Article

# The Book of Daniel - Number Forty-Nine

Het Boek Daniël - Nummer Negenenveertig

Unveiling Truths: The Midnight Cry, Islam’s Role, and the Final Testing Process in the Last Days

Het onthullen van waarheden: de middernachtsroep, de rol van de islam en het uiteindelijke beproevingsproces in de laatste dagen

Author

Jeff Pippenger

Published

January 13, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The increase of knowledge that was produced when the vision of the Ulai River was unsealed in 1798, produced a testing process that reached its climax in the movement of the Midnight Cry in 1844. The Midnight Cry of the last days, that is now being unsealed, has been represented by that history, and includes the very same testing truths of that history, for the Midnight Cry message that is now being unsealed is a restoration of Miller’s jewels.

De toename van kennis die werd voortgebracht toen het visioen van de rivier de Ulai in 1798 werd ontzegeld, bracht een beproevingsproces voort dat zijn hoogtepunt bereikte in de beweging van de Middernachtsroep in 1844. De Middernachtsroep van de laatste dagen, die thans wordt ontzegeld, is door die geschiedenis voorgesteld en omvat precies dezelfde beproevende waarheden van die geschiedenis, want de boodschap van de Middernachtsroep die nu wordt ontzegeld, is een herstel van Millers juwelen.

> “The truths that we received in 1841, ‘42, ‘43, and ‘44 are now to be studied and proclaimed. The messages of the first, second, and third angels will in the future be proclaimed with a loud voice. They will be given with earnest determination and in the power of the Spirit.” Manuscript Releases, volume 15, 371.

> „De waarheden die wij in 1841, ’42, ’43 en ’44 hebben ontvangen, moeten nu worden bestudeerd en verkondigd. De boodschappen van de eerste, tweede en derde engel zullen in de toekomst met luide stem worden verkondigd. Zij zullen worden gebracht met ernstige vastberadenheid en in de kracht van de Geest.” Manuscript Releases, deel 15, 371.

The primary theme of the prophetic message of the Midnight Cry of our time is the role of Islam of the third woe. The three woes of Islam are all represented upon the two tables of Habakkuk. The message of the Midnight Cry of the last days, began to be unsealed at the disappointment of July 18, 2020, when the tarrying time of the last days arrived. Just as the Midnight Cry message of Millerite history, the message of the last days is progressively developed until it reaches the point represented by the Exeter camp meeting. At that point the virgins either have the oil, or they don’t.

Het voornaamste thema van de profetische boodschap van de Middernachtsroep van onze tijd is de rol van de islam van de derde wee. De drie weeën van de islam worden alle voorgesteld op de twee tafelen van Habakuk. De boodschap van de Middernachtsroep van de laatste dagen begon ontsloten te worden bij de teleurstelling van 18 juli 2020, toen de vertoeftijd van de laatste dagen aanbrak. Evenals de boodschap van de Middernachtsroep in de Milleritische geschiedenis, wordt de boodschap van de laatste dagen geleidelijk ontwikkeld totdat zij het punt bereikt dat wordt voorgesteld door de kampbijeenkomst te Exeter. Op dat punt hebben de maagden óf de olie, óf zij hebben die niet.

Isaiah’s pronouncement of woe upon the scornful men that rule the people of Jerusalem, identifies that the vision has become to the drunkards of Ephraim as a book that is sealed. In the passage of Isaiah, the work of changing a satanic symbol unto a godly symbol, as has been accomplished in the history of Adventism, is to be esteemed as potter’s clay. That work was establishing the definition of “the daily,” as a symbol of Christ, when it is a symbol of Satan. When Daniel employed the word “tamid” as a symbol of paganism, he chose the word for a symbolic purpose, for the word means “continual”.

Jesaja’s wee-uitspraak over de spotters die over het volk van Jeruzalem heersen, maakt duidelijk dat het gezicht voor de dronkaards van Efraïm geworden is als een verzegeld boek. In de passage bij Jesaja moet het werk van het veranderen van een satanisch symbool in een goddelijk symbool, zoals dat in de geschiedenis van het adventisme is volbracht, geacht worden als leem in de hand van de pottenbakker. Dat werk bestond in het vaststellen van de definitie van „het gedurige” als een symbool van Christus, terwijl het een symbool van Satan is. Toen Daniël het woord „tamid” gebruikte als een symbool van het heidendom, koos hij dat woord met een symbolisch doel, want het woord betekent „voortdurend”.

There are three powers that lead the world to Armageddon, and the first of those three powers is the dragon (paganism). The dragon began his warfare against God in heaven. The dragon carries on that warfare until the end of the thousand-year millennium, when he is finally destroyed.

Er zijn drie machten die de wereld naar Armageddon voeren, en de eerste van die drie machten is de draak (het heidendom). De draak begon zijn oorlog tegen God in de hemel. De draak zet die oorlog voort tot aan het einde van het duizendjarige millennium, wanneer hij uiteindelijk wordt vernietigd.

