Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Eighteen

De Openbaring van Jezus Christus - Nummer Achttien

The Sins of the Fathers

De zonden van de vaderen

Author

Jeff Pippenger

Published

November 19, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

In 1856, formerly Philadelphian Millerite Adventism was identified by James and Ellen White as Laodicean. James White then began to promote the message of Laodicea to the movement through the Review and Herald. In the same publication, in the same year, increased light concerning the “seven times” of Leviticus twenty-six was also presented in a series of eight articles by Hiram Edson whom the Whites’ regarded so highly that they named their first son after him. The series ended with the promise that it would be completed in the future, but it never again surfaced. At the transition point of the movement of the first angel, from Philadelphia to Laodicea, the movement stumbled over the “seven times” of Leviticus twenty-six, representing the very first ‘time prophecy’ which the angels of God had led William Miller to recognize and proclaim.

In 1856 werd het voorheen Filadelfische Milleritische adventisme door James en Ellen White als Laodicees aangeduid. James White begon vervolgens de boodschap van Laodicea via de Review and Herald onder de beweging te verbreiden. In diezelfde uitgave, in datzelfde jaar, werd ook toegenomen licht aangaande de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig gepresenteerd in een reeks van acht artikelen door Hiram Edson, op wie de Whites zo’n hoge achting hadden dat zij hun eerstgeboren zoon naar hem noemden. De reeks eindigde met de belofte dat zij in de toekomst voltooid zou worden, maar zij is nooit meer verschenen. Op het overgangspunt van de beweging van de eerste engel, van Filadelfia naar Laodicea, struikelde de beweging over de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig, die de allereerste ‘tijdprofetie’ vertegenwoordigden welke de engelen van God William Miller hadden geleid te onderkennen en te verkondigen.

The “seven times” was the chief corner-stone of the Millerite temple foundation. Every prophetic illustration of a sacred foundation is an illustration of Christ, for no other foundation can be laid than Christ.

De „zeven tijden” was de voornaamste hoeksteen van het fundament van de Milleritische tempel. Elke profetische voorstelling van een heilig fundament is een voorstelling van Christus, want niemand kan een ander fundament leggen dan dat wat gelegd is, namelijk Christus.

> For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. 1 Corinthians 3:11.

> Want niemand kan een ander fundament leggen dan wat gelegd is, hetwelk is Jezus Christus. 1 Korinthiërs 3:11.

Not only is Christ the foundation, He is also the foundation stone which the builders rejected and thereafter stumbled over. He is the stone that ultimately becomes the head of the corner. In Millerite history the “seven times” was the symbol of that corner stone.

Christus is niet alleen het fundament, Hij is ook de hoeksteen die door de bouwlieden werd verworpen en waarover zij vervolgens struikelden. Hij is de steen die uiteindelijk tot het hoofd des hoeks wordt. In de Milleritische geschiedenis waren de „zeven tijden” het symbool van die hoeksteen.

Christ confirmed the covenant with many for one week. The structure of the prophecy of “seven times” against the northern kingdom of Israel (that Hiram Edson had identified in the eight unfinished articles) reproduced the identical structure of the prophetic week that Christ confirmed the covenant in fulfillment of Daniel chapter nine, and verse twenty seven. The week that Christ was gathering Israel is the identical structure of the week that Christ scattered Israel. The scattering of ancient Israel was twenty-five hundred and twenty years, and the gathering of spiritual Israel was twenty-five hundred and twenty days. He gathered Israel to confirm the covenant and He scattered Israel, due to the quarrel of His covenant. To identify the “seven times” as the foundation stone of the Millerite temple is in perfect agreement with identifying Christ as the foundation stone. To reject that stone, is to reject Christ.

Christus bevestigde het verbond met velen gedurende één week. De structuur van de profetie van de „zeven tijden” tegen het noordelijke koninkrijk van Israël (die Hiram Edson in de acht onvoltooide artikelen had geïdentificeerd) weerspiegelde exact dezelfde structuur als de profetische week waarin Christus het verbond bevestigde ter vervulling van Daniël hoofdstuk negen, vers zevenentwintig. De week waarin Christus Israël vergaderde, is exact dezelfde structuur als de week waarin Christus Israël verstrooide. De verstrooiing van het oude Israël duurde tweeduizend vijfhonderdtwintig jaar, en de vergadering van het geestelijke Israël duurde tweeduizend vijfhonderdtwintig dagen. Hij vergaderde Israël om het verbond te bevestigen, en Hij verstrooide Israël vanwege de twist van Zijn verbond. De „zeven tijden” aan te wijzen als de hoeksteen van de Milleritische tempel is volkomen in overeenstemming met het aanwijzen van Christus als de hoeksteen. Die steen te verwerpen, is Christus te verwerpen.

When Christ, in 1856, for the very first time in Christian history, stood knocking at the door of Laodicea, He was seeking to produce an increase of knowledge upon the stone of stumbling that the builders were about to set aside. Seven years later, or you might say, twenty-five hundred and twenty symbolic days later, Laodicean Adventism closed the door. Sadly, Adventism refused to see the increase of knowledge. A stone that you stumble over is a stone that you do not see, but it is still there.

