Article

# What is Truth? - Number Four

Wat is Waarheid? - Nummer Vier

Let not Your Heart be Troubled

Laat Uw hart niet verontrust worden

Author

Jeff Pippenger

Published

September 9, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

At the beginning of Millerite history in 1798, the vision of the Ulai River in the book of Daniel was unsealed, producing an increase of knowledge that tested and manifested two classes of worshippers. The Ulai vision represents the internal message for God’s people as represented by the seven churches of Revelation chapters two and three. At the end of the prophetic history that began in 1798, at the Exeter camp meeting from August 12–17, 1844, the message of the Midnight Cry was unsealed when the Lion of the tribe of Judah removed His hand from a hidden truth, which produced an increase of knowledge that tested and manifested two classes of worshippers.

Aan het begin van de Milleritische geschiedenis in 1798 werd het visioen van de rivier de Ulai in het boek Daniël ontzegeld, waardoor een vermeerdering van kennis ontstond die twee klassen van aanbidders op de proef stelde en openbaar maakte. Het visioen van de Ulai vertegenwoordigt de innerlijke boodschap voor Gods volk, zoals voorgesteld door de zeven gemeenten van Openbaring hoofdstukken twee en drie. Aan het einde van de profetische geschiedenis die in 1798 begon, werd op de campmeeting te Exeter van 12–17 augustus 1844 de boodschap van de Middernachtsroep ontzegeld toen de Leeuw uit de stam van Juda Zijn hand van een verborgen waarheid wegnam, hetgeen een vermeerdering van kennis voortbracht die twee klassen van aanbidders op de proef stelde en openbaar maakte.

In 1989, when, as described in Daniel eleven, verse forty, the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States, the vision of the Hiddekel River in the book of Daniel was unsealed, producing an increase of knowledge that tested and manifested two classes of worshippers. The Hiddekel vision represents the external message of the enemies of God’s people as represented by the seven seals in the book of Revelation. At the end of the prophetic history that began in 1989, beginning in the last couple of weeks of July, 2023, the Lion of the tribe of Judah began the process of unsealing the message of the Midnight Cry by removing His hand from a hidden truth, which is producing an increase of knowledge that is testing and will ultimately manifest two classes of worshippers among God’s people.

In 1989, toen, zoals beschreven in Daniël elf, vers veertig, de landen die de voormalige Sovjet-Unie vertegenwoordigden door het pausdom en de Verenigde Staten werden weggevaagd, werd het visioen van de rivier de Hiddekel in het boek Daniël ontsloten, waardoor een toename van kennis ontstond die twee klassen aanbidders op de proef stelde en openbaarde. Het visioen van de Hiddekel vertegenwoordigt de uiterlijke boodschap van de vijanden van Gods volk, zoals voorgesteld door de zeven zegels in het boek Openbaring. Aan het einde van de profetische geschiedenis die in 1989 begon, vanaf de laatste paar weken van juli 2023, begon de Leeuw uit de stam van Juda met het proces van het ontsluiten van de boodschap van de Middernachtsroep door Zijn hand van een verborgen waarheid weg te nemen, hetgeen een toename van kennis voortbrengt die twee klassen aanbidders onder Gods volk op de proef stelt en uiteindelijk zal openbaren.

In the first verse of John chapter fourteen, Christ encourages the disciples to let not their hearts be troubled.

In het eerste vers van Johannes hoofdstuk veertien bemoedigt Christus de discipelen dat hun hart niet ontroerd worde.

> Let not your heart be troubled: ye believe in God, believe also in me. John 14:1.

> Uw hart worde niet ontroerd; gij gelooft in God, gelooft ook in Mij. Johannes 14:1.

Within hours Christ was arrested and shortly thereafter He was crucified, buried and resurrected. After ascending to the Father, He returned to His disciples.

Binnen enkele uren werd Christus gearresteerd, en kort daarna werd Hij gekruisigd, begraven en opgewekt. Nadat Hij was opgevaren naar de Vader, keerde Hij terug naar Zijn discipelen.

> And as they thus spake, Jesus himself stood in the midst of them, and saith unto them, Peace be unto you. But they were terrified and affrighted, and supposed that they had seen a spirit. And he said unto them, Why are ye troubled? and why do thoughts arise in your hearts? Luke 24:36–38.

> En terwijl zij aldus spraken, stond Jezus Zelf in hun midden en zei tot hen: Vrede zij u. Maar zij werden verschrikt en zeer bevreesd, en meenden dat zij een geest zagen. En Hij zei tot hen: Waarom zijt gij ontsteld, en waarom komen er overleggingen op in uw harten? Lukas 24:36–38.

The first disappointment in a reform line occurs when God’s people forget a previously revealed truth. The disciples had forgotten what Jesus had told them less than a week before their fear and disappointment was manifested at the crisis of the cross. The first disappointment is followed by a time of tarrying, which in the parable of the ten virgins is represented by the absence of the Bridegroom. Jesus had directly told the disciples He was going to His Father but would be back. The foreknowledge He had provided the disciples did not prevent them from being overwhelmed by the crisis. In the context of the parable of the ten virgins, a crisis is where character is manifested, but never developed. Jesus had chosen and ordained the disciples, and he told them that very truth before the crisis.

De eerste teleurstelling in een hervormingslijn doet zich voor wanneer Gods volk een eerder geopenbaarde waarheid vergeet. De discipelen waren vergeten wat Jezus hun minder dan een week eerder had gezegd, vóórdat hun vrees en teleurstelling zich openbaarden in de crisis van het kruis. Op de eerste teleurstelling volgt een tijd van vertoeven, die in de gelijkenis van de tien maagden wordt voorgesteld door de afwezigheid van de Bruidegom. Jezus had de discipelen rechtstreeks gezegd dat Hij naar Zijn Vader ging, maar zou terugkomen. De voorkennis die Hij de discipelen had verschaft, verhinderde niet dat zij door de crisis werden overweldigd. In de context van de gelijkenis van de tien maagden is een crisis de plaats waar het karakter wordt geopenbaard, maar nooit ontwikkeld. Jezus had de discipelen uitgekozen en verordend, en Hij had hun juist die waarheid vóór de crisis meegedeeld.

> Ye have not chosen me, but I have chosen you, and ordained you, that ye should go and bring forth fruit, and that your fruit should remain: that whatsoever ye shall ask of the Father in my name, he may give it you. John 15:16.

> Gij hebt Mij niet uitverkoren, maar Ik heb u uitverkoren en u gesteld, opdat gij zoudt heengaan en vrucht dragen, en dat uw vrucht zou blijven; opdat de Vader u geve al wat gij van Hem zult bidden in Mijn Naam. Johannes 15:16.

Yet even though they were chosen, it did not prevent them from being overwhelmed by the crisis.

Toch verhinderde het, hoewel zij uitverkoren waren, niet dat zij door de crisis werden overweldigd.

> “Character is revealed by a crisis. When the earnest voice proclaimed at midnight, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ the sleeping virgins roused from their slumbers, and it was seen who had made preparation for the event. Both parties were taken unawares, but one was prepared for the emergency, and the other was found without preparation. Character is revealed by circumstances. Emergencies bring out the true metal of character. Some sudden and unlooked-for calamity, bereavement, or crisis, some unexpected sickness or anguish, something that brings the soul face to face with death, will bring out the true inwardness of the character. It will be made manifest whether or not there is any real faith in the promises of the word of God. It will be made manifest whether or not the soul is sustained by grace, whether there is oil in the vessel with the lamp.

> „Karakter wordt geopenbaard door een crisis. Toen de ernstige stem te middernacht verkondigde: ‘Zie, de bruidegom komt; gaat uit hem tegemoet,’ ontwaakten de slapende maagden uit hun sluimer, en het werd zichtbaar wie zich op die gebeurtenis had voorbereid. Beide partijen werden overvallen, maar de ene was op de noodsituatie voorbereid, en de andere bleek onvoorbereid te zijn. Karakter wordt geopenbaard door omstandigheden. Noodsituaties brengen het ware gehalte van het karakter aan het licht. Een plotselinge en onverwachte ramp, een sterfgeval of crisis, een onverwachte ziekte of smart, iets wat de ziel oog in oog brengt met de dood, zal de ware innerlijke gesteldheid van het karakter openbaren. Het zal openbaar worden of er werkelijk geloof is in de beloften van het woord van God of niet. Het zal openbaar worden of de ziel door genade wordt staande gehouden, of er olie in het vat met de lamp is.”

> “Testing times come to all. How do we conduct ourselves under the test and proving of God? Do our lamps go out? or do we still keep them burning? Are we prepared for every emergency by our connection with Him who is full of grace and truth? The five wise virgins could not impart their character to the five foolish virgins. Character must be formed by us as individuals.” Review and Herald, October 17, 1895.

> “Beproevingstijden komen over allen. Hoe gedragen wij ons onder de toetsing en beproeving van God? Gaan onze lampen uit? of houden wij ze nog brandende? Zijn wij op iedere noodtoestand voorbereid door onze verbinding met Hem die vol is van genade en waarheid? De vijf wijze maagden konden hun karakter niet meedelen aan de vijf dwaze maagden. Karakter moet door ons als individuen gevormd worden.” Review and Herald, 17 oktober 1895.

The Revelation of Jesus Christ that is identified in the first verses of the book of Revelation is the final warning message to the church and thereafter to the world. That revelation is unsealed just before the close of probation by the Lion of the tribe of Judah who has been identified in Revelation chapter five as the only one who is worthy to open the book that was sealed.

De Openbaring van Jezus Christus die in de eerste verzen van het boek Openbaring wordt aangeduid, is de laatste waarschuwingsboodschap aan de gemeente en daarna aan de wereld. Die openbaring wordt kort vóór het einde van de genadetijd ontsloten door de Leeuw uit de stam van Juda, die in Openbaring hoofdstuk vijf is aangewezen als de enige die waardig is het boek te openen dat verzegeld was.

> And one of the elders saith unto me, Weep not: behold, the Lion of the tribe of Juda, the Root of David, hath prevailed to open the book, and to loose the seven seals thereof. Revelation 5:5.

