Article

# The Book of Daniel - Number Five

Het Boek Daniël - Nummer Vijf

Seventy Years

Zeventig jaar

Author

Jeff Pippenger

Published

November 29, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Jehoiakim was the first of the last three kings of Judah, and when he was conquered by the Babylonians the seventy years of slavery for the southern kingdom began. Those seventy years identify the period of time that Babylon, the first kingdom of Bible prophecy would reign. In Isaiah chapter twenty-three, the whore of Tyre would be forgotten for seventy symbolic years that were prophetically identified as the days of one king. In Bible prophecy a king is a kingdom, and the days of the only kingdom of Bible prophecy which amounted to seventy years, was Babylon.

Jojakim was de eerste van de laatste drie koningen van Juda, en toen hij door de Babyloniërs werd overwonnen, begonnen voor het zuidelijke koninkrijk de zeventig jaren van slavernij. Die zeventig jaren duiden de tijdsperiode aan waarin Babylon, het eerste koninkrijk van de Bijbelprofetie, zou heersen. In Jesaja hoofdstuk drieëntwintig zou de hoer van Tyrus gedurende zeventig symbolische jaren vergeten worden, die profetisch werden aangeduid als de dagen van één koning. In de Bijbelprofetie is een koning een koninkrijk, en de dagen van het enige koninkrijk van de Bijbelprofetie dat zeventig jaren besloeg, waren Babylon.

During that history, the whore of Tyre, who represents the papacy, would be forgotten. At the end of the seventy symbolic years, she would be remembered and go forth and commit fornication with all the kingdoms of the earth. Spiritual fornication is the unlawful relationship of the combination of church and state. At the end of the symbolic seventy years, the papacy would come into a relationship with the United Nations, represented by all the kings that the whore of Tyre commits fornication with at the end of the seventy symbolic years. The kingdom that reigns during the seventy symbolic years is the United States, the earth beast with two horns.

Gedurende die geschiedenis zou de hoer van Tyrus, die het pausdom vertegenwoordigt, vergeten worden. Aan het einde van de zeventig symbolische jaren zou zij in herinnering gebracht worden, uitgaan en hoererij bedrijven met alle koninkrijken der aarde. Geestelijke hoererij is de onwettige verhouding van de vereniging van kerk en staat. Aan het einde van de symbolische zeventig jaren zou het pausdom in een verhouding treden met de Verenigde Naties, vertegenwoordigd door al de koningen met wie de hoer van Tyrus aan het einde van de zeventig symbolische jaren hoererij bedrijft. Het koninkrijk dat gedurende de zeventig symbolische jaren regeert, zijn de Verenigde Staten, het aardbeest met de twee horens.

Daniel chapters one through five, outline the history of Babylon’s seventy years, and therefore those chapters represent the history of both horns of the earth beast. Chapters four and five identify Babylon’s first and last kings, and together those two chapters identify the history of the earth beast and its two horns. The judgment of the two horns, and the earth beast itself is represented by the judgment of the first king and the last king. Nebuchadnezzar’s judgment was banishment for “seven times,” while he lived as a wild beast for twenty-five hundred and twenty days off the grass and dew. Belshazzar’s judgment was written on the wall, and equated to the number twenty-five hundred and twenty, thus identifying that the judgment of the earth beast and its two horns is represented by the “seven times” of Leviticus twenty-six. This is based on the witness of two kings, and the two witnesses represent the first and the last.

Daniël hoofdstukken één tot en met vijf schetsen de geschiedenis van Babylons zeventig jaren, en daarom vertegenwoordigen die hoofdstukken de geschiedenis van beide horens van het beest uit de aarde. Hoofdstukken vier en vijf identificeren Babylons eerste en laatste koning, en samen identificeren die twee hoofdstukken de geschiedenis van het beest uit de aarde en zijn twee horens. Het oordeel over de twee horens, en over het beest uit de aarde zelf, wordt voorgesteld door het oordeel over de eerste koning en de laatste koning. Nebukadnezars oordeel was verbanning gedurende „zeven tijden”, terwijl hij gedurende tweeduizend vijfhonderd twintig dagen als een wild dier leefde van het gras en de dauw. Belsazars oordeel werd op de wand geschreven, en gelijkgesteld aan het getal tweeduizend vijfhonderd twintig, waarmee wordt aangeduid dat het oordeel over het beest uit de aarde en zijn twee horens wordt voorgesteld door de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig. Dit is gebaseerd op het getuigenis van twee koningen, en de twee getuigen vertegenwoordigen de eerste en de laatste.

