Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Twelve

Het Boek Daniël - Honderdtwaalf

Unveiling the Prophetic Symbolism of Ishmael: From Archer to Sealer of the 144,000

Onthulling van de profetische symboliek van Ismaël: van boogschutter tot verzegelaar van de 144.000

Author

Jeff Pippenger

Published

March 2, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

> And God was with the lad; and he grew, and dwelt in the wilderness, and became an archer. Genesis 21:20.

> En God was met de jongen; en hij groeide op, woonde in de woestijn en werd een boogschutter. Genesis 21:20.

Ishmael became an archer, which is a symbol of warfare, and a symbol of the executive judgment which is brought against Rome.

Ismaël werd een boogschutter, wat een symbool is van oorlogvoering, en een symbool van het uitvoerende oordeel dat over Rome wordt gebracht.

> The voice of them that flee and escape out of the land of Babylon, to declare in Zion the vengeance of the Lord our God, the vengeance of his temple. Call together the archers against Babylon: all ye that bend the bow, camp against it round about; let none thereof escape: recompense her according to her work; according to all that she hath done, do unto her: for she hath been proud against the Lord, against the Holy One of Israel. Jeremiah 50:28, 29.

> Het geluid van hen die vluchten en ontkomen uit het land van Babylon, om in Sion te verkondigen de wraak van de HEERE, onze God, de wraak van zijn tempel. Roept de boogschutters bijeen tegen Babylon: allen die de boog spannen, leger u daartegen rondom; laat niemand daarvan ontkomen; vergeld haar naar haar werk; doet haar naar alles wat zij gedaan heeft; want zij is overmoedig geweest tegen de HEERE, tegen de Heilige Israëls. Jeremia 50:28, 29.

The archers recompense Babylon according to her work, and that recompense begins at the soon-coming Sunday law, with the second voice of Revelation chapter eighteen, when the progressive executive judgment of Babylon begins.

De boogschutters vergelden Babylon naar haar werk, en die vergelding begint bij de spoedig komende zondagswet, met de tweede stem van Openbaring hoofdstuk achttien, wanneer het voortschrijdende uitvoerende oordeel over Babylon aanvangt.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. How much she hath glorified herself, and lived deliciously, so much torment and sorrow give her: for she saith in her heart, I sit a queen, and am no widow, and shall see no sorrow. Revelation 18:4–7.

> En ik hoorde een andere stem uit de hemel, die zei: Gaat uit van haar, mijn volk, opdat gij geen gemeenschap hebt aan haar zonden en opdat gij niet ontvangt van haar plagen. Want haar zonden hebben zich opgehoopt tot aan de hemel, en God heeft haar ongerechtigheden in gedachtenis gebracht. Vergeld haar, gelijk ook zij u vergolden heeft, en verdubbelt haar dubbel naar haar werken; schenkt haar dubbel in de beker die zij gevuld heeft. Naarmate zij zichzelf verheerlijkt heeft en weelderig geleefd heeft, geeft haar zoveel pijniging en rouw; want zij zegt in haar hart: Ik zit als een koningin en ben geen weduwe, en zal geen rouw zien. Openbaring 18:4–7.

Ishmael and his mother Hagar had been restrained from inheriting the right of the first born, and were cast out. Thus, jealousy became the prophetic motivation of Islam, and warfare their prophetic occupation. The first mention includes the restraint imposed upon Ishmael and his mother by Sarah, and their “restraint” became a primary prophetic characteristic of Islam throughout God’s Word, and history. Ishmael’s descendants were to be wild men, whose hand was against every man, and their wild attribute is represented by the wild Arabian ass, of the horse family. Thus, the Islamic warfare of the first and second woes, is represented as warriors riding upon angry horses.

Ismaël en zijn moeder Hagar waren ervan weerhouden het eerstgeboorterecht te erven en werden uitgedreven. Zo werd jaloersheid de profetische drijfveer van de islam, en oorlogvoering hun profetische bezigheid. De eerste vermelding omvat de beperking die door Sara aan Ismaël en zijn moeder werd opgelegd, en hun „beperking” werd in heel Gods Woord en de geschiedenis een voornaam profetisch kenmerk van de islam. De nakomelingen van Ismaël zouden wilde mannen zijn, wier hand tegen ieder mens was, en hun wilde aard wordt voorgesteld door de wilde Arabische ezel, behorend tot de paardenfamilie. Zo wordt de islamitische oorlogvoering van de eerste en de tweede wee voorgesteld als krijgslieden die op woedende paarden rijden.

