Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Seven

Het boek Joël en de Laodicese Kerk der Zevende-dags Adventisten - Nummer Zeven

Number Seven

Nummer Zeven

Author

Jeff Pippenger

Published

December 9, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the first few articles we included the passage from The Desire of Ages which addresses Christ presenting the parable of the vineyard to the quibbling Jews. The parable of the song of the vineyard is also the song of Moses and the Lamb which the one hundred and forty-four thousand, and inspiration informs us that a “song” in prophecy represents an “experience.” The one hundred and forty-four thousand follow the Lamb whithersoever He goeth, so they will walk through the same experience as did Christ and Moses. Christ as the omega of ancient Israel’s prophetic history and Moses the alpha of ancient Israel’s prophetic history both lived in parallel periods when a former covenant people were being passed by and as a new covenant people were being chosen. The one hundred and forty-four thousand sing the song of Moses and of the Lamb by experiencing a history when a former covenant people are being passed by—while the Lord enters into covenant with His final covenant people.

In de eerste enkele artikelen hebben wij de passage uit *The Desire of Ages* opgenomen waarin Christus de gelijkenis van de wijngaard voorhoudt aan de kibbelende Joden. De gelijkenis van het lied van de wijngaard is ook het lied van Mozes en van het Lam, dat de honderd vierenveertigduizend zingen; en de Inspiratie deelt ons mee dat een „lied” in de profetie een „ervaring” voorstelt. De honderd vierenveertigduizend volgen het Lam, waarheen Het ook gaat, en daarom zullen zij door dezelfde ervaring gaan als Christus en Mozes. Christus, als de omega van de profetische geschiedenis van het oude Israël, en Mozes, de alfa van de profetische geschiedenis van het oude Israël, leefden beiden in parallelle perioden waarin een voormalig verbondsvolk werd voorbijgegaan en een nieuw verbondsvolk werd uitverkoren. De honderd vierenveertigduizend zingen het lied van Mozes en van het Lam doordat zij een geschiedenis doormaken waarin een voormalig verbondsvolk wordt voorbijgegaan—terwijl de Heere een verbond aangaat met Zijn laatste verbondsvolk.

Prophetically when Christ was presenting the parable it aligns with Peter addressing the quibbling Jews at Pentecost. In the final crisis, Jesus presenting the parable to the quibbling Jews, represents those who are singing the song of the vineyard to the drunkards of Ephraim. Peter is presenting the same song at Pentecost, only he is singing in the key of Joel. The song of the vineyard is the song of a former covenant people being divorced during the same time that a new covenant people are being married to the Lord. The virgins who were disappointed and entered into the tarrying time were waiting for the marriage, and the perfect fulfillment would be that they are waiting for the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

Profetisch bezien, toen Christus de gelijkenis voordroeg, komt dit overeen met Petrus die zich op Pinksteren richt tot de kibbelende Joden. In de uiteindelijke crisis vertegenwoordigt Jezus, die de gelijkenis aan de kibbelende Joden voorhoudt, hen die het lied van de wijngaard zingen voor de dronkaards van Efraïm. Petrus brengt op Pinksteren hetzelfde lied ten gehore; alleen zingt hij het in de toonaard van Joël. Het lied van de wijngaard is het lied van een voormalig verbondsvolk dat verstoten wordt in dezelfde tijd waarin een nieuw verbondsvolk met de Heere in het huwelijk wordt verbonden. De maagden die teleurgesteld waren en de tijd van vertoeven binnengingen, wachtten op het huwelijk, en de volmaakte vervulling zou zijn dat zij wachten op de verzegeling van de honderdvierenvijftigduizend.

The book of Joel begins with its first chapter describing how God’s vineyard has been destroyed by the drinkers of wine and strong drink, who have had the “new wine” cut off from their mouths. As soon as Jesus informed the Jews their kingdom would be taken from them and given to a group of husbandmen who will bring forth the genuine fruits of the vineyard, Jesus switched gears and cited the cornerstone in the temple that was set aside, but which was destined to become the capstone. The beginning was going to be repeated at the end, and when this truth is set forth, it is represented as “marvelous.”

Het boek Joël begint met het eerste hoofdstuk, waarin wordt beschreven hoe Gods wijngaard is verwoest door de drinkers van wijn en sterke drank, van wie de „nieuwe wijn” van hun mond is afgesneden. Zodra Jezus de Joden had meegedeeld dat hun koninkrijk van hen zou worden weggenomen en gegeven aan een groep pachters die de ware vruchten van de wijngaard zullen voortbrengen, sloeg Jezus een andere richting in en verwees Hij naar de hoeksteen in de tempel die terzijde was gesteld, maar bestemd was om de sluitsteen te worden. Het begin zou aan het einde worden herhaald, en wanneer deze waarheid wordt uiteengezet, wordt zij voorgesteld als „wonderbaarlijk”.

The “rule of first mention” in God’s Word informs us that because Joel first addresses the destruction of the vineyard that it is the primary point of his testimony. Joel is not alone for every major prophet begins their testimony addressing the sins and lost condition of Israel.

De „regel van de eerste vermelding” in Gods Woord maakt ons duidelijk dat, omdat Joël eerst de verwoesting van de wijngaard behandelt, dit het hoofdthema van zijn getuigenis is. Joël staat hierin niet alleen, want elke grote profeet begint zijn getuigenis met de zonden en de verloren toestand van Israël aan de orde te stellen.

In Isaiah twenty-eight the “scornful men which rule” “Jerusalem” are represented as the “drunkards of Ephraim,” and as the “crown of pride.” “Crown” represents leadership and “pride” represents a satanic character.

In Jesaja achtentwintig worden de „spottende mannen die heersen” over „Jeruzalem” voorgesteld als de „dronkaards van Efraïm” en als de „kroon der hoogmoed”. „Kroon” duidt op leiderschap en „hoogmoed” duidt op een satanisch karakter.

The drunkards are contrasted with the remnant (“residue”) who become God’s “crown” of glory, for during the latter rain the Lord sets up His “kingdom of glory” as typified by Him setting up the “kingdom of grace” at the cross. The kingdom of grace at the cross typifies the kingdom of glory at the Sunday law.

De dronkaards worden in tegenstelling geplaatst tot het overblijfsel („residu”), dat Gods „kroon” van heerlijkheid wordt; want tijdens de late regen richt de Heere Zijn „koninkrijk der heerlijkheid” op, zoals getypeerd doordat Hij aan het kruis het „koninkrijk der genade” oprichtte. Het koninkrijk der genade aan het kruis is een type van het koninkrijk der heerlijkheid bij de zondagswet.

The latter rain began on 9/11 when the sealing of the one hundred and forty-four thousand and the judgment of the living also began. In the sealing time the outpouring of the Holy Spirit began at 9/11, as Jesus breathed a few drops. It is the foundation and the outpouring of the Holy Spirit at the Midnight Cry that is the capstone. “Marvelous” is a symbol of the period of the outpouring of the spirit from “9/11 unto the Sunday law.”

De spade regen begon op 9/11, toen ook de verzegeling van de honderdvierenvijftigduizend en het oordeel over de levenden een aanvang namen. In de tijd van de verzegeling begon de uitstorting van de Heilige Geest op 9/11, toen Jezus enkele druppels uitblies. Zij vormt het fundament, en de uitstorting van de Heilige Geest bij de Middernachtsroep is de sluitsteen. „Wonderbaarlijk” is een symbool van de periode van de uitstorting van de Geest „van 9/11 tot aan de zondagswet.”

The parallel, yet opposite symbolism of the “crown” representing leadership is set forth in the narrative of Isaiah twenty-eight when the drunkards who rule Jerusalem are passed by and the leadership of God’s church is given to the residue. This illustrates the parable of the vineyard. The drunkard’s crown is removed and the one hundred and forty-four thousand are then the crown which represents Christ’s kingdom. Isaiah teaches the same truth in chapter twenty-two when Shebna is cast into a far country and replaced with Eliakim. Whether it is the drunkards of Ephraim or Shebna in chapter twenty-two they both represent the leadership of God’s former covenant people being passed by.

De parallelle, maar tegengestelde symboliek van de „kroon” als voorstelling van leiderschap wordt uiteengezet in het verhaal van Jesaja achtentwintig, wanneer de dronkaards die over Jeruzalem regeren worden voorbijgegaan en het leiderschap van Gods gemeente aan het overblijfsel wordt gegeven. Dit illustreert de gelijkenis van de wijngaard. De kroon van de dronkaard wordt weggenomen, en vervolgens zijn de honderd vierenveertigduizend de kroon die het koninkrijk van Christus vertegenwoordigt. Jesaja onderwijst dezelfde waarheid in hoofdstuk tweeëntwintig, wanneer Sebna naar een ver land wordt weggeslingerd en door Eljakim wordt vervangen. Of het nu de dronkaards van Efraïm zijn of Sebna in hoofdstuk tweeëntwintig, zij vertegenwoordigen beiden het leiderschap van Gods voormalige verbondsvolk dat wordt voorbijgegaan.

