Article

# The Book of Daniel - Number Thirty-Six

Het Boek Daniël - Nummer Zesendertig

Nebuchadnezzar’s Prophetic Symbolism: Unveiling the Millerite Movement’s Historic Waymarks and the Sealed Vision of the Ulai River

Nebukadnezars profetische symboliek: ontsluiering van de historische wegmarkeringen van de Milleritische beweging en van het verzegelde visioen van de rivier de Ulai

Author

Jeff Pippenger

Published

December 31, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Daniel chapter one represents the history of the first and second angels from August 11, 1840, until October 22, 1844. Daniel chapter four also addresses the history of the first and second angels from 723 BC, until October 22, 1844. Of course, this is impossible to see without the latter rain methodology of “line upon line.”

Daniël hoofdstuk één vertegenwoordigt de geschiedenis van de eerste en tweede engel vanaf 11 augustus 1840 tot 22 oktober 1844. Daniël hoofdstuk vier behandelt eveneens de geschiedenis van de eerste en tweede engel vanaf 723 v.Chr. tot 22 oktober 1844. Uiteraard is dit onmogelijk te zien zonder de laatregenmethodologie van „regel op regel”.

Nebuchadnezzar, in chapter four, is a very complex prophetic symbol. It is important to remind ourselves of what he represents as we begin to consider the unsealing of the Ulai River vision in the history of William Miller. Nebuchadnezzar’s second dream, not unlike William Miller’s second dream, represented the “seven times,” of Leviticus twenty-six, which is the prophetic thread that weaves the entire book of Daniel together. When Daniel interpreted Nebuchadnezzar’s dream of chapter four, he warned him of a coming judgment, and in so doing typified the first angel’s message that arrived into history at the “time of the end” in 1798.

Nebukadnezar is in hoofdstuk vier een zeer complex profetisch symbool. Het is belangrijk onszelf eraan te herinneren wat hij vertegenwoordigt wanneer wij beginnen na te denken over de ontzegeling van het visioen van de rivier de Ulai in de geschiedenis van William Miller. Nebukadnezars tweede droom vertegenwoordigde, niet anders dan William Millers tweede droom, de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig, de profetische draad die het gehele boek Daniël aaneenweeft. Toen Daniël Nebukadnezars droom van hoofdstuk vier uitlegde, waarschuwde hij hem voor een komend oordeel, en daarmee voorafschaduwde hij de boodschap van de eerste engel, die bij de „tijd van het einde” in 1798 de geschiedenis binnentrad.

When the judgment that Nebuchadnezzar was warned was to come arrived, the arrival typified October 22, 1844, when the investigative judgment began. In chapter four, both the warning message provided by Daniel, and the arrival of the judgment connected with the warning message were represented by the word “hour”. The “hour” of Nebuchadnezzar’s judgment represented the “hour” of God’s judgment in the first angel’s message. It also typified the “hour” of the Sunday law, when God’s executive judgment begins. The portion of Daniel chapter four that represents the arrival of the first angel’s message in 1798, and the arrival of the third angel on October 22, 1844, which is symbolized by the word “hour,” is then repeated and enlarged upon. The technique of repeat and enlarge is a prophetic technique that occurs repeatedly in prophecy, but especially in the book of Daniel.

Toen het oordeel waarvan Nebukadnezar was gewaarschuwd dat het zou komen, aanbrak, typeerde die komst 22 oktober 1844, toen het onderzoekend oordeel begon. In hoofdstuk vier werden zowel de waarschuwingsboodschap die door Daniël werd gegeven als de komst van het met die waarschuwingsboodschap verbonden oordeel weergegeven door het woord „uur”. Het „uur” van Nebukadnezars oordeel vertegenwoordigde het „uur” van Gods oordeel in de boodschap van de eerste engel. Het typeerde ook het „uur” van de zondagwet, wanneer Gods uitvoerend oordeel begint. Het gedeelte van Daniël hoofdstuk vier dat de komst van de boodschap van de eerste engel in 1798 en de komst van de derde engel op 22 oktober 1844 vertegenwoordigt, die door het woord „uur” wordt gesymboliseerd, wordt vervolgens herhaald en verder uitgewerkt. De techniek van herhalen en uitbreiden is een profetische techniek die herhaaldelijk in de profetie voorkomt, maar in het bijzonder in het boek Daniël.

Once Nebuchadnezzar arrived at the “hour” of judgment, the “seven times,” that was his judgment, began, and as the king of the north, he then represented the judgment brought upon the northern kingdom of Israel in 723 BC. He was given the heart of a beast, and a beast is a kingdom in Bible prophecy, and from 723 BC, through to 1798, he represented the two forms of paganism that are so often the subject of the book of Daniel.

Zodra Nebukadnezar het „uur” van het oordeel bereikte, begonnen de „zeven tijden”, die zijn oordeel waren, en als de koning van het noorden vertegenwoordigde hij toen het oordeel dat in 723 v.Chr. over het noordelijke koninkrijk Israël werd gebracht. Hem werd het hart van een beest gegeven, en een beest is in de Bijbelse profetie een koninkrijk, en van 723 v.Chr. tot 1798 vertegenwoordigde hij de twee vormen van heidendom die zo vaak het onderwerp zijn van het boek Daniël.