Toen Christus in 1856, voor de allereerste keer in de christelijke geschiedenis, aan de deur van Laodicea stond te kloppen, trachtte Hij een vermeerdering van kennis voort te brengen met betrekking tot de steen des aanstoots die de bouwlieden op het punt stonden terzijde te stellen. Zeven jaar later, of, zo men wil, tweeduizend vijfhonderdtwintig symbolische dagen later, sloot het Laodiceaanse adventisme de deur. Helaas weigerde het adventisme de vermeerdering van kennis te zien. Een steen waarover men struikelt, is een steen die men niet ziet, maar hij is er nog steeds.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> Mijn volk gaat te gronde door gebrek aan kennis; omdat gij de kennis hebt verworpen, zal ook Ik u verwerpen, zodat gij voor Mij geen priester meer zult zijn; omdat gij de wet van uw God hebt vergeten, zal ook Ik uw kinderen vergeten. Hosea 4:6.

The curse of the “seven times,” against the southern kingdom of Judah began in 677 BC and ended on October 22, 1844, along with the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, verse fourteen. The “seven times” is part of the very prophecy that has been identified as the “foundation and central pillar” of the Advent movement. The foundation and central pillar of Adventism was fulfilled at the very same time as several other prophecies. The “seven times,” the twenty-three hundred days, Malachi chapter three, Daniel chapter seven, verse thirteen, and the Matthew twenty-five parable of the ten virgins all were fulfilled on October 22, 1844. The date of October 22, 1844, is the foundational date of the Advent movement, and connected with that date, there is only one command that was identified.

De vloek van de „zeven tijden” over het zuidelijke koninkrijk Juda begon in 677 v.Chr. en eindigde op 22 oktober 1844, samen met de tweeduizend driehonderd jaar van Daniël hoofdstuk acht, vers veertien. De „zeven tijden” maken deel uit van juist die profetie die is aangeduid als het „fundament en de centrale zuil” van de adventbeweging. Het fundament en de centrale zuil van het adventisme werden op precies hetzelfde tijdstip vervuld als verscheidene andere profetieën. De „zeven tijden”, de tweeduizend driehonderd dagen, Maleachi hoofdstuk drie, Daniël hoofdstuk zeven, vers dertien, en de gelijkenis van de tien maagden in Mattheüs vijfentwintig werden alle vervuld op 22 oktober 1844. De datum 22 oktober 1844 is de fundamentele datum van de adventbeweging, en in verband met die datum werd slechts één gebod aangeduid.

> And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:5, 6.

> En de engel die ik zag staan op de zee en op de aarde, hief zijn hand op naar de hemel, en zwoer bij Hem die leeft in alle eeuwigheid, die de hemel geschapen heeft en hetgeen daarin is, en de aarde en hetgeen daarop is, en de zee en hetgeen daarin is, dat er geen tijd meer zou zijn. Openbaring 10:5, 6.

Sister White identifies the angel of Revelation chapter ten, that stood upon the earth and sea, as Jesus Christ.

Zuster White identificeert de engel van Openbaring hoofdstuk tien, die op de aarde en op de zee stond, als Jezus Christus.

> “The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> „De machtige engel die Johannes onderrichtte, was niemand minder dan Jezus Christus. Dat Hij Zijn rechtervoet op de zee en Zijn linker op het droge land zette, toont de rol die Hij vervult in de slotscènes van de grote strijd met Satan. Deze houding duidt op Zijn opperste macht en gezag over de gehele aarde.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, deel 7, 971.

Christ took the position of standing upon the sea and earth to represent His supreme authority. He then lifted up His hand and commanded that “there should be time no longer.” Christ was entering into covenant with the Millerites and He gave them one command, just as He gave Abraham when he entered into covenant with him. He commanded Abraham to circumcise the male children. When he entered into covenant with a chosen people in the history of Moses, He gave many commands, and those commands included the direction that only the priests could touch the ark. He raised His hand and swore on October 22, 1844, that prophetic time should no longer be incorporated into biblical prophecies. Jesus had addressed the subject of “times and seasons” when He ascended to heaven in a cloud of angels, thus typifying the ascension of the two witnesses as the ensign. What He commanded then was about “times and seasons.”

Christus nam de positie in door op de zee en op de aarde te staan, om Zijn hoogste gezag te vertegenwoordigen. Vervolgens hief Hij Zijn hand op en gebood dat „er geen tijd meer zou zijn”. Christus trad in een verbond met de Millerieten, en Hij gaf hun één gebod, evenals Hij Abraham gaf toen Hij met hem in verbond trad. Hij gebood Abraham de mannelijke kinderen te besnijden. Toen Hij in de geschiedenis van Mozes met een uitverkoren volk in verbond trad, gaf Hij vele geboden, en onder die geboden bevond zich de bepaling dat alleen de priesters de ark mochten aanraken. Hij hief Zijn hand op en zwoer op 22 oktober 1844 dat profetische tijd niet langer in bijbelse profetieën zou worden opgenomen. Jezus had het onderwerp van „tijden en gelegenheden” aan de orde gesteld toen Hij in een wolk van engelen ten hemel voer, en daarmee typologisch de hemelvaart van de twee getuigen als het vaandel uitbeeldde. Wat Hij toen gebood, betrof „tijden en gelegenheden”.

