Article

# The Book of Daniel - Number Eighty-Seven

Het Boek Daniël - Nummer Zevenentachtig

Unveiling the Parable of the Ten Virgins: A Profound Journey through Adventist History

De gelijkenis van de tien maagden ontsluierd: een diepgaande reis door de adventistische geschiedenis

Author

Jeff Pippenger

Published

February 20, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The parable of the ten virgins illustrates the experience of the Adventist people.

De gelijkenis van de tien maagden verbeeldt de ervaring van het adventvolk.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> „De gelijkenis van de tien maagden in Matteüs 25 illustreert eveneens de ervaring van het adventvolk.” The Great Controversy, 393.

Millerite Adventists fulfilled the parable to the very letter.

De adventisten van de Millerbeweging vervulden de gelijkenis tot op de letter.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> „Ik word dikwijls verwezen naar de gelijkenis van de tien maagden, van wie er vijf wijs waren en vijf dwaas. Deze gelijkenis is en zal tot op de letter vervuld worden, want zij heeft een bijzondere toepassing op deze tijd en is, evenals de boodschap van de derde engel, vervuld en zal de tegenwoordige waarheid blijven tot aan het einde der tijden.” Review and Herald, 19 augustus 1890.

The history of the movement of the first angel represents the movement of the third angel, and the ultimate focus of the parable is whether the virgins possess the oil, which is the message of the latter rain.

De geschiedenis van de beweging van de eerste engel vertegenwoordigt de beweging van de derde engel, en het uiteindelijke brandpunt van de gelijkenis is of de maagden de olie bezitten, hetgeen de boodschap van de late regen is.

> “There is a world lying in wickedness, in deception, and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind is carried to the future when the signal will be given, ‘Behold the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable. That oil is the righteousness of Christ. It represents character, and character is not transferable. No man can secure it for another. Each must obtain for himself a character purified from every stain of sin.” Bible Echo, May 4, 1896.

> “Er is een wereld die in goddeloosheid ligt, in bedrog en misleiding, in de schaduw van de dood zelf,—slapend, slapend. Wie gevoelen zielsbenauwdheid om hen te doen ontwaken? Welke stem kan hen bereiken? Mijn gedachten worden naar de toekomst gevoerd, wanneer het sein zal worden gegeven: ‘Ziet, de Bruidegom komt; gaat uit Hem tegemoet.’ Maar sommigen zullen hebben getalmd om de olie te verkrijgen tot het bijvullen van hun lampen, en te laat zullen zij ontdekken dat karakter, voorgesteld door de olie, niet overdraagbaar is. Die olie is de gerechtigheid van Christus. Zij stelt karakter voor, en karakter is niet overdraagbaar. Geen mens kan het voor een ander verkrijgen. Ieder moet voor zichzelf een karakter verkrijgen dat gereinigd is van elke smet der zonde.” Bible Echo, 4 mei 1896.

The “oil” in the parable represents “character,” and also the “righteousness of Christ.” A sanctified character is only produced by those who eat God’s Word.

De „olie” in de gelijkenis vertegenwoordigt het „karakter”, en ook de „gerechtigheid van Christus”. Een geheiligd karakter wordt uitsluitend voortgebracht door hen die Gods Woord eten.

> Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

> Heilig hen door Uw waarheid; Uw woord is de waarheid. Johannes 17:17.

The “oil” is also the messages of God’s Spirit.

De „olie” zijn ook de boodschappen van Gods Geest.

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness.” Review and Herald, July 20, 1897.

> „God wordt onteerd wanneer wij de mededelingen die Hij ons zendt, niet aannemen. Zo wijzen wij de gouden olie af die Hij in onze zielen zou uitgieten, opdat zij zou worden doorgegeven aan hen die in duisternis verkeren.” Review and Herald, 20 juli 1897.

The “oil” is the messages of God’s Word that conveys the sanctifying presence of Christ’s righteousness. In the parable of the ten virgins, which is also the prophecy of Habakkuk chapter two, the message of the Midnight Cry, which is the message of Christ’s righteousness, as represented by the message of Jones and Waggoner in the rebellion of 1888.

De „olie” is de boodschap van Gods Woord die de heiligende tegenwoordigheid van Christus’ gerechtigheid overbrengt. In de gelijkenis van de tien maagden, die ook de profetie van Habakuk hoofdstuk twee is, is de boodschap van de Middernachtsroep de boodschap van Christus’ gerechtigheid, zoals weergegeven door de boodschap van Jones en Waggoner in de opstand van 1888.

> “The Lord in His great mercy sent a most precious message to His people through Elders Waggoner and Jones. This message was to bring more prominently before the world the uplifted Saviour, the sacrifice for the sins of the whole world. It presented justification through faith in the Surety; it invited the people to receive the righteousness of Christ, which is made manifest in obedience to all the commandments of God. Many had lost sight of Jesus. They needed to have their eyes directed to His divine person, His merits, and His changeless love for the human family. All power is given into His hands, that He may dispense rich gifts unto men, imparting the priceless gift of His own righteousness to the helpless human agent. This is the message that God commanded to be given to the world. It is the third angel’s message, which is to be proclaimed with a loud voice, and attended with the outpouring of His Spirit in a large measure.” Testimonies to Ministers, 91.