> And when the thousand years are expired, Satan shall be loosed out of his prison, And shall go out to deceive the nations which are in the four quarters of the earth, Gog and Magog, to gather them together to battle: the number of whom is as the sand of the sea. And they went up on the breadth of the earth, and compassed the camp of the saints about, and the beloved city: and fire came down from God out of heaven, and devoured them. And the devil that deceived them was cast into the lake of fire and brimstone, where the beast and the false prophet are, and shall be tormented day and night for ever and ever. Revelation 20:7–10.

> En wanneer de duizend jaren voleindigd zijn, zal de satan uit zijn gevangenis worden losgelaten, en hij zal uitgaan om de volken te verleiden die op de vier hoeken der aarde zijn, Gog en Magog, om hen tot de strijd te verzamelen; hun aantal is als het zand der zee. En zij trokken op over de breedte der aarde en omsingelden de legerplaats der heiligen en de geliefde stad; en vuur daalde neer van God uit de hemel en verslond hen. En de duivel, die hen verleidde, werd geworpen in de poel van vuur en zwavel, waar ook het beest en de valse profeet zijn, en zij zullen dag en nacht gepijnigd worden in alle eeuwigheid. Openbaring 20:7–10.

The beast (the papacy) that is the second of the three powers that leads the world to Armageddon, and the false prophet (the United States) the third of those three powers, both arrived in history after the history of the cross, and both are destroyed at the Second Coming of Christ.

Het beest (het pausdom), dat de tweede is van de drie machten die de wereld naar Armageddon leiden, en de valse profeet (de Verenigde Staten), de derde van die drie machten, traden beide in de geschiedenis op na de geschiedenis van het kruis, en beide worden vernietigd bij de wederkomst van Christus.

> And the beast was taken, and with him the false prophet that wrought miracles before him, with which he deceived them that had received the mark of the beast, and them that worshipped his image. These both were cast alive into a lake of fire burning with brimstone. Revelation 19:20.

> En het beest werd gegrepen, en met hem de valse profeet, die vóór hem tekenen verrichtte, waardoor hij hen verleidde die het merkteken van het beest ontvangen hadden en hen die zijn beeld aanbaden. Deze beiden werden levend geworpen in een poel van vuur die van zwavel brandt. Openbaring 19:20.

When Daniel chose the Hebrew word “continual” as a symbol of paganism (Satan), he chose a word that identified that it is Satan that has continually fought against God. The other two powers are only active in their warfare against God for specified periods of time. Daniel’s choice of the word “tamid” (continual) was purposeful, and accurate.

Toen Daniël het Hebreeuwse woord „gedurig” koos als symbool van het heidendom (Satan), koos hij een woord dat aanduidde dat het Satan is die voortdurend tegen God heeft gestreden. De twee andere machten zijn slechts gedurende bepaalde tijdsperioden actief in hun strijd tegen God. Daniëls keuze voor het woord „tamid” (gedurig) was doelbewust en nauwkeurig.

As Isaiah’s narrative of woe upon those who the Lord poured out the spirit of deep sleep, and closed their eyes, continues on from chapter twenty-eight into chapter thirty, he records:

Terwijl Jesaja’s relaas van wee over hen over wie de Heer de geest van diepe slaap heeft uitgestort en hun ogen heeft gesloten, zich voortzet van hoofdstuk achtentwintig in hoofdstuk dertig, tekent hij op:

> Now go, write it before them in a table, and note it in a book, that it may be for the time to come forever and ever: That this is a rebellious people, lying children, children that will not hear the law of the Lord: Which say to the seers, See not; and to the prophets, Prophesy not unto us right things, speak unto us smooth things, prophesy deceits: Get you out of the way, turn aside out of the path, cause the Holy One of Israel to cease from before us. Wherefore thus saith the Holy One of Israel, Because ye despise this word, and trust in oppression and perverseness, and stay thereon: Therefore this iniquity shall be to you as a breach ready to fall, swelling out in a high wall, whose breaking cometh suddenly at an instant. And he shall break it as the breaking of the potters’ vessel that is broken in pieces; he shall not spare: so that there shall not be found in the bursting of it a sherd to take fire from the hearth, or to take water withal out of the pit. For thus saith the Lord God, the Holy One of Israel; In returning and rest shall ye be saved; in quietness and in confidence shall be your strength: and ye would not. Isaiah 30:8–15.

> Ga nu heen, schrijf het voor hun ogen op een tafel en teken het aan in een boek, opdat het zij voor de toekomende tijd, voor eeuwig en altoos: Dat dit een wederspannig volk is, leugenachtige kinderen, kinderen die de wet des HEEREN niet willen horen: Die tot de zieners zeggen: Ziet niet; en tot de profeten: Profeteert ons geen rechte dingen, spreekt tot ons gladde dingen, profeteert bedriegerijen: Wijkt af van de weg, gaat terzijde van het pad, doet de Heilige Israëls ophouden van voor ons. Daarom, zo zegt de Heilige Israëls: Omdat gij dit woord veracht, en vertrouwt op verdrukking en verkeerdheid, en daarop steunt: Daarom zal deze ongerechtigheid u zijn als een breuk die gereed is om te vallen, uitpuilend in een hoge muur, welks instorting plotseling komt, in een ogenblik. En Hij zal haar verbreken gelijk het verbreken van een pottenbakkersvat, dat in stukken geslagen wordt; Hij zal niet sparen, zodat in het verbrijzelen daarvan geen scherf gevonden zal worden om vuur van de haard te nemen, of om daarmee water te putten uit de kuil. Want zo zegt de Heere HEERE, de Heilige Israëls: In bekering en rust zoudt gij verlost worden; in stilheid en vertrouwen zou uw sterkte zijn: maar gij hebt niet gewild. Jesaja 30:8–15.

