Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Eight

De Openbaring van Jezus Christus – Nummer Acht

The Birth of a Nation

De Geboorte van een Natie

Author

Jeff Pippenger

Published

October 31, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The Midnight Cry message in the beginning ended at the opening of the investigative judgment, and the Midnight Cry message ends, at the opening of the executive judgment. The third woe of Islam brings judgment upon the United States for the passage of the Sunday law, and it represents a continuing and escalating judgment upon the entire world for their acceptance of their own Sunday law under the pressure of the civil persecuting power, represented by the ten kings who have committed fornication with Jezebel, the whore of Tyre.

De boodschap van de Middernachtsroep eindigde in het begin bij de opening van het onderzoekend oordeel, en de boodschap van de Middernachtsroep eindigt bij de opening van het uitvoerend oordeel. De derde wee van de islam brengt oordeel over de Verenigde Staten wegens de aanneming van de zondagswet, en zij vertegenwoordigt een voortgaand en toenemend oordeel over de gehele wereld wegens hun aanvaarding van hun eigen zondagswet onder de druk van de burgerlijke vervolgende macht, voorgesteld door de tien koningen die hoererij hebben bedreven met Izebel, de hoer van Tyrus.

> “As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.

> „Wanneer Amerika, het land van godsdienstvrijheid, zich met het pausdom zal verenigen om het geweten te dwingen en de mensen te verplichten de valse sabbat te eren, zullen de volkeren van elk land op de aardbol ertoe worden gebracht haar voorbeeld te volgen.” Testimonies, deel 6, 18.

The Sunday law battle of the great controversy, is then fully engaged. Satan then appears to personate Christ.

De strijd om de zondagwet in de grote controverse wordt dan in volle omvang gevoerd. Satan verschijnt dan om Christus na te bootsen.

> “By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.

> „Door het decreet dat de instelling van het pausdom afdwingt in overtreding van de wet van God, zal onze natie zich volledig losmaken van de gerechtigheid. Wanneer het protestantisme haar hand over de kloof zal uitstrekken om de hand van de Roomse macht te grijpen, wanneer het over de afgrond zal reiken om de handen ineen te slaan met het spiritisme, wanneer ons land, onder de invloed van deze drievoudige verbintenis, elk beginsel van zijn Grondwet als een protestantse en republikeinse regering zal verwerpen en voorzieningen zal treffen voor de verbreiding van pauselijke leugens en misleidingen, dan mogen wij weten dat de tijd is gekomen voor Satans wonderbaarlijke werkzaamheid en dat het einde nabij is.” Testimonies, deel 5, 451.

National apostasy is followed by national ruin.

Nationale afval wordt gevolgd door nationale ondergang.

> “The people of the United States have been a favored people; but when they restrict religious liberty, surrender Protestantism, and give countenance to popery, the measure of their guilt will be full, and ‘national apostasy’ will be registered in the books of heaven. The result of this apostasy will be national ruin.” Review and Herald, May 2, 1893.

> “Het volk van de Verenigde Staten is een bevoorrecht volk geweest; maar wanneer zij de godsdienstvrijheid beperken, het protestantisme prijsgeven en het pausdom begunstigen, zal de maat van hun schuld vol zijn, en zal ‘nationale afvalligheid’ in de boeken des hemels worden opgetekend. Het gevolg van deze afvalligheid zal nationale ondergang zijn.” Review and Herald, 2 mei 1893.

The foolish Laodicean Adventists join hands with the papal power and are overthrown while the other flock of Christ that is still in Babylon escapes the hand of the papacy.

De dwaze Laodiceaanse adventisten slaan de handen ineen met de pauselijke macht en worden ten val gebracht, terwijl de andere kudde van Christus, die zich nog in Babylon bevindt, aan de hand van het pausdom ontkomt.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> Ook zal hij het Sieraadland binnentrekken, en vele landen zullen ten val komen; maar dezen zullen aan zijn hand ontkomen: Edom en Moab, en de voornaamsten van de kinderen van Ammon. Daniël 11:41.

Islam suddenly strikes the United States, as the seventh trumpet brings a judgment woe for the passage of the Sunday law.

De islam treft de Verenigde Staten plotseling, wanneer de zevende bazuin een wee van oordeel brengt wegens de invoering van de zondagswet.

> And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.

> En ik zag en hoorde een engel, vliegende in het midden des hemels, die met luider stem zeide: Wee, wee, wee hun die op de aarde wonen, vanwege de overige bazuinstemmen van de drie engelen die nog bazuinen zullen! Openbaring 8:13.

The ensign that represents the two witnesses in Revelation eleven is then portrayed by John in Revelation chapter twelve as a woman clothed with the sun, and prophetically portrayed with the symbolism of the beginning and the end.

Het vaandel dat de twee getuigen in Openbaring elf vertegenwoordigt, wordt vervolgens door Johannes in Openbaring hoofdstuk twaalf voorgesteld als een vrouw, bekleed met de zon, en profetisch uitgebeeld met de symboliek van het begin en het einde.

> And there appeared a great wonder in heaven; a woman clothed with the sun, and the moon under her feet, and upon her head a crown of twelve stars: And she being with child cried, travailing in birth, and pained to be delivered. And there appeared another wonder in heaven; and behold a great red dragon, having seven heads and ten horns, and seven crowns upon his heads. And his tail drew the third part of the stars of heaven, and did cast them to the earth: and the dragon stood before the woman which was ready to be delivered, for to devour her child as soon as it was born. And she brought forth a man child, who was to rule all nations with a rod of iron: and her child was caught up unto God, and to his throne. Revelation 12:1–5.

> En er verscheen een groot teken in de hemel: een vrouw, bekleed met de zon, en de maan onder haar voeten, en op haar hoofd een kroon van twaalf sterren; en zij, zwanger zijnde, riep uit in haar weeën en werd gekweld om te baren. En er verscheen een ander teken in de hemel; en zie, een grote rode draak, met zeven koppen en tien horens, en zeven kronen op zijn koppen. En zijn staart sleepte het derde deel van de sterren des hemels mee en wierp die op de aarde; en de draak stond vóór de vrouw die op het punt stond te baren, om haar kind te verslinden zodra het geboren was. En zij baarde een mannelijk kind, dat alle volken zou hoeden met een ijzeren staf; en haar kind werd weggerukt tot God en tot Zijn troon. Openbaring 12:1–5.

