Article

# Laodicea - Number Two

Laodicea - Nummer Twee

The Protestant Horn

De Protestantse Horen

Author

Jeff Pippenger

Published

August 27, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

It is essential in understanding the message that is being unsealed in the book of Revelation, to recognize the roots, development and significance of the Protestant Reformation. Three primary lines within the history of that Reformation address the Bible, and the correct methodology to be used in studying the Bible and also that the chosen messengers through that history are waymarks of that history. As always is the case Satan attempted to hide the King James Bible with several counterfeits, and he sought to hide the correct methodology for understanding the Bible with several counterfeits and he also sought to hide the correct messengers (waymarks) that were raised up along the way in that history.

Om de boodschap te begrijpen die in het boek Openbaring wordt ontsloten, is het van wezenlijk belang de wortels, de ontwikkeling en de betekenis van de protestantse Reformatie te onderkennen. Drie voornaamste lijnen binnen de geschiedenis van die Reformatie betreffen de Bijbel, de juiste methodologie die bij de bestudering van de Bijbel moet worden gebruikt, en tevens het feit dat de uitverkoren boodschappers door die geschiedenis heen wegmerken van die geschiedenis zijn. Zoals altijd het geval is, heeft Satan getracht de King James Bible te verbergen met verscheidene vervalsingen, en hij heeft getracht de juiste methodologie om de Bijbel te begrijpen te verbergen met verscheidene vervalsingen, en hij heeft ook getracht de juiste boodschappers (wegmerken) te verbergen die gaandeweg in die geschiedenis werden opgericht.

> “But Satan was not idle. He now attempted what he has attempted in every other reformatory movement—to deceive and destroy the people by palming off upon them a counterfeit in place of the true work. As there were false Christ’s in the first century of the Christian church, so there arose false prophets in the sixteenth century.” The Great Controversy, 186.

> “Maar Satan zat niet stil. Hij beproefde nu hetgeen hij in elke andere hervormingsbeweging heeft beproefd — het volk te misleiden en te verderven door hun een vervalsing in plaats van het ware werk op te dringen. Zoals er in de eerste eeuw van de christelijke kerk valse christussen waren, zo stonden er in de zestiende eeuw valse profeten op.” The Great Controversy, 186.

In the Millerite history from 1840 through 1844 the mantle of Protestantism, (which is one of two horns on the earth-beast that is the United States), Millerite Adventism became the Protestant horn. At the same time, the churches who had previously professed to be Protestant became apostate Protestantism, or as the Millerites identified them, “the daughters of Rome.” When the Protestants rejected the first angel’s message in 1843, they fell and the Millerites carried on with the mantle of Protestantism. The Millerite history was the climax of God’s work in bringing His “church in the wilderness” up to the full understanding of the Word of God.

In de Milleritische geschiedenis van 1840 tot en met 1844 werd onder de mantel van het protestantisme (dat een van de twee horens is op het beest uit de aarde, dat de Verenigde Staten is) het Milleritische adventisme de protestantse hoorn. Tegelijkertijd werden de kerken die tevoren hadden beleden protestants te zijn, afvallig protestantisme, of, zoals de Millerieten hen aanduidden, “de dochters van Rome”. Toen de protestanten in 1843 de boodschap van de eerste engel verwierpen, vielen zij, en de Millerieten zetten de mantel van het protestantisme voort. De Milleritische geschiedenis vormde het hoogtepunt van Gods werk om Zijn “gemeente in de woestijn” te brengen tot het volle begrip van het Woord van God.

The opening of the investigative judgment brought the test of the law of God and especially the Sabbath. To proclaim the third angel’s message required a church that upheld the law of God, which had been buried under papal traditions and customs during the Dark Ages. Christ brought the Protestants to the history of 1840 to 1844 and presented the test of Elijah, of whom William Miller was typified, and when the Protestants rejected Miller’s message they returned to Rome. The test of the first angel’s message as delivered by Miller was typified by Elijah at Mount Carmel.

De opening van het onderzoekend oordeel bracht de beproeving van de wet van God en in het bijzonder van de sabbat. Om de boodschap van de derde engel te verkondigen, was een kerk vereist die de wet van God handhaafde, welke gedurende de Donkere Middeleeuwen onder pauselijke overleveringen en gebruiken begraven was. Christus bracht de protestanten tot de geschiedenis van 1840 tot 1844 en stelde hun de beproeving van Elia voor, van wie William Miller een type was; en toen de protestanten Millers boodschap verwierpen, keerden zij naar Rome terug. De beproeving van de boodschap van de eerste engel, zoals door Miller gebracht, werd voorgesteld door Elia op de berg Karmel.

> And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. 1 Kings 18:21.

> Toen Elia tot heel het volk naderde, zei hij: Hoe lang hinkt gij nog op twee gedachten? Indien de HEERE God is, volgt Hem dan na; maar indien het Baäl is, volgt hem dan na. En het volk antwoordde hem geen woord. 1 Koningen 18:21.

In 1840, when confronted with the message of Elijah, represented by Miller and the first angel, the Protestants chose Baal!

In 1840 kozen de protestanten, toen zij werden geconfronteerd met de boodschap van Elia, vertegenwoordigd door Miller en de eerste engel, voor Baäl!

The Protestant Reformation was an unsealing of the truths of the Bible that began with the “morning star,” which was promised to be given during the history represented by the church of Thyatira. The direct attack against the Bible began centuries earlier and is clearly presented in The Great Controversy, especially with the history of the Waldensians. In 1930, Benjamin Wilkerson published the book, Our Authorized Bible Vindicated. The book documents the warfare against the sacred original texts that were ultimately used to translate the King James Bible and the various satanic counterfeit texts that were and still are promoted by Catholics, apostate Protestantism and Laodicean Adventists. The warfare began well before the history of the Waldensians, but they are the waymark and symbol of those who gave their lives to testify to the importance of the correct manuscripts that were ultimately translated into the 1611 King James Bible.

De protestantse Reformatie was een ontzegeling van de waarheden van de Bijbel, die begon met de „morgenster”, waarvan beloofd was dat zij gegeven zou worden gedurende de geschiedenis die door de gemeente van Thyatira wordt voorgesteld. De rechtstreekse aanval op de Bijbel begon eeuwen eerder en wordt duidelijk uiteengezet in De grote strijd, in het bijzonder in de geschiedenis van de Waldenzen. In 1930 publiceerde Benjamin Wilkerson het boek, Our Authorized Bible Vindicated. Het boek documenteert de oorlogvoering tegen de heilige oorspronkelijke teksten die uiteindelijk werden gebruikt voor de vertaling van de King James Bible en de verschillende satanische vervalste teksten die door katholieken, afvallig protestantisme en Laodiceïsche adventisten werden en nog steeds worden bevorderd. De strijd begon ruim vóór de geschiedenis van de Waldenzen, maar zij vormen het wegmerk en symbool van hen die hun leven gaven om te getuigen van het belang van de juiste handschriften die uiteindelijk werden vertaald in de King James Bible van 1611.

The production of the King James Bible in 1611 went through a very specific translation process. The process of translating and publishing the Bible was accomplished through seven steps of production. It also took seven years to accomplish, and seven biblical years is twenty-five hundred and twenty days. That is of course the same number of prophetic days in which Jesus confirmed the covenant with many in fulfillment of Daniel nine. In the center of that sacred week Christ was crucified, and of course Christ crucified is the center of the Bible. Those seven steps to produce the pure Word of God were as follows.

De totstandkoming van de King James Bible in 1611 verliep volgens een zeer specifiek vertaalproces. Het proces van het vertalen en publiceren van de Bijbel werd volbracht door middel van zeven productiestappen. Het duurde tevens zeven jaar om het te voltooien, en zeven bijbelse jaren zijn tweeduizend vijfhonderd en twintig dagen. Dat is uiteraard hetzelfde aantal profetische dagen waarin Jezus het verbond met velen bevestigde ter vervulling van Daniël negen. In het midden van die heilige week werd Christus gekruisigd, en uiteraard is Christus, de Gekruisigde, het middelpunt van de Bijbel. Die zeven stappen om het zuivere Woord van God voort te brengen, waren als volgt.

- First: Initial Translation by Individuals: Around 50 translators were divided into six committees, each responsible for different sections of the Bible. These individuals worked on translating from the original languages (Hebrew, Aramaic, and Greek) into English.

  Ten eerste: de eerste vertaling door individuen: ongeveer 50 vertalers werden verdeeld over zes commissies, die elk verantwoordelijk waren voor verschillende gedeelten van de Bijbel. Deze personen werkten aan de vertaling uit de oorspronkelijke talen (Hebreeuws, Aramees en Grieks) in het Engels.

- Second: Committee Review: After each committee completed their translation of a section, the work was reviewed by the committee members themselves. This allowed for collective input and correction of errors.

  Ten tweede: Commissiebeoordeling: Nadat elke commissie haar vertaling van een gedeelte had voltooid, werd het werk door de commissieleden zelf beoordeeld. Dit maakte gezamenlijke inbreng en correctie van fouten mogelijk.

- Third: General Committee Review: The individual committee translations were then submitted to a larger group of scholars, referred to as the General Committee. This committee consisted of representatives from each of the six translation committees. They reviewed the entire work, comparing and harmonizing the different committee translations.

  Ten derde: Toetsing door het Algemeen Comité: De afzonderlijke vertalingen van de comités werden vervolgens voorgelegd aan een grotere groep geleerden, aangeduid als het Algemeen Comité. Dit comité bestond uit vertegenwoordigers van elk van de zes vertaalcomités. Zij onderzochten het gehele werk en vergeleken en harmoniseerden de verschillende comitévertalingen.

- Forth: Additional Review and Revision: The General Committee’s revised version was sent back to the individual committees for further review and refinement. This iterative process helped ensure that the translation was consistent and accurate.

  Ten vierde: Aanvullende herziening en revisie: De herziene versie van het Algemeen Comité werd voor verdere beoordeling en verfijning teruggezonden naar de afzonderlijke commissies. Dit iteratieve proces droeg ertoe bij te waarborgen dat de vertaling consistent en nauwkeurig was.

- Fifth: Final Review and Approval: Once the individual committees completed their revisions, the final draft was submitted to the General Committee for a final review and approval.

  Vijfde: Slotcontrole en goedkeuring: Nadat de afzonderlijke commissies hun herzieningen hadden voltooid, werd het definitieve ontwerp ter laatste controle en goedkeuring aan het Algemene Comité voorgelegd.

- Sixth: Royal Approval and Publication: The approved translation was then presented to King James I for his approval.

  Zesde: Koninklijke goedkeuring en publicatie: De goedgekeurde vertaling werd vervolgens aan koning Jacobus I voorgelegd ter goedkeuring.

- Seventh: Once he granted his royal approval, the translation was published in 1611 as the King James Version (Authorized Version) of the Bible.

  Ten zevende: Nadat hij zijn koninklijke goedkeuring had verleend, werd de vertaling in 1611 uitgegeven als de King James Version (Authorized Version) van de Bijbel.

> The words of the Lord are pure words: as silver tried in a furnace of earth, purified seven times. Thou shalt keep them, O Lord, thou shalt preserve them from this generation forever. Psalms 12:6, 7.