The “table” that is written, is the tables of Habakkuk chapter two, that were designed so that those that read them could “run” and spread the message. The “book” which made “note” of the “table” is Habakkuk. The “table” from the “book” of Habakkuk, represents a testing process which manifests “a rebellious people, lying children, children that will not hear the law of the Lord.” The “rebellious people” that refuse to “hear,” are those in Jeremiah that refuse to hear the sound of the watchman’s trumpet.

De „tafel” die beschreven is, zijn de tafelen van Habakuk hoofdstuk twee, die zo waren opgesteld dat degenen die ze lazen, konden „lopen” en de boodschap verbreiden. Het „boek” dat melding maakte van de „tafel” is Habakuk. De „tafel” uit het „boek” Habakuk vertegenwoordigt een beproevingsproces dat „een weerspannig volk, leugenachtige kinderen, kinderen die de wet des HEEREN niet willen horen” openbaar maakt. Het „weerspannige volk” dat weigert te „horen”, zijn degenen in Jeremia die weigeren te luisteren naar het geluid van de bazuin van de wachter.

> Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:17.

> Ook stelde Ik wachters over u aan, zeggende: Luistert naar het geluid van de bazuin. Maar zij zeiden: Wij zullen niet luisteren. Jeremia 6:17.

The rebellious are those in Isaiah’s history and also in the history of Christ who would not hear.

De opstandigen zijn degenen in de geschiedenis van Jesaja en ook in de geschiedenis van Christus die niet wilden horen.

> And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed. Isaiah 6:9, 10.

> En Hij zeide: Ga heen, en zeg tot dit volk: Hoort gij wel, maar verstaat niet; en ziet gij wel, maar merkt niet op. Maak het hart van dit volk vet, en maak hun oren zwaar, en sluit hun ogen; opdat zij niet met hun ogen zien, en met hun oren horen, en met hun hart verstaan, en zich bekeren, en genezen worden. Jesaja 6:9, 10.

Isaiah’s deaf rebels can “hear,” but they don’t “hear,” and their refusal to “hear” identifies that they “understand not.” It is Daniel’s wicked, who are also Matthew’s foolish virgins, who do not understand the increase of knowledge represented on the “table” that is noted in the “book” of Habakkuk. If Isaiah’s deaf rebels would hear, they could be converted and healed, but their heart is fat, so they cannot understand the message of the Midnight Cry. Jesus provided a second witness of the deaf rebels.

Jesaja’s dove rebellen kunnen „horen”, maar zij „horen” niet, en hun weigering om te „horen” openbaart dat zij „niet verstaan”. Het zijn Daniëls goddelozen, die tevens Mattheüs’ dwaze maagden zijn, die de toename van kennis, voorgesteld op de „tafel” die in het „boek” van Habakuk wordt vermeld, niet verstaan. Indien Jesaja’s dove rebellen zouden horen, zouden zij bekeerd en genezen kunnen worden, maar hun hart is vet geworden, zodat zij de boodschap van de Middernachtsroep niet kunnen verstaan. Jezus gaf een tweede getuigenis aangaande de dove rebellen.

> And the disciples came, and said unto him, Why speakest thou unto them in parables? He answered and said unto them, Because it is given unto you to know the mysteries of the kingdom of heaven, but to them it is not given. For whosoever hath, to him shall be given, and he shall have more abundance: but whosoever hath not, from him shall be taken away even that he hath. Therefore speak I to them in parables: because they seeing see not; and hearing they hear not, neither do they understand. And in them is fulfilled the prophecy of Esaias, which saith, By hearing ye shall hear, and shall not understand; and seeing ye shall see, and shall not perceive: For this people’s heart is waxed gross, and their ears are dull of hearing, and their eyes they have closed; lest at any time they should see with their eyes and hear with their ears, and should understand with their heart, and should be converted, and I should heal them. But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Matthew 13:10–17.