> En een van de ouderlingen zeide tot mij: Ween niet; zie, de Leeuw uit de stam van Juda, de Wortel Davids, heeft overwonnen om het boek te openen en zijn zeven zegelen te verbreken. Openbaring 5:5.

The Lion of the tribe of Judah is also the “root of David,” and He is also “the son of David” and He is also the Lord of David. The connection represented by the Lion of the tribe of Judah identifies that when the Lion of the tribe of Judah seals or unseals a truth, he does so by employing the rule of first mention, that identifies the end of a thing by the beginning of a thing as represented by Jesus as the “root of David.” When a truth is unsealed at ‘a’ time of the end, a purification process is initiated as represented in Daniel twelve.

De Leeuw uit de stam van Juda is ook de „wortel van David”, en Hij is ook „de Zoon van David” en Hij is ook de Heer van David. Het verband dat door de Leeuw uit de stam van Juda wordt voorgesteld, geeft aan dat, wanneer de Leeuw uit de stam van Juda een waarheid verzegelt of ontzegelt, Hij dit doet door gebruik te maken van de regel van de eerste vermelding, die het einde van een zaak identificeert door het begin van een zaak, zoals voorgesteld door Jezus als de „wortel van David”. Wanneer een waarheid in ‘een’ tijd van het einde wordt ontzegeld, wordt een reinigingsproces in gang gezet, zoals voorgesteld in Daniël twaalf.

> “It was the Lion of the tribe of Judah who unsealed the book and gave to John the revelation of what should be in these last days. Daniel stood in his lot to bear his testimony, which was sealed until the time of the end, when the first angel’s message should be proclaimed to our world. These matters are of infinite importance in these last days, but while ‘many shall be purified, and made white, and tried,’ ‘the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand.’” Manuscript Releases, volume 18, 14, 15.

> ‘Het was de Leeuw uit de stam van Juda die het boek opende en aan Johannes de openbaring gaf van wat er in deze laatste dagen zou zijn. Daniël stond op zijn plaats om zijn getuigenis te dragen, dat verzegeld was tot de tijd van het einde, wanneer de boodschap van de eerste engel aan onze wereld verkondigd zou worden. Deze zaken zijn in deze laatste dagen van oneindig belang, maar terwijl “velen gereinigd, wit gemaakt en beproefd zullen worden,” “zullen de goddelozen goddeloos handelen; en geen van de goddelozen zal het verstaan.”’ Manuscript Releases, deel 18, 14, 15.

The work of Jesus as the Lion of the tribe of Judah is of infinite importance, but “none” of the “wicked shall understand” his work or the message that is unsealed.

Het werk van Jezus als de Leeuw uit de stam van Juda is van oneindig belang, maar „geen van de goddelozen zal het verstaan” — noch zijn werk, noch de boodschap die geopend is.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> En hij zeide: Ga heen, Daniël; want deze woorden blijven gesloten en verzegeld tot de tijd van het einde. Velen zullen gereinigd en wit gemaakt en beproefd worden; maar de goddelozen zullen goddeloos handelen; en niemand van de goddelozen zal het verstaan; maar de wijzen zullen het verstaan. Daniël 12:9, 10.

The testing process is represented by three steps; “purified, made white, and tried.” These three steps represent the three steps of “the everlasting gospel,” which in the first angel’s message is represented as fear God (purified), give him glory (made white) for the hour of His judgment is come (tried). Those three steps are the ‘truth,’ as represented by the first letter, thirteenth letter and last letter of the Hebrew alphabet and when those letters are brought together in that order, the Hebrew word “truth” is created.

Het beproevingsproces wordt voorgesteld door drie stappen: „gelouterd, wit gemaakt en beproefd.” Deze drie stappen stellen de drie stappen van „het eeuwige evangelie” voor, dat in de boodschap van de eerste engel wordt weergegeven als: vreest God (gelouterd), geeft Hem heerlijkheid (wit gemaakt), want het uur van Zijn oordeel is gekomen (beproefd). Deze drie stappen zijn de „waarheid”, zoals voorgesteld door de eerste letter, de dertiende letter en de laatste letter van het Hebreeuwse alfabet, en wanneer deze letters in die volgorde worden samengebracht, ontstaat het Hebreeuwse woord „waarheid”.

Those three steps are the ‘way,’ for God’s way, according to Asaph in Psalms 77:13 is in the sanctuary where in the courtyard a sinner is purified by the shedding of blood. The blood is thereafter taken into the holy place which represents sanctification which is the process of being “made white.”

Die drie stappen zijn de ‘weg’, want Gods weg is, volgens Asaf in Psalmen 77:13, in het heiligdom, waar op de voorhof een zondaar door het vergieten van bloed gereinigd wordt. Het bloed wordt vervolgens in het heilige gebracht, dat de heiliging voorstelt, het proces van “wit gemaakt” te worden.

> And one of the elders answered, saying unto me, What are these which are arrayed in white robes? and whence came they? And I said unto him, Sir, thou knowest. And he said to me, These are they which came out of great tribulation, and have washed their robes, and made them white in the blood of the Lamb. Revelation 7:13, 14.

> En een van de ouderlingen antwoordde en zei tot mij: Wie zijn dezen die met witte gewaden bekleed zijn, en vanwaar zijn zij gekomen? En ik zei tot hem: Heer, gij weet het. En hij zei tot mij: Dezen zijn het die uit de grote verdrukking gekomen zijn, en zij hebben hun gewaden gewassen en die wit gemaakt in het bloed van het Lam. Openbaring 7:13, 14.

The justified and sanctified sinner is then prepared to be “tried” in the judgment represented by the Most Holy Place. Jesus is the “way”, the “truth” and the “life”. The way is the beginning, the truth is the middle and the life is the end. If we are purified by the first step, we are on the way, which is the path of the justified.

De gerechtvaardigde en geheiligde zondaar wordt dan voorbereid om „beproefd” te worden in het oordeel dat door het Allerheiligste wordt voorgesteld. Jezus is „de weg”, „de waarheid” en „het leven”. De weg is het begin, de waarheid is het midden en het leven is het einde. Indien wij door de eerste stap gereinigd worden, zijn wij op de weg, die het pad van de gerechtvaardigden is.

> But the path of the just is as the shining light, that shineth more and more unto the perfect day. Proverbs 4:18.

> Maar het pad der rechtvaardigen is als het glanzende licht, dat steeds helderder schijnt tot de volle dag. Spreuken 4:18.

The second step is the manifestation of righteousness that is accomplished by His truth, for His Word is truth.

De tweede stap is de openbaring van gerechtigheid die door Zijn waarheid tot stand wordt gebracht, want Zijn Woord is waarheid.

> Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

> Heilig hen door Uw waarheid; Uw woord is de waarheid. Johannes 17:17.

Those justified are represented by step one, the sanctified are represented by step two. The first two steps prepare those who are justified and sanctified to enter into judgment and receive eternal life. Jesus is the way, the truth and the life.

Zij die gerechtvaardigd zijn, worden voorgesteld door de eerste trede; zij die geheiligd zijn, worden voorgesteld door de tweede trede. De eerste twee treden bereiden hen die gerechtvaardigd en geheiligd zijn voor om het oordeel binnen te gaan en het eeuwige leven te ontvangen. Jezus is de weg, de waarheid en het leven.

> “Righteousness within is testified to by righteousness without. He who is righteous within is not hard-hearted and unsympathetic, but day by day he grows into the image of Christ, going on from strength to strength. He who is being sanctified by the truth will be self-controlled, and will follow in the footsteps of Christ until grace is lost in glory. The righteousness by which we are justified is imputed; the righteousness by which we are sanctified is imparted. The first is our title to heaven, the second is our fitness for heaven.” Review and Herald, June 4, 1895.

> „Gerechtigheid vanbinnen wordt bevestigd door gerechtigheid vanbuiten. Hij die vanbinnen rechtvaardig is, is niet hardvochtig en zonder medeleven, maar groeit van dag tot dag naar het beeld van Christus, voortgaande van kracht tot kracht. Hij die door de waarheid geheiligd wordt, zal zelfbeheerst zijn en in de voetstappen van Christus volgen, totdat genade opgaat in heerlijkheid. De gerechtigheid waardoor wij gerechtvaardigd worden, wordt toegerekend; de gerechtigheid waardoor wij geheiligd worden, wordt meegedeeld. De eerste is onze aanspraak op de hemel, de tweede is onze geschiktheid voor de hemel.” Review and Herald, 4 juni 1895.

John chapter fourteen through chapter seventeen repeatedly addresses the issues of the disciple’s reaction when Christ leaves them to go to His Father. He promises to return, and he understood, (though the disciples did not), that the soon-coming crisis would produce a profound disappointment. Woven into the four chapters is the identification and definition of the Holy Spirit as the “Comforter.” The Holy Spirit is identified four times as the “Comforter” in the gospel of John, and once in first John, but there the word is translated as “advocate.” It is located nowhere else in the New Testament.

Johannes hoofdstuk veertien tot en met hoofdstuk zeventien behandelt herhaaldelijk de kwesties van de reactie van de discipel wanneer Christus hen verlaat om naar Zijn Vader te gaan. Hij belooft terug te keren, en Hij begreep, (hoewel de discipelen dat niet deden), dat de spoedig komende crisis een diepe teleurstelling teweeg zou brengen. Door de vier hoofdstukken heen is de identificatie en omschrijving van de Heilige Geest als de „Trooster” verweven. In het Evangelie van Johannes wordt de Heilige Geest viermaal aangeduid als de „Trooster”, en eenmaal in de eerste brief van Johannes, maar daar wordt het woord vertaald als „Voorspraak”. Nergens anders in het Nieuwe Testament komt het voor.

The Old Testament has a Hebrew word that has been translated as “comforter” in Ecclesiastes four verse one and in Lamentations chapter one verses nine and sixteen. All three of those references identify that oppressors have oppressed God’s people and they have no comforter to support them in the distress and disappointment they find themselves in.

Het Oude Testament kent een Hebreeuws woord dat in Prediker 4:1 en in Klaagliederen 1:9 en 16 is vertaald met „trooster”. Al deze drie verwijzingen maken duidelijk dat verdrukkers Gods volk hebben verdrukt en dat zij geen trooster hebben om hen te ondersteunen in de benauwdheid en teleurstelling waarin zij zich bevinden.