> „De Heere zond in Zijn grote barmhartigheid een hoogst kostbare boodschap aan Zijn volk door de ouderlingen Waggoner en Jones. Deze boodschap was bedoeld om de verhoogde Heiland, het offer voor de zonden van de gehele wereld, nadrukkelijker voor de wereld te stellen. Zij stelde de rechtvaardiging door het geloof in de Borg voor; zij nodigde de mensen uit de gerechtigheid van Christus te ontvangen, die geopenbaard wordt in gehoorzaamheid aan al de geboden van God. Velen hadden Jezus uit het oog verloren. Het was nodig dat hun ogen gericht werden op Zijn goddelijke Persoon, Zijn verdiensten en Zijn onveranderlijke liefde voor het menselijk geslacht. Alle macht is in Zijn handen gegeven, opdat Hij rijke gaven aan de mensen zou kunnen uitdelen en de hulpeloze menselijke dienaar de onschatbare gave van Zijn eigen gerechtigheid zou kunnen schenken. Dit is de boodschap die God gebood aan de wereld gegeven te worden. Het is de boodschap van de derde engel, die met luide stem verkondigd moet worden en vergezeld gaat van de uitstorting van Zijn Geest in ruime mate.” Testimonies to Ministers, 91.

The message is the message of the latter rain.

De boodschap is de boodschap van de late regen.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> „De late regen zal neervallen op het volk van God. Een machtige engel zal uit de hemel neerdalen, en de gehele aarde zal worden verlicht door zijn heerlijkheid.” Review and Herald, 21 april 1891.

When the mighty angel descended on September 11, 2001, the latter rain began to sprinkle and the history of the Millerites as represented in the parable of the ten virgins and Habakkuk chapter two began to repeat. It was then that God’s last day people ate the book that was in the angel’s hand, and in so doing were led back to Jeremiah’s old paths, and thus became the watchmen that were to sound the warning trumpet. The trumpet warning was the Laodicean message represented by Isaiah as a loud cry.

Toen de machtige engel op 11 september 2001 nederdaalde, begon de late regen te sprenkelen en begon de geschiedenis van de Millerieten, zoals voorgesteld in de gelijkenis van de tien maagden en in Habakuk hoofdstuk twee, zich te herhalen. Het was toen dat Gods volk van de laatste dagen het boek at dat in de hand van de engel was, en daardoor teruggeleid werd naar Jeremia’s oude paden, en aldus de wachters werd die de waarschuwende bazuin moesten laten klinken. De bazuinwaarschuwing was de Laodicese boodschap, door Jesaja voorgesteld als een luide roep.

> Cry aloud, spare not, lift up thy voice like a trumpet, and show my people their transgression, and the house of Jacob their sins. Isaiah 58:1.

> Roep luidkeels, houd niet in, verhef uw stem als een bazuin, en maak mijn volk hun overtreding bekend, en het huis van Jakob hun zonden. Jesaja 58:1.

The reform movement of the first and the third angels begin at a “time of the end.” At that point there is an “increase of knowledge” which will test the generation then living, but only after the knowledge is published as a formalized message. Thereafter the formalized message is “empowered”, and the empowerment is marked by the descent of an angel. The descent of the angel identifies Habakkuk’s debate and two classes begin to identify a message that is either the true or the counterfeit message of the latter rain. The faithful then become God’s watchmen who begin to blow a warning trumpet message.

De hervormingsbeweging van de eerste en de derde engel begint in een “tijd van het einde”. Op dat moment is er een “toename van kennis” die de dan levende generatie zal beproeven, maar pas nadat die kennis als een geformaliseerde boodschap is gepubliceerd. Daarna wordt de geformaliseerde boodschap “bekrachtigd”, en die bekrachtiging wordt gekenmerkt door de nederdaling van een engel. De nederdaling van de engel identificeert het twistgeding van Habakuk, en twee klassen beginnen een boodschap te onderkennen die óf de ware óf de vervalste boodschap van de late regen is. De getrouwen worden dan Gods wachters, die een waarschuwende bazuinboodschap beginnen te laten klinken.

The true trumpet message is based upon the light represented upon Habakkuk’s two tables. It is the warning to Laodicea, and the warning that identifies the sins of God’s people. The debate escalates until the first disappointment, when the one class becomes the “assembly of mockers,” and the true watchmen are called to return to the zeal for the message they formerly manifested before the disappointment. As the watchmen returned, they recognized that they were in the “tarrying time”, and that the message that had failed, was actually going to be fulfilled, but in God’s order. That message was developed over a brief period of time (but a period of time nonetheless), and when the message arrives it is represented as the message of “the Midnight Cry”, which is simply an increase of the message that began to be empowered when the angel descended.