Islam is the message of the latter rain, and it is only fitting that the three woes represent three specific prophetic lines, for the methodology of the latter rain is “line upon line.” When the prophetic characteristics of the first two lines are brought together, they establish the line of the third woe. All three prophetic lines illustrate the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Those three lines represent the period of the pouring out of the latter rain, for the latter rain began to sprinkle when the third Woe arrived on September 11, 2001.

De islam is de boodschap van de late regen, en het is volkomen passend dat de drie weeën drie specifieke profetische lijnen vertegenwoordigen, want de methodologie van de late regen is „regel op regel”. Wanneer de profetische kenmerken van de eerste twee lijnen worden samengebracht, vestigen zij de lijn van de derde wee. Alle drie de profetische lijnen illustreren de periode van de verzegeling van de honderd vierenveertigduizend. Die drie lijnen vertegenwoordigen de periode van het uitgieten van de late regen, want de late regen begon te sprenkelen toen de derde Wee op 11 september 2001 kwam.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> „De late regen zal neerdalen op het volk van God. Een machtige engel zal uit de hemel neerdalen, en de gehele aarde zal worden verlicht door zijn heerlijkheid.” Review and Herald, 21 april 1891.

The period of the sealing was also represented by the period that began on August 11, 1840 and ended with the arrival of the third angel on October 22, 1844. That period of time was also represented in Habakkuk chapter two. The Millerite history fulfilled Habakkuk chapter two, and in so doing it began when the angel descended on August 11, 1840, and it ended when the third angel arrived on October 22, 1844.

De periode van de verzegeling werd ook voorgesteld door de periode die begon op 11 augustus 1840 en eindigde met de komst van de derde engel op 22 oktober 1844. Die tijdsperiode werd ook voorgesteld in Habakuk hoofdstuk twee. De Milleritische geschiedenis vervulde Habakuk hoofdstuk twee, en daarbij begon zij toen de engel neerdaalde op 11 augustus 1840, en eindigde zij toen de derde engel kwam op 22 oktober 1844.

Habakkuk chapter two identifies that at the end of the vision, the vision would “speak.” In verse three of Revelation chapter ten, the angel cried (spoke) with a loud voice, and on October 22, 1844 the same angel swore (spoke) that “time should be no longer.” Habakkuk’s watchman in verse one of chapter two, is located at August 11, 1840, for it is then that the watchmen lift up their voices.

Habakuk hoofdstuk twee maakt duidelijk dat aan het einde van het gezicht, het gezicht zou „spreken”. In vers drie van Openbaring hoofdstuk tien riep (sprak) de engel met een luide stem, en op 22 oktober 1844 zwoer (sprak) diezelfde engel dat „de tijd niet langer zou zijn”. De wachter van Habakuk in vers één van hoofdstuk twee bevindt zich bij 11 augustus 1840, want het is dan dat de wachters hun stem verheffen.

In the rebellion of 1888, which Sister White identifies as representing the angel of Revelation eighteen that was to lighten the earth with His glory, the watchmen (Jones and Waggoner) lifted up their “voices” as a trumpet, to show God’s people their transgressions, for their message was the message to Laodicea. On September 11, 2001, which was typified by the history of 1888, the Lord led His last day people back to Jeremiah’s old paths, where the watchmen were not hearkened to. The descent of the angel marks the prophetic arrival of the watchmen.

In de opstand van 1888, die zuster White aanduidt als een voorstelling van de engel van Openbaring achttien, die de aarde met Zijn heerlijkheid zou verlichten, verhieven de wachters (Jones en Waggoner) hun „stemmen” als een bazuin om Gods volk hun overtredingen te tonen, want hun boodschap was de boodschap aan Laodicea. Op 11 september 2001, waarvan de geschiedenis van 1888 een voorafbeelding was, leidde de Heere Zijn volk van de laatste dagen terug naar Jeremia’s oude paden, waar naar de wachters niet werd geluisterd. De nederdaling van de engel markeert de profetische komst van de wachters.

