Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighty-Six

Het Boek Daniël - Nummer Honderdzesentachtig

Panium’s Promise: The Final Sealing and Midnight Cry Revelation

Paniums Belofte: De uiteindelijke verzegeling en de openbaring van de middernachtsroep

Author

Jeff Pippenger

Published

April 16, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

At Panium, which was Caesarea Philippi, which is verses thirteen through fifteen in chapter eleven of the book of Daniel, which is the history where the Republican and Protestant horns fulfill the enigma of being the eighth that is of the seven, which is the history where the Seal of God is permanently impressed upon the one hundred and forty-four thousand, and the history of the arrival of the message of the Midnight Cry, Christ gave a promise to His last-day people.

Te Panium, dat Caesarea Filippi was, hetgeen verzen dertien tot en met vijftien in hoofdstuk elf van het boek Daniël is, welke de geschiedenis is waarin de Republikeinse en Protestantse horens het raadsel vervullen van de achtste te zijn die uit de zeven is, welke de geschiedenis is waarin het Zegel van God blijvend op de honderd vierenveertigduizend wordt gedrukt, en de geschiedenis van de komst van de boodschap van de Middernachtsroep, gaf Christus een belofte aan Zijn volk van de laatste dagen.

> And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:18, 19.

> En Ik zeg u ook, dat gij Petrus zijt, en op deze rots zal Ik Mijn gemeente bouwen; en de poorten van de hel zullen haar niet overweldigen. En Ik zal u de sleutels van het Koninkrijk der hemelen geven; en wat gij op aarde binden zult, zal in de hemelen gebonden zijn; en wat gij op aarde ontbinden zult, zal in de hemelen ontbonden zijn. Mattheüs 16:18, 19.

The period of the sealing which began on September 11, 2001, when the mighty buildings of New York City were brought down, which ends at the soon coming Sunday law, was designed by the Alpha and Omega. The very last part of the period repeats the very first part of the period. On September 11, 2001 the Lord led His people back to the old paths, where among other truths they discovered the “seven times,” just as it was found in the days of king Josiah. The latter rain then began to sprinkle, and a testing process that produced a separation of two classes of worshippers began.

De periode van de verzegeling, die begon op 11 september 2001, toen de machtige gebouwen van New York City ten val werden gebracht, en die eindigt bij de spoedig komende zondagswet, werd ontworpen door de Alfa en de Omega. Het allerlaatste deel van de periode herhaalt het allereerste deel van de periode. Op 11 september 2001 leidde de Heer Zijn volk terug naar de oude paden, waar zij onder andere waarheden de “zeven tijden” ontdekten, evenals dit werd gevonden in de dagen van koning Josia. De late regen begon toen te sprenkelen, en een beproevingsproces dat een scheiding van twee klassen aanbidders voortbracht, nam een aanvang.

In fulfillment of Habakkuk chapter two the two sacred charts were discovered and became an emblem of that historical period. Just as significantly the “debate” of Habakkuk chapter two began, between the methodology of line upon line, which is the latter rain methodology, in opposition to the methodology of apostate Protestantism that had been progressively adopted by Adventism beginning in the rebellion of 1863.

Ter vervulling van Habakuk hoofdstuk twee werden de twee heilige kaarten ontdekt en werden zij een embleem van die historische periode. Even betekenisvol begon de „strijd” van Habakuk hoofdstuk twee, tussen de methodologie van regel op regel, die de methodologie van de late regen is, in tegenstelling tot de methodologie van het afvallige protestantisme die door het adventisme geleidelijk was overgenomen, beginnend met de opstand van 1863.

Jesus promised that He would give His last-day people “the keys of the kingdom,” and in so doing, He is referring to the correct biblical methodology, that contains the necessary prophetic keys to recognize, establish and proclaim the message of the Midnight Cry and Loud Cry.

Jezus beloofde dat Hij aan Zijn volk van de laatste dagen „de sleutels van het koninkrijk” zou geven, en daarmee doelt Hij op de juiste bijbelse methodologie, die de noodzakelijke profetische sleutels bevat om de boodschap van de Middernachtsroep en de Luide Roep te herkennen, te funderen en te verkondigen.

> “Those who commune with God walk in the light of the Sun of Righteousness. They do not dishonor their Redeemer by corrupting their way before God. Heavenly light shines upon them. As they near the close of this earth’s history, their knowledge of Christ, and of the prophecies relating to him, greatly increases. They are of infinite worth in God’s sight; for they are in unity with his Son. To them the word of God is of surpassing beauty and loveliness. They see its importance. Truth is unfolded to them. The doctrine of the incarnation is invested with a soft radiance. They see that the Scripture is the key that unlocks all mysteries and solves all difficulties. Those who have been unwilling to receive the light and walk in the light will be unable to understand the mystery of godliness, but those who have not hesitated to take up the cross and follow Jesus, will see light in God’s light.” The Southern Watchman, April 4, 1905.