She is standing upon the moon, and clothed with the sun. The moon is a reflection of the sun, and therefore prophetically typifies the sun. The twelve stars in her crown represent the twelve tribes of ancient Israel at the beginning of ancient Israel, which typify the twelve disciples at the end of ancient Israel. The twelve stars that are the twelve disciples at the end of ancient Israel, are also the twelve apostles at the beginning of modern Israel. They therefore typify the one hundred and forty-four thousand at the end of modern Israel, who are disciples and apostles. At the beginning of the history where the disciples represent both an ending of ancient Israel and the apostles the beginning of modern Israel, the woman who is the church, was pregnant with Christ. He is the “man child” who would be caught up to God after His death and resurrection.

Zij staat op de maan en is bekleed met de zon. De maan is een weerspiegeling van de zon en is daarom profetisch een type van de zon. De twaalf sterren in haar kroon vertegenwoordigen de twaalf stammen van het oude Israël aan het begin van het oude Israël, die op hun beurt een type zijn van de twaalf discipelen aan het einde van het oude Israël. De twaalf sterren, die aan het einde van het oude Israël de twaalf discipelen zijn, zijn tevens de twaalf apostelen aan het begin van het moderne Israël. Zij zijn daarom een type van de honderd vierenveertigduizend aan het einde van het moderne Israël, die discipelen en apostelen zijn. Aan het begin van de geschiedenis waarin de discipelen zowel het einde van het oude Israël vertegenwoordigen als de apostelen het begin van het moderne Israël, was de vrouw, die de gemeente is, zwanger van Christus. Hij is het „mannelijk kind” dat na Zijn dood en opstanding tot God zou worden opgenomen.

The woman therefore, also typifies the birth of the one hundred and forty-four thousand, who also ascend into heaven after being resurrected from the valley of death. Once they are in heaven, she would also give birth to another child, that represents the other flock that comes out of Babylon at the Sunday law.

De vrouw staat derhalve ook model voor de geboorte van de honderdvierenvierenveertigduizend, die eveneens opvaren naar de hemel nadat zij uit het dal des doods zijn opgewekt. Zodra zij in de hemel zijn, zou zij ook nog een ander kind baren, dat de andere kudde vertegenwoordigt die bij de zondagswet uit Babylon tevoorschijn komt.

> Before she travailed, she brought forth; before her pain came, she was delivered of a man child. Who hath heard such a thing? who hath seen such things? Shall the earth be made to bring forth in one day? or shall a nation be born at once? for as soon as Zion travailed, she brought forth her children. Shall I bring to the birth, and not cause to bring forth? saith the Lord: shall I cause to bring forth, and shut the womb? saith thy God. Isaiah 66:7–9.

> Voordat zij weeën kreeg, heeft zij gebaard; voordat haar smart kwam, is zij van een mannelijk kind verlost. Wie heeft ooit zoiets gehoord? wie heeft zulke dingen gezien? Zou een land op één dag worden voortgebracht? of zou een volk in één keer geboren worden? Want zodra Sion weeën kreeg, heeft zij haar kinderen gebaard. Zou Ik tot de geboorte brengen en niet doen baren? zegt de HEERE; zou Ik doen baren en de baarmoeder toesluiten? zegt uw God. Jesaja 66:7–9.

In the time of the earth beast’s rule, a nation is born at once. That nation is the one hundred and forty-four thousand, for they are those who perfectly reflect the character of Christ. They are those typified by the “man child” Jesus. They are Isaiah’s “man child,” who is born before the woman goes into labor. The dead dry bones that the world rejoiced over when they were murdered by the beast from the bottomless pit, will be comforted in Jerusalem, and they will then rejoice with the woman who brings forth the “man child.” They are brought forth before she travails and then she travails and brings forth “her” other “children,” as the Gentiles then respond to the message of the third angel as a flowing river, as the message sweeps across the land as a tidal wave. They are born in a great crisis, representing her travail. The woman of Revelation twelve, essentially has twins. The first born are the one hundred and forty-four thousand who are identified as the first fruits, and the Gentiles as the great ingathering of the summertime harvest.

In de tijd van de heerschappij van het beest uit de aarde wordt in één keer een volk geboren. Dat volk zijn de honderd vierenveertigduizend, want zij zijn het die het karakter van Christus volmaakt weerspiegelen. Zij zijn degenen die werden voorgesteld in de „mannelijke Zoon”, Jezus. Zij zijn Jesaja’s „mannelijke Zoon”, die geboren wordt voordat de vrouw in barensnood raakt. De dode, dorre beenderen waarover de wereld zich verheugde toen zij werden vermoord door het beest uit de bodemloze put, zullen in Jeruzalem getroost worden, en vervolgens zullen zij zich verheugen met de vrouw die de „mannelijke Zoon” voortbrengt. Zij worden voortgebracht voordat zij weeën heeft, en daarna raakt zij in barensnood en brengt zij „haar” andere „kinderen” voort, wanneer de heidenen dan reageren op de boodschap van de derde engel als een stromende rivier, terwijl de boodschap als een vloedgolf over het land trekt. Zij worden geboren in een grote crisis, die haar barensnood vertegenwoordigt. De vrouw van Openbaring twaalf heeft in wezen een tweeling. De eerstgeborenen zijn de honderd vierenveertigduizend, die worden aangeduid als de eerstelingen, en de heidenen als de grote inzameling van de oogst van de zomer.

> Rejoice ye with Jerusalem, and be glad with her, all ye that love her: rejoice for joy with her, all ye that mourn for her: That ye may suck, and be satisfied with the breasts of her consolations; that ye may milk out, and be delighted with the abundance of her glory. For thus saith the Lord, Behold, I will extend peace to her like a river, and the glory of the Gentiles like a flowing stream: then shall ye suck, ye shall be borne upon her sides, and be dandled upon her knees. As one whom his mother comforteth, so will I comfort you; and ye shall be comforted in Jerusalem. And when ye see this, your heart shall rejoice, and your bones shall flourish like an herb: and the hand of the Lord shall be known toward his servants, and his indignation toward his enemies. Isaiah 66:10–14.

