Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twenty-Six

Het boek Joël en de Laodiceaanse Zevendedagsadventkerk - Nummer zesentwintig

Number Twenty-Six

Nummer Zesentwintig

Author

Jeff Pippenger

Published

January 12, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

The four generations of Joel represent a progressive destruction of God’s vineyard from 1863 unto the Sunday law. The number four also symbolizes four attributes of Christ’s character. The cherubim in the sanctuary have four facial manifestations, and those manifestations align with the fourfold division of ancient Israel as they encamped around the sanctuary. They also represent the four gospels.

De vier geslachten van Joël vertegenwoordigen een voortschrijdende verwoesting van Gods wijngaard vanaf 1863 tot aan de zondagwet. Het getal vier symboliseert ook vier eigenschappen van het karakter van Christus. De cherubs in het heiligdom hebben vier gelaatsuitdrukkingen, en die uitdrukkingen stemmen overeen met de viervoudige indeling van het oude Israël, zoals het zich rondom het heiligdom legerde. Zij vertegenwoordigen ook de vier evangeliën.

> As for the likeness of their faces, they four had the face of a man, and the face of a lion, on the right side: and they four had the face of an ox on the left side; they four also had the face of an eagle. Ezekiel 1:10.

> Wat de gedaante van hun aangezichten betreft: zij vieren hadden het aangezicht van een mens, en het aangezicht van een leeuw aan de rechterzijde; en zij vieren hadden het aangezicht van een os aan de linkerzijde; zij vieren hadden ook het aangezicht van een arend. Ezechiël 1:10.

> And the first beast was like a lion, and the second beast like a calf, and the third beast had a face as a man, and the fourth beast was like a flying eagle. Revelation 4:7.

> En het eerste dier was een leeuw gelijk, en het tweede dier een kalf gelijk, en het derde dier had een aangezicht als van een mens, en het vierde dier was een vliegende arend gelijk. Openbaring 4:7.

The Bible (Numbers 2) describes the 12 tribes (excluding Levi, who camped immediately around the tabernacle) organized into four camps of three tribes each, positioned on the four cardinal directions around the sanctuary, each under a standard, meaning, banner or ensign. The arrangement created a symbolic parallel, where the earthly camp mirrors the heavenly throne guarded by the cherubim.

De Bijbel (Numeri 2) beschrijft de 12 stammen — met uitzondering van Levi, die zich onmiddellijk rondom de tabernakel legerde — geordend in vier legerkampen van elk drie stammen, opgesteld naar de vier windrichtingen rondom het heiligdom, elk onder een banier, dat wil zeggen een vaandel of veldteken. Deze ordening schiep een symbolische parallel, waarbij het aardse legerkamp de hemelse troon weerspiegelt, die door de cherubs wordt bewaakt.

Judah faced east, toward the rising sun at the entrance of the sanctuary. Judah’s standard was a lion, for it represents the Lion of the tribe of Judah. The two tribes with Judah were Issachar and Zebulun. In the vision of John, the first beast was as a lion, just as Ezekiel’s cherubim had a face of a lion. Rueben, the symbol of man was on the south with Simeon and Gad. On the west was Ephraim, with Benjamin and Manasseh represented by the ox. On the north was Dan, with Asher and Naphtali, represented by the eagle. The tribe’s association with the four faces of the heavenly sanctuary are represented in the four gospels.

Juda keek naar het oosten, naar de opgaande zon bij de ingang van het heiligdom. Juda’s banier was een leeuw, want deze vertegenwoordigt de Leeuw uit de stam van Juda. De twee stammen die bij Juda waren, waren Issachar en Zebulon. In het visioen van Johannes was het eerste beest als een leeuw, evenals de cherubs van Ezechiël een gezicht van een leeuw hadden. Ruben, het symbool van de mens, bevond zich aan de zuidzijde met Simeon en Gad. In het westen was Efraïm, met Benjamin en Manasse, voorgesteld door de os. In het noorden was Dan, met Aser en Naftali, voorgesteld door de adelaar. De verbondenheid van de stam met de vier gezichten van het hemelse heiligdom wordt weergegeven in de vier evangeliën.

Matthew is the Lion of the tribe of Judah, Mark is the sacrificial ox, Luke the man and John the high-flying eagle. Christ as the Lion of the tribe of Judah defines Himself as the one who seals and unseals His prophetic Word. The book of Matthew has more direct references to fulfillments of Messianic prophecies (12) as the other three gospels combined. It is not even close.

Mattheüs is de Leeuw uit de stam van Juda, Markus is de offeros, Lukas de mens en Johannes de hoogvliegende adelaar. Christus definieert Zichzelf als de Leeuw uit de stam van Juda als Degene die Zijn profetisch Woord verzegelt en ontzegelt. Het boek Mattheüs bevat meer rechtstreekse verwijzingen naar de vervulling van Messiaanse profetieën (12) dan de andere drie evangeliën samen. Het is zelfs niet bij benadering vergelijkbaar.

The book of Matthew represents God’s prophetic Word. Luke, who was a doctor presents his gospel from the perspective of Christ as the Son of Man, for Luke is the face of the man. Mark presents his gospel of Christ from the perspective of the sacrificial offering which Christ represented, for Mark is the ox. John is the high-flying eagle, who presented the deep things of God in his presentation of the gospel of Christ.

Het boek Matteüs vertegenwoordigt Gods profetische Woord. Lukas, die arts was, presenteert zijn evangelie vanuit het perspectief van Christus als de Zoon des mensen, want Lukas is het aangezicht van de mens. Markus presenteert zijn evangelie van Christus vanuit het perspectief van de offergave die Christus vertegenwoordigde, want Markus is de os. Johannes is de hoogvliegende arend, die in zijn uiteenzetting van het evangelie van Christus de diepe dingen van God heeft voorgesteld.

