Article

# The Spirit of Prophecy: The Tarrying Time and the Midnight Cry

De Geest der Profetie: de vertoeftijd en de middernachtsroep

Habakkuk's Two Tables

Habakuks twee tafelen

Author

Jeff Pippenger

Published

October 14, 2012

Formats

PDF
Word
Song MP3

A Word of Clarification

Een woord ter verduidelijking

Recently we began to prepare the transcription of Habakkuk’s Two Tables to be translated into the various languages represented on our website. The task of changing a spoken presentation into a written presentation is much more of a task than might be understood if one is not familiar with all the hoops that must be jumped through to turn a spoken presentation into a written presentation, along with the necessary problems of ultimately translating the material into the various languages on the website. We just started our copy-editing of the first of the ninety-five presentations and I discovered another hoop that we must also jump through. It has to do with the progressive development of this message from 1989 until our current history.

Onlangs zijn wij begonnen met de voorbereiding van de transcriptie van Habakkuks Twee Tafelen om die te laten vertalen in de verschillende talen die op onze website vertegenwoordigd zijn. De taak om een gesproken presentatie om te zetten in een geschreven presentatie is aanzienlijk omvangrijker dan men wellicht zou vermoeden wanneer men niet vertrouwd is met alle hindernissen die genomen moeten worden om een gesproken presentatie in een geschreven presentatie om te zetten, samen met de onvermijdelijke moeilijkheden die gepaard gaan met het uiteindelijk vertalen van het materiaal in de verschillende talen op de website. Wij zijn zojuist begonnen met de eindredactie van de eerste van de vijfennegentig presentaties en ik ontdekte nog een andere hindernis die wij eveneens moeten nemen. Die heeft te maken met de voortschrijdende ontwikkeling van deze boodschap vanaf 1989 tot aan onze huidige geschiedenis.

In the presentations of about fifteen years ago there were truths that were in their infant state of understanding. The first of those truths that I must clarify is the arrival of the second angel in Millerite history. I understood at that time that the second angel arrived when the Protestant churches began to close their doors against Miller’s presentation of the first angel’s message, in conjunction with the termination of the year 1843. William Miller worked upon a reckoning of time that he believed identified that the years of 1843 began on March 22, 1843 and ended on March 22, 1844. He had thought the three prophecies that ultimately were placed upon the two sacred charts would terminate in the year of 1843, and he believed that year ended on March 22, 1844. He was wrong on two points.

In de presentaties van ongeveer vijftien jaar geleden waren er waarheden die zich nog in hun prille stadium van begrip bevonden. De eerste van die waarheden die ik moet verduidelijken, is de komst van de tweede engel in de Milleritische geschiedenis. Destijds begreep ik dat de tweede engel kwam toen de protestantse kerken hun deuren begonnen te sluiten voor Millers verkondiging van de boodschap van de eerste engel, in samenhang met het einde van het jaar 1843. William Miller werkte met een tijdrekening waarvan hij meende dat die aantoonde dat de jaren van 1843 op 22 maart 1843 begonnen en op 22 maart 1844 eindigden. Hij had gedacht dat de drie profetieën die uiteindelijk op de twee heilige kaarten werden geplaatst, in het jaar 1843 zouden eindigen, en hij geloofde dat dat jaar op 22 maart 1844 eindigde. Hij had op twee punten ongelijk.

The three prophecies of the 1335 days of Daniel twelve, the 2520 years of the “seven times” of Leviticus twenty-six and the 2300 days of Daniel eight were understood by Miller to concluded in March of 1844. The Lord thereafter guided Samuel Snow to not only understand that the prophecies ended not in 1843, but 1844; but Snow also began to apply the Karite reckoning of time, that was not the time application Miller had been employing. Miller had been using the Rabbinic/equinox-based reckoning of time that based the year upon spring to spring.

De drie profetieën van de 1335 dagen van Daniël twaalf, de 2520 jaren van de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig en de 2300 dagen van Daniël acht werden door Miller geacht in maart 1844 te eindigen. De Heer leidde vervolgens Samuel Snow ertoe niet alleen te verstaan dat de profetieën niet in 1843, maar in 1844 eindigden; maar Snow begon ook de Karaitische tijdrekening toe te passen, hetgeen niet de tijdsbepaling was waarvan Miller zich had bediend. Miller had de rabbijnse/equinox-gebaseerde tijdrekening gebruikt, die het jaar baseerde op lente tot lente.

When we were presenting Habakkuk’s Two Tables, we had not understood this historical reality and were using Miller’s experience to mark March 22, 1844 as the arrival of the second and the beginning of the tarrying time. I understood, and still do that the arrival of that angel corresponded to when the Protestants rejected Miller’s message of the first angel, and the following passage was my point of reference.

Toen wij de Twee Tafelen van Habakuk presenteerden, hadden wij deze historische werkelijkheid niet begrepen en gebruikten wij Millers ervaring om 22 maart 1844 aan te wijzen als de komst van de tweede en het begin van de vertoeftijd. Ik begreep, en begrijp nog steeds, dat de komst van die engel overeenkwam met het moment waarop de protestanten Millers boodschap van de eerste engel verwierpen, en de volgende passage was mijn referentiepunt.

> “In June, 1842, Mr. Miller gave his second course of lectures at the Casco Street church in Portland. I felt it a great privilege to attend these lectures; for I had fallen under discouragements, and did not feel prepared to meet my Saviour. This second course created much more excitement in the city than the first. With few exceptions, the different denominations closed the doors of their churches against Mr. Miller. Many discourses from the various pulpits sought to expose the alleged fanatical errors of the lecturer; but crowds of anxious listeners attended his meetings, and many were unable to enter the house. The congregations were unusually quiet and attentive.” Life Sketches, 27.

> “In juni 1842 gaf de heer Miller zijn tweede reeks lezingen in de Casco Street Church te Portland. Ik achtte het een groot voorrecht deze lezingen bij te wonen; want ik was ten prooi gevallen aan ontmoedigingen en voelde mij niet bereid mijn Heiland te ontmoeten. Deze tweede reeks verwekte in de stad veel grotere opschudding dan de eerste. Op enkele uitzonderingen na sloten de verschillende denominaties de deuren van hun kerken voor de heer Miller. Vele toespraken vanaf de onderscheiden kansels trachtten de vermeende fanatieke dwalingen van de spreker aan de kaak te stellen; maar menigten bezorgde toehoorders woonden zijn bijeenkomsten bij, en velen konden het gebouw niet binnengaan. De gemeenten waren ongewoon stil en aandachtig.” Life Sketches, 27.

I understood the closing of the doors to Miller’s message marked the beginning of the rejection of the first angel, and in agreement with Miller’s understanding of the Rabbinic/equinox-based reckoning of time I assumed that March 22, 1844 marked the conclusion of 1843. Miller’s presentation in Portland in June of 1842 is actually a waymark that identifies a progressive rejection that ultimately concluded on April 18, 1844, but at the time of the presentations we had not recognized Samuel Snow’s application of the Karaite reckoning of time.

Ik begreep dat het sluiten van de deuren voor Millers boodschap het begin markeerde van de verwerping van de eerste engel, en in overeenstemming met Millers begrip van de rabbijnse/op de equinox gebaseerde tijdrekening nam ik aan dat 22 maart 1844 het einde van 1843 markeerde. Millers presentatie in Portland in juni 1842 is in werkelijkheid een wegmerk dat een voortschrijdende verwerping aanduidt die uiteindelijk op 18 april 1844 werd voltooid, maar ten tijde van de presentaties hadden wij Samuel Snows toepassing van de Karaïtische tijdrekening nog niet onderkend.

In the first presentation we began to copy-edit I began to see that what was recorded at that time seems to contradict what we now teach. It does and it doesn’t. It is simply an emphasis upon the progressive arrival of the second angel, and also an illustration of the progressive unsealing of this message, as was the case also in Millerite history. This note of clarification should address those who have stumbled over our identification of April 19, 1844 as the first Millerite disappointment and what was taught in the past.

Bij het redigeren van de eerste presentatie begon ik in te zien dat wat destijds werd vastgelegd, in strijd lijkt te zijn met wat wij nu onderwijzen. Dat is zo, en toch ook niet. Het is eenvoudigweg een nadruk op de geleidelijke komst van de tweede engel, en tevens een illustratie van de geleidelijke ontsluiting van deze boodschap, zoals dat ook het geval was in de Milleritische geschiedenis. Deze verduidelijkende aantekening zou gericht moeten zijn tot hen die gestruikeld zijn over onze identificatie van 19 april 1844 als de eerste Milleritische teleurstelling en over wat in het verleden werd onderwezen.

> “The first and second messages were given in 1843 and 1844, and we are now under the proclamation of the third; but all three of the messages are still to be proclaimed. It is just as essential now as ever before that they shall be repeated to those who are seeking for the truth. By pen and voice we are to sound the proclamation, showing their order, and the application of the prophecies that bring us to the third angel’s message. There cannot be a third without the first and second. These messages we are to give to the world in publications, in discourses, showing in the line of prophetic history the things that have been and the things that will be.” Selected Messages, book 2, 104.

> „De eerste en tweede boodschap werden in 1843 en 1844 gegeven, en wij leven nu onder de verkondiging van de derde; maar alle drie de boodschappen moeten nog steeds worden verkondigd. Het is nu even noodzakelijk als ooit tevoren dat zij worden herhaald aan hen die naar de waarheid zoeken. Met pen en stem moeten wij de verkondiging doen weerklinken, waarbij wij hun volgorde tonen en de toepassing van de profetieën die ons brengen tot de boodschap van de derde engel. Er kan geen derde zijn zonder de eerste en de tweede. Deze boodschappen moeten wij aan de wereld geven in publicaties, in toespraken, waarbij wij in de lijn van de profetische geschiedenis de dingen tonen die geweest zijn en de dingen die zullen zijn.” Selected Messages, boek 2, 104.

## Habakkuk's Two Tables 2 of 95

Habakuks Twee Tafelen 2 van 95

## Understanding the Millerite Calendar and the Tarrying Time

Het begrijpen van de Milleritische Kalender en de Tijd van Vertoeven

In our last presentation, the question arose about how October 22, 1844, can be the tenth day of the seventh month if March 22, 1844, is the first day of the first month. The Millerites in March 1844 misunderstood what they believed to be the end of 1843. After that disappointment, they re-examined the biblical reckoning of time. This is explained in Gerhard Damsteegt's book, Foundations of the Seventh-day Adventist Message and Mission, particularly on pages 89 and 92. When they believed 1843 ended, they reevaluated two components of their time understanding: the change from 1843 to 1844, and the days that mark the beginning and ending of the years, so they could calculate the tenth day of the seventh month.

In onze laatste presentatie rees de vraag hoe 22 oktober 1844 de tiende dag van de zevende maand kan zijn, indien 22 maart 1844 de eerste dag van de eerste maand is. De Millerieten begrepen in maart 1844 verkeerd wat zij voor het einde van 1843 hielden. Na die teleurstelling onderzochten zij de bijbelse tijdrekening opnieuw. Dit wordt uiteengezet in het boek van Gerhard Damsteegt, Foundations of the Seventh-day Adventist Message and Mission, in het bijzonder op de bladzijden 89 en 92. Toen zij meenden dat 1843 was geëindigd, heroverwogen zij twee onderdelen van hun tijdsbegrip: de overgang van 1843 naar 1844, en de dagen die het begin en het einde van de jaren markeren, zodat zij de tiende dag van de zevende maand konden berekenen.

I often emphasize that from March 22nd to October 22nd is seven months. I am not suggesting that this is the Seventh Month Movement, but it is interesting that the Millerites believed March 22nd was significant, and it's a helpful mental marker—seven months later brings you to October 22nd. This is factual.

Ik benadruk vaak dat de periode van 22 maart tot 22 oktober zeven maanden omvat. Ik suggereer niet dat dit de Zevende-Maandbeweging is, maar het is opmerkelijk dat de Millerieten geloofden dat 22 maart betekenisvol was, en het is een nuttig mentaal ijkpunt—zeven maanden later brengt u bij 22 oktober. Dit is een feit.

The disappointment and the tarrying time were not fulfillment's of a time prophecy, but rather the result of a misunderstanding by the Millerites. Their misunderstanding fulfilled the tarrying time and the disappointment; there was no specific prophecy stating that the tarrying time would begin at a certain point. Their belief that 1843 had passed on March 22, 1844, produced the disappointment.

De teleurstelling en de vertoefperiode waren geen vervullingen van een tijdsprofetie, maar veeleer het gevolg van een misverstand van de Millerieten. Hun misverstand vervulde de vertoefperiode en de teleurstelling; er was geen specifieke profetie die stelde dat de vertoefperiode op een bepaald moment zou beginnen. Hun overtuiging dat 1843 op 22 maart 1844 was verstreken, bracht de teleurstelling teweeg.

Damsteegt says:

Damsteegt zegt:

> 'Although the Karaite reckoning which indicated the end of the Jewish year at the new moon on April 17, 1844, was favored in the major Millerite periodicals, the majority of believers looked to March 21, 1844 as the time for Christ's return. Outside the Millerite movement March 21 was well known and there was a very general expectation of an entire overthrow of the whole system of Adventism on that date.'

> Hoewel de Karaïtische tijdrekening, die het einde van het Joodse jaar aangaf bij nieuwe maan op 17 april 1844, in de voornaamste Milleritische periodieken de voorkeur genoot, zag de meerderheid der gelovigen uit naar 21 maart 1844 als de tijd van Christus’ wederkomst. Buiten de Milleritische beweging was 21 maart algemeen bekend, en er bestond op die datum een zeer wijdverbreide verwachting van een algehele ineenstorting van het gehele stelsel van het adventisme.

We read yesterday that Miller was expecting that date. The majority of the Millerites were looking at that date, and even their opponents knew it and were watching for it as proof that the Millerites were false. This was the standard understanding. After it passed, they began to investigate the time prophecies more closely, which led them to October 22, 1844. This provides a point of reference for the question that came up yesterday.

Wij hebben gisteren gelezen dat Miller die datum verwachtte. De meerderheid van de Millerieten zag uit naar die datum, en zelfs hun tegenstanders wisten dit en hielden die in het oog als bewijs dat de Millerieten onjuist waren. Dit was het gangbare begrip. Nadat die datum voorbij was gegaan, begonnen zij de tijdsprofetieën nauwkeuriger te onderzoeken, wat hen leidde tot 22 oktober 1844. Dit verschaft een referentiepunt voor de vraag die gisteren opkwam.