Zechariah identifies the Triumphal Entry, which is also the Midnight Cry, and the verses that follow agree with Isaiah by identifying God’s people as a crown.

Zacharia identificeert de Triomfantelijke Intocht, die tevens de Middernachtsroep is, en de verzen die daarop volgen stemmen overeen met Jesaja doordat zij Gods volk als een kroon aanduiden.

> Rejoice greatly, O daughter of Zion; shout, O daughter of Jerusalem: behold, thy King cometh unto thee: he is just, and having salvation; lowly, and riding upon an ass, and upon a colt the foal of an ass. And I will cut off the chariot from Ephraim, and the horse from Jerusalem, and the battle bow shall be cut off: and he shall speak peace unto the heathen: and his dominion shall be from sea even to sea, and from the river even to the ends of the earth.

> Verheug u zeer, o dochter van Sion; juich, o dochter van Jeruzalem: zie, uw Koning komt tot u: Hij is rechtvaardig en heeft heil; nederig, en rijdend op een ezel, op een veulen, het jong van een ezelin. En Ik zal de strijdwagen uit Efraïm uitroeien en het paard uit Jeruzalem, en de strijdboog zal uitgeroeid worden; en Hij zal vrede spreken tot de heidenen; en Zijn heerschappij zal zijn van zee tot zee, en van de rivier tot aan de einden der aarde.

> As for thee also, by the blood of thy covenant I have sent forth thy prisoners out of the pit wherein is no water.

> Ook u betreft: door het bloed van uw verbond heb Ik uw gevangenen uit de kuil zonder water doen uitgaan.

> Turn you to the strong hold, ye prisoners of hope: even today do I declare that I will render double unto thee; When I have bent Judah for me, filled the bow with Ephraim, and raised up thy sons, O Zion, against thy sons, O Greece, and made thee as the sword of a mighty man.

> Keert weder tot de vesting, gij gevangenen der hoop; ook heden verkondig Ik dat Ik u het dubbele zal vergelden; wanneer Ik Juda voor Mij gespannen heb, de boog met Efraïm gevuld, en uw zonen, o Sion, heb opgewekt tegen uw zonen, o Griekenland, en u gemaakt heb als het zwaard van een held.

> And the Lord shall be seen over them, and his arrow shall go forth as the lightning: and the Lord God shall blow the trumpet, and shall go with whirlwinds of the south. The Lord of hosts shall defend them; and they shall devour, and subdue with sling stones; and they shall drink, and make a noise as through wine; and they shall be filled like bowls, and as the corners of the altar. And the Lord their God shall save them in that day as the flock of his people: for they shall be as the stones of a crown, lifted up as an ensign upon his land. For how great is his goodness, and how great is his beauty! corn shall make the young men cheerful, and new wine the maids. Zechariah 9:9–17.

> En de HEERE zal boven hen verschijnen, en zijn pijl zal uitgaan als de bliksem; en de Heere HEERE zal op de bazuin blazen, en optrekken in de stormwinden van het zuiden. De HEERE van de legermachten zal hen beschermen; en zij zullen verslinden en onderwerpen met slingerstenen; en zij zullen drinken en gedruis maken als door wijn; en zij zullen vervuld worden als offerschalen, en als de hoeken van het altaar. En de HEERE, hun God, zal hen te dien dage verlossen als de kudde van zijn volk; want zij zullen zijn als de stenen van een kroon, opgericht als een banier over zijn land. Want hoe groot is zijn goedheid, en hoe groot is zijn schoonheid! koren zal de jongelingen doen gedijen, en nieuwe wijn de jonge dochters. Zacharia 9:9–17.

Verse eleven (9/11) states, “As for thee also, by the blood of thy covenant I have sent forth thy prisoners out of the pit wherein is no water.” Christ confirmed the covenant with many for one week, and the week began at His baptism. For three and a half years Christ walked among men and in the concluding period of those three and a half years Christ fulfilled Zechariah’s prediction identifying the triumphal entry of the Messiah into Jerusalem. The Midnight Cry began a period which led to Christ’s death, burial and resurrection. Christ’s baptism represents His death, burial and resurrection, so the beginning and ending of the period of three and a half years are the same.

Vers elf (9/11) luidt: „Ook u aangaande, door het bloed van uw verbond heb Ik uw gevangenen uit de kuil uitgezonden waarin geen water is.” Christus bevestigde het verbond met velen voor één week, en de week begon bij Zijn doop. Drie en een half jaar wandelde Christus onder de mensen, en in de afsluitende periode van die drie en een half jaar vervulde Christus de voorspelling van Zacharia, waarin de triomfantelijke intocht van de Messias in Jeruzalem wordt aangeduid. De Middernachtsroep luidde een periode in die leidde tot Christus’ dood, begrafenis en opstanding. Christus’ doop vertegenwoordigt Zijn dood, begrafenis en opstanding, zodat het begin en het einde van de periode van drie en een half jaar hetzelfde zijn.

Christ’s baptism typifies 9/11, and 9/11 marks the beginning of a period that ends at the Sunday law. At 9/11 the latter rain began to sprinkle and at the Sunday law it is poured out without measure as typified by Christ breathing upon the disciples a few drops of rain in advance of the outpouring at Pentecost.

Christus’ doop is een voorafschaduwing van 11 september, en 11 september markeert het begin van een periode die eindigt bij de zondagswet. Op 11 september begon de late regen te sprenkelen, en bij de zondagswet wordt zij zonder mate uitgestort, zoals werd voorafgebeeld doordat Christus op de discipelen een paar druppels regen vooruitblies vóór de uitstorting op Pinksteren.

Zechariah 9:11 aligns with 9/11 and also the Midnight Cry which leads to the Sunday law. At 9/11 the Laodicean message arrived as present truth as it had done in 1856 and 1888. The Laodicean message is given to people who are unaware that they are dead. They are in a “pit” with no latter rain message, for their pit has no water. If Laodicea would just respond to the knocking on their hearts the Lord would raise them out of the pit, for until probation closes at the Sunday law they are “prisoners of hope.”

Zacharia 9:11 stemt overeen met 9/11 en tevens met de Middernachtsroep, die tot de zondagswet leidt. Op 9/11 kwam de boodschap aan Laodicea als tegenwoordige waarheid, zoals zij dat had gedaan in 1856 en 1888. De boodschap aan Laodicea wordt gegeven aan mensen die zich er niet van bewust zijn dat zij dood zijn. Zij bevinden zich in een „kuil” zonder boodschap van de late regen, want hun kuil heeft geen water. Als Laodicea slechts zou antwoorden op het kloppen aan hun hart, zou de Heer hen uit de kuil opheffen, want totdat de genadetijd bij de zondagswet sluit, zijn zij „gevangenen der hoop.”

> As for thee also, by the blood of thy covenant I have sent forth thy prisoners out of the pit wherein is no water. Turn you to the strong hold, ye prisoners of hope: even to day do I declare that I will render double unto thee. Zechariah 9:11, 12.

> Wat u aangaat: om het bloed van uw verbond heb Ik uw gevangenen uit de kuil waarin geen water is, doen uitgaan. Keert weder tot de vesting, gij gevangenen der hoop; ook heden verkondig Ik dat Ik u dubbel zal vergelden. Zacharia 9:11, 12.

9/11 empowered the message which arrived in 1989. That message is the third angel’s message, but in the structure and terms of the Millerite reformatory movement, 1989 marked the arrival of the first angel. The first angel’s message was empowered on August 11, 1840 by a fulfillment of a prophecy concerning Islam, and it identifies that 1989’s arrival of the third angel would be empowered by a fulfillment of a prophecy concerning Islam.

9/11 gaf kracht aan de boodschap die in 1989 kwam. Die boodschap is de boodschap van de derde engel, maar binnen de structuur en terminologie van de Milleritische hervormingsbeweging markeerde 1989 de komst van de eerste engel. De boodschap van de eerste engel werd op 11 augustus 1840 bekrachtigd door een vervulling van een profetie betreffende de islam, en zij duidt aan dat de komst in 1989 van de derde engel bekrachtigd zou worden door een vervulling van een profetie betreffende de islam.

When the prophecy of Islam was confirmed on August 11, 1840 the angel of Revelation ten descended, thus typifying the descent of the angel of Revelation eighteen on 9/11. The empowerment of the first angel in 1840, and the empowerment of the second angel in 1844 both typify the empowerment of the third angel on 9/11. July 18, 2020 was the arrival of the second angel as typified by the first disappointment of the Millerites on April 19, 1844. The histories of both empowerments of the first and second angels of Millerite history, and also the history of the empowerment of the third angel on 9/11 provide witnesses to the empowerment of the message of the Midnight Cry that arrived in July 2023.