It is important to understand the book of Matthew as it is represented within the prophetic Word. The book of Matthew is the Lion of the tribe of Judah, the master of His prophetic Word, the Wonderful Numberer of secrets, the Wonderful Linguist, the one who seals and unseals His Word. Jesus is the Alpha and Omega, and He is the Word. The first book of the New Testament and the last book of the New Testament are prophetic books. Most know this fact about the book of Revelation, but they might not have recognized that Matthew is the alpha of the New Testament, so it must align with the omega of the New Testament. It must represent the end, which is the book of Revelation.

Het is van belang het boek Mattheüs te begrijpen zoals het binnen het profetische Woord wordt voorgesteld. Het boek Mattheüs is de Leeuw uit de stam van Juda, de Meester van Zijn profetische Woord, de Wonderbare Telleer van geheimen, de Wonderbare Taalkundige, Degene die Zijn Woord verzegelt en ontzegelt. Jezus is de Alfa en de Omega, en Hij is het Woord. Het eerste boek van het Nieuwe Testament en het laatste boek van het Nieuwe Testament zijn profetische boeken. De meesten kennen dit feit over het boek Openbaring, maar zij hebben wellicht niet onderkend dat Mattheüs de alfa van het Nieuwe Testament is en daarom in overeenstemming moet zijn met de omega van het Nieuwe Testament. Het moet het einde vertegenwoordigen, namelijk het boek Openbaring.

Therefore, when we find in Matthew the parallel line of Genesis’ line of covenant history set forth in chapters eleven through twenty-two, it is nothing less than a truth which the Lion of the tribe of Matthew is unsealing. The twelve chapters of covenant history that are represented in Genesis, Matthew and Revelation are now being unsealed and what we are identifying is that chapter twenty-three of Matthew represents the separation of the wise and foolish in the parable of the vineyard. Eight woes upon the former covenant people, that find their prophetic counterpart in the eight souls representing the one hundred and forty-four thousand who get on the ark of safety. 23 is a representation of the work that began in the Heavenly sanctuary when the 2300 days reached its conclusion on October 22, 1844, and will do so again at the soon-coming Sunday law. Chapter 23 is marking this truth.

Wanneer wij daarom in Mattheüs de parallelle lijn van Genesis’ lijn van verbondsgeschiedenis vinden, uiteengezet in de hoofdstukken elf tot en met tweeëntwintig, dan is dit niets minder dan een waarheid die de Leeuw uit de stam van Mattheüs ontzegelt. De twaalf hoofdstukken van verbondsgeschiedenis die in Genesis, Mattheüs en Openbaring worden weergegeven, worden nu ontzegeld, en wat wij vaststellen is dat hoofdstuk drieëntwintig van Mattheüs de scheiding vertegenwoordigt van de wijzen en de dwazen in de gelijkenis van de wijngaard. Acht weeën over het vroegere verbondsvolk, die hun profetische tegenhanger vinden in de acht zielen die de honderdvier-en-veertigduizend vertegenwoordigen, die de ark der veiligheid binnengaan. 23 is een voorstelling van het werk dat begon in het hemelse heiligdom toen de 2300 dagen op 22 oktober 1844 ten einde liepen, en dit zal zich opnieuw voordoen bij de spoedig komende zondagswet. Hoofdstuk 23 markeert deze waarheid.

Chapter twenty-four takes place as Christ has just ended His dialogue with apostate Israel and left the Jew’s temple for the final time. The number 24 is a symbol of the transition of ancient to modern Israel, the very point in prophetic history where Christ stood, when He presented His message in Matthew twenty-four. The prophetic message of Matthew 24 is a Divine illustration of line upon line methodology, that specifically addresses the history of the Millerites, and therefore the history of the one hundred and forty-four thousand. 24 is represented by the church of Revelation twelve, which stands upon the moon that reflects the light of the sun of righteousness. On her head are twelve stars that represent 24, for she represents the history leading up to the birth of Christ when ancient Israel’s 12 tribes would become modern Israel’s twelve disciples. In chapter twenty-four the Millerite history from 1798 unto the great disappointment are represented. Then comes Matthew 25.

Hoofdstuk vierentwintig speelt zich af op het ogenblik dat Christus zojuist Zijn samenspraak met het afvallige Israël heeft beëindigd en voor de laatste maal de tempel van de Jood heeft verlaten. Het getal 24 is een symbool van de overgang van het oude naar het moderne Israël, juist dat punt in de profetische geschiedenis waarop Christus stond toen Hij Zijn boodschap in Mattheüs vierentwintig bracht. De profetische boodschap van Mattheüs 24 is een goddelijke illustratie van de methode van regel op regel, die in het bijzonder de geschiedenis van de Millerieten behandelt, en daarom de geschiedenis van de honderdvierenveertigduizend. 24 wordt voorgesteld door de gemeente van Openbaring twaalf, die op de maan staat, welke het licht van de Zon der gerechtigheid weerkaatst. Op haar hoofd zijn twaalf sterren die 24 vertegenwoordigen, want zij beeldt de geschiedenis uit die voorafgaat aan de geboorte van Christus, wanneer de 12 stammen van het oude Israël de twaalf discipelen van het moderne Israël zouden worden. In hoofdstuk vierentwintig wordt de Milleritische geschiedenis van 1798 tot aan de grote teleurstelling voorgesteld. Dan volgt Mattheüs 25.

The number 25 is a symbol of the Levites, whether good or bad, but just as significantly it represents the separation of the wise and wicked Levites. Matthew 25 identifies upon three witnesses, or three parables, the separation process that is represented by the number twenty-five. Of course, the parable of the ten virgins represents the history of the Millerites, and also the history of the one hundred and forty-four thousand. That history is the history of the first angel, the parable of the talents is the second angel and the parable of sheep and goats is the judgment of the third angel.