De ware bazuinboodschap is gegrond op het licht dat op de twee tafelen van Habakuk wordt voorgesteld. Zij is de waarschuwing aan Laodicea, en de waarschuwing die de zonden van Gods volk aanwijst. Het debat neemt toe tot aan de eerste teleurstelling, wanneer de ene klasse de „vergadering der spotters” wordt, en de ware wachters worden opgeroepen terug te keren tot de ijver voor de boodschap die zij vóór de teleurstelling voorheen aan de dag legden. Toen de wachters terugkeerden, erkenden zij dat zij zich in de „vertoeftijd” bevonden, en dat de boodschap die had gefaald, in werkelijkheid toch vervuld zou worden, maar in Gods orde. Die boodschap werd ontwikkeld gedurende een korte tijdsperiode (maar niettemin een tijdsperiode), en wanneer de boodschap aankomt, wordt zij voorgesteld als de boodschap van „de Middernachtsroep”, die eenvoudig een toename is van de boodschap die bekrachtigd begon te worden toen de engel neerdaalde.

At the arrival of the message, a separation between those who had accepted the position of watchmen at the descent of the angel, and those who refused was fully accomplished. That separation identifies the point where the seal is impressed upon the one hundred and forty-four thousand, in advance of the outpouring of the latter rain without the “measuring” that was placed upon the latter rain that began when the angel descended.

Bij de komst van de boodschap werd de scheiding tussen hen die bij de nederdaling van de engel de positie van wachters hadden aanvaard, en hen die weigerden, volledig voltrokken. Die scheiding markeert het punt waarop het zegel op de honderdvierenveertigduizend wordt aangebracht, voorafgaand aan de uitstorting van de late regen zonder de „afmeting” die op de late regen was gelegd toen de engel nederdaalde.

The history of the Millerites is an illustration of the latter rain during the sealing of the one hundred and forty-four thousand. In that history the debate of Habakkuk was based upon a true and a false latter rain message. Paul identifies one class as those that have a love of the truth, and the other class as those who receive strong delusion for they do not have a love of the truth, and because they have believed a “lie.”

De geschiedenis van de Millerieten is een illustratie van de late regen tijdens de verzegeling van de honderd vierenveertigduizend. In die geschiedenis was het twistgesprek van Habakuk gebaseerd op een ware en een valse boodschap van de late regen. Paulus duidt de ene klasse aan als degenen die liefde tot de waarheid hebben, en de andere klasse als degenen die een krachtige dwaling ontvangen, omdat zij geen liefde tot de waarheid hebben en omdat zij een „leugen” hebben geloofd.

The Millerite movement represents a development of truth that increases in knowledge and power from “the time of the end,” all the way through until the outpouring of the Holy Spirit at the Midnight Cry. The Millerite movement identified certain specific waymarks that are paralleled, such as a “time of the end,” a “formalizing” of the message represented by the “increase of knowledge”, an “empowerment” of the message that is marked by an angel descending, a “first disappointment” that introduces the parable of the ten virgins, an outpouring of the Holy Spirit represented as “the Midnight Cry”, and then a final “second disappointment”, where a dispensational door is “closed” and another dispensational door is “opened”.

De Milleritische beweging vertegenwoordigt een ontwikkeling van de waarheid die toeneemt in kennis en kracht vanaf „de tijd van het einde” tot en met de uitstorting van de Heilige Geest bij de Middernachtsroep. De Milleritische beweging identificeerde bepaalde specifieke wegmarkeringen die parallel lopen, zoals een „tijd van het einde”, een „formalisering” van de boodschap, voorgesteld door de „toename van kennis”, een „bekrachtiging” van de boodschap, gemarkeerd door een neer dalende engel, een „eerste teleurstelling” die de gelijkenis van de tien maagden inleidt, een uitstorting van de Heilige Geest voorgesteld als „de Middernachtsroep”, en vervolgens een laatste „tweede teleurstelling”, waarbij een bedelingsdeur wordt „gesloten” en een andere bedelingsdeur wordt „geopend”.

> “God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 804.

> „God heeft aan de boodschappen van Openbaring 14 hun plaats gegeven in de lijn van de profetie, en hun werk mag niet ophouden tot aan het einde van de geschiedenis van deze aarde. De boodschappen van de eerste en de tweede engel zijn nog steeds waarheid voor deze tijd en moeten parallel lopen met deze die volgt. De derde engel verkondigt zijn waarschuwing met luide stem. ‘Hierna,’ zei Johannes, ‘zag ik een andere engel uit de hemel neerdalen, bekleed met grote macht, en de aarde werd verlicht door zijn heerlijkheid.’ In deze verlichting is het licht van alle drie de boodschappen verenigd.” The 1888 Materials, 804.

The Millerite movement, which typifies the movements of the one hundred and forty-four thousand, was bound up in the prophecies of the twenty-three hundred years and the twenty-five hundred and twenty years of Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen. “The time of the end,” arrived at the conclusion of “seven times” of God’s indignation against the northern kingdom of Israel. The formalization of Miller’s message in 1831, arrived two hundred and twenty years after the production of the King James Bible.