Toen de profetie van de islam op 11 augustus 1840 werd bevestigd, daalde de engel van Openbaring tien neer, en werd daardoor de nederdaling van de engel van Openbaring achttien op 9/11 voorgesteld. De bekrachtiging van de eerste engel in 1840, en de bekrachtiging van de tweede engel in 1844, beelden beide de bekrachtiging van de derde engel op 9/11 uit. 18 juli 2020 was de komst van de tweede engel, zoals voorgesteld door de eerste teleurstelling van de Millerieten op 19 april 1844. De geschiedenissen van beide bekrachtigingen van de eerste en tweede engelen in de Milleritische geschiedenis, en ook de geschiedenis van de bekrachtiging van de derde engel op 9/11, verschaffen getuigenissen voor de bekrachtiging van de boodschap van de Middernachtsroep, die in juli 2023 kwam.

The period of the sealing begins at 9/11 and ends at the Sunday law. It begins with Christ breathing a few drops of the latter rain and ends with tongues of fire carrying a message to the world at Pentecost. Peter identified Pentecost as a fulfillment of Joel. That being the fact of the matter it establishes that Christ’s breathing was also a fulfillment of Joel, for the Pentecostal season has a specific beginning and ending that demonstrates that the alpha is also the omega. The day of Christ’s resurrection the barley first fruit offering was made, and fifty days later on Pentecost the wheat first fruit offering was lifted up. 9/11 typifies the Midnight Cry that arrives just before and leads to the Sunday law. The perfect fulfillment of Zechariah 9:9 representation of the Midnight Cry is post-July 2023.

De periode van de verzegeling begint op 11 september en eindigt bij de zondagswet. Zij begint met Christus die enkele druppels van de late regen blaast en eindigt met vuurtongen die op Pinksteren een boodschap naar de wereld dragen. Petrus duidde Pinksteren aan als een vervulling van Joël. Aangezien dat de feitelijke stand van zaken is, bevestigt dit dat ook het blazen van Christus een vervulling van Joël was, want het pinksterseizoen heeft een specifiek begin en einde die aantonen dat de alfa ook de omega is. Op de dag van Christus’ opstanding werd het eerstelingenoffer van de gerst gebracht, en vijftig dagen later, op Pinksteren, werd het eerstelingenoffer van de tarwe omhooggeheven. 11 september is een voorafschaduwing van de Middernachtsroep, die vlak vóór de zondagswet komt en erheen leidt. De volmaakte vervulling van de voorstelling van de Middernachtsroep in Zacharia 9:9 ligt na juli 2023.

> Rejoice greatly, O daughter of Zion; shout, O daughter of Jerusalem: behold, thy King cometh unto thee: he is just, and having salvation; lowly, and riding upon an ass, and upon a colt the foal of an ass. Zechariah 9:9.

> Verheug u zeer, o dochter van Sion; juich, o dochter van Jeruzalem: zie, uw Koning komt tot u: Hij is rechtvaardig, en een Heiland; nederig, en rijdende op een ezel, en op een veulen, het jong van een ezelin. Zacharia 9:9.

So Zechariah agrees with Isaiah’s symbolization of God’s people being a crown, but he adds that the crown is also the ensign when he recorded, “for they shall be as the stones of a crown, lifted up as an ensign upon his land“, and Zechariah further echoes the joy associated with Joel’s symbols of “corn” and “new wine,” by stating, “corn shall make the young men cheerful, and new wine the maids.” As we consider the record of the drunkards of Ephraim in chapter twenty-eight, take note that this is the biblical chapter that identifies the “rest and the refreshing.” This is one of the primary passages in the Scriptures concerning the latter rain, so these drunkards of Ephraim must be the same drunks Joel speaks of.

Zo stemt Zacharia overeen met Jesaja’s uitbeelding van Gods volk als een kroon, maar hij voegt eraan toe dat de kroon ook de banier is, toen hij optekende: „want zij zullen zijn als de stenen van een kroon, opgeheven als een banier over zijn land“, en Zacharia weerklinkt verder de vreugde die verbonden is met Joëls symbolen van „koren“ en „nieuwe wijn“, door te verklaren: „koren zal de jongemannen vrolijk maken, en nieuwe wijn de maagden.“ Wanneer wij het verslag van de dronkaards van Efraïm in hoofdstuk achtentwintig overwegen, let er dan op dat dit het bijbelse hoofdstuk is dat de „rust en de verkwikking“ aanduidt. Dit is een van de voornaamste Schriftgedeelten aangaande de late regen, zodat deze dronkaards van Efraïm dezelfde dronkenlieden moeten zijn van wie Joël spreekt.

> Woe to the crown of pride, to the drunkards of Ephraim, whose glorious beauty is a fading flower, which are on the head of the fat valleys of them that are overcome with wine! Behold, the Lord hath a mighty and strong one, which as a tempest of hail and a destroying storm, as a flood of mighty waters overflowing, shall cast down to the earth with the hand. The crown of pride, the drunkards of Ephraim, shall be trodden under feet: And the glorious beauty, which is on the head of the fat valley, shall be a fading flower, and as the hasty fruit before the summer; which when he that looketh upon it seeth, while it is yet in his hand he eateth it up. In that day shall the Lord of hosts be for a crown of glory, and for a diadem of beauty, unto the residue of his people, And for a spirit of judgment to him that sitteth in judgment, and for strength to them that turn the battle to the gate. But they also have erred through wine, and through strong drink are out of the way; the priest and the prophet have erred through strong drink, they are swallowed up of wine, they are out of the way through strong drink; they err in vision, they stumble in judgment. For all tables are full of vomit and filthiness, so that there is no place clean. …

> Wee de kroon der hoogmoed, den dronkaards van Efraïm, welker heerlijke schoonheid een verwelkende bloem is, die staat op het hoofd der vette dalen van hen die door wijn zijn overmand! Zie, de Heere heeft een machtige en sterke, die, als een hagelstorm en een verwoestende orkaan, als een vloed van machtige, overstromende wateren, haar met de hand ter aarde zal werpen. De kroon der hoogmoed, de dronkaards van Efraïm, zal met voeten vertreden worden; en de heerlijke schoonheid, die staat op het hoofd van het vette dal, zal een verwelkende bloem zijn, en als de vroegrijpe vrucht vóór de zomer, die hij die haar aanziet, zodra hij haar ziet, terwijl zij nog in zijn hand is, verslindt. Te dien dage zal de Heere der heirscharen zijn tot een kroon der heerlijkheid en tot een sierlijke diadeem voor het overblijfsel van Zijn volk, en tot een geest des oordeels voor hem die ten gerichte zit, en tot sterkte voor hen die den strijd naar de poort terugbrengen. Maar ook dezen dwalen door wijn, en door sterken drank raken zij van den weg af; de priester en de profeet dwalen door sterken drank, zij worden door wijn verzwolgen, zij raken van den weg af door sterken drank; zij dwalen in het gezicht, zij struikelen in het oordeel. Want alle tafels zijn vol braaksel en vuiligheid, zodat er geen plaats rein is. …

> Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned.

> Staat stil en verbaast u; roept uit en schreeuwt: zij zijn dronken, maar niet van wijn; zij wankelen, maar niet van sterke drank. Want de HEERE heeft over u uitgestort de geest van diepen slaap, en Hij heeft uw ogen gesloten; de profeten en uw oversten, de zieners, heeft Hij bedekt. En het gezicht van dit alles is u geworden als de woorden van een verzegeld boek, dat men geeft aan iemand die geleerd is, met de woorden: Lees dit toch; en hij zegt: Ik kan niet, want het is verzegeld. En het boek wordt gegeven aan hem die niet geleerd is, met de woorden: Lees dit toch; en hij zegt: Ik ben niet geleerd.

> Wherefore the Lord said, Forasmuch as this people draw near me with their mouth, and with their lips do honour me, but have removed their heart far from me, and their fear toward me is taught by the precept of men: Therefore, behold, I will proceed to do a marvellous work among this people, even a marvellous work and a wonder: for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 28:1–8; 29:9–16.

> Daarom zeide de Heere: Omdat dit volk tot Mij nadert met zijn mond en Mij eert met zijn lippen, maar zijn hart ver van Mij verwijderd houdt, en hun vreze voor Mij een aangeleerd gebod van mensen is, daarom, zie, Ik zal voortgaan wonderlijk te handelen met dit volk, wonderlijk en verwonderlijk; want de wijsheid van hun wijzen zal vergaan, en het verstand van hun verstandigen zal verborgen worden. Wee hun die diep graven om hun raad voor de Heere te verbergen, wier werken in de duisternis zijn, en die zeggen: Wie ziet ons, en wie kent ons? O, uw omkering van zaken! Zal de pottenbakker geacht worden als leem, zodat het maaksel van zijn maker zou zeggen: Hij heeft mij niet gemaakt? Of zou het geformeerde van hem die het formeerde zeggen: Hij had geen verstand? Jesaja 28:1–8; 29:9–16.