> „Zij die gemeenschap met God hebben, wandelen in het licht van de Zon der Gerechtigheid. Zij onteren hun Verlosser niet door hun weg voor God te verderven. Hemels licht schijnt op hen. Naarmate zij het einde van de geschiedenis van deze aarde naderen, neemt hun kennis van Christus en van de profetieën die op Hem betrekking hebben, sterk toe. Zij zijn van oneindige waarde in Gods oog; want zij zijn één met zijn Zoon. Voor hen is het Woord van God van allesovertreffende schoonheid en lieflijkheid. Zij zien het belang ervan. De waarheid wordt hun ontvouwd. De leer van de menswording is omgeven met een zachte glans. Zij zien dat de Schrift de sleutel is die alle verborgenheden ontsluit en alle moeilijkheden oplost. Zij die niet bereid zijn geweest het licht te ontvangen en in het licht te wandelen, zullen niet in staat zijn het geheimenis der godzaligheid te verstaan, maar zij die niet geaarzeld hebben het kruis op te nemen en Jezus te volgen, zullen licht zien in Gods licht.” The Southern Watchman, 4 april 1905.

Those represented by Peter, who are the one hundred and forty-four thousand, are those who accept the Laodicean message that arrived on September 11, 2001, which is now being repeated since July, 2023. The Laodicean message that arrived in 1856, was the increased knowledge of the “seven times,” and when Christ brings the dead bones together, and thereafter brings them to life they transition from the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. That transition is brought about by Christ’s Word, for they are sanctified by His Word, and His Word is “truth,” and His Word is the “key” that unlocks His Word.

Degenen die door Petrus worden voorgesteld, die de honderdvierenveertigduizend zijn, zijn degenen die de Laodiceaanse boodschap aannemen die op 11 september 2001 aankwam, welke nu sinds juli 2023 wordt herhaald. De Laodiceaanse boodschap die in 1856 aankwam, was de toegenomen kennis van de „zeven tijden”; en wanneer Christus de dode beenderen samenbrengt, en hen daarna tot leven brengt, gaan zij over van de Laodiceaanse beweging van de derde engel naar de Filadelfische beweging van de honderdvierenveertigduizend. Die overgang wordt door het Woord van Christus teweeggebracht, want zij worden door Zijn Woord geheiligd, en Zijn Woord is „waarheid”, en Zijn Woord is de „sleutel” die Zijn Woord ontsluit.

> And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Revelation 3:7–8.

> En schrijf aan de engel van de gemeente in Filadelfia: Dit zegt Hij Die heilig is, Die waarachtig is, Die de sleutel van David heeft, Die opent en niemand sluit, en sluit en niemand opent: Ik ken uw werken; zie, Ik heb voor u een geopende deur gegeven, en niemand kan die sluiten; want gij hebt kleine kracht, en gij hebt Mijn woord bewaard en Mijn Naam niet verloochend. Openbaring 3:7–8.

The methodology of “line upon line” is the key which Christ promised to His last-day people in the battle at the “gates”. A “gate” is a church.

De methodologie van „regel op regel” is de sleutel die Christus Zijn volk van de laatste dagen heeft beloofd in de strijd aan de „poorten”. Een „poort” is een kerk.

> And Jacob awaked out of his sleep, and he said, Surely the Lord is in this place; and I knew it not. And he was afraid, and said, How dreadful is this place! this is none other but the house of God, and this is the gate of heaven. Genesis 28:16, 17.

> En Jakob ontwaakte uit zijn slaap, en hij zei: Waarlijk, de HEERE is aan deze plaats, en ik heb het niet geweten. En hij werd bevreesd en zei: Hoe ontzagwekkend is deze plaats! Dit is niet anders dan het huis van God, en dit is de poort des hemels. Genesis 28:16, 17.

The battle at the gates represents the religious battles that occur between truth and error, and the error of the religion of Greece, is the gate of hell, and the religion of apostate Laodicean Adventism is also a gate. The Laodicean Adventist gate represents where the debate of Habakkuk is fulfilled.

De strijd aan de poorten vertegenwoordigt de godsdienstige strijd die plaatsvindt tussen waarheid en dwaling, en de dwaling van de godsdienst van Griekenland is de poort van de hel, en de godsdienst van het afvallige Laodiceïsche adventisme is eveneens een poort. De Laodiceïsche adventistische poort vertegenwoordigt de plaats waar het twistgeding van Habakuk wordt vervuld.

> In that day shall the Lord of hosts be for a crown of glory, and for a diadem of beauty, unto the residue of his people, And for a spirit of judgment to him that sitteth in judgment, and for strength to them that turn the battle to the gate. But they also have erred through wine, and through strong drink are out of the way; the priest and the prophet have erred through strong drink, they are swallowed up of wine, they are out of the way through strong drink; they err in vision, they stumble in judgment. For all tables are full of vomit and filthiness, so that there is no place clean. Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Isaiah 28:5-14