Het getal 25 is een symbool van de Levieten, hetzij goed, hetzij slecht, maar evenzeer vertegenwoordigt het de scheiding tussen de wijze en de goddeloze Levieten. Matteüs 25 duidt, op grond van drie getuigen, of drie gelijkenissen, het scheidingsproces aan dat door het getal vijfentwintig wordt voorgesteld. Uiteraard vertegenwoordigt de gelijkenis van de tien maagden de geschiedenis van de Millerieten, en tevens de geschiedenis van de honderd vierenveertigduizend. Die geschiedenis is de geschiedenis van de eerste engel; de gelijkenis van de talenten is de tweede engel en de gelijkenis van de schapen en de bokken is het oordeel van de derde engel.

Chapters twenty-six through twenty-eight identify the history of Passover to the post crucifixion gospel commission.

Hoofdstuk zesentwintig tot en met achtentwintig beschrijven de geschiedenis van het Pascha tot aan de evangelieopdracht na de kruisiging.

> And it came to pass, when Jesus had finished all these sayings, he said unto his disciples, Ye know that after two days is the feast of the passover, and the Son of man is betrayed to be crucified. Matthew 26:1, 2.

> En het geschiedde, toen Jezus al deze woorden geëindigd had, dat Hij tot Zijn discipelen zeide: Gij weet dat na twee dagen het Pascha is, en de Zoon des mensen overgeleverd wordt om gekruisigd te worden. Mattheüs 26:1, 2.

A summary of the various waymarks in chapter 26 is the plot to kill Jesus in verses three through five. Then Jesus is anointed at Bethany in verses six through thirteen. In verses fourteen through sixteen Judas betrays Christ for thirty pieces of silver. Then came Passover with His disciples, in verses seventeen through twenty-five. Verses twenty-six through twenty-nine, Jesus institutes the Lord’s supper, and in verse thirty, Jesus foretells Peter’s denial. In verses thirty-six through forty-six Jesus is in Gethsemane. Verse forty-seven through fifty-six Jesus is arrested, then in verses fifty-seven through sixty-eight, Jesus is before Caiaphas and the Sanhedrin. From verse sixty-nine onward Peter’s denial of Christ is set forth. The chapter contains ten specific waymarks that are to be repeated during the latter days.

Een samenvatting van de verschillende wegmarkeringen in hoofdstuk 26 is als volgt: in de verzen drie tot en met vijf wordt het plan beraamd om Jezus te doden. Vervolgens wordt Jezus in Bethanië gezalfd in de verzen zes tot en met dertien. In de verzen veertien tot en met zestien verraadt Judas Christus voor dertig zilverstukken. Daarna volgde het Pascha met Zijn discipelen, in de verzen zeventien tot en met vijfentwintig. In de verzen zesentwintig tot en met negenentwintig stelt Jezus het avondmaal des Heren in, en in vers dertig voorzegt Jezus Petrus’ verloochening. In de verzen zesendertig tot en met zesenveertig is Jezus in Gethsémané. In de verzen zevenenveertig tot en met zesenvijftig wordt Jezus gearresteerd; vervolgens staat Jezus in de verzen zevenenvijftig tot en met achtenzestig voor Kajafas en het Sanhedrin. Vanaf vers negenenzestig wordt Petrus’ verloochening van Christus uiteengezet. Het hoofdstuk bevat tien specifieke wegmarkeringen die in de laatste dagen herhaald zullen worden.

Chapter twenty-seven has ten distinct waymarks as well. Jesus is delivered to Pilate, then Judas hangs himself, then Jesus is taken before Pilate, then Barabbas is chosen, Pilate delivers Jesus to be crucified, then Jesus is mocked, then the crucifixion, then the death of Jesus, then Jesus is buried and then the guard at the tomb testifies.

Hoofdstuk zevenentwintig heeft eveneens tien duidelijke wegmarkeringen. Jezus wordt aan Pilatus overgeleverd, vervolgens hangt Judas zich op, daarna wordt Jezus voor Pilatus gebracht, vervolgens wordt Barabbas gekozen, Pilatus levert Jezus over om gekruisigd te worden, daarna wordt Jezus bespot, vervolgens de kruisiging, daarna de dood van Jezus, vervolgens wordt Jezus begraven en ten slotte getuigt de wacht bij het graf.

Chapter twenty-eight has but three waymarks, the first being the resurrection, followed by the lie of the Sanhedrin and then the great commission. Three chapters with twenty-three distinct waymarks of the cross that will be repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand.

Hoofdstuk achtentwintig kent slechts drie wegmerken, waarvan het eerste de opstanding is, gevolgd door de leugen van het Sanhedrin en vervolgens de grote opdracht. Drie hoofdstukken met drieëntwintig afzonderlijke wegmerken van het kruis die in de geschiedenis van de honderdvierenveertigduizend zullen worden herhaald.

## Matthew 26 – Ten Waymarks

Mattheüs 26 – Tien Wegmarkeringen

- Plot by chief priests and elders to kill Jesus (vv. 3–5)

  Samenzwering van de overpriesters en de oudsten om Jezus te doden (verzen 3–5)

- Anointing at Bethany by the woman with alabaster box (vv. 6–13)

  De zalving te Bethanië door de vrouw met de albasten kruik (vv. 6–13)

- Judas agrees to betray Jesus for 30 pieces of silver (vv. 14–16)

  Judas stemt ermee in Jezus te verraden voor 30 zilverstukken (vv. 14–16)

- Preparation and eating of the Passover with the disciples (vv. 17–25)

  Voorbereiding en gebruik van het Pascha met de discipelen (vv. 17–25)

- Institution of the Lord’s Supper (vv. 26–29)

  Instelling van het Avondmaal van de Heer (vv. 26–29)

- Prediction of Peter’s denial (vv. 30–35)

  Voorspelling van Petrus’ verloochening (vv. 30–35)

- Agony in Gethsemane (vv. 36–46)