The identification of the Holy Spirit as the “Comforter” is placed in the passage that Jesus is seeking to prepare the disciples for the great disappointment that lies just hours ahead. In that context He emphasizes that even in His absence the Holy Spirit will be present to provide them with comfort. In identifying the Holy Spirit in the context of the Comforter, Jesus specifies the characteristics of the work that the Comforter will accomplish.

De aanduiding van de Heilige Geest als de „Trooster” wordt geplaatst in het gedeelte waarin Jezus de discipelen tracht voor te bereiden op de grote teleurstelling die slechts enkele uren voor hen ligt. In die context benadrukt Hij dat de Heilige Geest, zelfs in Zijn afwezigheid, aanwezig zal zijn om hun troost te schenken. Door de Heilige Geest aan te duiden in de context van de Trooster, specificeert Jezus de kenmerken van het werk dat de Trooster zal volbrengen.

Jesus’ repeated references of His departure and return, places that very subject at the top of the list in terms of the primary theme of the passage.

Jezus’ herhaalde verwijzingen naar Zijn heengaan en terugkeer plaatsen juist dat onderwerp bovenaan de lijst wat betreft het hoofdthema van de passage.

John 14:2–4, 18, 19, 28, 16:5–7, 10, 28, 17:11–13 are verses that directly address the tarrying time in the parable of the ten virgins. Included with the previous verses is the following passage that through repetition emphasizes the tarrying time, for “the Lord does not repeat things that are of no great consequence.”

Johannes 14:2–4, 18, 19, 28; 16:5–7, 10, 28; 17:11–13 zijn verzen die rechtstreeks betrekking hebben op de vertoeftijd in de gelijkenis van de tien maagden. Bij de voorgaande verzen behoort de volgende passage, die door herhaling de vertoeftijd benadrukt, want „de Heere herhaalt geen zaken die van geen groot gewicht zijn.”

> A little while, and ye shall not see me: and again, a little while, and ye shall see me, because I go to the Father. Then said some of his disciples among themselves, What is this that he saith unto us, A little while, and ye shall not see me: and again, a little while, and ye shall see me: and, Because I go to the Father? They said therefore, What is this that he saith, A little while? we cannot tell what he saith. Now Jesus knew that they were desirous to ask him, and said unto them, Do ye inquire among yourselves of that I said, A little while, and ye shall not see me: and again, a little while, and ye shall see me? Verily, verily, I say unto you, That ye shall weep and lament, but the world shall rejoice: and ye shall be sorrowful, but your sorrow shall be turned into joy. A woman when she is in travail hath sorrow, because her hour is come: but as soon as she is delivered of the child, she remembereth no more the anguish, for joy that a man is born into the world. And ye now therefore have sorrow: but I will see you again, and your heart shall rejoice, and your joy no man taketh from you. John 16:16–22.

> Nog een korte tijd, en gij zult Mij niet zien; en wederom, nog een korte tijd, en gij zult Mij zien, omdat Ik heen ga tot den Vader. Sommigen dan van Zijn discipelen zeiden onder elkander: Wat is dit dat Hij tot ons zegt: Nog een korte tijd, en gij zult Mij niet zien; en wederom, nog een korte tijd, en gij zult Mij zien; en: omdat Ik heen ga tot den Vader? Zij zeiden dan: Wat is dit dat Hij zegt: Nog een korte tijd? Wij weten niet wat Hij zegt. Jezus dan wist dat zij Hem wilden vragen, en Hij zeide tot hen: Vraagt gij elkander daarnaar, dat Ik gezegd heb: Nog een korte tijd, en gij zult Mij niet zien; en wederom, nog een korte tijd, en gij zult Mij zien? Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u, dat gij zult wenen en klagen, maar de wereld zal zich verblijden; en gij zult bedroefd zijn, maar uw droefheid zal tot blijdschap worden. Een vrouw heeft droefheid, wanneer zij baart, omdat haar uur gekomen is; maar zodra zij het kind gebaard heeft, denkt zij niet meer aan de benauwdheid, van blijdschap dat een mens ter wereld geboren is. Ook gij dan hebt nu wel droefheid; maar Ik zal u wederzien, en uw hart zal zich verblijden, en niemand neemt uw blijdschap van u weg. Johannes 16:16–22.

At least twenty-one verses in chapter fourteen through chapter seventeen identify the period of time in which the disciples would need to wait for Christ to return. That period of time would begin at Christ’s death and continue until His return from His Father. The time they were to wait for His return symbolizes the tarrying time in the parable of the ten virgins. As with Luke’s account of the disciples of Emmaus, the disappointment of the cross is prophetically typifying the beginning of the tarrying time that follows the first disappointment.

Ten minste eenentwintig verzen in hoofdstuk veertien tot en met hoofdstuk zeventien duiden de tijdsperiode aan waarin de discipelen moesten wachten op de terugkeer van Christus. Die tijdsperiode zou beginnen bij de dood van Christus en voortduren tot Zijn terugkeer van Zijn Vader. De tijd waarin zij op Zijn terugkeer moesten wachten, symboliseert de vertoeftijd in de gelijkenis van de tien maagden. Evenals in Lukas’ verslag van de discipelen van Emmaüs, vormt de teleurstelling van het kruis een profetische voorafbeelding van het begin van de vertoeftijd die volgt op de eerste teleurstelling.

In the first passage of the first book of the Bible we find the creation story and we recognize the three persons of the heavenly trio. In the first passage of the last book of the Bible we find the three persons of the heavenly trio. In the four chapters we are considering we find the three persons of the heavenly trio. Recognizing this fact allows us to lay John’s four chapters over the prophetic line of Genesis chapter one verse one through to chapter two verse three and over Revelation chapter one verses one through eleven.

In het eerste gedeelte van het eerste boek van de Bijbel vinden wij het scheppingsverhaal en herkennen wij de drie personen van het hemelse drietal. In het eerste gedeelte van het laatste boek van de Bijbel vinden wij de drie personen van het hemelse drietal. In de vier hoofdstukken die wij beschouwen, vinden wij de drie personen van het hemelse drietal. De erkenning van dit feit stelt ons in staat Johannes’ vier hoofdstukken te leggen over de profetische lijn van Genesis hoofdstuk één vers één tot en met hoofdstuk twee vers drie, en over Openbaring hoofdstuk één verzen één tot en met elf.

In the passage Jesus says to Thomas that if a person has seen Jesus, they have seen the Father. The passage also identifies that Christ is the one who comforted the disciples by his presence, but that when he leaves, He would send “another” “comforter.” The Holy Spirit is the comforter, but Christ was also the comforter.

In de passage zegt Jezus tegen Thomas dat, indien iemand Jezus heeft gezien, hij de Vader heeft gezien. De passage stelt tevens vast dat Christus degene is die de discipelen door zijn tegenwoordigheid vertroostte, maar dat Hij, wanneer Hij heengaat, „een andere” „Trooster” zou zenden. De Heilige Geest is de Trooster, maar Christus was eveneens de Trooster.

> If ye had known me, ye should have known my Father also: and from henceforth ye know him, and have seen him. Philip saith unto him, Lord, show us the Father, and it sufficeth us. Jesus saith unto him, Have I been so long time with you, and yet hast thou not known me, Philip? he that hath seen me hath seen the Father; and how sayest thou then, Show us the Father? John 14:7–9.

> Indien gij Mij gekend hadt, zoudt gij ook mijn Vader gekend hebben; en van nu af kent gij Hem en hebt gij Hem gezien. Filippus zeide tot Hem: Heere, toon ons de Vader, en het is ons genoeg. Jezus zeide tot hem: Ben Ik zo langen tijd met u geweest, en hebt gij Mij, Filippus, nog niet gekend? Wie Mij gezien heeft, heeft de Vader gezien; en hoe zegt gij dan: Toon ons de Vader? Johannes 14:7–9.

Thomas represents those in Adventism that refuse to see the testimony of the relationship of the heavenly trio, in spite of the fact that they probably have read the testimonies which uphold that truth over and over.

Thomas vertegenwoordigt hen binnen het adventisme die weigeren het getuigenis aangaande de verhouding van het hemelse drietal te erkennen, ondanks het feit dat zij waarschijnlijk de getuigenissen die die waarheid bevestigen, keer op keer hebben gelezen.

> And I will pray the Father, and he shall give you another Comforter, that he may abide with you forever; Even the Spirit of truth; whom the world cannot receive, because it seeth him not, neither knoweth him: but ye know him; for he dwelleth with you, and shall be in you. I will not leave you comfortless: I will come to you. Yet a little while, and the world seeth me no more; but ye see me: because I live, ye shall live also. John 14:16–19.

> En Ik zal de Vader bidden, en Hij zal u een andere Trooster geven, opdat Hij bij u blijve tot in eeuwigheid; namelijk de Geest der waarheid, Dien de wereld niet kan ontvangen, omdat zij Hem niet ziet en Hem niet kent; maar gij kent Hem, want Hij blijft bij u en zal in u zijn. Ik zal u niet als wezen achterlaten: Ik kom tot u. Nog een korte tijd, en de wereld ziet Mij niet meer; maar gij ziet Mij; omdat Ik leef, zult ook gij leven. Johannes 14:16–19.

If we have seen Jesus, we have seen the Father. Jesus is the “Comforter” and the Holy Spirit is “another Comforter.” If we have seen Jesus, we have seen the Father and we have seen the Comforter. Of the five times the word comforter is used in the Bible, they are all employed by the apostle John. In the fifth reference the word is translated as “advocate.”

Als wij Jezus hebben gezien, hebben wij de Vader gezien. Jezus is de „Trooster” en de Heilige Geest is „een andere Trooster”. Als wij Jezus hebben gezien, hebben wij de Vader gezien en hebben wij de Trooster gezien. Van de vijf keer dat het woord trooster in de Bijbel wordt gebruikt, zijn zij alle door de apostel Johannes gebezigd. In de vijfde verwijzing wordt het woord vertaald als „voorspraak”.

> My little children, these things write I unto you, that ye sin not. And if any man sin, we have an advocate with the Father, Jesus Christ the righteous. 1 John 2:1.