> Te dien dage zal de HEERE der heirscharen zijn tot een kroon der heerlijkheid en tot een sierlijke diadeem voor het overblijfsel van Zijn volk, en tot een geest des oordeels voor hem die ten gerichte zit, en tot sterkte voor hen die de strijd terugdrijven tot aan de poort. Maar ook dezen dwalen door wijn, en door sterke drank zijn zij van de weg af; de priester en de profeet dwalen door sterke drank, zij zijn door de wijn verzwolgen, door sterke drank zijn zij van de weg af; zij dwalen in het gezicht, zij struikelen in het gericht. Want alle tafels zijn vol uitbraaksel en vuiligheid, zodat er geen plaats rein is. Wie zal Hij kennis leren? En wie zal Hij de leer doen verstaan? Hun die van de melk gespeend zijn, die van de borsten afgetrokken zijn. Want gebod op gebod, gebod op gebod; regel op regel, regel op regel; hier een weinig, daar een weinig. Ja, door belachelijke lippen en door een andere tong zal Hij tot dit volk spreken; tot wie Hij gezegd heeft: Dit is de rust, geeft de vermoeide rust, en dit is de verademing; maar zij hebben niet willen horen. Zo zal hun het woord des HEEREN zijn: gebod op gebod, gebod op gebod; regel op regel, regel op regel; hier een weinig, daar een weinig; opdat zij heengaan en achterover vallen, en verbreizeld, verstrikt en gevangen worden. Daarom, hoort het woord des HEEREN, gij spotters, gij heersers over dit volk dat in Jeruzalem is. Jesaja 28:5-14

The keys of the kingdom are the words of the Scriptures, that are given to God’s last-day people by the Word.

De sleutels van het koninkrijk zijn de woorden van de Schriften, die door het Woord aan Gods volk van de laatste dagen worden gegeven.

> “There are truths in the word which, like veins of precious ore, are hidden beneath the surface. The hidden treasure is discovered as it is searched for, as a miner searches for gold and silver. The evidence of the truth of God’s word is in the word itself. Scripture is the key that unlocks scripture. The deep meaning of the truths of God’s word is unfolded to our minds by His Spirit.

> ‘Er zijn waarheden in het Woord die, als aderen van kostbaar erts, onder de oppervlakte verborgen liggen. De verborgen schat wordt ontdekt wanneer ernaar gezocht wordt, zoals een mijnwerker naar goud en zilver zoekt. Het bewijs van de waarheid van Gods Woord ligt in het Woord zelf. De Schrift is de sleutel die de Schrift ontsluit. De diepe betekenis van de waarheden van Gods Woord wordt door Zijn Geest voor ons verstand ontvouwd.

> “The Bible is the great lesson book for the students in our schools. It teaches the whole will of God concerning the sons and daughters of Adam. It is the rule of life, teaching us of the character that we must form for the future life. We need not the dim light of tradition to make the Scriptures comprehensible. As well might we suppose that the noonday sun needs the glimmering torchlight of earth to increase its glory. The utterances of priest and minister are not needed to save men from error. Those who consult the divine Oracle will have light. In the Bible every duty is made plain. Every lesson given is comprehensible. Every lesson reveals to us the Father and the Son. The word is able to make all wise unto salvation. In the word the science of salvation is plainly revealed. Search the Scriptures, for they are the voice of God speaking to the soul.” Testimonies, volume 8, 157.

> „De Bijbel is het grote leerboek voor de studenten in onze scholen. Hij onderwijst de gehele wil van God met betrekking tot de zonen en dochters van Adam. Hij is de levensregel en leert ons aangaande het karakter dat wij voor het toekomstige leven moeten vormen. Wij hebben het schemerlicht van de overlevering niet nodig om de Schriften begrijpelijk te maken. Even goed zouden wij kunnen veronderstellen dat de middagzon het flakkerende fakkellicht van de aarde nodig heeft om haar heerlijkheid te vermeerderen. De uitspraken van priester en predikant zijn niet nodig om mensen voor dwaling te bewaren. Degenen die de goddelijke Orakelspraak raadplegen, zullen licht hebben. In de Bijbel wordt elke plicht duidelijk gemaakt. Elke gegeven les is begrijpelijk. Elke les openbaart ons de Vader en de Zoon. Het woord kan allen wijs maken tot zaligheid. In het woord wordt de wetenschap van de zaligheid duidelijk geopenbaard. Onderzoekt de Schriften, want zij zijn de stem van God die tot de ziel spreekt.” Testimonies, deel 8, 157.

The keys that Christ gave unto the last-day church have the same power they had when they were given to Peter.

De sleutels die Christus aan de kerk van de laatste dagen heeft gegeven, hebben dezelfde macht als toen zij aan Petrus werden gegeven.

> “Peter had expressed the truth which is the foundation of the church’s faith, and Jesus now honored him as the representative of the whole body of believers. He said, ‘I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven.’

> „Petrus had de waarheid uitgesproken die het fundament is van het geloof van de kerk, en Jezus eerde hem nu als vertegenwoordiger van het gehele lichaam der gelovigen. Hij zei: ‘Ik zal u de sleutels van het Koninkrijk der hemelen geven; en al wat gij op aarde binden zult, zal in de hemelen gebonden zijn; en al wat gij op aarde ontbinden zult, zal in de hemelen ontbonden zijn.’”