The “voice” that arrived on August 11, 1840, was delivered through the watchmen, and Jeremiah was told that if he would return to his faith and trust in God after his disappointment that he would become God’s mouth. When the vision that had tarried finally arrived on October 22, 1844, it “spoke.” The period of Habakkuk chapter two, which was fulfilled in Millerite history, illustrates the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

De „stem” die op 11 augustus 1840 kwam, werd door de wachters overgebracht, en Jeremia werd gezegd dat, indien hij na zijn teleurstelling tot zijn geloof en vertrouwen in God zou terugkeren, hij Gods mond zou worden. Toen het gezicht dat vertoefd had uiteindelijk op 22 oktober 1844 kwam, „sprak” het. De periode van Habakuk hoofdstuk twee, die in de Milleritische geschiedenis werd vervuld, illustreert de periode van de verzegeling van de honderd vierenveertigduizend.

It is essential, to recognize that August 11, 1840 through to October 22, 1844, illustrates the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is the period where the latter rain is poured out. It is essential for the latter rain message is to be identified by the methodology of “line upon line.” The special period which is the sealing of the one hundred and forty-four thousand is repeatedly represented in the prophetic lines, and this is so in Habakkuk two, which Sister White directly identifies as being fulfilled in Millerite history. She also repeatedly teaches that Millerite history is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand.

Het is van wezenlijk belang te erkennen dat de periode van 11 augustus 1840 tot en met 22 oktober 1844 de verzegeling van de honderd vierenveertigduizend illustreert, hetgeen de periode is waarin de late regen wordt uitgestort. Dit is van wezenlijk belang, want de boodschap van de late regen dient te worden geïdentificeerd door de methodologie van „regel op regel”. De bijzondere periode die de verzegeling van de honderd vierenveertigduizend is, wordt herhaaldelijk voorgesteld in de profetische lijnen, en dit is ook zo in Habakuk twee, dat zuster White rechtstreeks aanwijst als zijnde vervuld in de Milleritische geschiedenis. Zij leert ook herhaaldelijk dat de Milleritische geschiedenis wordt herhaald in de geschiedenis van de honderd vierenveertigduizend.

> “Interwoven with prophecies which they had regarded as applying to the time of the second advent was instruction specially adapted to their state of uncertainty and suspense, and encouraging them to wait patiently in the faith that what was now dark to their understanding would in due time be made plain.

> “Verweven met profetieën die zij hadden beschouwd als betrekking hebbend op de tijd van de tweede komst, was onderricht dat in het bijzonder was aangepast aan hun toestand van onzekerheid en spanning, en dat hen aanmoedigde geduldig in het geloof te wachten dat wat thans voor hun begrip duister was, te zijner tijd duidelijk zou worden.

> “Among these prophecies was that of Habakkuk 2:1–4: ‘I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what He will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith.’

> „Onder deze profetieën bevond zich die van Habakuk 2:1–4: ‘Ik zal op mijn wachtpost gaan staan en mij op de toren opstellen, en ik zal uitzien om te zien wat Hij tot mij spreken zal, en wat ik antwoorden zal wanneer ik bestraft word. En de HEERE antwoordde mij en zei: Schrijf het gezicht op en stel het duidelijk voor op tafelen, opdat men al lopende het lezen kan. Want het gezicht is nog voor de vastgestelde tijd, maar aan het einde zal het spreken en niet liegen; al vertoeft het, verbeid het; want het zal gewisselijk komen, het zal niet uitblijven. Zie, zijn ziel is in hem opgeblazen, zij is niet oprecht in hem; maar de rechtvaardige zal door zijn geloof leven.’”

> “As early as 1842 the direction given in this prophecy to ‘write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it,’ had suggested to Charles Fitch the preparation of a prophetic chart to illustrate the visions of Daniel and the Revelation. The publication of this chart was regarded as a fulfillment of the command given by Habakkuk. No one, however, then noticed that an apparent delay in the accomplishment of the vision—a tarrying time—is presented in the same prophecy. After the disappointment, this scripture appeared very significant: ‘The vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. . . . The just shall live by his faith.’