De Milleritische beweging, die model staat voor de bewegingen van de honderd vierenveertigduizend, was verbonden met de profetieën van de drieëntwintighonderd jaar en de tweeduizend vijfhonderdtwintig jaar van Daniël hoofdstuk acht, verzen dertien en veertien. „De tijd van het einde” brak aan bij de voltooiing van „zeven tijden” van Gods verbolgenheid tegen het noordelijke koninkrijk van Israël. De formalisering van Millers boodschap in 1831 vond plaats tweehonderdtwintig jaar na de totstandkoming van de King James Bible.

> “Mr. Miller, like those moved out by this message in other countries, first thought to fulfil his commission by writing and publishing in the public journals and in pamphlets. He first published his views in the Vermont Telegraph, a Baptist paper, printed in Brandon, Vt. This was in the year 1831.” John Loughborough, The Great Second Advent Movement, 120.

> „Meneer Miller dacht, evenals degenen in andere landen die door deze boodschap bewogen werden, aanvankelijk zijn opdracht te vervullen door te schrijven en te publiceren in de openbare bladen en in pamfletten. Hij publiceerde zijn opvattingen voor het eerst in de Vermont Telegraph, een baptistisch blad, gedrukt te Brandon, Vt. Dit was in het jaar 1831.” John Loughborough, The Great Second Advent Movement, 120.

The movement of the third angel’s “time of the end,” arrived in 1989, at the conclusion of one hundred and twenty-six years from the rebellion of 1863. “One hundred and twenty-six” is a symbol of the “seven times.” Both movements began with a fulfillment of the “seven times.”

De beweging van de „tijd van het einde” van de derde engel kwam in 1989, aan het einde van honderdzesentwintig jaar vanaf de opstand van 1863. „Honderdzesentwintig” is een symbool van de „zeven tijden”. Beide bewegingen begonnen met een vervulling van de „zeven tijden”.

The message of the movement of the third angel was formalized in 1996, with the production of a series of articles titled, The Time of the End, that had been published in a magazine called, Our Firm Foundation. Those articles were published two hundred and twenty years after the Declaration of Independence in 1776. The message of both movements was formalized two hundred and twenty years after a history that was directly linked to the message that arrived at the end of the two hundred and twenty years.

De boodschap van de beweging van de derde engel werd in 1996 geformaliseerd met de uitgave van een reeks artikelen, getiteld The Time of the End, die waren gepubliceerd in een tijdschrift genaamd Our Firm Foundation. Die artikelen werden gepubliceerd tweehonderdtwintig jaar na de Onafhankelijkheidsverklaring van 1776. De boodschap van beide bewegingen werd geformaliseerd tweehonderdtwintig jaar na een geschiedenis die rechtstreeks verbonden was met de boodschap die aan het einde van de tweehonderdtwintig jaar arriveerde.

The number “two hundred and twenty” represents the connection (a link) between the “seven times,” of God’s indignation against the southern kingdom of Judah that began in 677 BC, and the beginning of the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, verse fourteen, in 457 BC. The number two hundred and twenty links the two prophecies together, and the two prophecies were presented together in the foundational verses of Adventism, which is Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen. In those verses Christ introduced himself prophetically as “that certain saint,” which is the translation from the Hebrew word “Palmoni,” which means the “Wonderful Numberer”.

Het getal „tweehonderdtwintig” vertegenwoordigt de verbinding (een schakel) tussen de „zeven tijden” van Gods verontwaardiging tegen het zuidelijke koninkrijk Juda, die in 677 v.Chr. begon, en het begin van de tweeduizenddriehonderd jaren van Daniël hoofdstuk acht, vers veertien, in 457 v.Chr. Het getal tweehonderdtwintig verbindt de twee profetieën met elkaar, en de twee profetieën werden samen gepresenteerd in de grondleggende verzen van het adventisme, namelijk Daniël hoofdstuk acht, verzen dertien en veertien. In die verzen stelde Christus Zich profetisch voor als „die ene heilige”, wat de vertaling is van het Hebreeuwse woord „Palmoni”, dat „de Wonderbare Teller” betekent.

The Wonderful Numberer introduces the two visions that represent the two lines of prophecy, in the very two verses, that Sister White identifies as the central pillar of Adventism. The starting point is joined by the symbolic link of two hundred and twenty years to when they are fulfilled in 1844. Habakkuk chapter two concludes with verse twenty, thus marking the number “two hundred and twenty” with a different expression by the Wonderful Numberer, for the verse identifies a primary characteristic of the antitypical Day of Atonement that began at that date.

De Wonderbare Telle r leidt de twee visioenen in die de twee lijnen der profetie vertegenwoordigen, juist in de twee verzen die Zuster White aanduidt als de centrale pijler van het adventisme. Het beginpunt is door de symbolische verbinding van tweehonderdtwintig jaren verbonden met het moment waarop zij in 1844 worden vervuld. Habakuk hoofdstuk twee eindigt met vers twintig en markeert aldus het getal „tweehonderdtwintig” met een andere uitdrukkingsvorm door de Wonderbare Telle r, want het vers duidt een wezenlijk kenmerk aan van de antitypische Grote Verzoendag die op die datum begon.

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> Maar de HEERE is in zijn heilige tempel; laat de gehele aarde zwijgen voor zijn aangezicht. Habakuk 2:20.

