Article

# Panium - Number Six

Panium – Nummer Zes

Prophetic Waymarks in Daniel 11: The Collapse of the USSR, the Sunday Law, and the Rise of Modern Rome

Profetische herkenningspunten in Daniël 11: de ineenstorting van de USSR, de zondagswet en de opkomst van het moderne Rome

Author

Jeff Pippenger

Published

March 9, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

With the collapse of the USSR in 1989 verse forty of Daniel eleven was fulfilled. Verse forty-one is the Sunday law in the United States, as is verse sixteen. From 1989 until the Sunday law in the United States verse forty is empty. The collapse of the USSR in 1989 was also identified in verse ten of Daniel eleven, that was initially fulfilled by Antiochus Magnus.

Met de ineenstorting van de USSR in 1989 werd vers veertig van Daniël elf vervuld. Vers eenenveertig is de zondagswet in de Verenigde Staten, evenals vers zestien. Van 1989 tot aan de zondagswet in de Verenigde Staten is vers veertig leeg. De ineenstorting van de USSR in 1989 werd ook aangeduid in vers tien van Daniël elf, dat aanvankelijk werd vervuld door Antiochus Magnus.

Antiochus III Magnus the Seleucid “king of the north,” ruled from 223–187 BC and sought to reclaim territories lost to the Ptolemies (the “king of the south”) after the Third Syrian War (246–241 BC). His campaign in the Fourth Syrian War (219–217 BC) aimed to retake Coele-Syria, Phoenicia, and Palestine. In 219 BC Antiochus marched south, capturing Seleucia-in-Pieria, Tyre, and Ptolemais (Acre), regaining coastal strongholds. In 218 BC he advanced further, taking Philadelphia (Amman) and pressing toward Egypt’s frontier, intent on reclaiming lost Seleucid lands down to Gaza. Antiochus halted his march in 218 BC, consolidating gains and preparing for a decisive push. Ptolemy IV Philopator, the Ptolemaic king, mustered an army to meet him, bolstered by Egyptian troops. Verse ten of Daniel eleven sets forth this movement of Antiochus, thus prefiguring the collapse of the USSR in 1989, and typifying verse forty.

Antiochus III Magnus, de Seleucidische „koning van het noorden”, regeerde van 223–187 v.Chr. en trachtte de gebieden te heroveren die na de Derde Syrische Oorlog (246–241 v.Chr.) verloren waren gegaan aan de Ptolemaeën (de „koning van het zuiden”). Zijn veldtocht in de Vierde Syrische Oorlog (219–217 v.Chr.) was erop gericht Coele-Syrië, Fenicië en Palestina terug te winnen. In 219 v.Chr. trok Antiochus zuidwaarts en nam Seleucia-in-Pieria, Tyrus en Ptolemaïs (Akko) in, waarmee hij de kustvestingsteden herwon. In 218 v.Chr. rukte hij verder op, nam Philadelphia (Amman) in en drong op naar de grens van Egypte, vastbesloten de verloren Seleucidische gebieden tot aan Gaza te heroveren. Antiochus onderbrak zijn opmars in 218 v.Chr., consolideerde zijn veroveringen en bereidde zich voor op een beslissende doorstoot. Ptolemaeus IV Philopator, de Ptolemaeïsche koning, bracht een leger op de been om hem tegemoet te treden, versterkt door Egyptische troepen. Vers tien van Daniël elf zet deze beweging van Antiochus uiteen, en beeldt aldus de ineenstorting van de USSR in 1989 vooraf uit, terwijl het tevens een type is van vers veertig.

> But his sons shall be stirred up, and shall assemble a multitude of great forces: and one shall certainly come, and overflow, and pass through: then shall he return, and be stirred up, even to his fortress. Daniel 11:10.

> Maar zijn zonen zullen zich ten strijde laten opwekken en een menigte van grote strijdkrachten bijeenbrengen; en één van hen zal ongetwijfeld komen, overstromen en doortrekken; daarna zal hij terugkeren en zich opnieuw ten strijde laten opwekken, tot aan zijn vesting. Daniël 11:10.

When the king of the north in verse forty “overflows and passes over” it aligns with verse ten’s king of the north “overflowing and passing through.” In both verses it is the identical Hebrew words, that are simply translated a little differently. It is the same expression as found in Isaiah 8:8.