The Lord is going to do a “marvelous work” among the drunkards of Ephraim as he removes their wisdom and understanding, the very two elements associated with understanding the increase of knowledge when a prophetic message is unsealed. It is the wise who understand. Part of the “marvelous work” is removing the knowledge that is unsealed by the Lion of the tribe of Judah from the minds of the drunkards of Ephraim. The separation of the wise and wicked is part of the Lord’s “marvelous work.” It is the everlasting gospel. After Christ led the quibbling Jews through the parable of the vineyard and thus trapped them into pronouncing their own judgment, He asked a question from Psalm 118:

De Heer zal onder de dronkaards van Efraïm een „wonderlijk werk” doen, terwijl Hij hun wijsheid en inzicht wegneemt, juist die twee elementen die verbonden zijn met het verstaan van de toename van kennis wanneer een profetische boodschap wordt ontzegeld. Het zijn de wijzen die verstaan. Een deel van het „wonderlijk werk” is het wegnemen uit de gedachten van de dronkaards van Efraïm van de kennis die door de Leeuw uit de stam van Juda is ontzegeld. De scheiding van de wijzen en de goddelozen maakt deel uit van het „wonderlijk werk” van de Heer. Het is het eeuwige evangelie. Nadat Christus de kibbelende Joden door de gelijkenis van de wijngaard had geleid en hen aldus ertoe had gebracht hun eigen oordeel uit te spreken, stelde Hij een vraag uit Psalm 118:

> The stone which the builders refused is become the head stone of the corner. This is the Lord’s doing; it is marvelous in our eyes. This is the day which the Lord hath made; we will rejoice and be glad in it. Psalms 118:22–24.

> De steen die de bouwlieden verworpen hebben, is tot een hoofd des hoeks geworden. Dit is van de HEERE geschied; het is wonderlijk in onze ogen. Dit is de dag die de HEERE gemaakt heeft; laat ons op die dag ons verheugen en verblijd zijn. Psalmen 118:22–24.

The Lord is to accomplish “a marvelous work and a wonder” upon the drunkards of Ephraim and it includes removing their ability to recognize truth. The “head stone of the corner” is marvelous in the eyes of those who possess Joel’s “new wine.”

De Heer zal onder de dronkaards van Efraïm „een wonderlijk werk en een wonder” volbrengen, en dit omvat het wegnemen van hun vermogen de waarheid te herkennen. De „hoeksteen” is wonderbaar in de ogen van hen die Joëls „nieuwe wijn” bezitten.

The drunkards cannot read the book that is sealed whether it is the leadership represented as “learned” or the laity represented by the “not learned.” It is impossible for the drunkards to understand rightly the prophetic testimony of Scriptures as represented as “the book that is sealed.” The drunkards are also twice identified as being “out of the way.” Once again this is recorded in Isaiah twenty-eight a premier latter rain passage of Scripture, where Isaiah identifies the “rest and refreshing” that the drunkards would not hear. The “rest and refreshing” is a message, for it can be heard.

De dronkaards kunnen het verzegelde boek niet lezen, hetzij het leiderschap dat als „geleerd” wordt voorgesteld, hetzij de leken die door de „ongeleerden” worden vertegenwoordigd. Het is voor de dronkaards onmogelijk het profetische getuigenis van de Schrift, voorgesteld als „het verzegelde boek”, op juiste wijze te verstaan. De dronkaards worden bovendien tweemaal aangeduid als zijnde „van de weg af.” Opnieuw wordt dit vastgelegd in Jesaja achtentwintig, een vooraanstaande schriftplaats over de late regen, waar Jesaja de „rust en verkwikking” aanduidt waarnaar de dronkaards niet wilden horen. De „rust en verkwikking” is een boodschap, want zij kan worden gehoord.

That drunkenness has taken the drunkards out of the way of Jeremiah’s “old paths” which is the “way” to walk in and find the latter rain, represented as “rest” by Jeremiah. The rejection of the latter rain message by the drunkards of Ephraim is a specific subject of God’s Word. They are drunk because they refused to return to the foundational history which provides the blueprint for the history of the one hundred and forty-four thousand which is the history of the latter rain.

Die dronkenschap heeft de dronkaards afgevoerd van Jeremia’s „oude paden”, die de „weg” zijn om daarop te wandelen en de late regen te vinden, door Jeremia voorgesteld als „rust”. De verwerping van de boodschap van de late regen door de dronkaards van Efraïm is een specifiek onderwerp van Gods Woord. Zij zijn dronken omdat zij weigerden terug te keren tot de fundamentele geschiedenis, die het blauwdrukpatroon verschaft voor de geschiedenis van de honderd vierenveertigduizend, welke de geschiedenis van de late regen is.

The “marvelous work” that is accomplished upon the drunkards of Ephraim occurs during the outpouring of the latter rain. During the latter rain a testing message produces two classes of worshippers, which are illustrated by the “wine” which they partake of. The wicked have refused to base their prophetic application upon the lines of sacred history and those who employ the “line upon line” methodology of Isaiah twenty-eight partake of the “new wine.” The wicked’s drunkenness is manifested by their inability to understand prophecy, and their blind condition was caused by an unwillingness to return to the foundational old paths. Jesus rebuked the quibbling Jews by asking if they had ever read about the stone which is rejected, and becomes the head of the corner.

Het „wonderbare werk” dat aan de dronkaards van Efraïm wordt voltrokken, vindt plaats tijdens de uitstorting van de late regen. Tijdens de late regen brengt een beproevende boodschap twee klassen van aanbidders voort, die worden uitgebeeld door de „wijn” waarvan zij drinken. De goddelozen hebben geweigerd hun profetische toepassing te baseren op de lijnen van de gewijde geschiedenis, en zij die de „regel op regel”-methodologie van Jesaja achtentwintig hanteren, drinken van de „nieuwe wijn”. De dronkenschap van de goddelozen openbaart zich in hun onvermogen de profetie te verstaan, en hun blinde toestand werd veroorzaakt door een onwil om terug te keren tot de oude paden van het fundament. Jezus bestrafte de kibbelende Joden door te vragen of zij ooit hadden gelezen over de steen die verworpen wordt en tot hoofd des hoeks wordt.

The stone which becomes the head of the corner represents that the prophetic truth that the foundation or cornerstone is duplicated in the capstone. The alpha stone is also the omega stone. The primary prophetic principle which establishes and upholds the methodology of line upon line, (which is the methodology of the latter rain) is that the beginning of a thing illustrates the end of a thing. The primary prophetic principle in the Millerite movement was the day for a year principle that was confirmed when the angel of Revelation ten descended. The primary prophetic principle in the movement of the one hundred and forty-four thousand is that the beginning illustrates the end which was confirmed when the angel of Revelation eighteen descended.

De steen die tot het hoofd des hoeks wordt, stelt voor dat de profetische waarheid inhoudt dat het fundament of de hoeksteen in de sluitsteen wordt verdubbeld. De alfa-steen is ook de omega-steen. Het voornaamste profetische beginsel dat de methode van regel op regel vaststelt en draagt, (welke de methode van de late regen is,) is dat het begin van een zaak het einde van een zaak illustreert. Het voornaamste profetische beginsel in de Milleritische beweging was het dag-voor-een-jaarbeginsel, dat werd bevestigd toen de engel van Openbaring tien nederdaalde. Het voornaamste profetische beginsel in de beweging van de honderdvierenveertigduizend is dat het begin het einde illustreert, hetgeen werd bevestigd toen de engel van Openbaring achttien nederdaalde.

God’s prophetic Word is very detailed in its explanation of the factors involved with the latter rain. One of those facts is that the drunkards of Ephraim are not capable of recognizing the latter rain, and this was typified by the Jews who were suggesting to Peter that the disciples were drunk. The main principle of the methodology is directly set forth as Alpha and Omega repeatedly within God’s Word, but the Word has been sealed unto them. The methodology, the main prophetic rule and the message of the latter rain are some of the sanctified themes in a prophetic line of history that is represented as a “marvelous work.”

Gods profetische Woord is zeer gedetailleerd in zijn uiteenzetting van de factoren die met de late regen verband houden. Een van die feiten is dat de dronkaards van Efraïm niet in staat zijn de late regen te herkennen, en dit werd getypeerd door de Joden die tegen Petrus zeiden dat de discipelen dronken waren. Het hoofdprincipe van de methodologie wordt herhaaldelijk rechtstreeks uiteengezet als Alfa en Omega binnen Gods Woord, maar het Woord is voor hen verzegeld geweest. De methodologie, de voornaamste profetische regel en de boodschap van de late regen behoren tot de geheiligde thema’s in een profetische historische lijn die wordt voorgesteld als een „wonderbaar werk”.

> Again the word of the Lord of hosts came to me, saying, Thus saith the Lord of hosts; I was jealous for Zion with great jealousy, and I was jealous for her with great fury. Thus saith the Lord; I am returned unto Zion, and will dwell in the midst of Jerusalem: and Jerusalem shall be called a city of truth; and the mountain of the Lord of hosts the holy mountain. Thus saith the Lord of hosts; There shall yet old men and old women dwell in the streets of Jerusalem, and every man with his staff in his hand for very age. And the streets of the city shall be full of boys and girls playing in the streets thereof.