The “seven times” is the stumbling stone for Adventism, and therefore cannot be recognized, though it is plainly there—for those who wish to see. It is the symbol of judgment of the nation (Babylon) that reigned for seventy years, and the symbol of judgment for the kingdom that reigns for seventy symbolic years. When William Miller presented his understanding of the “seven times” of Leviticus twenty-six, he employed Nebuchadnezzar’s twenty-five hundred and twenty days living as a beast in Daniel chapter four as one of the prophetic witnesses to uphold Leviticus twenty-six’s “seven times.” The “seven times” is both the foundation stone and the headstone in Zechariah chapter four. Jesus, Sister White, Isaiah and Peter identify it as the stone that becomes the head of the corner. It is the crowning doctrine of Bible prophecy, though it is essentially unseen by those who profess to be the messengers of the third angel.

De „zeven tijden” is de struikelsteen voor het adventisme en kan daarom niet worden erkend, hoewel zij duidelijk aanwezig is — voor hen die wensen te zien. Zij is het symbool van het oordeel over de natie (Babylon) die zeventig jaar regeerde, en het symbool van het oordeel over het koninkrijk dat zeventig symbolische jaren regeert. Toen William Miller zijn inzicht in de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig uiteenzette, gebruikte hij Nebukadnezars tweeduizend vijfhonderd twintig dagen waarin hij als een beest leefde in Daniël hoofdstuk vier als een van de profetische getuigen om de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig te staven. De „zeven tijden” is zowel de grondsteen als de hoeksteen in Zacharia hoofdstuk vier. Jezus, zuster White, Jesaja en Petrus duiden haar aan als de steen die tot hoofd des hoeks wordt. Zij is de kroonleer van de Bijbelse profetie, hoewel zij in wezen onzichtbaar is voor hen die belijden de boodschappers van de derde engel te zijn.

As we begin to consider the first six chapters of the book of Daniel, it is important to recognize that from the very outset the “seven times” is identified. When Jehoiakim was overthrown by Babylon, the captivity of seventy-years began. The book of Chronicles explains why they were taken captive for seventy years.

Wanneer wij de eerste zes hoofdstukken van het boek Daniël gaan beschouwen, is het van belang te erkennen dat de „zeven tijden” reeds vanaf het allereerste begin worden aangeduid. Toen Jojakim door Babel werd ten val gebracht, ving de zeventigjarige ballingschap aan. Het boek Kronieken verklaart waarom zij voor zeventig jaar in gevangenschap werden weggevoerd.

> Zedekiah was one and twenty years old when he began to reign, and reigned eleven years in Jerusalem. And he did that which was evil in the sight of the Lord his God, and humbled not himself before Jeremiah the prophet speaking from the mouth of the Lord. And he also rebelled against king Nebuchadnezzar, who had made him swear by God: but he stiffened his neck, and hardened his heart from turning unto the Lord God of Israel. Moreover all the chief of the priests, and the people, transgressed very much after all the abominations of the heathen; and polluted the house of the Lord which he had hallowed in Jerusalem. And the Lord God of their fathers sent to them by his messengers, rising up betimes, and sending; because he had compassion on his people, and on his dwelling place: But they mocked the messengers of God, and despised his words, and misused his prophets, until the wrath of the Lord arose against his people, till there was no remedy. Therefore he brought upon them the king of the Chaldees, who slew their young men with the sword in the house of their sanctuary, and had no compassion upon young man or maiden, old man, or him that stooped for age: he gave them all into his hand. And all the vessels of the house of God, great and small, and the treasures of the house of the Lord, and the treasures of the king, and of his princes; all these he brought to Babylon. And they burnt the house of God, and brake down the wall of Jerusalem, and burnt all the palaces thereof with fire, and destroyed all the goodly vessels thereof. And them that had escaped from the sword carried he away to Babylon; where they were servants to him and his sons until the reign of the kingdom of Persia: To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord spoken by the mouth of Jeremiah might be accomplished, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, All the kingdoms of the earth hath the Lord God of heaven given me; and he hath charged me to build him an house in Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? The Lord his God be with him, and let him go up. 2 Chronicles 36:11–23.