Wanneer de koning van het noorden in vers veertig „overstroomt en voorttrekt”, stemt dit overeen met de koning van het noorden in vers tien, die „overstroomt en erdoorheen trekt”. In beide verzen zijn het dezelfde Hebreeuwse woorden, die slechts enigszins verschillend zijn vertaald. Het is dezelfde uitdrukking als die in Jesaja 8:8 wordt aangetroffen.

> And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:8.

> En hij zal door Juda trekken; hij zal overstromen en overheen gaan, hij zal reiken tot aan de hals; en de uitbreiding van zijn vleugelen zal de breedte van uw land vervullen, o Immanuël. Jesaja 8:8.

Each of the three verses is identifying a southern king being defeated by a northern king. Antiochus the northern king prevails over Ptolemy the southern king, just as Sennacherib prevailed over Judah the southern king, and just as the king of the north in verse forty swept away the USSR in 1989. Three verses along with the three historical fulfillments of those verses, identify the “time of the end” in 1989. Thus, verse ten is 1989 and verse sixteen is the Sunday law in the United States, as is verse forty-one.

Elk van de drie verzen duidt op een zuidelijke koning die door een noordelijke koning wordt verslagen. Antiochus, de noordelijke koning, overwint Ptolemaeus, de zuidelijke koning, evenals Sanherib de zuidelijke koning van Juda overwon, en evenals de koning van het noorden in vers veertig in 1989 de USSR wegvaagde. Drie verzen, samen met de drie historische vervullingen van die verzen, duiden de „tijd van het einde” in 1989 aan. Aldus is vers tien 1989 en is vers zestien de zondagwet in de Verenigde Staten, evenals vers eenenveertig.

Verses eleven through fifteen is a line of Scripture, which also has a historical fulfillment that identifies specific prophetic waymarks within the hidden history of verse forty. Before the Sunday law in the United States, but after 1989 the battle of Raphia and its aftermath is set forth in verses eleven and twelve, and the battle of Panium is set forth in verses thirteen to fifteen.

De verzen elf tot en met vijftien vormen een Schriftgedeelte dat ook een historische vervulling heeft, welke specifieke profetische wegmarkeringen identificeert binnen de verborgen geschiedenis van vers veertig. Vóór de zondagwet in de Verenigde Staten, maar na 1989, worden de slag bij Rafia en de nasleep daarvan uiteengezet in de verzen elf en twaalf, en wordt de slag bij Panium uiteengezet in de verzen dertien tot en met vijftien.

The Sunday law is the time appointed; for it is there that the deadly wound of the papacy is healed, and the pope returns to the throne of the earth. That empowerment was typified by the enthronement of the papacy in 538, and by the enthronement of pagan Rome at the battle of Actium. Once prophetically enthroned pagan Rome ruled supremely for 360 years. Once the papacy was enthroned in 538, she ruled supremely for twelve hundred and sixty years. Once the deadly wound is healed at the Sunday law the papacy will rule supremely for a symbolic 42 months.

De zondagwet is de vastgestelde tijd; want daar wordt de dodelijke wond van het pausdom genezen en keert de paus terug op de troon van de aarde. Die bekrachtiging werd voorafgebeeld door de troonsbestijging van het pausdom in 538 en door de troonsbestijging van het heidense Rome in de slag bij Actium. Toen het heidense Rome eenmaal profetisch op de troon was gezet, regeerde het gedurende 360 jaar oppermachtig. Toen het pausdom eenmaal in 538 op de troon was gezet, regeerde het twaalfhonderdzestig jaar oppermachtig. Zodra de dodelijke wond bij de zondagwet is genezen, zal het pausdom gedurende een symbolische 42 maanden oppermachtig regeren.

> And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. And they worshipped the dragon which gave power unto the beast: and they worshipped the beast, saying, Who is like unto the beast? who is able to make war with him? And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:3–5.

> En ik zag een van zijn koppen als tot de dood toe gewond; en zijn dodelijke wond werd genezen; en de gehele wereld verwonderde zich achter het beest aan. En zij aanbaden de draak, die het beest macht gegeven had; en zij aanbaden het beest, zeggende: Wie is aan het beest gelijk? wie is in staat oorlog tegen hem te voeren? En hem werd een mond gegeven om grote dingen en godslasteringen te spreken; en hem werd macht gegeven dit te doen tweeënveertig maanden lang. Openbaring 13:3–5.