## The Tarrying Time and Ellen White’s First Vision

De Verwijltijd en Ellen Whites Eerste Visioen

Today, I want to spend more time looking at the tarrying time. This is important because we are dealing with Ellen White's first vision, where she says the bright light at the beginning of the path to Heaven was the Midnight Cry, and if you deny that light, you fall off the path to Heaven. I am trying to demonstrate that the Midnight Cry in her vision includes the entire history of the Second Angel's Message.

Vandaag wil ik meer tijd besteden aan de vertoefperiode. Dit is belangrijk omdat wij te maken hebben met het eerste visioen van Ellen White, waarin zij zegt dat het heldere licht aan het begin van het pad naar de hemel de Middernachtsroep was, en dat, als men dat licht loochent, men van het pad naar de hemel afvalt. Ik probeer aan te tonen dat de Middernachtsroep in haar visioen de gehele geschiedenis van de boodschap van de tweede engel omvat.

Personally, I have no problem saying that the Midnight Cry in that vision, which is at the beginning of the path and sheds light all along the way, represents the history of the Millerites from 1840 to 1844. The dynamics of that history must be rightly understood. The fulfillment of the Midnight Cry itself was from August 12th through 17th, when the message was presented at the Exeter Camp Meeting, and then they carried the message for about two months—September and October, two months and five days. Before October 22nd, they were preparing for the Lord's return. This two-month period is the history of the Midnight Cry. However, you cannot understand this period without understanding the steps that led into it. For me, the Midnight Cry is, more specifically, the history of the tarrying time, continuing through October 22, 1844.

Persoonlijk heb ik er geen moeite mee te zeggen dat de Middernachtsroep in dat visioen, die zich aan het begin van het pad bevindt en onderweg overal licht verspreidt, de geschiedenis van de Millerieten van 1840 tot 1844 vertegenwoordigt. De dynamiek van die geschiedenis moet juist worden begrepen. De vervulling van de Middernachtsroep zelf vond plaats van 12 tot en met 17 augustus, toen de boodschap op de kampbijeenkomst te Exeter werd gebracht, en vervolgens droegen zij de boodschap gedurende ongeveer twee maanden uit—september en oktober, twee maanden en vijf dagen. Vóór 22 oktober bereidden zij zich voor op de terugkeer van de Heer. Deze periode van twee maanden is de geschiedenis van de Middernachtsroep. Men kan deze periode echter niet begrijpen zonder de stappen te verstaan die ertoe hebben geleid. Voor mij is de Middernachtsroep, meer in het bijzonder, de geschiedenis van de vertoeftijd, die voortduurt tot en met 22 oktober 1844.

## Locating the Three Angels’ Messages

Het lokaliseren van de boodschappen van de drie engelen

Here is the history of 1840 to 1844. There are several passages in the Spirit of Prophecy where Sister White tells us we need to know where to locate the messages. When you begin to locate the messages, you realize that all the messages arrive at a certain point in time and are thereafter empowered.

Hier volgt de geschiedenis van 1840 tot 1844. Er zijn verscheidene passages in de Geest der Profetie waarin zuster White ons zegt dat wij moeten weten waar wij de boodschappen moeten plaatsen. Wanneer u begint de boodschappen te plaatsen, beseft u dat alle boodschappen op een bepaald tijdstip aankomen en daarna met kracht worden bekleed.

The First Angel arrives in 1798 at the Time of the End, when the Book of Daniel is unsealed and there is an increase of knowledge. The First Angel's Message is empowered on August 11, 1840, when the year-day principle is confirmed for the whole world, bringing down the Angel of Revelation 10, which symbolizes the empowerment of the First Angel's Message.

De Eerste Engel komt in 1798 aan ten tijde van het einde, wanneer het boek Daniël wordt ontsloten en er een toeneming van kennis is. De boodschap van de Eerste Engel wordt bekrachtigd op 11 augustus 1840, wanneer het jaar-dagbeginsel voor de gehele wereld wordt bevestigd, waardoor de Engel van Openbaring 10 neerdaalt, wat de bekrachtiging van de boodschap van de Eerste Engel symboliseert.

The Second Angel arrives in June of 1842. We read yesterday that in June of 1842, Mr. Miller gave his second course of presentations at the Casco Street church. With few exceptions, the Protestant churches closed their doors. So, in June of 1842, the Second Angel's Message arrives, because when a Protestant church closes its door against the First Angel's Message, it becomes part of Babylon. The Second Angel's Message is a call out of Babylon. It is progressive.

De tweede engel verschijnt in juni 1842. Wij lazen gisteren dat de heer Miller in juni 1842 zijn tweede reeks voordrachten gaf in de kerk aan Casco Street. Op enkele uitzonderingen na sloten de protestantse kerken hun deuren. Aldus komt in juni 1842 de boodschap van de tweede engel, want wanneer een protestantse kerk haar deur sluit voor de boodschap van de eerste engel, wordt zij een deel van Babylon. De boodschap van de tweede engel is een oproep om uit Babylon uit te gaan. Zij is progressief.

Sister White tells us that even though the Protestants began to close their doors in June of 1842, the call out of Babylon—the content of the Second Angel's Message—did not actually begin until the Summer of 1844.

Zuster White zegt ons dat, hoewel de protestanten in juni 1842 begonnen hun deuren te sluiten, de oproep om uit Babylon uit te gaan — de inhoud van de boodschap van de tweede engel — in werkelijkheid pas in de zomer van 1844 begon.

The Second Angel's Message arrives in June of 1842 and is empowered with the message of the Midnight Cry, August 12th–17th, 1844, at the Exeter Camp Meeting.

De boodschap van de tweede engel komt in juni 1842 en wordt bekrachtigd met de boodschap van de Middernachtsroep, 12–17 augustus 1844, op de kampbijeenkomst te Exeter.

The Third Angel arrives on October 22, 1844, because on that day the way into the Most Holy Place is opened, where men can understand that Christ is now the High Priest in the Most Holy Place. There, the ark of the covenant is recognized, and in the ark are the Ten Commandments. When Sister White was taken into the Most Holy Place and looked at the Ten Commandments, she saw that the Sabbath Commandment shone above the others, marking the significance of the Sabbath in the Third Angel's Message. It will be a test over Sabbath or Sunday. On October 22, 1844, the content of the Third Angel's Message arrives.

De derde engel arriveert op 22 oktober 1844, omdat op die dag de weg naar het Allerheiligste wordt geopend, waar mensen kunnen verstaan dat Christus nu de Hogepriester is in het Allerheiligste. Daar wordt de ark van het verbond herkend, en in de ark bevinden zich de Tien Geboden. Toen zuster White in het Allerheiligste werd opgenomen en de Tien Geboden aanschouwde, zag zij dat het sabbatsgebod boven de andere straalde, waarmee de betekenis van de sabbat in de boodschap van de derde engel werd gemarkeerd. Het zal een beproeving zijn inzake sabbat of zondag. Op 22 oktober 1844 arriveert de inhoud van de boodschap van de derde engel.

One characteristic of all three messages is that when the First Angel's Message arrived in 1798, no one understood it. The Lord raised up William Miller to be the messenger of the First Angel, but it was not until 1818—twenty years later—that Miller began to understand the message. The message arrives, but it takes time before God's people recognize it, and then it is empowered.

Een kenmerk van alle drie boodschappen is dat, toen de boodschap van de eerste engel in 1798 kwam, niemand haar begreep. De Heer verwekte William Miller om de boodschapper van de eerste engel te zijn, maar pas in 1818 — twintig jaar later — begon Miller de boodschap te begrijpen. De boodschap komt, maar het kost tijd voordat Gods volk haar herkent, en dan wordt zij met kracht bekleed.

The Second Angel's Message arrives in June of 1842, but no Millerites in 1842 began calling the Protestant churches Babylon. They did not recognize it yet. It was not until the Summer of 1844 that they began to recognize it and call people out of the churches. The message arrives, then it is understood, and then it is empowered.

De boodschap van de tweede engel komt in juni 1842, maar geen van de Millerieten begon in 1842 de protestantse kerken Babylon te noemen. Zij herkenden dit nog niet. Pas in de zomer van 1844 begonnen zij dit te onderkennen en mensen uit de kerken te roepen. De boodschap komt, daarna wordt zij begrepen, en vervolgens wordt zij bekrachtigd.

On October 22, 1844, when Hiram Edson had his vision of Christ moving from the Holy Place to the Most Holy Place, they received some light on Christ's change of ministration. But on October 23, 1844, Hiram Edson was not prepared to write an article or preach a sermon about Sunday being the mark of the beast. They did not understand the Third Angel's Message until after that time period.

Op 22 oktober 1844, toen Hiram Edson zijn visioen had van Christus Die Zich verplaatste van het Heilige naar het Allerheiligste, ontvingen zij enig licht over de verandering in Christus’ bediening. Maar op 23 oktober 1844 was Hiram Edson niet in staat een artikel te schrijven of een preek te houden over de zondag als het merkteken van het beest. Zij begrepen de boodschap van de derde engel pas na die periode.

The Third Angel's Message is empowered, as Seventh-day Adventists know, when the Fourth Angel of Revelation 18 joins it. For those watching this on LiveStreaming or later on DVDs, you may want to argue about the timing of the Fourth Angel joining the Third on September 11, 2001. At this point, we are not making any arguments about that, but we are not denying it either: The Fourth Angel joins the Third Angel with the Twin Towers coming down, and this is where the Third Angel's Message is empowered.

De boodschap van de derde engel wordt, zoals zevendedagsadventisten weten, bekrachtigd wanneer de vierde engel van Openbaring 18 zich daarbij voegt. Voor hen die dit via LiveStreaming bekijken, of later op dvd’s, bestaat wellicht de neiging om te redetwisten over het tijdstip waarop de vierde engel zich op 11 september 2001 bij de derde voegde. Op dit punt voeren wij daarover geen betoog, maar wij ontkennen het evenmin: de vierde engel voegt zich bij de derde engel wanneer de Twin Towers neerstorten, en hier wordt de boodschap van de derde engel bekrachtigd.

All three Angels' Messages have these characteristics: they arrive, are understood, and then are empowered.

Alle drie de boodschappen van de engelen hebben deze kenmerken: zij komen, worden begrepen en worden vervolgens bekrachtigd.

## The Two Door Closings and Temple Cleansings

De twee sluitingen van de deur en de reinigingen van de tempel

In June of 1842, a door began to close, marked by the Protestant churches closing their doors against the First Angel's Message. At the beginning of this history, we see a door closing, and at the end of this history—the history of the Second Angel—the door closes again, the door into the Most Holy Place, the door in the parable of the Ten Virgins.

In juni 1842 begon een deur zich te sluiten, gekenmerkt door het feit dat de protestantse kerken hun deuren sloten voor de boodschap van de eerste engel. Aan het begin van deze geschiedenis zien wij een deur die zich sluit, en aan het einde van deze geschiedenis — de geschiedenis van de tweede engel — sluit de deur zich opnieuw: de deur naar het Allerheiligste, de deur in de gelijkenis van de tien maagden.

These two door closings are important to mark, especially if you are going to deal with the two temple cleansings. Christ cleansed the temple twice when He was on Earth, and Sister White tells us there will be two temple cleansings at the end of the world, as there were in the time of the Millerites. The temple cleansings in the Millerite time can be marked at the closing of the door in June 1842—the first door of the temple, Protestantism—and at the second temple cleansing, when the Millerites' temple cleansing is finished.

Deze twee sluitingen van de deur zijn belangrijk om op te merken, vooral als u zich gaat bezighouden met de twee reinigingen van de tempel. Christus reinigde de tempel tweemaal toen Hij op aarde was, en Zuster White zegt ons dat er aan het einde van de wereld twee reinigingen van de tempel zullen zijn, evenals in de tijd van de Millerieten. De reinigingen van de tempel in de tijd van de Millerieten kunnen worden gemarkeerd bij het sluiten van de deur in juni 1842—de eerste deur van de tempel, het protestantisme—en bij de tweede reiniging van de tempel, wanneer de tempelreiniging van de Millerieten voltooid is.

We are going to look at the tarrying time. In this history of the Second Angel, the tarrying time comes in at March 22, 1844, and is bookended by two temple cleansings. That is the Second Angel's Message.

Wij zullen de vertoefperiode bezien. In deze geschiedenis van de Tweede Engel vangt de vertoefperiode aan op 22 maart 1844 en wordt zij aan weerszijden begrensd door twee tempelreinigingen. Dat is de boodschap van de Tweede Engel.

This is also the story of Gideon. There were two cleansings in the story of Gideon, which is one of the symbols of the two temple cleansings and the Second Angel's Message.

Dit is ook het verhaal van Gideon. Er waren twee reinigingen in het verhaal van Gideon, wat een van de symbolen is van de twee tempelreinigingen en de boodschap van de tweede engel.

## The Tarrying Time and the Midnight Cry in Prophecy

De Vertoeftijd en de Middernachtsroep in de Profetie

Let us begin our study with a quote from Spiritual Gifts, volume 1, pages 195–196. We are looking at the tarrying time to understand its connection with the Midnight Cry, because we do not want to reject the light of the Midnight Cry; if we do, we fall off the path to the wicked world below.

Laten wij onze studie beginnen met een citaat uit Spiritual Gifts, deel 1, bladzijden 195–196. Wij bezien de vertragende tijd om het verband ervan met de Middernachtsroep te begrijpen, want wij willen het licht van de Middernachtsroep niet verwerpen; indien wij dat doen, vallen wij van het pad af naar de goddeloze wereld beneden.

Angels were sent to aid the mighty angel from heaven, and I heard voices which seemed to sound everywhere, "Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues; for her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. This message seemed to be an addition to the third message,"—Now, she just quoted Revelation 18:4, "Come out of her, my people, . . . ." And she says, "This message seemed to be an addition to the third [Angel's] message and joined it, as the midnight cry joined the second angel's message in 1844."