> Sedekia was eenentwintig jaar oud toen hij koning werd, en hij regeerde elf jaar te Jeruzalem. En hij deed wat kwaad was in de ogen van de HEERE, zijn God, en hij verootmoedigde zich niet voor de profeet Jeremia, die sprak uit de mond des HEEREN. Ook kwam hij in opstand tegen koning Nebukadnezar, die hem bij God had doen zweren; maar hij verstokte zijn nek en verhardde zijn hart, zodat hij zich niet bekeerde tot de HEERE, de God van Israël. Ook overtraden al de oversten der priesters en het volk zeer, naar al de gruwelen der heidenen; en zij verontreinigden het huis des HEEREN, dat Hij geheiligd had te Jeruzalem. En de HEERE, de God hunner vaderen, zond hun vroeg en laat door zijn boden waarschuwingen, omdat Hij medelijden had met zijn volk en met zijn woonplaats. Maar zij bespotten de boden Gods, verachtten zijn woorden en mishandelden zijn profeten, totdat de grimmigheid des HEEREN tegen zijn volk opsteeg, totdat er geen herstel meer mogelijk was. Daarom deed Hij de koning der Chaldeeën tegen hen optrekken, die hun jongelingen met het zwaard doodde in het huis van hun heiligdom, en geen medelijden had met jongeman noch maagd, oude man noch afgeleefde grijsaard: Hij gaf hen allen in zijn hand. En al de vaten van het huis Gods, grote en kleine, en de schatten van het huis des HEEREN, en de schatten van de koning en van zijn vorsten, dat alles bracht hij naar Babel. En zij verbrandden het huis Gods, en haalden de muur van Jeruzalem neer, en verbrandden al zijn paleizen met vuur, en vernielden al zijn kostbare vaten. En hen die aan het zwaard ontkomen waren, voerde hij weg naar Babel; daar waren zij hem en zijn zonen tot knechten, totdat het koninkrijk van Perzië aan de heerschappij kwam; om het woord des HEEREN, door de mond van Jeremia gesproken, te vervullen, totdat het land zijn sabbatten genoten had; al de dagen dat het woest lag, hield het sabbat, om zeventig jaren te vervullen. In het eerste jaar nu van Kores, de koning van Perzië, opdat het woord des HEEREN, door de mond van Jeremia gesproken, vervuld zou worden, verwekte de HEERE de geest van Kores, de koning van Perzië, zodat hij door heel zijn koninkrijk een oproep liet uitgaan en die ook schriftelijk liet bekendmaken, zeggende: Zo zegt Kores, koning van Perzië: Alle koninkrijken der aarde heeft de HEERE, de God des hemels, mij gegeven; en Hij heeft mij opgedragen Hem een huis te bouwen te Jeruzalem, dat in Juda is. Wie is er onder u uit geheel zijn volk? De HEERE, zijn God, zij met hem, en hij trekke op. 2 Kronieken 36:11–23.

The seventy years in slavery were to fulfill the word of Jeremiah, “until the land had enjoyed her sabbaths, for as long as she lay desolate she kept sabbath.” There is only one passage in God’s Word, other than the verse in Chronicles we are citing, that refers to the land “enjoying” her sabbaths. That passage is in Leviticus chapters twenty-five and twenty-six. Chapter twenty-five gives the instruction on how to allow the land to enjoy its sabbath rest, and chapter twenty-six outlines the curse of “seven times” if those covenant instructions were not followed.

De zeventig jaren van slavernij moesten het woord van Jeremia vervullen: „totdat het land zijn sabbatten genoten had; al de dagen dat het woest lag, rustte het, om zeventig jaren vol te maken.” Er is slechts één andere passage in Gods Woord, behalve het vers in Kronieken dat wij aanhalen, die spreekt over het land dat zijn sabbatten „geniet”. Die passage bevindt zich in Leviticus hoofdstukken vijfentwintig en zesentwintig. Hoofdstuk vijfentwintig geeft de instructie hoe men het land zijn sabbatsrust moet laten genieten, en hoofdstuk zesentwintig zet de vloek van „zeven tijden” uiteen indien die verbondsinstructies niet werden nageleefd.

Jehoiakim’s fate marked the beginning of the captivity which is an element of what Daniel called the “curse” and “oath” of Moses in chapter nine. Daniel understood the curse of the “seven times,” for he gives testimony in chapter nine, that it was through his study of the seventy-year prophecy of Jeremiah, that he understood the number of years that God’s people would be enslaved in Babylon.

Het lot van Jojakim markeerde het begin van de gevangenschap, die een onderdeel is van wat Daniël in hoofdstuk negen de „vloek” en de „eed” van Mozes noemde. Daniël begreep de vloek van de „zeven tijden”, want hij getuigt in hoofdstuk negen dat hij door zijn bestudering van Jeremia’s profetie van de zeventig jaren het aantal jaren begreep gedurende welke Gods volk in Babylon in slavernij zou verkeren.

> In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. Daniel 9:2.

> In het eerste jaar van zijn regering begreep ik, Daniël, uit de boeken het getal der jaren waarover het woord des HEEREN tot de profeet Jeremia gekomen was, dat Hij zeventig jaren zou vervullen over de verwoestingen van Jeruzalem. Daniël 9:2.

Daniel understood the seventy years “by books,” not only the book of Jeremiah. The other book he understood was the writings of Moses, for in his prayer he identifies that the “curse” of the seventy years of slavery was the “oath” of Moses. The word in Daniel chapter nine, which is translated as “oath,” is the same word that is translated as “seven times” in Leviticus twenty-six. The captivity of Judah in Babylon for seventy years was a fulfillment of the curse of the “seven times,” in spite of what any modern theologian might argue. Its plain as day, but only if you are willing to see.