Verse 27 says “both” of these kings:

Vers 27 zegt van „beide” deze koningen:

> And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Daniel 11:27.

> En het hart van deze beide koningen zal zijn om kwaad te doen, en aan één tafel zullen zij leugen spreken; maar het zal niet gelukken, want het einde zal nog zijn op de vastgestelde tijd. Daniël 11:27.

The two kings in verse twenty-seven are the kings in the previous two verses who thereafter fought the battle of Actium.

De twee koningen in vers zevenentwintig zijn de koningen in de twee voorafgaande verzen, die daarna de slag bij Actium uitvochten.

> And he shall stir up his power and his courage against the king of the south with a great army; and the king of the south shall be stirred up to battle with a very great and mighty army; but he shall not stand: for they shall forecast devices against him. Yea, they that feed of the portion of his meat shall destroy him, and his army shall overflow: and many shall fall down slain. Daniel 11:25, 26.

> En hij zal zijn kracht en zijn moed opwekken tegen de koning van het zuiden met een groot leger; en de koning van het zuiden zal tot de strijd worden opgewekt met een zeer groot en machtig leger; maar hij zal niet standhouden, want men zal aanslagen tegen hem beramen. Ja, zij die van de spijze van zijn tafel eten, zullen hem te gronde richten, en zijn leger zal overstromen; en velen zullen gesneuveld neervallen. Daniël 11:25, 26.

Verse twenty-seven therefore creates an anomaly that needs to be understood before we proceed. In verse twenty-four the “time” represents a 360-year period beginning at the battle of Actium and concluding at the appointed time in the year 330.

Vers zevenentwintig schept derhalve een anomalie die begrepen moet worden voordat wij verdergaan. In vers vierentwintig vertegenwoordigt de „tijd” een periode van 360 jaar, die begint bij de slag bij Actium en eindigt op de vastgestelde tijd in het jaar 330.

The king of the south in the battle was Cleopatra, who was in an alliance with Marc Antony. Octavius was the king of the north who would defeat them both. At the time appointed (31 BC) the two kings who had previously sat down at one table and told lies to one another would confront each other at the battle of Actium.

De koning van het zuiden in de strijd was Cleopatra, die in een verbond met Marcus Antonius was. Octavianus was de koning van het noorden, die hen beiden zou verslaan. Op de vastgestelde tijd (31 v.Chr.) zouden de twee koningen, die eerder aan één tafel hadden gezeten en elkaar leugens hadden verteld, elkaar ontmoeten in de slag bij Actium.

The two kings at the table align with the history of the battle of Panium (verses 13 through 15), where there was an alliance of Antiochus Magnus and Phillip of Macedon. That historical alliance corresponds with the symbolic alliance represented in the name of Panium in the time of Christ—Caesarea Philippi. The alliance is also represented in verse forty when the USSR is swept away in 1989 through an alliance between Reagan and pope John Paul II. The two kings tell lies to each other before 31 BC, which aligns with the Sunday law in the United States, and therefore their lies occur before verse sixteen, during the history represented by verses thirteen to fifteen which were fulfilled at the battle of Panium seventeen years after the battle of Raphia, and one hundred and thirty-seven years before Pompey conquered Jerusalem in fulfillment of verse sixteen.

De twee koningen aan de tafel stemmen overeen met de geschiedenis van de slag bij Panium (verzen 13 tot en met 15), waar sprake was van een bondgenootschap tussen Antiochus Magnus en Filippus van Macedonië. Dat historische bondgenootschap komt overeen met het symbolische bondgenootschap dat wordt weergegeven in de naam van Panium in de tijd van Christus—Caesarea Filippi. Het bondgenootschap wordt ook weergegeven in vers veertig, wanneer de USSR in 1989 wordt weggevaagd door een bondgenootschap tussen Reagan en paus Johannes Paulus II. De twee koningen spreken leugens tot elkaar vóór 31 v.Chr., hetgeen overeenstemt met de zondagwet in de Verenigde Staten, en daarom vinden hun leugens plaats vóór vers zestien, gedurende de geschiedenis die wordt weergegeven door verzen dertien tot en met vijftien, welke werden vervuld bij de slag bij Panium zeventien jaar na de slag bij Rafia, en honderdzevenendertig jaar voordat Pompeius Jeruzalem veroverde ter vervulling van vers zestien.