For twelve hundred and sixty days, representing twelve hundred and sixty years, he represented the pagan desolating power, and then for another twelve hundred and sixty days, symbolizing twelve hundred and sixty years, he represented the papal desolating power. The heart of both desolating powers was the same, for papalism is simply paganism wearing the profession of Christianity.

Gedurende twaalfhonderdzestig dagen, die twaalfhonderdzestig jaren voorstellen, stelde hij de heidense verwoestende macht voor, en vervolgens gedurende nog eens twaalfhonderdzestig dagen, die twaalfhonderdzestig jaren symboliseren, stelde hij de pauselijke verwoestende macht voor. Het wezen van beide verwoestende machten was hetzelfde, want het pausdom is eenvoudigweg het heidendom gehuld in de belijdenis van het christendom.

At the “end of the days,” which is a symbol identified in Daniel chapter twelve, that represents the “time of the end” in 1798, his kingdom was restored unto him. The testimony of Daniel four, and the Spirit of Prophecy, identifies that when his kingdom was restored at the “end of the days,” he was a converted man. He then becomes a prophetic symbol of four significant truths. He becomes the prophetic link between the dragon power of paganism, which he represented in the first half of his “seven times,” and of the beast power, which he represented in the last half of his “seven times.” As a symbol of those two powers, standing as a restored kingdom in 1798, he then represents the third desolating power (the false prophet), which was to reign for seventy symbolic years, while the whore of Tyre was forgotten. As the king of Babylon, Nebuchadnezzar represents the prophetic link between the three powers that would become modern Babylon in the last days, which then leads the world to Armageddon.

Aan het “einde der dagen”, een symbool dat in Daniël hoofdstuk twaalf wordt aangeduid en dat de “tijd van het einde” in 1798 voorstelt, werd zijn koninkrijk hem hersteld. Het getuigenis van Daniël vier en de Geest der Profetie duiden aan dat hij, toen zijn koninkrijk hem aan het “einde der dagen” werd hersteld, een bekeerd man was. Vervolgens wordt hij een profetisch symbool van vier gewichtige waarheden. Hij wordt de profetische schakel tussen de draakmacht van het heidendom, die hij vertegenwoordigde in de eerste helft van zijn “zeven tijden”, en de beestmacht, die hij vertegenwoordigde in de laatste helft van zijn “zeven tijden”. Als symbool van die twee machten, staande als een hersteld koninkrijk in 1798, vertegenwoordigt hij vervolgens de derde verwoestende macht (de valse profeet), die zeventig symbolische jaren zou heersen, terwijl de hoer van Tyrus vergeten was. Als de koning van Babylon vertegenwoordigt Nebukadnezar de profetische schakel tussen de drie machten die in de laatste dagen het moderne Babylon zouden worden, dat vervolgens de wereld naar Armageddon voert.

He also represented the birth of the United States as the earth beast, which began in 1798 as a lamb, symbolized by his converted experience. He would simultaneously represent the two horns on the earth beast, which as Republicanism and Protestantism representing the strength of the United States, which was what allowed it to become the most favored nation in the world. Yet at the end of the seventy symbolic years those two horns would then be represented as apostate Republicanism and apostate Protestantism, with both horns divided into two classes. Republicanism’s horn would consist of the Democratic party that openly disregarded the sacred principles of the Constitution, and the Republican party that professed to be the defenders and champions of the Constitution, but in actuality denying the sacred principles of the Constitution, while choosing traditions and customs to supersede the principles within that sacred document.

Hij vertegenwoordigde ook de geboorte van de Verenigde Staten als het aardbeest, dat in 1798 begon als een lam, gesymboliseerd door zijn bekeerde ervaring. Tegelijkertijd zou hij de twee horens van het aardbeest vertegenwoordigen, namelijk het republicanisme en het protestantisme, die de kracht van de Verenigde Staten vertegenwoordigden, hetgeen het land in staat stelde de meest begunstigde natie ter wereld te worden. Toch zouden aan het einde van de zeventig symbolische jaren die twee horens vervolgens worden voorgesteld als afvallig republicanisme en afvallig protestantisme, waarbij beide horens in twee klassen verdeeld waren. De hoorn van het republicanisme zou bestaan uit de Democratische Partij, die openlijk de heilige beginselen van de Grondwet naast zich neerlegde, en de Republikeinse Partij, die beleed de verdedigers en kampioenen van de Grondwet te zijn, maar in werkelijkheid de heilige beginselen van de Grondwet verloochende, terwijl zij ervoor koos tradities en gebruiken te verheffen boven de beginselen die in dat heilige document vervat zijn.

The two parties were typified by the Sadducees and Pharisees in the time of Christ. The spirit of the Sadducees and Pharisees would also be manifested in the horn of apostate Protestantism, with one class upholding Sunday worship and the other Sabbath worship. Nebuchadnezzar’s converted condition at the “end of the days,” in 1798, fitly represents the United States, and both horns of the earth beast. All three symbols—the earth beast and its two horns, were destined to change from a lamb unto a dragon.

De twee partijen werden ten tijde van Christus uitgebeeld door de Sadduceeën en Farizeeën. De geest van de Sadduceeën en Farizeeën zou zich ook openbaren in de hoorn van het afvallige protestantisme, waarbij de ene groep de zondagse eredienst handhaafde en de andere de sabbatsviering. De bekeerde toestand van Nebukadnezar aan het „einde der dagen”, in 1798, vertegenwoordigt op treffende wijze de Verenigde Staten, en beide horens van het beest uit de aarde. Alle drie de symbolen — het beest uit de aarde en zijn twee horens — waren ertoe bestemd van een lam in een draak te veranderen.