> En de discipelen kwamen tot Hem en zeiden tot Hem: Waarom spreekt Gij tot hen in gelijkenissen? Hij antwoordde en zei tot hen: Omdat het u gegeven is de verborgenheden van het Koninkrijk der hemelen te kennen, maar hun is het niet gegeven. Want wie heeft, hem zal gegeven worden, en hij zal overvloed hebben; maar wie niet heeft, van hem zal ook afgenomen worden wat hij heeft. Daarom spreek Ik tot hen in gelijkenissen: omdat zij ziende niet zien, en horende niet horen, noch ook begrijpen. En in hen wordt de profetie van Jesaja vervuld, die zegt: Met het gehoor zult gij horen en geenszins verstaan; en ziende zult gij zien en geenszins bemerken. Want het hart van dit volk is vet geworden, en hun oren zijn zwaar om te horen, en hun ogen hebben zij gesloten, opdat zij niet te eniger tijd met de ogen zouden zien en met de oren horen en met het hart verstaan en zich bekeren, en Ik hen zou genezen. Maar uw ogen zijn zalig, omdat zij zien; en uw oren, omdat zij horen. Want voorwaar, Ik zeg u, dat vele profeten en rechtvaardigen hebben begeerd te zien wat gij ziet, en het niet hebben gezien; en te horen wat gij hoort, en het niet hebben gehoord. Mattheüs 13:10–17.

The wise understand the mystery of the parables, which is truth that is represented line upon line. The wise are blessed for they see and hear, and the wise and the blessed are both represented in Daniel chapter twelve. The “wise” are those who understand (with their hearts) the increase of knowledge, represented by the “table” that has been noted in the “book” of Habakkuk, and the “blessed” are those that wait.

De wijzen verstaan het mysterie van de gelijkenissen, dat waarheid is die regel op regel wordt voorgesteld. De wijzen zijn gezegend, want zij zien en horen, en zowel de wijzen als de gezegenden worden beide voorgesteld in Daniël hoofdstuk twaalf. De „wijzen” zijn degenen die de vermeerdering van kennis begrijpen (met hun hart), voorgesteld door de „tafel” die is opgetekend in het „boek” van Habakuk, en de „gezegenden” zijn degenen die wachten.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:9–13.

> En hij zeide: Ga heen, Daniël; want deze woorden blijven verborgen en verzegeld tot de tijd van het einde. Velen zullen gereinigd, wit gemaakt en beproefd worden; maar de goddelozen zullen goddeloos handelen; en niemand van de goddelozen zal het verstaan, maar de verstandigen zullen het verstaan. En van de tijd af dat het dagelijks offer zal worden weggenomen en de verwoestende gruwel zal worden opgericht, zullen er duizend tweehonderdnegentig dagen zijn. Welzalig hij die verwacht en komt tot de duizend driehonderdvijfendertig dagen. Daniël 12:9–13.

The Millerites correctly understood that the thirteen hundred and thirty-five days began when paganism (“the daily”), was “taken away” in the year 508. The blessing was promised to those who were waiting in 1843. The word “cometh” in the passage means “touches.” The year 1843 “touched” the year 1844 when it concluded. When the year 1843 concluded, the “tarrying time” of Habakkuk arrived, and a blessing was pronounced upon those who waited as commanded in the “book” that noted the “tables.” The “book” of Habakkuk commanded those to “wait” for the vision.

De Millerieten begrepen terecht dat de dertienhonderdvijfendertig dagen begonnen toen het heidendom („het dagelijks offer”) in het jaar 508 werd „weggenomen”. De zegen werd beloofd aan hen die in 1843 wachtten. Het woord „komt” in de passage betekent „raakt”. Het jaar 1843 „raakte” het jaar 1844 toen het ten einde liep. Toen het jaar 1843 eindigde, brak de „vertoeftijd” van Habakuk aan, en werd een zegen uitgesproken over hen die wachtten zoals bevolen in het „boek” dat melding maakte van de „tafelen”. Het „boek” van Habakuk gebood hun op het visioen te „wachten”.

Daniel identifies the history of 1798 (the time of the end), when his book was unsealed, and there was then produced a three-step testing process (purified, and made white, and tried). That process reached its conclusion in the manifestation of the hidden history of the seven thunders. That hidden history is the three waymarks of truth, represented by the first disappointment, the message of the Midnight Cry and the great disappointment. The blessing of arriving at the first disappointment represents a three-step testing process at the end of the history of 1798 through 1844.

Daniël duidt op de geschiedenis van 1798 (de tijd van het einde), toen zijn boek werd ontzegeld, en er toen een drievoudig beproevingsproces werd voortgebracht (gelouterd, en wit gemaakt, en beproefd). Dat proces bereikte zijn voltooiing in de openbaring van de verborgen geschiedenis van de zeven donderslagen. Die verborgen geschiedenis bestaat uit de drie wegmerken der waarheid, voorgesteld door de eerste teleurstelling, de boodschap van de Middernachtsroep en de grote teleurstelling. De zegen van het bereiken van de eerste teleurstelling vertegenwoordigt een drievoudig beproevingsproces aan het einde van de geschiedenis van 1798 tot 1844.

The history of 1798, through to the great disappointment of 1844, typifies the history of 1989, through to the soon-coming Sunday law. There is a blessing promised for those that wait for the vision that began to tarry at the first disappointment. The “wise” of Daniel twelve, are those who are “blessed,” and who “wait.” The wicked are those who do not “hear” with their hearts, and who do not “see.” The entire experience of the Millerite movement is summarized in Daniel’s four verses, and those verses also represent the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

De geschiedenis van 1798 tot aan de grote teleurstelling van 1844 is een type van de geschiedenis van 1989 tot aan de spoedig komende zondagswet. Er is een zegen beloofd aan hen die wachten op het visioen dat bij de eerste teleurstelling begon te talmen. De „wijzen” van Daniël twaalf zijn degenen die „gezegend” zijn en die „wachten”. De goddelozen zijn degenen die niet met hun hart „horen” en die niet „zien”. De gehele ervaring van de Milleritische beweging wordt samengevat in Daniëls vier verzen, en die verzen vertegenwoordigen tevens de geschiedenis van de verzegeling van de honderd vierenveertigduizend.