Daniël begreep de zeventig jaar „uit de boeken”, niet alleen uit het boek van Jeremia. Het andere boek dat hij begreep, waren de geschriften van Mozes, want in zijn gebed duidt hij de „vloek” van de zeventig jaren van slavernij aan als de „eed” van Mozes. Het woord in Daniël hoofdstuk negen, dat vertaald wordt met „eed”, is hetzelfde woord dat in Leviticus zesentwintig vertaald wordt met „zeven tijden”. De gevangenschap van Juda in Babylon gedurende zeventig jaar was een vervulling van de vloek van de „zeven tijden”, ondanks wat welke moderne theoloog ook moge beweren. Het is klaar als de dag, maar alleen als u bereid bent het te zien.

> And the Lord spake unto Moses in mount Sinai, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, When ye come into the land which I give you, then shall the land keep a sabbath unto the Lord. Six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof; But in the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord: thou shalt neither sow thy field, nor prune thy vineyard. That which groweth of its own accord of thy harvest thou shalt not reap, neither gather the grapes of thy vine undressed: for it is a year of rest unto the land. And the sabbath of the land shall be meat for you; for thee, and for thy servant, and for thy maid, and for thy hired servant, and for thy stranger that sojourneth with thee, And for thy cattle, and for the beast that are in thy land, shall all the increase thereof be meat. And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Then shalt thou cause the trumpet of the jubilee to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. Leviticus 25:1–9.

> En de HEERE sprak tot Mozes op de berg Sinaï, zeggende: Spreek tot de kinderen Israëls en zeg tot hen: Wanneer gij komt in het land dat Ik u geef, dan zal het land de HEERE een sabbat houden. Zes jaren zult gij uw akker bezaaien, en zes jaren zult gij uw wijngaard snoeien en de vrucht daarvan inzamelen; maar in het zevende jaar zal het land een sabbat der rust hebben, een sabbat voor de HEERE; uw akker zult gij niet bezaaien, en uw wijngaard zult gij niet snoeien. Wat van uw oogst vanzelf opschiet, zult gij niet maaien, en de druiven van uw ongesnoeide wijnstok zult gij niet inzamelen; want het is een jaar van rust voor het land. En de sabbat van het land zal u tot spijze zijn: voor u, en voor uw knecht, en voor uw dienstmaagd, en voor uw dagloner, en voor uw vreemdeling die bij u verkeert; ook voor uw vee en voor het gedierte dat in uw land is, zal al de opbrengst daarvan tot spijze zijn. En gij zult voor uzelf zeven sabbatten van jaren tellen, zevenmaal zeven jaren; zodat de tijd van de zeven sabbatten der jaren voor u negenenveertig jaren zal zijn. Dan zult gij op de tiende dag van de zevende maand de bazuin van het jubeljaar doen klinken; op de Verzoendag zult gij de bazuin doen klinken in heel uw land. Leviticus 25:1–9.

It is important to see that in the instructions of letting the land rest, that the seven cycles of six years of working the land and one year of allowing the land to rest continue unto the forty-ninth year, when there was to be a jubilee identifying the fulfillment of seven cycles of seven years. The crucial point to see is that the sounding of the jubilee trumpet was to take place on the Day of Atonement, thus identifying that when the anti-typical Day of Atonement began on October 22, 1844, the jubilee trumpet representing the cycle of “seven times” was to be then sounded. The “seven times” that began when Manasseh was carried into Babylon in 677 BC, represented twenty-five hundred and twenty years that concluded on the anti-typical Day of Atonement. The connection will only be missed by those who are unwilling to see. The cycle of “seven times,” is connected with the twenty-three hundred years.

Het is belangrijk te zien dat in de voorschriften om het land te laten rusten, de zeven cycli van zes jaren waarin het land bewerkt werd en één jaar waarin men het land liet rusten, voortduren tot het negenenveertigste jaar, wanneer er een jubeljaar moest zijn dat de vervulling van zeven cycli van zeven jaren aanduidde. Het beslissende punt om te zien is dat het blazen van de jubelbazuin moest plaatsvinden op de Grote Verzoendag, en aldus aanduidt dat, toen de antitypische Grote Verzoendag begon op 22 oktober 1844, de jubelbazuin die de cyclus van „zeven tijden” vertegenwoordigde, toen geblazen moest worden. De „zeven tijden” die begonnen toen Manasse in 677 v.Chr. naar Babylon werd weggevoerd, vertegenwoordigden tweeduizend vijfhonderd twintig jaren die op de antitypische Grote Verzoendag eindigden. Het verband zal alleen gemist worden door hen die niet bereid zijn te zien. De cyclus van „zeven tijden” is verbonden met de drieëntwintighonderd jaren.