> “‘The keys of the kingdom of heaven’ are the words of Christ. All the words of Holy Scripture are His, and are here included. These words have power to open and to shut heaven. They declare the conditions upon which men are received or rejected. Thus the work of those who preach God’s word is a savor of life unto life or of death unto death. Theirs is a mission weighted with eternal results.” The Desire of Ages, 413.

> “‘De sleutels van het Koninkrijk der hemelen’ zijn de woorden van Christus. Alle woorden van de Heilige Schrift zijn de Zijne en zijn hierin begrepen. Deze woorden hebben macht om de hemel te openen en te sluiten. Zij verkondigen de voorwaarden waarop mensen worden aangenomen of verworpen. Zo is het werk van hen die Gods woord prediken een reuk des levens ten leven of des doods ten dode. Het hunne is een zending, beladen met eeuwige gevolgen.” The Desire of Ages, 413.

The power that is manifested through His words, when placed in the hands of men is based upon the principles identified in His word. The simplest perhaps, and perhaps the most profound is that truth is established upon the testimony of two.

De kracht die zich door Zijn woorden openbaart, wanneer deze in de handen van mensen wordt gelegd, berust op de beginselen die in Zijn Woord zijn aangeduid. Het eenvoudigste misschien, en wellicht het meest diepgaande, is dat de waarheid wordt bevestigd op het getuigenis van twee.

> “Another grave evil that had arisen in the church was that of brethren going to law against one another. Abundant provision had been made for the settlement of difficulties among believers. Christ Himself had given plain instruction as to how such matters were to be adjusted. ‘If thy brother shall trespass against thee,’ the Saviour had counseled, ‘go and tell him his fault between thee and him alone: if he shall hear thee, thou hast gained thy brother. But if he will not hear thee, then take with thee one or two more, that in the mouth of two or three witnesses every word may be established. And if he shall neglect to hear them, tell it unto the church: but if he neglect to hear the church, let him be unto thee as a heathen man and a publican. Verily I say unto you, Whatsoever ye shall bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever ye shall loose on earth shall be loosed in heaven.” Matthew 18:15–18.” Acts of the Apostles, 304.

> „Een ander ernstig kwaad dat in de gemeente was ontstaan, was dat broeders rechtszaken tegen elkaar voerden. Er was overvloedig voorzien in de regeling van moeilijkheden onder gelovigen. Christus Zelf had duidelijke onderwijzing gegeven over de wijze waarop zulke zaken moesten worden behandeld. ‘Indien uw broeder tegen u zondigt,’ had de Heiland geadviseerd, ‘ga heen en bestraf hem tussen u en hem alleen; indien hij naar u luistert, hebt gij uw broeder gewonnen. Maar indien hij niet luistert, neem dan nog een of twee met u mede, opdat in de mond van twee of drie getuigen ieder woord bevestigd worde. En indien hij weigert naar hen te luisteren, zeg het dan aan de gemeente; maar indien hij ook naar de gemeente niet wil luisteren, laat hij u zijn als een heiden en een tollenaar. Voorwaar, Ik zeg u: al wat gij op aarde binden zult, zal in de hemel gebonden zijn; en al wat gij op aarde ontbinden zult, zal in de hemel ontbonden zijn.’ Mattheüs 18:15–18.” Handelingen van de Apostelen, 304.

There are at least three geographical witnesses of the period when the one hundred and forty-four thousand are sealed at the Midnight Cry. Remembering the fact that at the cry at midnight, it is too late to obtain the oil, we find the geographical testimony of the Exeter camp meeting providing an illustration of the point where God’s last-day people are sealed, and we find that truth represented by the geography of Caesarea Philippi, and also by the testimony of the battle of Panium, in verses thirteen to fifteen of Daniel chapter eleven. Perhaps it is a little off to identify these three witnesses as geographical, but I am employing that term because the geography is certainly part of the setting in Exeter and Caesarea Philippi. Jesus places Peter within the prophetic geography that the one hundred and forty-four thousand find themselves in the last days. Then He gives a command.

Er zijn ten minste drie geografische getuigen van de periode waarin de honderdvierenvijftigduizend bij de Middernachtsroep worden verzegeld. Indachtig het feit dat het bij de roep te middernacht te laat is om de olie te verkrijgen, vinden wij in het geografische getuigenis van de kampbijeenkomst te Exeter een illustratie van het punt waarop Gods volk van de laatste dagen wordt verzegeld, en wij vinden die waarheid weergegeven door de geografie van Caesarea Filippi, en ook door het getuigenis van de slag bij Panium, in de verzen dertien tot en met vijftien van Daniël, hoofdstuk elf. Misschien is het enigszins ongepast om deze drie getuigen als geografisch aan te duiden, maar ik gebruik die term omdat de geografie zeker deel uitmaakt van het decor in Exeter en Caesarea Filippi. Jezus plaatst Petrus binnen de profetische geografie waarin de honderdvierenvijftigduizend zich in de laatste dagen bevinden. Vervolgens geeft Hij een bevel.

> And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Then Peter took him, and began to rebuke him, saying, Be it far from thee, Lord: this shall not be unto thee. But he turned, and said unto Peter, Get thee behind me, Satan: thou art an offence unto me: for thou savourest not the things that be of God, but those that be of men. Matthew 16:19–23.