The sacred history represented in those four verses, is premised upon understanding the increase of knowledge that was represented upon Habakkuk’s tables, and the increase of knowledge Jesus identified as He taught through the methodology of line upon line. He presented parable after parable, in order to explain the mystery of prophecy to “the wise”. “The wicked” in Daniel twelve do not understand, and in 2 Thessalonians, chapter two, their lack of understanding is represented as a hatred of truth, which brings strong delusion. The truth which the wicked do not love in Paul’s letter was “the daily,” and in Daniel’s four verses, the prophetic truth that is specifically identified is “the daily.”

De heilige geschiedenis die in die vier verzen wordt weergegeven, berust op het begrijpen van de toename van kennis die op de tafelen van Habakuk werd voorgesteld, en van de toename van kennis die Jezus aanwees toen Hij onderwees volgens de methode van regel op regel. Hij bracht gelijkenis op gelijkenis naar voren, om het geheimenis van de profetie aan „de wijzen” uit te leggen. „De goddelozen” in Daniël twaalf begrijpen het niet, en in 2 Thessalonicenzen, hoofdstuk twee, wordt hun gebrek aan begrip voorgesteld als een haat tegen de waarheid, die een krachtige dwaling teweegbrengt. De waarheid die de goddelozen in Paulus’ brief niet liefhebben, was „het gedurige”, en in Daniëls vier verzen is de profetische waarheid die specifiek wordt aangeduid „het gedurige”.

Jesus told the disciples that they were blessed, and in so doing he was contrasting them with those in Isaiah who refused to see and hear, that they might be converted. Those that are blessed in Daniel twelve, are those who wait. The four verses in Daniel chapter twelve, and also the fulfillment of those verses in the history of the Millerites, and also the contrast of Isaiah with a class who refused to hear and see, and also the very same distinction of the two classes by Christ, all point forward to the hidden history of the seven thunders that arrived on July 18, 2020. The final testing process of Millerite history that began at the first disappointment is now being repeated. Some will see, and others will refuse to see.

Jezus zei tot de discipelen dat zij zalig waren, en daarmee stelde Hij hen tegenover hen in Jesaja die weigerden te zien en te horen, opdat zij bekeerd zouden worden. Degenen die in Daniël twaalf zalig zijn, zijn zij die wachten. De vier verzen in Daniël hoofdstuk twaalf, evenals de vervulling van die verzen in de geschiedenis van de Millerieten, evenals ook het contrast in Jesaja met een klasse die weigerde te horen en te zien, en eveneens precies hetzelfde onderscheid tussen de twee klassen door Christus, wijzen alle vooruit naar de verborgen geschiedenis van de zeven donderslagen die op 18 juli 2020 aanbrak. Het laatste beproevingsproces van de Milleritische geschiedenis, dat begon bij de eerste teleurstelling, wordt thans herhaald. Sommigen zullen zien, en anderen zullen weigeren te zien.

> “All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.

> „Alle boodschappen die van 1840–1844 werden gegeven, moeten nu met kracht worden gebracht, want er zijn veel mensen die hun oriëntatie hebben verloren. De boodschappen moeten naar alle kerken gaan.

> “Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> “Christus zei: ‘Zalig zijn uw ogen, omdat zij zien; en uw oren, omdat zij horen. Want voorwaar, Ik zeg u, dat vele profeten en rechtvaardige mannen begeerd hebben te zien de dingen die gij ziet, en zij hebben ze niet gezien; en te horen de dingen die gij hoort, en zij hebben ze niet gehoord’ [Mattheüs 13:16, 17]. Zalig zijn de ogen die de dingen zagen die in 1843 en 1844 werden gezien.

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> „De boodschap werd gegeven. En er mag geen vertraging zijn in het herhalen van de boodschap, want de tekenen der tijden gaan in vervulling; het afsluitende werk moet worden gedaan. In korte tijd zal een groot werk worden verricht. Weldra zal, naar Gods beschikking, een boodschap worden gegeven die zal aanzwellen tot een luide roep. Dan zal Daniël opstaan in zijn plaats, om zijn getuigenis te geven.” Manuscript Releases, deel 21, 437.

William Miller was led by angels to understand that “the daily,” was a symbol of pagan Rome. Sister White directly confirmed he was correct in that understanding. That understanding which was represented upon the “tables” that are noted in the “book” of Habakkuk, is “for the time to come.” The unsealing of that “book” manifests “a rebellious, lying children”. “Children” is a symbol of the last generation, so the “time to come,” in Isaiah’s passage is specifically marked as the last days of the investigative judgment.