> Opnieuw kwam het woord van de HEERE der heerscharen tot mij, zeggende: Zo zegt de HEERE der heerscharen: Ik heb met grote naijver voor Sion geijverd, ja, met grote grimmigheid heb Ik voor haar geijverd. Zo zegt de HEERE: Ik ben naar Sion teruggekeerd en zal in het midden van Jeruzalem wonen; en Jeruzalem zal genoemd worden: stad der waarheid; en de berg van de HEERE der heerscharen: de heilige berg. Zo zegt de HEERE der heerscharen: Nog zullen oude mannen en oude vrouwen in de straten van Jeruzalem wonen, ieder met zijn staf in zijn hand vanwege zijn hoge leeftijd. En de straten van de stad zullen vol zijn van jongens en meisjes, spelend in haar straten.

> Thus saith the Lord of hosts; If it be marvellous in the eyes of the remnant of this people in these days, should it also be marvellous in mine eyes? saith the Lord of hosts. Thus saith the Lord of hosts; Behold, I will save my people from the east country, and from the west country; And I will bring them, and they shall dwell in the midst of Jerusalem: and they shall be my people, and I will be their God, in truth and in righteousness. Thus saith the Lord of hosts; Let your hands be strong, ye that hear in these days these words by the mouth of the prophets, which were in the day that the foundation of the house of the Lord of hosts was laid, that the temple might be built. For before these days there was no hire for man, nor any hire for beast; neither was there any peace to him that went out or came in because of the affliction: for I set all men every one against his neighbour. But now I will not be unto the residue of this people as in the former days, saith the Lord of hosts. Zechariah 8:1–11.

> Zo zegt de HEERE der heirscharen: Indien het wonderlijk is in de ogen van het overblijfsel van dit volk in deze dagen, zou het ook wonderlijk zijn in Mijn ogen? spreekt de HEERE der heirscharen. Zo zegt de HEERE der heirscharen: Zie, Ik zal Mijn volk verlossen uit het land van de opgang der zon en uit het land van de ondergang der zon; en Ik zal hen brengen, en zij zullen wonen in het midden van Jeruzalem; en zij zullen Mij tot een volk zijn, en Ik zal hun tot een God zijn, in waarheid en in gerechtigheid. Zo zegt de HEERE der heirscharen: Laat uw handen sterk zijn, gij die in deze dagen deze woorden hoort uit de mond van de profeten, die er waren ten dage dat de grondslag van het huis van de HEERE der heirscharen gelegd werd, opdat de tempel gebouwd zou worden. Want vóór die dagen was er geen loon voor de mens, noch loon voor het vee; ook was er geen vrede voor hem die uitging of inging vanwege de benauwdheid; want Ik zette alle mensen, ieder tegen zijn naaste. Maar nu zal Ik voor het overblijfsel van dit volk niet zijn als in de vorige dagen, spreekt de HEERE der heirscharen. Zacharia 8:1–11.

Zechariah states, “Let your hands be strong, ye that hear in these days these words by the mouth of the prophets, which were in the day that the foundation of the house of the Lord of hosts was laid, that the temple might be built.” What strengthens God’s people is the message of the foundation that becomes the headstone. That message is that the Millerite history is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand.

Zacharia verklaart: „Laat uw handen sterk zijn, gij die in deze dagen deze woorden hoort uit de mond der profeten, die er waren op de dag dat het fundament van het huis des Heeren der heirscharen werd gelegd, opdat de tempel gebouwd zou worden.” Wat Gods volk versterkt, is de boodschap van het fundament dat tot de sluitsteen wordt. Die boodschap is dat de Milleritische geschiedenis wordt herhaald in de geschiedenis van de honderdvierenvierenveertigduizend.

Christ askes, “If it be marvellous in the eyes of the remnant of this people in these days, should it also be marvellous in mine eyes?” That question identifies the prophetic period of God’s “marvelous work” that is the subject of every prophet, but it also identifies when the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand changes unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. It is the same point as when they are sealed, and the same point the movement changes from militant to triumphant, which is also where the work of combining divinity with humanity among this group of people is finalized as the sanctuary is truly cleansed. This can be recognized in the verses for the prophetic history represented by His “marvelous work” is marvelous in God’s eyes and the eyes of the remnant, and eye to eye is a symbol of unity. The unity here represented is speaking of the sealing of God’s people who follow the Lamb withersoever He goeth who have reached a point that they would die rather than sin and misrepresent the character of Christ.

Christus vraagt: „Indien het in de ogen van het overblijfsel van dit volk in deze dagen wonderbaarlijk is, zou het dan ook in Mijn ogen wonderbaarlijk zijn?” Die vraag duidt de profetische periode van Gods „wonderbaar werk” aan, dat het onderwerp is van elke profeet, maar zij wijst ook op het moment waarop de Laodiceïsche beweging van de honderd vierenveertigduizend overgaat in de Filadelfische beweging van de honderd vierenveertigduizend. Het is hetzelfde punt als waarop zij verzegeld worden, en hetzelfde punt waarop de beweging verandert van strijdend in triomferend, hetgeen ook het punt is waarop het werk van het verenigen van goddelijkheid met menselijkheid onder deze groep mensen wordt voltooid, terwijl het heiligdom werkelijk wordt gereinigd. Dit kan in de verzen worden herkend, want de profetische geschiedenis die door Zijn „wonderbaar werk” wordt voorgesteld, is wonderbaarlijk in Gods ogen en in de ogen van het overblijfsel, en oog in oog is een symbool van eenheid. De eenheid die hier wordt voorgesteld, spreekt van de verzegeling van Gods volk, dat het Lam volgt waarheen Het ook gaat, en dat een punt heeft bereikt waarop het liever zou sterven dan te zondigen en het karakter van Christus verkeerd voor te stellen.

Micah identifies the foundational history of ancient Israel as “marvelous things.”

Micha identificeert de fundamentele geschiedenis van het oude Israël als „wonderbare dingen”.

> According to the days of thy coming out of the land of Egypt will I show unto him marvellous things. Micah 7:15.

> Gelijk de dagen van uw uittrekken uit het land Egypte zal Ik hem wonderbare dingen doen zien. Micha 7:15.

The “marvelous works” are foundational history which is “marvelous” because the foundational history is repeated in the ending history, represented by the capstone. The “marvelous works” are the history that begins with the corner stone and ends with the “cap stone.” His “marvelous works” were manifested in the history of Moses and repeated in the history of Christ. Moses was the corner stone and Christ was the cap stone. Moses is alpha and Christ omega prophetically.

De „wonderbare werken” vormen fundamentele geschiedenis, die „wonderbaar” is omdat die fundamentele geschiedenis in de eindgeschiedenis wordt herhaald, voorgesteld door de sluitsteen. De „wonderbare werken” zijn de geschiedenis die begint met de hoeksteen en eindigt met de „sluitsteen”. Zijn „wonderbare werken” werden geopenbaard in de geschiedenis van Mozes en herhaald in de geschiedenis van Christus. Mozes was de hoeksteen en Christus was de sluitsteen. Profetisch is Mozes alfa en Christus omega.

> “Beginning at Moses, the very Alpha of Bible history, Christ expounded in all the Scriptures the things concerning Himself.” The Desire of Ages, 797.

> „Beginnende bij Mozes, de ware Alfa van de bijbelse geschiedenis, legde Christus in al de Schriften uit wat op Hem betrekking had.” The Desire of Ages, 797.

Moses taught, and Peter used Moses’ words at Pentecost to identify that Moses typified Christ.

Mozes onderwees, en Petrus gebruikte de woorden van Mozes met Pinksteren om aan te duiden dat Mozes een type van Christus was.

> But those things, which God before had showed by the mouth of all his prophets, that Christ should suffer, he hath so fulfilled. Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; And he shall send Jesus Christ, which before was preached unto you: Whom the heaven must receive until the times of restitution of all things, which God hath spoken by the mouth of all his holy prophets since the world began. For Moses truly said unto the fathers, A prophet shall the Lord your God raise up unto you of your brethren, like unto me; him shall ye hear in all things whatsoever he shall say unto you. And it shall come to pass, that every soul, which will not hear that prophet, shall be destroyed from among the people. Yea, and all the prophets from Samuel and those that follow after, as many as have spoken, have likewise foretold of these days. Acts 3:18–24.

> Maar God heeft aldus vervuld wat Hij tevoren door de mond van al Zijn profeten had verkondigd, namelijk dat de Christus lijden zou. Kom dan tot inkeer en bekeert u, opdat uw zonden uitgewist worden, wanneer de tijden van verkwikking zullen komen van het aangezicht des Heeren; en Hij Jezus Christus zenden zal, Die u tevoren verkondigd is; Die de hemel moet ontvangen tot de tijden van de wederoprichting aller dingen, waarvan God gesproken heeft door de mond van al Zijn heilige profeten van oudsher. Want Mozes heeft waarlijk tot de vaderen gezegd: De Heere, uw God, zal u uit uw broederen een Profeet verwekken, gelijk mij; naar Hem zult gij horen in alles wat Hij tot u spreken zal. En het zal geschieden dat alle ziel die naar die Profeet niet zal horen, uit het volk uitgeroeid zal worden. Ja, ook al de profeten, van Samuël af en die daarna gevolgd zijn, zovelen als er gesproken hebben, hebben ook deze dagen tevoren verkondigd. Handelingen 3:18–24.