> “Reeds in 1842 had de aanwijzing die in deze profetie wordt gegeven om ‘het gezicht op te schrijven en het duidelijk op tafelen te stellen, opdat men het in het voorbijlopen kunne lezen’, Charles Fitch ertoe gebracht een profetische kaart samen te stellen ter toelichting van de gezichten van Daniël en de Openbaring. De publicatie van deze kaart werd beschouwd als een vervulling van het bevel dat aan Habakuk was gegeven. Niemand bemerkte toen echter dat in dezelfde profetie ook een schijnbare vertraging in de vervulling van het gezicht — een tijd van vertoeven — wordt voorgesteld. Na de teleurstelling kreeg deze Schriftplaats een zeer gewichtige betekenis: ‘Want het gezicht wacht nog op den bepaalden tijd, maar het zal ten einde spreken, en niet liegen; zo het vertoeft, verbeid het, want het zal gewisselijk komen, het zal niet achterblijven.... Maar de rechtvaardige zal door zijn geloof leven.’

> “A portion of Ezekiel’s prophecy also was a source of strength and comfort to believers: ‘The word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God. . . . The days are at hand, and the effect of every vision. . . . I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged.’ ‘They of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of My words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done.’ Ezekiel 12:21–25, 27, 28.” The Great Controversy, 391–393.

> Een gedeelte van Ezechiëls profetie was eveneens een bron van kracht en vertroosting voor de gelovigen: ‘Het woord des Heren kwam tot mij, zeggende: Mensenkind, wat is dat voor spreekwoord dat gij in het land Israëls hebt, zeggende: De dagen worden verlengd, en elk gezicht vergaat? Zeg daarom tot hen: Zo zegt de Here Here.... De dagen zijn nabij, en de vervulling van elk gezicht.... Ik zal spreken, en het woord dat Ik spreken zal, zal geschieden; het zal niet langer worden uitgesteld.’ ‘Die van het huis Israëls zeggen: Het gezicht dat hij ziet, is voor vele dagen die nog komen moeten, en hij profeteert van tijden die ver weg zijn. Zeg daarom tot hen: Zo zegt de Here Here; Geen van Mijn woorden zal nog langer worden uitgesteld, maar het woord dat Ik gesproken heb, zal geschieden.’ Ezechiël 12:21–25, 27, 28.” De Grote Strijd, 391–393.

The Millerites not only saw themselves fulfilling the parable of the ten virgins, and Habakkuk chapter two, but they were also led to see that the history where they were fulfilling these prophecies, was also Ezekiel’s identification of that very same history, where “the effect of every vision,” was to be fulfilled. The line of history that represents the sealing of the one hundred and forty-four thousand is where the effect of every vision is fulfilled!

De Millerieten zagen zichzelf niet alleen als degenen die de gelijkenis van de tien maagden en Habakuk hoofdstuk twee vervulden, maar zij werden er ook toe geleid in te zien dat de geschiedenis waarin zij deze profetieën vervulden, tevens Ezechiëls aanduiding was van diezelfde geschiedenis, waarin „de uitwerking van elk gezicht” vervuld zou worden. De historische lijn die de verzegeling van de honderdvierenveertigduizend voorstelt, is die waarin de uitwerking van elk gezicht vervuld wordt!

The lines which represent the period of the latter rain and the sealing of the one hundred and forty-four thousand are brought together to establish that prophetic history invariably possess the signature of Alpha and Omega.

De lijnen die de periode van de late regen en de verzegeling van de honderdvierenveertigduizend voorstellen, worden samengebracht om vast te stellen dat die profetische geschiedenis onvermijdelijk het merkteken van Alpha en Omega draagt.

Millerite history begins with the voice of the angel of Revelation ten, and ends with the same voice. September 11, 2001 begins with the first voice of Revelation chapter eighteen, and ends with the second voice of Revelation chapter eighteen. Habakkuk chapter two, begins with the voice of the watchmen, and ends with the voice of Jeremiah’s watchman. The first woe begins with Mohammed, and ends with Mohammed II. The second woe begins with the release of the four angels of Islam and ends with the restraint of Islam.

De geschiedenis van de Millerieten begint met de stem van de engel van Openbaring tien en eindigt met dezelfde stem. 11 september 2001 begint met de eerste stem van Openbaring hoofdstuk achttien en eindigt met de tweede stem van Openbaring hoofdstuk achttien. Habakuk hoofdstuk twee begint met de stem van de wachters en eindigt met de stem van Jeremias wachter. Het eerste wee begint met Mohammed en eindigt met Mohammed II. Het tweede wee begint met het loslaten van de vier engelen van de islam en eindigt met de beteugeling van de islam.