The two prophetic periods that represent the central pillar of Adventism, which were introduced directly by the Wonderful Numberer are linked together by two hundred and twenty years, and Jesus (the Wonderful Numberer), who always identifies the end of a thing with the beginning of a thing, marked their ending in October 22, 1844, with the number two hundred and twenty.

De twee profetische perioden die de centrale pijler van het adventisme vertegenwoordigen, en die rechtstreeks door de Wonderbare Tellenaar werden ingevoerd, zijn met elkaar verbonden door tweehonderdtwintig jaar; en Jezus (de Wonderbare Tellenaar), die altijd het einde van een zaak vereenzelvigt met het begin van een zaak, markeerde hun einde op 22 oktober 1844 met het getal tweehonderdtwintig.

The movement of the first angel, as with the movement of the third angel, began at a “time of the end” (1798 and 1989 respectively), where the “seven times,” of Leviticus twenty-six is identified. The next waymark in both histories is marked with a conclusion of two hundred and twenty years, also a prophetic characteristic of the “seven times,” for the starting points of the two visions (chazon and mareh), represent a period of two hundred and twenty years that links them together.

De beweging van de eerste engel begon, evenals de beweging van de derde engel, op een „tijd van het einde” (respectievelijk 1798 en 1989), waar de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig worden geïdentificeerd. Het volgende wegmerk in beide geschiedenissen wordt gemarkeerd door de voltooiing van tweehonderdtwintig jaar, eveneens een profetisch kenmerk van de „zeven tijden”, want de beginpunten van de twee visioenen (chazon en mareh) vertegenwoordigen een periode van tweehonderdtwintig jaar die hen met elkaar verbindt.

The production of the King James Bible in 1611, the formalization of Miller’s message as published in the Vermont Telegraph newspaper, the production of the Declaration of Independence, and the publishing of The Time of the End in the Our Firm Foundation magazine, were all publications. The beginning and ending of both two hundred and twenty-year periods represent a publication as the historical waymark. The number “two hundred and twenty” is a symbol of a prophetic link, and all four publications are linked by being publications, and also by the message represented as the “increase of knowledge” in their respective histories.

De totstandkoming van de King James Bible in 1611, de formalisering van Millers boodschap zoals gepubliceerd in de krant Vermont Telegraph, de totstandkoming van de Declaration of Independence, en de publicatie van The Time of the End in het tijdschrift Our Firm Foundation, waren alle publicaties. Het begin en het einde van beide perioden van tweehonderdtwintig jaar vertegenwoordigen een publicatie als historische wegmarkering. Het getal „tweehonderdtwintig” is een symbool van een profetische verbinding, en alle vier publicaties zijn met elkaar verbonden doordat zij publicaties zijn, en ook door de boodschap die in hun onderscheiden geschiedenissen wordt voorgesteld als de „toename van kennis”.

The Bible in 1611, represents the communication of the gospel from the heavenly courts to mankind. Miller’s message was set within the context of time prophecies, and the two sacred charts of Habakkuk make it easily recognized that Miller’s message was illustrated graphically by lines of history. “Vermont” means “a green mountain”, and according to inspiration “green” is a symbol of faith.

De Bijbel in 1611 vertegenwoordigt de mededeling van het evangelie vanuit de hemelse hoven aan de mensheid. Millers boodschap werd geplaatst binnen de context van tijdsprofetieën, en de twee heilige tafelen van Habakuk maken het gemakkelijk te onderkennen dat Millers boodschap grafisch werd uitgebeeld door geschiedenislijnen. „Vermont” betekent „een groene berg”, en volgens de inspiratie is „groen” een symbool van geloof.

> “This dream gave me hope. The green cord represented faith to my mind, and the beauty and simplicity of trusting in God began to dawn upon my soul.” Christian Experience and Teachings, 28.

> „Deze droom gaf mij hoop. In mijn beleving stond het groene koord voor het geloof, en de schoonheid en eenvoud van het vertrouwen op God begonnen tot mijn ziel door te dringen.” Christian Experience and Teachings, 28.

Miller’s message was formalized and delivered from the faithful church, for a “mountain” in the last days is a “church”.

Millers boodschap werd geformaliseerd en gebracht vanuit de getrouwe kerk, want een „berg” in de laatste dagen is een „kerk”.

> And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:2, 3.

> En het zal geschieden in de laatste dagen, dat de berg van het huis des HEEREN bevestigd zal zijn op de toppen der bergen, en verheven zal zijn boven de heuvelen; en alle volken zullen derwaarts toevloeien. En vele natiën zullen heengaan en zeggen: Komt, laat ons opgaan naar de berg des HEEREN, naar het huis van de God van Jakob; dan zal Hij ons onderwijzen aangaande Zijn wegen, en wij zullen wandelen in Zijn paden; want uit Sion zal de wet uitgaan, en des HEEREN woord uit Jeruzalem. Jesaja 2:2, 3.