In verse twenty-eight Octavius, the victor over both Cleopatra (the king of the south) and Marc Antony, “returns into his land with great riches; and his heart shall be against the holy covenant; and he shall do exploits, and return to his own land.” Uriah Smith identifies these two victories as Actium in 31 BC and the destruction of Jerusalem in 70 AD. Verse twenty-eight is therefore identifying a history which begins at the battle of Actium, which is the beginning of the 360 years and the destruction of Jerusalem in 70 AD.

In vers achtentwintig keert Octavius, de overwinnaar over zowel Cleopatra (de koning van het zuiden) als Marcus Antonius, „naar zijn land terug met grote rijkdommen; en zijn hart zal tegen het heilige verbond zijn; en hij zal machtige daden verrichten en naar zijn eigen land terugkeren.” Uriah Smith identificeert deze twee overwinningen als Actium in 31 v.Chr. en de verwoesting van Jeruzalem in 70 n.Chr. Vers achtentwintig duidt derhalve een geschiedenis aan die begint bij de slag bij Actium, hetgeen het begin is van de 360 jaren, en bij de verwoesting van Jeruzalem in 70 n.Chr.

> Then shall he return into his land with great riches; and his heart shall be against the holy covenant; and he shall do exploits, and return to his own land. Daniel 11:28.

> Dan zal hij naar zijn land terugkeren met grote rijkdommen; en zijn hart zal tegen het heilige verbond zijn; en hij zal grote daden verrichten, en naar zijn eigen land terugkeren. Daniël 11:28.

The last phrase of verse twenty-four (even for a time) onward represents a historical line which began in 31 BC and concludes in the last phrase of verse thirty-one (shall place the abomination that maketh desolate) which was fulfilled in 538. The line begins with the battle of Actium, which marks the beginning of pagan Rome ruling supremely for three hundred and sixty years. The line ends in 538 with papal Rome beginning to rule supremely for twelve hundred and sixty years. Within the verses and the history which fulfilled the verses the time appointed in 330 represents a division in the history of pagan Rome as the fourth kingdom of Bible prophecy. After the initial period of ruling supremely for three hundred and sixty years, there follows two hundred and eight years of disintegration of the empire in advance of the papacy taking the throne in verse thirty-one in the year 538. In the sequence of those eight verses only verse twenty-seven identifies a historical fulfillment that occurred before the battle of Actium in 31 BC.

De laatste zinsnede van vers vierentwintig (zelfs voor een tijd) en verder stelt een historische lijn voor die begon in 31 v.Chr. en eindigt in de laatste zinsnede van vers eenendertig (zullen den gruwel stellen, die verwoesting aanricht), hetgeen in 538 werd vervuld. De lijn begint met de slag bij Actium, die het begin markeert van het oppergezag van het heidense Rome gedurende driehonderdzestig jaar. De lijn eindigt in 538, wanneer het pauselijke Rome begon opperste heerschappij uit te oefenen gedurende twaalfhonderdzestig jaar. Binnen de verzen en de geschiedenis waardoor de verzen werden vervuld, vertegenwoordigt de bestemde tijd in 330 een scheiding in de geschiedenis van het heidense Rome als het vierde koninkrijk van de Bijbelse profetie. Na de aanvankelijke periode van driehonderdzestig jaar van opperheerschappij volgen tweehonderdacht jaren van desintegratie van het rijk, voorafgaand aan het feit dat het pausdom in vers eenendertig in het jaar 538 de troon besteeg. In de opeenvolging van die acht verzen is vers zevenentwintig het enige dat een historische vervulling aanduidt die vóór de slag bij Actium in 31 v.Chr. plaatsvond.

Verse twenty-seven identifies a meeting between two kings in advance of the “appointed time” and verse twenty-nine identifies an “appointed time.” Verse twenty-seven’s “appointed time” is the beginning of the three hundred and sixty year period and the “appointed time” of verse twenty-nine is the ending of the three hundred and sixty year period. The beginning and ending represent an “appointed time.”