> De woorden des HEEREN zijn reine woorden, als zilver gelouterd in een aarden smeltkroes, zevenmaal gezuiverd. Gij zult hen bewaren, o HEERE, Gij zult hen behoeden voor dit geslacht tot in eeuwigheid. Psalmen 12:6, 7.

In the warfare of Satan against God’s word, and against the waymarks represented by the various messengers of that unfolding history and of the correct methodology to be used in rightly dividing His Word the King James Bible of 1611, is a waymark that is specifically identified in Psalm twelve. None of the various counterfeit Bibles that have been produced through corrupted Catholic manuscripts meets the criteria of Psalm twelve. The purification process that took seven steps and the period of twenty-five hundred and twenty days identify that the King James Bible is God’s “pure words.” God promises to keep the King James Bible as His pure Word forever, and He therefore promises to uphold the methodology of “historicism” that was employed by the Protestant reformers, including William Miller.

In de oorlogvoering van Satan tegen Gods Woord, en tegen de wegmerken die worden vertegenwoordigd door de verschillende boodschappers van die zich ontvouwende geschiedenis en van de juiste methodologie die gebruikt moet worden om Zijn Woord recht te verdelen, is de King James Bible van 1611 een wegmerk dat specifiek wordt geïdentificeerd in Psalm twaalf. Geen van de verschillende vervalste Bijbels die zijn voortgebracht door middel van verdorven katholieke manuscripten voldoet aan de criteria van Psalm twaalf. Het zuiveringsproces dat zeven stappen omvatte en de periode van tweeduizend vijfhonderd twintig dagen identificeren de King James Bible als Gods „zuivere woorden”. God belooft de King James Bible voor eeuwig te bewaren als Zijn zuivere Woord, en Hij belooft daarom tevens de methodologie van het „historicisme” te handhaven die door de protestantse hervormers, onder wie William Miller, werd toegepast.

In the fourteenth century John Wycliffe, who is identified as “the morning star of the Reformation” in the book The Great Controversy was used by God to translate the Bible into a language that even a common man would understand. He is the messenger that marks the waymark of the beginning of the Protestant Reformation.

In de veertiende eeuw werd John Wycliffe, die in het boek The Great Controversy wordt aangeduid als „de morgenster van de Reformatie”, door God gebruikt om de Bijbel te vertalen in een taal die zelfs een eenvoudig mens kon begrijpen. Hij is de boodschapper die het baken markeert van het begin van de protestantse Reformatie.

> “The great movement that Wycliffe inaugurated, which was to liberate the conscience and the intellect, and set free the nations so long bound to the triumphal car of Rome, had its spring in the Bible. Here was the source of that stream of blessing, which, like the water of life, has flowed down the ages since the fourteenth century. Wycliffe accepted the Holy Scriptures with implicit faith as the inspired revelation of God’s will, a sufficient rule of faith and practice. He had been educated to regard the Church of Rome as the divine, infallible authority, and to accept with unquestioning reverence the established teachings and customs of a thousand years; but he turned away from all these to listen to God’s holy word. This was the authority which he urged the people to acknowledge. Instead of the church speaking through the pope, he declared the only true authority to be the voice of God speaking through His word. And he taught not only that the Bible is a perfect revelation of God’s will, but that the Holy Spirit is its only interpreter, and that every man is, by the study of its teachings, to learn his duty for himself. Thus he turned the minds of men from the pope and the Church of Rome to the word of God.

> „De grote beweging die Wycliffe in het leven riep, welke het geweten en het verstand zou bevrijden en de volken zou losmaken die zo lang aan de triomfwagen van Rome gebonden waren, had haar oorsprong in de Bijbel. Hier was de bron van die stroom van zegen, die, gelijk het water des levens, sinds de veertiende eeuw door de eeuwen heen is blijven vloeien. Wycliffe aanvaardde de Heilige Schrift met onvoorwaardelijk geloof als de geïnspireerde openbaring van Gods wil, als een toereikende regel voor geloof en leven. Hij was opgevoed in de overtuiging dat de Kerk van Rome het goddelijke, onfeilbare gezag was, en om de gevestigde leringen en gebruiken van duizend jaar met onvoorwaardelijke eerbied te aanvaarden; maar hij keerde zich van dit alles af om te luisteren naar Gods heilig Woord. Dit was het gezag dat hij er bij het volk op aandrong te erkennen. In plaats van de kerk die door de paus spreekt, verklaarde hij dat het enige ware gezag de stem van God is die door Zijn Woord spreekt. En hij leerde niet alleen dat de Bijbel een volmaakte openbaring van Gods wil is, maar ook dat de Heilige Geest zijn enige uitlegger is, en dat ieder mens door de bestudering van zijn onderricht voor zichzelf zijn plicht behoort te leren kennen. Zo richtte hij de gedachten van de mensen af van de paus en de Kerk van Rome op het Woord van God.”

> “Wycliffe was one of the greatest of the Reformers. In breadth of intellect, in clearness of thought, in firmness to maintain the truth, and in boldness to defend it, he was equaled by few who came after him. Purity of life, unwearying diligence in study and in labor, incorruptible integrity, and Christlike love and faithfulness in his ministry, characterized the first of the Reformers. And this notwithstanding the intellectual darkness and moral corruption of the age from which he emerged.

> „Wycliffe was een van de grootste der Hervormers. In breedte van verstand, in helderheid van denken, in standvastigheid om de waarheid te handhaven en in vrijmoedigheid om haar te verdedigen, werd hij door weinigen van hen die na hem kwamen geëvenaard. Zuiverheid van leven, onvermoeibare ijver in studie en arbeid, onkreukbare rechtschapenheid, en christusgelijke liefde en trouw in zijn bediening, kenmerkten de eerste der Hervormers. En dit niettegenstaande de intellectuele duisternis en zedelijke verdorvenheid van het tijdperk waaruit hij tevoorschijn trad.

> “The character of Wycliffe is a testimony to the educating, transforming power of the Holy Scriptures. It was the Bible that made him what he was. The effort to grasp the great truths of revelation imparts freshness and vigor to all the faculties. It expands the mind, sharpens the perceptions, and ripens the judgment. The study of the Bible will ennoble every thought, feeling, and aspiration as no other study can. It gives stability of purpose, patience, courage, and fortitude; it refines the character and sanctifies the soul. An earnest, reverent study of the Scriptures, bringing the mind of the student in direct contact with the infinite mind, would give to the world men of stronger and more active intellect, as well as of nobler principle, than has ever resulted from the ablest training that human philosophy affords. ‘The entrance of Thy words,’ says the psalmist, ‘giveth light; it giveth understanding.’ Psalm 119:130.” The Great Controversy, 93, 94.

> “Het karakter van Wycliffe is een getuigenis van de opvoedende, omvormende kracht van de Heilige Schriften. Het was de Bijbel die hem maakte tot wat hij was. De inspanning om de grote waarheden van de openbaring te begrijpen, verleent frisheid en kracht aan alle vermogens. Zij verruimt het verstand, scherpt het inzicht en brengt het oordeel tot rijpheid. De studie van de Bijbel zal elke gedachte, elk gevoel en elk streven veredelen zoals geen enkele andere studie dat kan. Zij geeft standvastigheid van voornemen, geduld, moed en volharding; zij verfijnt het karakter en heiligt de ziel. Een ernstige, eerbiedige studie van de Schriften, die het verstand van de student in rechtstreeks contact brengt met het oneindige verstand, zou aan de wereld mensen schenken met een sterker en werkzamer intellect, evenals met edeler beginselen, dan ooit het resultaat is geweest van de bekwaamste vorming die de menselijke filosofie te bieden heeft. ‘De opening van Uw woorden,’ zegt de psalmist, ‘geeft licht; zij geeft de onverstandigen inzicht.’ Psalm 119:130.” De Grote Strijd, 93, 94.

Following the testimony concerning John Wycliffe in The Great Controversy, Sister White provides a list of faithful reformers (waymarks), that ultimately reaches the reformer John Knox. She identifies a significant question posed to John Knox from Mary the Queen of Scotland.

Na het getuigenis betreffende John Wycliffe in De Grote Strijd geeft Zuster White een lijst van getrouwe hervormers (wegmarkeringen), die uiteindelijk reikt tot de hervormer John Knox. Zij wijst op een belangrijke vraag die door Maria, de koningin van Schotland, aan John Knox werd gesteld.

> “John Knox had turned away from the traditions and mysticisms of the church, to feed upon the truths of God’s Word, and the teaching of Wishart had confirmed his determination to forsake the communion of Rome, and join himself to the persecuted reformers. . . .

> „John Knox had zich afgekeerd van de tradities en mystieke leringen van de kerk om zich te voeden met de waarheden van Gods Woord, en de leer van Wishart had hem bevestigd in zijn vastbeslotenheid de gemeenschap van Rome te verlaten en zich aan te sluiten bij de vervolgde hervormers....“

> “When brought face to face with the queen of Scotland, in whose presence the zeal of many a leader of the Protestants had abated, John Knox bore unswerving witness for the truth. He was not to be won by caresses; he quailed not before threats. The queen charged him with heresy. He had taught the people to receive a religion prohibited by the State, she declared, and had thus transgressed God’s command enjoining subjects to obey their princes. Knox answered firmly:—‘As right religion received neither its origin nor its authority from princes, but from the eternal God alone, so are not subjects bound to frame their religion according to the tastes of their princes. For oft it is that princes, of all others, are the most ignorant of God’s true religion. If all the seed of Abraham had been of the religion of Pharaoh, whose subjects they long were, I pray you, madam, what religion would there have been in the world? And if all in the days of the apostles had been of the religion of the Roman emperors, I pray you, madam, what religion would there have been now upon the earth? … And so, madam, you may perceive that subjects are not bound to the religion of their princes, although they are commanded to give them reverence.’

> ‘Toen hij oog in oog werd gebracht met de koningin van Schotland, in wier tegenwoordigheid de ijver van menig leider der protestanten was verflauwd, legde John Knox standvastig getuigenis af voor de waarheid. Hij liet zich niet winnen door liefkozingen; hij deinsde niet terug voor bedreigingen. De koningin beschuldigde hem van ketterij. Hij had het volk geleerd een godsdienst aan te nemen die door de Staat verboden was, verklaarde zij, en had aldus Gods gebod overtreden, dat onderdanen gebiedt hun vorsten te gehoorzamen. Knox antwoordde vastberaden:—“Aangezien de ware godsdienst noch haar oorsprong noch haar gezag van vorsten ontving, maar uitsluitend van de eeuwige God, zijn onderdanen evenmin verplicht hun godsdienst in te richten naar de smaak van hun vorsten. Want het gebeurt dikwijls dat juist vorsten, meer dan alle anderen, het onwetendst zijn aangaande Gods ware godsdienst. Indien heel het zaad van Abraham van de godsdienst van Farao was geweest, onder wiens onderdanen zij lange tijd verkeerden, bid ik u, mevrouw, welke godsdienst zou er dan in de wereld zijn geweest? En indien allen in de dagen der apostelen van de godsdienst der Romeinse keizers waren geweest, bid ik u, mevrouw, welke godsdienst zou er dan nu op de aarde zijn geweest? … Zo kunt gij dan, mevrouw, inzien dat onderdanen niet gebonden zijn aan de godsdienst van hun vorsten, hoewel hun bevolen wordt hun eerbied te betonen.”’