It is also important to see that within the covenant instructions of the first nine verses of Leviticus twenty-five is the most profound illustration of the day-for-a-year principle in God’s Word. The dish of fables that the theologians toss out to keep the flock intoxicated with Babylonian wine, is that the judgment of “seven times” in chapter twenty-six is an incorrect understanding of the Hebrew meaning of the word translated as “seven times.” That argument is not true. The Hebrew meaning of the word fully contains within its definition, the justification for applying it in a numerical fashion, but their flawed argument, which they prop up by a misguided premise based upon their self-proclaimed expertise of Hebrew grammar, is simply an argument of misdirection.

Het is ook belangrijk te zien dat zich binnen de verbondsinstructies van de eerste negen verzen van Leviticus vijfentwintig de diepzinnigste illustratie van het dag-voor-een-jaar-principe in Gods Woord bevindt. De schotel vol fabels die de theologen opdienen om de kudde bedwelmd te houden met Babylonische wijn, is dat het oordeel van „zeven tijden” in hoofdstuk zesentwintig berust op een onjuiste opvatting van de Hebreeuwse betekenis van het woord dat als „zeven tijden” is vertaald. Dat betoog is niet waar. De Hebreeuwse betekenis van het woord bevat binnen haar definitie volledig de rechtvaardiging om het op numerieke wijze toe te passen, maar hun gebrekkige redenering, die zij stutten met een misleidende premisse op grond van hun zelfverklaarde deskundigheid inzake de Hebreeuwse grammatica, is eenvoudigweg een afleidingsmanoeuvre.

The judgment represented as “seven times” in chapter twenty-six, is recognized by the context of the passage, not by some modern-day theologians wresting the Hebrew language. William Miller formed his conclusion without any reference to the Hebrew language, and inspiration endorsed his understanding as correct. The angels guided his understanding based upon the context of the chapter where the judgment of the “seven times” is located, not upon the Hebrew language.

Het oordeel dat in hoofdstuk zesentwintig wordt voorgesteld als „zeven tijden”, wordt herkend door de context van de passage, niet door hedendaagse theologen die de Hebreeuwse taal verdraaien. William Miller kwam tot zijn conclusie zonder enige verwijzing naar de Hebreeuwse taal, en de inspiratie bekrachtigde zijn begrip als juist. De engelen leidden zijn begrip op grond van de context van het hoofdstuk waarin het oordeel van de „zeven tijden” zich bevindt, niet op grond van de Hebreeuwse taal.

The context of chapter twenty-five is where the covenant directions are identified, and chapter twenty-six then provides a promised blessing for keeping those covenant instructions, and thereafter identifies what Daniel calls the “curse of Moses” for disobedience to those instructions.

De context van hoofdstuk vijfentwintig is die waarin de richtlijnen van het verbond worden vastgesteld, en hoofdstuk zesentwintig geeft vervolgens een beloofde zegen voor het onderhouden van die verbondsvoorschriften, en duidt daarna aan wat Daniël de „vloek van Mozes” noemt wegens ongehoorzaamheid aan die voorschriften.

The context is the theme of the principle of a day-for-a-year in Bible prophecy. Those initial verses of Leviticus twenty-five identify that in Bible prophecy a day represents a year. In the book of Exodus, Moses clearly identifies the relationship of the seventh-day sabbath rest for man and beast, and the seventh-year sabbath rest for the land.

De context is het thema van het dag-voor-een-jaarbeginsel in de Bijbelse profetie. Die eerste verzen van Leviticus vijfentwintig maken duidelijk dat in de Bijbelse profetie één dag een jaar vertegenwoordigt. In het boek Exodus duidt Mozes helder de verhouding aan tussen de sabbatsrust van de zevende dag voor mens en dier, en de sabbatsrust van het zevende jaar voor het land.

> And six years thou shalt sow thy land, and shalt gather in the fruits thereof: But the seventh year thou shalt let it rest and lie still; that the poor of thy people may eat: and what they leave the beasts of the field shall eat. In like manner thou shalt deal with thy vineyard, and with thy oliveyard. Six days thou shalt do thy work, and on the seventh day thou shalt rest: that thine ox and thine ass may rest, and the son of thy handmaid, and the stranger, may be refreshed. Exodus 23:10–12.

> Zes jaar zult gij uw land bezaaien en de opbrengst daarvan inzamelen; maar in het zevende jaar zult gij het laten rusten en braak laten liggen, opdat de armen van uw volk ervan eten; en wat zij overlaten, zal door de dieren van het veld worden gegeten. Op gelijke wijze zult gij handelen met uw wijngaard en met uw olijfgaard. Zes dagen zult gij uw werk doen, maar op de zevende dag zult gij rusten, opdat uw rund en uw ezel rusten, en de zoon van uw dienstmaagd en de vreemdeling verkwikt worden. Exodus 23:10–12.

Within those three verses can be recognized that a day of rest for men and beasts, equates to a year of rest for the land. In Leviticus chapter twenty-five, in the first five verses, we find the identical grammatical structure to the Sabbath commandment of Exodus chapter twenty, verses eight through eleven.