> When they therefore were come together, they asked of him, saying, Lord, wilt thou at this time restore again the kingdom to Israel? And he said unto them, It is not for you to know the times or the seasons, which the Father hath put in his own power. But ye shall receive power, after that the Holy Ghost is come upon you: and ye shall be witnesses unto me both in Jerusalem, and in all Judaea, and in Samaria, and unto the uttermost part of the earth. Acts 1:6–8.

> Toen zij dan samengekomen waren, vroegen zij Hem en zeiden: Heere, zult Gij in deze tijd het koninkrijk aan Israël weder oprichten? En Hij zeide tot hen: Het komt u niet toe de tijden of gelegenheden te weten, die de Vader in Zijn eigen macht gesteld heeft. Maar gij zult kracht ontvangen, wanneer de Heilige Geest over u komt; en gij zult Mijn getuigen zijn, zowel in Jeruzalem als in geheel Judea en Samaria, en tot aan het uiterste der aarde. Handelingen 1:6–8.

Jesus did not say that there were no times and seasons, for speaking through Solomon he had confirmed that there are “times and seasons.”

Jezus zei niet dat er geen tijden en gelegenheden waren, want sprekend door Salomo had Hij bevestigd dat er „tijden en gelegenheden” zijn.

> To every thing there is a season, and a time to every purpose under the heaven: Ecclesiastes 3:1.

> Voor alles is er een tijd, en een gelegenheid voor elk voornemen onder de hemel: Prediker 3:1.

There are “times and seasons” within the biblical record that are testimonies to Palmoni, the “Wonderful Numberer”, but as of October 22, 1844, God’s people have been commanded to never again present a prophetic message that is hung upon time. The counsel of Jesus to the disciples just before He ascended represents the history just before His purified people are lifted up as an ensign in Revelation chapter eleven, and it agrees with the command He gave on October 22, 1844. At the foundational date of Adventism, Christ commanded that there were to be no more prophetic messages based upon time, and at His ascension which typified the ascension of the two witnesses in Revelation eleven he repeated that command.

Er zijn „tijden en gelegenheden” binnen het bijbelse verslag die getuigenissen zijn van Palmoni, de „Wonderbare Teller”, maar sinds 22 oktober 1844 is Gods volk geboden nooit meer een profetische boodschap te brengen die aan tijd is opgehangen. De raad van Jezus aan de discipelen vlak voordat Hij opvoer, vertegenwoordigt de geschiedenis vlak voordat Zijn gereinigde volk als een banier wordt opgeheven in Openbaring hoofdstuk elf, en zij stemt overeen met het gebod dat Hij op 22 oktober 1844 gaf. Op de fundamentele datum van het adventisme gebood Christus dat er geen profetische boodschappen meer op tijd gebaseerd mochten zijn, en bij Zijn hemelvaart, die de hemelvaart van de twee getuigen in Openbaring elf voorafschaduwde, herhaalde Hij dat gebod.

> “Let all our brethren and sisters beware of anyone who would set a time for the Lord to fulfill His word in regard to His coming, or in regard to any other promise He has made of special significance. ‘It is not for you to know the times or the seasons, which the Father hath put in His own power.’ False teachers may appear to be very zealous for the work of God, and may expend means to bring their theories before the world and the church; but as they mingle error with truth, their message is one of deception, and will lead souls into false paths. They are to be met and opposed, not because they are bad men, but because they are teachers of falsehood and are endeavoring to put upon falsehood the stamp of truth.” Testimonies to Ministers, 55.

> “Laat al onze broeders en zusters op hun hoede zijn voor eenieder die een tijd zou willen vaststellen waarop de Heere Zijn woord zal vervullen met betrekking tot Zijn komst, of met betrekking tot enige andere belofte die Hij van bijzondere betekenis heeft gedaan. ‘Het komt u niet toe de tijden of gelegenheden te weten, die de Vader in Zijn eigen macht gesteld heeft.’ Valse leraren kunnen zeer ijverig voor het werk van God schijnen te zijn, en zij kunnen middelen aanwenden om hun theorieën onder de wereld en de gemeente te verbreiden; maar terwijl zij dwaling met waarheid vermengen, is hun boodschap er een van misleiding en zal zij zielen op valse wegen leiden. Men moet hen tegemoet treden en zich tegen hen verzetten, niet omdat zij slechte mensen zijn, maar omdat zij leraars van onwaarheid zijn en trachten aan de onwaarheid het stempel van waarheid op te drukken.” Testimonies to Ministers, 55.

Sister White was clear that we will never have a message of time identifying anything of special significance, not simply His Second Coming. Time prophecy, which was the theme of the Millerite movement, ended on October 22, 1844, and the only command associated with that foundational date was that time should never be used in the presentation of God’s message again.

Zuster White maakte duidelijk dat wij nooit een boodschap van tijdsbepaling zullen hebben die iets van bijzondere betekenis aanwijst, niet alleen eenvoudigweg Zijn wederkomst. De tijdsprofetie, die het thema van de Milleritische beweging was, eindigde op 22 oktober 1844, en het enige gebod dat met die fundamentele datum verbonden was, luidde dat tijd nooit meer gebruikt mocht worden in de verkondiging van Gods boodschap.