The methodology that is the latter rain is Isaiah’s “line upon line” methodology, and the lines that are brought together to identify and establish the message of the latter rain invariably contain the signature of Alpha and Omega. The first woe of Revelation chapter nine, begins with Mohammed and ends with Mohammed II. The period is divided into two types of warfare, the first being disorganized attacks upon Rome that began in earnest with Abubakar, and then a period of one hundred and fifty years where the first organized warfare of Islam was accomplished.

De methodologie die de late regen is, is Jesaja’s methodologie van „regel op regel”, en de regels die worden samengebracht om de boodschap van de late regen te identificeren en te bevestigen, dragen onvermijdelijk het kenmerk van Alfa en Omega. Het eerste wee van Openbaring hoofdstuk negen begint met Mohammed en eindigt met Mohammed II. De periode is verdeeld in twee soorten oorlogsvoering, waarvan de eerste bestond uit ongeorganiseerde aanvallen op Rome die in alle ernst begonnen met Abubakar, en vervolgens een periode van honderdvijftig jaar waarin de eerste georganiseerde oorlogsvoering van de islam werd volbracht.

The one hundred and fifty years is represented by the time prophecy of “five months”. The second woe also possesses a time prophecy which is three hundred and ninety-one years and fifteen days. Therefore, since the prophetic structure of the first and second woes identify the ending with the beginning, it contains a division between the sealing, and a specific period of time, The sealing process is represented at the beginning of the history of the first woe, and it is represented at the ending of the second woe.

De honderdvijftig jaar wordt weergegeven door de tijdsprofetie van „vijf maanden”. De tweede wee bezit eveneens een tijdsprofetie, namelijk driehonderdeenennegentig jaar en vijftien dagen. Daarom, aangezien de profetische structuur van de eerste en de tweede wee het einde met het begin identificeert, bevat zij een scheiding tussen de verzegeling en een specifieke tijdsperiode. Het verzegelingsproces wordt aan het begin van de geschiedenis van de eerste wee weergegeven, en het wordt aan het einde van de tweede wee weergegeven.

What follows the sealing of verse four, in the first woe, is the “five months” (one hundred and fifty years). The five months is identified twice, once in verse five and again in verse ten. What precedes the sealing process of August 11, 1840 to October 22, 1844 in the second woe is the prophecy of the “hour, day, month, and year” (three hundred and ninety-one years and fifteen days), of verse fifteen. Together in one continuous line the fifth and sixth trumpets begin and end with an illustration of the sealing process.

Wat volgt op de verzegeling van vers vier, in de eerste wee, zijn de „vijf maanden” (honderdvijftig jaar). De vijf maanden worden tweemaal aangeduid, eenmaal in vers vijf en opnieuw in vers tien. Wat aan het verzegelingsproces van 11 augustus 1840 tot 22 oktober 1844 in de tweede wee voorafgaat, is de profetie van het „uur, de dag, de maand en het jaar” (driehonderdeenennegentig jaar en vijftien dagen), van vers vijftien. Tezamen vormen de vijfde en zesde bazuin in één ononderbroken lijn een begin en een einde met een illustratie van het verzegelingsproces.

As two lines, applied “line upon line” they identify a beginning and ending marked by Mohammed the first and Mohammed the second. “Line upon line,” they identify two distinct periods in each line, that is produced by each line possessing a time prophecy. In the history of the first woe, Islam was to “hurt” Rome, and in the second woe, it was to “kill” Rome. The first woe was a warfare of spears, swords and arrows, and the second woe introduced gunpowder as the weaponry.

Als twee lijnen, toegepast „regel op regel”, duiden zij een begin en een einde aan, gemarkeerd door Mohammed de eerste en Mohammed de tweede. „Regel op regel” duiden zij in elke lijn twee onderscheiden perioden aan, hetgeen voortvloeit uit het feit dat elke lijn een tijdsprofetie bevat. In de geschiedenis van het eerste wee moest de islam Rome „schaden”, en in het tweede wee moest zij Rome „doden”. Het eerste wee was een oorlogvoering met speren, zwaarden en pijlen, en het tweede wee voerde buskruit als bewapening in.