William Miller werd door engelen ertoe geleid te begrijpen dat „het dagelijkse” een symbool was van het heidense Rome. Zuster White bevestigde rechtstreeks dat hij in dat begrip juist was. Dat begrip, dat werd voorgesteld op de „tafelen” die in het „boek” van Habakuk worden vermeld, is „voor de toekomende tijd”. Het ontzegelen van dat „boek” openbaart „opstandige, leugenachtige kinderen”. „Kinderen” is een symbool van de laatste generatie, zodat de „toekomende tijd” in de passage van Jesaja specifiek wordt aangeduid als de laatste dagen van het onderzoekend oordeel.

Isaiah states that the “lying children” will reject the prophetic message represented upon the “table” that is noted in the “book,” for they say “to the seers, See not; and to the prophets, Prophesy not unto us right things, speak unto us smooth things, prophesy deceits.” In 1863 Laodicean Adventism began an escalating process of fulfilling the request of the lying children. That work is represented by Isaiah as rejecting the old paths of the Millerite foundations, for they said, “Get you out of the way, turn aside out of the path, cause the Holy One of Israel to cease from before us.” The path which is the way, is Jeremiah’s old paths.

Jesaja verklaart dat de „leugenachtige kinderen” de profetische boodschap zullen verwerpen die wordt voorgesteld op de „tafel” die in het „boek” vermeld staat, want zij zeggen „tot de zieners: Ziet niet; en tot de profeten: Profeteert ons geen rechte dingen, spreekt tot ons gladde dingen, profeteert bedriegerijen.” In 1863 begon het Laodiceïsche adventisme een toenemend proces van vervulling van het verzoek van de leugenachtige kinderen. Dat werk wordt door Jesaja voorgesteld als een verwerping van de oude paden van de Milleritische fundamenten, want zij zeiden: „Gaat uit de weg, wijkt af van het pad, doet de Heilige Israëls van voor ons ophouden.” Het pad dat de weg is, zijn de oude paden van Jeremia.

> Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Jeremiah 6:16.

> Zo zegt de HEERE: Staat op de wegen en ziet toe, en vraagt naar de oude paden, waar toch de goede weg is, en bewandelt die; dan zult gij rust vinden voor uw zielen. Maar zij zeiden: Wij zullen die niet bewandelen. Jeremia 6:16.

The “lying children’s” rejection of Jeremiah’s “old paths” is the rejection of the message of the Midnight Cry, which is where “rest” is to be found, which is also the “rest and the refreshing” that they would not hear in Isaiah, which is also the refreshing of the latter rain message. That message is the message of the Midnight Cry that is represented in the history of the Millerites and illustrated upon the “tables” that are noted in a “book.” The lying children’s rejection of the message of the Midnight Cry is represented by their desire to “cause the Holy One of Israel to cease from before” them. Ellen White’s first vision, which Alpha and Omega would certainly employ to represent the end, identifies the path of the righteous, marking the light at its beginning and who it is that leads “the wise” unto the end of the path.

De verwerping door de „leugenachtige kinderen” van Jeremia’s „oude paden” is de verwerping van de boodschap van de Middernachtsroep, waar de „rust” te vinden is, welke ook de „rust en de verkwikking” is waarnaar zij in Jesaja niet wilden horen, hetgeen eveneens de verkwikking is van de boodschap van de late regen. Die boodschap is de boodschap van de Middernachtsroep, die wordt voorgesteld in de geschiedenis van de Millerieten en uitgebeeld op de „tafelen” die in een „boek” worden vermeld. De verwerping door de leugenachtige kinderen van de boodschap van de Middernachtsroep wordt voorgesteld door hun verlangen om „de Heilige Israëls voor hun aangezicht te doen ophouden”. Ellen White’s eerste visioen, dat Alpha en Omega zeer zeker zouden aanwenden om het einde voor te stellen, duidt het pad der rechtvaardigen aan, merkt het licht aan het begin ervan op, en wijst aan wie het is die „de wijzen” leidt tot aan het einde van het pad.

> “They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.

> „Achter hen was aan het begin van het pad een helder licht geplaatst, waarvan een engel mij zei dat het de ‘middernachtsroep’ was. Dit licht scheen over de gehele lengte van het pad en verlichtte hun voeten, opdat zij niet zouden struikelen.

> “If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

> ‘Indien zij hun ogen gericht hielden op Jezus, die vlak vóór hen was en hen naar de stad leidde, waren zij veilig. Maar weldra werden sommigen vermoeid en zeiden dat de stad nog ver weg was en dat zij verwacht hadden daar reeds eerder te zijn binnengegaan. Dan bemoedigde Jezus hen door Zijn heerlijke rechterarm op te heffen, en van Zijn arm ging een licht uit dat over de adventschare golfde, en zij riepen: “Halleluja!” Anderen verloochenden roekeloos het licht achter hen en zeiden dat het niet God was geweest die hen zo ver had geleid. Het licht achter hen doofde uit, zodat hun voeten in volkomen duisternis achterbleven, en zij struikelden, verloren het zicht op het doel en op Jezus, en vielen van het pad af, naar beneden in de donkere en goddeloze wereld daaronder.’ Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

It was the light of the Midnight Cry in the beginning and at the ending. It was Jesus (the Holy One of Israel) who they wished to cease from being in front of them. The light from Jesus’ glorious right arm was the light of the Midnight Cry as represented upon the “tables” that were noted in the “book”. The “lying children’s” rejection of the message of the Midnight Cry of Christ, and the path they were to walk upon, brought God’s judgment upon them as they fell off the path. The “high wall” that is broken suddenly, is the “wall” of the separation of church and state that is destroyed at the soon-coming Sunday law. That judgment comes “suddenly at an instant,” and it will be “as the breaking of the potter’s vessel that is broken in pieces.” It is the judgment that is associated with turning the satanic symbol of “the daily” upside down, and identifying it as a symbol of Christ.