> Verblijdt u met Jeruzalem en juicht over haar, allen die haar liefhebben; verheugt u met haar met blijdschap, allen die over haar treuren; opdat gij moogt zuigen en verzadigd worden aan de borsten van haar vertroostingen; opdat gij moogt drinken en u verlustigen in de overvloed van haar heerlijkheid. Want zo zegt de HEERE: Zie, Ik zal vrede tot haar uitstrekken als een rivier, en de heerlijkheid der heidenen als een overvloeiende beek; dan zult gij zuigen, gij zult op de zijde gedragen en op de knieën gewiegd worden. Zoals iemand door zijn moeder getroost wordt, zo zal Ik u troosten; en gij zult in Jeruzalem getroost worden. En wanneer gij dit ziet, zal uw hart zich verblijden, en uw beenderen zullen groeien als het jonge groen; en de hand des HEEREN zal bekend worden aan Zijn knechten, en Zijn gramschap aan Zijn vijanden. Jesaja 66:10–14.

Those that “mourn” for Jerusalem are those that sigh and cry for the abominations done within her and who have been sealed, and they are sealed in advance of the Sunday law. We are now in the “closing work for the church,” which are the final moments of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

Zij die over Jeruzalem „treuren”, zijn degenen die zuchten en wenen over de gruwelen die in haar midden bedreven worden en die verzegeld zijn; en zij worden verzegeld voorafgaand aan de zondagswet. Wij bevinden ons thans in het „afsluitende werk voor de kerk”, dat de laatste ogenblikken vormt van de verzegeling van de honderd vierenveertigduizend.

> “The true people of God, who have the spirit of the work of the Lord and the salvation of souls at heart, will ever view sin in its real, sinful character. They will always be on the side of faithful and plain dealing with sins which easily beset the people of God. Especially in the closing work for the church, in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand who are to stand without fault before the throne of God, will they feel most deeply the wrongs of God’s professed people. This is forcibly set forth by the prophet’s illustration of the last work under the figure of the men each having a slaughter weapon in his hand. One man among them was clothed with linen, with a writer’s inkhorn by his side. ‘And the Lord said unto him, Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’” Testimonies, volume 3, 266.

> “Het ware volk van God, dat de geest van het werk des Heeren en het heil der zielen ter harte neemt, zal de zonde altijd zien in haar werkelijke, zondige karakter. Het zal steeds staan aan de zijde van een trouwe en onomwonden behandeling van zonden die het volk van God zo licht omringen. Vooral in het afsluitende werk voor de gemeente, in de verzegelingstijd van de honderdvierenveertigduizend die zonder smet voor de troon van God zullen staan, zullen zij het onrecht van Gods belijdende volk het diepst gevoelen. Dit wordt krachtig voorgesteld door de illustratie van de profeet van het laatste werk onder het beeld van de mannen die ieder een slachtwapen in zijn hand hadden. Eén man onder hen was met linnen bekleed, met een schrijversinktkoker aan zijn zijde. ‘En de Heere zeide tot hem: Ga door het midden van de stad, door het midden van Jeruzalem, en zet een teken op de voorhoofden van de mannen die zuchten en roepen over al de gruwelen die in haar midden gedaan worden.’” Testimonies, deel 3, 266.

Those that “sigh and cry” are sealed before the destroying angels with the slaughter weapons go through the church, which is represented as Jerusalem.

Zij die „zuchten en jammeren”, worden verzegeld voordat de verderfengelen met de slachtwapens door de gemeente trekken, die als Jeruzalem wordt voorgesteld.

> “The command is: ‘Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’ These sighing, crying ones had been holding forth the words of life; they had reproved, counseled, and entreated. Some who had been dishonoring God repented and humbled their hearts before Him. But the glory of the Lord had departed from Israel; although many still continued the forms of religion, His power and presence were lacking.

> Het bevel luidt: ‘Ga dwars door het midden van de stad, dwars door het midden van Jeruzalem, en zet een teken op de voorhoofden van de mannen die zuchten en klagen over al de gruwelen die in haar midden bedreven worden.’ Deze zuchtende, klagende personen hadden de woorden des levens verkondigd; zij hadden bestraft, raad gegeven en gesmeekt. Sommigen die God onteerd hadden, kwamen tot berouw en verootmoedigden hun hart voor Hem. Maar de heerlijkheid des Heren was van Israël geweken; hoewel velen nog steeds de vormen van godsdienst bleven onderhouden, ontbraken Zijn kracht en tegenwoordigheid.

> “In the time when His wrath shall go forth in judgments, these humble, devoted followers of Christ will be distinguished from the rest of the world by their soul anguish, which is expressed in lamentation and weeping, reproofs and warnings. While others try to throw a cloak over the existing evil, and excuse the great wickedness everywhere prevalent, those who have a zeal for God’s honor and a love for souls will not hold their peace to obtain favor of any. Their righteous souls are vexed day by day with the unholy works and conversation of the unrighteous. They are powerless to stop the rushing torrent of iniquity, and hence they are filled with grief and alarm. They mourn before God to see religion despised in the very homes of those who have had great light. They lament and afflict their souls because pride, avarice, selfishness, and deception of almost every kind are in the church. The Spirit of God, which prompts to reproof, is trampled underfoot, while the servants of Satan triumph. God is dishonored, the truth made of none effect.

> “In de tijd dat Zijn toorn in oordelen zal uitgaan, zullen deze nederige, toegewijde volgelingen van Christus zich van de overige wereld onderscheiden door hun zieleangst, die tot uiting komt in klagen en wenen, bestraffingen en waarschuwingen. Terwijl anderen trachten een dekmantel over het bestaande kwaad te werpen en de grote goddeloosheid die overal heerst te verontschuldigen, zullen zij die ijveren voor Gods eer en de zielen liefhebben, niet zwijgen om iemands gunst te verwerven. Hun rechtvaardige zielen worden dag aan dag gekweld door de onheilige werken en wandel van de onrechtvaardigen. Zij zijn machteloos om de voortstormende stroom van ongerechtigheid te keren, en daarom zijn zij vervuld van smart en ontzetting. Zij treuren voor God wanneer zij zien dat de godsdienst wordt veracht in juist de huizen van hen die groot licht hebben ontvangen. Zij klagen en verootmoedigen hun zielen, omdat hoogmoed, hebzucht, zelfzucht en bedrog van bijna elke soort in de gemeente zijn. De Geest van God, die tot bestraffing aandringt, wordt met voeten getreden, terwijl de dienaren van Satan triomferen. God wordt onteerd, de waarheid krachteloos gemaakt.