> “VERSE 10. And they had tails like unto scorpions, and there were stings in their tails: and their power was to hurt men five months. 11. And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon.

> “VERS 10. En zij hadden staarten, gelijk schorpioenen, en er waren angels in hun staarten; en hun macht was de mensen vijf maanden te schaden. 11. En zij hadden een koning over zich, namelijk de engel van de afgrond, wiens naam in de Hebreeuwse taal Abaddon is, maar in de Griekse taal heeft hij de naam Apollyon.

> “Thus far, Keith has furnished us with illustrations of the sounding of the first five trumpets. But we must now take leave of him, and proceed to the application of the new feature of the prophecy here introduced; namely, the prophetic periods.

> “Tot dusver heeft Keith ons illustraties verschaft van het bazuingeschal van de eerste vijf bazuinen. Maar wij moeten nu van hem afscheid nemen en overgaan tot de toepassing van het nieuwe kenmerk van de profetie dat hier wordt ingevoerd, namelijk de profetische tijdsperioden.

> “Their Power Was to Hurt Men Five Months.—1. The question arises, What men were they to hurt five months?—Undoubtedly the same they were afterward to slay (see verse 15); ‘The third part of men,’ or third of the Roman empire,—the Greek division of it.

> ‘Hun macht was gegeven de mensen vijf maanden te pijnigen.’—1. De vraag rijst: welke mensen moesten zij gedurende vijf maanden pijnigen?—Ongetwijfeld dezelfde die zij daarna zouden doden (zie vers 15): ‘het derde deel der mensen’, ofwel het derde deel van het Romeinse rijk,—de Griekse afdeling daarvan.

> “2. When were they to begin their work of torment? The 11th verse answers the question.

> „2. Wanneer moesten zij hun werk van kwelling beginnen? Het 11e vers beantwoordt de vraag.

> “(1) ‘They had a king over them.’ From the death of Mohammed until near the close of the thirteenth century, the Mohammedans were divided into various factions under several leaders, with no general civil government extending over them all. Near the close of the thirteenth century, Othman founded a government which has since been known as the Ottoman government, or empire, which grew until it extended over all the principal Mohammedan tribes, consolidating them into one grand monarchy.

> “(1) ‘Zij hadden een koning over zich.’ Vanaf de dood van Mohammed tot tegen het einde van de dertiende eeuw waren de Mohammedanen verdeeld in verschillende facties onder verscheidene leiders, zonder dat er een algemeen burgerlijk bestuur over hen allen was uitgestrekt. Tegen het einde van de dertiende eeuw stichtte Othman een regering die sindsdien bekend is geworden als de Ottomaanse regering, of het Ottomaanse rijk, dat bleef groeien totdat het zich uitstrekte over alle voornaamste Mohammedaanse stammen en deze samenvoegde tot één grote monarchie.

> “(2) The character of the king. ‘Which is the angel of the bottomless pit.’ An angel signifies a messenger, a minister, either good or bad, and not always a spiritual being. ‘The angel of the bottomless pit,’ or chief minister of the religion which came from thence when it was opened. That religion is Mohammedanism, and the sultan is its chief minister. ‘The Sultan, or grand Seignior, as he is indifferently called, is also Supreme Caliph, or high priest, uniting in his person the highest spiritual dignity with the supreme secular authority.’—World As It Is, p.361.

> “(2) Het karakter van de koning. ‘Die de engel van de afgrond is.’ Een engel duidt op een boodschapper, een dienaar, hetzij goed hetzij slecht, en niet altijd op een geestelijk wezen. ‘De engel van de afgrond,’ of de voornaamste dienaar van de godsdienst die daaruit voortkwam toen deze geopend werd. Die godsdienst is het mohammedanisme, en de sultan is zijn voornaamste dienaar. ‘De sultan, of grootseigneur, zoals hij zonder onderscheid wordt genoemd, is tevens Opperste Kalief, of hogepriester, en verenigt in zijn persoon de hoogste geestelijke waardigheid met het hoogste wereldlijke gezag.’—World As It Is, p. 361.

> “(3) His name. In Hebrew, ‘Abaddon,’ the destroyer; in Greek, ‘Apollyon,’ one that exterminates, or destroys. Having two different names in two languages, it is evident that the character, rather than the name of the power, is intended to be represented. If so, as expressed in both languages, he is a destroyer. Such has always been the character of the Ottoman government.