  Zielenood in Getsemane (verzen 36–46)

- Betrayal and arrest of Jesus (vv. 47–56)

  Verraad en arrestatie van Jezus (verzen 47–56)

- Jesus tried before Caiaphas and the Sanhedrin (vv. 57–68)

  Jezus voor Kajafas en het Sanhedrin gebracht (vv. 57–68)

- Peter’s threefold denial (vv. 69–75)

  Petrus’ drievoudige verloochening (vv. 69–75)

## Matthew 27 – Ten Waymarks

Matteüs 27 – Tien Wegmarkeringen

- Jesus delivered to Pilate (vv. 1–2)

  Jezus aan Pilatus overgeleverd (verzen 1–2)

- Judas’s remorse and suicide (vv. 3–10)

  Judas’ berouw en zelfmoord (verzen 3–10)

- Jesus before Pilate – the formal Roman trial (vv. 11–14)

  Jezus voor Pilatus – het formele Romeinse verhoor (verzen 11–14)

- Choice of Barabbas over Jesus (vv. 15–26)

  De keuze voor Barabbas boven Jezus (vv. 15–26)

- Pilate delivers Jesus to be crucified (included in the release of Barabbas)

  Pilatus levert Jezus over om gekruisigd te worden (inbegrepen in de vrijlating van Barabbas)

- Mocking and scourging by the soldiers (vv. 27–31)

  Bespotting en geseling door de soldaten (vv. 27–31)

- The crucifixion (vv. 32–44)

  De kruisiging (vv. 32–44)

- The death of Jesus (vv. 45–50)

  De dood van Jezus (vv. 45–50)

- Supernatural signs and burial by Joseph of Arimathea (vv. 51–61)

  Bovennatuurlijke tekenen en de begrafenis door Jozef van Arimathea (verzen 51–61)

- Posting of the guard at the tomb (vv. 62–66)

  Plaatsing van de wacht bij het graf (vv. 62–66)

## Matthew 28 – Three Waymarks

Matteüs 28 – Drie herkenningspunten

- The resurrection and empty tomb (vv. 1–10)

  De opstanding en het lege graf (vv. 1–10)

- The lie of the chief priests and elders to the soldiers (vv. 11–15)

  De leugen van de overpriesters en de oudsten tegenover de soldaten (vv. 11–15)

- The Great Commission (vv. 16–20)

  De Grote Opdracht (verzen 16–20)

Just as Christ’s experience from the anointing at Bethany to the Great Commission marked the close of His earthly ministry and the beginning of the gospel to all nations, so these same waymarks are repeated in the experience of God’s remnant as they approach the close of probation and their final triumph.

Evenals Christus’ ervaring vanaf de zalving te Bethanië tot aan de Grote Opdracht het einde van Zijn aardse bediening en het begin van het evangelie aan alle volken markeerde, zo worden dezezelfde wegwijzers herhaald in de ervaring van Gods overblijfsel naarmate zij het einde van de genadetijd en hun uiteindelijke overwinning naderen.

Chapters twenty-six through twenty-eight represent the Passover history structured upon 23 distinct waymarks that are repeated during the history leading to and following after the Sunday law.

Hoofdstukken zesentwintig tot en met achtentwintig vertegenwoordigen de geschiedenis van het Pascha, gestructureerd op grond van 23 afzonderlijke wegmerken, die worden herhaald gedurende de geschiedenis die leidt tot en volgt op de zondagswet.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 427.

> „De komst van Christus als onze Hogepriester naar het allerheiligste, tot de reiniging van het heiligdom, zoals in Daniël 8:14 wordt getoond; de komst van de Mensenzoon tot de Oude van dagen, zoals voorgesteld in Daniël 7:13; en de komst van de Heere tot Zijn tempel, door Maleachi voorzegd, zijn beschrijvingen van dezelfde gebeurtenis; en deze wordt ook uitgebeeld door de komst van de bruidegom tot de bruiloft, zoals door Christus beschreven in de gelijkenis van de tien maagden, in Mattheüs 25.” The Great Controversy, 427.

The end of the 2300 days on October 22, 1844 is repeated at the Sunday law. The 23 waymarks located in the last three chapters of Matthew identify the precious blood that is employed to combine Divinity with humanity.

Het einde van de 2300 dagen op 22 oktober 1844 wordt herhaald bij de zondagswet. De 23 wegmarkeringen die zich in de laatste drie hoofdstukken van Mattheüs bevinden, duiden op het kostbare bloed dat wordt aangewend om de Goddelijkheid met de menselijkheid te verbinden.

> “The intercession of Christ in man’s behalf in the sanctuary above is as essential to the plan of salvation as was His death upon the cross. By His death He began that work which after His resurrection He ascended to complete in heaven. We must by faith enter within the veil, ‘whither the forerunner is for us entered.’ Hebrews 6:20. There the light from the cross of Calvary is reflected. There we may gain a clearer insight into the mysteries of redemption. The salvation of man is accomplished at an infinite expense to heaven; the sacrifice made is equal to the broadest demands of the broken law of God. Jesus has opened the way to the Father’s throne, and through His mediation the sincere desire of all who come to Him in faith may be presented before God.” The Great Controversy, 489.

> „De voorbede van Christus ten behoeve van de mens in het heiligdom daarboven is even wezenlijk voor het heilsplan als Zijn dood aan het kruis. Door Zijn dood begon Hij dat werk, dat Hij na Zijn opstanding is opgevaren om in de hemel te voltooien. Wij moeten door het geloof binnengaan binnen het voorhangsel, ‘waarheen de Voorloper voor ons is binnengegaan.’ Hebreeën 6:20. Daar wordt het licht van het kruis van Golgotha weerkaatst. Daar kunnen wij helderder inzicht verkrijgen in de verborgenheden van de verlossing. De zaligheid van de mens wordt tot stand gebracht tegen een voor de hemel oneindige prijs; het gebrachte offer beantwoordt aan de ruimste eisen van de overtreden wet van God. Jezus heeft de weg tot de troon van de Vader geopend, en door Zijn middelaarschap kan het oprechte verlangen van allen die in geloof tot Hem komen, voor God worden gebracht.” The Great Controversy, 489.