> “Said Mary, ‘You interpret the Scripture in one way, and they [the Romish teachers] interpret it in another; whom shall I believe, and who shall be judge?’

> Maria zei: ‘U legt de Schrift op de ene wijze uit, en zij [de roomse leraren] leggen haar op een andere uit; wie zal ik geloven, en wie zal rechter zijn?’

> “‘You shall believe God, who plainly speaketh in his Word,’ answered the reformer; ‘and farther than the Word teaches you, ye shall believe neither the one nor the other. The Word of God is plain in itself, and if in any one place there be obscurity, the Holy Ghost, who never is contrary to himself, explains the same more clearly in other places, so that there can remain no doubt but unto such as are obstinately ignorant.’ Such were the truths that the fearless reformer, at the peril of his life, spoke in the ear of royalty. With the same undaunted courage he kept to his purpose, praying and fighting the battles of the Lord, until Scotland was free from popery.” The Great Controversy, 250, 251.

> “‘Gij zult God geloven, die in Zijn Woord duidelijk spreekt,’ antwoordde de hervormer; ‘en verder dan het Woord u leert, zult gij noch de een noch de ander geloven. Het Woord van God is in zichzelf duidelijk, en indien er op enige plaats duisterheid is, verklaart de Heilige Geest, die Zichzelf nooit tegenspreekt, hetzelfde op andere plaatsen helderder, zodat er geen twijfel kan overblijven, behalve bij hen die hardnekkig onwetend zijn.’ Zodanig waren de waarheden die de onverschrokken hervormer, met gevaar voor zijn leven, in het oor van het koningschap sprak. Met dezelfde onvervaardheid hield hij vast aan zijn voornemen, biddend en strijdend in de krijg des Heeren, totdat Schotland van het pausdom bevrijd was.” The Great Controversy, 250, 251.

The interaction between the reformer and the queen highlights the third thread in the reformation history that identifies Satan’s effort to counterfeit the Bible, the reformers and the methodology of biblical study. John’s answer to the Queen was that the correct methodology is “historicism” which is premised upon a line of prophetic history being explained by the Holy Spirit with another line of prophetic history.

De wisselwerking tussen de hervormer en de koningin belicht de derde lijn in de geschiedenis van de Reformatie, die Satans poging aanwijst om de Bijbel, de hervormers en de methodologie van de bijbelstudie na te bootsen. Johns antwoord aan de koningin was dat de juiste methodologie het „historicism” is, dat berust op het beginsel dat een lijn van profetische geschiedenis door de Heilige Geest wordt verklaard met behulp van een andere lijn van profetische geschiedenis.

The light had been opened in the darkness. Wycliffe and the early reformers all the way through the Millerite history employed a method of biblical study labelled “historicism.” The history of the biblical method of Bible study is often overlooked, but is essential to recognize if one truly will see the significance of the rules of prophetic interpretation adopted by Miller and thereafter by Future for America.

Het licht was in de duisternis geopenbaard. Wycliffe en de vroege hervormers, tot en met de geschiedenis van de Millerieten, hanteerden een methode van bijbelstudie die „historicisme” wordt genoemd. De geschiedenis van deze bijbelse methode van Schriftstudie wordt vaak over het hoofd gezien, maar het is essentieel haar te erkennen indien men werkelijk de betekenis wil inzien van de regels voor profetische interpretatie die door Miller en daarna door Future for America zijn aangenomen.

There are only two churches Sister White identifies as God’s denominated people. That being ancient Israel and the Seventh-day Adventist church.

Er zijn slechts twee kerken die zuster White aanduidt als Gods kerkgenootschappelijk genoemde volk: het oude Israël en de Kerk der Zevende-dags Adventisten.

> “The reasons why we are denominated people of God are to be repeated and repeated. Deuteronomy 4:1–13” Manuscript Releases, volume 8, 426.

> „De redenen waarom wij het volk van God worden genoemd, moeten telkens weer worden herhaald. Deuteronomium 4:1–13” Manuscript Releases, deel 8, 426.

The church of the apostles,’ the church in the wilderness during the papal darkness were never called God’s denominated people, for the term (meaning to be named) represents a church that is given the responsibility of being the depositaries of God’s law, and with Adventism they were also to be the depositaries of God’s prophetic truths.

De kerk van de apostelen, de kerk in de woestijn gedurende de pauselijke duisternis, werden nooit Gods bij name genoemde volk genoemd; want de term (die betekent: genoemd te worden) duidt een kerk aan waaraan de verantwoordelijkheid is toevertrouwd om de bewaarders van Gods wet te zijn, en met het Adventisme zouden zij ook de bewaarders van Gods profetische waarheden zijn.

> “God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world. The three angels of Revelation 14 represent the people who accept the light of God’s messages and go forth as His agents to sound the warning throughout the length and breadth of the earth.” Testimonies, volume 5, 455.

> ‘God heeft Zijn kerk in deze tijd geroepen, zoals Hij het oude Israël riep, om als een licht op de aarde te staan. Door het machtige kliefmes van de waarheid, de boodschappen van de eerste, tweede en derde engel, heeft Hij hen afgescheiden van de kerken en van de wereld om hen tot een heilige nabijheid tot Zichzelf te brengen. Hij heeft hen tot de bewaarders van Zijn wet gemaakt en hun de grote waarheden van de profetie voor deze tijd toevertrouwd. Zoals de heilige godsspraken die aan het oude Israël werden toevertrouwd, zijn deze een heilig pand dat aan de wereld moet worden meegedeeld. De drie engelen van Openbaring 14 stellen het volk voor dat het licht van Gods boodschappen aanneemt en als Zijn gezanten uitgaat om de waarschuwing over de lengte en breedte van de aarde te doen weerklinken.’ Testimonies, deel 5, 455.

William Miller represented the chosen messenger to open God’s prophetic truths, and when those truths led a people to the open door of the Most Holy Place in 1844, God then opened up the law of God. Wycliffe is a waymark in opening up the Bible and producing the beginnings of the Protestant Reformation, but he is also a waymark of God’s work to establish “the great truths of prophecy.” John Wycliffe was the morning star identified in the history of the twelve-hundred and sixty year rule of the papacy. His work began in the fourteenth century, then in the seventeenth century another waymark of that prophetic line was the production of the King James Bible in 1611. On that line we ultimately reach the waymark of Miller’s rules of prophetic interpretation. Miller is a waymark in that line of truth, and so are his rules. His rules give witness to a waymark at the end of Adventism represented by the publication of Prophetic Keys.

William Miller vertegenwoordigde de uitverkoren boodschapper om Gods profetische waarheden te openen, en toen die waarheden in 1844 een volk leidden tot de open deur van het Allerheiligste, opende God vervolgens de wet van God. Wycliffe is een wegmarkering in het openen van de Bijbel en in het voortbrengen van het begin van de Protestantse Reformatie, maar hij is ook een wegmarkering van Gods werk om „de grote waarheden der profetie” te vestigen. John Wycliffe was de morgenster die werd aangeduid in de geschiedenis van de twaalfhonderdzestigjarige heerschappij van het pausdom. Zijn werk begon in de veertiende eeuw, en vervolgens was in de zeventiende eeuw een andere wegmarkering van die profetische lijn de totstandkoming van de King James-Bijbel in 1611. Op die lijn bereiken wij uiteindelijk de wegmarkering van Millers regels voor profetische uitleg. Miller is een wegmarkering in die lijn van waarheid, en zijn regels eveneens. Zijn regels getuigen van een wegmarkering aan het einde van het adventisme, vertegenwoordigd door de publicatie van Prophetic Keys.

If we do not understand that Miller’s rules were a waymark in a line of prophetic history representing the work to preserve the original and correct texts of the Bible and also the work of the opening up the true understanding of the Bible, which required that the reformers were led to understand and employ the sacred methodology of study called “historicism,” we lack the information necessary to recognize prophetic truths associated with the work of presenting and preserving the light of the third angel at the end of Adventism. For this reason, it is important to take a small survey of that line of history.

Indien wij niet begrijpen dat Millers regels een wegmerk waren in een lijn van profetische geschiedenis die het werk vertegenwoordigt om de oorspronkelijke en juiste teksten van de Bijbel te bewaren, en tevens het werk van de ontsluiting van het ware begrip van de Bijbel, hetgeen vereiste dat de hervormers ertoe werden geleid de heilige studiemethodiek, genaamd „historicism”, te verstaan en toe te passen, dan ontbreekt het ons aan de noodzakelijke informatie om profetische waarheden te herkennen die verbonden zijn met het werk van het presenteren en bewaren van het licht van de derde engel aan het einde van het adventisme. Om deze reden is het belangrijk een beknopt overzicht van die geschiedenislijn te geven.

The only genuine definition of the word “Protestant” is to protest Rome. If a church ceases to protest Rome, it is no longer Protestant and it then becomes a daughter of Rome, as did the Protestants who rejected the first angel’s message. The premier understanding that became the “motto” of the Protestants that came out of the Catholic church was “the Bible and the Bible alone.” Yet history attests to the fact that the Bible needed to be rightly divided.

De enige waarachtige definitie van het woord „protestant” is: tegen Rome protesteren. Indien een kerk ophoudt tegen Rome te protesteren, is zij niet langer protestants en wordt zij vervolgens een dochter van Rome, zoals de protestanten die de boodschap van de eerste engel verwierpen. Het voornaamste inzicht dat het „motto” werd van de protestanten die uit de Katholieke Kerk voortkwamen, was: „de Bijbel en de Bijbel alleen.” Toch getuigt de geschiedenis ervan dat de Bijbel op de juiste wijze verdeeld moest worden.

> Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. But shun profane and vain babblings: for they will increase unto more ungodliness. 2 Timothy 2:15, 16.

> Benaarstig u om uzelf Gode beproefd voor te stellen, als een arbeider die zich niet behoeft te schamen en die het woord der waarheid recht snijdt. Maar vermijd de onheilige en ijdele klanken; want zij zullen toenemen tot meer goddeloosheid. 2 Timotheüs 2:15, 16.

The method of biblical study that the Protestants were led to use in their efforts to rightly divide the word of truth is “historicism.” That method was a specific and serious target for Satan to attack, and attack he did.

De methode van Bijbelstudie waarvan de protestanten ertoe werden geleid gebruik te maken in hun pogingen om het woord der waarheid recht te verdelen, is het „historisme”. Die methode was een specifiek en ernstig doelwit voor Satan om aan te vallen, en dat heeft hij ook gedaan.

> “We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority.” The 1888 Materials, 403.

> „Wij behoren voor onszelf te weten waaruit het christendom bestaat, wat waarheid is, wat het geloof is dat wij hebben ontvangen, wat de bijbelse regels zijn—de regels die ons zijn gegeven door het hoogste gezag.” The 1888 Materials, 403.

The undermining of the biblical methodology used by the Reformers all the way to and including William Miller is specifically identified as beginning in the fifteenth century with a Jesuit scholar named Francisco Ribera (1537–1591), who is credited with popularizing the futurist interpretation. He wrote a commentary on the book of Revelation that proposed a futuristic interpretation of the prophecies, distancing them from the historical context. Ribera invented this methodology for the purpose of resisting the truth which the methodology of historicism always produced. That truth was that the pope of Rome is the antichrist of Bible prophecy.