Engelen werden gezonden om de machtige engel uit de hemel te hulp te komen, en ik hoorde stemmen die schenen overal te klinken: „Gaat uit van haar, mijn volk, opdat gij geen deelhebbers wordt aan haar zonden en opdat gij niet ontvangt van haar plagen; want haar zonden hebben zich opgestapeld tot aan de hemel, en God heeft aan haar ongerechtigheden gedacht.” Deze boodschap scheen een toevoeging te zijn aan de derde boodschap” — Hier citeerde zij zojuist Openbaring 18:4: „Gaat uit van haar, mijn volk, . . . .” En zij zegt: „Deze boodschap scheen een toevoeging te zijn aan de derde [Engelen]boodschap en voegde zich daarbij, zoals de middernachtsroep zich in 1844 bij de boodschap van de tweede engel voegde.”

The Second Angel's Message arrives in June of 1842, and the Midnight Cry joins it in August of 1844. This outpouring of the Spirit upon this message—the call out of Babylon—is the history Sister White uses to describe the history of September 11, 2001, when the Third Angel's Message is joined by the Fourth Angel. The Fourth Angel is when the Mighty Angel of Revelation 18 descends.

De boodschap van de tweede engel komt in juni 1842, en de Middernachtsroep voegt zich daarbij in augustus 1844. Deze uitstorting van de Geest op deze boodschap — de oproep om uit Babylon uit te gaan — is de geschiedenis die Zuster White gebruikt om de geschiedenis van 11 september 2001 te beschrijven, wanneer de boodschap van de derde engel wordt vergezeld door de vierde engel. De vierde engel is het moment waarop de Machtige Engel van Openbaring 18 neerdaalt.

"This message seemed to be an addition to the third message and joined it, as the midnight cry joined the second angel's message in 1844. The glory of God rested upon the patient, waiting saints,"—Who did the glory of God rest upon? The patient—what? Waiting. The patient, waiting saints. Okay? The waiting saints; because, we are in the history now where prophecy says, "Blessed is he who waiteth, and cometh to the 1335. Though the vision tarry, wait for it." The people who are going to receive the outpouring of the Holy Spirit are the waiting saints.

„Deze boodschap scheen een aanvulling op de derde boodschap te zijn en zich daarmee te verenigen, zoals de middernachtsroep zich in 1844 met de boodschap van de tweede engel verenigde. De heerlijkheid van God rustte op de geduldige, wachtende heiligen” — Op wie rustte de heerlijkheid van God? Op de geduldige — wat? Wachtende. De geduldige, wachtende heiligen. Goed? De wachtende heiligen; want wij bevinden ons nu in die geschiedenis waarin de profetie zegt: „Welzalig is hij die verwacht en komt tot de 1335. Al vertoeft het gezicht, verbeid het.” De mensen die de uitstorting van de Heilige Geest zullen ontvangen, zijn de wachtende heiligen.

"The glory of God rested upon the patient, waiting saints, and they fearlessly gave the last solemn warning, proclaiming the fall of Babylon, and calling upon God's people to come out of her; that they might escape her fearful doom."—Of course, this is in our day and age; but, the waiting saints in our day and age are prefigured by the waiting saints in the Millerite History which we are looking at.

„De heerlijkheid van God rustte op de geduldige, wachtende heiligen, en zij gaven onbevreesd de laatste plechtige waarschuwing, waarbij zij de val van Babylon verkondigden en Gods volk opriepen uit haar uit te gaan, opdat het haar vreselijk oordeel zou ontkomen.” — Uiteraard betreft dit onze tijd; maar de wachtende heiligen in onze tijd worden voorafgebeeld door de wachtende heiligen in de Milleritische geschiedenis die wij bezien.

"The light that was shed upon the waiting ones penetrated everywhere, and those who had any light in the churches, who had not heard and rejected the three messages, answered to the call, and left the fallen churches."—This is the "Come out of her, my people!" This is talking about those that come out of the churches of Babylon in our day and age once The Sunday Law arrives in the United States. They are the fallen churches, the churches of Babylon.

Het licht dat op de wachtenden werd uitgestort, drong overal door, en allen die in de kerken enig licht hadden, die de drie boodschappen niet hadden gehoord en verworpen, gaven gehoor aan de roep en verlieten de gevallen kerken.” — Dit is het „Gaat uit van haar, Mijn volk!” Dit spreekt over hen die in onze tijd uit de kerken van Babylon uitgaan zodra de Zondagswet in de Verenigde Staten wordt ingevoerd. Zij zijn de gevallen kerken, de kerken van Babylon.

"Many had come to years of accountability since these messages had been given, and the light shone upon them, and they were privileged to choose life or death."—Now she is saying that there are people in the Protestant churches today that have come to the age of accountability since October 22, 1844; and, this is so. The people in the Protestant churches today were not alive when the Third Angel's Message arrived in Millerite History. They are not held accountable to the rejection that the Protestant churches did in their time period, and this is a key point to take note of if you ever study how the history of Christ illustrates the end of the world; because, technically, prophetically Jerusalem could have, should have been destroyed in AD34.

„Velen waren tot de jaren van verantwoordelijkheid gekomen sinds deze boodschappen waren gegeven, en het licht scheen op hen, en hun was het voorrecht verleend het leven of de dood te kiezen.” — Nu zegt zij dat er heden ten dage in de protestantse kerken mensen zijn die sinds 22 oktober 1844 tot de leeftijd van verantwoordelijkheid zijn gekomen; en dit is zo. De mensen in de protestantse kerken van heden waren niet in leven toen de boodschap van de Derde Engel in de Milleritische geschiedenis kwam. Zij worden niet verantwoordelijk gehouden voor de verwerping waaraan de protestantse kerken zich in hun tijdsperiode schuldig maakten, en dit is een belangrijk punt om op te merken als men ooit bestudeert hoe de geschiedenis van Christus het einde van de wereld illustreert; want technisch gezien had Jeruzalem, profetisch gesproken, in AD34 vernietigd kunnen en behoren te worden.

There were 490 years of probationary time cut off for the Jews out of the 2300 years marked in Daniel 8 and Daniel 9. Those 490 years ended in AD 34 with the stoning of Stephen. At that point, Jerusalem, prophetically, was to be destroyed, but it was not destroyed until 70. In The Great Controversy, Sister White says the same thing about that history. She says there were children and others who had not heard the message of Christ and the disciples before 34, and God in His mercy gave them time to be confronted with the message before the destruction of Jerusalem. She identifies, as does Christ, the destruction of Jerusalem as illustrating the end of the world.

Van de 2300 jaren die in Daniël 8 en Daniël 9 zijn aangeduid, waren 490 jaren van genadetijd voor de Joden afgesneden. Die 490 jaren eindigden in 34 n.Chr. met de steniging van Stefanus. Op dat moment moest Jeruzalem, profetisch gezien, worden verwoest, maar het werd pas in 70 verwoest. In De grote strijd zegt zuster White hetzelfde over die geschiedenis. Zij zegt dat er kinderen en anderen waren die vóór 34 de boodschap van Christus en de discipelen niet hadden gehoord, en dat God hun in Zijn barmhartigheid tijd gaf om met de boodschap te worden geconfronteerd vóór de verwoesting van Jeruzalem. Zij duidt, evenals Christus, de verwoesting van Jeruzalem aan als een illustratie van het einde van de wereld.

That history prefigures the very history she is speaking about. When The Sunday Law comes to the United States and the message finally goes to the fallen churches, God's children now in Babylon will not be held accountable for the rejection their churches or ancestors made in the 19th Century.

Die geschiedenis is een voorafschaduwing van juist de geschiedenis waarover zij spreekt. Wanneer de Zondagswet naar de Verenigde Staten komt en de boodschap eindelijk tot de gevallen kerken gaat, zullen Gods kinderen die zich nu in Babylon bevinden niet verantwoordelijk worden gehouden voor de verwerping waaraan hun kerken of voorouders in de 19e eeuw schuldig waren.

> "Many had come to years of accountability since these messages had been given, and the light shone upon them, and they were privileged to choose life or death. Some chose life, and took their stand with those looking for their Lord, and keeping all his commandments. The third message was to do its work; all were to be tested upon it, and the precious ones were to be called out from the religious bodies. A compelling power moves the honest, while the manifestation of the power of God holds in fear and restraint relatives and friends, and they dare not, neither have they power to, hinder those who feel the work of the Spirit of God upon them. The last call is carried even to the poor slaves, and the pious among them, with humble expressions, pour forth their songs of extravagant joy at the prospect of their happy deliverance, and their masters cannot check them; for a fear and astonishment keep them silent. Mighty miracles are wrought, the sick are healed, and signs and wonders follow the believers. God is in the work, and every saint, fearless of consequences, follows the convictions of his own conscience, and unites with those who are keeping all the commandments of God; and they sound abroad the third message with power. I saw that the third message would close with power and strength far exceeding the midnight cry."

> Velen waren tot de jaren van verantwoordelijkheid gekomen sinds deze boodschappen waren gegeven, en het licht scheen op hen, en hun werd het voorrecht geschonken het leven of de dood te kiezen. Sommigen kozen het leven en schaarden zich aan de zijde van hen die hun Heer verwachtten en al Zijn geboden onderhielden. De derde boodschap moest haar werk doen; allen moesten daarop beproefd worden, en de kostbaren moesten uit de godsdienstige lichamen worden uitgeroepen. Een dwingende kracht brengt de oprechten in beweging, terwijl de openbaring van de kracht Gods verwanten en vrienden in vrees en terughouding houdt, zodat zij het niet durven, noch de macht hebben, hen te hinderen die het werk van de Geest Gods op zich voelen. De laatste oproep bereikt zelfs de arme slaven, en de godvruchtigen onder hen storten met nederige woorden hun liederen van uitbundige vreugde uit bij het vooruitzicht van hun gelukkige bevrijding, en hun meesters kunnen hen niet tegenhouden; want vrees en verbazing houden hen stil. Machtige wonderen worden verricht, de zieken worden genezen, en tekenen en wonderen volgen de gelovigen. God is in het werk, en iedere heilige, onbevreesd voor de gevolgen, volgt de overtuiging van zijn eigen geweten en verenigt zich met hen die al de geboden Gods onderhouden; en met kracht verkondigen zij de derde boodschap alom. Ik zag dat de derde boodschap zou eindigen met een macht en sterkte die verre die van de middernachtsroep te boven gingen.

In these two paragraphs, this is the second time she has compared our history at The Sunday Law at the end of the world with the history of the Midnight Cry. The first time, she says the Mighty Angel of Revelation 18 joins the Third Angel as the Midnight Cry joined the Second Angel. Even though she is addressing the history of The Sunday Law crisis, she is clearly using the history of the Second Angel as a point of reference. They are parallel histories.

In deze twee alinea’s is dit de tweede keer dat zij onze geschiedenis bij de Zondagswet aan het einde van de wereld vergelijkt met de geschiedenis van de Middernachtsroep. De eerste keer zegt zij dat de Machtige Engel van Openbaring 18 zich bij de Derde Engel voegt, zoals de Middernachtsroep zich bij de Tweede Engel voegde. Hoewel zij de geschiedenis van de crisis van de Zondagswet behandelt, gebruikt zij duidelijk de geschiedenis van de Tweede Engel als referentiepunt. Het zijn parallelle geschiedenissen.

> "Servants of God, endowed with power from on high, with their faces lighted up, and shining with holy consecration, went forth fulfilling their work, and proclaiming the message from heaven. Souls that were scattered all through the religious bodies answered to the call, and the precious were hurried out of the doomed churches, as Lot was hurried out of Sodom before her destruction."

> Dienaren van God, bekleed met kracht uit den hoge, met hun gezichten verlicht en stralend van heilige toewijding, trokken uit om hun werk te volbrengen en de boodschap uit de hemel te verkondigen. Zielen die verspreid waren door alle godsdienstige gemeenschappen heen, gaven gehoor aan de roep, en de kostbaren werden met spoed uit de ten dode opgeschreven kerken geleid, zoals Lot uit Sodom werd weggevoerd vóór haar verwoesting.

When it comes to the call out of Babylon, whether at the end of the world or in the Second Angel's Message, Lot is a symbol of that history and the destruction of Sodom.

Wanneer het gaat om de oproep om uit Babylon uit te gaan, hetzij aan het einde van de wereld, hetzij in de boodschap van de tweede engel, is Lot een symbool van die geschiedenis en van de verwoesting van Sodom.

If you understand Daniel 11 correctly, in verse 41 the King of the North enters the glorious land and many are overthrown, but "these shall escape his hand, even Edom, Moab, and the chief of the children of Ammon." Moab and Ammon are the children of Lot's two daughters. Lot's family represents those who escape the hand of the papacy at The Sunday Law crisis.

Als u Daniël 11 juist begrijpt, trekt in vers 41 de koning van het noorden het heerlijke land binnen en velen worden ten val gebracht, maar „dezen zullen aan zijn hand ontkomen: Edom, Moab en het voornaamste der kinderen Ammons.” Moab en Ammon zijn de kinderen van Lots twee dochters. Lots gezin vertegenwoordigt hen die aan de hand van het pausdom ontkomen ten tijde van de crisis van de zondagswet.

Sister White uses this symbolism. The fallen churches are represented by Lot, and the precious were hurried out of the doomed churches, as Lot was hurried out of Sodom before her destruction. God's people were fitted up and strengthened by the excellent glory which fell upon them in rich abundance, preparing them to endure the hour of temptation. A multitude of voices were heard everywhere, saying, "Here is the patience of the saints; here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus."

Zuster White gebruikt deze symboliek. De gevallen kerken worden voorgesteld door Lot, en de kostbaren werden haastig uit de ten dode opgeschreven kerken geleid, zoals Lot uit Sodom werd weggevoerd vóór haar verwoesting. Gods volk werd toegerust en gesterkt door de voortreffelijke heerlijkheid die in rijke overvloed op hen neerdaalde, om hen voor te bereiden de ure der verzoeking te doorstaan. Overal werd een menigte van stemmen gehoord, die zeiden: “Hier is de lijdzaamheid der heiligen; hier zijn zij die de geboden van God en het geloof van Jezus bewaren.”

While she is talking about the call out of Babylon at the end of the world, she uses the history of the Second Angel's Message in the Millerite time period to describe that call. The Second Angel's Message is a call out of Babylon, and this history typifies the history of The Sunday Law crisis.