The formalized testing message of Miller came from the faithful church, and the publication called The Telegraph, represents a message from heaven as did the King James Bible, for the word “telegraph”, which is created from two Greek words, is a message from far off. The first word (tele) means “distant or far off,” and the second word (grapho), “to write or record.” Together they mean “to write or transmit at a distance.” In 1611, God, through the production of the King James Bible transmitted His message from heaven, and at the end of two hundred and twenty years, Miller’s message, as first formalized in 1831 in the Vermont Telegraph, also transmitted God’s message from heaven. That message was the “increase of knowledge” that was opened at “the time of the end” in 1798, which then produced a three-step testing process for that generation. That history typified the history of Future for America.

De geformaliseerde beproevingsboodschap van Miller kwam voort uit de getrouwe kerk, en de publicatie genaamd The Telegraph vertegenwoordigt een boodschap uit de hemel, evenals de King James Bible; want het woord “telegraph”, dat is gevormd uit twee Griekse woorden, duidt op een boodschap van verre. Het eerste woord (tele) betekent “verwijderd of ver weg”, en het tweede woord (grapho), “schrijven of vastleggen”. Samen betekenen zij “op afstand schrijven of overbrengen”. In 1611 heeft God door de totstandkoming van de King James Bible Zijn boodschap uit de hemel overgebracht, en aan het einde van tweehonderdtwintig jaar bracht ook Millers boodschap, zoals zij voor het eerst in 1831 in de Vermont Telegraph werd geformaliseerd, Gods boodschap uit de hemel over. Die boodschap was de “toename van kennis” die werd geopend in “de tijd van het einde” in 1798, hetgeen vervolgens voor die generatie een beproevingsproces in drie stappen voortbracht. Die geschiedenis was een voorafschaduwing van de geschiedenis van Future for America.

The Declaration of Independence in 1776, represents the beginning of the earth beast of Revelation thirteen. It represents the beginning of the United States, and in so doing identifies the restriction of independence at the end of the United States. The message of Future for America (as the name suggests), identifies the ending that is typified in the beginning with the publication of the Declaration of Independence. Two hundred and twenty years later in 1996, the ministry that had produced The Time of the End magazine, received the legal entity that had previously been named, Future for America. That year, The Time of the End magazine, that was made up of articles that had been run in the publication called Our Firm Foundation, was published.

De Onafhankelijkheidsverklaring van 1776 vertegenwoordigt het begin van het aardbeest van Openbaring dertien. Zij vertegenwoordigt het begin van de Verenigde Staten en duidt daarmee op de beperking van de onafhankelijkheid aan het einde van de Verenigde Staten. De boodschap van Future for America (zoals de naam suggereert) wijst op het einde dat in het begin wordt getypeerd door de publicatie van de Onafhankelijkheidsverklaring. Tweehonderdtwintig jaar later, in 1996, ontving de bediening die het tijdschrift The Time of the End had voortgebracht, de rechtspersoon die eerder de naam Future for America had gekregen. In dat jaar werd het tijdschrift The Time of the End gepubliceerd, samengesteld uit artikelen die waren verschenen in de publicatie genaamd Our Firm Foundation.

The name of the ministry Future for America, addresses the history of the Declaration of Independence, for that publication marked the beginning of the United States, and Jesus always illustrates the end with the beginning. The title of the publication being The Time of the End, addresses both “the time of the end” in 1989, but also the end of probationary time when Michael stands up. The formalized message in the publication (Daniel eleven, verse forty through forty-five), was unsealed with the collapse of the Soviet Union in 1989 (the time of the end), and the verses that were unsealed present a sequence of history that moves forward from 1989 until verse one of chapter twelve, identifies Michael standing up, and human probation closing.

De naam van de bediening, Future for America, verwijst naar de geschiedenis van de Onafhankelijkheidsverklaring, want die publicatie markeerde het begin van de Verenigde Staten, en Jezus illustreert het einde altijd aan de hand van het begin. De titel van de publicatie, The Time of the End, verwijst zowel naar „de tijd van het einde” in 1989, als naar het einde van de genadetijd wanneer Michaël opstaat. De geformaliseerde boodschap in de publicatie (Daniël elf, vers veertig tot en met vijfenveertig) werd ontsloten met de ineenstorting van de Sovjet-Unie in 1989 (de tijd van het einde), en de verzen die werden ontsloten, presenteren een opeenvolging van geschiedenis die vanaf 1989 voortgaat totdat vers één van hoofdstuk twaalf het opstaan van Michaël en het sluiten van de menselijke genadetijd aanwijst.

From the publication of Declaration of Independence, in 1776, unto the publication of The Time of the End magazine, equates to two hundred and twenty years, and the beginning and ending are addressing the same prophetic subjects. The publication of The Time of the End, was compiled with the chapters which had first being published as articles in the publication Our Firm Foundation, and represents the prophetic truth that without holding to the foundational truths of the Millerite movement (which is “our firm foundation”), it is impossible to understand the “increase of knowledge” at the “time of the end” in 1989.