Nebuchadnezzar, at the end of his “seven times,” represented the link which identified his literal kingdom of Babylon as the symbol of modern Babylon in the last days, which is made up of the dragon, the beast and the false prophet. He also represented the three prophetic entities represented by the earth beast with two horns, that changes from a lamb unto a dragon during the seventy symbolic years that the whore of Tyre is forgotten. It is profound that his literal kingdom is the very kingdom that typifies the kingdom that reigns for seventy symbolic years.

Nebukadnezar vertegenwoordigde aan het einde van zijn „zeven tijden” de schakel die zijn letterlijke koninkrijk Babylon identificeerde als het symbool van het moderne Babylon in de laatste dagen, dat samengesteld is uit de draak, het beest en de valse profeet. Hij vertegenwoordigde tevens de drie profetische machten die worden voorgesteld door het aardebeest met twee horens, dat gedurende de zeventig symbolische jaren waarin de hoer van Tyrus vergeten wordt, van een lam in een draak verandert. Het is diepzinnig dat zijn letterlijke koninkrijk juist het koninkrijk is dat een voorafbeelding vormt van het koninkrijk dat zeventig symbolische jaren regeert.

Nebuchadnezzar’s symbolism of chapter four, is to be laid over the top of chapter one. When that application is made, it brings together the waymarks of Millerite history, and confirms several truths of the Ulai River vision that were unsealed at that time. The foundation and central pillar of the Millerite movement was the question and answer of Daniel chapter eight, and verses thirteen and fourteen. The question was, “How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot?”

De symboliek van Nebukadnezar in hoofdstuk vier moet over hoofdstuk één heen worden gelegd. Wanneer die toepassing wordt gemaakt, brengt zij de wegmarkeringen van de Milleritische geschiedenis samen en bevestigt zij verschillende waarheden van het visioen van de rivier de Ulai die in die tijd werden ontzegeld. Het fundament en de centrale pijler van de Milleritische beweging was de vraag en het antwoord van Daniël hoofdstuk acht, verzen dertien en veertien. De vraag luidde: “Hoelang zal het gezicht aangaande het gedurige offer zijn, en de overtreding der verwoesting, om zowel het heiligdom als het heir te geven om onder de voet getreden te worden?”

Of the hundreds, if not thousands of added words in the Bible, it is only the added word “sacrifice” that inspiration identifies as not belonging to the text. When the word is properly removed it clearly identifies that “the daily and the transgression” are two distinct desolating powers. Sister White specifically identifies the word “sacrifice” was added by human wisdom and does not apply to the text, and in the same passage she also identifies that the Millerites were correct in identifying “the daily” as paganism. The grammatical terms within the question of verse thirteen, were carefully identified by Christ through the writings of Sister White, and when governed by the texts and the added inspired instructions, the question is, “How long shall be the vision concerning the two desolating powers of paganism and papalism, that were to trample down both the sanctuary and God’s people?”

Van de honderden, zo niet duizenden, toegevoegde woorden in de Bijbel, is het uitsluitend het toegevoegde woord „offer” dat door de inspiratie wordt aangewezen als niet tot de tekst behorend. Wanneer dit woord terecht wordt verwijderd, maakt dit duidelijk dat „het dagelijks en de overtreding” twee onderscheiden verwoestende machten zijn. Zuster White geeft uitdrukkelijk aan dat het woord „offer” door menselijke wijsheid is toegevoegd en niet op de tekst van toepassing is, en in dezelfde passage maakt zij ook duidelijk dat de Millerieten gelijk hadden toen zij „het dagelijks” als heidendom aanduidden. De grammaticale termen binnen de vraag van vers dertien werden door Christus zorgvuldig aangewezen door middel van de geschriften van Zuster White, en wanneer deze worden beheerst door de teksten en de toegevoegde geïnspireerde aanwijzingen, luidt de vraag: „Hoe lang zal het gezicht zijn aangaande de twee verwoestende machten van het heidendom en het pausdom, die zowel het heiligdom als Gods volk zouden vertreden?”

Therefore, when Nebuchadnezzar is located at the “time of the end,” in 1798, he is representing a converted man and therefore represents the “wise” that would understand the central pillar and foundation of Adventism. His conversion identifies the “wise” that understand the “increase of knowledge” which was unsealed at that time, but his own prophetic symbolism directly illustrates the history that is the subject of the question of, “how long would be the vision of the desolating power of paganism and papalism which would trample down God’s people (the host), and God’s sanctuary?” As a symbol of a “wise virgin” who understands the “increase of knowledge,” he represents William Miller, for Miller is the symbol of those who were “wise” in the history that began at the “time of the end,” in 1798.

Daarom vertegenwoordigt Nebukadnezar, wanneer hij zich bevindt in de „tijd van het einde”, in 1798, een bekeerde man en vertegenwoordigt hij derhalve de „wijzen” die de centrale pilaar en het fundament van het adventisme zouden begrijpen. Zijn bekering identificeert de „wijzen” die de „toename van kennis” begrijpen die in die tijd werd ontzegeld, maar zijn eigen profetische symboliek illustreert rechtstreeks de geschiedenis die het onderwerp is van de vraag: „hoe lang zou het gezicht duren van de verwoestende macht van het heidendom en het pausdom, die Gods volk (de heerschare) en Gods heiligdom zouden vertreden?” Als symbool van een „wijze maagd” die de „toename van kennis” begrijpt, vertegenwoordigt hij William Miller, want Miller is het symbool van hen die „wijs” waren in de geschiedenis die begon in de „tijd van het einde”, in 1798.