Terwijl zij spreekt over de uitroeping uit Babylon aan het einde van de wereld, gebruikt zij de geschiedenis van de boodschap van de tweede engel in de Milleritische periode om die roeping te beschrijven. De boodschap van de tweede engel is een oproep om uit Babylon weg te trekken, en deze geschiedenis is een type van de geschiedenis van de crisis van de zondagswet.

One of the biblical references Ellen White uses to describe this history is the story of Sodom and Gomorrah. We will read from Genesis 19:1-11, which is part of the story of Lot.

Een van de Bijbelse verwijzingen die Ellen White gebruikt om deze geschiedenis te beschrijven, is het verhaal van Sodom en Gomorra. Wij zullen lezen uit Genesis 19:1-11, dat deel uitmaakt van het verhaal van Lot.

> And there came two angels to Sodom at even; and Lot sat in the gate of Sodom: and Lot seeing them rose up to meet them; and he bowed himself with his face toward the ground; And he said, Behold now, my lords, turn in, I pray you, into your servant's house, and tarry all night, and wash your feet, and ye shall rise up early, and go on your ways. And they said, Nay; but we will abide in the street all night. And he pressed upon them greatly; and they turned in unto him, and entered into his house; and he made them a feast, and did bake unleavened bread, and they did eat. But before they lay down, the men of the city, even the men of Sodom, compassed the house round, both old and young, all the people from every quarter: And they called unto Lot, and said unto him, Where are the men which came in to thee this night? bring them out unto us, that we may know them. And Lot went out at the door unto them, and shut the door after him, And said, I pray you, brethren, do not so wickedly. Behold now, I have two daughters which have not known man; let me, I pray you, bring them out unto you, and do ye to them as is good in your eyes: only unto these men do nothing; for therefore came they under the shadow of my roof. And they said, Stand back. And they said again, This one fellow came in to sojourn, and he will needs be a judge: now will we deal worse with thee, than with them. And they pressed sore upon the man, even Lot, and came near to break the door. But the men put forth their hand, and pulled Lot into the house to them, and shut the door. And they smote the men that were at the door of the house with blindness, both small and great: so that they wearied themselves to find the door.

> En er kwamen in de avond twee engelen te Sodom; en Lot zat in de poort van Sodom; en toen Lot hen zag, stond hij op hun tegemoet, en hij boog zich met het aangezicht ter aarde. En hij zei: Zie toch, mijn heren, wijkt toch af naar het huis van uw knecht, en overnacht daar, en was uw voeten; daarna zult gij vroeg opstaan en uw weg vervolgen. Maar zij zeiden: Neen, wij zullen de nacht op straat doorbrengen. En hij drong sterk bij hen aan; toen weken zij af naar hem en kwamen zijn huis binnen. En hij bereidde hun een maaltijd, en bakte ongezuurde broden, en zij aten. Maar eer zij zich te ruste gelegd hadden, omsingelden de mannen van de stad, de mannen van Sodom, het huis, zowel jong als oud, al het volk uit alle hoeken. En zij riepen Lot en zeiden tot hem: Waar zijn de mannen die deze nacht tot u gekomen zijn? Breng hen naar buiten tot ons, opdat wij hen kennen. Toen ging Lot tot hen uit in de deuropening en sloot de deur achter zich. En hij zei: Ik bid u, broeders, handelt toch niet zo goddeloos. Zie toch, ik heb twee dochters die geen man bekend hebben; laat mij hen toch naar buiten tot u brengen, en doet met haar wat goed is in uw ogen; alleen doet deze mannen niets, want daarom zijn zij onder de schaduw van mijn dak gekomen. Maar zij zeiden: Ga opzij. En zij zeiden verder: Deze ene is als vreemdeling komen wonen, en nu wil hij rechter spelen! Nu zullen wij u erger behandelen dan hen. En zij drongen hevig aan op die man, op Lot, en kwamen naderbij om de deur open te breken. Maar de mannen staken hun hand uit, trokken Lot bij zich in huis en sloten de deur. En zij sloegen de mannen die aan de deur van het huis waren met blindheid, klein en groot, zodat zij zich afmatten om de deur te vinden.

## Progressive Testing and the Tarrying Time

Voortschrijdende Beproeving en de Vertoevende Tijd

Sister White talks about a progressive testing process in the time of Christ and in the time of the Millerites, illustrating a progressive testing process for us. In Early Writings, page 259, she says:

Zuster White spreekt over een voortschrijdend beproevingsproces in de tijd van Christus en in de tijd van de Millerieten, en illustreert daarmee een voortschrijdend beproevingsproces voor ons. In Early Writings, pagina 259, zegt zij:

> "Those who would not receive the message of John the Baptist could not be benefitted by the teachings of Jesus, neither could they be benefitted by the ministration of Christ in the Sanctuary above." She then says, "Those that did not receive the First Angel's Message could not be benefitted by the Second Angel's Message, neither could they be benefitted by the Midnight Cry."

> „Zij die de boodschap van Johannes de Doper niet wilden aannemen, konden geen baat vinden bij de leringen van Jezus; evenmin konden zij baat vinden bij de bediening van Christus in het hemelse Heiligdom.” Vervolgens zegt zij: „Zij die de boodschap van de eerste engel niet aannamen, konden geen baat vinden bij de boodschap van de tweede engel; evenmin konden zij baat vinden bij de middernachtsroep.”

In that passage in Early Writings, 259, when the door is closed in the time of Christ, the Jews are in perfect darkness, blindness.

In die passage in Early Writings, 259, wanneer de deur gesloten is in de tijd van Christus, verkeren de Joden in volkomen duisternis, blindheid.

The Millerite history of the Second Angel is the history of Lot. The two angels come to town (June 1842), the Second Angel's Message arrives, and Lot has them tarry for the night (the Tarrying Time). There is a judgment, and then a door closes (October 22, 1844).

De Milleritische geschiedenis van de Tweede Engel is de geschiedenis van Lot. De twee engelen komen de stad binnen (juni 1842), de boodschap van de Tweede Engel arriveert, en Lot laat hen die nacht bij zich overnachten (de Vertoeftijd). Er is een oordeel, en vervolgens sluit zich een deur (22 oktober 1844).

We will look at another biblical history where a tarrying time lines up with the Millerite History before pulling this together.

Wij zullen nog een andere bijbelse geschiedenis bezien waarin een tijd van vertoeven overeenkomt met de Milleritische geschiedenis, voordat wij dit samenbrengen.

## Moses, the Sanctuary, and the Tarrying Time

Mozes, het Heiligdom en de Vertoeftijd

The next history is Moses receiving instructions on building the sanctuary and the Law.

De volgende geschiedenis betreft Mozes die onderricht ontvangt aangaande de bouw van het heiligdom en de Wet.

> "Upon the seventh day, which was the Sabbath, Moses was called up into the cloud. The thick cloud opened in the sight of all Israel, and the glory of the Lord broke forth like devouring fire. 'And Moses went into the midst of the cloud, and gat him up into the mount; and Moses was in the mount forty days and forty nights." Patriarchs and Prophets, 313, 314.

> Op de zevende dag, die de sabbat was, werd Mozes geroepen om op te klimmen in de wolk. De dichte wolk opende zich voor de ogen van heel Israël, en de heerlijkheid des Heren brak door als een verterend vuur. „En Mozes ging midden in de wolk, en klom op de berg; en Mozes was op de berg veertig dagen en veertig nachten.” Patriarchen en Profeten, 313, 314.

The forty days' tarry in the mount did not include the six days of preparation.

Het verblijf van veertig dagen op de berg omvatte niet de zes dagen van voorbereiding.

During this history, Moses spent 46 days receiving instructions on building the temple, paralleling the 46 years from 1798 to 1844 when the Lord raised up the Millerite temple, and the 46 years of Herod's reconstruction of the temple noted in John 2:20, as well as the 46 chromosomes of the human temple. During the six days, Joshua was with Moses, and together they ate manna and drank from the brook that descended out of the mount. Joshua did not enter the cloud with Moses but remained outside, eating and drinking daily while awaiting Moses' return, while Moses fasted during the forty days.

Gedurende deze geschiedenis bracht Mozes 46 dagen door met het ontvangen van instructies voor de bouw van de tempel, parallel aan de 46 jaren van 1798 tot 1844 waarin de Heer de Milleritische tempel oprichtte, en aan de 46 jaren van Herodes’ herbouw van de tempel, vermeld in Johannes 2:20, evenals aan de 46 chromosomen van de menselijke tempel. Gedurende de zes dagen was Jozua bij Mozes, en samen aten zij manna en dronken zij uit de beek die van de berg afdaalde. Jozua ging niet met Mozes de wolk binnen, maar bleef buiten, dagelijks etend en drinkend terwijl hij op de terugkeer van Mozes wachtte, terwijl Mozes gedurende de veertig dagen vastte.

During his stay in the mount, Moses received directions for building a sanctuary in which the divine presence would be specially manifested. 'Let them make Me a sanctuary; that I may dwell among them' (Exodus 25:8), was the command of God.

Tijdens zijn verblijf op de berg ontving Mozes aanwijzingen voor de bouw van een heiligdom waarin de goddelijke tegenwoordigheid op bijzondere wijze geopenbaard zou worden. ‘En zij zullen Mij een heiligdom maken, opdat Ik in hun midden wonen zal’ (Exodus 25:8), luidde het bevel van God.

This is where we find the number 46 associated with the building of the sanctuary.

Hier vinden wij het getal 46 in verband gebracht met de bouw van het heiligdom.

We will read from Exodus and note a tarrying time in this story, as it prefigures the tarrying time in the time of Christ, the Millerites, and at the end of the world. The tarrying time produces the environment that allows the Midnight Cry to be proclaimed and to produce two classes of worshippers. Without the tarrying time, the dynamics of that history would not be in place for what the Lord wants to accomplish at the Midnight Cry. We must see what the tarrying time represents.

Wij zullen uit Exodus lezen en in dit verhaal een vertoeftijd opmerken, daar deze een voorafschaduwing is van de vertoeftijd in de tijd van Christus, van de Millerieten en aan het einde van de wereld. De vertoeftijd brengt de omstandigheden voort die het mogelijk maken dat de Middernachtsroep wordt verkondigd en twee klassen van aanbidders voortbrengt. Zonder de vertoeftijd zouden de krachten die in die geschiedenis werkzaam zijn niet aanwezig zijn voor hetgeen de Heere bij de Middernachtsroep wil volbrengen. Wij moeten inzien wat de vertoeftijd voorstelt.

> And he said unto Moses, Come up unto the Lord, thou, and Aaron, Nadab, and Abihu, and seventy of the elders of Israel; and worship ye afar off. . . . And Moses took half of the blood, and put it in basons; and half of the blood he sprinkled on the altar. And he took the book of the covenant, and read in the audience of the people: and they said, All that the Lord hath said will we do, and be obedient. And Moses took the blood, and sprinkled it on the people, and said, Behold the blood of the covenant, which the Lord hath made with you concerning all these words. Exodus 24:1, 6-8.

> En Hij zei tot Mozes: Klim op tot de Heere, gij, en Aäron, Nadab en Abihu, en zeventig van de oudsten van Israël; en buigt u van verre neer. . . . En Mozes nam de helft van het bloed en deed het in bekkens; en de andere helft van het bloed sprengde hij op het altaar. En hij nam het boek van het verbond en las het voor de oren van het volk; en zij zeiden: Alles wat de Heere gesproken heeft, zullen wij doen en gehoorzaam zijn. Toen nam Mozes het bloed en sprengde het op het volk, en zei: Zie, het bloed van het verbond, dat de Heere met u gesloten heeft overeenkomstig al deze woorden. Exodus 24:1, 6-8.

This 46-day period, this Tarrying Time, is when the Lord is entering into covenant with a people.

Deze periode van 46 dagen, deze tijd van vertoeven, is de tijd waarin de Heer een verbond aangaat met een volk.

Did the Lord enter into covenant with the Millerites in this history? Yes.

Ging de Heer in deze geschiedenis een verbond aan met de Millerieten? Ja.

Did He enter into covenant with the Christian church at Pentecost in the time of Christ? Yes.

Is Hij ten tijde van Christus met de christelijke kerk op Pinksteren een verbond aangegaan? Ja.

So, this tarrying time is one of the waymarks of the Lord entering into covenant with a people.

Deze tijd van vertoeven is dus een van de merktekenen van de Heer die met een volk in een verbond treedt.

> And the Lord said unto Moses, Come up to me into the mount, and be there: and I will give thee tables of stone, and a law, and commandments which I have written; that thou mayest teach them. And Moses rose up, and his minister Joshua: and Moses went up into the mount of God. And he said unto the elders, Tarry ye here for us, until we come again unto you: and, behold, Aaron and Hur are with you: if any man have any matters to do, let him come unto them. And Moses went up into the mount, and a cloud covered the mount. And the glory of the Lord abode upon mount Sinai, and the cloud covered it six days: and the seventh day he called unto Moses out of the midst of the cloud. And the sight of the glory of the Lord was like devouring fire on the top of the mount in the eyes of the children of Israel. And Moses went into the midst of the cloud and gat him up into the mount: and Moses was in the mount forty days and forty nights. Exodus 24:12-18.

> En de HEERE zeide tot Mozes: Klim op tot Mij op de berg, en blijf daar; en Ik zal u stenen tafelen geven, en een wet, en geboden, die Ik geschreven heb, opdat gij hun die zoudt leren. Toen stond Mozes op, met Jozua, zijn dienaar; en Mozes klom op de berg Gods. En hij zeide tot de oudsten: Blijft gij hier op ons wachten, totdat wij tot u terugkeren; en zie, Aäron en Hur zijn bij u; wie enige zaak te doen heeft, late hij tot hen komen. En Mozes klom op de berg, en een wolk bedekte de berg. En de heerlijkheid des HEEREN rustte op de berg Sinaï, en de wolk bedekte hem zes dagen; en op de zevende dag riep Hij Mozes uit het midden van de wolk. En het aanzien van de heerlijkheid des HEEREN was als een verterend vuur op de top van de berg, voor de ogen der kinderen Israëls. En Mozes ging midden in de wolk, en klom op de berg; en Mozes was op de berg veertig dagen en veertig nachten. Exodus 24:12-18.