> “The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.

> “De klasse die geen smart gevoelt over haar eigen geestelijke achteruitgang, noch treurt over de zonden van anderen, zal zonder het zegel van God worden gelaten. De Heere geeft Zijn boodschappers, de mannen met verderfbrengende wapenen in hun handen, de opdracht: ‘Gaat gij hem achterna door de stad, en slaat toe: uw oog spare niet, noch hebt medelijden: doodt volkomen oud en jong, zowel maagden als kleine kinderen en vrouwen; maar nadert niemand op wie het teken is; en begint bij Mijn heiligdom. Toen begonnen zij bij de oude mannen die vóór het huis waren.”

> “Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.” Testimonies, volume 5, 210, 211.

> ‘Hier zien wij dat de kerk—het heiligdom des Heren—als eerste de slag van Gods toorn voelde. De oude mannen, degenen aan wie God groot licht had geschonken en die als bewakers van de geestelijke belangen van het volk hadden gestaan, hadden hun vertrouwen beschaamd. Zij hadden het standpunt ingenomen dat wij niet behoeven uit te zien naar wonderen en de duidelijke openbaring van Gods macht zoals in vroegere dagen. De tijden zijn veranderd. Deze woorden versterken hun ongeloof, en zij zeggen: De Here zal noch goeddoen, noch kwaad doen. Hij is te barmhartig om Zijn volk met gericht te bezoeken. Zo is “Vrede en veiligheid” de roep van mannen die nooit meer hun stem als een bazuin zullen verheffen om Gods volk hun overtredingen en het huis van Jakob hun zonden te tonen. Deze stomme honden die niet wilden blaffen, zijn degenen die de rechtvaardige wraak van een vertoornde God voelen. Mannen, jonge vrouwen en kleine kinderen komen allen tezamen om.’ Testimonies, deel 5, 210, 211.

Isaiah forty begins by employing the symbolism of a doubling, which is a prophetic marker of the Midnight Cry message that is a second message that unites with the message of the fall of Babylon. The fall of Babylon is doubled when it is expressed prophetically. The phrase is “Babylon is fallen, is fallen.”

Jesaja veertig begint met het gebruik van de symboliek van een verdubbeling, die een profetisch kenmerk is van de boodschap van de Middernachtsroep, een tweede boodschap die zich verenigt met de boodschap van de val van Babylon. De val van Babylon wordt verdubbeld wanneer zij profetisch wordt uitgedrukt. De formulering luidt: “Babylon is gevallen, is gevallen.”

> And there followed another angel, saying, Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication. Revelation 14:8.

> En een andere engel volgde, die zei: Gevallen, gevallen is Babylon, die grote stad, omdat zij alle volken heeft doen drinken van de wijn van de toorn van haar hoererij. Openbaring 14:8.

There are two biblical falls of literal Babylon, and there are two biblical falls of spiritual Babylon. Together they represent four historical witnesses which identify the prophetic characteristics of Babylon’s fall.

Er zijn twee Bijbelse vallen van het letterlijke Babylon, en er zijn twee Bijbelse vallen van het geestelijke Babylon. Samen vormen zij vier historische getuigen die de profetische kenmerken van Babylons val identificeren.

> And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. Revelation 18:2.

> En hij riep met krachtige stem, zeggende: Gevallen, gevallen is Babylon, de grote, en het is geworden tot een woonplaats van duivelen, en een schuilplaats van elke onreine geest, en een kooi van elke onreine en hatelijke vogel. Openbaring 18:2.

Literal Babylon fell as Babel in the time of Nimrod, and literal Babylon also fell in the time of Belshazzar. Spiritual Babylon fell in 1798, and its final fall is repeatedly illustrated in the Scriptures. For this reason, the message of the fall of Babylon contains the prophetic symbolism of the doubling. With Babylon’s fall there is a doubling, but there are also two other primary prophetic reasons for the phenomenon of doubling.

Het letterlijke Babylon viel als Babel in de dagen van Nimrod, en het letterlijke Babylon viel ook in de dagen van Belsazar. Het geestelijke Babylon viel in 1798, en zijn uiteindelijke val wordt herhaaldelijk in de Schriften geïllustreerd. Om deze reden bevat de boodschap van de val van Babylon de profetische symboliek van de verdubbeling. Met de val van Babylon is er een verdubbeling, maar er zijn ook nog twee andere voornaamste profetische redenen voor het verschijnsel van verdubbeling.

The second reason is that as a message it represents a message that is joined by a second message. It represents two messages. There are other significant truths associated with the meaning and structure of the second angel’s message, but we are simply noting that Isaiah’s final prophetic narrative that begins in chapter forty, begins with the doubling of the symbol of the Comforter, which Christ promised to provide His people, while he tarried in the heavenly sanctuary.

De tweede reden is dat zij als boodschap een boodschap vertegenwoordigt die door een tweede boodschap wordt vergezeld. Zij vertegenwoordigt twee boodschappen. Er zijn andere belangrijke waarheden verbonden met de betekenis en structuur van de boodschap van de tweede engel, maar wij merken hier eenvoudig op dat Jesaja’s laatste profetische verhandeling, die in hoofdstuk veertig aanvangt, begint met de verdubbeling van het symbool van de Trooster, die Christus beloofde aan Zijn volk te geven, terwijl Hij vertoefde in het hemelse heiligdom.

> Comfort ye, comfort ye my people, saith your God. Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. Isaiah 40:1, 2.

> Troost, troost Mijn volk, zegt uw God. Spreekt naar het hart van Jeruzalem en roept haar toe, dat haar strijd vervuld is, dat haar ongerechtigheid verzoend is; want zij heeft uit de hand des Heren het dubbele ontvangen voor al haar zonden. Jesaja 40:1, 2.

There is no other passage in the Bible that speaks more specifically concerning the element of Christ’s character as the Alpha and Omega, as the passage in Isaiah forty to the end of the book. As the Alpha and Omega, Christ places the signature of His name as Alpha and Omega upon this passage, for when you get to the end of Isaiah, he once again refers to the Comforter, for Christ is the Word, and He is the beginning and ending.