> En Ik zal u de sleutels van het Koninkrijk der hemelen geven; en wat gij op de aarde binden zult, zal in de hemelen gebonden zijn; en wat gij op de aarde ontbinden zult, zal in de hemelen ontbonden zijn. Toen gebood Hij Zijn discipelen, dat zij niemand zouden zeggen dat Hij Jezus, de Christus, was. Van toen af begon Jezus Zijn discipelen te tonen, dat Hij naar Jeruzalem moest gaan en veel lijden van de oudsten en overpriesters en schriftgeleerden, en gedood worden, en op de derde dag worden opgewekt. Toen nam Petrus Hem terzijde en begon Hem te bestraffen, zeggende: Heere, dat zij verre van U; dit zal U geenszins geschieden. Maar Hij keerde Zich om en zei tot Petrus: Ga weg achter Mij, satan; gij zijt Mij een aanstoot, want gij bedenkt niet de dingen die van God zijn, maar die van de mensen. Mattheüs 16:19–23.

The word “Exeter” is the name of a city in Devon, England. Its etymology can be traced back to Old English, where it was known as “Exanceaster” or “Execestre.” The name is believed to derive from the Old English words “Exe” (referring to the River Exe, upon which the city is situated) and “ceaster” (meaning “Roman fort” or “walled city”). Therefore, “Exeter” means either the “fort on the River Exe,” or “the walled city by the River Exe.” The geography associated with the arrival and fulfillment of the Midnight Cry in Millerite history identifies a location where there was water, representing the outpouring of the Holy Spirit, and a point where God was raising up an army to proclaim the message to the world, which Sister White informs us went like a “tidal wave.” A tidal wave is not simply river water, it is water that is super empowered.

Het woord „Exeter” is de naam van een stad in Devon, Engeland. De etymologie ervan kan worden teruggevoerd tot het Oudengels, waar het bekendstond als „Exanceaster” of „Execestre”. Men neemt aan dat de naam is afgeleid van de Oudengelse woorden „Exe” (verwijzend naar de rivier de Exe, waaraan de stad is gelegen) en „ceaster” (betekenend „Romeins fort” of „ommuurde stad”). Daarom betekent „Exeter” óf „het fort aan de rivier de Exe”, óf „de ommuurde stad bij de rivier de Exe”. De geografie die verbonden is met de komst en vervulling van de Middernachtsroep in de Milleritische geschiedenis duidt op een plaats waar water was, hetgeen de uitstorting van de Heilige Geest voorstelt, en op een punt waar God een leger oprichtte om de boodschap aan de wereld te verkondigen, welke, naar Zuster White ons meedeelt, voortging als een „vloedgolf”. Een vloedgolf is niet eenvoudigweg rivierwater; het is water dat buitengewoon bekrachtigd is.

Millerite history was the fulfillment of the parable of the ten virgins, and when the one hundred and forty-four thousand are brought to the conclusion of the sealing time, they will repeat the waymarks identified at the beginning of the sealing time, and also the history of the Exeter camp meeting. An angel will descend with a testing message that is required to be eaten. That message will lead to the foundations, and it will confront the two classes with the “seven times,” of Leviticus twenty-six. It will include the Revelation of Jesus Christ, that is represented by Peter as an acceptance that Jesus was anointed as the Christ, when the divine symbol descended in the form of a dove, typifying September 11, 2001. It will include the understanding that Jesus is the divine Son of God, and also that by Jesus taking upon His divine being the flesh of fallen mankind, He is also the Son of man.

De Milleritische geschiedenis was de vervulling van de gelijkenis van de tien maagden, en wanneer de honderd vierenveertigduizend tot de voltooiing van de verzegelingstijd worden gebracht, zullen zij de wegmerken herhalen die aan het begin van de verzegelingstijd werden geïdentificeerd, evenals ook de geschiedenis van de kampbijeenkomst te Exeter. Een engel zal nederdalen met een beproevende boodschap die gegeten moet worden. Die boodschap zal leiden tot de fundamenten, en zij zal de twee klassen confronteren met de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig. Zij zal de Openbaring van Jezus Christus omvatten, die door Petrus wordt voorgesteld als de aanvaarding dat Jezus als de Christus gezalfd werd, toen het goddelijke symbool nederdaalde in de gedaante van een duif, als voorafbeelding van 11 september 2001. Zij zal het inzicht omvatten dat Jezus de goddelijke Zoon van God is, en ook dat Hij, doordat Jezus in Zijn goddelijk wezen het vlees van de gevallen mensheid op Zich nam, eveneens de Zoon des mensen is.

These truths will produce two classes of worshippers, as they did post-September 11, 2001. The two classes were represented at the Exeter camp meeting, for at that camp meeting there was a tent set up by a group from Watertown, who rejected the message of the Midnight Cry as presented through Samuel Snow. They held counterfeit meetings that were so loud and emotional the leaders of the meetings of Snow went to them and informed them to quiet down. At the camp meeting there were two classes manifested, and both professed to be associated with water, but one was a counterfeit and represented the foolish who were without oil. The group in the Exeter tent were the army who were the city, that was also a fort, for they were typifying Ezekiel’s dead dry bones who are raised up as a mighty army at the message of the Midnight Cry.