Vers zevenentwintig duidt op een ontmoeting tussen twee koningen vóór de „bestemde tijd”, en vers negenentwintig duidt op een „bestemde tijd”. De „bestemde tijd” van vers zevenentwintig is het begin van de periode van driehonderdzestig jaar, en de „bestemde tijd” van vers negenentwintig is het einde van de periode van driehonderdzestig jaar. Het begin en het einde vertegenwoordigen een „bestemde tijd”.

The empowerment of pagan Rome began when it conquered the third geographical obstacle as represented in Daniel 8:9.

De machtiging van het heidense Rome begon toen het het derde geografische obstakel overwon, zoals voorgesteld in Daniël 8:9.

> And out of one of them came forth a little horn, which waxed exceeding great, toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land. Daniel 8:9.

> En uit een daarvan kwam een kleine hoorn voort, die uitermate groot werd, naar het zuiden en naar het oosten en naar het Sieraadland. Daniël 8:9.

The empowerment began at the battle of Actium, and the subsequent subjection of the king of the south (Egypt) in verse nine of chapter eight.

De bekrachtiging begon bij de slag bij Actium en de daaropvolgende onderwerping van de koning van het zuiden (Egypte) in vers negen van hoofdstuk acht.

The ending of pagan Rome’s rules as the fourth kingdom of Bible prophecy ended in 538 when papal Rome overcame its third geographical obstacle. The entire five-hundred and sixty-eight year period from the battle of Actium unto 538 begins with pagan Rome conquering it’s third obstacle and becoming the fourth kingdom of Bible prophecy, and it ends when papal Rome conquers it’s third geographical obstacle.

Het einde van het bewind van het heidense Rome als het vierde koninkrijk van de bijbelse profetie vond plaats in 538, toen het pauselijke Rome zijn derde geografische hindernis overwon. De gehele periode van vijfhonderdachtenzestig jaar, vanaf de slag bij Actium tot aan 538, begint wanneer het heidense Rome zijn derde hindernis overwint en het vierde koninkrijk van de bijbelse profetie wordt, en eindigt wanneer het pauselijke Rome zijn derde geografische hindernis overwint.

As the fourth kingdom of Bible prophecy, the history represented identifies two periods, the first when Rome exalts itself followed by a period describing Rome’s fall. The beginning of the first period of exaltation is also the beginning of the entire period pagan Rome ruled as the fourth kingdom of Bible prophecy. The first period of Rome’s exaltation begins and ends with an appointed time, and it also begins with the joining of the northern and southern kingdoms. It ends with the division into an eastern kingdom and a western kingdom. Beginning and ending with an appointed time and the beginning and ending represent the four divisions of Alexander’s kingdom.

Als het vierde koninkrijk van de bijbelse profetie wijst de voorgestelde geschiedenis op twee perioden: de eerste, waarin Rome zich verheft, gevolgd door een periode die de val van Rome beschrijft. Het begin van de eerste periode van verheffing is tevens het begin van de gehele periode waarin het heidense Rome als het vierde koninkrijk van de bijbelse profetie heerste. De eerste periode van Rome’s verheffing begint en eindigt met een bestemde tijd, en zij begint ook met de vereniging van het noordelijke en het zuidelijke koninkrijk. Zij eindigt met de verdeling in een oostelijk koninkrijk en een westelijk koninkrijk. Het beginnen en eindigen met een bestemde tijd, evenals het begin en het einde, vertegenwoordigen de vierdelingen van Alexanders koninkrijk.

The two appointed times of verses twenty-seven and twenty-nine represent a beginning and ending waymark describing the period when Rome rules supremely. At the Sunday law in the United States in fulfillment of verse forty-one and verse sixteen of Daniel eleven the period for modern Rome to rule supremely for forty-two symbolic months begins. The first appointed time of verse twenty-seven is the Sunday law in the United States and the second appointed time represents when the last nation on earth follows the example of the United States and enforces the last Sunday law and in so doing identifies the worldwide enforcement of the idol sabbath.