De ondermijning van de bijbelse methodologie die door de Hervormers werd gebruikt, helemaal tot en met William Miller, wordt uitdrukkelijk geïdentificeerd als beginnend in de vijftiende eeuw met een jezuïtische geleerde genaamd Francisco Ribera (1537–1591), aan wie de verbreiding van de futuristische interpretatie wordt toegeschreven. Hij schreef een commentaar op het boek Openbaring waarin hij een futuristische uitleg van de profetieën voorstelde, waardoor deze van hun historische context werden losgemaakt. Ribera ontwierp deze methodologie met het doel weerstand te bieden aan de waarheid die de methodologie van het historisme altijd voortbracht. Die waarheid was dat de paus van Rome de antichrist van de bijbelse profetie is.

In the seventeenth and eighteenth centuries it can be documented that Protestantism knew that Ribera’s false methodology was satanic and unsound. The Protestants in that history wrote books and tracts opposing the “profane and vain babblings” of the Jesuit scholar. But in 1909, the Trojan horse, the Scofield Reference Bible was published, and the references inserted into the footnotes of the Bible were based upon the teachings of Ribera and another Jesuit named Manuel Lacunza (1731–1801). Lacunza wrote under the pen name Juan Josafat Ben-Ezra, and published a book titled The Coming of the Messiah in Glory and Majesty. As Ribera before him, the book was a direct attack upon the fulfillment of the prophecies in the book of Revelation.

In de zeventiende en achttiende eeuw kan worden gedocumenteerd dat het protestantisme wist dat Ribera’s valse methodologie satanisch en ondeugdelijk was. De protestanten in die geschiedenis schreven boeken en traktaten waarin zij zich keerden tegen het „goddeloze en ijdele gezwets” van de jezuïetische geleerde. Maar in 1909 werd het Trojaanse paard, de Scofield Reference Bible, gepubliceerd, en de verwijzingen die in de voetnoten van de Bijbel waren ingevoegd, waren gebaseerd op de leringen van Ribera en van een andere jezuïet genaamd Manuel Lacunza (1731–1801). Lacunza schreef onder het pseudoniem Juan Josafat Ben-Ezra en publiceerde een boek met de titel De komst van de Messias in heerlijkheid en majesteit. Evenals Ribera vóór hem was dit boek een rechtstreekse aanval op de vervulling van de profetieën in het boek Openbaring.

Satan knew the message he needed to cloud with confusion was the final warning message that comes from the book of Revelation. Incorporating the profane and vain babblings of the two Jesuit priests into the references within the Scofield Reference Bible allowed Satan to lead apostate Protestants into accepting the Jesuit methodologies, thus blinding them to the truth. Satan accomplished by introducing several Catholic prophetic models which removed the possibility to clearly identify who the antichrist of Bible prophecy is. It was not a difficult deception for Satan, for the Protestants had already returned to the Roman church with their rejection of Miller’s message in 1843.

Satan wistte dat de boodschap die hij met verwarring moest vertroebelen, de laatste waarschuwingsboodschap was die uit het boek Openbaring voortkomt. Door het profane en ijdele geklap van de twee jezuïetenpriesters op te nemen in de verwijzingen binnen de Scofield Reference Bible, stelde Satan afvallige protestanten in staat de jezuïtische methodologieën te aanvaarden en hen aldus voor de waarheid te verblinden. Dit bereikte Satan door verscheidene katholieke profetische modellen in te voeren, waardoor de mogelijkheid werd weggenomen om duidelijk vast te stellen wie de antichrist van de bijbelse profetie is. Het was voor Satan geen moeilijke misleiding, want de protestanten waren door hun verwerping van Millers boodschap in 1843 reeds tot de Roomse kerk teruggekeerd.

There have been several books and articles published through the years that document Satan’s attack upon the Bible, that began in the first few centuries after Christ was crucified. That attack reached a point where counterfeit manuscripts were introduced to produce counterfeit Bibles. Satan also attacked the reformers that were raised up to uphold God’s word while they lived and even after those Reformers died.

In de loop der jaren zijn verscheidene boeken en artikelen gepubliceerd die Satans aanval op de Bijbel documenteren, een aanval die begon in de eerste eeuwen nadat Christus gekruisigd was. Die aanval bereikte een punt waarop vervalste handschriften werden ingevoerd om vervalste Bijbels voort te brengen. Satan viel ook de hervormers aan die werden verwekt om Gods Woord hoog te houden, zowel tijdens hun leven als nadat die Hervormers gestorven waren.

Just consider how modern Seventh-day Adventist historians and theologians treat the subject of William Miller. It is as if they dug up his bones and cast them into the Mississippi River.

Bedenk slechts hoe hedendaagse zevendedagsadventistische historici en theologen omgaan met het onderwerp William Miller. Het is alsof zij zijn beenderen hebben opgegraven en in de Mississippi hebben geworpen.

> “William Miller was disturbing Satan’s kingdom, and the arch-enemy sought not only to counteract the effect of the message, but to destroy the messenger himself. As Father Miller made a practical application of Scripture truth to the hearts of his hearers, the rage of professed Christians was kindled against him, even as the anger of the Jews was excited against Christ and his apostles. Church-members stirred up the baser classes, and upon several occasions enemies plotted to take his life as he should leave the place of meeting. But holy angels were in the throng, and one of these, in the form of a man, took the arm of this servant of the Lord, and led him in safety from the angry mob. His work was not yet done, and Satan and his emissaries were disappointed in their purpose.” Spirit of Prophecy, volume 4, 219.

> ‘William Miller bracht Satans koninkrijk in beroering, en de aartsvijand trachtte niet alleen de uitwerking van de boodschap tegen te werken, maar ook de boodschapper zelf te vernietigen. Terwijl vader Miller de Schriftwaarheid praktisch toepaste op de harten van zijn toehoorders, ontbrandde de woede van belijdende christenen tegen hem, evenals de toorn van de Joden tegen Christus en Zijn apostelen werd opgewekt. Kerkleden hitsten de lagere klassen op, en bij verschillende gelegenheden smeedden vijanden plannen om hem van het leven te beroven wanneer hij de samenkomst zou verlaten. Maar heilige engelen bevonden zich onder de menigte, en een van hen nam, in de gestalte van een man, de arm van deze dienstknecht des Heeren en leidde hem veilig weg uit de woedende menigte. Zijn werk was nog niet voltooid, en Satan en zijn handlangers werden teleurgesteld in hun voornemen.’ Spirit of Prophecy, deel 4, 219.

Look at how those same two categories of Adventism (theologians and historians) have downplayed and covered up the validity of the rules of Miller, which Sister White informs us will be used by all who actually proclaim the three angel’s messages.

Zie hoe diezelfde twee categorieën van het adventisme (theologen en historici) de geldigheid van de regels van Miller hebben gebagatelliseerd en toegedekt, waarvan zuster White ons meedeelt dat zij gebruikt zullen worden door allen die daadwerkelijk de boodschappen van de drie engelen verkondigen.

> “Those who are engaged in proclaiming the third angel’s message are searching the Scriptures upon the same plan that Father Miller adopted. In the little book entitled Views of the Prophecies and Prophetic Chronology, Father Miller gives the following simple but intelligent and important rules for Bible study and interpretation:—

> „Zij die bezig zijn met de verkondiging van de boodschap van de derde engel, onderzoeken de Schriften volgens hetzelfde plan dat vader Miller heeft aangenomen. In het kleine boek getiteld Views of the Prophecies and Prophetic Chronology geeft vader Miller de volgende eenvoudige, maar verstandige en belangrijke regels voor bijbelstudie en uitleg:—

> “[Rules one through five quoted.]

> „[Regels één tot en met vijf geciteerd.]“

> “The above is a portion of these rules; and in our study of the Bible we shall all do well to heed the principles set forth.” Review and Herald, November 25, 1884.

> „Het bovenstaande is een gedeelte van deze regels; en bij onze bestudering van de Bijbel zullen wij er allen goed aan doen acht te slaan op de uiteengezette beginselen.” Review and Herald, 25 november 1884.

Without reviewing the three threads of the line of prophetic history associated with the development and establishment of God’s Word it is impossible to see the significance of a major testimony to uphold William Miller as the messenger that was typified by Elijah in his presentation of the message, and as Moses in the promise of Miller being raised up in the resurrection of the righteous, and as Elisha in his willingness to leave his farm and serve the Elijah message. Sister White identifies all three of the biblical heroes as typifying William Miller, who is now treated by modern Adventist theologians and historians as if he was simply some “poor farm boy” from the eighteenth century.

Zonder de drie lijnen van de profetische geschiedenis te onderzoeken die verbonden zijn met de ontwikkeling en vestiging van Gods Woord, is het onmogelijk de betekenis te zien van een belangrijk getuigenis ter ondersteuning van William Miller als de boodschapper die in zijn verkondiging van de boodschap door Elia werd voorgesteld, en als Mozes in de belofte dat Miller zou worden opgewekt in de opstanding der rechtvaardigen, en als Elisa in zijn bereidheid zijn boerderij te verlaten en de Elia-boodschap te dienen. Zuster White wijst alle drie de bijbelse helden aan als voorafbeeldingen van William Miller, die nu door moderne adventistische theologen en historici wordt behandeld alsof hij eenvoudigweg een of andere „arme boerenjongen” uit de achttiende eeuw was.

William Tyndale was one of the many reformers raised up in this line of prophetic history. If I might say it this way, his ‘mission statement’ against the pope’s ambassadors he interacted with was, “I will cause the boy that drives the plow to know more of the Scriptures than you do.” William Miller was the farm boy, who drove the plow and fulfilled Tyndale’s prophecy.

William Tyndale was een van de vele hervormers die in deze lijn van profetische geschiedenis werden verwekt. Als ik het zo mag zeggen, zijn ‘missieverklaring’ tegenover de gezanten van de paus met wie hij in aanraking kwam, luidde: “Ik zal maken dat de jongen die de ploeg bestuurt, meer van de Schriften weet dan u.” William Miller was die boerenjongen, die de ploeg bestuurde en Tyndales profetie vervulde.

This introduction has been greatly simplified in terms of all the history that could be brought to bear in support of what we have presented up until now. We will now consider some signatures of Alpha and Omega in order to lead back to the consideration of Miller as a waymark and a messenger.

Deze inleiding is sterk vereenvoudigd wat betreft alle geschiedenis die ter ondersteuning kon worden aangevoerd van hetgeen wij tot dusver hebben uiteengezet. Wij zullen nu enkele kenmerken van Alpha en Omega beschouwen om terug te leiden tot de beschouwing van Miller als een wegmerk en een boodschapper.

The book of Daniel is the beginning of a book that consists of two books. The end of that book is the book of Revelation. Though they are two distinct books, together they represent one book.

Het boek Daniël vormt het begin van een boek dat uit twee boeken bestaat. Het einde van dat boek is het boek Openbaring. Hoewel het twee afzonderlijke boeken zijn, vormen zij samen één boek.