In the history of Moses, we see a tarrying time. During this time, the two tables symbolize the covenant, and the Lord is entering into covenant and giving Moses instructions on building the temple.

In de geschiedenis van Mozes zien wij een tijd van vertoeven. Gedurende deze tijd symboliseren de twee tafelen het verbond, en de Heere treedt in het verbond en geeft Mozes aanwijzingen voor de bouw van de tempel.

From 1798 to 1844, those 46 years, the Lord was raising the Millerite temple so He might enter into covenant with modern Israel.

Van 1798 tot 1844, gedurende die 46 jaren, richtte de Heer de Milleritische tempel op, opdat Hij met het moderne Israël in verbond zou kunnen treden.

The period we just read about with Moses and the tarrying time of the 70 elders is called Pentecost in biblical history—fifty days after Passover. The Lord instructed Israel to commemorate Pentecost forever. In the New Testament, Pentecost is a focus of the early Christian church, commemorating this very history. We find the same components at Pentecost in the time of Christ, in the history of the Millerites, and these components will be repeated at the end of the world.

De periode waarover wij zojuist lazen met Mozes en de verwijlperiode van de zeventig oudsten wordt in de Bijbelse geschiedenis Pinksteren genoemd—vijftig dagen na het Pascha. De Heere gebood Israël om Pinksteren voor eeuwig te gedenken. In het Nieuwe Testament vormt Pinksteren een centraal punt voor de vroegchristelijke kerk, ter gedachtenis aan juist deze geschiedenis. Wij vinden dezelfde bestanddelen bij Pinksteren in de tijd van Christus, in de geschiedenis van de Millerieten, en deze bestanddelen zullen aan het einde van de wereld worden herhaald.

## Pentecost and the Tarrying Time in the New Testament

Pinksteren en de wachttijd in het Nieuwe Testament

Let us look at Pentecost from Luke 24:44-52, during the story of the road to Emmaus.

Laten wij Pinksteren bezien vanuit Lukas 24:44-52, tijdens het verhaal van de weg naar Emmaüs.

Earlier in Luke, the two disciples walking with Jesus ask Him to tarry with them. The Bible uses the word 'tarry.' There is a tarrying time marked there, but we want to mark a different tarrying time in this same history.

Eerder in Lukas vragen de twee discipelen die met Jezus wandelen Hem bij hen te vertoeven. De Bijbel gebruikt het woord „vertoeven”. Daar wordt een tijd van vertoeven aangeduid, maar wij willen in dezezelfde geschiedenis een andere tijd van vertoeven aanwijzen.

> And he [Jesus] said unto them, These are the words which I spake unto you, while I was yet with you, that all things must be fulfilled, which were written in the law of Moses, and in the prophets, and in the psalms, concerning me. Then opened he their understanding, that they might understand the scriptures. And said unto them, Thus it is written, and thus it behoved Christ to suffer, and to rise from the dead the third day: And that repentance and remission of sins should be preached in his name among all nations, beginning at Jerusalem. And ye are witnesses of these things. And, behold, I send the promise of my Father upon you: but tarry ye in the city of Jerusalem, until ye be endued with power from on high.

> En Hij [Jezus] zei tot hen: Dit zijn de woorden die Ik tot u sprak toen Ik nog bij u was, namelijk dat alles vervuld moest worden wat over Mij geschreven staat in de wet van Mozes, en in de profeten, en in de psalmen. Toen opende Hij hun verstand, opdat zij de Schriften zouden verstaan. En Hij zei tot hen: Aldus is er geschreven, en aldus moest de Christus lijden en op de derde dag uit de doden opstaan; en dat bekering en vergeving van zonden in Zijn naam gepredikt moesten worden onder alle volken, te beginnen bij Jeruzalem. En gij zijt getuigen van deze dingen. En zie, Ik zend de belofte van Mijn Vader op u; maar blijft gij in de stad Jeruzalem, totdat gij met kracht uit den hoge bekleed zult worden.

The tarrying time is marked by the command to tarry in Jerusalem for power. This is where the empowerment of the message takes place for the Millerites.

De vertoeftijd wordt gekenmerkt door het bevel in Jeruzalem te vertoeven om kracht te ontvangen. Hier vindt voor de Millerieten de bekrachtiging van de boodschap plaats.

To tarry means to wait. "Blessed is he that waiteth." For what? The empowerment.

Vertoeven betekent wachten. „Zalig is hij die wacht.” Waarop? Op de bekrachtiging.

You cannot correctly understand the empowerment of the Midnight Cry unless you understand the tarrying time, where they are commanded to wait for that power. It is part of the story. To have the light set up behind you continue to shine, you must understand the whole history.

U kunt de bekrachtiging van de Middernachtsroep niet juist begrijpen, tenzij u de vertoeftijd begrijpt, waarin hun geboden wordt op die kracht te wachten. Zij maakt deel uit van het verhaal. Opdat het licht dat achter u is opgericht, blijvend moge schijnen, moet u de gehele geschiedenis begrijpen.

You may not yet see where this is going, but tomorrow it will become clear.

Misschien ziet u nog niet waar dit heen gaat, maar morgen zal het duidelijk worden.

## The Three Prophecies and the Tarrying Time

De drie profetieën en de vertoeftijd

Three prophecies led the Millerites to a misconception that caused the tarrying time and the first disappointment. These prophecies are the same three that William Miller said he was given the commencement for: the 1335, the 2520, and the 2300 days.

Drie profetieën brachten de Millerieten tot een misvatting die de vertoeftijd en de eerste teleurstelling veroorzaakte. Deze profetieën zijn dezelfde drie waarvan William Miller zei dat hem daarvoor het aanvangspunt was gegeven: de 1335, de 2520 en de 2300 dagen.

If you understand that the tarrying time is a specific component of the Midnight Cry, you must ask what produced the tarrying time. It was these three time prophecies: the 1335, the 2520, and the 2300.

Indien u begrijpt dat de verbeidingstijd een specifiek bestanddeel van de Middernachtsroep is, moet u vragen wat de verbeidingstijd heeft voortgebracht. Het waren deze drie tijdsprofetieën: de 1335, de 2520 en de 2300.

If you reject the prophecy of the 2520 and the 1335, you are denying the Midnight Cry and fall off the path to the wicked world below.

Als u de profetie van de 2520 en de 1335 verwerpt, ontkent u de Middernachtsroep en valt u van het pad af naar de goddeloze wereld beneden.

That is where we are heading with all this.

Daarheen zijn wij met dit alles op weg.

They tarry because they are to wait for power from on high, and in the Millerite History, that power was the Midnight Cry.

Zij vertoeven omdat zij moeten wachten op kracht uit den hoge, en in de geschiedenis van de Millerieten was die kracht de Middernachtsroep.

> But tarry ye in the city of Jerusalem, until ye be endued with power from on high. And he led them out as far as to Bethany, and he lifted up his hands, and blessed them. And it came to pass, while he blessed them, he was parted from them, and carried up into heaven. And they worshipped him, and returned to Jerusalem with great joy. Luke 24:44-52.

> Maar blijft gij in de stad Jeruzalem, totdat gij bekleed wordt met kracht uit den hoge. En Hij leidde hen uit tot aan Bethanië, en hief Zijn handen op en zegende hen. En het geschiedde, terwijl Hij hen zegende, dat Hij van hen scheidde en werd opgenomen in de hemel. En zij aanbaden Hem en keerden met grote blijdschap terug naar Jeruzalem. Lukas 24:44-52.

Bethany is a suburb of Jerusalem, about a mile and a half outside the city. In Jesus' day, this was a significant distance, as people walked everywhere.

Bethanië is een voorstad van Jeruzalem, ongeveer anderhalve mijl buiten de stad. In de dagen van Jezus was dit een aanzienlijke afstand, aangezien men zich overal te voet verplaatste.

Bethany means 'House of the Poor.'

Bethanië betekent ‘Huis van de Armen’.

Jesus' favorite place to be was Bethany, where Lazarus, Mary, and Martha lived.

De plaats waar Jezus het liefst verbleef, was Bethanië, waar Lazarus, Maria en Martha woonden.

It is worth noting that the Triumphal Entry is the history Sister White uses to describe the Midnight Cry.

Het is vermeldenswaard dat de Triomfantelijke Intocht de geschiedenis is die Zuster White gebruikt om de Middernachtsroep te beschrijven.

Before Jesus entered Jerusalem for the Triumphal Entry, He tarried in Bethany, the House of the Poor. There is a tarrying time that precedes the Triumphal Entry, just as there is a tarrying time that precedes the Midnight Cry. They are parallel histories, but we are still dealing with Luke 24:44-52 and waiting and tarrying in Jerusalem.

Voordat Jezus Jeruzalem binnenging voor de Triomfantelijke Intocht, vertoefde Hij in Bethanië, het Huis der Armen. Er is een tijd van vertoeven die aan de Triomfantelijke Intocht voorafgaat, evenals er een tijd van vertoeven is die aan de Middernachtsroep voorafgaat. Het zijn parallelle geschiedenissen, maar wij houden ons nog steeds bezig met Lukas 24:44-52 en met het wachten en vertoeven in Jeruzalem.

In Early Writings, page 247, speaking of the Millerite History, Sister White says:

In Early Writings, bladzijde 247, zegt zuster White, sprekend over de geschiedenis van de Millerieten:

> "The disappointed ones saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect Him in 1844."

> De teleurgestelden zagen uit de Schriften dat zij zich in de vertoeftijd bevonden en dat zij geduldig moesten wachten op de vervulling van het visioen. Datzelfde bewijs dat hen ertoe had gebracht in 1843 hun Heer te verwachten, bracht hen ertoe Hem in 1844 te verwachten.

At the Midnight Cry, the Millerites had their understanding of the Scriptures opened.

Bij de Middernachtsroep werd het begrip van de Schrift voor de Millerieten geopend.

"The disappointed ones" from the first disappointment saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and the same evidence that led them to predict 1843 as the return of the Lord now proved 1844.

„De teleurgestelden” uit de eerste teleurstelling zagen uit de Schriften dat zij zich in de vertoeftijd bevonden, en hetzelfde bewijs dat hen ertoe had gebracht 1843 als de wederkomst van de Heer te voorspellen, bewees nu 1844.

What had the Lord done for them? He opened their understanding. This is a parallel history to the disciples.

Wat had de Heer voor hen gedaan? Hij opende hun verstand. Dit is een parallelle geschiedenis met die van de discipelen.

## Jacob’s Tarrying Time and the Covenant

Jakobs vertoeftijd en het verbond

There is a tarrying time in the story of Jacob. This tarrying time illuminates many prophetic truths, though we will only touch on some of them.

Er is een tijd van vertoeven in het verhaal van Jakob. Deze tijd van vertoeven verheldert vele profetische waarheden, al zullen wij slechts enkele daarvan aanraken.

Genesis 28, beginning with verse 10, shows that the story of Jacob prefigures the end of the world. Jacob's sons represent the 144,000 at the end of the world.

Genesis 28, beginnend bij vers 10, laat zien dat het verhaal van Jakob een voorafschaduwing is van het einde van de wereld. Jakobs zonen vertegenwoordigen de 144.000 aan het einde van de wereld.

Jacob had sons from four women—two wives, Rachel and Leah, and two concubines. He had to work for his wives: 2520 days for Leah and 2520 days for Rachel. In Jacob's story, we see both 2520s, representing the Northern and Southern Kingdoms.

Jakob had zonen bij vier vrouwen—twee echtgenotes, Rachel en Lea, en twee bijvrouwen. Hij moest voor zijn vrouwen werken: 2520 dagen voor Lea en 2520 dagen voor Rachel. In het verhaal van Jakob zien wij beide 2520’s, die de Noordelijke en de Zuidelijke Koninkrijken vertegenwoordigen.

Jacob is a symbol of the Millerite History and the 144,000. His story should provide light for us at the end of the world.

Jakob is een symbool van de Milleritische geschiedenis en van de 144.000. Zijn verhaal behoort ons licht te verschaffen aan het einde van de wereld.

> And Jacob went out from Beersheba, and went toward Haran. And he lighted upon a certain place, and tarried there all night, because the sun was set; and he took of the stones of that place and put them for his pillows, and lay down in that place to sleep. And he dreamed, and behold a ladder set up on the earth, and the top of it reached to heaven: and behold the angels of God ascending and descending on it. And, behold, the Lord stood above it, and said, I am the Lord God of Abraham thy father, and the God of Isaac; the land whereon thou liest, to thee will I give it, and to thy seed: And thy seed shall be as the dust of the earth, and thou shall spread abroad to the west, and to the east, and to the north, and to the south: and in thee and in thy seed shall all the families of the earth be blessed. And, behold, I am with thee, and will keep thee in all places whither thou goest, and will bring thee again into this land; for I will not leave thee, until I have done that which I have spoken to thee of. Genesis 28:10-15.

> En Jakob toog uit Berseba en ging naar Haran. En hij kwam op een zekere plaats en overnachtte daar, omdat de zon ondergegaan was; en hij nam van de stenen van die plaats en legde ze onder zijn hoofd, en hij ging op die plaats liggen om te slapen. En hij droomde, en zie, een ladder was op de aarde opgericht, waarvan de top tot aan de hemel reikte; en zie, de engelen Gods klommen daarop op en neer. En zie, de HEERE stond daarboven en zei: Ik ben de HEERE, de God van Abraham, uw vader, en de God van Izak; het land waarop gij ligt, zal Ik aan u geven en aan uw nageslacht. En uw nageslacht zal zijn als het stof der aarde, en gij zult u uitbreiden naar het westen en naar het oosten en naar het noorden en naar het zuiden; en in u en in uw nageslacht zullen alle geslachten van de aardbodem gezegend worden. En zie, Ik ben met u en zal u behoeden overal waar gij heengaat, en Ik zal u terugbrengen in dit land; want Ik zal u niet verlaten, totdat Ik gedaan heb wat Ik tot u gesproken heb. Genesis 28:10-15.

The Lord is entering into covenant with Jacob. When the Lord enters into covenant with Moses and Israel, there is a tarrying time; when He enters into covenant with Jacob, there is a tarrying time; when He enters into covenant with modern Israel in the Millerite History, there is a tarrying time; and when He enters into covenant with the Christian church at Pentecost, there is a tarrying time.