> “(3) Zijn naam. In het Hebreeuws: ‘Abaddon’, de verderver; in het Grieks: ‘Apollyon’, iemand die uitroeit, of vernietigt. Doordat hij in twee talen twee verschillende namen heeft, is het duidelijk dat men veeleer het karakter dan de naam van de macht heeft willen voorstellen. Indien dat zo is, dan is hij, zoals in beide talen uitgedrukt, een verderver. Zodanig is altijd het karakter van de Ottomaanse regering geweest.

> “But when did Othman make his first assault on the Greek empire?—According to Gibbon, Decline and Fall, etc., ‘Othman first entered the territory of Nicomedia on the 27th day of July, 1299.’

> “Maar wanneer deed Othman zijn eerste aanval op het Griekse rijk?—Volgens Gibbon, Decline and Fall, enz., ‘betrad Othman voor het eerst het grondgebied van Nicomedia op de 27e dag van juli 1299.’”

> “The calculations of some writers have gone upon the supposition that the period should begin with the foundation of the Ottoman empire; but this is evidently an error; for they were not only to have a king over them, but were to torment men five months. But the period of torment could not begin before the first attack of the tormentors, which was, as above stated, July 27, 1299.

> „De berekeningen van sommige schrijvers zijn uitgegaan van de veronderstelling dat de periode zou moeten beginnen met de stichting van het Ottomaanse rijk; maar dit is kennelijk een vergissing; want zij zouden niet alleen een koning over zich hebben, maar zij zouden de mensen ook vijf maanden kwellen. Maar de periode van kwelling kon niet beginnen vóór de eerste aanval van de kwellers, die, zoals hierboven vermeld, op 27 juli 1299 plaatsvond.

> “The calculation which follows, founded on this starting-point, was made and published in a work entitled, Christ’s Second Coming, etc., by J. Litch, in 1838.

> „De berekening die hierop volgt, gegrond op dit uitgangspunt, werd gemaakt en gepubliceerd in een werk getiteld Christ’s Second Coming, etc., door J. Litch, in 1838.

> “‘And their power was to hurt men five months.’ Thus far their commission extended, to torment by constant depredations, but not politically to kill them. ‘Five months,’ thirty days to a month, give us one hundred and fifty days; and these days, being symbolic, signify one hundred and fifty years. Commencing July 27, 1299, the one hundred and fifty years reach to 1449. During that whole period the Turks were engaged in an almost perpetual warfare with the Greek empire, but yet without conquering it. They seized upon and held several of the Greek provinces, but still Greek independence was maintained in Constantinople. But in 1449, the termination of the one hundred and fifty years, a change came, the history of which will be found under the succeeding trumpet.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 505–507.

> “‘En hun macht was de mensen vijf maanden schade toe te brengen.’ Tot zover strekte hun opdracht: door voortdurende plundertochten te kwellen, maar hen politiek niet te doden. ‘Vijf maanden,’ dertig dagen per maand, leveren ons honderd vijftig dagen op; en deze dagen, daar zij symbolisch zijn, betekenen honderd vijftig jaren. Aanvangend op 27 juli 1299, reiken de honderd vijftig jaren tot 1449. Gedurende die gehele periode waren de Turken verwikkeld in een bijna voortdurende oorlog met het Griekse rijk, doch zonder het te veroveren. Zij namen verscheidene van de Griekse provincies in bezit en behielden die, maar de Griekse onafhankelijkheid bleef niettemin in Constantinopel gehandhaafd. Maar in 1449, bij het einde van de honderd vijftig jaren, trad er een verandering in, waarvan de geschiedenis onder de volgende bazuin zal worden gevonden.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 505–507.

Uriah Smith is citing Josiah Litch’s calculation of the one hundred and fifty years, which when concluded, represents a starting point for the three hundred and ninety-one year and fifteen-day prophecy in the next Trumpet. Commenting on Litch’s prediction concerning these two connected time prophecies Sister White recorded:

Uriah Smith citeert Josiah Litch’ berekening van de honderd vijftig jaren, die, wanneer zij voltooid zijn, een beginpunt vormt voor de profetie van driehonderdeennegentig jaar en vijftien dagen in de volgende Bazuin. In haar commentaar op Litch’ voorspelling betreffende deze twee met elkaar verbonden tijdsprofetieën schreef zuster White:

> “In the year 1840 another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest. two years before, Josiah Litch, one of the leading ministers preaching the second advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown . . . on the 11th of August, 1840, when the Ottoman power in Constantinople may be expected to be broken. And this, I believe, will be found to be the case.’