Years ago, I had a public interaction with a well-known Seventh-day Adventist theologian who worked at the Biblical Research Institute of the General Conference of the Seventh-day Adventist Church. The theologian was attempting to correct my understanding of the last six verses of Daniel eleven, and also my understanding of the “daily” in the book of Daniel. In our interaction which took place over a period of time, for it consisted of his producing an article which I responded to, which he then answered back, and then of course I returned my thoughts, and so on and so forth. In the interaction he informed me that in the committee he worked in at the General Conference, he was considered the expert on the book of Daniel, and that a coworker of his was considered the resident expert on the book of Revelation. In our interactions he did not want to address points in the book of Revelation, but rather refer them to his colleague. He wanted to keep the discussion in the book of Daniel alone.

Jaren geleden had ik een openbare gedachtewisseling met een bekende zevendedagsadventistische theoloog die werkzaam was bij het Biblical Research Institute van de General Conference van de Zevendedagsadventisten. De theoloog probeerde mijn begrip van de laatste zes verzen van Daniël elf te corrigeren, evenals mijn begrip van het „dagelijks” in het boek Daniël. In onze gedachtewisseling, die zich over een zekere tijdsperiode uitstrekte, aangezien zij bestond uit het feit dat hij een artikel schreef waarop ik reageerde, waarop hij vervolgens weer antwoordde, waarna ik natuurlijk mijn gedachten terugzond, enzovoort, deelde hij mij mee dat hij in het comité waarin hij bij de General Conference werkte, werd beschouwd als de deskundige op het boek Daniël, en dat een collega van hem werd beschouwd als de vaste deskundige op het boek Openbaring. In onze gedachtewisselingen wilde hij punten uit het boek Openbaring niet behandelen, maar die veeleer naar zijn collega verwijzen. Hij wilde de bespreking uitsluitend binnen het boek Daniël houden.

Sister White is clear that Daniel and Revelation are one book. At that level they represent the Bible, which is one book made up of two books, the old and the new. Sister White also comments on the Jewish church, that only considers the old book to be the one book, and she also comments on those who disregard the old book for they only understand or are only willing to understand the new book. Her inspired testimony is that if you only accept the new, then you reject the old, and vice versa. For the theologian to claim he was the expert of Daniel, but not of Revelation is repeating the Jewish concept of only accepting the Old Testament, and we know where that narrow view led the Jews. Taking either side of the issue; accepting the old and not the new, or accepting new, but not the old is to reject the entire testimony.

Zuster White maakt duidelijk dat Daniël en Openbaring één boek zijn. Op dat niveau vertegenwoordigen zij de Bijbel, die één boek is, samengesteld uit twee boeken, het oude en het nieuwe. Zuster White merkt ook op dat de Joodse kerk alleen het oude boek als het ene boek beschouwt, en zij spreekt eveneens over hen die het oude boek terzijde schuiven, want zij begrijpen slechts het nieuwe boek, of zijn slechts bereid het te begrijpen. Haar geïnspireerde getuigenis luidt dat, als u alleen het nieuwe aanneemt, u het oude verwerpt, en omgekeerd. Wanneer de theoloog beweert een kenner van Daniël te zijn, maar niet van Openbaring, herhaalt hij het Joodse denkbeeld van het aanvaarden van alleen het Oude Testament, en wij weten waartoe die enge opvatting de Joden heeft geleid. Welke zijde van de kwestie men ook kiest—het oude aanvaarden en niet het nieuwe, of het nieuwe aanvaarden maar niet het oude—betekent het verwerpen van het gehele getuigenis.

> “The Saviour inquired of his disciples if they understood these things. They answered, ‘Yea, Lord. Then said he unto them, Therefore every scribe which is instructed unto the kingdom of Heaven is like unto a man that is an householder, which bringeth forth out of his treasure things new and old.’ In this parable, Jesus presented before his disciples the responsibility of those whose work it is to give to the world the light which they have received from him. The Old Testament was all the Scripture then in existence; but it was not written merely for the ancients; it was for all ages and for all people. Jesus would have the teachers of his doctrine diligently search the Old Testament for that light which establishes his identity as the Messiah foretold in prophecy, and reveals the nature of his mission to the world. The Old and the New Testament are inseparable, for both are the teachings of Christ. The doctrine of the Jews, who accept only the Old Testament, is not unto salvation, since they reject the Saviour whose life and ministry was a fulfillment of the law and the prophecies. And the doctrine of those who discard the Old Testament is not unto salvation, because it rejects that which is direct testimony of Christ. Skeptics begin with discounting upon the Old Testament, and it takes but another step to deny the validity of the New, and thus both are rejected.

> „De Heiland vroeg zijn discipelen of zij deze dingen verstonden. Zij antwoordden: ‘Ja, Heere.’ Toen zei Hij tot hen: Daarom is iedere schriftgeleerde die onderwezen is in het Koninkrijk der hemelen, gelijk aan een heer des huizes, die uit zijn schat nieuwe en oude dingen voortbrengt.’ In deze gelijkenis stelde Jezus zijn discipelen de verantwoordelijkheid voor ogen van hen wier werk het is de wereld het licht te geven dat zij van Hem hebben ontvangen. Het Oude Testament was destijds de enige Schrift die bestond; maar het werd niet slechts voor de ouden geschreven; het was bestemd voor alle tijden en voor alle mensen. Jezus wilde dat de leraars van zijn leer het Oude Testament ijverig onderzochten naar dat licht waardoor zijn identiteit als de in de profetie voorzegde Messias wordt bevestigd en de aard van zijn zending tot de wereld wordt geopenbaard. Het Oude en het Nieuwe Testament zijn onafscheidelijk, want beide zijn de leer van Christus. De leer der Joden, die alleen het Oude Testament aannemen, strekt niet tot zaligheid, aangezien zij de Heiland verwerpen, wiens leven en bediening een vervulling waren van de wet en de profetieën. En de leer van hen die het Oude Testament verwerpen, strekt evenmin tot zaligheid, omdat zij datgene verwerpt wat het rechtstreekse getuigenis van Christus is. Sceptici beginnen met het Oude Testament in diskrediet te brengen, en er is slechts nog één stap nodig om de geldigheid van het Nieuwe te ontkennen, en zo worden beide verworpen.

> “The Jews have little influence over the Christian world in showing them the importance of the commandments, including the binding law of the Sabbath, because in bringing forth the old treasures of truth, they throw aside the new ones in the personal teachings of Jesus. On the other hand, the strongest reason why Christians fail to influence the Jews to accept the teachings of Christ as the language of divine wisdom, is because, in bringing forth the treasures of his word, they treat with contempt the riches of the Old Testament, which are the earlier teachings of the Son of God, through Moses. They reject the law proclaimed from Sinai, and the Sabbath of the fourth commandment, instituted in the garden of Eden. But the minister of the gospel, who follows the teachings of Christ, will gain a thorough knowledge of both the Old and the New Testament, that he may present them in their true light to the people an inseparable whole—the one depending upon and illuminating the other. Thus, as Jesus instructed his disciples, they will bring forth from their treasure ‘things new and old.’” Spirit of Prophecy, volume 2, 255.

> “De Joden hebben weinig invloed op de christelijke wereld om haar het belang van de geboden te tonen, met inbegrip van de bindende wet van de sabbat, omdat zij, wanneer zij de oude schatten van de waarheid voortbrengen, de nieuwe terzijde stellen in de persoonlijke leringen van Jezus. Anderzijds is de sterkste reden waarom christenen er niet in slagen invloed op de Joden uit te oefenen om de leringen van Christus te aanvaarden als de taal van goddelijke wijsheid, dat zij, wanneer zij de schatten van zijn woord voortbrengen, de rijkdommen van het Oude Testament, die de vroegere leringen van de Zoon van God zijn, door Mozes gegeven, met verachting behandelen. Zij verwerpen de wet die vanaf de Sinaï werd afgekondigd, en de sabbat van het vierde gebod, ingesteld in de hof van Eden. Maar de dienaar van het evangelie, die de leringen van Christus volgt, zal een grondige kennis verwerven van zowel het Oude als het Nieuwe Testament, opdat hij die in hun ware licht aan het volk kan voorhouden als een onafscheidelijk geheel—het ene afhankelijk van en licht werpend op het andere. Zo zullen zij, zoals Jezus zijn discipelen onderwees, uit hun schat ‘nieuwe en oude dingen’ voortbrengen.” Spirit of Prophecy, deel 2, 255.

The previous counsel has another application for Laodicean Adventists. To profess to believe the Bible in its entirety, both the Old and the New Testaments, yet reject the Spirit of Prophecy is the identical ditch of accepting only one testimony. Two witnesses are required to establish truth, so it is impossible to establish truth with one witness, and if any attempt to do so they are rejecting both witnesses, they are basing their faith upon what is referred to as ‘half-truths.’

De voorgaande raadgeving heeft nog een andere toepassing voor Laodiceaanse Adventisten. Te belijden dat men de Bijbel in zijn geheel gelooft, zowel het Oude als het Nieuwe Testament, en toch de Geest der Profetie te verwerpen, is dezelfde valkuil als het aanvaarden van slechts één getuigenis. Twee getuigen zijn vereist om de waarheid vast te stellen; daarom is het onmogelijk de waarheid met één getuige vast te stellen, en indien iemand daartoe een poging doet, verwerpt hij beide getuigen en grondvest hij zijn geloof op wat wordt aangeduid als ‘halve waarheden.’

I will now repeat a question that was in one of the initial articles that have been coming out since July, 2023. The question is, “What new light has come out of Adventism since 1863?” The answer is simply, “None.”

Ik zal nu een vraag herhalen die voorkwam in een van de eerste artikelen die sinds juli 2023 zijn verschenen. De vraag luidt: “Welk nieuw licht is er sinds 1863 uit het adventisme voortgekomen?” Het antwoord is eenvoudigweg: “Geen.”

> “The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.” Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> „De boeken Daniël en Openbaring zijn één. Het ene is een profetie, het andere een openbaring; het ene een verzegeld boek, het andere een geopend boek. Johannes hoorde de verborgenheden die de donderslagen uitten, maar hem werd bevolen die niet op te schrijven.” Seventh-day Adventist Bible Commentary, deel 7, 971.

The Alpha and Omega therefore identifies that Daniel is the first and Revelation the last. Daniel represents the beginning and Revelation represents the end of Adventism.

De Alfa en de Omega duidt daarom aan dat Daniël de eerste is en Openbaring de laatste. Daniël vertegenwoordigt het begin en Openbaring vertegenwoordigt het einde van het adventisme.

> “Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

> „Openbaring is een verzegeld boek, maar het is ook een geopend boek. Het vermeldt wonderbare gebeurtenissen die in de laatste dagen van de geschiedenis van deze aarde zullen plaatsvinden. De leringen van dit boek zijn duidelijk omlijnd, niet mystiek en onbegrijpelijk. Daarin wordt dezelfde lijn van profetie opgevat als in Daniël. Sommige profetieën heeft God herhaald en daarmee getoond dat daaraan gewicht moet worden toegekend. De Heere herhaalt geen zaken die van geen groot belang zijn.” Manuscript Releases, deel 9, 8.

In the beginning of Adventism, in the very verses that are the central pillar of Adventism, the verses that were unsealed in 1798; Jesus introduced Himself as “Palmoni,” the Wonderful Numberer. At the end of Adventism, Jesus introduces Himself as “Alpha and Omega,” the wonderful linguist—the Word of God. For this reason, the beginning of Adventism and the first angel’s message was “hung upon time.” At the end of Adventism, the third angel’s message will be hung upon His Word.