De twee vastgestelde tijden van verzen zevenentwintig en negenentwintig vertegenwoordigen een begin- en eindwegmarkering die de periode beschrijft waarin Rome oppermachtig heerst. Bij de zondagswet in de Verenigde Staten, ter vervulling van vers eenenveertig en vers zestien van Daniël elf, begint voor het moderne Rome de periode om tweeënveertig symbolische maanden oppermachtig te heersen. De eerste vastgestelde tijd van vers zevenentwintig is de zondagswet in de Verenigde Staten, en de tweede vastgestelde tijd vertegenwoordigt het moment waarop de laatste natie op aarde het voorbeeld van de Verenigde Staten volgt en de laatste zondagswet afdwingt, en daarmee de wereldwijde handhaving van de afgodensabbat identificeert.

Those two prophetic waymarks are the Sunday law in the United States unto the world Sunday law enforcement, and those two Sunday laws are the two appointed times in verse twenty-seven and twenty-nine. The first appointed time of verse twenty-seven was also typified by Constantine’s Sunday law in 321, and the papal Sunday law at the Counsel of Orleans in 538 represents the worldwide Sunday law.

Die twee profetische wegmerken zijn de zondagswet in de Verenigde Staten tot aan de wereldwijde handhaving van de zondagswet, en die twee zondagswetten zijn de twee vastgestelde tijden in vers zevenentwintig en negenentwintig. De eerste vastgestelde tijd van vers zevenentwintig werd ook voorgesteld door Constantijns zondagswet in 321, en de pauselijke zondagswet op het Concilie van Orléans in 538 vertegenwoordigt de wereldwijde zondagswet.

In the context of verses thirteen through fifteen the battle of Panium is the history that precedes the Sunday law of verse sixteen. Within that history the meeting of the two kings who lie to each other is fulfilled. Verse thirteen through fifteen are part of the history represented in verses ten through sixteen. The verses identify the fourth Syrian War in verse ten, the battle of Raphia in verse eleven, and the aftermath of that battle in verse twelve. Verses thirteen through fifteen represent the history of the year 200 BC when the battle of Panium was fulfilled, and when pagan Rome represented as the robbers of thy people enter the prophetic narrative.

In de context van de verzen dertien tot en met vijftien is de slag bij Panium de geschiedenis die voorafgaat aan de zondagswet van vers zestien. Binnen die geschiedenis vindt de ontmoeting van de twee koningen die elkaar voorliegen haar vervulling. Vers dertien tot en met vijftien maken deel uit van de geschiedenis die in de verzen tien tot en met zestien wordt voorgesteld. De verzen duiden in vers tien de vierde Syrische Oorlog aan, in vers elf de slag bij Raphia, en in vers twaalf de nasleep van die slag. De verzen dertien tot en met vijftien stellen de geschiedenis van het jaar 200 v.Chr. voor, toen de slag bij Panium werd vervuld en toen het heidense Rome, voorgesteld als de rovers van uw volk, het profetische verhaal binnentreedt.

Daniel eleven verse forty identifies the collapse of the USSR in 1989 and verse sixteen identifies the Sunday law in the United States. The meeting between two kings who tell lies to one another in advance of the time appointed, which was the battle of Actium, do so within the history of verse forty that follows the time of the end in 1989 and concludes at the Sunday law in the United States. Verse twenty-seven is a waymark in the hidden history of verse forty, occurring after 1989, but before the Sunday law. The “meeting” of verse twenty-seven is a waymark before the empowerment of Rome at the Sunday law. There are several waymarks that lead up to the empowerment of the papacy in 538, and these waymarks also occur before the time appointed. One of those prophetic waymarks is the decree of Justinian in 533, that fulfilled verse thirty’s reference to having “intelligence with those that forsake the covenant.”

Daniël elf vers veertig duidt op de ineenstorting van de USSR in 1989, en vers zestien duidt op de zondagwet in de Verenigde Staten. De ontmoeting tussen twee koningen die elkaar leugens vertellen vóór de vastgestelde tijd, hetgeen de slag bij Actium was, vindt plaats binnen de geschiedenis van vers veertig, die volgt op de tijd van het einde in 1989 en uitloopt op de zondagwet in de Verenigde Staten. Vers zevenentwintig is een wegmarkering in de verborgen geschiedenis van vers veertig, die plaatsvindt na 1989, maar vóór de zondagwet. De “ontmoeting” van vers zevenentwintig is een wegmarkering vóór de machtiging van Rome bij de zondagwet. Er zijn verschillende wegmarkeringen die voorafgaan aan de machtiging van het pausdom in 538, en deze wegmarkeringen vinden eveneens plaats vóór de vastgestelde tijd. Een van die profetische wegmarkeringen is het decreet van Justinianus in 533, dat de verwijzing in vers dertig vervulde naar het hebben van “verstandhouding met hen die het verbond verlaten.”