In the beginning movement of the first angel, at the very point of the transition from Philadelphia to Laodicea, increased light was given upon the foundational truth of the Millerite movement. Seven years later, or twenty-five hundred and twenty symbolic days later, or a “wilderness” later, in 1863, the foundational stone of the “seven times” was set aside by the builders.

In de aanvangsbeweging van de eerste engel, juist op het punt van de overgang van Filadelfia naar Laodicea, werd er meer licht gegeven op de fundamentele waarheid van de Milleritische beweging. Zeven jaar later, of tweeduizend vijfhonderdtwintig symbolische dagen later, of een „woestijn” later, werd in 1863 de grondsteen van de „zeven tijden” door de bouwlieden terzijde geschoven.

In the ending movement of the third angel, at the very point of transition from Laodicea to Philadelphia a test that includes a confession of the sins of the fathers is given. The test of the foundation for the fathers was the “seven times,” which was their foundation stone. Would the ending movement disregard the only command associated with the foundational date, as their father’s disregarded their foundational stone?

In de afsluitende beweging van de derde engel wordt, juist op het punt van overgang van Laodicea naar Filadelfia, een beproeving gegeven die een belijdenis van de zonden der vaderen omvat. De beproeving van het fundament voor de vaderen was de „zeven tijden”, die hun grondsteen was. Zou de afsluitende beweging het enige gebod negeren dat met de fundamentele datum verbonden is, zoals hun vaderen hun grondsteen negeerden?

Yes. They most certainly did that very thing. They repeated the sins of their fathers.

Ja. Dat hebben zij zeer zeker juist dát gedaan. Zij hebben de zonden van hun vaderen herhaald.

Their fathers did not sin in the foundational date, for among other things they were still Philadelphians at that foundational date. Their fathers failed their foundational test when they transformed into Laodicea and rejected the “seven times” along with its increasing light.

Hun vaderen zondigden niet op de fundamentele datum, want onder andere waren zij op die fundamentele datum nog Filadelfiërs. Hun vaderen faalden in hun fundamentele beproeving toen zij in Laodicea veranderden en de „zeven tijden” verwierpen, samen met het toenemende licht.

Their foundational failure in 1863, was preceded by seven years of Christ knocking on the door of their Laodicean hearts. Seven years is symbolic of the “seven times” and of the “wilderness.” After the “wilderness” from 1856 to 1863, they failed their foundational test.

Hun fundamenteel falen in 1863 werd voorafgegaan door zeven jaar waarin Christus op de deur van hun Laodiceïsche harten klopte. Zeven jaar is symbolisch voor de „zeven tijden” en voor de „woestijn”. Na de „woestijn” van 1856 tot 1863 faalden zij in hun fundamentele beproeving.

In the first disappointment of the movement of the third angel God’s people sinned, by rejecting the only command directly associated with the foundational date. They chose to incorporate time prediction into the prophetic message, when they knew better. In so doing they repeated the sin of Moses, neglecting to circumcise his son and the sin of Uzzah touching the ark, which he knew he was forbidden to do. The movement of the third angel did what they knew was not right! If anyone wishes to paint over that fact, then use the rest of the can of paint, to cover the truth that Moses, and Uzzah both sinned and manifested rebellion against God’s will as they typified the first disappointment of the very last of all the reform lines—the reform line that every reform line pointed forward to. The illustrations of the first disappointment in the reform lines bear the signature of Alpha and Omega, and the record therein is for the benefit of God’s people, even if God’s people refuse to be benefited thereby.

In de eerste teleurstelling van de beweging van de derde engel zondigde Gods volk door het enige gebod dat rechtstreeks verbonden was met de fundamentele datum te verwerpen. Zij kozen ervoor tijdsvoorspelling in de profetische boodschap op te nemen, terwijl zij beter wisten. Daardoor herhaalden zij de zonde van Mozes, die naliet zijn zoon te besnijden, en de zonde van Uzza, die de ark aanraakte, waarvan hij wist dat het hem verboden was te doen. De beweging van de derde engel deed wat zij wisten dat niet juist was! Indien iemand dat feit wil overschilderen, laat hij dan de rest van het blik verf gebruiken om de waarheid te bedekken dat Mozes en Uzza beiden zondigden en opstand tegen Gods wil openbaarden, terwijl zij de eerste teleurstelling uitbeeldden van de allerlaatste van alle reformlijnen — de reformlijn waarnaar iedere reformlijn vooruitwees. De illustraties van de eerste teleurstelling in de reformlijnen dragen de handtekening van Alfa en Omega, en het verslag daarin is tot nut van Gods volk, zelfs indien Gods volk weigert daardoor gebaat te worden.

The movement of the first angel was given a period of seven years, which is a symbol of the wilderness of the “seven times,” to accept the Laodicean message along with the light of the “seven times.” The curse of the “seven times” is the curse of being spewed out of the mouth of the Lord. In 1863, they repeated the work of rebuilding Jericho, a work that contained a “curse.” The seven years from 1856, to 1863, are a miniature illustration of the rebellion of the fathers of ancient Israel’s sin that brought upon them the curse of “seven times.” Modern Israel repeated the sins of their fathers in 1863.