Er is geen andere passage in de Bijbel die specifieker spreekt over het element van Christus’ karakter als de Alfa en de Omega dan de passage in Jesaja veertig tot aan het einde van het boek. Als de Alfa en de Omega plaatst Christus de handtekening van Zijn naam als Alfa en Omega op deze passage, want wanneer men aan het einde van Jesaja komt, verwijst hij opnieuw naar de Trooster, want Christus is het Woord, en Hij is het begin en het einde.

> Thus saith the Lord, The heaven is my throne, and the earth is my footstool: where is the house that ye build unto me? and where is the place of my rest? For all those things hath mine hand made, and all those things have been, saith the Lord: but to this man will I look, even to him that is poor and of a contrite spirit, and trembleth at my word. He that killeth an ox is as if he slew a man; he that sacrificeth a lamb, as if he cut off a dog’s neck; he that offereth an oblation, as if he offered swine’s blood; he that burneth incense, as if he blessed an idol. Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before mine eyes, and chose that in which I delighted not. Isaiah 66:1–4.

> Zo zegt de HEERE: De hemel is Mijn troon, en de aarde is de voetbank Mijner voeten; waar is dan het huis dat gij Mij zoudt bouwen, en waar de plaats Mijner rust? Want al die dingen heeft Mijn hand gemaakt, en al die dingen zijn geworden, spreekt de HEERE; maar op dezen zal Ik zien: op de arme en verslagene van geest, en die voor Mijn woord beeft. Wie een rund slacht, is als hij die een mens doodslaat; wie een lam offert, als hij die een hond de nek breekt; wie een spijsoffer brengt, als hij die varkensbloed offert; wie reukwerk brandt, als hij die een afgod zegent. Ja, zij hebben hun eigen wegen verkozen, en hun ziel schept behagen in hun gruwelen. Daarom zal Ik ook hun begoochelingen verkiezen, en hun vrezen over hen doen komen; omdat niemand antwoordde toen Ik riep, zij niet hoorden toen Ik sprak, maar deden wat kwaad is in Mijn ogen, en verkozen wat Mij niet behaagde. Jesaja 66:1–4.

The question is raised concerning what house did God’s people build for Him? Did they raise Peter’s spiritual house or the synagogue of Satan? God identifies that the house that He built, is made up of those that are of a “poor and of a contrite spirit, and” those who “trembleth at” God’s “word.” He contrasts those who tremble at His word with another class that offer unclean offerings, who have chosen their own way. Those of the class that are offering unclean offerings will find as did the Jews, that their house is to be left to them desolate.

De vraag wordt opgeworpen welk huis Gods volk voor Hem heeft gebouwd. Hebben zij Petrus’ geestelijk huis opgericht of de synagoge van Satan? God maakt duidelijk dat het huis dat Hij heeft gebouwd, bestaat uit hen die “arm en verslagen van geest” zijn, en uit hen die “sidderen voor” Gods “woord”. Hij stelt hen die sidderen voor Zijn woord tegenover een andere klasse, die onreine offers brengt en die haar eigen weg heeft verkozen. Degenen van de klasse die onreine offers brengt, zullen ervaren, evenals de Joden, dat hun huis hun woest zal worden gelaten.

All the prophets speak of the end of the world, and this is an illustration of the distinction between the wise, who tremble at His Word, and the foolish that are offering abominations to God, abominations that their souls delight in. For this reason, God will choose the delusions for the foolish Laodicean virgins, which is the delusion which the apostle Paul identifies is brought about for accepting a “lie.”

Alle profeten spreken over het einde van de wereld, en dit is een illustratie van het onderscheid tussen de wijzen, die beven voor Zijn Woord, en de dwazen, die God gruwelen offeren, gruwelen waarin hun zielen behagen scheppen. Om deze reden zal God voor de dwaze Laodiceese maagden de dwalingen verkiezen, namelijk de dwaling waarvan de apostel Paulus aangeeft dat zij teweeggebracht wordt doordat men de „leugen” aanneemt.

The “lie” is a specific symbol in Adventism’s history, and it was accepted by the builders in 1863, and built upon throughout Advent history. It was a lie that produced a false foundation, and they there began to erect a counterfeit false temple. Their work of counterfeiting the true temple continues until “the last days.” Isaiah places the context of chapter sixty-six within the separation of the wise and foolish virgins. Isaiah is identifying the prophetic history that he marked in the first verse of Isaiah forty when Christ promised to send the Comforter three and a half symbolic days after the disappointment of July 18, 2020.

De „leugen” is een specifiek symbool in de geschiedenis van het adventisme, en zij werd in 1863 door de bouwers aanvaard en gedurende de gehele adventgeschiedenis verder uitgebouwd. Het was een leugen die een valse grondslag voortbracht, en daar begonnen zij een nagemaakte valse tempel op te richten. Hun werk van nabootsing van de ware tempel gaat voort tot „de laatste dagen”. Jesaja plaatst de context van hoofdstuk zesenzestig binnen de scheiding van de wijze en dwaze maagden. Jesaja identificeert de profetische geschiedenis die hij in het eerste vers van Jesaja veertig markeerde, toen Christus beloofde de Trooster te zenden drie en een halve symbolische dagen na de teleurstelling van 18 juli 2020.

> Hear the word of the Lord, ye that tremble at his word; Your brethren that hated you, that cast you out for my name’s sake, said, Let the Lord be glorified: but he shall appear to your joy, and they shall be ashamed. A voice of noise from the city, a voice from the temple, a voice of the Lord that rendereth recompence to his enemies. Isaiah 66:5, 6.

> Hoort het woord des HEEREN, gij die beeft voor Zijn woord: Uw broeders, die u haatten, die u verstieten om Mijns Naams wil, zeiden: De HEERE worde verheerlijkt; maar Hij zal verschijnen tot uw vreugde, en zij zullen beschaamd worden. Een stem van rumoer uit de stad, een stem uit de tempel, een stem des HEEREN, Die vergelding oefent aan Zijn vijanden. Jesaja 66:5, 6.

From 1798 to 1844, in the movement of the Millerites, the Lord erected a spiritual temple that, as the messenger of the covenant He came suddenly unto in 1844. The Lord erects a spiritual temple in the movement of the one hundred and forty-four thousand, that He might suddenly come and enter into covenant with that temple. Peter, in his first epistle, chapter two calls that temple a “spiritual house.” Those that “hear the word of the Lord” are those that John in the Revelation refers to when he says those that hear are “blessed.” They are the ensign, for the ensign is made up of “the outcasts of Israel.” The foolish Laodiceans will be ashamed when the Lord glorifies Himself in the Philadelphians who tremble at His Word, and His Word is “truth.”