De Heer treedt in een verbond met Jakob. Wanneer de Heer in een verbond treedt met Mozes en Israël, is er een vertoeftijd; wanneer Hij in een verbond treedt met Jakob, is er een vertoeftijd; wanneer Hij in een verbond treedt met het moderne Israël in de Milleritische geschiedenis, is er een vertoeftijd; en wanneer Hij in een verbond treedt met de christelijke kerk met Pinksteren, is er een vertoeftijd.

In this story, during the tarrying time, the Lord opens the understanding of His people to His Word, symbolized by the ladder with angels ascending and descending—a symbol of communication between God and man.

In dit verhaal opent de Heer, gedurende de vertoeftijd, het verstand van Zijn volk voor Zijn Woord, gesymboliseerd door de ladder met engelen die opklimmen en neerdalen — een symbool van gemeenschap tussen God en mens.

> And Jacob awaked out of his sleep, and he said, Surely the Lord is in this place; and I knew it not. And he was afraid, and said, How dreadful is this place! This is none other but the house of God, and this is the gate of heaven. Genesis 28:16-17.

> Toen Jakob uit zijn slaap ontwaakte, zei hij: Waarlijk, de HEERE is aan deze plaats, en ik heb het niet geweten. En hij werd bevreesd en zei: Hoe ontzagwekkend is deze plaats! Dit is niet anders dan het huis van God, en dit is de poort van de hemel. Genesis 28:16-17.

At the Midnight Cry, the Millerite virgins are waking up and becoming the House of God. He is entering into covenant with them, making them modern Israel.

Bij de Middernachtsroep ontwaken de Milleritische maagden en worden zij het Huis van God. Hij treedt met hen in het verbond en maakt hen tot het hedendaagse Israël.

> And Jacob rose up early in the morning, and took the stone that he had put for his pillows, and set it up for a pillar, and poured oil upon the top of it. And he called the name of that place Bethel: but the name of that city was called Luz at the first. Genesis 28:18-19.

> En Jakob stond vroeg in de morgen op, nam de steen die hij onder zijn hoofd had gelegd, richtte die op tot een gedenksteen en goot olie op de bovenkant ervan. En hij noemde die plaats Bethel; tevoren echter was de naam van die stad Luz. Genesis 28:18-19.

"Luz" is changed. The Millerites were not God's people in 1798. The history of the Millerites is the history of how He enters into covenant with them and makes them His people, changing them from "Luz" to "Bethel."

„Luz” wordt veranderd. De Millerieten waren in 1798 niet Gods volk. De geschiedenis van de Millerieten is de geschiedenis van hoe Hij met hen een verbond aangaat en hen tot Zijn volk maakt, door hen te veranderen van „Luz” in „Bethel”.

> And Jacob vowed a vow, saying, If God will be with me, and will keep me in this way that I go, and will give me bread to eat, and raiment to put on, So that I come again to my father's house in peace; then shall the Lord be my God: And this stone, which I have set for a pillar, shall be God's house: and of all that thou shalt give me I will surely give the tenth unto thee. Genesis 28:20-22.

> En Jakob deed een gelofte en zei: Indien God met mij zal zijn, en mij zal behoeden op deze weg die ik ga, en mij brood zal geven om te eten en kleding om aan te trekken, zodat ik in vrede naar het huis van mijn vader zal terugkeren, dan zal de HEERE mijn God zijn; en deze steen, die ik tot een opgericht teken heb gezet, zal een huis Gods zijn; en van alles wat Gij mij geven zult, zal ik U gewisselijk het tiende geven. Genesis 28:20-22.

Jacob's vow is entering into covenant. He asks God to keep him in the way—the Old Paths—and to give him bread to eat. The Millerites are to eat their own bread and not return to Protestant foolishness.

Jakobs gelofte is het aangaan van een verbond. Hij vraagt God hem te bewaren op de weg — de Oude Paden — en hem brood te geven om te eten. De Millerieten moeten hun eigen brood eten en niet terugkeren tot protestantse dwaasheid.

If we continue to eat the bread God gives us, He will maintain His covenant with us. The bread and raiment in Jacob's vow symbolize the truths on the 1843 Chart, which Ellen White calls the Rock of Ages—the Old Paths and the bread.

Als wij voortgaan het brood te eten dat God ons geeft, zal Hij Zijn verbond met ons handhaven. Het brood en de kleding in Jakobs gelofte symboliseren de waarheden op de Kaart van 1843, die Ellen White de Rots der eeuwen noemt—de oude paden en het brood.

> "The ladder which Jacob saw in the night vision, the base of it resting upon the earth and the topmost round reaching unto the highest heavens; God himself above the ladder, and His glory shining upon every round; angels ascending and descending upon this ladder of shining brightness, is a symbol of constant communication kept up between this world and heavenly places. God accomplishes His will through the instrumentality of heavenly angels in continual intercourse with humanity. This ladder reveals a direct and important channel of communication with the inhabitants of this earth. The ladder represented to Jacob the world's Redeemer, who links earth and heaven together. Everyone who has seen the evidence and light of truth and accepts the truth, professing his faith in Jesus Christ, is a missionary in the highest sense of the word. He is the receiver of heavenly treasures, and it is his duty to impart them, to diffuse that which he has received." Fundamentals of Christian Education, 270.

> De ladder die Jakob in het nachtgezicht zag, waarvan de voet op de aarde rustte en de hoogste sport reikte tot in de hoogste hemelen; God Zelf boven de ladder, en Zijn heerlijkheid schijnend op iedere sport; engelen die op deze ladder van stralende glans opklommen en neerdaalden, is een symbool van de voortdurende gemeenschap die tussen deze wereld en de hemelse gewesten in stand wordt gehouden. God volbrengt Zijn wil door middel van hemelse engelen in voortdurende omgang met de mensheid. Deze ladder openbaart een rechtstreeks en belangrijk kanaal van communicatie met de bewoners van deze aarde. De ladder stelde voor Jakob de Verlosser der wereld voor, Die aarde en hemel met elkaar verbindt. Ieder die het bewijs en het licht van de waarheid heeft gezien en de waarheid aanvaardt, terwijl hij zijn geloof in Jezus Christus belijdt, is een zendeling in de hoogste zin van het woord. Hij is de ontvanger van hemelse schatten, en het is zijn plicht deze mee te delen, te verbreiden hetgeen hij ontvangen heeft.” Fundamentals of Christian Education, 270.

When He opens up their understanding in the tarrying time, He does so by sending angels up and down the ladder.

Wanneer Hij in de vertoeftijd hun verstand opent, doet Hij dat door engelen langs de ladder op en neer te zenden.

If you have received the truth, you have the responsibility to share it. If you fulfill your responsibility, you become the ladder—the channel of communication. We are called to be that channel.

Als u de waarheid hebt ontvangen, draagt u de verantwoordelijkheid haar door te geven. Als u aan uw verantwoordelijkheid voldoet, wordt u de ladder—het communicatiekanaal. Wij zijn geroepen dat kanaal te zijn.

> "The ladder represented Christ; he is the channel of communication between heaven and earth, and angels go to and fro in continual intercourse with the fallen race. The words of Christ to Nathanael were in harmony with the figure of the ladder, when he said, 'Verily, verily, I say unto you, Hereafter ye shall see heaven open, and the angels of God ascending and descending upon the Son of man.' Here the Redeemer identifies himself as the mystic ladder, that makes communication possible between heaven and earth." Review and Herald, November 11, 1890.

> “De ladder stelde Christus voor; Hij is het kanaal van verbinding tussen hemel en aarde, en engelen gaan heen en weer in voortdurende gemeenschap met het gevallen mensengeslacht. De woorden van Christus tot Nathanaël waren in overeenstemming met het beeld van de ladder, toen Hij zei: ‘Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u: Van nu aan zult gij de hemel geopend zien en de engelen Gods opklimmen en neerdalen op de Zoon des mensen.’ Hier vereenzelvigt de Verlosser Zichzelf met de mystieke ladder, die de gemeenschap tussen hemel en aarde mogelijk maakt.” Review and Herald, 11 november 1890.

Jacob has a tarrying time; he tarries and dreams of the ladder, which represents the Lord opening the understanding of His Word to His people during the tarrying time. In this history, the Lord is entering into covenant with His people, taking them from Luz and making them Bethel—the House of God.

Jakob kent een vertoeftijd; hij vertoeft en droomt van de ladder, die de Heer voorstelt die gedurende de vertoeftijd het verstaan van Zijn Woord voor Zijn volk opent. In deze geschiedenis treedt de Heer in verbond met Zijn volk: Hij voert hen weg uit Luz en maakt hen tot Bethel—het Huis van God.

The channel of communication represented by the angels ascending and descending on the ladder, who is Christ, is also represented in Zechariah. Sister White comments on this in Review and Herald, July 20, 1897, though she uses a different symbol.

Het communicatiekanaal dat wordt voorgesteld door de engelen die op de ladder, die Christus is, opklommen en neerdaalden, wordt ook in Zacharia voorgesteld. Zuster White geeft hierop commentaar in Review and Herald van 20 juli 1897, hoewel zij een ander symbool gebruikt.

> "The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne."

> „De gezalfden die bij de Heere van de ganse aarde staan, bekleden de positie die eens aan satan als overdekkende cherub werd gegeven. Door de heilige wezens die zijn troon omringen.”

What are the "holy beings"? Angels. "By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth." That is the ladder. Only, here Sister White is not going to use the ladder as the symbol.

Wat zijn de „heilige wezens”? Engelen. „Door de heilige wezens die zijn troon omringen, onderhoudt de Heer een voortdurende gemeenschap met de bewoners van de aarde.” Dat is de ladder. Alleen zal Zuster White hier de ladder niet als symbool gebruiken.

> "The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God's Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.

> “De gouden olie stelt de genade voor waarmee God de lampen van de gelovigen gevuld houdt, opdat zij niet zullen flakkeren en doven. Indien deze heilige olie niet vanuit de hemel in de boodschappen van Gods Geest werd uitgestort, zouden de machten van het kwaad de volledige heerschappij over de mensen hebben.”

> "God is dishonored when we do not receive the communications He sends us. Thus we refuse the golden oil He would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call comes, 'Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,' those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God's Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, 'Show me thy glory,' the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. 'Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.' By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God's children shine as lights in the world." Review and Herald, July 20, 1897.

> God wordt onteerd wanneer wij de boodschappen die Hij ons zendt, niet ontvangen. Zo wijzen wij de gouden olie af die Hij in onze zielen zou uitgieten, opdat die zou worden meegedeeld aan hen die in duisternis verkeren. Wanneer de roep klinkt: „Zie, de bruidegom komt; gaat uit hem tegemoet,” zullen zij die de heilige olie niet hebben ontvangen, die de genade van Christus niet in hun hart hebben gekoesterd, ontdekken, evenals de dwaze maagden, dat zij niet gereed zijn om hun Heer te ontmoeten. Zij bezitten in zichzelf niet de macht om de olie te verkrijgen, en hun leven lijdt schipbreuk. Maar wanneer om Gods Heilige Geest wordt gevraagd, wanneer wij smeken zoals Mozes deed: „Toon mij Uw heerlijkheid,” dan zal de liefde van God in onze harten worden uitgestort. Door de gouden buizen zal de gouden olie ons worden meegedeeld. „Niet door kracht, noch door geweld, maar door mijn Geest, zegt de HEERE der heirscharen.” Door de heldere stralen van de Zon der Gerechtigheid te ontvangen, schijnen Gods kinderen als lichten in de wereld.” Review and Herald, 20 juli 1897.

In the story of Jacob, we have the story of the Millerite History. There is a tarrying time, and he sees the ladder representing communication between Heaven and Earth.

In het verhaal van Jakob hebben wij het verhaal van de Milleritische geschiedenis. Er is een vertoeftijd, en hij ziet de ladder die de gemeenschap tussen hemel en aarde voorstelt.

Zechariah tells us about two golden pipes. A ladder has two primary rails, but Zechariah calls them two golden pipes.

Zacharia vertelt ons over twee gouden pijpen. Een ladder heeft twee hoofdzijbalken, maar Zacharia noemt die twee gouden pijpen.

We are to receive the messages that come down from the ladder of Heaven and communicate them to others. If we do that, we become part of the ladder, part of the communication process.

Wij dienen de boodschappen die langs de ladder van de hemel tot ons neerdalen te ontvangen en ze aan anderen door te geven. Indien wij dat doen, worden wij deel van de ladder, deel van het communicatieproces.

Sister White ties this into the parable of the Ten Virgins.

Zuster White verbindt dit met de gelijkenis van de tien maagden.

In the Millerite History, they were fulfilling the parable of the Ten Virgins. Jacob's tarrying time is the tarrying time of Matthew 25 and Habakkuk 2: "Though the vision tarry, wait for it."

In de geschiedenis van de Millerieten vervulden zij de gelijkenis van de Tien Maagden. Jakobs vertoeftijd is de vertoeftijd van Mattheüs 25 en Habakuk 2: „Al vertoeft het gezicht, verbeid het.”

The story of Jacob and Zechariah are the same tarrying times.

Het verhaal van Jakob en Zacharia zijn dezelfde tijden van vertoeven.

The tarrying time marks, among other things, that the Lord is about to increase His followers' understanding of the Word of God. If you do not receive that Holy Oil, you are a foolish virgin.

De tijd van vertoeven markeert onder andere dat de Heer op het punt staat het begrip van Zijn volgelingen van het Woord van God te vergroten. Indien u die Heilige Olie niet ontvangt, bent u een dwaze maagd.

When you reach this history, when the door closes and you are a foolish virgin, Sister White says, "The saddest words that were ever heard, 'I knew you not.'"

Wanneer u deze geschiedenis bereikt, wanneer de deur gesloten wordt en u een dwaze maagd bent, zegt zuster White: „De droevigste woorden die ooit werden gehoord: ‘Ik kende u niet.’”

You cannot separate the tarrying time from the Midnight Cry. The tarrying time produces the outpouring of the Holy Spirit, which opens God's people's understanding to the Word at the Midnight Cry and provides the oil that distinguishes the wise from the foolish virgins.

Men kan de vertoeftijd niet scheiden van de Middernachtsroep. De vertoeftijd brengt de uitstorting van de Heilige Geest voort, die het verstand van Gods volk opent voor het Woord ten tijde van de Middernachtsroep en de olie verschaft die de wijze van de dwaze maagden onderscheidt.