Nebuchadnezzar is a symbol of the waymark of the “time of the end,” and when laid over chapter one, he also represents the arrival of the first angel at that time, because in chapter four, the “hour” in which Daniel provides Nebuchadnezzar with the warning message, marks when the first angel arrived, and that was 1798. The “hour” when Nebuchadnezzar’s judgment arrived, represented the “hour” of the beginning of God’s investigative judgment on October 22, 1844. The waymarks produced by the symbolism of Nebuchadnezzar in chapter four, are 723 BC, 538, 1798 (the time of the end) and October 22, 1844.

Nebukadnezar is een symbool van de wegmarkering van de „tijd van het einde”, en wanneer dit over hoofdstuk één wordt gelegd, vertegenwoordigt hij tevens de komst van de eerste engel in die tijd, omdat in hoofdstuk vier het „uur” waarin Daniël Nebukadnezar de waarschuwingsboodschap geeft, aangeeft wanneer de eerste engel arriveerde, en dat was 1798. Het „uur” waarin het oordeel over Nebukadnezar kwam, vertegenwoordigde het „uur” van het begin van Gods onderzoekend oordeel op 22 oktober 1844. De wegmarkeringen die door de symboliek van Nebukadnezar in hoofdstuk vier worden voortgebracht, zijn 723 v.Chr., 538, 1798 (de tijd van het einde) en 22 oktober 1844.

The waymarks of Millerite history in Daniel chapter one, begin with Jehoiakim, who is a symbol of the empowerment of the first message which had arrived at the “time of the end,” in 1798. The empowerment of the first message, represented by Jehoiakim, marks August 11, 1840. The conquering of Jehoiakim begins the seventy years of Babylon’s reign, that ends with the decree of Cyrus. Chapter one of Daniel identifies a three-step testing process, represented as a dietary test, followed by a visual test that concludes with a litmus test. Those three tests represent August 11, 1840, when the mighty angel that was no less a personage than Jesus Christ, came down out of heaven with a little book that God’s people were then to “eat”, just as Daniel and the three worthies chose to eat the diet of pulse, rather than the diet of Babylon.

De wegmarkeringen van de Milleritische geschiedenis in Daniël hoofdstuk één beginnen met Jojakim, die een symbool is van de bekrachtiging van de eerste boodschap, die in 1798 was aangekomen op de „tijd van het einde”. De bekrachtiging van de eerste boodschap, voorgesteld door Jojakim, markeert 11 augustus 1840. De overwinning op Jojakim luidt de zeventig jaren van Babylons heerschappij in, die eindigen met het bevel van Kores. Hoofdstuk één van Daniël duidt een drievoudig beproevingsproces aan, voorgesteld als een proef met voedsel, gevolgd door een visuele toets, die uitloopt op een lakmoesproef. Deze drie beproevingen vertegenwoordigen 11 augustus 1840, toen de machtige engel, die niemand minder was dan Jezus Christus, uit de hemel neerdaalde met een boekje dat Gods volk toen moest „eten”, evenals Daniël en de drie waardigen ervoor kozen zich te voeden met het gerecht van peulvruchten in plaats van met het voedsel van Babylon.

The second test of that process represented the manifestation of the Protestant churches’ rejection of Miller’s message (the first angel’s message), when a distinction could then be seen between the Millerite movement, and the Protestant churches that then began their prophetic role as apostate Protestantism. The distinction between those two classes was as marked as was Daniel and the three worthies’ flesh appearing fairer and fatter for eating the heavenly food, instead of the Babylonian diet. That distinction was marked at the end of the biblical year of 1843 (April 19, 1844), when the tarrying time of the parable of the ten virgins arrived.

De tweede beproeving van dat proces vertegenwoordigde de openbaring van de verwerping van Millers boodschap door de protestantse kerken (de boodschap van de eerste engel), toen er vervolgens een onderscheid zichtbaar werd tussen de Milleritische beweging en de protestantse kerken, die toen hun profetische rol begonnen als afvallig protestantisme. Het onderscheid tussen die twee groepen was even duidelijk als toen Daniël en de drie waardigen er gezonder en welgedaner uitzagen doordat zij het hemelse voedsel aten in plaats van het Babylonische dieet. Dat onderscheid werd gemarkeerd aan het einde van het bijbelse jaar 1843 (19 april 1844), toen de vertoeftijd van de gelijkenis van de tien maagden aanbrak.

The third test, which was the litmus test, represented October 22, 1844 when, after three years, the “hour” came when Nebuchadnezzar himself judged and pronounced Daniel and the three worthies “ten times” better than the Babylonian wise men. Placing Daniel chapter four, over chapter one, produces the waymarks of Millerite history beginning with the “time of the end” in 1798; the empowerment of the first angel’s message on August 11, 1840; the first disappointment on April 19, 1844; and the great disappointment of October 22, 1844.