Aan het begin van het adventisme, juist in de verzen die de centrale pijler van het adventisme vormen, de verzen die in 1798 werden ontzegeld, openbaarde Jezus Zichzelf als „Palmoni”, de Wonderbare Teller. Aan het einde van het adventisme openbaart Jezus Zichzelf als „Alpha en Omega”, de wonderbare taalkundige — het Woord van God. Om deze reden was het begin van het adventisme en de boodschap van de eerste engel „opgehangen aan de tijd”. Aan het einde van het adventisme zal de boodschap van de derde engel opgehangen zijn aan Zijn Woord.

The beginning and ending of Adventism take place during the history of the sixth kingdom of Bible prophecy, therefore they occur during the beginning and ending of the United States. The prophetic history of the United States is the history of the two horns of Republicanism and Protestantism. At the conclusion of that history those two horns will have changed from a lamb to a dragon. Republicanism will change to a democracy and Protestantism will change to apostate Protestantism. When the cup of probationary time for the United States begins to come to its close, as is happening right now, the two horns of apostate Republicanism and apostate Protestantism will form an image to the beast, thus merging church and state into one horn that speaks as a dragon. But God will not be left without a witness, for in the process of bringing a conclusion to the United States, He will raise up the genuine horn of Protestantism to protest both the image of the beast in the United States, and thereafter the image of the beast that confronts the entire world. The raising up of the Protestant horn at the end of the United States will be accomplished within the same historical structure as was the Protestant horn raised up in the beginning of the United States. A former covenant people will be passed by, and a new people will become the new covenant people. There is nothing new under the sun.

Het begin en het einde van het adventisme vinden plaats gedurende de geschiedenis van het zesde koninkrijk van de Bijbelse profetie; daarom voltrekken zij zich gedurende het begin en het einde van de Verenigde Staten. De profetische geschiedenis van de Verenigde Staten is de geschiedenis van de twee horens van republicanisme en protestantisme. Aan het einde van die geschiedenis zullen deze twee horens veranderd zijn van een lam in een draak. Het republicanisme zal veranderen in een democratie en het protestantisme zal veranderen in afvallig protestantisme. Wanneer de beker van de proeftijd voor de Verenigde Staten begint leeg te raken, zoals nu juist plaatsvindt, zullen de twee horens van afvallig republicanisme en afvallig protestantisme een beeld voor het beest vormen, en aldus kerk en staat samensmelten tot één hoorn die spreekt als een draak. Maar God zal niet zonder een getuige gelaten worden, want in het proces waardoor Hij de Verenigde Staten tot hun einde brengt, zal Hij de ware hoorn van het protestantisme doen opstaan om te protesteren tegen zowel het beeld van het beest in de Verenigde Staten als daarna tegen het beeld van het beest dat de gehele wereld tegemoet treedt. Het doen opstaan van de protestantse hoorn aan het einde van de Verenigde Staten zal worden volbracht binnen dezelfde historische structuur als waarin de protestantse hoorn werd doen opstaan aan het begin van de Verenigde Staten. Een voormalig verbondsvolk zal worden voorbijgegaan, en een nieuw volk zal het nieuwe verbondsvolk worden. Er is niets nieuws onder de zon.

When we use the time prophecies understood and presented in the Millerite history to evaluate the Alpha and Omega, we find they are one in the same. Every time prophecy begins with a history when the prophecy is proclaimed, and that history always typifies the history when the prophecy is fulfilled.

Wanneer wij de tijdsprofetieën, zoals die in de Milleritische geschiedenis werden begrepen en uiteengezet, gebruiken om de Alfa en de Omega te beoordelen, ontdekken wij dat zij een en dezelfde zijn. Elke tijdsprofetie begint met een geschiedenis waarin de profetie wordt verkondigd, en die geschiedenis is altijd een type van de geschiedenis waarin de profetie wordt vervuld.

The history of the twenty-three hundred year prophecy began on the third decree in 457 BC and ended at the third angel’s message on October 22, 1844. Leading up to, but before the arrival of the third decree the work of erecting the temple and Jerusalem was accomplished. In like manner the history, leading up to the arrival of the third angel, the foundational truths of the Millerite temple was established.

De geschiedenis van de profetie van de drieëntwintighonderd jaar begon bij het derde decreet in 457 v.Chr. en eindigde bij de boodschap van de derde engel op 22 oktober 1844. Voorafgaand aan, maar vóór de komst van het derde decreet, werd het werk van de herbouw van de tempel en Jeruzalem volbracht. Op gelijke wijze werden in de geschiedenis die voorafging aan de komst van de derde engel de fundamentele waarheden van de Milleritische tempel gevestigd.

In 1798, the twenty-five hundred and twenty year prophecy that began in 723 BC with the scattering of the northern ten tribes was fulfilled. That prophecy identified two periods of twelve hundred and sixty years, marking the trampling down of the literal temple and literal Jerusalem by literal pagan Rome, that was followed by twelve hundred and sixty years of papal Rome trampling down the spiritual city and temple. The prophecy began with the destruction of the northern kingdom and the scattering of the kingdom’s citizens. Half way through the prophecy in 538, marks the end of the trampling down of God’s people by pagan Rome, the fourth kingdom of Bible prophecy and produces the scattering of God’s church into the wilderness of the Dark Ages. The end of that time prophecy in 1798 marks the end of the fifth kingdom of Bible prophecy. The scattering of the northern ten tribes, and of the Christian church that fled into the wilderness represents the gathering of those destined to become the horn of Protestantism. Waymarks are often represented by opposites and a scattering can represent a gathering, just as Elijah represents John the Baptist. In the same prophetic confrontation Elijah does not die, and John the Baptist does.

In 1798 werd de profetie van tweeduizend vijfhonderd en twintig jaar vervuld, die in 723 v.Chr. begon met de verstrooiing van de noordelijke tien stammen. Die profetie duidde twee perioden van twaalfhonderd zestig jaar aan, die het vertreden markeerden van de letterlijke tempel en het letterlijke Jeruzalem door het letterlijke heidense Rome, gevolgd door twaalfhonderd zestig jaar waarin het pauselijke Rome de geestelijke stad en tempel vertrad. De profetie begon met de vernietiging van het noordelijke koninkrijk en de verstrooiing van de burgers van dat koninkrijk. Halverwege de profetie, in 538, wordt het einde gemarkeerd van het vertreden van Gods volk door het heidense Rome, het vierde koninkrijk van de Bijbelse profetie, en wordt de verstrooiing van Gods kerk in de woestijn van de Donkere Middeleeuwen voortgebracht. Het einde van die tijdsprofetie in 1798 markeert het einde van het vijfde koninkrijk van de Bijbelse profetie. De verstrooiing van de noordelijke tien stammen en van de christelijke kerk die naar de woestijn vluchtte, vertegenwoordigt de vergadering van hen die ertoe bestemd zijn de hoorn van het protestantisme te worden. Wegmarkeringen worden vaak door tegenstellingen voorgesteld, en een verstrooiing kan een vergadering voorstellen, evenals Elia Johannes de Doper voorstelt. In dezelfde profetische confrontatie sterft Elia niet, en Johannes de Doper wel.

In 677 BC the southern tribe of Judah, (also identified as the glorious land in the Scriptures) was scattered for twenty-five hundred and twenty years, ending on October 22, 1844. That prophecy was identifying the trampling down of God’s people, who Daniel identifies as the “host” in Daniel 8:13, 14.

In 677 v.Chr. werd de zuidelijke stam Juda, (in de Schriften ook aangeduid als het heerlijke land) verstrooid voor tweeduizend vijfhonderd en twintig jaar, eindigend op 22 oktober 1844. Die profetie duidde op de vertreding van Gods volk, dat Daniël in Daniël 8:13, 14 aanduidt als de „heirschaar”.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> Toen hoorde ik een heilige spreken, en een andere heilige zei tot die zekere heilige die sprak: Hoe lang zal het gezicht duren aangaande het dagelijks offer en de verwoestende overtreding, zodat zowel het heiligdom als het leger aan vertrapping worden prijsgegeven? En hij zei tot mij: Tot tweeduizend driehonderd dagen; daarna zal het heiligdom gereinigd worden. Daniël 8:13, 14.

The twenty-three hundred year prophecy which ended at the same time as the twenty-five hundred and twenty year prophecy that began in 677 BC was identifying the trampling down of the sanctuary as identified in Daniel 8:13, 14. The prophecy of the scattering of Judah in 677 BC was preceded by three attacks from Nebuchadnezzar and that prophecy ended on the arrival of the third message on October 22, 1844.

De profetie van de tweeduizend driehonderd jaar, die eindigde op hetzelfde tijdstip als de profetie van de tweeduizend vijfhonderd twintig jaar die in 677 v.Chr. begon, duidde op de vertreding van het heiligdom zoals aangeduid in Daniël 8:13, 14. De profetie van de verstrooiing van Juda in 677 v.Chr. werd voorafgegaan door drie aanvallen van Nebukadnezar, en die profetie eindigde bij de komst van de derde boodschap op 22 oktober 1844.

The two twenty-five hundred and twenty year prophecies ending respectively in 1798 and 1844 identify the forty-six years of building the Millerite temple foundation. Moses was forty-six days in receiving instructions on building the temple, Herod’s temple remodeling in the time of Christ took forty-six years, which ended the year of Christ’s baptism. From the baptism He went to the wilderness for forty days, and when He returned, he cleansed the temple the first time and the quibbling Jew’s wanted to know by what authority He did such a thing.

De twee profetieën van tweeduizend vijfhonderd twintig jaar, eindigend respectievelijk in 1798 en 1844, duiden de zesenveertig jaren aan van de bouw van het fundament van de Milleritische tempel. Mozes was zesenveertig dagen bezig met het ontvangen van aanwijzingen voor de bouw van de tempel; de verbouwing van de tempel van Herodes in de tijd van Christus duurde zesenveertig jaar en eindigde in het jaar van Christus’ doop. Vanaf de doop ging Hij veertig dagen de woestijn in, en toen Hij terugkeerde, reinigde Hij de tempel voor de eerste maal, en de vitzuchtige Joden wilden weten met welk gezag Hij zulk een daad verrichtte.

> And the Jews’ passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. Then answered the Jews and said unto him, What sign shewest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. When therefore he was risen from the dead, his disciples remembered that he had said this unto them; and they believed the scripture, and the word which Jesus had said. John 2:13–22.

> En het Pascha der Joden was nabij, en Jezus ging op naar Jeruzalem. En Hij vond in de tempel hen die runderen en schapen en duiven verkochten, en de wisselaars die daar zaten. En nadat Hij een gesel van touwtjes gemaakt had, dreef Hij hen allen uit de tempel, ook de schapen en de runderen; en Hij stortte het geld der wisselaars uit en keerde de tafels om. En Hij zei tot hen die de duiven verkochten: Neemt deze dingen vanhier weg; maakt het huis van Mijn Vader niet tot een huis van koophandel. En Zijn discipelen herinnerden zich dat er geschreven was: De ijver voor Uw huis heeft Mij verteerd. De Joden antwoordden Hem dan en zeiden tot Hem: Welk teken toont Gij ons, nu Gij deze dingen doet? Jezus antwoordde en zei tot hen: Breekt deze tempel af, en in drie dagen zal Ik hem doen herrijzen. De Joden zeiden dan: Zesenveertig jaar is aan deze tempel gebouwd, en zult Gij hem in drie dagen doen herrijzen? Maar Hij sprak over de tempel van Zijn lichaam. Toen Hij dan uit de doden was opgewekt, herinnerden Zijn discipelen zich dat Hij dit tot hen gezegd had; en zij geloofden de Schrift en het woord dat Jezus gesproken had. Johannes 2:13–22.