Van 1798 tot 1844 heeft de Heer in de beweging der Millerieten een geestelijke tempel opgericht, waartoe Hij als de Boodschapper van het verbond in 1844 plotseling kwam. De Heer richt in de beweging van de honderd vierenveertigduizend een geestelijke tempel op, opdat Hij plotseling zou komen en met die tempel in verbond zou treden. Petrus noemt die tempel in zijn eerste zendbrief, hoofdstuk twee, een „geestelijk huis”. Zij die „het woord des HEEREN horen” zijn degenen naar wie Johannes in de Openbaring verwijst wanneer hij zegt dat zij die horen „zalig” zijn. Zij zijn de banier, want de banier bestaat uit „de verdrevenen van Israël”. De dwaze Laodicenzen zullen beschaamd worden wanneer de Heer Zichzelf verheerlijkt in de Filadelfiërs die voor Zijn Woord beven, en Zijn Woord is „waarheid”.

The three voices that are heard during the period when the wise and foolish are being separated from the other class, comes from “the city,” from “the temple” and from “the Lord that renders recompense.” The first “voice” from the city is “a voice of noise,” and the “noise” is the arrival of the Comforter that comes suddenly.

De drie stemmen die worden gehoord gedurende de periode waarin de wijzen en de dwazen van de andere klasse worden gescheiden, komen uit „de stad”, uit „de tempel” en van „de Heer die vergelding oefent”. De eerste „stem” uit de stad is „een stem van rumoer”, en het „rumoer” is de komst van de Trooster, die plotseling komt.

> And when the day of Pentecost was fully come, they were all with one accord in one place. And suddenly there came a sound from heaven as of a rushing mighty wind, and it filled all the house where they were sitting. And there appeared unto them cloven tongues like as of fire, and it sat upon each of them. Acts 2:1-3.

> En toen de dag van Pinksteren vervuld werd, waren zij allen eendrachtig bijeen op één plaats. En plotseling kwam er uit de hemel een geluid als van een geweldige, voortgedreven wind, en het vervulde heel het huis waar zij zaten. En aan hen werden tongen als van vuur gezien, die zich verdeelden, en het zette zich op ieder van hen. Handelingen 2:1-3.

The word translated as “sound” in Acts chapter two, verse two, means a “noise,” and a “rumor.” A “rumor,” is a prophecy. The “sound” or “noise” that comes from “the city” is represented by “a mighty wind.” The “voice of noise from the city,” is the “rumor” or prophetic message of Islam that marks the arrival of the Comforter in the valley of dry bones that were slain in “the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified.”

Het woord dat in Handelingen, hoofdstuk twee, vers twee, met „geluid” is vertaald, betekent „gerucht” en „rumoer”. Een „gerucht” is een profetie. Het „geluid” of „rumoer” dat uit „de stad” komt, wordt voorgesteld door „een geweldige wind”. De „stem van rumoer uit de stad” is het „gerucht” of de profetische boodschap van de islam die de komst van de Trooster markeert in het dal van de dorre beenderen die gedood werden op „de straat van de grote stad, die geestelijk genoemd wordt Sodom en Egypte, waar ook onze Heere gekruisigd is.”

In chapter forty of Isaiah, the “voice” that was to prepare the way for “the messenger of the covenant,” asked what message he should “cry.” He was told to “cry” the message of Islam. In Acts the “sound” that filled Peter’s spiritual “house” was a “rushing mighty wind,” which in Ezekiel thirty-seven, came from the four winds of Islam.

In hoofdstuk veertig van Jesaja vroeg de „stem” die de weg moest bereiden voor „de boodschapper van het verbond”, welke boodschap zij moest „uitroepen”. Haar werd gezegd de boodschap van de islam „uit te roepen”. In Handelingen was het „geluid” dat Peters geestelijke „huis” vervulde een „geweldige, voortgedreven wind”, die in Ezechiël zevenendertig uit de vier winden van de islam kwam.

> A voice of noise from the city, a voice from the temple, a voice of the Lord that rendereth recompence to his enemies. Isaiah 66:6.

> Een stem van rumoer uit de stad, een stem uit de tempel, een stem des HEEREN, die vergelding oefent aan Zijn vijanden. Jesaja 66:6.

From the street where our Lord was crucified the Comforter first informs the “voice” of the one who cries in the wilderness, what the message is to be. Then the mighty army that is the temple that has been erected, as typified in the beginning movement from 1798 to 1844, swells the cry. The movement of the mighty army as they proclaim the cry of Islam leads to the third “voice” identifying God’s voice of the judgment upon the United States for the passage of the Sunday law. It is there that the Lord renders recompense. The three voices are governed within the structure of the hidden history of the seven thunders, which represents the beginning, middle and ending letters of the Hebrew word that was created by the Wonderful Linguist and is translated as “truth”. You cannot make this stuff up!

Vanaf de straat waar onze Heer werd gekruisigd, onderricht de Trooster eerst de „stem” van hem die roept in de woestijn over wat de boodschap moet zijn. Vervolgens doet het machtige leger, dat de tempel is die is opgericht, zoals getypeerd in de beginbeweging van 1798 tot 1844, de roep aanzwellen. De beweging van het machtige leger, terwijl zij de roep aangaande de islam verkondigen, leidt tot de derde „stem”, die Gods stem van het oordeel over de Verenigde Staten vanwege de aanneming van de zondagswet identificeert. Daar is het dat de Heer vergelding voltrekt. De drie stemmen worden bestuurd binnen de structuur van de verborgen geschiedenis van de zeven donderslagen, die de begin-, midden- en eindletters vertegenwoordigt van het Hebreeuwse woord dat door de Wonderlijke Taalkundige werd gevormd en wordt vertaald als „waarheid”. Je kunt dit niet verzinnen!

In agreement with the prophetic history we have been identifying, Isaiah then addresses the birth of a nation.

In overeenstemming met de profetische geschiedenis die wij hebben geïdentificeerd, spreekt Jesaja vervolgens over de geboorte van een natie.