> Mijn kinderkens, ik schrijf u deze dingen, opdat gij niet zondigt. En indien iemand gezondigd heeft, wij hebben een Voorspraak bij den Vader, Jezus Christus, den Rechtvaardige. 1 Johannes 2:1.

If any man sin, we have a Comforter, Jesus Christ the righteous. An advocate is one who intercedes in behalf of the sinner. Paul identifies Jesus’ work as our advocate.

Indien iemand zondigt, hebben wij een Trooster, Jezus Christus, de Rechtvaardige. Een voorspreker is iemand die ten behoeve van de zondaar tussenbeide treedt. Paulus duidt het werk van Jezus aan als dat van onze voorspraak.

> Who is he that condemneth? It is Christ that died, yea rather, that is risen again, who is even at the right hand of God, who also maketh intercession for us. Romans 8:34.

> Wie is het die veroordeelt? Christus is het Die gestorven is, ja veeleer, Die ook opgewekt is, Die ook aan de rechterhand van God is, Die ook voor ons bidt. Romeinen 8:34.

Jesus is the sinner’s advocate, which includes that He is the comforter. In the same chapter Paul had previously identified that the Holy Spirit also makes intercession for us.

Jezus is de voorspraak van de zondaar, wat mede inhoudt dat Hij de vertrooster is. In hetzelfde hoofdstuk had Paulus eerder aangegeven dat ook de Heilige Geest voor ons tussenbeide treedt.

> Likewise the Spirit also helpeth our infirmities: for we know not what we should pray for as we ought: but the Spirit itself maketh intercession for us with groanings which cannot be uttered. And he that searcheth the hearts knoweth what is the mind of the Spirit, because he maketh intercession for the saints according to the will of God. Romans 8:26, 27.

> Evenzo komt ook de Geest onze zwakheden te hulp; want wij weten niet wat wij bidden zullen gelijk het behoort; maar de Geest Zelf bidt voor ons met onuitsprekelijke verzuchtingen. En Hij Die de harten doorzoekt, weet wat de zin van de Geest is, omdat Hij voor de heiligen bidt naar de wil van God. Romeinen 8:26, 27.

Jesus and the Holy Spirit are both identified as the Comforter, and therefore they are both advocates that make intercession for us. The three persons of the heavenly trio are all represented in the passage of John we are considering, and when brought together with the first testimony of the first book of the Bible and the first testimony of the last book of the Bible the light concerning the relationship and work of the three persons of the godhead is magnified.

Jezus en de Heilige Geest worden beiden aangeduid als de Trooster, en daarom zijn zij beiden pleitbezorgers die voor ons voorspraak doen. De drie personen van het hemelse drietal worden alle vertegenwoordigd in de passage uit Johannes die wij overwegen, en wanneer deze wordt samengebracht met het eerste getuigenis van het eerste boek van de Bijbel en het eerste getuigenis van het laatste boek van de Bijbel, wordt het licht aangaande de verhouding en het werk van de drie personen van de Godheid vergroot.

> “The Father cannot be described by the things of earth. The Father is all the fullness of the Godhead bodily, and is invisible to mortal sight. The Son is all the fullness of the Godhead manifested. The word of God declares Him to be ‘the express image of His person.’ ‘God so loved the world that He gave His only begotten Son, that whosoever believeth in Him should not perish, but have everlasting life.’ Here is shown the personality of the Father.

> „De Vader kan niet beschreven worden door de dingen van de aarde. De Vader is al de volheid der Godheid lichamelijk, en is onzichtbaar voor het sterfelijk oog. De Zoon is al de volheid der Godheid geopenbaard. Het Woord van God verklaart Hem te zijn ‘het uitgedrukte beeld van Zijn persoon’. ‘Want alzo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat een ieder die in Hem gelooft niet verloren ga, maar eeuwig leven hebbe.’ Hier wordt de persoonlijkheid van de Vader getoond.

> “The Comforter that Christ promised to send after He ascended to heaven, is the Spirit in all the fullness of the Godhead, making manifest the power of divine grace to all who receive and believe in Christ as a personal Saviour. There are three living persons of the heavenly trio. In the name of these three powers,—the Father, the Son, and the Holy Ghost, those who receive Christ by living faith are baptized, and these powers will cooperate with the obedient subjects of heaven in their efforts to live the new life in Christ.

> “De Trooster, die Christus beloofde te zenden nadat Hij naar de hemel was opgevaren, is de Geest in al de volheid van de Godheid, die de kracht van de goddelijke genade openbaart aan allen die Christus aannemen en in Hem geloven als een persoonlijke Heiland. Er zijn drie levende personen van het hemelse drietal. In de naam van deze drie machten,—de Vader, de Zoon en de Heilige Geest,—worden zij die Christus door een levend geloof aannemen, gedoopt, en deze machten zullen samenwerken met de gehoorzame onderdanen van de hemel in hun pogingen om het nieuwe leven in Christus te leven.”

> “What is the sinner to do?—Believe in Christ. He is Christ’s property, bought with the blood of the Son of God. Through test and trial the Saviour redeemed human beings from the slavery of sin. What then must we do to be saved from sin?—Believe on the Lord Jesus Christ as the sin-pardoning Saviour. He who confesses his sin and humbles his heart will receive forgiveness. Jesus is the sin-pardoning Saviour as well as the only begotten Son of the infinite God. The pardoned sinner is reconciled to God through Jesus Christ our Deliverer from sin. Keeping in the path of holiness, he is a subject of the grace of God. There is brought to him full salvation, joy, and peace, and the true wisdom that comes from God.

> „Wat moet de zondaar doen?—In Christus geloven. Hij is het eigendom van Christus, gekocht met het bloed van de Zoon van God. Door beproeving en strijd heeft de Heiland de mens verlost uit de slavernij van de zonde. Wat moeten wij dan doen om van de zonde gered te worden?—Geloof in de Heere Jezus Christus als de zondevergevende Heiland. Wie zijn zonde belijdt en zijn hart verootmoedigt, zal vergeving ontvangen. Jezus is de zondevergevende Heiland evenals de eniggeboren Zoon van de oneindige God. De vergeven zondaar wordt met God verzoend door Jezus Christus, onze Verlosser van de zonde. Blijvend op het pad van heiligheid is hij een onderdaan van de genade van God. Hem worden volkomen zaligheid, vreugde en vrede gebracht, en de ware wijsheid die van God komt.”

> “Faith in the atoning blood of Jesus Christ is the assurance of pardon. Christ can cleanse away all sin. Simple reliance on that power day by day will give the human agent keen wisdom to discern what will keep the soul in these last days from the bondage of sin. By faith and prayer, through the knowledge of Christ, he is to work out his own salvation.

> „Geloof in het verzoenende bloed van Jezus Christus is de zekerheid van vergeving. Christus kan alle zonde wegwassen. Eenvoudig vertrouwen op die kracht, dag aan dag, zal de mens een scherp onderscheidingsvermogen geven om te onderkennen wat de ziel in deze laatste dagen zal bewaren voor de slavernij van de zonde. Door geloof en gebed, door de kennis van Christus, moet hij zijn eigen zaligheid bewerken.

> “The Holy Spirit recognizes and guides us into all truth. God has given His only begotten Son, that whosoever believeth in Him should not perish but have everlasting life. Christ is the sinner’s Saviour. Christ’s death has redeemed the sinner. This is our only hope. If we make a full surrender of self, and practice the virtues of Christ, we shall gain the prize of eternal life.

> “De Heilige Geest kent ons en leidt ons in alle waarheid. God heeft Zijn eniggeboren Zoon gegeven, opdat eenieder die in Hem gelooft niet verloren ga, maar eeuwig leven hebbe. Christus is de Heiland van de zondaar. Door de dood van Christus is de zondaar verlost. Dit is onze enige hoop. Indien wij onszelf volledig overgeven en de deugden van Christus beoefenen, zullen wij de prijs van het eeuwige leven verkrijgen.

> “‘He that believeth in the Son, hath the Father also.’ He who has continual faith in the Father and the Son has the Spirit also. The Holy Spirit is his comforter, and he never departs from the truth.” Bible Training School, March 1, 1906.

> “‘Wie in de Zoon gelooft, heeft ook de Vader.’ Wie voortdurend geloof heeft in de Vader en de Zoon, heeft ook de Geest. De Heilige Geest is zijn Trooster, en hij wijkt nooit van de waarheid af.” Bible Training School, 1 maart 1906.

Beyond the added light of the work and relationship of the heavenly trio, the identification of the heavenly trio in the passage provides a witness that these four chapters are to be aligned with the message that is now being unsealed by the Lion of the tribe of Judah.

Afgezien van het toegevoegde licht over het werk en de onderlinge verhouding van het hemelse drietal, verschaft de identificatie van het hemelse drietal in de passage een getuigenis dat deze vier hoofdstukken in overeenstemming gebracht moeten worden met de boodschap die thans door de Leeuw uit de stam van Juda wordt ontzegeld.

The witness in the story of the disciples of Emmaus, represents three testimonies that identify that the disappointment and tarrying times that followed the cross represents the disappointment and tarrying time that follows the first disappointment. There is another witness that upholds that the history represented in John’s four chapters represents the circumstances of the first disappointment.

De getuigenis in het verhaal van de discipelen van Emmaüs vertegenwoordigt drie getuigenissen die aantonen dat de tijd van teleurstelling en vertoeven die op het kruis volgde, de tijd van teleurstelling en vertoeven vertegenwoordigt die op de eerste teleurstelling volgt. Er is nog een andere getuige die bevestigt dat de geschiedenis die in Johannes’ vier hoofdstukken wordt weergegeven, de omstandigheden van de eerste teleurstelling vertegenwoordigt.

The final verse of the creation story that is the first truth mentioned in God’s Word ends with three words, and each of those words begin with one of the three letters that create the word truth, and they do so in the correct order. The creation story in Genesis begins with the words, “In the beginning” and it ends with the three words “God created and made.”

Het slotvers van het scheppingsverhaal, dat de eerste waarheid is die in Gods Woord wordt vermeld, eindigt met drie woorden, en elk van die woorden begint met een van de drie letters die samen het woord waarheid vormen, en wel in de juiste volgorde. Het scheppingsverhaal in Genesis begint met de woorden: „In den beginne”, en het eindigt met de drie woorden „God schiep en maakte.”