## The Tarrying Time and Christ’s Crowning Miracle

De Tijdsduur van het Verwijlen en Christus’ Kronende Wonder

There is a tarrying time when Christ performed His crowning act—raising Lazarus.

Er is een vertoeftijd waarin Christus Zijn bekronende daad verrichtte — het opwekken van Lazarus.

Jesus received the message, "Lazarus is sick. Come, take care of him." But Jesus did not go immediately.

Jezus ontving de boodschap: „Lazarus is ziek. Kom en zorg voor hem.” Maar Jezus ging niet onmiddellijk.

Sister White says the disciples stumbled over this. They wondered why He was not going to help His friend, or prove His power as the Messiah. But He tarried.

Zuster White zegt dat de discipelen hierover struikelden. Zij vroegen zich af waarom Hij Zijn vriend niet te hulp ging, of Zijn macht als de Messias niet bewees. Maar Hij vertoefde.

> "In delaying to come to Lazarus, Christ had a purpose of mercy toward those who had not received Him. He tarried, that by raising Lazarus from the dead He might give to His stubborn, unbelieving people another evidence that He was indeed 'the resurrection, and the life.' He was loath to give up all hope of the people, the poor, wandering sheep of the house of Israel. His heart was breaking because of their impenitence. In His mercy He purposed to give them one more evidence that He was the Restorer, the One who alone could bring life and immortality to light. This was to be an evidence that the priests could not misinterpret. This was the reason of His delay in going to Bethany." The Desire of Ages, 529.

> „Door te talmen met Zijn komst naar Lazarus had Christus een barmhartig doel ten aanzien van hen die Hem niet hadden aangenomen. Hij vertoefde, opdat Hij door Lazarus uit de doden op te wekken aan Zijn halsstarrige, ongelovige volk nog een bewijs zou geven dat Hij waarlijk ‘de opstanding en het leven’ was. Hij wilde niet gaarne alle hoop voor het volk opgeven, de arme, dolende schapen van het huis Israëls. Zijn hart brak vanwege hun onboetvaardigheid. In Zijn barmhartigheid nam Hij Zich voor hun nog één bewijs te geven dat Hij de Hersteller was, de Enige die alleen leven en onsterfelijkheid aan het licht kon brengen. Dit moest een bewijs zijn dat de priesters niet verkeerd konden uitleggen. Dit was de reden van Zijn talmen om naar Bethanië te gaan.” The Desire of Ages, 529.

He tarried to give them one more evidence that He had the ability to bring the dead to life.

Hij vertoefde om hun nog een bewijs te geven dat Hij de macht had de doden tot leven te brengen.

This crowning miracle, the raising of Lazarus, set the seal of God on His work and claim to divinity.

Dit bekronende wonder, de opwekking van Lazarus, zette Gods zegel op Zijn werk en op Zijn aanspraak op goddelijkheid.

At the Midnight Cry, the Lord is raising up the wise virgins. This is an illustration of the sealing process. The Millerites were being sealed, providing an illustration of the sealing of the 144,000.

Bij de Middernachtsroep verwekt de Heer de wijze maagden. Dit is een illustratie van het verzegelingsproces. De Millerieten werden verzegeld en vormden daarmee een illustratie van de verzegeling van de 144.000.

The lesson of Lazarus is that Christ can take someone dead in trespasses and sins and bring them to life.

De les van Lazarus is dat Christus iemand die dood is in overtredingen en zonden, levend kan maken.

In the passage of Lazarus, Christ defines death as sleep.

In het gedeelte over Lazarus omschrijft Christus de dood als slaap.

They are all sleeping. He is tarrying. He will resurrect Lazarus, bringing them to life and placing His seal upon them. This is His crowning miracle.

Zij slapen allen. Hij vertoeft. Hij zal Lazarus opwekken, hen tot leven brengen en Zijn zegel op hen plaatsen. Dit is Zijn bekronende wonder.

In our history, when He seals the 144,000, He lifts them up as an ensign.

In onze geschiedenis, wanneer Hij de 144.000 verzegelt, heft Hij hen op als een banier.

Zechariah says that ensign is as jewels in a crown. This is His crowning act.

Zacharia zegt dat die banier is als edelstenen in een kroon. Dit is Zijn kroonende daad.

With the outpouring and opening up of truth in the Millerite history, the tarrying time marks when the Lord opens up the truth. The ladder, with angels ascending and descending, is where the sealing process takes place.

Met de uitstorting en ontsluiting van de waarheid in de Milleritische geschiedenis markeert de vertoeftijd het moment waarop de Heer de waarheid ontsluit. De ladder, met engelen die opklimmen en neerdalen, is de plaats waar het verzegelingsproces plaatsvindt.

## The Triumphal Entry and the Midnight Cry

De Triomfantelijke Intocht en de Middernachtsroep

Now we look at the Triumphal Entry. Notice what Sister White compares the Triumphal Entry to the Spirit of Prophecy, volume 4, page 250.

Nu richten wij onze blik op de Triomfale Intocht. Merk op waarmee Zuster White de Triomfale Intocht vergelijkt in The Spirit of Prophecy, deel 4, bladzijde 250.

> "The midnight cry was not so much carried by argument, though the Scripture proof was clear and conclusive. There went with it an impelling power that moved the soul. There was no doubt, no questioning. Upon the occasion of Christ's triumphal entry into Jerusalem, the people who were assembled from all parts of the land to keep the feast, flocked to the Mount of Olives, and as they joined the throng that were escorting Jesus, they caught the inspiration of the hour, and helped to swell the shout, 'Blessed is he that cometh in the name of the Lord!' [Matthew 21:9.] In like manner did unbelievers who flocked to the Adventist meetings—some from curiosity, some merely to ridicule—feel the convincing power attending the message, 'Behold, the Bridegroom cometh!'"

> "De middernachtsroep werd niet zozeer gedragen door redenering, hoewel het schriftbewijs helder en afdoende was. Er ging een drijvende kracht mee gepaard die de ziel in beweging bracht. Er was geen twijfel, geen vragen. Bij de gelegenheid van Christus’ zegevierende intocht in Jeruzalem stroomde het volk, dat uit alle delen van het land bijeen was gekomen om het feest te vieren, toe naar de Olijfberg; en toen zij zich aansloten bij de menigte die Jezus begeleidde, werden zij aangegrepen door de bezieling van het ogenblik en droegen zij ertoe bij de uitroep te doen aanzwellen: 'Gezegend is Hij Die komt in de naam des Heeren!' [Matthew 21:9.] Op gelijke wijze voelden ongelovigen die naar de adventistische bijeenkomsten toestroomden—sommigen uit nieuwsgierigheid, anderen enkel om te spotten—de overtuigende kracht die de boodschap vergezelde: 'Zie, de Bruidegom komt!'"

The Triumphal Entry represents the Midnight Cry.

De Triomfantelijke Intocht stelt de Middernachtsroep voor.

Let us read what Sister White says about the Triumphal Entry in The Youth Instructor, February 21, 1901.

Laten wij lezen wat zuster White zegt over de Triomfantelijke Intocht in The Youth Instructor, 21 februari 1901.

> "The time of Christ's entry into Jerusalem was the most lovely season of the year. The mount of Olives was carpeted with green, and the groves were beautiful with varied foliage. From the regions round about Jerusalem many people had come to the feast with an earnest desire to see Jesus."

> De tijd van Christus’ intocht in Jeruzalem was het liefelijkste seizoen van het jaar. De Olijfberg was met groen bedekt, en de boomgaarden waren schoon door hun gevarieerd loof. Uit de streken rondom Jeruzalem waren velen naar het feest gekomen met een ernstig verlangen Jezus te zien.

Why? Because, they heard about Lazarus.

Waarom? Omdat zij over Lazarus hadden gehoord.

> "The crowning miracle of the Saviour, in raising Lazarus from the dead, had had a wonderful effect upon the people, and a large and enthusiastic multitude was drawn to the place where Jesus was tarrying."

> Het bekronende wonder van de Heiland, toen Hij Lazarus uit de doden opwekte, had een wonderlijke uitwerking op het volk gehad, en een grote en geestdriftige menigte werd getrokken naar de plaats waar Jezus verbleef.

So, He is tarrying in Bethany before the Triumphal Entry.

Dus vertoeft Hij in Bethanië vóór de Triomfantelijke Intocht.

This refers to the Tarrying Time.

Dit verwijst naar de Vertoeftijd.

> "The afternoon was half spent when Jesus sent his disciples to the village of Bethphage, saying: 'Go into the village over against you, and straightway ye shall find an ass tied, and a colt with her: loose them, and bring them unto me. And if any man say ought unto you, ye shall say, The Lord hath need of them; and straightway he will send them.'

> De middag was reeds half verstreken toen Jezus zijn discipelen naar het dorp Bethfagé zond, zeggende: “Gaat heen naar het dorp dat tegenover u ligt, en terstond zult gij een ezelin gebonden vinden, en een veulen bij haar; maakt ze los en brengt ze tot Mij. En indien iemand u iets zegt, zult gij zeggen: De Heere heeft ze nodig; en terstond zal hij ze zenden.”

> "This was the first time during His ministry that Christ consented to ride, and the disciples interpreted this as a sign that He was about to assert His kingly power and authority, and take His position on David's throne. Joyfully they executed the commission. They found the colt, loosed him, and brought him to Jesus, who sat upon him. As Jesus took His seat upon the animal, the air was filled with acclamations of praise and triumph. He bore no outward sign of royalty, wore no dress of state, nor was He followed by soldiers. But He was surrounded by a company excited with expectancy. He had just raised the dead. The people thought He was coming to be the Savior of Israel. Who were these people?

> Dit was de eerste keer tijdens Zijn bediening dat Christus erin toestemde te rijden, en de discipelen vatten dit op als een teken dat Hij op het punt stond Zijn koninklijke macht en gezag te doen gelden en Zijn plaats op de troon van David in te nemen. Vol vreugde voerden zij de opdracht uit. Zij vonden het veulen, maakten het los en brachten het bij Jezus, die erop plaatsnam. Toen Jezus plaatsnam op het dier, werd de lucht vervuld van toejuichingen van lof en triomf. Hij droeg geen uiterlijk teken van koninklijke waardigheid, was niet gekleed in een staatsiegewaad, en werd evenmin gevolgd door soldaten. Maar Hij was omringd door een menigte die vervuld was van gespannen verwachting. Hij had zojuist de doden opgewekt. Het volk dacht dat Hij kwam om de Heiland van Israël te zijn. Wie waren deze mensen?

> "Many flatter themselves that the hour of Israel's emancipation is at hand. In imagination they see the Roman army dispersed, and driven from Jerusalem, and the Jewish nation once more free from the yoke of the oppressor. From lip to lip the question passes, 'Will he at this time restore again the kingdom to Israel?' Many in the throng recall the word of the prophet: 'Rejoice greatly, O daughter of Zion; shout, O daughter of Jerusalem: behold, thy king cometh unto thee: he is just, and having salvation; lowly, and riding upon an ass.' Each strives to excel the other in responding to the prophetic past. The shout echoes from mountain and valley, 'Hosanna to the Son of David:'—the Midnight Cry—'Blessed is he that cometh in the name of the Lord; hosanna in the highest.'

> Velen vleien zich met de gedachte dat het uur van Israëls bevrijding nabij is. In hun verbeelding zien zij het Romeinse leger verstrooid en uit Jeruzalem verdreven, en het Joodse volk opnieuw vrij van het juk van de onderdrukker. Van mond tot mond gaat de vraag: ‘Zal Hij in dezen tijd het koninkrijk aan Israël weder oprichten?’ Velen in de menigte herinneren zich het woord van de profeet: ‘Verheug u zeer, o dochter van Sion; juich, o dochter van Jeruzalem: zie, uw Koning komt tot u: Hij is rechtvaardig, en heil hebbende; nederig, en rijdende op een ezel.’ Ieder beijvert zich de ander te overtreffen in zijn weerklank op het profetische verleden. De roep weerklinkt van berg en dal: ‘Hosanna de Zoon van David!’ — de Middernachtsroep — ‘Gezegend is Hij die komt in de Naam des Heeren; hosanna in de hoogste hemelen.’

No mourning or wailing was heard in that procession. Those who had once been blind, but whose eyes had been healed by the Son of God, led the way.

In die optocht werd geen rouwklacht of geweeklaag gehoord. Degenen die eens blind waren geweest, maar wier ogen door de Zoon van God waren genezen, gingen voorop.

Who leads the way? Those who used to be Laodicean's.

Wie gaat voorop? Degenen die voorheen Laodiceeërs waren.

> "They pressed close to Jesus, while one whom He had raised from the dead led the animal He rode. Those once deaf and dumb, now healed, helped to swell the glad hosannas. Cripples, now walking, broke down palm branches and strewed them in His path.

> Zij drongen dicht om Jezus heen, terwijl iemand die Hij uit de doden had opgewekt, het dier leidde waarop Hij reed. Zij die eens doof en stom waren, hielpen, nu genezen, de blijde hosanna’s doen aanzwellen. Kreupelen, die nu konden lopen, braken palmtakken af en strooiden die op Zijn weg.

> "The leper, once shut out from society, was there, cleansed by the Saviour's power. He laid his garment in the path of the Saviour, exclaiming, 'O give thanks unto the Lord; for he is good: for his mercy endureth forever.'

> De melaatse, eens uit de samenleving verstoten, was daar, gereinigd door de macht van de Heiland. Hij legde zijn kleed op de weg van de Heiland en riep uit: „O, dankt den HEERE, want Hij is goed; want Zijn goedertierenheid is tot in eeuwigheid.”

> "The healed demoniac was there, now in his right mind, adding his testimony: 'The Lord hath done great things for me, whereof I am glad.'

> De genezen bezetene was daar, nu bij zijn volle verstand, en voegde zijn getuigenis eraan toe: 'De Heere heeft grote dingen aan mij gedaan, waarover ik verblijd ben.'

> "The restored dead were there, praising Him. The widow and the orphan told of His wonderful works. Little children, those healed of diseases, and those brought back from the grave, bestrewed the path of the Redeemer with palm branches and flowers."