De derde beproeving, die de lakmoesproef was, vertegenwoordigde 22 oktober 1844, toen, na drie jaar, het „uur” aanbrak waarin Nebukadnezar zelf oordeelde en uitsprak dat Daniël en de drie waardigen „tienmaal” beter waren dan de Babylonische wijzen. Door Daniël hoofdstuk vier over hoofdstuk één te plaatsen, ontstaan de wegmerken van de Milleritische geschiedenis, beginnend met de „tijd van het einde” in 1798; de bekrachtiging van de boodschap van de eerste engel op 11 augustus 1840; de eerste teleurstelling op 19 april 1844; en de grote teleurstelling van 22 oktober 1844.

Beyond identifying the specific waymarks of Millerite history, the two chapters, when brought together “line upon line,” illustrate the message of the first angel, identify the two desolating powers that are the subject of the foundational doctrine of the twenty-three hundred days, and also the three-step testing process of Daniel twelve which always occurs when the book of Daniel is unsealed.

Behalve dat zij de specifieke wegmarkeringen van de Milleritische geschiedenis aanwijzen, illustreren de twee hoofdstukken, wanneer zij tezamen worden gebracht „regel op regel”, de boodschap van de eerste engel, wijzen zij de twee verwoestende machten aan die het onderwerp vormen van de fundamentele leer van de tweeduizend driehonderd dagen, alsook het drievoudige beproevingsproces van Daniël twaalf, dat zich altijd voordoet wanneer het boek Daniël wordt ontzegeld.

They also identify that Nebuchadnezzar, as the symbol of the wise in 1798, in conjunction with his second dream in chapter four, represents William Miller, whose movement was to become the true Protestant horn. The work of William Miller, that represents the foundational truths of Adventism, are represented upon Habakkuk’s two tables, and God directed in the production of both those sacred tables.

Zij stellen tevens vast dat Nebukadnezar, als het symbool van de wijzen in 1798, in samenhang met zijn tweede droom in hoofdstuk vier, William Miller vertegenwoordigt, wiens beweging de ware protestantse hoorn zou worden. Het werk van William Miller, dat de fundamentele waarheden van het adventisme vertegenwoordigt, wordt voorgesteld op Habakuks twee tafelen, en God gaf leiding bij de totstandkoming van beide heilige tafelen.

There were several prophetic truths that Miller did not see correctly because his vantage point of prophetic history disallowed him from recognizing that there are three desolating powers; not only paganism (the dragon), papalism (the beast), but also apostate Protestantism (the false prophet). In God’s providence those prophetic understandings of Miller, that were limited by his vantage point in history, were not represented upon the two sacred tables of Habakkuk.

Er waren verschillende profetische waarheden die Miller niet juist inzag, omdat zijn gezichtspunt in de profetische geschiedenis hem verhinderde te onderkennen dat er drie verwoestende machten zijn: niet alleen het heidendom (de draak), het pausdom (het beest), maar ook het afvallige protestantisme (de valse profeet). In Gods voorzienigheid werden die profetische inzichten van Miller, die door zijn gezichtspunt in de geschiedenis beperkt waren, niet weergegeven op de twee heilige tafelen van Habakuk.

Nebuchadnezzar’s second dream in chapter four of Daniel, represents William Miller’s second dream. Both dreams address the “seven times,” and Miller’s dream identifies the rejection of his work that began in 1863, and escalates until the Midnight Cry. Both dreams end with a kingdom restored after a period of scattering. For this reason, we will consider Miller’s second dream, before we consider directly the vision of the Ulai River that was unsealed in 1798.

Nebukadnezars tweede droom in Daniël hoofdstuk vier vertegenwoordigt William Millers tweede droom. Beide dromen hebben betrekking op de „zeven tijden”, en Millers droom duidt op de verwerping van zijn werk die in 1863 begon en escaleert tot aan de Middernachtsroep. Beide dromen eindigen met een koninkrijk dat na een periode van verstrooiing wordt hersteld. Om deze reden zullen wij Millers tweede droom beschouwen, voordat wij rechtstreeks de visie van de rivier de Ulai behandelen, die in 1798 werd ontzegeld.

> “I dreamed that God, by an unseen hand, sent me a curiously wrought casket about ten inches long by six square, made of ebony and pearls curiously inlaid. To the casket there was a key attached. I immediately took the key and opened the casket, when, to my wonder and surprise, I found it filled with all sorts and sizes of jewels, diamonds, precious stones, and gold and silver coin of every dimension and value, beautifully arranged in their several places in the casket; and thus arranged they reflected a light and glory equaled only to the sun.

> „Ik droomde dat God mij, door een onzichtbare hand, een kunstig vervaardigd kistje zond, ongeveer tien duim lang en zes duim in het vierkant, gemaakt van ebbenhout en met parels kunstig ingelegd. Aan het kistje was een sleutel bevestigd. Ik nam onmiddellijk de sleutel en opende het kistje; en zie, tot mijn verwondering en verbazing vond ik het gevuld met allerlei soorten en maten juwelen, diamanten, kostbare stenen, en gouden en zilveren munten van elke afmeting en waarde, schoon gerangschikt elk op zijn eigen plaats in het kistje; en aldus gerangschikt weerkaatsten zij een licht en heerlijkheid die slechts door de zon geëvenaard werden.

> “I thought it was not my duty to enjoy this wonderful sight alone, although my heart was overjoyed at the brilliancy, beauty, and value of its contents. I therefore placed it on a center table in my room and gave out word that all who had a desire might come and see the most glorious and brilliant sight ever seen by man in this life.