The first letter of those three words when combined create the word truth. The creation story starts with the “beginning” and ends with the word symbolically represented by the letters that represent the Alpha and Omega. So too, in the opening passage of the last book of the Bible Jesus is twice identified as the Alpha and Omega, the beginning and ending, the first and the last. Those three letters which represent the Alpha and Omega provide still another witness that the passage in John must be brought together with the prophetic line at the beginning of Genesis and the prophetic line at the beginning of Revelation. That testimony is recognized within the description of the work of the Comforter. The work of the Comforter is the three-step work represented by those same three Hebrew letters. The signature of Alpha and Omega allows us to place these four chapters in the context of the message of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before probation closes.

De eerste letter van die drie woorden vormt, wanneer zij worden samengevoegd, het woord waarheid. Het scheppingsverhaal begint met het „begin” en eindigt met het woord dat symbolisch wordt weergegeven door de letters die de Alfa en de Omega vertegenwoordigen. Evenzo wordt Jezus in de openingspassage van het laatste boek van de Bijbel tweemaal aangeduid als de Alfa en de Omega, het begin en het einde, de eerste en de laatste. Die drie letters, die de Alfa en de Omega vertegenwoordigen, leveren nog een ander getuigenis dat de passage in Johannes samengebracht moet worden met de profetische regel aan het begin van Genesis en de profetische regel aan het begin van Openbaring. Dat getuigenis wordt herkend binnen de beschrijving van het werk van de Trooster. Het werk van de Trooster is het drievoudige werk dat wordt weergegeven door diezelfde drie Hebreeuwse letters. De handtekening van Alfa en Omega stelt ons in staat deze vier hoofdstukken te plaatsen in de context van de boodschap van de Openbaring van Jezus Christus, die juist vóór het sluiten van de genadetijd wordt ontsloten.

The seven thunders represent four specific waymarks (points in time) and three specific periods of time that begin with the waymark of the descent of an angel that is to lighten the earth with His glory. That waymark was a point in time. The second waymark (point in time) is the first disappointment, that ushers in the period of the tarrying time. The tarrying time leads to the third waymark (point in time) where a truth is unsealed and that produces a movement. The movement concludes at the fourth waymark (point in time) represented as judgment. Those four waymarks and the three periods of time each represent a thunder, totaling seven thunders. They also represent a four-three combination.

De zeven donderslagen vertegenwoordigen vier specifieke wegmerken (tijdstippen) en drie specifieke tijdsperioden, die beginnen met het wegmerk van de nederdaling van een engel die de aarde met Zijn heerlijkheid zal verlichten. Dat wegmerk was een tijdstip. Het tweede wegmerk (tijdstip) is de eerste teleurstelling, die de periode van de vertoeftijd inleidt. De vertoeftijd voert tot het derde wegmerk (tijdstip), waar een waarheid wordt ontzegeld en dat brengt een beweging voort. De beweging eindigt bij het vierde wegmerk (tijdstip), voorgesteld als oordeel. Deze vier wegmerken en de drie tijdsperioden vertegenwoordigen elk een donderslag, samen zeven donderslagen. Zij vertegenwoordigen ook een vier-driecombinatie.

In earlier articles we have identified that the pioneer understanding of the seven churches, the seven seals and the seven trumpets acknowledge a ‘four-three combination.’ The first four churches, seals and trumpets are distinct from the last three churches, seals and trumpets. The seven thunders represent four waymarks, but within those four waymarks are three periods of time. The divine combination of ‘four and three’ that in the book of Revelation is established upon three witnesses (churches, seals and trumpets), and those witnesses testify to the validity of the ‘four and three’ combination of the book of Revelation’s seven thunders.

In eerdere artikelen hebben wij vastgesteld dat het pioniersbegrip van de zeven gemeenten, de zeven zegels en de zeven bazuinen een ‘vier-driecombinatie’ erkent. De eerste vier gemeenten, zegels en bazuinen onderscheiden zich van de laatste drie gemeenten, zegels en bazuinen. De zeven donderslagen vertegenwoordigen vier wegmerken, maar binnen die vier wegmerken bevinden zich drie tijdsperioden. De goddelijke combinatie van ‘vier en drie’, die in het boek Openbaring op drie getuigen is gegrondvest (gemeenten, zegels en bazuinen), en deze getuigen getuigen van de geldigheid van de ‘vier en drie’-combinatie van de zeven donderslagen van het boek Openbaring.

Yet embedded within the line of history represented by the seven thunders is another hidden and distinct line of prophecy that possesses three waymarks that are distinct from the symbol represented as seven thunders. Therefore, when we consider the prophetic relation of the seven thunders with the hidden history that is now being unsealed, we find that the seven thunders present four waymarks (points in time) and the hidden history presents three waymarks (points in time.) Like unto the churches, seals, trumpets and thunders the hidden history represents three waymarks that are connected with the four waymarks of the seven thunders. The hidden history also possesses a three-four combination.

Toch is binnen de geschiedslijn die door de zeven donderslagen wordt voorgesteld, een andere verborgen en afzonderlijke profetische lijn vervat, die drie wegmerken bezit die onderscheiden zijn van het symbool dat als zeven donderslagen wordt voorgesteld. Daarom bevinden wij, wanneer wij de profetische verhouding van de zeven donderslagen tot de verborgen geschiedenis beschouwen die nu wordt ontzegeld, dat de zeven donderslagen vier wegmerken (tijdstippen) voorstellen en de verborgen geschiedenis drie wegmerken (tijdstippen) voorstelt. Evenals de gemeenten, zegels, bazuinen en donderslagen vertegenwoordigt de verborgen geschiedenis drie wegmerken die met de vier wegmerken van de zeven donderslagen verbonden zijn. Ook de verborgen geschiedenis bezit een combinatie van drie en vier.

In the hidden history which is embedded within the seven thunders, there are three distinct waymarks that are each a ‘point in time,’ and the first and last of those three waymarks represent a disappointment. There is a distinct ‘period of time’ between the first and second waymarks and a distinct ‘period of time’ between the second and third points in time. The word “disappointment” evolved from the concept of a missed appointment and carries with its definition the emphasis of a point in time. Midnight is also a specific time. The hidden history is portrayed by three points in time separated by two periods of time; the tarrying time and the seventh month movement.

In de verborgen geschiedenis die besloten ligt binnen de zeven donderslagen, zijn er drie onderscheiden wegmerken die elk een ‘tijdstip’ zijn, en het eerste en laatste van die drie wegmerken vertegenwoordigen een teleurstelling. Er is een onderscheiden ‘tijdsperiode’ tussen het eerste en tweede wegmerk en een onderscheiden ‘tijdsperiode’ tussen het tweede en derde tijdstip. Het woord “teleurstelling” is voortgekomen uit het begrip van een gemiste afspraak en draagt in zijn definitie de nadruk van een tijdstip met zich mee. Middernacht is eveneens een bepaald tijdstip. De verborgen geschiedenis wordt voorgesteld door drie tijdstippen, gescheiden door twee tijdsperioden: de vertoeftijd en de beweging van de zevende maand.

The first waymark of the hidden history identifies a disappointment and the last waymark also identifies a disappointment. Therefore, from the first disappointment on unto the last disappointment is a hidden line of prophecy that possesses the same three steps as do all reform lines. It also possesses the signature of Alpha and Omega, for the three letters that create “truth” correspond to the three waymarks that begin and end with a disappointment. That hidden history within the seven thunders is the truth that the Lion of the tribe of Judah is currently unsealing.

De eerste wegmarkering van de verborgen geschiedenis duidt op een teleurstelling en de laatste wegmarkering duidt eveneens op een teleurstelling. Daarom loopt er vanaf de eerste teleurstelling tot aan de laatste teleurstelling een verborgen profetische lijn die dezelfde drie stappen bezit als alle hervormingslijnen. Zij draagt ook het kenmerk van Alfa en Omega, want de drie letters die „waarheid” vormen, stemmen overeen met de drie wegmarkeringen die met een teleurstelling beginnen en eindigen. Die verborgen geschiedenis binnen de zeven donderslagen is de waarheid die de Leeuw uit de stam van Juda momenteel aan het ontzegelen is.

The passage in John we are considering is introduced in the previous chapter with the Last Supper, emphasizing that the message of these four chapters is to be eaten. Those four chapters end with the walk to Gethsemane. The narrative takes place in the movement from the eating until the crisis of the cross begins. Prophetically the setting of the four chapters defines the last message that is to be eaten before the judgment. The message that leads to judgment closing, is the message that is unsealed in the book of Revelation, just before judgment closes.

De passage in Johannes die wij overwegen, wordt in het voorafgaande hoofdstuk ingeleid met het Laatste Avondmaal, waarbij wordt benadrukt dat de boodschap van deze vier hoofdstukken gegeten moet worden. Deze vier hoofdstukken eindigen met de tocht naar Gethsémané. Het relaas voltrekt zich in de beweging vanaf het eten totdat de crisis van het kruis begint. Profetisch bepaalt de setting van deze vier hoofdstukken de laatste boodschap die gegeten moet worden vóór het oordeel. De boodschap die leidt tot de sluiting van het oordeel, is de boodschap die in het boek Openbaring wordt ontsloten, vlak voordat het oordeel wordt gesloten.

The disciples and Jesus are at the point in prophetic history where they are being informed of the tarrying time. In Millerite history the Lord removed His hand to produce the understanding of the message of the Midnight Cry, but the understanding that produced the message of Samuel Snow also informed the Millerites that they were in the tarrying time of the ten virgins. The disciples had just eaten the Last Supper and as they were digesting the message Christ explained the tarrying time in John’s four chapters.

De discipelen en Jezus bevinden zich op het punt in de profetische geschiedenis waarop hun kennis wordt gegeven van de vertoeftijd. In de Milleritische geschiedenis trok de Heer Zijn hand terug om het begrip van de boodschap van de Middernachtsroep voort te brengen, maar het inzicht dat de boodschap van Samuel Snow voortbracht, stelde de Millerieten er tevens van in kennis dat zij zich in de vertoeftijd van de tien maagden bevonden. De discipelen hadden zojuist het Laatste Avondmaal gebruikt en terwijl zij de boodschap verwerkten, verklaarde Christus de vertoeftijd in de vier hoofdstukken van Johannes.