Het was het licht van de Middernachtsroep in het begin en bij het einde. Het was Jezus (de Heilige Israëls) van Wie zij wensten dat Hij ophield vóór hen te zijn. Het licht van Jezus’ heerlijke rechterarm was het licht van de Middernachtsroep, zoals voorgesteld op de „tafelen” die in het „boek” werden vermeld. De verwerping door de „leugenachtige kinderen” van de boodschap van de Middernachtsroep van Christus, en van het pad waarop zij moesten wandelen, bracht Gods oordeel over hen, toen zij van het pad afvielen. De „hoge muur” die plotseling wordt verbroken, is de „muur” van de scheiding tussen kerk en staat, die bij de spoedig komende zondagswet wordt vernietigd. Dat oordeel komt „plotseling, in een ogenblik”, en het zal zijn „als het verbreken van een pottenbakkersvat, dat in stukken gebroken wordt”. Het is het oordeel dat samenhangt met het ondersteboven keren van het satanische symbool van „het dagelijkse” en het identificeren daarvan als een symbool van Christus.

> Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:16.

> Waarlijk, uw omkering van de dingen zal geacht worden als het leem van de pottenbakker; want zal het maaksel van hem die het gemaakt heeft zeggen: Hij heeft mij niet gemaakt? Of zal het geformeerde van hem die het geformeerd heeft zeggen: Hij had geen verstand? Jesaja 29:16.

The “daily” is the prophetic truth which ties together the four verses in Daniel twelve, that identify the distinction between the wicked and the wise. “The daily” is the truth that is hated by those who receive strong delusion in 2 Thessalonians. “The daily” represents the desire of the “lying children” to cause the Holy One of Israel to get out of their way. And their punishment is represented by the breaking of a potter’s vessel, and what remains is an illustration of the lost condition of the foolish virgins, for with the broken and remaining pieces of the shattered potter’s vessel there, “shall not be found” “a sherd to take fire from the hearth, or to take water withal out of the pit.”

Het „dagelijks” is de profetische waarheid die de vier verzen in Daniël twaalf met elkaar verbindt, welke het onderscheid aanwijzen tussen de goddelozen en de wijzen. Het „dagelijks” is de waarheid die gehaat wordt door hen die in 2 Thessalonicenzen een krachtige dwaling ontvangen. Het „dagelijks” vertegenwoordigt het verlangen van de „leugenachtige kinderen” om de Heilige Israëls uit hun weg te doen. En hun straf wordt voorgesteld door het verbreken van een pottenbakkersvat, en wat overblijft is een afbeelding van de verloren toestand van de dwaze maagden, want onder de gebroken en overgebleven stukken van het verbrijzelde pottenbakkersvat zal „niet gevonden worden” „een scherf om vuur van de haard te nemen, of om daarmee water uit de kuil te scheppen.”

Both “fire” and “water” are symbols of the Holy Spirit, as is the oil in the parable of the ten virgins. When the Midnight Cry comes suddenly at an instant, as it did at the Exeter camp meeting in August of 1844, it will be impossible for the “lying children” to find any oil (water or fire). They were called to “return” after the first disappointment as was Jeremiah, but they refused.

Zowel „vuur” als „water” zijn symbolen van de Heilige Geest, evenals de olie in de gelijkenis van de tien maagden. Wanneer de Middernachtsroep plotseling, in een ogenblik, komt, zoals zij deed op de kampbijeenkomst te Exeter in augustus 1844, zal het voor de „leugenachtige kinderen” onmogelijk zijn enige olie (water of vuur) te vinden. Na de eerste teleurstelling werden zij geroepen om „terug te keren”, zoals Jeremia, maar zij weigerden.

> Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brazen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:16–21.

> Uw woorden werden gevonden, en ik at ze op; en Uw woord was mij tot vreugde en blijdschap van mijn hart; want ik ben naar Uw Naam genoemd, o HEERE, God der heirscharen. Ik zat niet in de vergadering der spotters, noch verheugde ik mij; ik zat alleen vanwege Uw hand, want Gij hebt mij met verontwaardiging vervuld. Waarom is mijn pijn bestendig, en mijn wond ongeneeslijk, die weigert genezen te worden? Zult Gij voor mij waarlijk zijn als een leugenachtige beek, als wateren die teleurstellen? Daarom, zo zegt de HEERE: Indien gij terugkeert, dan zal Ik u wederbrengen, en gij zult voor Mijn aangezicht staan; en indien gij het kostelijke afscheidt van het verachtelijke, zult gij als Mijn mond zijn; laten zij tot u terugkeren, maar gij, keer niet tot hen terug. En Ik zal u voor dit volk maken tot een versterkte koperen muur; en zij zullen tegen u strijden, maar u niet overmogen; want Ik ben met u om u te verlossen en u te bevrijden, spreekt de HEERE. En Ik zal u redden uit de hand der goddelozen, en Ik zal u verlossen uit de hand der geweldenaars. Jeremia 15:16–21.