Aan de beweging van de eerste engel werd een periode van zeven jaar gegeven, die een symbool is van de woestijn van de „zeven tijden”, om de boodschap van Laodicea samen met het licht van de „zeven tijden” aan te nemen. De vloek van de „zeven tijden” is de vloek om uit de mond van de Heere gespuwd te worden. In 1863 herhaalden zij het werk van het herbouwen van Jericho, een werk dat een „vloek” in zich droeg. De zeven jaren van 1856 tot 1863 zijn een miniatuurillustratie van de opstand van de vaderen van het zondigen van het oude Israël, die de vloek van de „zeven tijden” over hen bracht. Het moderne Israël herhaalde in 1863 de zonden van hun vaderen.

The movement of the third angel failed the test of the first disappointment as surely as did Moses and Uzzah. They were then slain in the streets for a “wilderness” period of three and a half days. They are now being formed into bodies by the sound of the Comforter. The sound of the Comforter is being given through the “voice” in the wilderness, and they are now being confronted with the test, not of time setting, but of the “seven times.” They already failed the test of time setting.

De beweging van de derde engel doorstond de beproeving van de eerste teleurstelling evenmin als Mozes en Uzza. Zij werden toen gedurende een „woestijn”-periode van drieënhalve dag op de straten gedood. Zij worden nu tot lichamen gevormd door het geluid van de Trooster. Het geluid van de Trooster wordt gegeven door de „stem” in de woestijn, en zij worden nu geconfronteerd met de beproeving, niet van tijdsbepaling, maar van de „zeven tijden”. De beproeving van tijdsbepaling hebben zij reeds niet doorstaan.

They are not being tested as to whether they believe the “seven times” is a valid truth, for they have previously given testimony that they accept the “seven times” as a valid prophecy. They have confessed to believe the prophecy of twenty-five hundred and twenty years of scattering. But they may be unaware that there is a new testing light of the “seven times.” They are standing where their fathers stood in 1856. The new light is that the three and a half days of Revelation eleven, is not simply identifying the French Revolution, but it is now a present truth reality.

Zij worden niet beproefd op de vraag of zij geloven dat de „zeven tijden” een geldige waarheid zijn, want zij hebben eerder getuigenis afgelegd dat zij de „zeven tijden” als een geldige profetie aanvaarden. Zij hebben beleden te geloven in de profetie van tweeduizend vijfhonderd en twintig jaren van verstrooiing. Maar het kan zijn dat zij zich er niet van bewust zijn dat er een nieuw beproevend licht is aangaande de „zeven tijden”. Zij staan waar hun vaderen in 1856 stonden. Het nieuwe licht is dat de drieënhalve dag van Openbaring elf niet eenvoudigweg de Franse Revolutie aanduidt, maar dat zij nu een tegenwoordige-waarheid-werkelijkheid is.

Is the opening up of the hidden history of the seven thunders, and opening of the seventh seal actually two witnesses that identify that the Revelation of Jesus Christ is now being unsealed? If it is, is it actually true that the entire book of Revelation is speaking of the last days? If that is true, then does the three and a half days represent the tarrying time in the virgin’s parable? If it does, then does the remedy of the “seven times” actually represent a command that must be met by those who participated in the Nashville prediction of July 18, 2020?

Zijn het openen van de verborgen geschiedenis van de zeven donderslagen en het openen van het zevende zegel in werkelijkheid twee getuigen die aantonen dat de Openbaring van Jezus Christus nu wordt ontzegeld? Indien dat zo is, is het dan werkelijk waar dat het gehele boek Openbaring spreekt over de laatste dagen? Indien dat waar is, vertegenwoordigen de drie en een halve dag dan de vertoeftijd in de gelijkenis van de maagden? Indien dat zo is, vertegenwoordigt het herstel van de „zeven tijden” dan daadwerkelijk een gebod waaraan voldaan moet worden door hen die deelnamen aan de voorspelling van Nashville van 18 juli 2020?

Wow! There is a test for you! Do those that wake up and realize they are in the tarrying time, actually have to repent for their sins, and their father’s sins at the end of the three and a half days? Was it really a sin to disregard the command not to employ time in a prediction?

Wauw! Daar is een beproeving voor u! Moeten degenen die ontwaken en beseffen dat zij zich in de vertoeftijd bevinden, aan het einde van de drieënhalve dag werkelijk berouw hebben over hun zonden en over de zonden van hun vader? Was het werkelijk een zonde het gebod te veronachtzamen om tijd niet in een voorspelling te gebruiken?

For those who took the position that the failed prediction of Nashville was somehow God’s intended purpose, and who thereafter have attempted to uphold that claim, I would add another observation, beyond the sin of employing time in God’s prophecies. What happened with the false prediction of Nashville was not simply a manifestation of rebellion to Christ’s command in 1844, it was an action that told those outside of Adventism that the predictions found in the Spirit of Prophecy are faulty. It was a reproach upon the writings of the Spirit of Prophecy. It provides evidence for those in the world that the writings of Ellen White are as important as the writings of Joseph Smith, or of Nostradamus. The precious words of Ellen White were corrupted with the vile words of our rebellion. It wasn’t only a rebellion against Christ, who is the Word of God, it was simultaneously a rebellion against the Spirit of Prophecy. John was being persecuted in the isle that is called Patmos, not because he placed his human opinion above the Bible and Spirit of Prophecy, but because he obeyed those two witnesses.