Moses as alpha and Christ as omega was established by Peter’s second witness of Moses at the Pentecostal outpouring, and in so doing Peter is emphasizing and identifying that a primary component of the latter rain message (and the controversy raised against it) is the prophetic principle of “alpha and omega.” That principle is the one hundred and forty-four thousand’s counterpart to the year/day principle in Millerite history. The principle of “alpha and omega” is the principle of ‘the foundation becoming the cap stone,’ it is the principles of ‘Moses and the Lamb;’ and therefore is identified by inspiration as one of the verses in the song of the vineyard, which is also the song of Moses and the Lamb.

Mozes als alfa en Christus als omega werd bevestigd door Petrus’ tweede getuigenis van Mozes bij de uitstorting met Pinksteren, en daarmee benadrukt en identificeert Petrus dat een wezenlijk bestanddeel van de boodschap van de late regen (en van de daartegen opgeworpen controverse) het profetische beginsel van „alfa en omega” is. Dat beginsel is voor de honderd-vierenveertigduizend het equivalent van het jaar/dag-beginsel in de Milleritische geschiedenis. Het beginsel van „alfa en omega” is het beginsel dat ‘het fundament tot de sluitsteen wordt’; het is het beginsel van ‘Mozes en het Lam’; en wordt daarom door de inspiratie aangeduid als een van de verzen in het lied van de wijngaard, dat ook het lied van Mozes en het Lam is.

The beginning and ending that is represented by the various prophetic lines represent the history where God accomplishes His “marvelous works,” and it is the light that is brought out from recognizing what the symbol of “marvelous works” represents that transforms a Laodicean unto a Philadelphia thus becoming a stone in a temple that is being built, as was the Millerite temple built in 46 years leading up to October 22, 1844 when the Lord suddenly came to His temple.

Het begin en het einde die door de verschillende profetische lijnen worden voorgesteld, vertegenwoordigen de geschiedenis waarin God Zijn „wonderbare werken” volbrengt, en het is het licht dat voortkomt uit het herkennen van wat het symbool van „wonderbare werken” voorstelt, dat een Laodiceeër in een Filadelfiër verandert en hem aldus tot een steen maakt in een tempel die gebouwd wordt, zoals de Milleritische tempel in 46 jaren werd gebouwd in de aanloop naar 22 oktober 1844, toen de Heere plotseling tot Zijn tempel kwam.

> If so be ye have tasted that the Lord is gracious. To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded. Unto you therefore which believe he is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed. But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:3–10.

> Indien gij anders gesmaakt hebt dat de Heere goedertieren is. Tot Wie komende, als tot een levende Steen, wel van de mensen verworpen, maar bij God uitverkoren en dierbaar, wordt ook gijzelf, als levende stenen, opgebouwd tot een geestelijk huis, een heilig priesterschap, om geestelijke offers te brengen, die Gode welgevallig zijn door Jezus Christus. Daarom is ook vervat in de Schrift: Zie, Ik leg in Sion een uitersten Hoeksteen, uitverkoren en dierbaar; en wie in Hem gelooft, zal geenszins beschaamd worden. U dan, die gelooft, is Hij dierbaar; maar voor de ongehoorzamen geldt: De steen die de bouwlieden verworpen hebben, deze is geworden tot een hoofd des hoeks, en een steen des aanstoots en een rots der ergernis, namelijk voor hen die zich aan het woord stoten, ongehoorzaam zijnde; waartoe zij ook gezet zijn. Maar gij zijt een uitverkoren geslacht, een koninklijk priesterschap, een heilig volk, een verkregen volk; opdat gij zoudt verkondigen de deugden van Hem, Die u uit de duisternis geroepen heeft tot Zijn wonderbaar licht; gij, die eertijds geen volk waart, maar nu Gods volk zijt; die eertijds niet ontfermd waart, maar nu ontferming verkregen hebt. 1 Petrus 2:3–10.

To be called into His marvelous light identifies when the call is made, for the waymark of 1888, which is aligned by inspiration as the rebellion of Korah in the alpha history of Moses is brought to the last days it aligns with 9/11, when the Laodicean message arrives with the third angel according to inspiration. Laodiceans in prophecy are “blind,” meaning they are in darkness, and the call to come out of darkness began when the Laodicean message arrived in 1856, 1888 and 9/11. At 9/11 the “call out of darkness” was not only a call to understand the light of the angel of Revelation eighteen, but also a call to the hearer into the very history where God’s “marvelous works” will find their perfect fulfillments.

Geroepen te worden tot Zijn wonderbaar licht geeft aan wanneer de roeping wordt gedaan, want de wegmarkering van 1888, die door inspiratie wordt uitgelijnd met de opstand van Korach in de alpha-geschiedenis van Mozes, wordt, wanneer zij naar de laatste dagen wordt gebracht, uitgelijnd met 9/11, wanneer de boodschap aan Laodicea volgens de inspiratie met de derde engel aankomt. Laodicenzen zijn in de profetie „blind”, hetgeen betekent dat zij in duisternis verkeren, en de oproep om uit de duisternis te komen begon toen de boodschap aan Laodicea aankwam in 1856, 1888 en 9/11. Op 9/11 was de „oproep uit de duisternis” niet alleen een oproep om het licht van de engel van Openbaring achttien te verstaan, maar ook een roeping van de hoorder tot juist die geschiedenis waarin Gods „wonderbare werken” hun volmaakte vervullingen zullen vinden.

It has been demonstrated repeatedly over the past three decades that the prophetic definition of the “everlasting gospel” is a history where a prophetic truth is unsealed which initiates a three-step testing process, with two characteristics of distinction in the three tests. The first two tests are different in nature than the third, for the third is a litmus test which demonstrates whether you passed the first and second tests. The other distinction in the everlasting gospel is that you must pass the current test to be involved with the following test.

In de afgelopen drie decennia is herhaaldelijk aangetoond dat de profetische definitie van het „eeuwige evangelie” een geschiedenis is waarin een profetische waarheid wordt ontzegeld die een drievoudig toetsingsproces in gang zet, met twee onderscheidende kenmerken in de drie beproevingen. De eerste twee beproevingen verschillen van aard van de derde, want de derde is een lakmoesproef die aantoont of u de eerste en tweede beproevingen hebt doorstaan. Het andere onderscheidende kenmerk van het eeuwige evangelie is dat u de huidige beproeving moet doorstaan om betrokken te zijn bij de daaropvolgende beproeving.

The history of the “marvelous works” is also the history where the “everlasting gospel” reaches its climax, for the hour of judgment that is announced by the first angel and identified as the everlasting gospel finds its perfect fulfillment beginning at 9/11. The judgment that is being warned about for the Millerites was October 22, 1844 when the door closed in the parable of the ten virgins, thus typifying the Sunday law when the door closes again in the parable of the ten virgins. 9/11 is announcing that the hour of God’s executive judgment begins at the Sunday law, just as the Millerites announced that the hour of the investigative judgment began on October 22, 1844.

De geschiedenis van de „wonderbare werken” is tevens de geschiedenis waarin het „eeuwige evangelie” zijn hoogtepunt bereikt, want het uur van het oordeel dat door de eerste engel wordt aangekondigd en als het eeuwige evangelie wordt aangeduid, vindt zijn volmaakte vervulling met aanvang op 9/11. Het oordeel waarvoor de Millerieten werden gewaarschuwd, was 22 oktober 1844, toen de deur werd gesloten in de gelijkenis van de tien maagden, en dit was aldus een type van de zondagswet, wanneer de deur in de gelijkenis van de tien maagden opnieuw wordt gesloten. 9/11 kondigt aan dat het uur van Gods uitvoerend oordeel aanvangt bij de zondagswet, evenals de Millerieten aankondigden dat het uur van het onderzoekend oordeel begon op 22 oktober 1844.

From 9/11 unto the Sunday law is a period that is represented as “Gods’ marvelous works,” and just as the foundational stone that becomes “the head of the corner,” and just as the “Pentecostal season,” and just as “Habakkuk chapter two,” and as “the sealing time of the one hundred and forty-four thousand,” and as “the image of the beast testing time,” and as “the everlasting gospel,” and as “the sacred history of 1840 to 1844,” and as the history of “Revelation chapter ten,” and as “the history from Christ’s baptism unto His death.”

Van 11 september tot aan de zondagswet is er een periode die wordt voorgesteld als „Gods wonderbare werken”, en evenals de funderingssteen die „het hoofd des hoeks” wordt, en evenals „het Pinksterseizoen”, en evenals „Habakuk hoofdstuk twee”, en evenals „de verzegelingstijd van de honderdvierenveertigduizend”, en evenals „de beproevingstijd van het beeld van het beest”, en evenals „het eeuwige evangelie”, en evenals „de heilige geschiedenis van 1840 tot 1844”, en als de geschiedenis van „Openbaring hoofdstuk tien”, en als „de geschiedenis van Christus’ doop tot aan Zijn dood.”

The history represented in a fractal by His baptism began the period of 2520 days that ended at the cross. Christ’s baptism represented His death, burial and resurrection which was literally fulfilled at the end of the 1260 days.