Jeremiah represents those who returned after the first disappointment. Those who entered into the work of separating “the precious from the vile,” in order to “stand before” the Lord and be as the Lord’s “mouth”. They are those represented by Daniel in chapter nine, as understanding their scattered condition, and thereafter praying the Leviticus twenty-six prayer. They are those represented by Daniel, Jeremiah and Habakkuk’s watchmen who are contrasted with the “lying children.” The “lying children” were also called by “the Holy One of Israel” when He said, “in returning and rest shall ye be saved; in quietness and in confidence shall be your strength: and ye would not”.

Jeremia vertegenwoordigt hen die na de eerste teleurstelling terugkeerden. Degenen die zich begaven in het werk van het scheiden van „het kostelijke van het snode”, opdat zij „voor” de HEERE zouden „staan” en als de „mond” des HEEREN zouden zijn. Zij zijn degenen die in Daniël hoofdstuk negen worden voorgesteld als mensen die hun verstrooide toestand begrijpen en vervolgens het gebed van Leviticus zesentwintig bidden. Zij zijn degenen die worden voorgesteld door de wachters van Daniël, Jeremia en Habakuk, die in tegenstelling staan tot de „leugenachtige kinderen”. De „leugenachtige kinderen” werden eveneens aangesproken door „de Heilige Israëls”, toen Hij zei: „door wederkeer en rust zoudt gij behouden worden; in stilheid en in vertrouwen zou uw sterkte zijn; maar gij hebt niet gewild”.

Miller’s jewels are the truths represented on Habakkuk’s tables that represent the test of the Midnight Cry message that produces two classes of worshippers. The symbol of the rebellion that is manifested against those jewels is “the daily.” Miller was accurate in his understanding of “the daily,” but his understanding was limited by the history he lived in, and the jewels he was used to place upon the table in the center of his room are now shining ten times brighter than they did when Miller first placed them upon his table. They are now in a casket that is larger, for the casket now represents not only the Bible, as it did for Miller’s time, but it now represents both the Bible and the Spirit of Prophecy.

Millers juwelen zijn de waarheden die worden voorgesteld op de tafelen van Habakuk, welke de beproeving vertegenwoordigen van de boodschap van de Middernachtsroep die twee klassen van aanbidders voortbrengt. Het symbool van de opstand die zich tegen die juwelen openbaart, is „het dagelijkse”. Miller was nauwkeurig in zijn begrip van „het dagelijkse”, maar zijn begrip werd beperkt door de geschiedenis waarin hij leefde, en de juwelen die hij gewoon was op de tafel in het midden van zijn kamer te plaatsen, schijnen nu tienmaal helderder dan toen Miller ze voor het eerst op zijn tafel plaatste. Zij bevinden zich nu in een groter kistje, want het kistje vertegenwoordigt nu niet alleen de Bijbel, zoals het deed in Millers tijd, maar het vertegenwoordigt nu zowel de Bijbel als de Geest der Profetie.

It is these two witnesses that produce the testing light in the last days, and it is these two witnesses that become a primary battleground in the last days. Miller saw the battle, for in his dream they took his casket (the Bible), and tore it up. John, representing “the wise” in the last days, “was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ.” John was being persecuted for believing the message of both the Bible and the writings of Ellen White.

Deze twee getuigen brengen het toetsende licht in de laatste dagen voort, en deze twee getuigen worden in de laatste dagen een voornaam strijdtoneel. Miller zag de strijd, want in zijn droom namen zij zijn kistje (de Bijbel) en scheurden het uiteen. Johannes, die „de wijzen” in de laatste dagen vertegenwoordigt, „was op het eiland, genaamd Patmos, om het woord Gods en om het getuigenis van Jezus Christus.” Johannes werd vervolgd omdat hij de boodschap van zowel de Bijbel als de geschriften van Ellen White geloofde.

We will continue the consideration of the truths which are represented by the vision of the Ulai River that was unsealed in 1798, in the next article.

In het volgende artikel zullen wij de beschouwing voortzetten van de waarheden die worden voorgesteld door het visioen van de rivier de Ulai, dat in 1798 werd ontsloten.

> “We have nothing to fear for the future, except as we shall forget the way the Lord has led us, and His teaching in our past history.” Life Sketches, 196.

> „Wij hebben niets te vrezen voor de toekomst, tenzij wij zouden vergeten de weg waarop de Heer ons heeft geleid, en Zijn onderwijzing in onze geschiedenis van het verleden.” Life Sketches, 196.

Back to Articles