Voor hen die het standpunt innamen dat de mislukte voorspelling van Nashville op de een of andere wijze Gods bedoelde oogmerk was, en die vervolgens hebben getracht die bewering staande te houden, zou ik, naast de zonde van het gebruiken van tijd in Gods profetieën, nog een andere opmerking willen toevoegen. Wat er gebeurde met de valse voorspelling van Nashville was niet eenvoudigweg een manifestatie van opstand tegen Christus’ bevel in 1844, het was een daad die degenen buiten het adventisme meedeelde dat de voorspellingen die in de Geest der Profetie worden aangetroffen, gebrekkig zijn. Het was een smaad op de geschriften van de Geest der Profetie. Het verschaft bewijs voor hen in de wereld dat de geschriften van Ellen White even belangrijk zijn als de geschriften van Joseph Smith of van Nostradamus. De kostbare woorden van Ellen White werden verdorven door de verachtelijke woorden van onze opstand. Het was niet slechts een opstand tegen Christus, die het Woord van God is, het was tegelijkertijd een opstand tegen de Geest der Profetie. Johannes werd vervolgd op het eiland genaamd Patmos, niet omdat hij zijn menselijke mening boven de Bijbel en de Geest der Profetie stelde, maar omdat hij die twee getuigen gehoorzaamde.

> I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. Revelation 1:9.

> Ik, Johannes, die ook uw broeder ben en deelgenoot in de verdrukking, en in het Koninkrijk en de volharding van Jezus Christus, was op het eiland genaamd Patmos, om het woord van God en om het getuigenis van Jezus Christus. Openbaring 1:9.

We repeated the sins of our father Moses at our first disappointment, and we need to confess this. We need to confess this for we are now at 1856. There is now new light about the “seven times,” just as there was then. We are now at the transition from Laodicea to Philadelphia as the beginning movement was at the transition of Philadelphia to Laodicea in 1856. In 1856, our fathers stopped the publication of the increase of knowledge concerning the “seven times.” We might not be able to stop the publication of that light, but we certainly can close the doors of our hearts against this light. We can pretend, as the original Seventh-day Adventist builders did, that the stone was not actually there, and continue to stumble over it. Our problem is that we don’t have over a century to put our heads in the sand, for the judgments are already beginning.

Wij herhaalden bij onze eerste teleurstelling de zonden van onze vader Mozes, en wij moeten dit belijden. Wij moeten dit belijden, want wij bevinden ons nu in 1856. Er is nu nieuw licht over de „zeven tijden”, evenals er toen was. Wij bevinden ons nu bij de overgang van Laodicea naar Filadelfia, zoals de beginnende beweging zich in 1856 bij de overgang van Filadelfia naar Laodicea bevond. In 1856 hebben onze vaderen de publicatie van de toename van kennis betreffende de „zeven tijden” stopgezet. Wij zullen de publicatie van dat licht misschien niet kunnen tegenhouden, maar wij kunnen zeer zeker de deuren van ons hart voor dit licht sluiten. Wij kunnen doen alsof, zoals de oorspronkelijke bouwers van de Zevendedagsadventisten deden, de steen in werkelijkheid niet daar lag, en erover blijven struikelen. Ons probleem is dat wij niet meer dan een eeuw hebben om onze kop in het zand te steken, want de oordelen beginnen reeds.

If we allow the Alpha and Omega to teach us with the principle that the end of a thing is illustrated by the beginning of a thing, we can easily see that Alpha and Omega is demonstrating that the prediction of Nashville was typified by our fathers. When we acknowledge this truth, we then will be confronted with the reality that since the prediction every effort to produce some type of human logic to justify the failed prediction was nothing more than a fig leaf. Then we will see that God has not been walking with us while we have been in the enemy’s land. He has been there, but only in the sense that He has been knocking on the doors of hearts, seeking entrance. If the fig leaf of human logic is removed, then we might also see that the denial, or the flawed human logic we have employed to justify the Nashville prediction, is evidence that we have been walking contrary to Christ.

Indien wij de Alfa en de Omega toestaan ons te onderwijzen volgens het beginsel dat het einde van een zaak wordt geïllustreerd door het begin van een zaak, kunnen wij gemakkelijk zien dat de Alfa en de Omega aantonen dat de voorspelling van Nashville werd getypeerd door onze vaderen. Wanneer wij deze waarheid erkennen, zullen wij vervolgens geconfronteerd worden met de werkelijkheid dat sinds de voorspelling elke poging om een vorm van menselijke logica voort te brengen ter rechtvaardiging van de mislukte voorspelling niets meer is geweest dan een vijgenblad. Dan zullen wij zien dat God niet met ons heeft gewandeld terwijl wij in het land van de vijand waren. Hij is daar wel geweest, maar slechts in die zin dat Hij op de deuren van harten heeft geklopt, zoekende naar toegang. Indien het vijgenblad van menselijke logica wordt weggenomen, dan zouden wij ook kunnen zien dat de ontkenning, of de gebrekkige menselijke logica die wij hebben aangewend om de voorspelling van Nashville te rechtvaardigen, bewijs is dat wij in strijd met Christus hebben gewandeld.

In 1856, Philadelphian Adventism transformed into Laodicea, and they knew it. The Lord confirmed it through the words of the prophetess and her husband. Standing at the doors of those Laodicean hearts Christ offered to come in and sup with them. The food that He brought to dine upon was the foundation stone of the “seven times.” They refused.