> De opgewekte doden waren daar en prezen Hem. De weduwe en de wees vertelden van Zijn wonderbare werken. Kleine kinderen, zij die van ziekten genezen waren, en zij die uit het graf waren teruggebracht, bestrooiden het pad van de Verlosser met palmtakken en bloemen.

So, Jesus tarries in the House of the Poor, referring to the Tarrying Time.

Zo vertoeft Jezus in het Huis der Armen, verwijzend naar de Tijd van het Verwijlen.

Why? Because He is about to pour out His Holy Spirit and open their understanding, referring to the Midnight Cry.

Waarom? Omdat Hij op het punt staat Zijn Heilige Geest uit te storten en hun verstand te openen, verwijzend naar de Middernachtsroep.

In this story, He is coming as a King, referring to October 22, 1844. Does Jesus come to receive a kingdom on October 22, 1844? Yes.

In dit verhaal komt Hij als een Koning, verwijzend naar 22 oktober 1844. Komt Jezus op 22 oktober 1844 om een koninkrijk te ontvangen? Ja.

This is the Triumphal Entry, and there are those who will raise the Midnight Cry.

Dit is de Triomfantelijke Intocht, en er zijn er die de Middernachtsroep zullen verheffen.

Who are these people? They are those transformed by the power of Christ.

Wie zijn deze mensen? Zij zijn degenen die door de kracht van Christus zijn veranderd.

The message of Christ's righteousness, His power to change us from blind to seeing, from dead to living, from leper to pure, is carried in the history of the Triumphal Entry, prefiguring the Midnight Cry. What carries that message?

De boodschap van Christus’ gerechtigheid, Zijn macht om ons te veranderen van blind tot ziende, van dood tot levend, van melaats tot rein, wordt meegedragen in de geschiedenis van de Triomfantelijke Intocht, die de Middernachtsroep voorafschaduwt. Wat draagt die boodschap?

What is Christ riding upon? An ass. It is the Message of Islam that carries the message of Christ's righteousness.

Waarop rijdt Christus? Op een ezel. Het is de Boodschap van de islam die de boodschap van de gerechtigheid van Christus draagt.

In 1840, the empowerment of the First Angel's Message was connected to the restraint of Islam. The First Message leads to the Second Message; they cannot be separated.

In 1840 was de bekrachtiging van de boodschap van de eerste engel verbonden met de beteugeling van de islam. De eerste boodschap leidt tot de tweede boodschap; zij kunnen niet van elkaar worden gescheiden.

The First Message carries the Second Message.

De Eerste Boodschap draagt de Tweede Boodschap.

The First Message was confirmed when Islam was restrained, fulfilling prophecy. This confirmation empowered the First Angel's Message and led to the Protestants closing their doors against it.

De Eerste Boodschap werd bevestigd toen de islam werd beteugeld, waardoor de profetie werd vervuld. Deze bevestiging verleende kracht aan de boodschap van de eerste engel en bracht de protestanten ertoe hun deuren ervoor te sluiten.

The closing of the doors by the Protestant churches was the rejection of the Message of Islam.

Het sluiten van de deuren door de protestantse kerken was de verwerping van de Boodschap van de Islam.

The Millerite history prefigures our history.

De geschiedenis van de Millerieten is een voorafschaduwing van onze geschiedenis.

The message of Christ's righteousness in the sealing time of the 144,000, when the Lord pours out His Holy Spirit and opens the Scriptures to the Laodicean's and lepers of Adventism, is again carried by the ass—the Message of Islam.

De boodschap van Christus’ gerechtigheid in de verzegelingstijd van de 144.000, wanneer de Heere Zijn Heilige Geest uitstort en de Schriften opent voor de Laodiceeërs en melaatsen van het adventisme, wordt opnieuw gedragen door de ezel—de boodschap van de islam.

> "In the summer and autumn of 1844 the proclamation, 'Behold, the Bridegroom cometh,' was given. The two classes represented by the wise and foolish virgins were then developed—one class who looked with joy to the Lord's appearing, and who had been diligently preparing to meet Him; another class that, influenced by fear and acting from impulse, had been satisfied with a theory of the truth, but were destitute of the grace of God. In the parable, when the bridegroom came, 'they that were ready went in with him to the marriage.' The coming of the bridegroom, here brought to view, takes place before the marriage. The marriage represents the reception by Christ of His kingdom. . . ." The Great Controversy, 427

> In de zomer en de herfst van 1844 werd de verkondiging gedaan: „Zie, de Bruidegom komt.” Toen kwamen de twee klassen die door de wijze en de dwaze maagden worden voorgesteld, aan het licht—de ene klasse die met blijdschap uitzag naar de verschijning van de Heere en zich ijverig had voorbereid om Hem te ontmoeten; een andere klasse die, onder invloed van vrees en handelend uit opwelling, genoegen had genomen met een theorie van de waarheid, maar verstoken was van de genade van God. In de gelijkenis gingen, toen de bruidegom kwam, „zij die gereed waren, met hem in tot de bruiloft.” De komst van de bruidegom, die hier in beeld wordt gebracht, vindt plaats vóór de bruiloft. De bruiloft stelt de aanvaarding door Christus van Zijn koninkrijk voor. . . . The Great Controversy, 427

The Triumphal Entry is the King coming. On October 22, 1844, He receives the Kingdom. This is the Triumphal Entry.

De Triomfantelijke Intocht is de komst van de Koning. Op 22 oktober 1844 ontvangt Hij het Koninkrijk. Dit is de Triomfantelijke Intocht.

It is in this time period that the two classes are being sealed into their fate.

Het is in deze tijdsperiode dat de twee groepen worden verzegeld tot hun lotsbestemming.

> "The proclamation, 'Behold, the Bridegroom cometh,' in the summer of 1844, led thousands to expect the immediate advent of the Lord. At the appointed time the Bridegroom came, not to the earth, as the people expected, but to the Ancient of Days in heaven, to the marriage, the reception of His kingdom. 'They that were ready went in with Him to the marriage: and the door was'—what?—'shut.' They were not to be present in person at the marriage; for it takes place in heaven, while they are upon the earth. The followers of Christ are to 'wait for their Lord, when He will return from the wedding.' Luke 12:36. But they are to understand His work, and to follow Him by faith as He goes in before God. It is in this sense that they are said to go in to the marriage." The Great Controversy, 427.

> De verkondiging: „Zie, de Bruidegom komt,” in de zomer van 1844, bracht duizenden ertoe de onmiddellijke komst van de Heere te verwachten. Op de vastgestelde tijd kwam de Bruidegom, niet naar de aarde, zoals het volk verwachtte, maar tot de Oude van dagen in de hemel, tot het huwelijk, de ontvangst van Zijn koninkrijk. „En die gereed waren, gingen met Hem in tot de bruiloft; en de deur werd” — wat? — „gesloten.” Zij zouden niet persoonlijk bij de bruiloft aanwezig zijn; want die vindt plaats in de hemel, terwijl zij op de aarde zijn. De volgelingen van Christus moeten „hun Heer verwachten, wanneer Hij van de bruiloft zal terugkeren.” Lukas 12:36. Maar zij moeten Zijn werk verstaan en Hem door het geloof volgen wanneer Hij voor God binnengaat. In deze zin wordt van hen gezegd dat zij ingaan tot de bruiloft.” De Grote Strijd, 427.

## Scriptural References to the Tarrying Time

Bijbelse Verwijzingen naar de Vertoeftijd

A few Scriptures highlight the tarrying time. We will go through them quickly and close with a statement by Sister White.

Enkele Schriftgedeelten belichten de tijd van het vertoeven. Wij zullen deze kort doornemen en afsluiten met een uitspraak van zuster White.

> While the bridegroom tarried, they all slumbered and slept. Matthew 25:5.

> Toen de bruidegom uitbleef, werden zij allen slaperig en vielen in slaap. Mattheüs 25:5.

Right here, March 22, 1844, referring to the Tarrying Time.

Juist hier, 22 maart 1844, met verwijzing naar de Vertoevingstijd.

March 22, 1844, is not a prediction of Bible prophecy. It is the date the Millerites misunderstood, but it produced the first disappointment and marked the tarrying time.

22 maart 1844 is geen voorspelling van Bijbelse profetie. Het is de datum die de Millerieten verkeerd begrepen, maar zij bracht de eerste teleurstelling teweeg en markeerde de vertoeftijd.

The Scriptures do not claim that God produces the tarrying time. It is the people's misunderstanding that produces it: 'Though the vision tarry, wait for it, for it will not tarry, it does not lie.'

De Schrift beweert niet dat God de vertoeftijd voortbrengt. Het is het misverstand van het volk dat haar veroorzaakt: ‘Hoewel het gezicht vertoeft, wacht erop, want het zal niet vertoeven, het liegt niet.’

> Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:12-13.

> Welzalig is hij die verwacht, en komt tot duizend driehonderd vijfendertig dagen. Maar gij, ga heen tot het einde toe; want gij zult rusten en opstaan in uw lot aan het einde der dagen. Daniël 12:12-13.

You can read this two ways. Either way:

U kunt dit op twee manieren lezen. Hoe dan ook:

Blessed is he that waiteth, and blessed is he that cometh to the 1335. But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days.

Zalig is hij die verwacht, en zalig is hij die komt tot de 1335. Maar ga gij heen tot het einde toe; want gij zult rusten en opstaan in uw bestemming aan het einde der dagen.

The blessing of coming to the 1335 is not just about reaching the end of the time prophecy. The 1335 ends in 1843 on the Chart. The blessing is not just the end of the prophecy, but the experience of the tarrying time. The blessing takes place between the Tarrying Time and October 22, 1844. This is where you are to wait. "Blessed is he who waiteth."

De zegen van het bereiken van de 1335 heeft niet slechts betrekking op het komen tot het einde van de tijdsprofetie. De 1335 eindigt op de kaart in 1843. De zegen is niet slechts het einde van de profetie, maar de ervaring van de vertoeftijd. De zegen vindt plaats tussen de Vertoeftijd en 22 oktober 1844. Dit is waar u behoort te wachten. „Zalig is hij die wacht.”

> And therefore will the Lord wait, that he may be gracious unto you, and therefore will he be exalted, that he may have mercy upon you: for the Lord is a God of judgment: blessed are all they that wait for him. Isaiah 30:18.

> Daarom zal de HEERE wachten, opdat Hij u genadig zij; en daarom zal Hij Zich verheffen, opdat Hij Zich over u ontferme; want de HEERE is een God des oordeels; welgelukzalig zijn allen die op Hem wachten. Jesaja 30:18.

The waiting is from the Tarrying Time to October 22, 1844. If you are waiting for Him, you will be blessed.

Het wachten betreft de Vertoeftijd tot 22 oktober 1844. Indien u op Hem wacht, zult u gezegend worden.

> For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Habakkuk 2:3.

> Want het gezicht is nog voor een bestemde tijd, maar op het einde zal het spreken en niet liegen; al vertoeft het, verbeid het; want het zal gewisselijk komen, het zal niet vertoeven. Habakuk 2:3.

It was the misunderstanding of the Millerites that brought about the tarrying time. The vision is for an appointed time—October 22, 1844. It is not going to lie, but you will think it tarries because of misunderstanding.

Het was het misverstand van de Millerieten dat de tijd van vertoeven teweegbracht. Het gezicht is voor een vastgestelde tijd—22 oktober 1844. Het zal niet falen, maar u zult menen dat het vertoeft vanwege misverstand.

Did the Lord design the misunderstanding? Yes. Sister White says so.

Heeft de Heer het misverstand ontworpen? Ja. Zuster White zegt het.

The Lord produced the misunderstanding through the 1843 Chart. William Miller said he never conclusively stated 1843, but in 1843 the brethren asked him to remove the 'if' and mark 1843 as a waymark. Sister White says this is a prophetic waymark, a fulfillment of Habakkuk 2. This waymark, dogmatically marking 1843, produced the tarrying time.

De Heer heeft het misverstand voortgebracht door middel van de Kaart van 1843. William Miller zei dat hij nooit met beslissende stelligheid 1843 had vastgesteld, maar in 1843 vroegen de broeders hem om het „als” te verwijderen en 1843 als een wegmerk aan te duiden. Zuster White zegt dat dit een profetisch wegmerk is, een vervulling van Habakuk 2. Dit wegmerk, dat 1843 dogmatisch markeerde, bracht de vertoeftijd voort.

> "Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844. The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God's appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony." Manuscript Releases, volume 21, 437.

> "Zalig zijn de ogen die de dingen hebben gezien die in 1843 en 1844 werden gezien. De boodschap werd gegeven. En er mag geen vertraging zijn in het herhalen van de boodschap, want de tekenen der tijden gaan in vervulling; het afsluitende werk moet worden gedaan. In korte tijd zal een groot werk worden verricht. Weldra zal door Gods beschikking een boodschap worden gegeven die zal aanzwellen tot een luide roep. Dan zal Daniël op zijn plaats staan om zijn getuigenis te geven." Manuscript Releases, deel 21, 437.

Notice Daniel 12:12-13: "Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days."—"Blessed is he that comes to the 1335. Blessed is he that comes to 1843," that is verse 12.

Merk op Daniël 12:12-13 op: „Zalig is hij die verwacht, en komt tot de duizend driehonderd vijfendertig dagen.” — „Zalig is hij die komt tot de 1335. Zalig is hij die komt tot 1843,” dat is vers 12.

Verse 13:

Vers 13:

> But go thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:12-13.

> Maar ga heen tot het einde toe; want gij zult rusten en opstaan in uw erfdeel aan het einde der dagen. Daniël 12:12-13.

Sister White ties together verses 12 and 13, saying the blessing of the 1335 is fulfilled in 1843 and 1844. It is not about a point in time, but about those who wait for the Triumphal Entry into Jerusalem by Christ, recognize the angels ascending and descending on the ladder, and enter into covenant with the Lord as He gives them the two tables of the covenant.

Zuster White verbindt de verzen 12 en 13 met elkaar en zegt dat de zegening van de 1335 in 1843 en 1844 wordt vervuld. Het gaat niet om een tijdstip, maar om hen die wachten op de triomfantelijke intocht van Christus in Jeruzalem, de engelen herkennen die op de ladder op- en neerdalen, en in verbond treden met de Heere wanneer Hij hun de twee tafelen van het verbond geeft.

Back to Articles