Deze waarheden zullen twee klassen aanbidders voortbrengen, zoals zij dat deden na 11 september 2001. De twee klassen werden vertegenwoordigd op de kampbijeenkomst te Exeter, want op die kampbijeenkomst was er een tent opgericht door een groep uit Watertown, die de boodschap van de Middernachtsroep, zoals gebracht door Samuel Snow, verwierp. Zij hielden nagebootste bijeenkomsten die zó luidruchtig en emotioneel waren dat de leiders van de bijeenkomsten van Snow naar hen toe gingen en hun meedeelden dat zij stiller moesten zijn. Op de kampbijeenkomst werden twee klassen geopenbaard, en beide beweerden met water verbonden te zijn, maar de ene was een vervalsing en vertegenwoordigde de dwazen die zonder olie waren. De groep in de tent te Exeter was het leger dat de stad was, die ook een vesting was, want zij vormden een voorafschaduwing van Ezechiëls dode, dorre beenderen, die door de boodschap van de Middernachtsroep worden opgericht als een machtig leger.

In the history where those two classes are manifested Peter represented both classes. His confession that identified Jesus as the Christ, and the Son of God was produced by the inspiration of the Holy Spirit, for Christ plainly told him, “Flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven.” When Jesus then informed the disciples of the cross, Peter, lacking the influence of the Holy Spirit at that moment, took Christ, “and began to rebuke Him, saying, Be it far from thee, Lord: this shall not be unto thee. But He turned, and said unto Peter, Get thee behind me, Satan: thou art an offence unto me: for thou savourest not the things that be of God, but those that be of men.”

In de geschiedenis waarin deze twee klassen zich openbaren, vertegenwoordigde Petrus beide klassen. Zijn belijdenis, die Jezus aanwees als de Christus en de Zoon van God, was voortgebracht door de ingeving van de Heilige Geest, want Christus zei hem uitdrukkelijk: „Vlees en bloed heeft u dit niet geopenbaard, maar Mijn Vader, Die in de hemelen is.” Toen Jezus de discipelen vervolgens over het kruis inlichtte, nam Petrus, die op dat ogenblik de invloed van de Heilige Geest miste, Christus terzijde „en begon Hem te bestraffen, zeggende: Heere, wees U genadig; dit zal U geenszins geschieden. Maar Hij keerde Zich om en zei tot Petrus: Ga weg achter Mij, satan, gij zijt Mij een aanstoot; want gij bedenkt niet de dingen die Gods zijn, maar die der mensen.”

The emotional outburst of Peter aligned with the emotional worship that was occurring in the Watertown tent when Samuel Snow was presenting the message of the Midnight Cry. At that level Peter represents those who are candidates to be among the one hundred and forty-four thousand. Those candidates represent a class that has the oil, which is the Holy Spirit, and it is the message and it is the character, and the other class lacks the oil. In the setting of Caesarea Philippi, Christ began to unfold “that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day.”

De emotionele uitbarsting van Petrus stemde overeen met de emotionele aanbidding die plaatsvond in de tent te Watertown toen Samuel Snow de boodschap van de Middernachtsroep bracht. Op dat niveau vertegenwoordigt Petrus hen die kandidaten zijn om tot de honderdvierenveertigduizend te behoren. Die kandidaten vertegenwoordigen een klasse die de olie heeft, welke de Heilige Geest is; en zij is de boodschap en zij is het karakter; en de andere klasse mist de olie. In de setting van Caesarea Filippi begon Christus uiteen te zetten „dat Hij naar Jeruzalem moest gaan, en veel lijden van de ouderlingen en overpriesters en schriftgeleerden, en gedood worden, en ten derden dage opgewekt worden.”

The disappointment of the disciples when those events were actually fulfilled at the cross is the history Sister White employs to illustrate the disappointment of October 22, 1844, and the disappointment of the Hebrews at the Red Sea crossing with Pharaoh’s army closing in and the waters of the sea in front of them. All of those witnesses identify the soon coming Sunday law, and the revelation of verses thirteen to fifteen of Daniel eleven, provides the testimony of the events that lead to that Sunday law. In doing so they also represent the “portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.”

De teleurstelling van de discipelen toen die gebeurtenissen daadwerkelijk aan het kruis werden vervuld, is de geschiedenis die zuster White gebruikt om de teleurstelling van 22 oktober 1844 te illustreren, evenals de teleurstelling van de Hebreeën bij de doortocht door de Rode Zee, toen het leger van Farao naderde en de wateren van de zee vóór hen lagen. Al deze getuigen wijzen op de spoedig komende zondagswet, en de openbaring van de verzen dertien tot en met vijftien van Daniël elf verschaft het getuigenis van de gebeurtenissen die tot die zondagswet leiden. Daarbij vertegenwoordigen zij tevens het “gedeelte van de profetie van Daniël dat betrekking heeft op de laatste dagen.”

We will continue this study in the next article.

Wij zullen deze studie in het volgende artikel voortzetten.