In 1856 veranderde het Filadelfische adventisme in Laodicea, en zij wisten het. De Heer bevestigde dit door de woorden van de profetes en haar echtgenoot. Staande aan de deuren van die Laodiceïsche harten bood Christus aan binnen te komen en met hen maaltijd te houden. Het voedsel dat Hij meebracht om van te eten, was de hoeksteen van de „zeven tijden”. Zij weigerden.

In 2023, the last movement is now transcending from Laodicea unto Philadelphia, for the eighth church is of the seven churches. The Lord Alpha and Omega has confirmed it through His word of “truth.” Christ is now standing at the door of those recently dead dry bones offering to come in and dine with them, and the meal He wishes to share with them is the identical meal He attempted to share with their fathers in 1856. It is not simply the nuts and bolts of the doctrine of the “seven times,” as it was for their fathers in 1856. No, it’s the bitter remedy of the “seven times,” and the remedy requires the type of humility that is often hard to swallow.

In 2023 gaat de laatste beweging thans over van Laodicea naar Filadelfia, want de achtste gemeente is uit de zeven gemeenten. De Heere, de Alfa en de Omega, heeft dit bevestigd door Zijn woord der „waarheid”. Christus staat nu aan de deur van die onlangs gestorven dorre doodsbeenderen en biedt aan binnen te komen en met hen de maaltijd te houden, en de maaltijd die Hij met hen wenst te delen is dezelfde maaltijd die Hij in 1856 met hun vaderen heeft getracht te delen. Het betreft niet eenvoudigweg de technische onderdelen van de leer van de „zeven tijden”, zoals dat voor hun vaderen in 1856 het geval was. Nee, het is het bittere geneesmiddel van de „zeven tijden”, en het geneesmiddel vereist een soort nederigheid die vaak moeilijk te verteren is.

> The word of the Lord came again unto me, saying, Son of man, say unto the prince of Tyrus, Thus saith the Lord God; Because thine heart is lifted up, and thou hast said, I am a God, I sit in the seat of God, in the midst of the seas; yet thou art a man, and not God, though thou set thine heart as the heart of God. Behold, thou art wiser than Daniel; there is no secret that they can hide from thee. Ezekiel 28:1–3.

> Het woord des Heren kwam opnieuw tot mij, zeggende: Mensenkind, zeg tot de vorst van Tyrus: Zo zegt de Heere HEERE: Omdat uw hart zich verheft en gij hebt gezegd: Ik ben een god, ik zit op de zetel van God, in het midden der zeeën; toch zijt gij een mens en geen God, hoewel gij uw hart stelt als het hart van God. Zie, gij zijt wijzer dan Daniël; geen enkel geheim kunnen zij voor u verborgen houden. Ezechiël 28:1–3.

Perhaps those of us that participated in the Nashville prediction are wiser than Daniel?

Misschien zijn degenen onder ons die deelnamen aan de voorspelling van Nashville wijzer dan Daniël?

> In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. And I set my face unto the Lord God, to seek by prayer and supplications, with fasting, and sackcloth, and ashes: And I prayed unto the Lord my God, and made my confession, and said, O Lord, the great and dreadful God, keeping the covenant and mercy to them that love him, and to them that keep his commandments; We have sinned, and have committed iniquity, and have done wickedly, and have rebelled, even by departing from thy precepts and from thy judgments: Neither have we hearkened unto thy servants the prophets, which spake in thy name to our kings, our princes, and our fathers, and to all the people of the land. O Lord, righteousness belongeth unto thee, but unto us confusion of faces, as at this day; to the men of Judah, and to the inhabitants of Jerusalem, and unto all Israel, that are near, and that are far off, through all the countries whither thou hast driven them, because of their trespass that they have trespassed against thee. O Lord, to us belongeth confusion of face, to our kings, to our princes, and to our fathers, because we have sinned against thee. To the Lord our God belong mercies and forgivenesses, though we have rebelled against him; Neither have we obeyed the voice of the Lord our God, to walk in his laws, which he set before us by his servants the prophets. Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. And he hath confirmed his words, which he spake against us, and against our judges that judged us, by bringing upon us a great evil: for under the whole heaven hath not been done as hath been done upon Jerusalem.