Samuel Snow’s understanding can be documented as a series of articles, that developed the final understanding represented as the Midnight Cry message. As his message was developing, he also presented the message at a series of camp meetings. The series of articles leading to the camp meetings ultimately brought him to the Exeter camp meeting, which lasted six days. Prophetically the message of the Midnight Cry is progressively developed over a period of time. The four chapters in John take place in the prophetic history where the message is being developed.

Het inzicht van Samuel Snow kan worden gedocumenteerd als een reeks artikelen, waarin het uiteindelijke begrip dat als de boodschap van de Middernachtsroep werd voorgesteld, zich ontwikkelde. Terwijl zijn boodschap zich ontwikkelde, bracht hij haar ook op een reeks kampbijeenkomsten. De reeks artikelen die tot de kampbijeenkomsten leidde, bracht hem uiteindelijk naar de kampbijeenkomst te Exeter, die zes dagen duurde. Profetisch wordt de boodschap van de Middernachtsroep geleidelijk ontwikkeld over een bepaalde tijdsperiode. De vier hoofdstukken in Johannes spelen zich af in de profetische geschiedenis waarin de boodschap wordt ontwikkeld.

In John’s four chapters we have the work of the Holy Spirit defined as three steps; conviction of sin, righteousness and judgment. These three steps are also the three waymarks of the hidden history embedded within the seven thunders.

In de vier hoofdstukken van Johannes vinden wij het werk van de Heilige Geest omschreven in drie stappen: overtuiging van zonde, gerechtigheid en oordeel. Deze drie stappen zijn tevens de drie wegmarkeringen van de verborgen geschiedenis die in de zeven donderslagen besloten ligt.

> Nevertheless I tell you the truth; It is expedient for you that I go away: for if I go not away, the Comforter will not come unto you; but if I depart, I will send him unto you. And when he is come, he will reprove the world of sin, and of righteousness, and of judgment: Of sin, because they believe not on me; Of righteousness, because I go to my Father, and ye see me no more; Of judgment, because the prince of this world is judged. I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now. Howbeit when he, the Spirit of truth, is come, he will guide you into all truth: for he shall not speak of himself; but whatsoever he shall hear, that shall he speak: and he will show you things to come. He shall glorify me: for he shall receive of mine, and shall show it unto you. John 16:7–14.

> Niettemin zeg Ik u de waarheid: Het is nuttig voor u dat Ik wegga; want indien Ik niet wegga, zal de Trooster niet tot u komen; maar indien Ik heenga, zal Ik Hem tot u zenden. En wanneer Hij gekomen is, zal Hij de wereld overtuigen van zonde, en van gerechtigheid, en van oordeel: van zonde, omdat zij niet in Mij geloven; van gerechtigheid, omdat Ik heenga tot Mijn Vader en gij Mij niet meer ziet; van oordeel, omdat de overste dezer wereld geoordeeld is. Nog veel heb Ik u te zeggen, maar gij kunt die nu niet dragen. Doch wanneer Die, de Geest der waarheid, gekomen is, zal Hij u in al de waarheid leiden; want Hij zal niet uit Zichzelf spreken, maar al wat Hij zal horen, dat zal Hij spreken; en de toekomstige dingen zal Hij u verkondigen. Die zal Mij verheerlijken; want Hij zal het uit het Mijne nemen en het u verkondigen. Johannes 16:7–14.

In Millerite history, Jesus did not return to end the tarrying time at the Midnight Cry. He removed His hand, and poured out or sent the Holy Spirit. The Holy Spirit represented as the Comforter, came to dispel the disappointment. He came to provide comfort to those who have been chosen, but who were perplexed by the disappointment of a failed prediction.

In de Milleritische geschiedenis keerde Jezus niet terug om ten tijde van de Middernachtsroep een einde te maken aan de vertoeftijd. Hij trok Zijn hand terug en stortte de Heilige Geest uit, of zond Hem. De Heilige Geest, voorgesteld als de Trooster, kwam om de teleurstelling te verdrijven. Hij kwam om vertroosting te schenken aan hen die waren uitverkoren, maar die in verwarring waren gebracht door de teleurstelling van een niet uitgekomen voorspelling.

We have previously pointed out that the apostle John, Ezekiel and Jeremiah all are illustrated eating the little book that is sweet as honey in the mouth. There is a purposeful distinction between those three prophets, that is often missed.

Wij hebben eerder erop gewezen dat de apostel Johannes, Ezechiël en Jeremia allen worden voorgesteld als etend van het boekje dat in de mond zoet is als honing. Er is een opzettelijk onderscheid tussen deze drie profeten, dat vaak over het hoofd wordt gezien.

Ezekiel is used to illustrate those who ate the little book, and are given a message to take to God’s apostate church. Ezekiel represents that the book that is eaten identifies the work that is then to be accomplished. He represents the message given to the former chosen people of God. His message is what binds the former chosen people into bundles destined for the fire. In John’s four chapters Jesus identifies the purpose of Ezekiel’s work.

Ezechiël wordt gebruikt om hen te illustreren die het kleine boek aten en aan wie een boodschap wordt gegeven om tot Gods afvallige kerk te brengen. Ezechiël stelt voor dat het boek dat gegeten wordt, het werk aanduidt dat vervolgens volbracht moet worden. Hij vertegenwoordigt de boodschap die aan Gods vroeger uitverkoren volk werd gegeven. Zijn boodschap is datgene wat het vroeger uitverkoren volk samenbindt in bundels, bestemd voor het vuur. In Johannes’ vier hoofdstukken identificeert Jezus het doel van Ezechiëls werk.

> Remember the word that I said unto you, The servant is not greater than his lord. If they have persecuted me, they will also persecute you; if they have kept my saying, they will keep yours also. But all these things will they do unto you for my name’s sake, because they know not him that sent me. If I had not come and spoken unto them, they had not had sin: but now they have no cloak for their sin. He that hateth me hateth my Father also. If I had not done among them the works which none other man did, they had not had sin: but now have they both seen and hated both me and my Father. But this cometh to pass, that the word might be fulfilled that is written in their law, They hated me without a cause. But when the Comforter is come, whom I will send unto you from the Father, even the Spirit of truth, which proceedeth from the Father, he shall testify of me. John 15:20–26.

> Gedenkt het woord dat Ik tot u gesproken heb: De dienstknecht is niet meerder dan zijn heer. Indien zij Mij vervolgd hebben, zij zullen ook u vervolgen; indien zij Mijn woord bewaard hebben, zij zullen ook het uwe bewaren. Maar al deze dingen zullen zij u aandoen om Mijns naams wil, omdat zij Hem niet kennen die Mij gezonden heeft. Indien Ik niet gekomen was en tot hen gesproken had, zij zouden geen zonde hebben; maar nu hebben zij geen voorwendsel voor hun zonde. Wie Mij haat, haat ook Mijn Vader. Indien Ik onder hen niet de werken gedaan had die niemand anders gedaan heeft, zij zouden geen zonde hebben; maar nu hebben zij zowel Mij als Mijn Vader gezien en gehaat. Maar dit geschiedt, opdat het woord vervuld worde dat in hun wet geschreven is: Zij hebben Mij zonder oorzaak gehaat. Maar wanneer de Trooster gekomen zal zijn, die Ik u zenden zal van de Vader, namelijk de Geest der waarheid, die van de Vader uitgaat, Die zal van Mij getuigen. Johannes 15:20–26.

Ezekiel’s work, that began when he ate the book represents the presentation of a message that will be rejected, but the rejection is the evidence that they hate God and have fully filled their cup of probationary time.

Het werk van Ezechiël, dat begon toen hij het boek opat, vertegenwoordigt de verkondiging van een boodschap die verworpen zal worden; maar die verwerping is het bewijs dat zij God haten en de maat van hun genadetijd volledig hebben volgemaakt.

> And he said unto me, Son of man, I send thee to the children of Israel, to a rebellious nation that hath rebelled against me: they and their fathers have transgressed against me, even unto this very day. For they are impudent children and stiffhearted. I do send thee unto them; and thou shalt say unto them, Thus saith the Lord God. And they, whether they will hear, or whether they will forbear, (for they are a rebellious house,) yet shall know that there hath been a prophet among them. Ezekiel 2:3–5.

> En Hij zeide tot mij: Mensenkind, Ik zend u tot de kinderen Israëls, tot een weerspannige natie die tegen Mij in opstand is gekomen; zij en hun vaderen hebben tegen Mij overtreden, tot op deze zelfde dag. Want zij zijn onbeschaamde kinderen en hardnekkig van hart. Ik zend u tot hen; en gij zult tot hen zeggen: Zo zegt de Heere HEERE. En zij, hetzij zij horen, hetzij zij het nalaten, (want zij zijn een weerspannig huis,) zullen nochtans weten dat er een profeet in hun midden geweest is. Ezechiël 2:3–5.

Ezekiel’s work was as a witness against the former covenant people, as was Christ with the quibbling Jews and thus Ezekiel’s message is the final warning message that binds the former covenant people as tares as a bundle, destined for the fire of destruction.

Het werk van Ezechiël was een getuigenis tegen het vroegere verbondsvolk, evenals Christus tegenover de twistzieke Joden; en aldus is Ezechiëls boodschap de laatste waarschuwingsboodschap die het vroegere verbondsvolk als onkruid tot een bundel samenbindt, bestemd voor het vuur van de vernietiging.

> “I then saw the third angel. Said my accompanying angel, ‘Fearful is his work. Awful is his mission. He is the angel that is to select the wheat from the tares, and seal, or bind, the wheat for the heavenly garner. These things should engross the whole mind, the whole attention.’” Early Writings, 118.

> „Toen zag ik de derde engel. Mijn begeleidende engel zei: ‘Ontzagwekkend is zijn werk. Vreselijk is zijn zending. Hij is de engel die het koren van het onkruid moet scheiden, en het koren voor de hemelse schuur moet verzegelen of binden. Deze dingen behoren de gehele geest, de volle aandacht, in beslag te nemen.’” Early Writings, 118.