Chapter 23 of Matthew emphasizes the condemnation upon the counterfeit priesthood. Chapters twenty-six through twenty-eight are the omega to chapter twenty-three. The counterfeit Levites, the old men’s escalating rebellion over four generations produced the waymarks in the last three chapters.

Hoofdstuk 23 van Matteüs legt de nadruk op de veroordeling van het valse priesterschap. Hoofdstukken zesentwintig tot en met achtentwintig vormen de omega van hoofdstuk drieëntwintig. De valse Levieten, de in opstand toenemende rebellie van de oude mannen gedurende vier generaties, brachten de wegmarkeringen in de laatste drie hoofdstukken voort.

Chapter twenty-four identifies the line upon line methodology as the methodology of Christ, as He employs the destruction of Jerusalem to describe the things that are, the things that have been and the things that will be.

Hoofdstuk vierentwintig duidt de methode van „regel op regel” aan als de methode van Christus, daar Hij de verwoesting van Jeruzalem gebruikt om de dingen die zijn, de dingen die geweest zijn en de dingen die zullen zijn te beschrijven.

The fall of Jerusalem in 70 AD, took place on the same day of the year that Jerusalem was first destroyed by Nebuchadnezzar. The destruction of Jerusalem by Nebuchadnezzar was past history, and Christ’s history, when Titus took Jerusalem, typified the end of the world. Matthew 24 is lifting up the line upon line methodology, thus identifying “methodology” as an element of the prophetic testimony.

De val van Jeruzalem in 70 n.Chr. vond plaats op dezelfde dag van het jaar waarop Jeruzalem voor het eerst door Nebukadnezar werd verwoest. De verwoesting van Jeruzalem door Nebukadnezar was geschiedenis uit het verleden, en de geschiedenis van Christus, toen Titus Jeruzalem innam, was een voorafschaduwing van het einde van de wereld. Matteüs 24 brengt de methodologie van „regel op regel” naar voren en identificeert daarmee „methodologie” als een element van het profetische getuigenis.

It is in chapter 24 that Christ identifies the necessity of understanding the “abomination of desolation” spoken of by Daniel the prophet, the very foundational understanding of William Miller, and the symbol that establishes the vision in Daniel. It also represents the rebellion of Adventism, as they rejected the Millerite understanding of “the daily” in the book of Daniel, and thus partook of the strong delusion of 2 Thessalonians chapter two. The chapter directly connects with Luke 21, thus identifying August 11, 1840 through October 22, 1844, which typifies 9/11 unto the Sunday law. It also connects with the “times of the Gentiles” in Luke 21:24, which is a primary key in unlocking the “seven times” of Moses, while also aligning with the measuring of the temple in Revelation eleven.

Het is in hoofdstuk 24 dat Christus wijst op de noodzaak om de „gruwel der verwoesting”, waarvan gesproken is door Daniël, de profeet, te verstaan: juist het fundamentele inzicht van William Miller, en het symbool dat het gezicht in Daniël bevestigt. Het vertegenwoordigt tevens de opstand van het adventisme, doordat zij het Milleritische begrip van „het dagelijkse” in het boek Daniël verwierpen en aldus deel kregen aan de krachtige dwaling van 2 Thessalonicenzen hoofdstuk twee. Het hoofdstuk houdt rechtstreeks verband met Lukas 21 en duidt daarmee 11 augustus 1840 tot en met 22 oktober 1844 aan, hetgeen 9/11 tot aan de zondagswet typeert. Het houdt ook verband met de „tijden der heidenen” in Lukas 21:24, hetgeen een primaire sleutel is tot het ontsluiten van de „zeven tijden” van Mozes, terwijl het tevens overeenkomt met het meten van de tempel in Openbaring elf.

Beginning with chapter twenty-three, followed by 24 and 25, and then concluding with chapters 26 through 27, three chapters which possess twenty-three waymarks that are the omega to the alpha of chapter twenty-three. Chapter twenty-six added to twenty-seven and twenty-eight equals “81,” which is a symbol of the priesthood. Upon three witnesses (Genesis, Matthew and Revelation) chapters 11 through 22 are one line. Chapters 23 through 28 are a line of truth which begins with 23 and ends with 23.

Beginnend met hoofdstuk drieëntwintig, gevolgd door 24 en 25, en vervolgens eindigend met hoofdstukken 26 tot en met 27, drie hoofdstukken die drieëntwintig wegmarkeringen bezitten, welke de omega zijn van de alfa van hoofdstuk drieëntwintig. Hoofdstuk zesentwintig, opgeteld bij zevenentwintig en achtentwintig, is gelijk aan „81”, wat een symbool is van het priesterschap. Op grond van drie getuigen (Genesis, Mattheüs en Openbaring) vormen de hoofdstukken 11 tot en met 22 één lijn. De hoofdstukken 23 tot en met 28 zijn een lijn van waarheid die met 23 begint en met 23 eindigt.

Chapters one through ten are the first of three prophetic lines in the book of Matthew. Ten chapters, followed by twelve chapters, followed by six chapters. Inspiration informs us that all the books of the Bible meet and end in the Revelation, and therefore all the books of the Bible meet and end in Matthew. Matthew, as the face of the lion of the tribe of Judah identifies twelve distinct Messianic prophecies, and those twelve passages produce the waymarks of the history of the Millerites and the one hundred and forty-four thousand. As the book of Revelation begins with the revelation of Jesus Christ, Matthew chapter one presents a revelation of Jesus Christ which connects with the life and testimony of Moses, with the history of Antichrist while identifying the three elements of the church triumphant as represented by the prophet, the priest and the king.