> In het eerste jaar van zijn regering bemerkte ik, Daniël, in de boeken het getal der jaren waarvan het woord des HEEREN tot de profeet Jeremia gekomen was, dat Hij zeventig jaren zou volbrengen over de verwoestingen van Jeruzalem. En ik richtte mijn aangezicht tot de Heere God, om Hem te zoeken met gebed en smekingen, met vasten, en in zak en as. En ik bad tot de HEERE, mijn God, en deed belijdenis en zeide: Ach, Heere, grote en ontzagwekkende God, die het verbond en de goedertierenheid bewaart voor hen die Hem liefhebben en voor hen die Zijn geboden onderhouden; wij hebben gezondigd en ongerechtigheid bedreven, goddeloos gehandeld en zijn weerspannig geweest door af te wijken van Uw geboden en van Uw verordeningen. Ook hebben wij niet geluisterd naar Uw knechten, de profeten, die in Uw Naam gesproken hebben tot onze koningen, onze vorsten en onze vaderen, en tot al het volk des lands. Bij U, Heere, is de gerechtigheid, maar bij ons de schaamte des aangezichts, zoals op deze dag: bij de mannen van Juda, de inwoners van Jeruzalem en geheel Israël, zowel hen die nabij zijn als hen die ver weg zijn, in al de landen waarheen Gij hen verdreven hebt, vanwege hun trouwbreuk waarmee zij tegen U trouwbreuk gepleegd hebben. Heere, bij ons is de schaamte des aangezichts, bij onze koningen, bij onze vorsten en bij onze vaderen, omdat wij tegen U gezondigd hebben. Bij de Heere, onze God, zijn barmhartigheden en vergevingen, hoewel wij tegen Hem in opstand gekomen zijn. Ook hebben wij niet gehoorzaamd aan de stem van de HEERE, onze God, om te wandelen in Zijn wetten, die Hij ons heeft voorgehouden door de dienst van Zijn knechten, de profeten. Ja, geheel Israël heeft Uw wet overtreden door af te wijken, zodat zij Uw stem niet gehoorzaamden; daarom is de vloek over ons uitgestort, evenals de eed die geschreven staat in de wet van Mozes, de knecht Gods, omdat wij tegen Hem gezondigd hebben. En Hij heeft Zijn woorden bevestigd, die Hij gesproken had tegen ons en tegen onze rechters die ons richtten, door een groot onheil over ons te brengen; want onder de ganse hemel is niet geschied zoals geschied is aan Jeruzalem.

> As it is written in the law of Moses, all this evil is come upon us: yet made we not our prayer before the Lord our God, that we might turn from our iniquities, and understand thy truth. Therefore hath the Lord watched upon the evil, and brought it upon us: for the Lord our God is righteous in all his works which he doeth: for we obeyed not his voice. And now, O Lord our God, that hast brought thy people forth out of the land of Egypt with a mighty hand, and hast gotten thee renown, as at this day; we have sinned, we have done wickedly. O Lord, according to all thy righteousness, I beseech thee, let thine anger and thy fury be turned away from thy city Jerusalem, thy holy mountain: because for our sins, and for the iniquities of our fathers, Jerusalem and thy people are become a reproach to all that are about us. Now therefore, O our God, hear the prayer of thy servant, and his supplications, and cause thy face to shine upon thy sanctuary that is desolate, for the Lord’s sake. O my God, incline thine ear, and hear; open thine eyes, and behold our desolations, and the city which is called by thy name: for we do not present our supplications before thee for our righteousnesses, but for thy great mercies. O Lord, hear; O Lord, forgive; O Lord, hearken and do; defer not, for thine own sake, O my God: for thy city and thy people are called by thy name. And whiles I was speaking, and praying, and confessing my sin and the sin of my people Israel, and presenting my supplication before the Lord my God for the holy mountain of my God; Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. Daniel 9:2–22.

> Zoals geschreven staat in de wet van Mozes, is al dit onheil over ons gekomen; toch hebben wij niet voor het aangezicht van de HEERE, onze God, gebeden, zodat wij ons van onze ongerechtigheden zouden bekeren en uw waarheid verstaan. Daarom heeft de HEERE over het onheil gewaakt en het over ons gebracht; want de HEERE, onze God, is rechtvaardig in al zijn werken die Hij doet, maar wij hebben naar zijn stem niet geluisterd. En nu, o Heere, onze God, die uw volk met sterke hand uit het land Egypte hebt uitgeleid en U een naam hebt gemaakt, zoals die op deze dag is, wij hebben gezondigd, wij hebben goddeloos gehandeld. O Heere, naar al uw gerechtigheid, ik bid U, laat toch uw toorn en uw grimmigheid zich afwenden van uw stad Jeruzalem, uw heilige berg; want vanwege onze zonden en vanwege de ongerechtigheden van onze vaderen zijn Jeruzalem en uw volk tot een smaad geworden voor allen die rondom ons zijn. Nu dan, o onze God, hoor het gebed van uw dienaar en zijn smekingen, en doe uw aangezicht lichten over uw heiligdom, dat verwoest is, om des Heeren wil. Neig, mijn God, uw oor en hoor; open uw ogen en zie onze verwoestingen en de stad waarover uw naam is uitgeroepen; want wij leggen onze smekingen niet voor uw aangezicht neer op grond van onze gerechtigheden, maar op grond van uw grote barmhartigheden. O Heere, hoor; o Heere, vergeef; o Heere, merk op en doe het; talm niet, om uwentwil, mijn God; want over uw stad en over uw volk is uw naam uitgeroepen. Terwijl ik nog sprak en bad en mijn zonde en de zonde van mijn volk Israël beleed en mijn smeking voor het aangezicht van de HEERE, mijn God, neerlegde ten behoeve van de heilige berg van mijn God, ja, terwijl ik nog sprak in het gebed, raakte de man Gabriël, die ik in het begin in het gezicht gezien had, mij aan omstreeks de tijd van het avondoffer, terwijl hij snel kwam aangevlogen. En hij onderrichtte mij, sprak met mij en zei: Daniël, nu ben ik uitgegaan om u inzicht en verstand te geven. Daniël 9:2–22.

Back to Articles