> „Ik achtte het niet mijn plicht alleen van dit wonderbare schouwspel te genieten, hoewel mijn hart zich verheugde over de schittering, schoonheid en waarde van de inhoud ervan. Daarom plaatste ik het op een middentafel in mijn kamer en liet bekendmaken dat allen die dat verlangden konden komen om het heerlijkste en schitterendste schouwspel te aanschouwen dat ooit door een mens in dit leven was gezien.

> “The people began to come in, at first few in number, but increasing to a crowd. When they first looked into the casket, they would wonder and shout for joy. But when the spectators increased, everyone would begin to trouble the jewels, taking them out of the casket and scattering them on the table. I began to think that the owner would require the casket and the jewels again at my hand; and if I suffered them to be scattered, I could never place them in their places in the casket again as before; and felt I should never be able to meet the accountability, for it would be immense. I then began to plead with the people not to handle them, nor to take them out of the casket; but the more I pleaded, the more they scattered; and now they seemed to scatter them all over the room, on the floor and on every piece of furniture in the room.

> “Het volk begon binnen te komen, eerst weinigen in aantal, maar het groeide aan tot een menigte. Wanneer zij aanvankelijk in het kistje keken, verwonderden zij zich en riepen van blijdschap. Maar toen het aantal toeschouwers toenam, begon iedereen de juwelen te beroeren, ze uit het kistje te nemen en ze over de tafel te verstrooien. Ik begon te denken dat de eigenaar het kistje en de juwelen opnieuw van mijn hand zou eisen; en indien ik toeliet dat zij verstrooid werden, zou ik ze nooit meer op hun plaats in het kistje kunnen leggen zoals tevoren; en ik voelde dat ik nooit in staat zou zijn rekenschap af te leggen, want die zou ontzaglijk zijn. Toen begon ik het volk te smeken ze niet aan te raken en ze niet uit het kistje te nemen; maar hoe meer ik smeekte, des te meer verstrooiden zij ze; en nu schenen zij ze door de hele kamer te verstrooien, op de vloer en op elk stuk meubilair in de kamer.

> “I then saw that among the genuine jewels and coin they had scattered an innumerable quantity of spurious jewels and counterfeit coin. I was highly incensed at their base conduct and ingratitude, and reproved and reproached them for it; but the more I reproved, the more they scattered the spurious jewels and false coin among the genuine.

> “Toen zag ik dat zij onder de echte juwelen en munten een ontelbare hoeveelheid onechte juwelen en vals geld hadden verstrooid. Ik was ten zeerste verontwaardigd over hun lage handelwijze en ondankbaarheid, en ik berispte en verweet hun dit; maar hoe meer ik hen berispte, des te meer verstrooiden zij de onechte juwelen en het valse geld onder de echte.

> “I then became vexed in my physical soul and began to use physical force to push them out of the room; but while I was pushing out one, three more would enter and bring in dirt and shavings and sand and all manner of rubbish, until they covered every one of the true jewels, diamonds, and coins, which were all excluded from sight. They also tore in pieces my casket and scattered it among the rubbish. I thought no man regarded my sorrow or my anger. I became wholly discouraged and disheartened, and sat down and wept.

> „Toen werd ik gekweld in mijn natuurlijke ziel en begon ik lichamelijke kracht te gebruiken om hen de kamer uit te drijven; maar terwijl ik er één naar buiten dreef, kwamen er drie anderen binnen en brachten vuil en krullen en zand en allerlei rommel mee, totdat zij alle echte juwelen, diamanten en munten bedekten, zodat deze geheel aan het gezicht onttrokken waren. Ook scheurden zij mijn kistje in stukken en verspreidden het tussen het afval. Ik meende dat niemand acht sloeg op mijn droefheid of mijn toorn. Ik raakte volkomen ontmoedigd en terneergeslagen, ging zitten en weende.

> “While I was thus weeping and mourning for my great loss and accountability, I remembered God, and earnestly prayed that He would send me help. Immediately the door opened, and a man entered the room, when the people all left it; and he, having a dirt brush in his hand, opened the windows, and began to brush the dirt and rubbish from the room.

> “Terwijl ik aldus weende en treurde om mijn grote verlies en verantwoordelijkheid, dacht ik aan God en bad vurig dat Hij mij hulp zou zenden. Onmiddellijk ging de deur open en een man trad de kamer binnen, waarop alle mensen deze verlieten; en hij opende, met een stofborstel in zijn hand, de vensters en begon het stof en het vuil uit de kamer weg te vegen.

> “I cried to him to forbear, for there were some precious jewels scattered among the rubbish.

> „Ik smeekte hem zich te onthouden, want er lagen enkele kostbare juwelen verstrooid tussen het puin.

> “He told me to ‘fear not,’ for he would ‘take care of them.’

> Hij zei mij dat ik ‘niet moest vrezen’, want Hij zou ‘voor hen zorgen’.

> “Then, while he brushed the dirt and rubbish, false jewels and counterfeit coin, all rose and went out of the window like a cloud, and the wind carried them away. In the bustle I closed my eyes for a moment; when I opened them, the rubbish was all gone. The precious jewels, the diamonds, the gold and silver coins, lay scattered in profusion all over the room.