De geschiedenis die in een fractal door Zijn doop werd voorgesteld, luidde de periode van 2520 dagen in die aan het kruis eindigde. Christus’ doop stelde Zijn dood, begrafenis en opstanding voor, hetgeen aan het einde van de 1260 dagen letterlijk werd vervuld.

When the Holy Spirit descended at Christ’s baptism it typified the descent of the angel of Revelation eighteen on 9/11. 1260 prophetic days later the events symbolized by baptism were literally fulfilled at the cross. The history from the baptism to the cross contains a symbolic alpha history which is fulfilled literally at the end of the period. The alpha and omega histories are fractals of the entire overall history. The history from the baptism to the cross is “God’s marvelous works,” and that history is also represented by “Christ’s baptism” and also by His literal “death, burial and resurrection,” and therefore also by “the baptism of ancient Israel at the Red Sea,” and also by “the baptism of the eight souls during the history of Noah.” All of these periods represent the history of His “marvelous works.”

Toen de Heilige Geest nederdaalde bij de doop van Christus, was dit een voorafschaduwing van de nederdaling van de engel van Openbaring achttien op 9/11. 1260 profetische dagen later werden de gebeurtenissen die door de doop werden gesymboliseerd letterlijk vervuld aan het kruis. De geschiedenis vanaf de doop tot aan het kruis bevat een symbolische alpha-geschiedenis, die aan het einde van de periode letterlijk wordt vervuld. De alpha- en omega-geschiedenissen zijn fractalen van de gehele overkoepelende geschiedenis. De geschiedenis vanaf de doop tot aan het kruis is „Gods wonderbare werken”, en die geschiedenis wordt ook weergegeven door „Christus’ doop” en eveneens door Zijn letterlijke „dood, begrafenis en opstanding”, en daarom ook door „de doop van het oude Israël in de Rode Zee”, en eveneens door „de doop van de acht zielen gedurende de geschiedenis van Noach”. Al deze perioden vertegenwoordigen de geschiedenis van Zijn „wonderbare werken”.

When it comes to the number 8 as a symbol of resurrection it was those eight souls on the ark that are the first mention of the number eight as a symbol, and with the rule of first mention, all the prophetic details are in the first mention. The eight souls are going from the old earth to a new earth, are they not?

Wat het getal 8 als symbool van de opstanding betreft, waren het die acht zielen in de ark die de eerste vermelding vormen van het getal acht als symbool; en volgens de regel van de eerste vermelding liggen alle profetische bijzonderheden in die eerste vermelding besloten. Die acht zielen gaan van de oude aarde naar een nieuwe aarde, is het niet?

Those eight souls lived through the time of the rain, but all who refused the warning message of the rain died, correct? The “8” souls that go to the new earth that are represented with the history of the rejected warning message, the closed door, the rain and the new earth went through a dispensational change from the old world to the new world.

Die acht zielen beleefden de tijd van de regen, maar allen die de waarschuwingsboodschap van de regen verwierpen, stierven, nietwaar? De „8” zielen die naar de nieuwe aarde gaan en die worden voorgesteld door de geschiedenis van de verworpen waarschuwingsboodschap, de gesloten deur, de regen en de nieuwe aarde, gingen door een bedelingsverandering van de oude wereld naar de nieuwe wereld.

The dispensational change that marks the eight souls who are the one hundred and forty-four thousand is the transition from Laodicea unto Philadelphia, which is also the transition from the church militant composed of wheat and tares unto the church triumphant composed of only the first fruit wheat offering that is lifted up as an ensign offering for all the world to see, similar to viewing a lone boat upon stormy waters. Those people are the 8 that is of the 7, and the history of the ark crossing and the Red Sea crossing are both illustrations of His “marvelous works.”

De bedelingsverandering die de acht zielen kenmerkt, welke de honderd vierenveertigduizend zijn, is de overgang van Laodicea naar Filadelfia, wat tevens de overgang is van de strijdende kerk, samengesteld uit tarwe en onkruid, naar de triomferende kerk, samengesteld uitsluitend uit het eerstelingsgarve-offer van tarwe dat als een banieroffer wordt opgeheven opdat de gehele wereld het zal zien, gelijk aan het aanschouwen van een eenzame boot op stormachtige wateren. Die mensen zijn de 8 die uit de 7 is, en de geschiedenis van de overtocht van de ark en de doortocht door de Rode Zee zijn beide illustraties van Zijn „wonderbare werken”.

Those souls are they who were resurrected in fulfillment of Revelation 11:11. They are God’s covenant people, represented by their father Abraham who bore the token of the covenant through circumcision that was to take place on the eighth day.

Die zielen zijn degenen die werden opgewekt ter vervulling van Openbaring 11:11. Zij zijn Gods verbondsvolk, vertegenwoordigd door hun vader Abraham, die het teken van het verbond droeg door de besnijdenis die op de achtste dag moest plaatsvinden.

All these lines represent the same period of time, and that period of time begins with the foundations of 9/11 and ends at the Sunday law. 9/11 is the foundation stone and the Sunday law is the cap stone. In the history of rebuilding Jerusalem in the time of Nehemiah and Ezra the foundation was completed during the history of the first decree and the temple itself was finished well before the third decree. In Millerite history the foundations were established in May of 1842 when the 1843 chart was published. The Millerite temple was to be forty-six years in erecting, from 1798 unto 1844. Before October 22, 1844 the Millerite temple was finished, the cap stone being the Midnight Cry. When the Midnight Cry concluded on October 22, 1844 the alpha and third decree of 457 BC had met its counterpart in the omega of 1844. 457 BC as the alpha to the 2300 years and 1844 as the omega. Both the same at one level, for a decree or an angel are both messages, and they both typify the Sunday law, where there will be a decree and where the third angel’s message swells to a loud cry.

Al deze lijnen vertegenwoordigen dezelfde tijdsperiode, en die tijdsperiode begint met de fundamenten van 11 september en eindigt bij de zondagswet. 11 september is de hoeksteen van het fundament en de zondagswet is de sluitsteen. In de geschiedenis van de herbouw van Jeruzalem in de dagen van Nehemia en Ezra werd het fundament voltooid tijdens de geschiedenis van het eerste decreet, en de tempel zelf was ruimschoots vóór het derde decreet voltooid. In de Milleritische geschiedenis werden de fundamenten gelegd in mei 1842, toen de kaart van 1843 werd gepubliceerd. De Milleritische tempel zou zesenveertig jaar in aanbouw zijn, van 1798 tot 1844. Vóór 22 oktober 1844 was de Milleritische tempel voltooid, waarbij de sluitsteen de Middernachtsroep was. Toen de Middernachtsroep op 22 oktober 1844 ten einde liep, had de alfa en het derde decreet van 457 v.Chr. zijn tegenhanger ontmoet in de omega van 1844. 457 v.Chr. als de alfa van de 2300 jaren en 1844 als de omega. Beide op één niveau hetzelfde, want zowel een decreet als een engel zijn boodschappen, en beide zijn een type van de zondagswet, waar er een decreet zal zijn en waar de boodschap van de derde engel aanzwelt tot een luide roep.

From 457 BC until 408 BC, forty-nine years were identified by Daniel as the period of time when the Jews would finish building “the street shall be built again, and the wall, even in troublous times.”

Van 457 v.Chr. tot 408 v.Chr. werden negenenveertig jaar door Daniël aangeduid als de periode waarin de Joden de herbouw zouden voltooien: „de straat zal opnieuw gebouwd worden, en de muur, zelfs in benauwde tijden.”

> Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. Daniel 9:25.

> Weet dan en versta, dat vanaf het uitgaan van het bevel om Jeruzalem te herstellen en te herbouwen tot op de Messias, de Vorst, zeven weken en tweeënzestig weken zullen zijn; de straat zal opnieuw gebouwd worden, en de muur, zelfs in benauwde tijden. Daniël 9:25.

457 BC and 1844 are the alpha and omega to the prophecy of the 2300 years. They both typify the Sunday law, for as an alpha and omega they are the same, and the disappointment of 1844 is aligned by inspiration with the disappointment of the cross. If 1844 typifies the cross, and it does, then its alpha counterpart (457 BC) does so as well. 1844 unto 1863 illustrates the testing process of the third angel. That testing process is represented by the 49 years between the third decree, the Sunday law decree and the finishing of the work of the street and the wall that takes place in troublous time.

457 v.Chr. en 1844 zijn de alfa en de omega van de profetie van de 2300 jaren. Zij zijn beide een type van de zondagswet, want als een alfa en omega zijn zij dezelfde, en de teleurstelling van 1844 wordt door inspiratie in verband gebracht met de teleurstelling van het kruis. Indien 1844 een type is van het kruis, en dat is het, dan doet zijn alfa-tegenhanger (457 v.Chr.) dat eveneens. 1844 tot 1863 beeldt het beproevingsproces van de derde engel uit. Dat beproevingsproces wordt voorgesteld door de 49 jaren tussen het derde decreet, het zondagswetdecreet, en de voltooiing van het werk aan de straat en de muur dat plaatsvindt in benauwde tijden.

