegenen. De verkondiging van de tweede engel, die de protestantse kerken aanwees als dochters van Babylon, was een oproep aan hen die zich nog in die gevallen kerken bevonden om daaruit te komen en zich te scharen aan de zijde van de Millerieten en hun verstaan van de profetieën. Op de kampbijeenkomst te Exeter leverde Samuel Snow het bewijs dat noodzakelijk was om de komst van de Heer op 22 oktober 1844 te bevestigen, en de boodschap van de Middernachtsroep trok als een vloedgolf over het land. Toen kwam de derde engel bij de Grote Teleurstelling van 22 oktober 1844.

This was a brief summation of a beginning history that I have left out many points, in order to isolate a few points that seem more relevant to what we are addressing.

Dit was een beknopte samenvatting van een vroege geschiedenis, waarin ik vele punten heb weggelaten om enkele punten af te zonderen die meer relevant lijken voor hetgeen wij behandelen.

We will continue these thoughts in the next article.

Wij zullen deze gedachten in het volgende artikel voortzetten.

Back to Articles