> Before she travailed, she brought forth; before her pain came, she was delivered of a man child. Who hath heard such a thing? who hath seen such things? Shall the earth be made to bring forth in one day? or shall a nation be born at once? for as soon as Zion travailed, she brought forth her children. Shall I bring to the birth, and not cause to bring forth? saith the Lord: shall I cause to bring forth, and shut the womb? saith thy God. Isaiah 66:7–9.

> Eer zij weeën kreeg, heeft zij gebaard; eer haar smart over haar kwam, werd zij van een mannelijk kind verlost. Wie heeft ooit zulk een ding gehoord? wie heeft dergelijke dingen gezien? Zou de aarde op één dag voortbrengen? of zou een volk op eenmaal geboren worden? Want zodra Sion weeën kreeg, heeft zij haar kinderen gebaard. Zou Ik tot de geboorte brengen en niet doen baren? zegt de HEERE; zou Ik doen baren en de baarmoeder toesluiten? zegt uw God. Jesaja 66:7–9.

The nation that is born before the woman travails was recently in the street, dead and dry while the whole world rejoiced over her circumstances. But when the two witnesses stood, those who had been rejoicing in their death were afraid. Once the dead dry slain bodies stand up as a nation, all that love Jerusalem will then rejoice with her. Those that love Jerusalem include not only the nation of the one hundred and forty-four thousand, but also God’s other flock that are then called out of Babylon. The resurrection from the disappointment of July 18, 2020, is accomplished by the arrival of the Comforter, which will make the dead dry “bones” “flourish like an herb.”

De natie die geboren wordt voordat de vrouw barensweeën heeft, lag onlangs op de straat, dood en dor, terwijl de hele wereld zich over haar omstandigheden verheugde. Maar toen de twee getuigen opstonden, werden zij die zich over hun dood hadden verheugd, bevreesd. Zodra de dode, dorre, gedode lichamen als een natie opstaan, zullen allen die Jeruzalem liefhebben zich dan met haar verheugen. Tot hen die Jeruzalem liefhebben behoren niet alleen de natie van de honderd vierenveertigduizend, maar ook Gods andere kudde, die dan uit Babylon wordt geroepen. De opstanding uit de teleurstelling van 18 juli 2020 wordt teweeggebracht door de komst van de Trooster, die de dode, dorre „beenderen” zal doen „bloeien als een kruid.”

> Rejoice ye with Jerusalem, and be glad with her, all ye that love her: rejoice for joy with her, all ye that mourn for her: That ye may suck, and be satisfied with the breasts of her consolations; that ye may milk out, and be delighted with the abundance of her glory. For thus saith the Lord, Behold, I will extend peace to her like a river, and the glory of the Gentiles like a flowing stream: then shall ye suck, ye shall be borne upon her sides, and be dandled upon her knees. As one whom his mother comforteth, so will I comfort you; and ye shall be comforted in Jerusalem. And when ye see this, your heart shall rejoice, and your bones shall flourish like an herb: and the hand of the Lord shall be known toward his servants, and his indignation toward his enemies. Isaiah 66:10–14.

> Verblijdt u met Jeruzalem en verheugt u met haar, allen die haar liefhebt; juicht van vreugde met haar, allen die om haar treurt; opdat gij moogt zuigen en verzadigd worden aan de borsten van haar vertroostingen; opdat gij moogt drinken en u verlustigen in de overvloed van haar heerlijkheid. Want zo zegt de HEERE: Zie, Ik zal vrede tot haar uitstrekken als een rivier, en de heerlijkheid der heidenen als een overvloeiende beek; dan zult gij zuigen, gij zult op de zijde gedragen en op de knieën liefkozend gewiegd worden. Gelijk iemand die door zijn moeder vertroost wordt, zo zal Ik u vertroosten; en gij zult in Jeruzalem vertroost worden. En wanneer gij dit ziet, zal uw hart zich verheugen, en uw beenderen zullen groeien als het jonge groen; en de hand des HEEREN zal bekend worden aan Zijn knechten, en Zijn gramschap aan Zijn vijanden. Jesaja 66:10–14.

The Alpha and Omega places the ending of Isaiah’s last narrative right where it started in the beginning, with the identification of the arrival of the Comforter. And as is always the case, with every message that represents the Elijah message, it is placed within the context of the Lord striking the earth with a curse.

De Alfa en de Omega plaatst het einde van Jesaja’s laatste verhaal precies daar waar het in het begin aanving, namelijk bij de identificatie van de komst van de Trooster. En zoals altijd het geval is met iedere boodschap die de Elia-boodschap vertegenwoordigt, wordt zij geplaatst binnen de context van het feit dat de Heer de aarde met een vloek slaat.

> For, behold, the Lord will come with fire, and with his chariots like a whirlwind, to render his anger with fury, and his rebuke with flames of fire. For by fire and by his sword will the Lord plead with all flesh: and the slain of the Lord shall be many. They that sanctify themselves, and purify themselves in the gardens behind one tree in the midst, eating swine’s flesh, and the abomination, and the mouse, shall be consumed together, saith the Lord. For I know their works and their thoughts: it shall come, that I will gather all nations and tongues; and they shall come, and see my glory. Isaiah 66:15–18.

> Want zie, de Heere zal komen met vuur, en met Zijn wagens als een wervelwind, om Zijn toorn in grimmigheid te vergelden en Zijn bestraffing met vuurvlammen. Want door vuur en door Zijn zwaard zal de Heere met alle vlees in het gericht treden; en de verslagenen des Heeren zullen velen zijn. Zij die zich heiligen en zich reinigen in de hoven, achter één boom in het midden, etende zwijnenvlees, en het verfoeilijke, en de muis, zullen tezamen verteerd worden, zegt de Heere. Want Ik ken hun werken en hun gedachten; het zal geschieden dat Ik alle volken en talen zal vergaderen; en zij zullen komen en Mijn heerlijkheid zien. Jesaja 66:15–18.

The foolish Laodicean Adventists that are behind the “tree” of the knowledge of good and evil that is “in the midst” of “the garden” of Eden, profess to be sanctifying and purifying themselves, while they are actually eating the unclean doctrines of Babylon, and hiding as did Adam and Eve because of the sins they loved too much to surrender. They shall be consumed with all the other nations. They are contrasted with the wise who will be a “sign.” The “sign” is the “ensign,” which represents the Sabbath, which is the sign of the Lord thy God that actually sanctifies His people.