The other waymarks that lead to the time appointed in the history of pagan Rome are the year 330 when pagan Rome cast down and simultaneously gave the “seat,” to the papal power. In 496 Clovis gave his “power” to the papacy. In fulfillment of Daniel seven pagan Rome removed “three horns” for the papacy, the last being the removal of the Ostrogoths from the city of Rome in 538. In 508 the religion of paganism was set aside as the legal religion of the realm and was replaced with Catholicism. 538 represents the Sunday law of verse forty-one, and 496 represents 1989 when Reagan as with Clovis dedicated his power to the pope of Rome. The year 330 identifies the Sunday law, for it is there that the papacy returns to the seat of authority.

De andere merktekenen die leiden tot de bestemde tijd in de geschiedenis van het heidense Rome zijn het jaar 330, toen het heidense Rome werd neergehaald en tegelijkertijd de „zetel” aan de pauselijke macht gaf. In 496 gaf Clovis zijn „macht” aan het pausdom. In vervulling van Daniël zeven verwijderde het heidense Rome „drie horens” ten behoeve van het pausdom, waarvan de laatste de verwijdering van de Ostrogoten uit de stad Rome was in 538. In 508 werd de godsdienst van het heidendom terzijde gesteld als de wettelijke godsdienst van het rijk en vervangen door het katholicisme. 538 vertegenwoordigt de zondagswet van vers eenenveertig, en 496 vertegenwoordigt 1989, toen Reagan evenals Clovis zijn macht toewijdde aan de paus van Rome. Het jaar 330 duidt de zondagswet aan, want daar keert het pausdom terug naar de zetel van gezag.

This identifies that both 538 and 330 represent the time appointed, which is verses sixteen and forty-one. 496 represents 1989 fulfilled verse ten and verse forty in Daniel eleven and Isaiah 8:8. 508 identifies when the religion of the realm is set aside for Catholicism. Beginning with Clovis in 496 through 508, a progressive removal and replacement of the legal religion of the realm was illustrated. In the history beginning in 330 a progressive demise of Western Rome is represented by the first four trumpets, thus identifying progressive destruction that begins at the Sunday law in the United States.

Dit geeft aan dat zowel 538 als 330 de vastgestelde tijd vertegenwoordigen, namelijk vers zestien en eenenveertig. 496 vertegenwoordigt 1989, waarin vers tien en vers veertig van Daniël elf en Jesaja 8:8 werden vervuld. 508 geeft aan wanneer de godsdienst van het rijk terzijde wordt gesteld ten gunste van het katholicisme. Beginnend met Clovis in 496 tot en met 508 werd een geleidelijke verwijdering en vervanging van de wettige godsdienst van het rijk uitgebeeld. In de geschiedenis die in 330 begint, wordt een geleidelijke ondergang van West-Rome voorgesteld door de eerste vier bazuinen, waarmee een voortschrijdende verwoesting wordt aangeduid die begint bij de zondagswet in de Verenigde Staten.

The progressive fall of pagan Rome following Constantine’s Sunday law in 321 illustrates the fall of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy that arrives at the Sunday law. Then the four trumpet judgments are brought upon the United States as Sister White has identified when she states that “national apostacy will be followed by national ruin.” Ezekiel adds witness to a fourfold punishment.

De geleidelijke val van het heidense Rome na Constantijns zondagwet in 321 illustreert de val van de Verenigde Staten als het zesde koninkrijk van de Bijbelse profetie dat bij de zondagwet aankomt. Vervolgens worden de oordelen van de vier bazuinen over de Verenigde Staten gebracht, zoals Zuster White heeft aangeduid wanneer zij verklaart dat „nationale afval gevolgd zal worden door nationale ondergang.” Ezechiël voegt het getuigenis van een viervoudige bestraffing daaraan toe.