De hoofdstukken één tot en met tien vormen de eerste van drie profetische lijnen in het boek Mattheüs. Tien hoofdstukken, gevolgd door twaalf hoofdstukken, gevolgd door zes hoofdstukken. De inspiratie deelt ons mee dat alle boeken van de Bijbel samenkomen en eindigen in de Openbaring, en daarom komen ook alle boeken van de Bijbel samen en eindigen zij in Mattheüs. Mattheüs wijst, als het aangezicht van de leeuw uit de stam van Juda, twaalf onderscheiden Messiaanse profetieën aan, en die twaalf passages brengen de wegmerken voort van de geschiedenis van de Millerieten en van de honderd vierenveertigduizend. Zoals het boek Openbaring begint met de openbaring van Jezus Christus, zo biedt Mattheüs hoofdstuk één een openbaring van Jezus Christus die verbonden is met het leven en getuigenis van Mozes, met de geschiedenis van de antichrist, terwijl het de drie elementen van de triomferende gemeente aanduidt, zoals vertegenwoordigd door de profeet, de priester en de koning.

Matthew begins with the revelation of Jesus Christ in the context of God’s covenant with a chosen people. From Abraham to David was 14 generations, from David to captivity in Babylon was fourteen generations, and from Babylon to Christ is another fourteen generations. The genealogy of Christ in Matthew aligns with Moses, for Moses is the alpha of Christ the omega. Moses life of one hundred and twenty years, aligns with the one hundred and twenty years of probationary time in the history of Noah. Noah’s covenant is therefore connected with the covenant of a chosen people. The one hundred and twenty years of Moses represents three periods of forty years that concluded with Moses slaying the Egyptian at the end of forty years, and the first born, Pharaoh and his army being slain at the end of the second forty-year period. The second forty-year period ended at a rebellion at Kadesh and the third forty-year period ended at the second rebellion of Kadesh. All of the three prophetic lines of the alpha end at Kadesh and the three prophetic lines of Matthew’s genealogy end at David, captivity in Babylon and the Messenger of the covenant.

Matteüs begint met de openbaring van Jezus Christus in de context van Gods verbond met een uitverkoren volk. Van Abraham tot David waren veertien geslachten, van David tot de Babylonische gevangenschap waren veertien geslachten, en van Babylon tot Christus zijn opnieuw veertien geslachten. De geslachtslijn van Christus in Matteüs stemt overeen met Mozes, want Mozes is de alfa van Christus, de omega. Het leven van Mozes van honderdtwintig jaar stemt overeen met de honderdtwintig jaar van genadetijd in de geschiedenis van Noach. Het verbond van Noach is daarom verbonden met het verbond van een uitverkoren volk. De honderdtwintig jaar van Mozes vertegenwoordigen drie perioden van veertig jaar, die hun afsluiting vonden met Mozes die de Egyptenaar doodde aan het einde van veertig jaar, en met de eerstgeborene, de farao en zijn leger die werden gedood aan het einde van de tweede periode van veertig jaar. De tweede periode van veertig jaar eindigde bij een opstand te Kades, en de derde periode van veertig jaar eindigde bij de tweede opstand te Kades. Alle drie de profetische lijnen van de alfa eindigen te Kades, en de drie profetische lijnen van de geslachtslijn van Matteüs eindigen bij David, de Babylonische gevangenschap en de Boodschapper van het verbond.

When the alpha of Moses is aligned with the omega of Christ there are six witnesses of Kadesh, which is 1863 and the Sunday law. Matthew’s genealogy places king David at Kadesh, which is where apostate Adventism is taken to Babylon, as Christ confirms the covenant with the one hundred and forty-four thousand. By placing David at the Sunday law a second witness of David is established with David being one of three human representatives that began to serve when they were thirty years old. Christ, David, Joseph and Ezekiel all began their work at thirty years of age. Together the four thirty-year-old’s that began to serve represent the combination of Divinity with humanity, when the church militant is transformed into the church triumphant. That church is made up of a prophet, a priest and a king. The transformation is marked at the Sunday law, which is also Kadesh, so David in the genealogy of Matthew aligns with the thirty year old David.

Wanneer de alfa van Mozes in overeenstemming wordt gebracht met de omega van Christus, zijn er zes getuigen van Kades, namelijk 1863 en de zondagswet. De genealogie van Mattheüs plaatst koning David te Kades, waar het afvallige adventisme naar Babylon wordt gevoerd, terwijl Christus het verbond bevestigt met de honderd vierenveertigduizend. Door David bij de zondagswet te plaatsen, wordt een tweede getuige van David gevestigd, waarbij David een van de drie menselijke vertegenwoordigers is die begonnen te dienen toen zij dertig jaar oud waren. Christus, David, Jozef en Ezechiël begonnen allen hun werk op dertigjarige leeftijd. Samen vertegenwoordigen de vier dertigjarigen die begonnen te dienen de vereniging van de Godheid met de mensheid, wanneer de strijdende kerk wordt veranderd in de triomferende kerk. Die kerk bestaat uit een profeet, een priester en een koning. De verandering wordt gemarkeerd bij de zondagswet, die tevens Kades is; daarom komt David in de genealogie van Mattheüs overeen met de dertigjarige David.

The thirty years of preparation aligns with the four hundred and thirty years of Abraham’s covenant, and also the age of a priest and the 1290 years of Daniel 12:11. In the next article we will consider each of those twelve Messianic prophecies within the book of Matthew. We are first identifying three prophetic lines within Matthew; chapters one through ten, followed by chapters eleven through twenty-two, and then twenty-three through twenty-eight.