The Millerite temple was erected in forty-six years from 1798 at the conclusion of the first twenty-five hundred and twenty year prophecy and ended forty-six years later at the fulfillment of the second twenty-five hundred and twenty year prophecy in 1844. Those forty-six years began with the arrival of the first angel and ended with the arrival of the third angel, for Christ said His temple would be raised up in three days. If you are unwilling to see these facts it is because of two primary problems beyond the problems that may exist in an unwilling and unconverted heart. The first problem is you are unwilling to approach the prophetic Word from the perspective that history repeats. You are not a historicist. The other problem is an inability to apply symbolic words that have been recorded within the Word of God by the Word of God. The beginnings of all these prophecies identify the end, and they always identify much more than simply histories which repeat.

De Milleritische tempel werd in zesenveertig jaar opgericht, te rekenen vanaf 1798, bij de afsluiting van de eerste profetie van tweeduizend vijfhonderd en twintig jaar, en eindigde zesenveertig jaar later bij de vervulling van de tweede profetie van tweeduizend vijfhonderd en twintig jaar in 1844. Die zesenveertig jaren begonnen met de komst van de eerste engel en eindigden met de komst van de derde engel, want Christus zei dat Zijn tempel in drie dagen zou worden opgericht. Indien u niet bereid bent deze feiten te zien, dan is dat te wijten aan twee voornaamste problemen, naast de problemen die in een onwillig en onbekeerd hart aanwezig kunnen zijn. Het eerste probleem is dat u niet bereid bent het profetische Woord te benaderen vanuit het perspectief dat de geschiedenis zich herhaalt. U bent geen historicist. Het andere probleem is een onvermogen om symbolische woorden die binnen het Woord van God door het Woord van God zijn vastgelegd, toe te passen. De beginpunten van al deze profetieën wijzen het einde aan, en zij wijzen altijd op veel meer dan enkel geschiedenissen die zich herhalen.

The Bible says we are a temple for the Holy Spirit and the body temple is made up of forty-six chromosomes. The scientists who study those forty-six chromosomes inform us that the twenty-three male chromosomes and the twenty-three female chromosomes are wrapped around a protein that is shaped as a cross.

De Bijbel zegt dat wij een tempel zijn voor de Heilige Geest, en de lichaamstempel is opgebouwd uit zesenveertig chromosomen. De wetenschappers die deze zesenveertig chromosomen bestuderen, delen ons mee dat de drieëntwintig mannelijke chromosomen en de drieëntwintig vrouwelijke chromosomen gewikkeld zijn om een eiwit dat de vorm heeft van een kruis.

In Daniel twelve there are three connected time prophecies, the first is referencing the scattering of the power of the holy people, which represents the “seven times” of Leviticus twenty-six. The scattering of the power of the holy people that was fulfilled by them was twenty-five hundred and twenty years, yet in Daniel twelve it only references the last half of that period. It portrays Daniel as not understanding what was meant by the pronouncement.

In Daniël twaalf zijn er drie samenhangende tijdsprofetieën; de eerste verwijst naar de verbreking van de macht van het heilige volk, hetgeen de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig voorstelt. De verbreking van de macht van het heilige volk, die door hen werd vervuld, omvatte tweeduizend vijfhonderd twintig jaar; toch verwijst men er in Daniël twaalf slechts naar de laatste helft van die periode. Het beeldt Daniël af als iemand die niet begreep wat met die uitspraak werd bedoeld.

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? Daniel 12:7, 8.

> En ik hoorde de man, bekleed met linnen, die boven de wateren van de rivier was, toen hij zijn rechterhand en zijn linkerhand ophief naar de hemel en zwoer bij Hem Die leeft in eeuwigheid, dat het zou zijn voor een tijd, tijden en een helft; en wanneer hij voleindigd zal hebben de macht van het heilige volk te verstrooien, zullen al deze dingen voleindigd worden. En ik hoorde het, maar ik begreep het niet; toen zei ik: O mijn Heer, wat zal het einde van deze dingen zijn? Daniël 12:7, 8.

Daniel twelve is illustrating the message that is unsealed at the time of the end, which was 1798. In the passage Daniel represents William Miller, the primary symbol of the wise in that history. Miller was first led to the twenty-five hundred and twenty year prophecy of Leviticus twenty-six, and in verses seven and eight he represents the wise who must reconcile the truth that the twenty-five hundred and twenty year scattering is most definitely identified as God’s scattering of His people.

Daniël twaalf illustreert de boodschap die ontzegeld wordt ten tijde van het einde, hetgeen 1798 was. In de passage vertegenwoordigt Daniël William Miller, het voornaamste symbool van de wijzen in die geschiedenis. Miller werd eerst geleid tot de profetie van de tweeduizend vijfhonderdtwintig jaren van Leviticus zesentwintig, en in verzen zeven en acht vertegenwoordigt hij de wijzen die de waarheid moeten verzoenen dat de verstrooiing van tweeduizend vijfhonderdtwintig jaren zeer beslist wordt geïdentificeerd als Gods verstrooiing van Zijn volk.

> And if ye will not yet for all this hearken unto me, then I will punish you seven times more for your sins. And I will break the pride of your power; and I will make your heaven as iron, and your earth as brass. Leviticus 26:18, 19.

> En indien gij Mij ook na dit alles niet zult gehoorzamen, dan zal Ik u wegens uw zonden zevenmaal zwaarder straffen. En Ik zal de trots van uw macht verbreken; en Ik zal uw hemel maken als ijzer, en uw aarde als koper. Leviticus 26:18, 19.

The “pride” of ancient Israel was when they were allowed to reject God as their king and choose a human king. Their pride, which precludes a fall (Proverbs 16:18) was their desire to be like all the idolatrous kingdoms around them. Removing first the northern kingdom and then the southern kingdom was the scattering of the power (king) in 723 BC and 677 BC respectively.

De „hoogmoed” van het oude Israël bestond hierin dat het hun werd toegestaan God als hun koning te verwerpen en een menselijke koning te kiezen. Hun hoogmoed, die aan een val voorafgaat (Spreuken 16:18), was hun verlangen te zijn als alle afgodische koninkrijken rondom hen. De eerstvolgende verwijdering van het noordelijke koninkrijk en daarna van het zuidelijke koninkrijk was de verstrooiing van de macht (koning), respectievelijk in 723 v.Chr. en 677 v.Chr.

Miller represented the wise who understood the increase of knowledge that was unsealed in the previous verses of Daniel twelve, and in verses seven and eight he is represented as not understanding the connection of twelve hundred and sixty years with the twenty-five hundred and twenty years of the scattering of God’s people. Daniel is representing God’s people at the end of Adventism, as well as Miller at the beginning of Adventism. At the end of Adventism, the same dilemma exists, for as Adventism set aside Miller’s understanding of the “seven times” they were forced to only identify the twelve hundred and sixty years as the Dark Ages. The wise at the end had a similar problem to resolve as Daniel and Miller illustrate. Why is the terminology of Leviticus twenty-six employed to illustrate three and a half times instead of seven times?

Miller vertegenwoordigde de wijzen die de vermeerdering van kennis begrepen die in de voorafgaande verzen van Daniël twaalf was ontzegeld, en in de verzen zeven en acht wordt hij voorgesteld als iemand die het verband niet begreep tussen de twaalfhonderd zestig jaren en de tweeduizend vijfhonderd twintig jaren van de verstrooiing van Gods volk. Daniël vertegenwoordigt Gods volk aan het einde van het adventisme, evenals Miller aan het begin van het adventisme. Aan het einde van het adventisme bestaat hetzelfde dilemma, want toen het adventisme Millers begrip van de “zeven tijden” terzijde stelde, werd het ertoe gedwongen de twaalfhonderd zestig jaren slechts als de Donkere Middeleeuwen te identificeren. De wijzen aan het einde hadden een soortgelijk probleem op te lossen als Daniël en Miller illustreren. Waarom wordt de terminologie van Leviticus zesentwintig gebruikt om drieënhalve tijden te illustreren in plaats van zeven tijden?

Miller never fully reconciled this dilemma, but in 1856 the last “new prophetic light” was presented in a series of six articles that were never concluded identifying the seven times as representing three and a half years of pagan Rome trampling down God’s literal Israel, followed by three and a half years of papal Rome trampling down spiritual Israel. Seven years later Adventism outright rejected all of the light of the seven times, preparing the dilemma for the wise at the time of the end in 1989, when, as described in Daniel eleven, verse forty, the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States.

Miller heeft dit dilemma nooit volledig opgelost, maar in 1856 werd het laatste „nieuwe profetische licht” gepresenteerd in een reeks van zes artikelen die nooit werden voltooid, waarin de zeven tijden werden aangeduid als een voorstelling van drieënhalf jaar waarin het heidense Rome Gods letterlijke Israël vertrapte, gevolgd door drieënhalf jaar waarin het pauselijke Rome het geestelijke Israël vertrapte. Zeven jaar later verwierp het adventisme ronduit al het licht aangaande de zeven tijden, waardoor dit dilemma werd voorbereid voor de wijzen ten tijde van het einde in 1989, toen, zoals beschreven in Daniël elf, vers veertig, de landen die de voormalige Sovjet-Unie vertegenwoordigden, werden weggevaagd door het pausdom en de Verenigde Staten.

The first light given to Miller was rejected in 1863, and the last light on the subject was given by Hiram Edson in those six articles. Those articles were discontinued and seven years (times) later the power of modern Israel was set aside in order to imitate the idolatrous churches that had a few years before been correctly identified as the daughters of Babylon. The seven times of Leviticus twenty-six as a prophetic doctrine became the stone of stumbling, and the pride of ancient Israel as represented by their desire to have Saul rule over them as king was repeated. Jesus represents the end with the beginning.

Het eerste licht dat aan Miller werd gegeven, werd in 1863 verworpen, en het laatste licht over dit onderwerp werd door Hiram Edson in die zes artikelen gegeven. Die artikelen werden stopgezet en zeven jaar (tijden) later werd de macht van het moderne Israël terzijde gesteld om de afgodische kerken na te volgen, die enkele jaren tevoren terecht waren aangeduid als de dochters van Babylon. De zeven tijden van Leviticus zesentwintig werden als profetische leer tot een steen des aanstoots, en de trots van het oude Israël, zoals weergegeven in hun verlangen dat Saul als koning over hen zou regeren, werd herhaald. Jezus stelt het einde voor door middel van het begin.

The book of Daniel also identifies a twelve hundred and ninety year prophecy along with a thirteen hundred and thirty-five year prophecy that both begin at the taking away of “the daily” in 508. The taking away of “the daily” represents the removal of pagan Rome’s resistance to the rise of the papal power in 538. There was a thirty-year transition period before the papal power was placed upon the throne of the earth in 538, then the remaining twelve hundred and sixty years ends in 1798. The thirty years of transition from one kingdom to the next identifies the final years of papal rule that lead to the sixth kingdom of Bible prophecy being placed on the throne of the earth in 1798. The beginning of the twelve hundred and ninety year prophecy identifies a transition from one kingdom of Bible prophecy unto the next kingdom of Bible prophecy, as does the ending of that prophecy.