457 BC unto 408 BC is the alpha history of the 2300 years that illustrates the omega history of 1844 unto 1863. Those two histories illustrate the history of the one hundred and forty-four thousand after they are sealed at the Sunday law until human probation closes. The work of the one hundred and forty-four thousand is to call men and women back to the “old paths” which is portrayed by Isaiah as rebuilding the old waste places, and which Jeremiah identifies as the path that leads to the latter rain message. The “wall” is the law of God which the one hundred and forty-four thousand will represent unto the entire world as an ensign. This will take place in the troublous times of the third woe of Islam, for it is Islam that angers the nations. The work and the troublous times continue until Michael stands up.

457 v.Chr. tot 408 v.Chr. is de alfa-geschiedenis van de 2300 jaren, die de omega-geschiedenis van 1844 tot 1863 illustreert. Deze twee geschiedenissen beelden de geschiedenis uit van de honderdvierenvierenveertigduizend nadat zij verzegeld zijn bij de zondagswet tot de sluiting van de menselijke genadetijd. Het werk van de honderdvierenvierenveertigduizend is mannen en vrouwen terug te roepen naar de “oude paden”, hetgeen door Jesaja wordt voorgesteld als het herbouwen van de oude puinhopen, en hetgeen Jeremia aanduidt als het pad dat leidt tot de boodschap van de late regen. De “muur” is de wet van God, die de honderdvierenvierenveertigduizend aan de gehele wereld als een banier zullen voorhouden. Dit zal plaatsvinden in de benauwde tijden van de derde wee van de islam, want het is de islam die de volken vertoornt. Het werk en de benauwde tijden duren voort totdat Michaël opstaat.

So, if you can see it 457 BC to 408 BC is a prophetic period that began at the third decree and typified a prophetic period that began in 1844 with the arrival of the third angel and ended in 1863, then you can see that their connection with the 2300-year prophecy as either starting point or and ending point identifies them as alpha and omega in relation to each other. The troublous times of Nehemiah illustrate the troublous time leading up to and including the Civil War. The forty-nine-year period in the alpha history represents the 19-year-period in the omega history. That 19-year-period was also represented by the 19 years at the beginning of the 65-year prophecy of Isaiah.

Dus, als u kunt inzien dat 457 v.Chr. tot 408 v.Chr. een profetische periode is die begon bij het derde decreet en als type diende van een profetische periode die in 1844 begon met de komst van de derde engel en in 1863 eindigde, dan kunt u zien dat hun verbinding met de 2300-jarige profetie, hetzij als beginpunt, hetzij als eindpunt, hen ten opzichte van elkaar identificeert als alfa en omega. De benauwde tijden van Nehemia illustreren de benauwde tijd die voorafging aan en mede de Burgeroorlog omvatte. De periode van negenenveertig jaar in de alfa-geschiedenis vertegenwoordigt de periode van negentien jaar in de omega-geschiedenis. Die periode van negentien jaar werd ook uitgebeeld door de negentien jaren aan het begin van de vijfenzestigjarige profetie van Jesaja.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. Isaiah 7:8.

> Want het hoofd van Syrië is Damascus, en het hoofd van Damascus is Rezin; en binnen vijfenzestig jaar zal Efraïm verbroken worden, zodat het geen volk meer zal zijn. Jesaja 7:8.

Isaiah set forth this prophecy in 742 BC and 19 years later in 723 BC the northern kingdom was carried away into captivity for 2520 years ending in 1798. The 19 years from 742 BC unto 723 BC align with the 19 years from 1844 unto 1863, for the first 19 years is the alpha of this prophecy and the last 19 is the omega. In the history of 19 years wicked king Ahaz was confronted by Isaiah with the message of the latter rain as represented in verse eight as the message of the “seven times.” Ahaz rejected the message, as did Laodicean Millerite Adventism in 1863.

Jesaja bracht deze profetie naar voren in 742 v.Chr., en 19 jaar later, in 723 v.Chr., werd het noordelijke koninkrijk weggevoerd in gevangenschap voor 2520 jaar, eindigend in 1798. De 19 jaar van 742 v.Chr. tot 723 v.Chr. stemmen overeen met de 19 jaar van 1844 tot 1863, want de eerste 19 jaar zijn de alfa van deze profetie en de laatste 19 de omega. In de geschiedenis van 19 jaar werd de goddeloze koning Achaz door Jesaja geconfronteerd met de boodschap van de late regen, zoals weergegeven in vers acht als de boodschap van de „zeven tijden”. Achaz verwierp de boodschap, evenals het Laodicese Milleritische Adventisme in 1863.

During that period, Ahaz’s high priest visited Assyria, brought back the design of their pagan temple, and Ahaz had it constructed in the courtyard of the God’s temple. This line is parallel to the story of the disobedient prophet who was not to return to Judah the same way he came, but did and was deceived by a false and lying prophet, representing the return to apostate Protestant methodology in order to hide from the Millerite understanding of the “seven times” in a classic fulfillment of a dog returning to its own vomit.

In die periode bezocht de hogepriester van Achaz Assyrië, bracht het ontwerp van hun heidense tempel mee terug, en Achaz liet die bouwen op de voorhof van de tempel van God. Deze lijn loopt parallel met het verhaal van de ongehoorzame profeet die niet langs dezelfde weg naar Juda mocht terugkeren als waarlangs hij gekomen was, maar dat toch deed en misleid werd door een valse en leugenachtige profeet, hetgeen de terugkeer voorstelt naar de afvallige protestantse methodologie om zich te verbergen voor het Milleritische begrip van de „zeven tijden”, in een klassieke vervulling van een hond die terugkeert tot zijn eigen uitbraaksel.

This was taking place while a Civil War between the northern kingdom and southern kingdom is getting under way, thus typifying the Civil War in the United States when the period of 19 years was repeated. 742 BC unto 723 BC represents the 19-year-period of 1844 unto 1863, which represents the period from the Sunday law until the close of probation. The history of 9/11 unto the Sunday law is the history of the image of the beast test within the United States that is duplicated in the world image of the beast test beginning at the Sunday law. For this reason, the 19-year periods that represent the Sunday law to the close of probation, also represent the history of 9/11 unto the Sunday law, which is the history of His “marvelous works.”

Dit vond plaats terwijl een burgeroorlog tussen het noordelijke koninkrijk en het zuidelijke koninkrijk op gang kwam, en typeert aldus de Burgeroorlog in de Verenigde Staten toen de periode van 19 jaar werd herhaald. 742 v.Chr. tot 723 v.Chr. vertegenwoordigt de periode van 19 jaar van 1844 tot 1863, welke de periode van de zondagswet tot het einde van de genadetijd voorstelt. De geschiedenis van 9/11 tot aan de zondagswet is de geschiedenis van de toets van het beeld van het beest binnen de Verenigde Staten, die wordt gedupliceerd in de wereldwijde toets van het beeld van het beest die bij de zondagswet begint. Om deze reden vertegenwoordigen de perioden van 19 jaar die de zondagswet tot het einde van de genadetijd voorstellen, ook de geschiedenis van 9/11 tot aan de zondagswet, hetgeen de geschiedenis is van Zijn „wonderbare werken”.

We will continue in the next article.

Wij zullen in het volgende artikel verdergaan.

> And the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God; I will make this proverb to cease, and they shall no more use it as a proverb in Israel; but say unto them, The days are at hand, and the effect of every vision. For there shall be no more any vain vision nr flattering divination within the house of Israel. For I am the Lord: I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged: for in your days, O rebellious house, will I say the word, and will perform it, saith the Lord God.

> En het woord des HEEREN kwam tot mij, zeggende: Mensenkind, wat is dat voor een spreekwoord dat gij in het land Israël hebt, zeggende: De dagen worden verlengd, en elk gezicht faalt? Zeg hun daarom: Zo zegt de Heere HEERE: Ik zal dit spreekwoord doen ophouden, en men zal het in Israël niet meer als spreekwoord gebruiken; maar zeg tot hen: De dagen zijn nabij, en de vervulling van elk gezicht. Want er zal in het huis van Israël geen ijdel gezicht noch vleiende waarzegging meer zijn. Want Ik ben de HEERE: Ik zal spreken, en het woord dat Ik spreken zal, zal geschieden; het zal niet langer uitgesteld worden; want in uw dagen, o weerspannig huis, zal Ik het woord spreken en het volbrengen, spreekt de Heere HEERE.

> Again the word of the Lord came to me, saying, Son of man, behold, they of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of my words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done, saith the Lord God. Ezekiel 12:21–28.

> Opnieuw kwam het woord des Heren tot mij, zeggende: Mensenkind, zie, die van het huis Israëls zeggen: Het gezicht dat hij ziet, is voor vele dagen die nog komen moeten, en hij profeteert van tijden die verre zijn. Zeg daarom tot hen: Zo zegt de Heere HEERE: Geen van Mijn woorden zal langer worden uitgesteld, maar het woord dat Ik gesproken heb, zal geschieden, spreekt de Heere HEERE. Ezechiël 12:21–28.

Back to Articles