The work represented with the eating of the little book begins when the mighty angel descends with a little book in his hand. In the first angel’s history that took place on August 11, 1840 and in the history of the third angel it took place on September 11, 2001. Both those dates represent fulfillments of prophecies associated with either Islam of the second woe or Islam of the third woe respectively. That is why Isaiah in chapter twenty-two, when describing the crisis in the valley of vision for the Philadelphians and the Laodiceans identifies that the Laodiceans, which were the chosen people of Protestantism in 1840 and Adventism who were the chosen people in 2001 were “bound by the archers.” The archers of Bible prophecy are Islam, and when the vision of Islam was fulfilled in 1840 and in 2001, the former chosen people rejected the prophecy of Islam as presented by those represented by Ezekiel. They were there and then bound as tares. The work of Ezekiel was to remove the “cloak” covering “their sin,” which is represented by Jesus as hatred for God.

Het werk dat wordt voorgesteld door het eten van het kleine boek, begint wanneer de machtige engel neerdaalt met een klein boek in zijn hand. In de geschiedenis van de eerste engel vond dat plaats op 11 augustus 1840, en in de geschiedenis van de derde engel vond het plaats op 11 september 2001. Beide data vertegenwoordigen vervullingen van profetieën die verband houden met respectievelijk de islam van de tweede wee of de islam van de derde wee. Daarom stelt Jesaja in hoofdstuk tweeëntwintig, wanneer hij de crisis in het dal des gezichts voor de Filadelfiërs en de Laodicenzen beschrijft, vast dat de Laodicenzen — die in 1840 het uitverkoren volk van het protestantisme waren en in 2001 het adventisme, dat toen het uitverkoren volk was — „door de boogschutters gebonden” waren. De boogschutters van de Bijbelse profetie zijn de islam, en toen het visioen van de islam in 1840 en in 2001 werd vervuld, verwierp het voorheen uitverkoren volk de profetie van de islam zoals die werd gepresenteerd door hen die door Ezechiël worden voorgesteld. Zij werden daar en toen als onkruid gebonden. Het werk van Ezechiël was de „bedekking” weg te nemen die „hun zonde” bedekte, welke door Jezus wordt voorgesteld als haat jegens God.

> The burden of the valley of vision. What aileth thee now, that thou art wholly gone up to the housetops? Thou that art full of stirs, a tumultuous city, a joyous city: thy slain men are not slain with the sword, nor dead in battle. All thy rulers are fled together, they are bound by the archers: all that are found in thee are bound together, which have fled from far. Isaiah 22:1–3.

> De last over het dal van het gezicht. Wat scheelt u toch, dat gij geheel naar de daken zijt opgeklommen? Gij, die vol onrust zijt, een woelige stad, een uitgelaten stad: uw verslagenen zijn niet met het zwaard verslagen, noch in de strijd gestorven. Al uw vorsten zijn tezamen gevlucht, zij zijn door de boogschutters gebonden; allen die in u gevonden worden, zijn tezamen gebonden, hoewel zij van verre gevlucht zijn. Jesaja 22:1–3.

> And God was with the lad [Ishmael]; and he grew, and dwelt in the wilderness, and became an archer. Genesis 21:20.

> En God was met de jongen [Ismaël]; en hij groeide op, woonde in de woestijn en werd een boogschutter. Genesis 21:20.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> Waar geen visioen is, verwildert het volk; maar welgelukzalig is hij die de wet onderhoudt. Spreuken 29:18.

Jeremiah represents those that ate the book when the mighty angel descended that was to lighten the earth with his glory, but who experienced the disappointment of the failed prediction of 1843. Jeremiah considers prophetically if God had lied. That reference connects Jeremiah with Habakkuk two.

Jeremia vertegenwoordigt hen die het boek aten toen de machtige engel neerdaalde die de aarde met zijn heerlijkheid zou verlichten, maar die de teleurstelling ondervonden van de niet uitgekomen voorspelling van 1843. Jeremia overweegt profetisch of God had gelogen. Die verwijzing verbindt Jeremia met Habakuk twee.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:1–4.

> Ik zal op mijn wachtpost staan en mij op de toren plaatsen, en ik zal uitzien om te vernemen wat Hij tot mij spreken zal, en wat ik antwoorden zal wanneer ik bestraft word. En de HEERE antwoordde mij en zei: Schrijf het gezicht op en stel het duidelijk op tafelen, opdat men het al lopende lezen kan. Want het gezicht wacht nog op de vastgestelde tijd, maar aan het einde zal het spreken en niet liegen; al vertoeft het, verbeid het, want het zal gewis komen, het zal niet uitblijven. Zie, zijn ziel, die zich verheft, is in hem niet oprecht; maar de rechtvaardige zal door zijn geloof leven. Habakuk 2:1–4.

John was used to symbolize those who experienced the sweetness and the bitter disappointment, representing the entire history of August 11, 1840 until October 22, 1844.

Johannes werd gebruikt om hen te symboliseren die de zoetheid en de bittere teleurstelling ervoeren, en vertegenwoordigde de gehele geschiedenis van 11 augustus 1840 tot 22 oktober 1844.

> And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:9, 10.

> En ik ging naar de engel toe en zei tegen hem: Geef mij het kleine boek. En hij zei tot mij: Neem het en eet het op; en het zal uw buik bitter maken, maar in uw mond zal het zoet zijn als honing. En ik nam het kleine boek uit de hand van de engel en at het op; en het was in mijn mond zoet als honing; en zodra ik het gegeten had, werd mijn buik bitter. Openbaring 10:9, 10.

Ezekiel represents the work of presenting the prophetic message that binds off the former chosen people that was initiated when the angel descended on August 11, 1840 and September 11, 2001.

Ezechiël vertegenwoordigt het werk van het brengen van de profetische boodschap die het vroegere uitverkoren volk afsluit, een werk dat in gang werd gezet toen de engel neerdaalde op 11 augustus 1840 en 11 september 2001.

> But thou, son of man, hear what I say unto thee; Be not thou rebellious like that rebellious house: open thy mouth, and eat that I give thee. And when I looked, behold, an hand was sent unto me; and, lo, a roll of a book was therein; And he spread it before me; and it was written within and without: and there was written therein lamentations, and mourning, and woe. Moreover he said unto me, Son of man, eat that thou findest; eat this roll, and go speak unto the house of Israel. So I opened my mouth, and he caused me to eat that roll. And he said unto me, Son of man, cause thy belly to eat, and fill thy bowels with this roll that I give thee. Then did I eat it; and it was in my mouth as honey for sweetness. Ezekiel 2:8–3:3.

> Maar gij, mensenkind, hoor wat Ik tot u spreek; wees niet weerspannig gelijk dat weerspannige huis; open uw mond en eet wat Ik u geef. En toen ik zag, zie, een hand werd tot mij uitgestrekt; en zie, daarin was een boekrol; en Hij spreidde die vóór mij uit; en zij was van binnen en van buiten beschreven; en daarin waren klaagliederen, zuchting en wee geschreven. Voorts zeide Hij tot mij: Mensenkind, eet wat gij vindt; eet deze rol, en ga, spreek tot het huis Israëls. Toen opende ik mijn mond, en Hij deed mij die rol eten. En Hij zeide tot mij: Mensenkind, laat uw buik eten, en vul uw ingewand met deze rol die Ik u geef. Toen at ik die; en zij was in mijn mond als honig vanwege haar zoetheid. Ezechiël 2:8–3:3.

Jeremiah represents the history of August 11, 1840 until just before the Midnight Cry.

Jeremia vertegenwoordigt de geschiedenis van 11 augustus 1840 tot vlak vóór de Middernachtsroep.

> Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brazen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:16–21.

> Uw woorden werden gevonden, en ik at ze op; en Uw woord was mij tot vreugde en blijdschap van mijn hart; want ik ben naar Uw Naam genoemd, o HEERE, God der heerscharen. Ik heb niet gezeten in de vergadering der spotters, noch mij verheugd; ik zat alleen vanwege Uw hand, want Gij hebt mij met verontwaardiging vervuld. Waarom is mijn pijn bestendig, en mijn wond ongeneeslijk, die weigert genezen te worden? Zult Gij mij dan waarlijk zijn als een leugenachtige beek, als wateren die falen? Daarom, zo zegt de HEERE: Indien gij terugkeert, dan zal Ik u wederbrengen, en gij zult voor Mijn aangezicht staan; en indien gij het kostelijke van het snode afscheidt, zult gij zijn als Mijn mond; laten zíj tot u terugkeren, maar keer gij niet tot hen terug. En Ik zal u voor dit volk maken tot een versterkte koperen muur; en zij zullen tegen u strijden, maar zij zullen u niet overweldigen; want Ik ben met u om u te verlossen en u te bevrijden, spreekt de HEERE. En Ik zal u redden uit de hand der goddelozen, en Ik zal u vrijkopen uit de hand der geweldenaars. Jeremia 15:16–21.

Jeremiah represents our current history and message. The current message is the Midnight Cry message that is being progressively developed at the point when God’s people represented by Jeremiah have been “filled” with “indignation” thinking their “pain” was to be “perpetual” and their “wound incurable,” a wound that was never to be healed. They have separated from the “assembly of mockers.” They no longer “rejoice” as they had when they first had eaten the book and it had been the “rejoicing of” their “heart.”

Jeremia vertegenwoordigt onze huidige geschiedenis en boodschap. De huidige boodschap is de Middernachtsroep-boodschap, die geleidelijk wordt ontwikkeld op het moment dat Gods volk, vertegenwoordigd door Jeremia, met „verontwaardiging” is „vervuld”, omdat het meent dat zijn „pijn” „voortdurend” zou zijn en zijn „wonde ongeneeslijk”, een wonde die nooit genezen zou worden. Zij hebben zich afgescheiden van de „vergadering der spotters”. Zij „verheugen” zich niet langer zoals zij deden toen zij het boek voor het eerst hadden gegeten en het de „vreugde van” hun „hart” was.

But there is counsel for those in that condition. “If thou return” and also “if thou take forth the precious from the vile” then God will return unto them. In the Hebrew “will I bring thee again” in the passage means, God will return unto them, if they return unto Him.