> “A careful study of types and antitypes led to the observation that the crucifixion of Christ took place on the very day in the yearly round of ceremonies given to Israel when the Passover lamb was slain. Would not the cleansing of the sanctuary typified in the Day of Atonement—falling on the tenth day of the seventh month—likewise take place on the very day in the year celebrated in the type? (see The Great Controversy, 399). This, according to the true Mosaic reckoning of time, would be October 22. Early in August, 1844, at a camp meeting at Exeter, New Hampshire, this view was introduced and it was accepted as the date for the fulfillment of the prophecy of the 2300 days. The parable of the ten virgins in Matthew 25:1–13 took on particular significance—the tarrying of the bridegroom, the waiting and slumbering of those who awaited the marriage, the cry at midnight, the shutting of the door, et cetera. The message that Christ was coming on October 22 came to be known as the ‘midnight cry.’ ‘The ‘midnight cry,’ wrote Ellen White, ‘was heralded by thousands of believers.’ She added:

> „Een zorgvuldige studie van typen en antitypen leidde tot de waarneming dat de kruisiging van Christus plaatsvond op juist die dag in de jaarlijkse kring van plechtigheden die aan Israël waren gegeven, waarop het paaslam werd geslacht. Zou dan ook de reiniging van het heiligdom, uitgebeeld in de Grote Verzoendag — vallend op de tiende dag van de zevende maand — niet eveneens plaatsvinden op juist die dag in het jaar die in het type werd gevierd? (zie The Great Controversy, 399). Dit zou, volgens de juiste mozaïsche tijdrekening, 22 oktober zijn. Begin augustus 1844 werd deze zienswijze op een kampbijeenkomst te Exeter, New Hampshire, naar voren gebracht, en zij werd aanvaard als de datum voor de vervulling van de profetie van de 2300 dagen. De gelijkenis van de tien maagden in Mattheüs 25:1–13 kreeg een bijzondere betekenis — het talmen van de bruidegom, het wachten en insluimeren van hen die het huwelijk verwachtten, de roep te middernacht, het sluiten van de deur, enzovoort. De boodschap dat Christus op 22 oktober zou komen, werd bekend als de ‘middernachtsroep’. ‘De “middernachtsroep”,’ schreef Ellen White, ‘werd door duizenden gelovigen verkondigd.’ Zij voegde daaraan toe:

> “‘Like a tidal wave the [seventh-month] movement swept over the land. From city to city, from village to village, and into remote country places it went, until the waiting people of God were fully aroused.—The Great Controversy, 400.’

> ‘Als een vloedgolf spoelde de [beweging van de zevende maand] over het land. Van stad tot stad, van dorp tot dorp, en tot in afgelegen streken drong zij door, totdat het wachtende volk van God ten volle werd opgewekt.—The Great Controversy, 400.’

> “The rapidity with which the message spread is depicted by writers cited by L. E. Froom:

> „De snelheid waarmee de boodschap zich verspreidde, wordt beschreven door schrijvers die door L. E. Froom worden aangehaald:“

> “‘Bates left the record that the Exeter message ‘flew as it were upon the wings of the wind.’ Men and women sped by rail and water, by stagecoach and horseback, with bundles of books and papers, distributing them as ‘profusely as the leaves of autumn.’ White said, ‘The work before us was to fly to every part of that wide field, sound the alarm, and wake the slumbering ones.’ And Wellcome adds that the movement broke forth like the released waters of a dam. Fields of ripened grain were left standing unharvested, and full-grown potatoes left undug in the ground. The coming of the Lord was nigh. There was no time now for such earthly things.—The Prophetic Faith of Our Fathers, Vol. IV, p. 816.

> “‘Bates liet in zijn verslag vast dat de boodschap van Exeter ‘als het ware op de vleugelen van de wind vloog’. Mannen en vrouwen reisden per spoor en over water, met de postkoets en te paard, met bundels boeken en bladen, die zij verspreidden ‘zo overvloedig als de bladeren van de herfst’. White zei: ‘Het werk dat vóór ons lag, was naar elk deel van dat uitgestrekte veld te snellen, alarm te slaan en de slapenden te wekken.’ En Wellcome voegt eraan toe dat de beweging losbarstte als de vrijgelaten wateren van een stuwdam. Velden met gerijpt koren bleven ongeoogst staan, en volgroeide aardappelen bleven ongerooid in de grond. De komst van de Heere was nabij. Voor zulke aardse dingen was nu geen tijd.—The Prophetic Faith of Our Fathers, Vol. IV, p. 816.

> “As an eyewitness and participant in the movement, Ellen White described the character of the rapidly accelerating work:

> “Als ooggetuige en deelnemer aan de beweging beschreef Ellen White het karakter van het snel voortsnellende werk:

> “‘Believers saw their doubt and perplexity removed, and hope and courage animated their hearts. The work was free from those extremes which are ever manifested when there is human excitement without the controlling influence of the word and Spirit of God…. It bore the characteristics that mark the work of God in every age. There was little ecstatic joy, but rather deep searching of heart, confession of sin, and forsaking of the world. A preparation to meet the Lord was the burden of agonizing spirits….