De dertig jaren van voorbereiding stemmen overeen met de vierhonderddertig jaren van het verbond van Abraham, en ook met de leeftijd van een priester en de 1290 jaren van Daniël 12:11. In het volgende artikel zullen wij elk van die twaalf Messiaanse profetieën in het boek Matteüs beschouwen. Eerst identificeren wij drie profetische lijnen binnen Matteüs: hoofdstukken één tot en met tien, gevolgd door hoofdstukken elf tot en met tweeëntwintig, en vervolgens drieëntwintig tot en met achtentwintig.

> “For a time after the disappointment in 1844, I did hold, in common with the advent body, that the door of mercy was then forever closed to the world. This position was taken before my first vision was given me. It was the light given me of God that corrected our error, and enabled us to see the true position.

> “Gedurende enige tijd na de teleurstelling in 1844 hield ik, evenals het adventsvolk, eraan vast dat de deur van de genade toen voor altijd voor de wereld gesloten was. Dit standpunt werd ingenomen voordat mij mijn eerste visioen werd gegeven. Het was het licht dat God mij gaf dat onze dwaling corrigeerde en ons in staat stelde de ware positie te zien.

> “I am still a believer in the shut-door theory, but not in the sense in which we at first employed the term or in which it is employed by my opponents.

> „Ik ben nog steeds een gelovige in de theorie van de gesloten deur, maar niet in de zin waarin wij de term aanvankelijk gebruikten of waarin hij door mijn tegenstanders wordt gebruikt.״

> “There was a shut door in Noah’s day. There was at that time a withdrawal of the Spirit of God from the sinful race that perished in the waters of the Flood. God Himself gave the shut-door message to Noah: ‘My spirit shall not always strive with man, for that he also is flesh: yet his days shall be an hundred and twenty years’ (Genesis 6:3).

> “In de dagen van Noach was er een gesloten deur. In die tijd vond er een terugtrekking plaats van de Geest van God van het zondige mensengeslacht dat in de wateren van de zondvloed omkwam. God Zelf gaf Noach de boodschap van de gesloten deur: ‘Mijn Geest zal niet altoos twisten met den mens, dewijl hij ook vlees is; nochtans zullen zijn dagen honderd en twintig jaren zijn’ (Genesis 6:3).”

> “There was a shut door in the days of Abraham. Mercy ceased to plead with the inhabitants of Sodom, and all but Lot, with his wife and two daughters, were consumed by the fire sent down from heaven.

> „Er was een gesloten deur in de dagen van Abraham. De barmhartigheid hield op te pleiten met de inwoners van Sodom, en allen behalve Lot, met zijn vrouw en twee dochters, werden verteerd door het vuur dat uit de hemel werd neergezonden.

> “There was a shut door in Christ’s day. The Son of God declared to the unbelieving Jews of that generation, ‘Your house is left unto you desolate’ (Matthew 23:38).

> „Er was een gesloten deur in de dagen van Christus. De Zoon van God verklaarde aan de ongelovige Joden van die generatie: ‘Uw huis wordt u woest gelaten’ (Mattheüs 23:38).”

> “Looking down the stream of time to the last days, the same infinite power proclaimed through John: ‘These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth’ (Revelation 3:7).

> Toen dezelfde oneindige macht in de stroom van de tijd neerzag op de laatste dagen, verkondigde zij door Johannes: ‘Dit zegt Hij die heilig is, die waarachtig is, die de sleutel van David heeft, die opent en niemand sluit; en sluit en niemand opent’ (Openbaring 3:7).

> “I was shown in vision, and I still believe, that there was a shut door in 1844. All who saw the light of the first and second angels’ messages and rejected that light, were left in darkness. And those who accepted it and received the Holy Spirit which attended the proclamation of the message from heaven, and who afterward renounced their faith and pronounced their experience a delusion, thereby rejected the Spirit of God, and it no longer pleaded with them.

> „Mij werd in een visioen getoond, en ik geloof nog steeds, dat er in 1844 een gesloten deur was. Allen die het licht van de boodschappen van de eerste en de tweede engel zagen en dat licht verwierpen, werden in duisternis achtergelaten. En zij die dit aanvaardden en de Heilige Geest ontvingen, die de verkondiging van de boodschap uit de hemel vergezelde, en die daarna hun geloof verloochenden en hun ervaring als een dwaling bestempelden, verwierpen daardoor de Geest van God, en Hij pleitte niet langer met hen.”

> “Those who did not see the light, had not the guilt of its rejection. It was only the class who had despised the light from heaven that the Spirit of God could not reach. And this class included, as I have stated, both those who refused to accept the message when it was presented to them, and also those who, having received it, afterward renounced their faith. These might have a form of godliness, and profess to be followers of Christ; but having no living connection with God, they would be taken captive by the delusions of Satan. These two classes are brought to view in the vision—those who declared the light which they had followed a delusion, and the wicked of the world who, having rejected the light, had been rejected of God. No reference is made to those who had not seen the light, and therefore were not guilty of its rejection.” Selected Messages, book 1, 62, 63.

> “Degenen die het licht niet hadden gezien, droegen niet de schuld van de verwerping ervan. Alleen de groep die het licht uit de hemel had veracht, kon door de Geest van God niet worden bereikt. En tot deze groep behoorden, zoals ik heb verklaard, zowel zij die weigerden de boodschap aan te nemen toen die hun werd gebracht, alsook zij die haar, nadat zij haar hadden aangenomen, later hun geloof verloochenden. Dezen konden een schijn van godsvrucht hebben en belijden volgelingen van Christus te zijn; maar daar zij geen levende verbinding met God hadden, zouden zij gevangen worden genomen door de misleidingen van Satan. Deze twee groepen worden in het visioen getoond—zij die het licht dat zij hadden gevolgd tot een dwaling verklaarden, en de goddelozen van de wereld die, nadat zij het licht hadden verworpen, door God waren verworpen. Er wordt geen enkele verwijzing gemaakt naar hen die het licht niet hadden gezien en daarom niet schuldig waren aan de verwerping ervan.” Selected Messages, boek 1, 62, 63.