Binnen die drie verzen kan worden onderkend dat een rustdag voor mens en dier overeenkomt met een rustjaar voor het land. In Leviticus hoofdstuk vijfentwintig, in de eerste vijf verzen, vinden wij dezelfde grammaticale structuur als in het sabbatsgebod van Exodus hoofdstuk twintig, verzen acht tot en met elf.

> And the Lord spake unto Moses in mount Sinai, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, When ye come into the land which I give you, then shall the land keep a sabbath unto the Lord. Six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof; But in the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord: thou shalt neither sow thy field, nor prune thy vineyard. That which groweth of its own accord of thy harvest thou shalt not reap, neither gather the grapes of thy vine undressed: for it is a year of rest unto the land. Leviticus 25:1–5.

> En de HEERE sprak tot Mozes op de berg Sinaï, zeggende: Spreek tot de kinderen Israëls en zeg tot hen: Wanneer gij komt in het land dat Ik u geven zal, dan zal het land den HEERE een sabbat houden. Zes jaren zult gij uw akker bezaaien, en zes jaren zult gij uw wijngaard snoeien en de vruchten daarvan inzamelen; maar in het zevende jaar zal het land een sabbat der rust hebben, een sabbat voor den HEERE; uw akker zult gij niet bezaaien, en uw wijngaard zult gij niet snoeien. Wat van uw oogst vanzelf opschiet, zult gij niet maaien, en de druiven van uw ongesnoeide wijnstok zult gij niet inzamelen; want het is een jaar van rust voor het land. Leviticus 25:1–5.

> Remember the sabbath day, to keep it holy. Six days shalt thou labour, and do all thy work: But the seventh day is the sabbath of the Lord thy God: in it thou shalt not do any work, thou, nor thy son, nor thy daughter, thy manservant, nor thy maidservant, nor thy cattle, nor thy stranger that is within thy gates: For in six days the Lord made heaven and earth, the sea, and all that in them is, and rested the seventh day: wherefore the Lord blessed the sabbath day, and hallowed it. Exodus 20:8–11.

> Gedenk de sabbatdag, dat gij die heiligt. Zes dagen zult gij arbeiden en al uw werk doen; maar de zevende dag is de sabbat van de HEERE, uw God; dan zult gij geen enkel werk doen, gij, noch uw zoon, noch uw dochter, uw dienstknecht, noch uw dienstmaagd, noch uw vee, noch uw vreemdeling die binnen uw poorten is. Want in zes dagen heeft de HEERE de hemel en de aarde gemaakt, de zee en al wat daarin is, en Hij rustte op de zevende dag; daarom zegende de HEERE de sabbatdag en heiligde die. Exodus 20:8–11.

Together the two sabbath commandments identify the context of Leviticus twenty-five and twenty-six. Brought together line upon line, they testify that for “six days shalt thou labour, and do all thy work,” and for “six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof.” “But the seventh day is the sabbath of the Lord thy God,” and “the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord”.

Samen duiden de twee sabbatsgeboden de context van Leviticus vijfentwintig en zesentwintig aan. Samengebracht, regel op regel, getuigen zij dat men „zes dagen zult gij arbeiden en al uw werk doen”, en „zes jaren zult gij uw akker bezaaien, en zes jaren zult gij uw wijngaard snoeien, en de vrucht daarvan inzamelen”. „Maar de zevende dag is de sabbat van de HEERE, uw God”, en „het zevende jaar zal voor het land een sabbat der rust zijn, een sabbat voor de HEERE”.

Both words that are translated as “seventh,” in either of the sabbath commandments, whether it is the sabbath for men or the sabbath for the land, are the same Hebrew word that is translated as “seven times” in chapter twenty-six of Leviticus. The context of chapters twenty-five and twenty-six of Leviticus is set within the prophetic rule that a day represents a year in Bible prophecy. Just as significant is the prophetic rule of first mention.

Beide woorden die in beide sabbatsgeboden als „zevende” worden vertaald, hetzij het de sabbat voor de mens betreft, hetzij de sabbat voor het land, zijn hetzelfde Hebreeuwse woord dat in hoofdstuk zesentwintig van Leviticus als „zeven tijden” wordt vertaald. De context van Leviticus, hoofdstukken vijfentwintig en zesentwintig, is geplaatst binnen de profetische regel dat een dag een jaar voorstelt in de Bijbelse profetie. Van even groot belang is de profetische regel van de eerste vermelding.

The first thing mentioned in these two chapters is the day-for-a-year principle. William Miller was led by Gabriel and other angels to identify the “seven times” of Leviticus as a symbol of twenty-five hundred and twenty years, and it is in total agreement with the context of the chapters which is the day-for-a-year principle that is set forth in the opening five verses of chapter twenty-five.