> „In het jaar 1840 wekte een andere opmerkelijke vervulling van de profetie wijdverbreide belangstelling. Twee jaar tevoren had Josiah Litch, een van de vooraanstaande predikanten die de tweede komst verkondigden, een uitleg van Openbaring 9 gepubliceerd, waarin hij de val van het Ottomaanse Rijk voorspelde. Volgens zijn berekeningen zou deze macht ten val worden gebracht ... op 11 augustus 1840, wanneer verwacht mag worden dat de Ottomaanse macht in Constantinopel gebroken zal worden. En ik geloof dat dit inderdaad het geval zal blijken te zijn.”

> “At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

> „Op het nauwkeurig vastgestelde tijdstip aanvaardde Turkije, door middel van haar ambassadeurs, de bescherming van de geallieerde mogendheden van Europa, en stelde zich aldus onder de heerschappij van christelijke naties. De gebeurtenis vervulde de voorspelling exact. Toen dit bekend werd, raakten velen overtuigd van de juistheid van de beginselen van profetische uitleg die door Miller en zijn medearbeiders waren aangenomen, en aan de adventbeweging werd een wonderbare stuwkracht gegeven. Mannen van geleerdheid en aanzien verbonden zich met Miller, zowel in het prediken als in het publiceren van zijn opvattingen, en van 1840 tot 1844 breidde het werk zich snel uit.” The Great Controversy, 334, 335.

The first and second woes are connected by two interconnected time prophecies. The first woe, begins with an illustration of the sealing and the second woe, ends with the history of August 11, 1840 until the sounding of the seventh trumpet on October 22, 1844, which is also an illustration of the sealing. The beginning and ending bear the signature of Alpha and Omega, because, as with the history in which Christ confirmed the covenant for a week, the period is divided into two parts. The first period begins with the first Mohammed, and ends with the second Mohammed. The second period begins with “a voice from the four horns of the golden altar which is before God,” and it ends with the “voice” of Christ, swearing “by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer.”

De eerste en tweede wee zijn met elkaar verbonden door twee onderling samenhangende tijdsprofetieën. De eerste wee begint met een illustratie van de verzegeling en de tweede wee eindigt met de geschiedenis van 11 augustus 1840 tot aan het blazen van de zevende bazuin op 22 oktober 1844, hetgeen eveneens een illustratie van de verzegeling is. Het begin en het einde dragen de handtekening van Alfa en Omega, omdat, evenals in de geschiedenis waarin Christus het verbond voor één week bevestigde, de periode in twee delen is verdeeld. De eerste periode begint met de eerste Mohammed en eindigt met de tweede Mohammed. De tweede periode begint met „een stem uit de vier hoornen van het gouden altaar, dat vóór God is,” en zij eindigt met de „stem” van Christus, die zweert „bij Hem die leeft in alle eeuwigheid, die de hemel geschapen heeft en hetgeen daarin is, en de aarde en hetgeen daarin is, en de zee en hetgeen daarin is, dat er geen tijd meer zijn zal.”

We will continue this study in the next article.

Wij zullen deze studie in het volgende artikel voortzetten.

> “Any question that Satan can arouse in the mind to create doubt in regard to the grand history of the past travels of the people of God will please his satanic majesty and is an offense to God. The tidings of the Lord’s soon coming in power and great glory to our world is truth, and in 1840 many voices were raised in its proclamation.” Manuscript Releases, volume 9, 134.

> ‘Iedere vraag die Satan in het denken kan opwekken om twijfel te zaaien met betrekking tot de grootse geschiedenis van de vroegere omzwervingen van het volk van God, zal zijn satanische majesteit behagen en is een belediging voor God. De boodschap van de spoedige komst van de Heer in kracht en grote heerlijkheid naar onze wereld is waarheid, en in 1840 werden vele stemmen verheven in de verkondiging ervan.’ Manuscript Releases, deel 9, 134.

Back to Articles