> “Toen, terwijl hij het vuil en de rommel, valse juwelen en vals geld wegveegde, rees dit alles op en ging als een wolk door het venster naar buiten, en de wind voerde het weg. In de drukte sloot ik een ogenblik mijn ogen; toen ik ze opende, was al het afval verdwenen. De kostbare juwelen, de diamanten, de gouden en zilveren munten, lagen in overvloed over de hele kamer verspreid.

> “He then placed on the table a casket, much larger and more beautiful than the former, and gathered up the jewels, the diamonds, the coins, by the handful, and cast them into the casket, till not one was left, although some of the diamonds were not bigger than the point of a pin.

> „Daarop plaatste hij op de tafel een kistje, veel groter en mooier dan het vorige, en verzamelde de juwelen, de diamanten, de munten, met handenvol tegelijk, en wierp ze in het kistje, totdat er niet één was overgebleven, hoewel sommige van de diamanten niet groter waren dan de punt van een speld.״

> “He then called upon me to ‘come and see.’

> “Vervolgens riep hij mij op om ‘te komen en te zien.’”

> “I looked into the casket, but my eyes were dazzled with the sight. They shone with ten times their former glory. I thought they had been scoured in the sand by the feet of those wicked persons who had scattered and trod them in the dust. They were arranged in beautiful order in the casket, everyone in its place, without any visible pains of the man who cast them in. I shouted with very joy, and that shout awoke me.” Early Writings, 81–83.

> „Ik keek in de kist, maar mijn ogen werden verblind door wat ik zag. Zij straalden met tienmaal hun vroegere heerlijkheid. Ik dacht dat zij in het zand waren geschuurd door de voeten van die goddeloze personen die ze hadden verstrooid en in het stof vertreden. Zij lagen in de kist in prachtige orde gerangschikt, ieder op zijn plaats, zonder enig zichtbaar spoor van de inspanningen van de man die ze erin had geworpen. Ik riep het uit van pure vreugde, en die uitroep deed mij ontwaken.” Early Writings, 81–83.

We will address Miller’s dream in the next article.

Wij zullen Millers droom in het volgende artikel behandelen.

The following is an introduction of William Miller’s second dream, written by James White when he published Miller’s dream in the Advent Herald.

Het volgende is een inleiding op de tweede droom van William Miller, geschreven door James White toen hij Millers droom in de Advent Herald publiceerde.

> “The following dream was published in the Advent Herald, more than two years since. I then saw that it clearly marked out our past Second Advent experience, and that God gave the dream for the benefit of the scattered flock.

> „De volgende droom werd meer dan twee jaar geleden in de Advent Herald gepubliceerd. Toen zag ik dat hij duidelijk onze vroegere ervaring met betrekking tot de Tweede Advent aanwees, en dat God de droom gaf ten behoeve van de verstrooide kudde.״

> “Among the signs of the near approach of the great and the terrible day of the Lord, God has placed dreams. See Joel 2:28–31; Acts 2:17–20. Dreams may come in three ways; first, ‘through the multitude of business.’ See Ecclesiastics 5:3. Second, those who are under the foul spirit and deception of Satan, may have dreams through his influence. See Deuteronomy 8:1–5; Jeremiah 23:25–28; 27:9; 29:8; Zechariah 10:2; Jude 8. And third, God has always taught, and still teaches his people more or less by dreams, which come through the agency of angels and the Holy Spirit. Those who stand in the clear light of truth will know when God gives them a dream; and such will not be deceived and led astray by false dreams.

> „Onder de tekenen van de nabije komst van de grote en ontzagwekkende dag des Heren heeft God dromen geplaatst. Zie Joël 2:28–31; Handelingen 2:17–20. Dromen kunnen op drie wijzen komen; ten eerste, ‘door de veelheid van bezigheden’. Zie Prediker 5:3. Ten tweede kunnen zij die onder de verwerpelijke geest en de misleiding van Satan staan, dromen hebben door zijn invloed. Zie Deuteronomium 8:1–5; Jeremia 23:25–28; 27:9; 29:8; Zacharia 10:2; Judas 8. En ten derde heeft God zijn volk altijd, en onderwijst Hij het nog steeds, in meerdere of mindere mate door dromen, die komen door de bediening van engelen en de Heilige Geest. Zij die in het heldere licht der waarheid staan, zullen weten wanneer God hun een droom geeft; en zodanigen zullen niet misleid en afgeleid worden door valse dromen.”

> “‘And he said, Hear now my words; if there be a prophet among you, I the Lord will make myself known unto him in a vision, and will speak unto him in a dream.’ Numbers 12:6. Said Jacob, ‘The angel of the Lord spake unto me in a dream.’ Genesis 31:2. ‘And God came to Laban the Syrian in a dream by night.’ Genesis 31:24. Read the dreams of Joseph, [Genesis 37:5–9], and then the interesting story of their fulfilment in Egypt. ‘In Gibeon the Lord appeared to Solomon in a dream by night.’ 1 Kings 3:5. The great important image of the second chapter of Daniel was given in a dream, also the four beasts, etc. of the seventh chapter. When Herod sought to destroy the infant Saviour Joseph was warned in a dream to flee into Egypt. Matthew 2:13.