Maar er is raad voor hen die zich in die toestand bevinden. „Indien gij wederkeert” en ook „indien gij het kostelijke uit het verachtelijke voortbrengt”, dan zal God tot hen wederkeren. In het Hebreeuws betekent „Ik zal u terugbrengen” in deze passage: God zal tot hen wederkeren, indien zij tot Hem wederkeren.

> Submit yourselves therefore to God. Resist the devil, and he will flee from you. Draw nigh to God, and he will draw nigh to you. Cleanse your hands, ye sinners; and purify your hearts, ye double minded. Be afflicted, and mourn, and weep: let your laughter be turned to mourning, and your joy to heaviness. Humble yourselves in the sight of the Lord, and he shall lift you up. James 4:7–10.

> Onderwerpt u dan aan God. Weerstaat de duivel, en hij zal van u vlieden. Nadert tot God, en Hij zal tot u naderen. Reinigt de handen, gij zondaars; en zuivert de harten, gij dubbelhartigen. Weest ellendig, en treurt, en weent; uw lachen worde veranderd in treuren, en uw blijdschap in droefheid. Vernedert u voor het aangezicht des Heeren, en Hij zal u verhogen. Jakobus 4:7–10.

If they will draw nigh unto God, He will draw nigh unto them. If they will do these things, then they will “stand before” the Lord and they will be God’s “mouth.” Further he instructs Jeremiah (us) that he will make His people a “fenced brazen wall” for the “wicked” and thereafter the “terrible” are going to bring a war against those represented by Jeremiah. The “wicked” are Daniel’s representation of Matthew’s foolish virgins. The “terrible” represents the three-fold union of modern Babylon during the Sunday law crisis.

Indien zij tot God naderen, zal Hij tot hen naderen. Indien zij deze dingen doen, dan zullen zij „voor” de Heere „staan” en zij zullen Gods „mond” zijn. Verder onderwijst Hij Jeremia (ons) dat Hij Zijn volk voor de „goddelozen” tot een „versterkte koperen muur” zal maken, en daarna zullen de „geweldenaars” oorlog voeren tegen hen die door Jeremia worden voorgesteld. De „goddelozen” zijn in Daniël de voorstelling van wat in Mattheüs de dwaze maagden zijn. De „geweldenaars” vertegenwoordigen de drievoudige verbintenis van het moderne Babylon tijdens de zondagswetcrisis.

The three prophets’ testimonies all address the same history, but they address three different aspects of the same history. Jeremiah represents those who have just experienced the first disappointment, but have not yet reached the waymark of the Midnight Cry. This is where we have been since July 18, 2020. The question is whether we will return. If we do, we will “speak” for the Lord at the very time the United States “speaks” as a dragon.

De getuigenissen van de drie profeten behandelen alle dezelfde geschiedenis, maar zij behandelen drie verschillende aspecten van diezelfde geschiedenis. Jeremia vertegenwoordigt hen die zojuist de eerste teleurstelling hebben ervaren, maar het baken van de Middernachtsroep nog niet hebben bereikt. Dit is waar wij ons sinds 18 juli 2020 bevinden. De vraag is of wij zullen terugkeren. Indien wij dat doen, zullen wij voor de Heere „spreken” juist op het moment dat de Verenigde Staten „spreekt” als een draak.

The history Jeremiah is illustrating is our current history and it is the history represented by the three hidden waymarks within the seven thunders. It is also the history where the passage in John is prophetically set, for the emphasis of the four chapters in John is the work of the Holy Spirit in comforting Jeremiah who is questioning whether he has believed a lie, and whether the message that tasted so sweet was actually failed waters.

De geschiedenis die Jeremia illustreert, is onze huidige geschiedenis, en het is de geschiedenis die wordt voorgesteld door de drie verborgen wegmerken binnen de zeven donderslagen. Het is ook de geschiedenis waarin de passage in Johannes profetisch is geplaatst, want de nadruk van de vier hoofdstukken in Johannes ligt op het werk van de Heilige Geest in het vertroosten van Jeremia, die zich afvraagt of hij een leugen heeft geloofd, en of de boodschap die zo zoet smaakte, in werkelijkheid bedrieglijke wateren waren.

Jeremiah therefore represents the history from September 11, 2001 onward to July 18, 2020 when the tarrying time began as represented by three and a half symbolic days after. When I say “symbolic” I am not referring to a time prediction. I am saying that July 18, 2020 is when the two witnesses, the Bible and the Spirit of Prophecy were slain and their dead bodies were left in the street for three and a half days in Revelation eleven.

Jeremia vertegenwoordigt derhalve de geschiedenis vanaf 11 september 2001 tot 18 juli 2020, toen de tijd van vertoeven begon, zoals voorgesteld door de daaropvolgende drie en een halve symbolische dagen. Wanneer ik „symbolisch” zeg, doel ik niet op een tijdsvoorspelling. Ik zeg dat 18 juli 2020 het moment is waarop de twee getuigen, de Bijbel en de Geest der Profetie, werden gedood en hun dode lichamen drie en een halve dag op de straat bleven liggen in Openbaring elf.

> And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. These are the two olive trees, and the two candlesticks standing before the God of the earth. And if any man will hurt them, fire proceedeth out of their mouth, and devoureth their enemies: and if any man will hurt them, he must in this manner be killed. These have power to shut heaven, that it rain not in the days of their prophecy: and have power over waters to turn them to blood, and to smite the earth with all plagues, as often as they will. And when they shall have finished their testimony, the beast that ascendeth out of the bottomless pit shall make war against them, and shall overcome them, and kill them. And their dead bodies shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. And they of the people and kindreds and tongues and nations shall see their dead bodies three days and an half, and shall not suffer their dead bodies to be put in graves. And they that dwell upon the earth shall rejoice over them, and make merry, and shall send gifts one to another; because these two prophets tormented them that dwelt on the earth. Revelation 11:3–10.

> En Ik zal macht geven aan Mijn twee getuigen, en zij zullen profeteren duizend tweehonderd zestig dagen, met zakken bekleed. Dezen zijn de twee olijfbomen en de twee kandelaren, die vóór de God der aarde staan. En indien iemand hun kwaad wil doen, gaat vuur uit hun mond uit en verteert hun vijanden; en indien iemand hun kwaad wil doen, moet hij op deze wijze gedood worden. Dezen hebben macht den hemel te sluiten, opdat er geen regen valle in de dagen hunner profetie; en zij hebben macht over de wateren, om die in bloed te veranderen, en de aarde te slaan met allerlei plagen, zo dikwijls zij willen. En wanneer zij hun getuigenis zullen voleindigd hebben, zal het beest, dat uit den afgrond opkomt, oorlog tegen hen voeren, en het zal hen overwinnen en hen doden. En hun dode lichamen zullen liggen op de straat der grote stad, die geestelijk genoemd wordt Sodom en Egypte, waar ook onze Heere gekruisigd is. En uit de volken en geslachten en talen en naties zullen zij hun dode lichamen zien, drie dagen en een halve, en zij zullen niet toelaten dat hun dode lichamen in graven gelegd worden. En zij die op de aarde wonen, zullen zich over hen verblijden en vreugde bedrijven, en elkander geschenken zenden, omdat deze twee profeten hen die op de aarde wonen gepijnigd hebben. Openbaring 11:3–10.

The witness presented by Jeremiah’s condition is located after the disappointment, but before the Midnight Cry. Jeremiah needed to return before he could be the voice of the message of the Midnight Cry. This is our condition today. It is also the historical setting of the four chapters in John that we are considering, and it is also the history represented by the hidden history within the seven thunders.

Het getuigenis dat door Jeremia’s toestand wordt voorgesteld, bevindt zich na de teleurstelling, maar vóór de Middernachtsroep. Jeremia moest terugkeren voordat hij de stem van de boodschap van de Middernachtsroep kon zijn. Dit is onze toestand heden ten dage. Het is ook het historische kader van de vier hoofdstukken in Johannes die wij beschouwen, en het is tevens de geschiedenis die wordt voorgesteld door de verborgen geschiedenis binnen de zeven donderslagen.

If we consider the light connected with the “Comforter” in John’s four-chapter testimony, we find abundant evidence to recognize the narrative is about July 18, 2020, the disappointment and tarrying time, the message of the Midnight Cry which is unsealed, and the coming judgment of the Sunday law. The chapters are building upon the prophetic structure of the hidden history.

Wanneer wij het licht beschouwen dat met de „Trooster” verbonden is in Johannes’ getuigenis van vier hoofdstukken, vinden wij overvloedig bewijs om te erkennen dat het relaas handelt over 18 juli 2020, de teleurstelling en de vertoeftijd, de boodschap van de Middernachtsroep die ontzegeld is, en het komende oordeel van de zondagswet. De hoofdstukken bouwen voort op de profetische structuur van de verborgen geschiedenis.

If we are to be as God’s mouth in the soon coming crisis our work now is to “take forth the precious from the vile,” or as James identifies the same work, we are to “cleanse” our “hands, ye sinners; and purify your hearts, ye double minded. Be afflicted, and mourn, and weep: let your laughter be turned to mourning, and your joy to heaviness. Humble yourselves in the sight of the Lord, and he shall lift you up” as an ensign in the very near future.

Indien wij in de spoedig komende crisis als Gods mond zullen zijn, dan bestaat ons werk er thans in „het kostbare van het verachtelijke af te zonderen”, of, zoals Jakobus hetzelfde werk aanduidt, behoren wij onze „handen te reinigen, gij zondaars; en uw harten te zuiveren, gij dubbelhartigen. Weest ellendig, treurt en weent; laat uw lachen in treurigheid veranderd worden en uw blijdschap in zwaarmoedigheid. Vernedert u voor het aangezicht des Heeren, en Hij zal u verhogen” als een banier in de zeer nabije toekomst.

> And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:12.

> En Hij zal een banier oprichten voor de volken, en de verdrevenen van Israël verzamelen, en de verstrooiden van Juda bijeenbrengen van de vier hoeken der aarde. Jesaja 11:12.

We will bring our consideration of these four chapters to a conclusion in the next article.

Wij zullen onze beschouwing van deze vier hoofdstukken in het volgende artikel afsluiten.

Back to Articles