Vanaf de publicatie van de Onafhankelijkheidsverklaring in 1776 tot aan de publicatie van het tijdschrift The Time of the End verstrijken tweehonderdtwintig jaar, en zowel het begin als het einde behandelen dezelfde profetische onderwerpen. De publicatie van The Time of the End werd samengesteld uit hoofdstukken die eerst als artikelen waren gepubliceerd in de uitgave Our Firm Foundation, en vertegenwoordigt de profetische waarheid dat het, zonder vast te houden aan de fundamentele waarheden van de Milleritische beweging (die “our firm foundation” is), onmogelijk is de “toename van kennis” te begrijpen ten tijde van het einde in 1989.

The waymark represented as “the time of the end,” and the waymark representing the “formalizing” of the message in the parallel histories of the first and third angel’s movements both contain the prophetic elements of the “seven times” of Leviticus twenty-six. The next waymark in the parallel histories is the empowerment of the message as marked by the descent of either the angel of Revelation ten, on August 11, 1840, or the angel of Revelation eighteen, on September 11, 2001. The fulfillment of the second woe of Revelation chapter nine, brought the angel of Revelation ten down, and the fulfillment of the third woe of Revelation chapter ten, brought the angel of Revelation chapter eighteen down.

De wegmarkering die wordt voorgesteld als „de tijd van het einde”, en de wegmarkering die de „formalisering” van de boodschap vertegenwoordigt in de parallelle geschiedenissen van de bewegingen van de eerste en de derde engel, bevatten beide de profetische elementen van de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig. De volgende wegmarkering in de parallelle geschiedenissen is de bekrachtiging van de boodschap, gemarkeerd door de nederdaling van óf de engel van Openbaring tien, op 11 augustus 1840, óf de engel van Openbaring achttien, op 11 september 2001. De vervulling van het tweede wee van Openbaring hoofdstuk negen bracht de engel van Openbaring tien neer, en de vervulling van het derde wee van Openbaring hoofdstuk tien bracht de engel van Openbaring hoofdstuk achttien neer.

In the parallel histories the latter rain begins to “sprinkle” at the point when the angel descends. At that point the message is “empowered” by the confirmation of the predicted event. For the Millerites it was the cessation of the Ottoman supremacy in fulfillment of the time prophecy of Islam of the second Woe in Revelation chapter nine, verse fifteen. For the movement of the one hundred and forty-four thousand it was the “angering of the nations,” a prophecy of Islam of the third Woe which is in the time of the seventh trumpet in Revelation ten, verse seven, that was fulfilled when the great buildings of New York City were brought down.

In de parallelle geschiedenissen begint de late regen te „sprenkelen” op het moment dat de engel neerdaalt. Op dat punt wordt de boodschap „bekrachtigd” door de bevestiging van de voorzegde gebeurtenis. Voor de Millerieten was dit de beëindiging van de Ottomaanse heerschappij, ter vervulling van de tijdsprofetie over de islam van het tweede Wee in Openbaring hoofdstuk negen, vers vijftien. Voor de beweging van de honderd vierenveertigduizend was dit de „toorn der volken”, een profetie over de islam van het derde Wee, dat zich bevindt in de tijd van de zevende bazuin in Openbaring tien, vers zeven, en dat werd vervuld toen de grote gebouwen van New York City werden neergehaald.

Each of the major waymarks of the parallel histories have direct links to the work of the Wonderful Numberer, who places His signature on the relationship of the two visions that represent twenty-three hundred years and twenty-five hundred and twenty years. The prophetic watchmen who are raised up at the descent of the angel blow a warning trumpet that includes the message to Laodicea, that in 1856, was directly linked to the unsealing of the greater light of the “seven times.” The waymark of Habakkuk’s two tables, represented by the 1843 and the 1850 pioneer charts, which both graphically represent the “seven times,” arrived between the descent of the angel and the “first disappointment” in each parallel history.

Elk van de voornaamste merktekens van de parallelle geschiedenissen heeft rechtstreekse verbanden met het werk van de Wonderbare Teller, die Zijn handtekening plaatst op de verhouding van de twee visioenen die drieduizendhonderd jaar en tweeduizend vijfhonderd twintig jaar voorstellen. De profetische wachters die worden opgericht bij de nederdaling van de engel, blazen op een waarschuwende bazuin die de boodschap aan Laodicea omvat, welke in 1856 rechtstreeks verbonden was met de ontzegeling van het grotere licht van de „zeven tijden”. Het merkteken van de twee tafelen van Habakuk, voorgesteld door de pionierskaarten van 1843 en 1850, die beide de „zeven tijden” grafisch voorstellen, verscheen tussen de nederdaling van de engel en de „eerste teleurstelling” in elke parallelle geschiedenis.

The waymark of the “tarrying time” is directly linked to the failed prediction of 1843, which was a prediction of the fulfillment of both the twenty-three hundred years, and also the twenty-five hundred and twenty years. The message of the Midnight Cry was the identification of the soon-coming fulfillment of those two periods of prophetic time. The closed dispensational “door” at the last waymark identifies the fulfillment of those two prophetic periods, and marks where the seventh or Jubilee trumpet begins to sound. Every waymark in each history is directly linked to the “seven times,” and the “seven times” represents the thread that ties both histories together, and both histories represent the message of the latter rain.