> „Gelovigen zagen hun twijfel en verwarring weggenomen, en hoop en moed bezielden hun harten. Het werk was vrij van die uitersten die zich steeds openbaren wanneer er menselijke opwinding is zonder de beheersende invloed van het woord en de Geest van God…. Het droeg de kenmerken die het werk van God in elk tijdperk kenmerken. Er was weinig uitbundige vreugde, maar veeleer diep zelfonderzoek, belijdenis van zonde en verzaking van de wereld. Een voorbereiding om de Heere te ontmoeten was de last van benauwde zielen….“

> “‘Of all the great religious movements since the days of the apostles, none have been more free from human imperfection and the wiles of Satan than was that of the autumn of 1844. Even now, after the lapse of many years [1888], all who shared in that movement and who have stood firm upon the platform of truth still feel the holy influence of that blessed work and bear witness that it was of God.—Ibid., 400, 401.’

> “‘Van alle grote godsdienstige bewegingen sinds de dagen van de apostelen is er geen geweest die meer vrij was van menselijke onvolkomenheid en de listen van Satan dan die van de herfst van 1844. Zelfs nu, na het verstrijken van vele jaren [1888], voelen allen die aan die beweging hebben deelgenomen en die standvastig op het platform van de waarheid zijn blijven staan, nog steeds de heilige invloed van dat gezegende werk en getuigen zij ervan dat het van God was.—Ibid., 400, 401.’

> “In spite of the evidences of a work sweeping across the land and drawing thousands into the fellowship of the Second Advent, and some two hundred ministers from various churches united in spreading the message, [See C. M. Maxwell, Tell it to the world, pp. 19, 20.] the Protestant churches as a whole spurned it and used every means at their command to prevent the belief in Christ’s soon coming from spreading. No one dared to mention in a church service the hope of the soon coming of Jesus, but to those awaiting the event it was quite different.

> „Ondanks de bewijzen van een werk dat zich over het land verspreidde en duizenden bracht tot de gemeenschap van de Tweede Advent, en ongeveer tweehonderd predikanten uit verschillende kerken zich verenigden in de verbreiding van de boodschap, [Zie C. M. Maxwell, Tell it to the world, pp. 19, 20.] verwierpen de protestantse kerken als geheel haar en gebruikten elk middel dat hun ter beschikking stond om te verhinderen dat het geloof in de spoedige komst van Christus zich verbreidde. Niemand durfde tijdens een kerkdienst de hoop op de spoedige komst van Jezus te noemen, maar voor hen die op de gebeurtenis wachtten, was het geheel anders.״

> “Ellen White told what it was like:

> „Ellen White vertelde hoe het was:

> “‘Every moment seemed precious and of the utmost importance to me. I felt that we were doing work for eternity, and that the careless and uninterested were in the greatest peril. My faith was unclouded, and I appropriated the precious promises of Jesus to myself….

> „Elk ogenblik scheen mij kostbaar en van het hoogste gewicht. Ik voelde dat wij werkten voor de eeuwigheid, en dat de onachtzamen en onverschilligen in het grootste gevaar verkeerden. Mijn geloof was onbeneveld, en ik eigende mij de kostbare beloften van Jezus toe….“

> “‘With diligent searching of hearts and humble confession we came prayerfully up to the time of expectation. Every morning we felt that it was our first business to secure the evidence that our lives were right before God. We realized that if we were not advancing in holiness we were sure to retrograde. Our interest for each other increased; we prayed much with and for one another.

> „Met nauwgezet zelfonderzoek en nederige belijdenis naderden wij biddend de tijd der verwachting. Elke morgen voelden wij dat het onze eerste plicht was ons te verzekeren van het bewijs dat ons leven recht was voor God. Wij beseften dat, indien wij niet vooruitgingen in heiligheid, wij zeker zouden terugvallen. Onze belangstelling voor elkaar nam toe; wij baden veel met en voor elkaar.

> “‘We assembled in the orchards and groves to commune with God and to offer up our petitions to Him, feeling more clearly His presence when surrounded by His natural works. The joys of salvation were more necessary to us than our food and drink. If clouds obscured our minds we dared not rest or sleep till they were swept away by the consciousness of our acceptance with the Lord.—Life Sketches of James White and Ellen G. White (1880), 188, 189.” Arthur White, The Ellen White Biography, volume 1, 51, 52.

> “‘Wij kwamen bijeen in de boomgaarden en bosjes om gemeenschap met God te hebben en onze smeekbeden tot Hem op te zenden, terwijl wij Zijn tegenwoordigheid duidelijker voelden wanneer wij omringd waren door Zijn werken in de natuur. De vreugden van de zaligheid waren voor ons noodzakelijker dan ons voedsel en onze drank. Indien wolken onze geest verduisterden, durfden wij niet te rusten of te slapen totdat zij waren weggevaagd door het bewustzijn dat wij door de Heere waren aangenomen.—Life Sketches of James White and Ellen G. White (1880), 188, 189.” Arthur White, The Ellen White Biography, deel 1, 51, 52.

Back to Articles