Het boek Daniël vermeldt ook een profetie van twaalfhonderdnegentig jaar, samen met een profetie van dertienhonderdvijfendertig jaar, die beide beginnen met het wegnemen van „het gedurige” in 508. Het wegnemen van „het gedurige” vertegenwoordigt de verwijdering van het verzet van het heidense Rome tegen de opkomst van de pauselijke macht in 538. Er was een overgangsperiode van dertig jaar voordat de pauselijke macht in 538 op de troon der aarde werd geplaatst; vervolgens eindigen de resterende twaalfhonderdzestig jaren in 1798. De dertig overgangsjaren van het ene koninkrijk naar het volgende duiden op de laatste jaren van het pauselijke bewind, die ertoe leiden dat in 1798 het zesde koninkrijk van de Bijbelse profetie op de troon der aarde wordt geplaatst. Het begin van de profetie van twaalfhonderdnegentig jaar duidt op een overgang van het ene koninkrijk van de Bijbelse profetie naar het volgende koninkrijk van de Bijbelse profetie, evenals het einde van die profetie.

The thirteen hundred and thirty-five year prophecy that began at the removal of “the daily” in 508 ends in 1843.

De profetie van de dertienhonderdvijfendertig jaar, die begon met de afschaffing van „het dagelijkse” in 508, eindigt in 1843.

> And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:11, 12.

> En vanaf de tijd dat het dagelijks offer zal worden weggenomen en de verwoestende gruwel zal worden opgericht, zullen het duizend tweehonderd en negentig dagen zijn. Welzalig hij die volhardt en komt tot de duizend driehonderd vijfendertig dagen. Daniël 12:11, 12.

The prophecy of thirteen hundred and thirty-five years ended in 1843, and Daniel says those that “waited” when that prophecy would be fulfilled would be blessed. Sister White says it this way.

De profetie van dertienhonderdvijfendertig jaren eindigde in 1843, en Daniël zegt dat zij die „wachtten” wanneer die profetie vervuld zou worden, gezegend zouden zijn. Zuster White verwoordt het zo.

> “Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> „Zalig zijn de ogen die de dingen hebben gezien die in 1843 en 1844 werden gezien.ײ

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> „De boodschap werd gegeven. En er mag geen vertraging zijn in het herhalen van de boodschap, want de tekenen der tijden gaan in vervulling; het afsluitende werk moet worden gedaan. In korte tijd zal een groot werk worden verricht. Weldra zal er, naar Gods beschikking, een boodschap worden gegeven die zal aanzwellen tot een luide roep. Dan zal Daniël in zijn lot staan, om zijn getuigenis te geven.” Manuscript Releases, deel 21, 437.

Therefore, the beginning of the thirteen hundred and thirty-five year prophecy identifies a transition from the religion of paganism unto the religion of papalism, thus identifying a transition from Protestantism unto Millerite Protestantism.

Daarom markeert het begin van de profetie van dertienhonderdvijfendertig jaar een overgang van de religie van het heidendom naar de religie van het pausdom, en duidt het aldus een overgang aan van het protestantisme naar het milleritische protestantisme.

Those Adventists that reject the foundational truths of Adventism, reject all the time prophecies the Millerites presented, even the twenty-three hundred years of Daniel 8:14. They may very well deny this fact, but it can be logically shown that this fact is true, but my point now is different, so I will leave that off for now as we attempt to bring this article to a conclusion.

Die adventisten die de fundamentele waarheden van het adventisme verwerpen, verwerpen alle tijdsprofetieën die door de Millerieten werden verkondigd, zelfs de drieëntwintighonderd jaar van Daniël 8:14. Zij zullen dit feit zeer wel kunnen ontkennen, maar er kan logisch worden aangetoond dat dit feit waar is; mijn punt is nu echter een ander, en daarom laat ik dat voor het ogenblik rusten, terwijl wij trachten dit artikel tot een afronding te brengen.

The scattering of the “glorious land” of Judah in 677 BC represents the trampling down of the “host” in Daniel 8:13, 14, and points to the establishment of the modern glorious land, the United States. The twenty-three hundred years of the same verses began in 457 BC, and represents the trampling down of the “sanctuary.”

De verstrooiing van het „heerlijke land” van Juda in 677 v.Chr. stelt het vertreden van de „heirschare” in Daniël 8:13, 14 voor en wijst op de vestiging van het moderne heerlijke land, de Verenigde Staten. De tweeduizend driehonderd jaren van diezelfde verzen begonnen in 457 v.Chr. en stellen het vertreden van het „heiligdom” voor.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> Toen hoorde ik een heilige spreken, en een andere heilige zei tot die bepaalde heilige die sprak: Hoe lang zal het gezicht duren aangaande het dagelijks offer en de verwoestende overtreding, waardoor zowel het heiligdom als het leger prijsgegeven worden om vertrapt te worden? En hij zei tot mij: Tot tweeduizend driehonderd dagen; daarna zal het heiligdom gereinigd worden. Daniël 8:13, 14.

677 BC and 457 BC are dates connected by the relationship of God’s people and God’s sanctuary. God brought both the host and the sanctuary back together at the same time on October 22, 1844. The two hundred and twenty years between 677 BC and 457 BC symbolize a period when God establishes a waymark representing an increase of light. On October 22, 1844 the light of the third angel arrived, the light of the sanctuary began to shine and a host was there to proclaim the light.

677 v.Chr. en 457 v.Chr. zijn data die met elkaar verbonden zijn door de verhouding tussen Gods volk en Gods heiligdom. God bracht zowel de schare als het heiligdom gelijktijdig weer bijeen op 22 oktober 1844. De tweehonderdtwintig jaren tussen 677 v.Chr. en 457 v.Chr. symboliseren een periode waarin God een wegmarkering opricht die een toename van licht voorstelt. Op 22 oktober 1844 kwam het licht van de derde engel, begon het licht van het heiligdom te schijnen, en was er een schare om het licht te verkondigen.

In the prophetic line which identifies the three-fold warfare that Satan and Christ engaged in, the King James Bible of 1611 was produced. Exactly two hundred and twenty years later in 1831, William Miller published his message for the first time:

In de profetische lijn die de drievoudige strijd identificeert waarin Satan en Christus verwikkeld waren, werd de King James Bible van 1611 voortgebracht. Precies tweehonderdtwintig jaar later, in 1831, publiceerde William Miller voor de eerste maal zijn boodschap:

> “For nine years William Miller was convinced that he ought to give his message to the churches; but he waited, hoping that some recognized authority would proclaim the glad news of a soon-coming Saviour. In thus waiting, he but proved the truth of the message; there was a name that they lived, but they were fast dying. In 1831 Miller gave his first discourse on the prophecies.” Steven Haskell, The Seer of Patmos, 77.

> “Gedurende negen jaar was William Miller ervan overtuigd dat hij zijn boodschap aan de kerken behoorde te brengen; maar hij wachtte, in de hoop dat een of andere erkende autoriteit het blijde nieuws van een spoedig komende Heiland zou verkondigen. Door aldus te wachten, bewees hij slechts de waarheid van de boodschap; zij hadden de naam dat zij leefden, maar zij waren snel aan het sterven. In 1831 hield Miller zijn eerste voordracht over de profetieën.” Steven Haskell, The Seer of Patmos, 77.

God protected the sacred and correct original texts used to produce the Bible. He then produced His Bible in 1611. He then raised up a messenger that would employ the rules located, derived and established within the Bible to produce the message of the first angel. In 1831, Miller’s message was formalized as was the message in Christ’s history formalized by John the Baptist, as the message has been formalized in every reformatory movement. The message of Miller, the first angel’s message announcing the opening of the judgment is directly upheld by the application of the prophetic time period of two hundred and twenty years. It was the message of warning at the beginning of the sixth kingdom of Bible prophecy—the United States.

God beschermde de heilige en juiste oorspronkelijke teksten die gebruikt werden om de Bijbel voort te brengen. Vervolgens bracht Hij in 1611 Zijn Bijbel voort. Daarna verwekte Hij een boodschapper die de regels, die in de Bijbel gelegen zijn, daaruit afgeleid zijn en daarin vastgesteld zijn, zou aanwenden om de boodschap van de eerste engel voort te brengen. In 1831 werd Millers boodschap geformaliseerd, zoals de boodschap in de geschiedenis van Christus door Johannes de Doper geformaliseerd werd, zoals de boodschap in iedere hervormingsbeweging geformaliseerd is geworden. De boodschap van Miller, de boodschap van de eerste engel die de opening van het oordeel aankondigt, wordt rechtstreeks bevestigd door de toepassing van de profetische tijdsperiode van tweehonderdtwintig jaar. Het was de waarschuwingsboodschap aan het begin van het zesde koninkrijk van de Bijbelse profetie — de Verenigde Staten.

In 1996, the ministry of Future for America began, and the message of the third angel that had been unsealed in 1989, the message identifying the healing of the deadly wound of the papacy and the soon coming Sunday law was published in a magazine titled, The Time of the End. The message at the end of Adventism had been formalized just as the message at the beginning had been formalized. In the beginning the message was hung upon time and represented a further development of the truths contained within God’s Word. In 1996, two hundred and twenty years after the birth of the United States in 1776, the message at the end of Adventism was formalized and represented a further development of the three angels’ messages.

In 1996 begon de bediening van Future for America, en de boodschap van de derde engel die in 1989 was ontzegeld, de boodschap die de genezing van de dodelijke wond van het pausdom en de spoedig komende zondagswet aanwees, werd gepubliceerd in een tijdschrift getiteld The Time of the End. De boodschap aan het einde van het adventisme was geformaliseerd, evenals de boodschap aan het begin was geformaliseerd. In het begin was de boodschap op tijd gegrondvest en vertegenwoordigde zij een verdere ontwikkeling van de waarheden die in Gods Woord vervat zijn. In 1996, tweehonderdtwintig jaar na de geboorte van de Verenigde Staten in 1776, werd de boodschap aan het einde van het adventisme geformaliseerd en vertegenwoordigde zij een verdere ontwikkeling van de boodschappen van de drie engelen.

As we address the parallel history of the Republican horn and the Protestant horn in the history of the sixth kingdom of Bible prophecy it must be understood who the Protestant horn is and who it is not.

Wanneer wij de parallelle geschiedenis van de Republikeinse hoorn en de Protestantse hoorn in de geschiedenis van het zesde koninkrijk van de Bijbelse profetie behandelen, moet worden begrepen wie de Protestantse hoorn is en wie zij niet is.

> Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. But shun profane and vain babblings: for they will increase unto more ungodliness. 2 Timothy 2:15, 16.

> Benaarstig u om uzelf Gode beproefd voor te stellen, als een arbeider die zich niet behoeft te schamen en die het woord der waarheid recht snijdt. Maar vermijd onheilige en ijdele woordenstrijd; want zij zullen voortgaan tot meerdere goddeloosheid. 2 Timotheüs 2:15, 16.

Back to Articles