De wegwijzer van de „vertoeftijd” is rechtstreeks verbonden met de mislukte voorspelling van 1843, die een voorspelling was van de vervulling van zowel de tweeduizend driehonderd jaren als ook de tweeduizend vijfhonderd twintig jaren. De boodschap van de Middernachtsroep was de aanwijzing van de spoedige vervulling van die twee perioden van profetische tijd. De gesloten bedelingsmatige „deur” bij de laatste wegwijzer duidt de vervulling van die twee profetische perioden aan en markeert waar de zevende of Jubelbazuin begint te klinken. Elke wegwijzer in elke geschiedenis is rechtstreeks verbonden met de „zeven tijden”, en de „zeven tijden” vormen de draad die beide geschiedenissen samenbindt, en beide geschiedenissen vertegenwoordigen de boodschap van de late regen.

We will continue this study in the next article.

Wij zullen deze studie in het volgende artikel voortzetten.

> “‘To them which stumble at the word, being disobedient,’ Christ is a rock of offense. But ‘the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner.’ Like the rejected stone, Christ in His earthly mission had borne neglect and abuse. He was ‘despised and rejected of men; a man of sorrows, and acquainted with grief: . . . He was despised, and we esteemed Him not.’ Isaiah 53:3. But the time was near when He would be glorified. By the resurrection from the dead He would be declared ‘the Son of God with power.’ Romans 1:4. At His second coming He would be revealed as Lord of heaven and earth. Those who were now about to crucify Him would recognize His greatness. Before the universe the rejected stone would become the head of the corner.

> „Voor hen die zich stoten aan het woord, daar zij ongehoorzaam zijn,” is Christus een steen des aanstoots. Maar „de steen die de bouwlieden verworpen hebben, die is geworden tot een hoofd des hoeks.” Gelijk de verworpen steen had Christus in Zijn aardse zending veronachtzaming en mishandeling moeten verduren. Hij was „veracht en van mensen verlaten, een man van smarten en vertrouwd met krankheid: ... Hij was veracht, en wij hebben Hem niet geacht.” Jesaja 53:3. Maar de tijd was nabij dat Hij verheerlijkt zou worden. Door de opstanding uit de doden zou Hij verklaard worden „de Zoon van God met kracht.” Romeinen 1:4. Bij Zijn tweede komst zou Hij geopenbaard worden als Heer van hemel en aarde. Zij die Hem nu weldra zouden kruisigen, zouden Zijn grootheid erkennen. Voor het heelal zou de verworpen steen het hoofd des hoeks worden.

> “And on ‘whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.’ The people who rejected Christ were soon to see their city and their nation destroyed. Their glory would be broken, and scattered as the dust before the wind. And what was it that destroyed the Jews? It was the rock which, had they built upon it, would have been their security. It was the goodness of God despised, the righteousness spurned, the mercy slighted. Men set themselves in opposition to God, and all that would have been their salvation was turned to their destruction. All that God ordained unto life they found to be unto death. In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.

> „En op wie hij ook vallen zal, hem zal hij vermorzelen.” Het volk dat Christus verwierp, zou weldra zijn stad en zijn natie verwoest zien. Hun heerlijkheid zou worden verbrijzeld en verstrooid als stof voor de wind. En wat was het dat de Joden vernietigde? Het was de rots die, indien zij daarop gebouwd hadden, hun zekerheid zou zijn geweest. Het was de verachte goedheid van God, de versmade gerechtigheid, de geringgeschatte barmhartigheid. Mensen stelden zich tegenover God, en alles wat hun tot zaligheid had kunnen zijn, werd hun tot verderf. Alles wat God ten leven had verordend, bevonden zij tot de dood te zijn. In de kruisiging van Christus door de Joden lag de verwoesting van Jeruzalem besloten. Het bloed dat op Golgotha vergoten werd, was het gewicht dat hen ten verderve deed zinken, voor deze wereld en voor de toekomende. Zo zal het zijn op de grote laatste dag, wanneer het oordeel zal neerkomen op hen die Gods genade verwerpen. Christus, hun rots der ergernis, zal hun dan verschijnen als een wrekende berg. De heerlijkheid van Zijn aangezicht, die voor de rechtvaardigen leven is, zal voor de goddelozen een verterend vuur zijn. Wegens verworpen liefde, versmade genade, zal de zondaar worden vernietigd.

> “By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” The Desire of Ages, 599, 600.

> “Door middel van vele illustraties en herhaalde waarschuwingen liet Jezus zien wat voor de Joden het gevolg zou zijn van de verwerping van de Zoon van God. Met deze woorden richtte Hij Zich tot allen in elk tijdperk die weigeren Hem als hun Verlosser aan te nemen. Elke waarschuwing geldt hun. De ontwijde tempel, de ongehoorzame zoon, de valse pachters, de verachtelijke bouwlieden, vinden hun tegenbeeld in de ervaring van iedere zondaar. Tenzij hij zich bekeert, zal het oordeel dat zij voorafschaduwden het zijne zijn.” The Desire of Ages, 599, 600.

Back to Articles