Het eerste dat in deze twee hoofdstukken wordt genoemd, is het dag-voor-een-jaarbeginsel. William Miller werd door Gabriël en andere engelen ertoe geleid de „zeven tijden” van Leviticus te herkennen als een symbool van tweeduizend vijfhonderd twintig jaar, en dit is geheel in overeenstemming met de context van de hoofdstukken, namelijk het dag-voor-een-jaarbeginsel dat in de eerste vijf verzen van hoofdstuk vijfentwintig wordt uiteengezet.

When the author of Chronicles identified the reason Babylon was allowed to take the southern kingdom of Judah into captivity he said it was to allow the land to enjoy her sabbath rest. The only other place in God’s Word that identifies the land enjoying a rest is located in chapters twenty-five and twenty-six of Leviticus. The seventy years that Babylon reigned as the first kingdom of Bible prophecy, not only presents the symbolic years that the earth beast would reign as the sixth kingdom of Bible prophecy, but the seventy years are a direct reference to the “seven times” of Moses’ curse.

Toen de schrijver van Kronieken de reden aangaf waarom Babylon het zuidelijke koninkrijk Juda in ballingschap mocht wegvoeren, zei hij dat dit was opdat het land van zijn sabbatsrust zou genieten. De enige andere plaats in Gods Woord waar wordt vermeld dat het land een rust geniet, bevindt zich in Leviticus, hoofdstukken vijfentwintig en zesentwintig. De zeventig jaren waarin Babylon regeerde als het eerste koninkrijk van de Bijbelse profetie, stellen niet alleen de symbolische jaren voor waarin het beest van de aarde zou regeren als het zesde koninkrijk van de Bijbelse profetie, maar de zeventig jaren zijn een rechtstreekse verwijzing naar de „zeven tijden” van de vloek van Mozes.

When we begin to study the prophecies that are represented in the first six chapters of Daniel, it is essential to know that the curse of the “seven times,” as well as the blessing of the “seven times,” is an element of each of those chapters.

Wanneer wij beginnen de profetieën te bestuderen die in de eerste zes hoofdstukken van Daniël worden uitgebeeld, is het van wezenlijk belang te weten dat zowel de vloek van de „zeven tijden” als de zegen van de „zeven tijden” een bestanddeel van elk van die hoofdstukken is.

It is also important to remember that the cycle of seven cycles of seven years is marked by the blowing of the trumpet of the jubilee on the tenth day of the seventh month, which is the Day of Atonement. This fact binds the “seven times” together with the twenty-three hundred days of Daniel chapter eight, and verse fourteen. It is also important to remember that a prophetic year is three hundred and sixty days, and if you add together three hundred and sixty days, over and over, for “seven times” it equates to twenty-five hundred and twenty days.

Het is ook belangrijk te bedenken dat de cyclus van zeven cycli van zeven jaar wordt gemarkeerd door het blazen van de bazuin van het jubeljaar op de tiende dag van de zevende maand, die de Grote Verzoendag is. Dit feit verbindt de „zeven tijden” met de tweeduizend driehonderd dagen van Daniël hoofdstuk acht, vers veertien. Het is ook belangrijk te bedenken dat een profetisch jaar driehonderdzestig dagen telt, en als men voor „zeven tijden” telkens opnieuw driehonderdzestig dagen optelt, komt men uit op tweeduizend vijfhonderd twintig dagen.

When Daniel understood by books the number of years that Jeremiah had identified, he began a prayer that addresses every element of the response of repentance that is identified as necessary, if God’s people ever awaken to the reality that they are captives in the enemy’s land. At the end of Daniel’s Leviticus twenty-six prayer, Gabriel appeared to give Daniel understanding of the vision which he had “heard”, the vision of the twenty-three hundred days. Gabriel began by informing Daniel that seventy weeks were “determined” for Daniel’s people.

Toen Daniël uit de boeken het aantal jaren begreep dat Jeremia had aangeduid, begon hij een gebed dat elk element omvat van de reactie van bekering die als noodzakelijk wordt aangeduid, indien Gods volk ooit ontwaakt voor de werkelijkheid dat zij gevangenen zijn in het land van de vijand. Aan het einde van Daniëls Leviticus-zesentwintig-gebed verscheen Gabriël om Daniël inzicht te geven in het visioen dat hij had „gehoord”, het visioen van de tweeduizend driehonderd dagen. Gabriël begon door Daniël mee te delen dat zeventig weken waren „bepaald” voor Daniëls volk.

> Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Daniel 9:24.

> Zeventig weken zijn bepaald over uw volk en over uw heilige stad, om de overtreding te voleindigen, aan de zonden een einde te maken, de ongerechtigheid te verzoenen, een eeuwige gerechtigheid tot stand te brengen, visioen en profetie te verzegelen, en de Allerheiligste te zalven. Daniël 9:24.