De dwaze Laodiceaanse adventisten die zich bevinden achter de „boom” van de kennis van goed en kwaad, die „in het midden” van de „hof” van Eden staat, belijden dat zij zichzelf heiligen en reinigen, terwijl zij in werkelijkheid de onreine leerstellingen van Babylon eten en zich verbergen zoals Adam en Eva deden, vanwege de zonden die zij te liefhadden om prijs te geven. Zij zullen met al de andere volken verteerd worden. Zij worden tegenover de wijzen gesteld, die een „teken” zullen zijn. Het „teken” is de „banier”, die de sabbat voorstelt, welke het teken is van de Here, uw God, dat Zijn volk daadwerkelijk heiligt.

> Wherefore the children of Israel shall keep the sabbath, to observe the sabbath throughout their generations, for a perpetual covenant. It is a sign between me and the children of Israel for ever: for in six days the Lord made heaven and earth, and on the seventh day he rested, and was refreshed. Exodus 31:16, 17.

> Daarom zullen de kinderen Israëls de sabbat onderhouden, door de sabbat te vieren, al hun geslachten door, als een eeuwig verbond. Hij is voor altoos een teken tussen Mij en de kinderen Israëls; want in zes dagen heeft de HEERE de hemel en de aarde gemaakt, en op de zevende dag heeft Hij gerust en Zich verkwikt. Exodus 31:16, 17.

The wise are not hiding behind a tree of profession, they are lifted up as an ensign, presenting the glory of God in the final scenes of the great controversy. His glory is His character, and the element of His character that they represent to the world is Alpha and Omega, the beginning and ending, the first and last which is represented as “Truth.”

De wijzen verbergen zich niet achter een boom van belijdenis; zij worden opgeheven als een banier en openbaren de heerlijkheid van God in de laatste taferelen van de grote strijd. Zijn heerlijkheid is Zijn karakter, en het element van Zijn karakter dat zij aan de wereld vertegenwoordigen, is Alfa en Omega, het begin en het einde, de eerste en de laatste, hetgeen wordt voorgesteld als „Waarheid”.

> And I will set a sign among them, and I will send those that escape of them unto the nations, to Tarshish, Pul, and Lud, that draw the bow, to Tubal, and Javan, to the isles afar off, that have not heard my fame, neither have seen my glory; and they shall declare my glory among the Gentiles. And they shall bring all your brethren for an offering unto the Lord out of all nations upon horses, and in chariots, and in litters, and upon mules, and upon swift beasts, to my holy mountain Jerusalem, saith the Lord, as the children of Israel bring an offering in a clean vessel into the house of the Lord. And I will also take of them for priests and for Levites, saith the Lord. For as the new heavens and the new earth, which I will make, shall remain before me, saith the Lord, so shall your seed and your name remain. And it shall come to pass, that from one new moon to another, and from one sabbath to another, shall all flesh come to worship before me, saith the Lord. And they shall go forth, and look upon the carcases of the men that have transgressed against me: for their worm shall not die, neither shall their fire be quenched; and they shall be an abhorring unto all flesh. Isaiah 66:16–24.

> En Ik zal een teken onder hen oprichten, en Ik zal uit hen die ontkomen zijn zenden naar de volken, naar Tarsis, Pul en Lud, die de boog spannen, naar Tubal en Javan, naar de verre kustlanden, die Mijn roem niet hebben gehoord en Mijn heerlijkheid niet hebben gezien; en zij zullen Mijn heerlijkheid onder de heidenvolken verkondigen. En zij zullen al uw broeders uit alle volken de Heere ten offer brengen, op paarden, in wagens, in draagstoelen, op muildieren en op snelle dieren, naar Mijn heilige berg Jeruzalem, zegt de Heere, zoals de kinderen Israëls een offer in een rein vat brengen in het huis van de Heere. En ook uit hen zal Ik er nemen tot priesters en tot Levieten, zegt de Heere. Want zoals de nieuwe hemelen en de nieuwe aarde, die Ik maken zal, voor Mijn aangezicht zullen blijven bestaan, zegt de Heere, zo zullen ook uw nageslacht en uw naam blijven bestaan. En het zal geschieden dat van de ene nieuwe maan tot de andere, en van de ene sabbat tot de andere, alle vlees zal komen om zich voor Mijn aangezicht neer te buigen, zegt de Heere. En zij zullen uitgaan en de dode lichamen zien van de mannen die tegen Mij overtreden hebben; want hun worm zal niet sterven en hun vuur zal niet uitgeblust worden; en zij zullen voor alle vlees een afgrijzen zijn. Jesaja 66:16–24.

Isaiah’s final prophetic narrative begins with the arrival of the Comforter in July of 2023, and the narrative ends right where it started. It arrives in the hidden history of the seven thunders that is unsealed just before probation closes. It identifies the repetition of the Millerite movement at the beginning with the history of the movement of the one hundred and forty-four thousand at the end. It represents the message of the curse that accompanies the Elijah message as the message of Islam’s prophetic work of angering the nations as it is employed by the Lord to bring judgment ‘first’ upon the United States for a Sunday law, and ‘last’ upon the entire world, for the same rebellion.

Jesaja’s laatste profetische verhaallijn begint met de komst van de Trooster in juli 2023, en de verhaallijn eindigt precies waar zij begon. Zij komt tot ons in de verborgen geschiedenis van de zeven donderslagen, die kort voordat de genadetijd sluit, wordt ontzegeld. Zij identificeert de herhaling van de Milleritische beweging aan het begin met de geschiedenis van de beweging van de honderdvierenveertigduizend aan het einde. Zij stelt de boodschap van de vloek, die de Elia-boodschap vergezelt, voor als de boodschap van het profetische werk van de islam, namelijk het vertoornen van de volken, zoals dit door de Heere wordt aangewend om ‘eerst’ oordeel over de Verenigde Staten te brengen vanwege een zondagwet, en ‘ten slotte’ over de gehele wereld, wegens diezelfde opstandigheid.

We will continue our consideration of Isaiah’s last narrative in the next article.

Wij zullen onze beschouwing van Jesaja’s laatste verhalende passage in het volgende artikel voortzetten.

Back to Articles