> “‘En Hij zei: Hoort nu Mijn woorden; indien er een profeet onder u is, zal Ik, de HEERE, Mij aan hem bekendmaken in een gezicht, en in een droom zal Ik met hem spreken.’ Numeri 12:6. Jakob zei: ‘De engel des HEEREN sprak tot mij in een droom.’ Genesis 31:2. ‘En God kwam des nachts tot Laban, de Syriër, in een droom.’ Genesis 31:24. Lees de dromen van Jozef, [Genesis 37:5–9], en vervolgens het boeiende verhaal van hun vervulling in Egypte. ‘Te Gibeon verscheen de HEERE des nachts in een droom aan Salomo.’ 1 Koningen 3:5. Het grootse, gewichtige beeld van het tweede hoofdstuk van Daniël werd in een droom gegeven, evenals de vier dieren, enz. van het zevende hoofdstuk. Toen Herodes trachtte de jonge Heiland te verdelgen, werd Jozef in een droom gewaarschuwd naar Egypte te vluchten. Matteüs 2:13.”

> “‘And it shall come to pass in the LAST DAYS, saith God, I will pour out of my Spirit upon all flesh: and your sons and your daughters shall prophesy, and your young men shall see visions, and your old men shall dream dreams.’ Acts 2:17.

> ‘En het zal geschieden in de LAATSTE DAGEN, zegt God, dat Ik van Mijn Geest zal uitstorten op alle vlees; en uw zonen en uw dochters zullen profeteren, en uw jongemannen zullen gezichten zien, en uw ouden zullen dromen dromen.’ Handelingen 2:17.

> “The gift of prophecy, by dreams and visions, is here the fruit of the Holy Spirit, and in the last days is to be manifested sufficiently to constitute a sign. It is one of the gifts of the gospel church.

> “De gave van profetie, door dromen en visioenen, is hier de vrucht van de Heilige Geest, en zal in de laatste dagen in zodanige mate worden geopenbaard dat zij een teken vormt. Zij is een van de gaven van de evangelische kerk.

> “‘And he gave some apostles; and some PROPHETS; and some evangelists; and some pastors and teachers; For the perfecting of the saints, for the work of the ministry, for the edifying of the body of Christ.’ Ephesians 4:11–12.

> ‘En Hij heeft sommigen gegeven als apostelen, en sommigen als PROFETEN, en sommigen als evangelisten, en sommigen als herders en leraars; tot volmaking van de heiligen, tot het werk van de bediening, tot opbouw van het lichaam van Christus.’ Efeziërs 4:11–12.

> “‘And God hath set some in the church, first apostles, secondarily PROPHETS,’ etc. 1 Corinthians 12:28. ‘Despise not PROPHESYINGS.’ 1 Thessalonians 5:20. See also Acts 13:1; 21:9; Romans 7:6; 1 Corinthians 14:1, 24, 39. Prophets or prophesyings are for the edification of the church of Christ; and there is no evidence that can be produced from the word of God, that they were to cease before evangelists, pastors and teachers were to cease. But says the objector, ‘There has been so many false visions and dreams that I cannot have confidence in anything of the kind.’ It is true that Satan has his counterfeit. He always had false prophets, and certainly we may expect them now in this his last hour of deception and triumph. Those who reject such special revelations because the counterfeit exists, may with equal propriety go a little farther and deny that God ever revealed himself to man in a dream or a vision, for the counterfeit always existed.

> „‘En God heeft sommigen in de gemeente gesteld, ten eerste apostelen, ten tweede PROFETEN,’ enz. 1 Korinthiërs 12:28. ‘Veracht de PROFETIEËN niet.’ 1 Thessalonicenzen 5:20. Zie ook Handelingen 13:1; 21:9; Romeinen 7:6; 1 Korinthiërs 14:1, 24, 39. Profeten of profetieën zijn tot opbouw van de gemeente van Christus; en er kan uit het woord van God geen enkel bewijs worden aangevoerd dat zij zouden ophouden voordat evangelisten, herders en leraars zouden ophouden. Maar, zegt de tegenwerper, ‘Er zijn zovele valse gezichten en dromen geweest dat ik in niets van dien aard vertrouwen kan stellen.’ Het is waar dat Satan zijn namaak heeft. Hij heeft altijd valse profeten gehad, en zeker mogen wij die ook nu verwachten in dit zijn laatste uur van misleiding en triomf. Zij die zulke bijzondere openbaringen verwerpen omdat het namaaksel bestaat, kunnen met evenveel recht nog een stap verder gaan en ontkennen dat God Zich ooit in een droom of een gezicht aan de mens heeft geopenbaard, want het namaaksel heeft altijd bestaan.”

> “Dreams and visions are the medium through which God has revealed himself to man. Through this medium he spake to the prophets; he has placed the gift of prophecy among the gifts of the gospel church, and has classed dreams and visions with the other signs of the ‘LAST DAYS.’ Amen.

> „Dromen en visioenen vormen het middel waardoor God Zich aan de mens heeft geopenbaard. Door dit middel sprak Hij tot de profeten; Hij heeft de gave der profetie geplaatst onder de gaven van de evangelische gemeente, en Hij heeft dromen en visioenen gerangschikt onder de andere tekenen der ‘LAATSTE DAGEN’. Amen.

> “My object in the above remarks has been to remove objections in a scriptural manner, and prepare the mind of the reader for the following.” James White.

> „Mijn doel met de bovenstaande opmerkingen is geweest bezwaren op een schriftuurlijke wijze weg te nemen en de geest van de lezer voor te bereiden op het volgende.” James White.

Back to Articles