The word translated as “determined” in the verse means “cut off”, and therefore it means seventy weeks were to be cut off from the twenty-three hundred days. Beginning at the third decree in 457 BC, Daniel’s people would have seventy prophetic weeks of probationary time. Seventy prophetic weeks equals four hundred and ninety years. Four hundred and ninety years after the third decree, ancient Israel would stone Stephen in the year 34, and they would be fully divorced from God.

Het woord dat in het vers als „vastgesteld” is vertaald, betekent „afgesneden”, en daarom betekent het dat zeventig weken zouden worden afgesneden van de tweeëntwintighonderd dagen. Beginnend met het derde decreet in 457 v.Chr., zou het volk van Daniël zeventig profetische weken van genadetijd hebben. Zeventig profetische weken zijn gelijk aan vierhonderdnegentig jaar. Vierhonderdnegentig jaar na het derde decreet zou het oude Israël Stefanus stenigen in het jaar 34, en het zou volledig van God gescheiden zijn.

The captivity that preceded the three decrees, that identify the starting point of the four hundred and ninety years of probationary time, had been seventy years. Those seventy years were to allow the land to enjoy the sabbath rests that ancient Israel never fulfilled. Seventy years of sabbath rests for the land, were brought about because of four hundred and ninety years (or seventy weeks of years) of rebellion against the oath of Moses.

De ballingschap die voorafging aan de drie decreten, welke het beginpunt van de vierhonderdnegentig jaren van genadetijd markeren, had zeventig jaar geduurd. Die zeventig jaren waren bestemd om het land de sabbatsrusten te laten genieten die het oude Israël nooit had vervuld. Zeventig jaren van sabbatsrust voor het land werden teweeggebracht door vierhonderdnegentig jaren (of zeventig jaarweken) van opstand tegen de eed van Mozes.

Four hundred and ninety years of rebellion against the covenant of Leviticus twenty-five, produced seventy years of captivity for the land to enjoy its rest. The seventy years of captivity led to three decrees, which marked another four hundred and ninety years of probationary time for ancient Israel. So we see two probationary periods of four hundred and ninety years each. The three decrees typify the three angel’s messages, the first of which arrived in 1798, at the end of the first indignation of “seven times” against the northern kingdom. The third angel arrived twenty-three hundred years after the third decree on October 22, 1844, which is when “the last end of the indignation” also arrived.

Vierhonderdnegentig jaar van opstand tegen het verbond van Leviticus vijfentwintig brachten zeventig jaar van gevangenschap voort, opdat het land van zijn rust zou genieten. De zeventig jaar van gevangenschap leidden tot drie decreten, die opnieuw vierhonderdnegentig jaar van genadetijd voor het oude Israël markeerden. Zo zien wij twee genadetijden van elk vierhonderdnegentig jaar. De drie decreten zijn een voorafbeelding van de drie-engelenboodschap, waarvan de eerste in 1798 kwam, aan het einde van de eerste verbolgenheid van “zeven tijden” tegen het noordelijke koninkrijk. De derde engel kwam tweeduizenddriehonderd jaar na het derde decreet, op 22 oktober 1844, het tijdstip waarop ook “het laatste einde van de verbolgenheid” aanbrak.

During the forty-six years between the end of the first indignation and the end of the last indignation Jesus laid the foundation of the Millerite temple, and the foundation stone was the “seven times.” That stone was to be either the foundation stone (or else the stumbling stone) for Adventism at the beginning, and either the headstone and capstone (or else the gravestone) for Adventism at the end. The three decrees that represent the arrival of the three angels’ messages in the history of 1798 through 1844, also represent the first three chapters of the book of Daniel.

Gedurende de zesenveertig jaren tussen het einde van de eerste gramschap en het einde van de laatste gramschap legde Jezus het fundament van de Milleritische tempel, en de hoeksteen van dat fundament was de „zeven tijden”. Die steen moest aan het begin óf de fundamentsteen (of anders de steen des aanstoots) voor het adventisme zijn, en aan het einde óf de hoofdsteen en sluitsteen (of anders de grafsteen) voor het adventisme. De drie decreten die de komst van de boodschappen van de drie engelen in de geschiedenis van 1798 tot 1844 vertegenwoordigen, vertegenwoordigen ook de eerste drie hoofdstukken van het boek Daniël.

We will begin to consider the first six chapters in the next article.

In het volgende artikel zullen wij beginnen de eerste zes hoofdstukken te beschouwen.

> “When the books of Daniel and Revelation are better understood, believers will have an entirely different religious experience. . . One thing will certainly be understood from the study of Revelation—that the connection between God and His people is close and decided.” The Faith I Live By, 345.

> „Wanneer de boeken Daniël en Openbaring beter worden begrepen, zullen gelovigen een geheel andere godsdienstige ervaring hebben ... Eén ding zal uit de studie van Openbaring zeker worden begrepen—dat de verbinding tussen God en Zijn volk nauw en beslist is.” The Faith I Live By, 345.

Back to Articles