> The word of the Lord came again to me, saying, Son of man, when the land sinneth against me by trespassing grievously, then will I stretch out mine hand upon it, and will break the staff of the bread thereof, and will send famine upon it, and will cut off man and beast from it: Though these three men, Noah, Daniel, and Job, were in it, they should deliver but their own souls by their righteousness, saith the Lord God. If I cause noisome beasts to pass through the land, and they spoil it, so that it be desolate, that no man may pass through because of the beasts: Though these three men were in it, as I live, saith the Lord God, they shall deliver neither sons nor daughters; they only shall be delivered, but the land shall be desolate. Or if I bring a sword upon that land, and say, Sword, go through the land; so that I cut off man and beast from it: Though these three men were in it, as I live, saith the Lord God, they shall deliver neither sons nor daughters, but they only shall be delivered themselves. Or if I send a pestilence into that land, and pour out my fury upon it in blood, to cut off from it man and beast: Though Noah, Daniel, and Job, were in it, as I live, saith the Lord God, they shall deliver neither son nor daughter; they shall but deliver their own souls by their righteousness. For thus saith the Lord God; How much more when I send my four sore judgments upon Jerusalem, the sword, and the famine, and the noisome beast, and the pestilence, to cut off from it man and beast? Yet, behold, therein shall be left a remnant that shall be brought forth, both sons and daughters: behold, they shall come forth unto you, and ye shall see their way and their doings: and ye shall be comforted concerning the evil that I have brought upon Jerusalem, even concerning all that I have brought upon it. And they shall comfort you, when ye see their ways and their doings: and ye shall know that I have not done without cause all that I have done in it, saith the Lord God. Ezekiel 14:12–23.

> Het woord des Heren kwam opnieuw tot mij, zeggende: Mensenkind, wanneer een land tegen Mij zondigt door zware trouwbreuk te plegen, dan zal Ik Mijn hand daartegen uitstrekken, de staf van zijn brood verbreken, hongersnood daarin zenden, en mens en dier daaruit uitroeien. Al bevonden zich deze drie mannen daarin, Noach, Daniël en Job, dan zouden zij door hun gerechtigheid slechts hun eigen zielen redden, spreekt de Heere HEERE. Indien Ik verscheurende dieren door het land doe trekken, en zij het verwoesten, zodat het woest wordt en niemand erdoorheen kan trekken vanwege de dieren: al bevonden zich deze drie mannen daarin, zo waar Ik leef, spreekt de Heere HEERE, zij zouden noch zonen noch dochters redden; zij alleen zouden gered worden, maar het land zou woest worden. Of indien Ik het zwaard over dat land breng, en zeg: Zwaard, trek door het land; zodat Ik mens en dier daaruit uitroei: al bevonden zich deze drie mannen daarin, zo waar Ik leef, spreekt de Heere HEERE, zij zouden noch zonen noch dochters redden, maar zij alleen zouden zelf gered worden. Of indien Ik de pest in dat land zend, en Mijn grimmigheid daarover uitstort in bloed, om mens en dier daaruit uit te roeien: al bevonden Noach, Daniël en Job zich daarin, zo waar Ik leef, spreekt de Heere HEERE, zij zouden noch zoon noch dochter redden; zij zouden slechts hun eigen zielen redden door hun gerechtigheid. Want zo zegt de Heere HEERE: Hoeveel te meer, wanneer Ik Mijn vier zware gerichten over Jeruzalem zend: het zwaard, de hongersnood, het verscheurende dier en de pest, om mens en dier daaruit uit te roeien? Toch, zie, daarin zal een overblijfsel worden overgelaten, dat zal worden uitgeleid, zonen en dochters; zie, zij zullen tot u uitgaan, en gij zult hun weg en hun daden zien; en gij zult getroost worden over het onheil dat Ik over Jeruzalem gebracht heb, ja, over alles wat Ik daarover gebracht heb. En zij zullen u troosten, wanneer gij hun wegen en hun daden ziet; en gij zult weten dat Ik niet zonder oorzaak alles gedaan heb wat Ik daarin gedaan heb, spreekt de Heere HEERE. Ezechiël 14:12–23.

We will continue these considerations in the next article.

Wij zullen deze beschouwingen in het volgende artikel voortzetten.

Back to Articles