> “It is those who by faith follow Jesus in the great work of the atonement who receive the benefits of His mediation in their behalf, while those who reject the light which brings to view this work of ministration are not benefited thereby. The Jews who rejected the light given at Christ’s first advent, and refused to believe on Him as the Saviour of the world, could not receive pardon through Him. When Jesus at His ascension entered by His own blood into the heavenly sanctuary to shed upon His disciples the blessings of His mediation, the Jews were left in total darkness to continue their useless sacrifices and offerings. The ministration of types and shadows had ceased. That door by which men had formerly found access to God was no longer open. The Jews had refused to seek Him in the only way whereby He could then be found, through the ministration in the sanctuary in heaven. Therefore they found no communion with God. To them the door was shut. They had no knowledge of Christ as the true sacrifice and the only mediator before God; hence they could not receive the benefits of His mediation.

> “Zij die door het geloof Jezus volgen in het grote werk der verzoening, ontvangen de weldaden van Zijn middelaarschap ten behoeve van hen, terwijl zij die het licht verwerpen dat dit werk van bediening openbaart, daarvan geen voordeel ontvangen. De Joden die het licht verwierpen dat bij Christus’ eerste komst was gegeven, en weigerden in Hem te geloven als de Zaligmaker der wereld, konden door Hem geen vergeving ontvangen. Toen Jezus bij Zijn hemelvaart met Zijn eigen bloed het hemelse heiligdom binnenging om over Zijn discipelen de zegeningen van Zijn middelaarschap uit te storten, werden de Joden in volslagen duisternis achtergelaten om hun nutteloze offers en offeranden voort te zetten. De bediening van typen en schaduwen had opgehouden. Die deur waardoor de mensen voorheen toegang tot God hadden gevonden, stond niet langer open. De Joden hadden geweigerd Hem te zoeken op de enige wijze waarop Hij toen gevonden kon worden, namelijk door de bediening in het heiligdom in de hemel. Daarom vonden zij geen gemeenschap met God. Voor hen was de deur gesloten. Zij hadden geen kennis van Christus als het ware offer en de enige Middelaar voor God; daarom konden zij de weldaden van Zijn middelaarschap niet ontvangen.”

> “The condition of the unbelieving Jews illustrates the condition of the careless and unbelieving among professed Christians, who are willingly ignorant of the work of our merciful High Priest. In the typical service, when the high priest entered the most holy place, all Israel were required to gather about the sanctuary and in the most solemn manner humble their souls before God, that they might receive the pardon of their sins and not be cut off from the congregation. How much more essential in this antitypical Day of Atonement that we understand the work of our High Priest and know what duties are required of us.

> “De toestand van de ongelovige Joden illustreert de toestand van de zorgelozen en ongelovigen onder de belijdende christenen, die willens onkundig zijn van het werk van onze barmhartige Hogepriester. In de zinnebeeldige dienst, wanneer de hogepriester het Allerheiligste binnenging, werd van geheel Israël verlangd dat het zich rondom het heiligdom verzamelde en op de plechtigste wijze zijn ziel voor God verootmoedigde, opdat het de vergeving van zijn zonden mocht ontvangen en niet uit de gemeente zou worden afgesneden. Hoeveel noodzakelijker is het dan op deze antitypische Grote Verzoendag dat wij het werk van onze Hogepriester verstaan en weten welke plichten van ons worden verlangd.”

> “Men cannot with impunity reject the warning which God in mercy sends them. A message was sent from heaven to the world in Noah’s day, and their salvation depended upon the manner in which they treated that message. Because they rejected the warning, the Spirit of God was withdrawn from the sinful race, and they perished in the waters of the Flood. In the time of Abraham, mercy ceased to plead with the guilty inhabitants of Sodom, and all but Lot with his wife and two daughters were consumed by the fire sent down from heaven. So in the days of Christ. The Son of God declared to the unbelieving Jews of that generation: ‘Your house is left unto you desolate.’ Matthew 23:38. Looking down to the last days, the same Infinite Power declares, concerning those who ‘received not the love of the truth, that they might be saved’: ‘For this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: that they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness.’ 2 Thessalonians 2:10–12. As they reject the teachings of His word, God withdraws His Spirit and leaves them to the deceptions which they love.” The Great Controversy, 430, 431.

> „Mensen kunnen niet ongestraft de waarschuwing verwerpen die God hun in barmhartigheid zendt. In de dagen van Noach werd vanuit de hemel een boodschap tot de wereld gezonden, en hun behoud hing af van de wijze waarop zij die boodschap behandelden. Omdat zij de waarschuwing verwierpen, werd de Geest van God aan het zondige mensengeslacht onttrokken, en zij kwamen om in de wateren van de zondvloed. In de tijd van Abraham hield de genade op te pleiten met de schuldige inwoners van Sodom, en allen behalve Lot met zijn vrouw en twee dochters werden verteerd door het vuur dat uit de hemel neerdaalde. Zo was het ook in de dagen van Christus. De Zoon van God verklaarde tot de ongelovige Joden van dat geslacht: ‘Zie, uw huis wordt aan u woest overgelaten.’ Matteüs 23:38. Vooruitziende naar de laatste dagen verklaart dezelfde oneindige Macht met betrekking tot hen die ‘de liefde der waarheid niet aangenomen hebben om zalig te worden’: ‘En daarom zal God hun zenden een kracht der dwaling, dat zij de leugen zouden geloven; opdat zij allen veroordeeld worden die de waarheid niet geloofd hebben, maar een welbehagen gehad hebben in de ongerechtigheid.’ 2 Thessalonicenzen 2:10–12. Naarmate zij de leringen van Zijn woord verwerpen, trekt God Zijn Geest terug en laat Hij hen over aan de verleidingen die zij liefhebben.” The Great Controversy, 430, 431.

Back to Articles