Article

# The Book of Daniel - Number Fifty-Three

Het Boek Daniël - Nummer Drieënvijftig

Prophetic Visions Unveiled: Understanding the Last Days Through Daniel’s Experience

Profetische Visioenen Onthuld: De Laatste Dagen Begrijpen door Daniëls Ervaring

Author

Jeff Pippenger

Published

January 17, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

All the prophets are speaking more of the last days than the days in which they lived.

Alle profeten spreken meer over de laatste dagen dan over de dagen waarin zij leefden.

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12

> “Elk van de oude profeten sprak minder voor zijn eigen tijd dan voor de onze, zodat hun profeteren voor ons van kracht is. ‘Nu zijn al deze dingen hun overkomen tot voorbeelden; en zij zijn beschreven tot waarschuwing voor ons, over wie het einde der eeuwen gekomen is.’ 1 Korinthiërs 10:11. ‘Aan hen werd geopenbaard dat zij niet zichzelf, maar ons dienden met die dingen die u nu verkondigd zijn door hen die u het evangelie gepredikt hebben door de Heilige Geest, Die van de hemel gezonden is; in welke dingen de engelen begerig zijn in te zien.’ 1 Petrus 1:12”

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> „De Bijbel heeft zijn schatten voor dit laatste geslacht verzameld en samengebonden. Al de grote gebeurtenissen en plechtige handelingen van de oudtestamentische geschiedenis zijn zich in deze laatste dagen in de gemeente aan het herhalen en herhalen zich.” Selected Messages, boek 3, 338, 339.

Daniel is representing God’s people, who in the last days have discovered through the prophetic Word, that they have been scattered. When they awaken to that fact, they are required to fulfill the Leviticus twenty-six prayer, and also the prayer to understand the last prophetic secret that is unsealed just before probation closes, as represented by Daniel’s prayer in chapter two. If and when, they enter into Daniel’s experience, the angel Gabriel will touch, inform and speak to them, for the purpose of giving them “skill and understanding.” The wise are those who “understand” the “increase of knowledge” when a prophetic secret is unsealed.

Daniël vertegenwoordigt Gods volk, dat in de laatste dagen door het profetische Woord heeft ontdekt dat het verstrooid is. Wanneer zij tot dat besef ontwaken, wordt van hen verlangd dat zij het gebed van Leviticus zesentwintig vervullen, en ook het gebed om het laatste profetische geheim te verstaan dat wordt ontzegeld vlak voordat de genadetijd sluit, zoals voorgesteld door Daniëls gebed in hoofdstuk twee. Indien en wanneer zij Daniëls ervaring binnentreden, zal de engel Gabriël hen aanraken, onderrichten en tot hen spreken, met het doel hun „bekwaamheid en inzicht” te geven. De wijzen zijn degenen die de „toename van kennis” „verstaan” wanneer een profetisch geheim wordt ontzegeld.

> And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to shew thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:22, 23.

> En hij onderrichtte mij, sprak met mij en zei: O Daniël, nu ben ik uitgegaan om u inzicht en verstand te geven. Bij het begin van uw smeekbeden ging het woord uit, en ik ben gekomen om het u te verkondigen; want gij zijt zeer bemind. Versta dan het woord en let op het gezicht. Daniël 9:22, 23.

The vision which Daniel is told to consider is the “mareh” vision of the appearance. Gabriel had not finished the work he had been assigned in chapter eight when he had been told to make Daniel understand the “mareh” vision. In chapter nine he has returned to finish the interpretation. In chapter nine, Daniel is no longer living in the period of the kingdom of Babylon, but in the history of the Medo-Persian empire.

Het visioen dat Daniël wordt opgedragen te overwegen, is het „mareh”-visioen van de verschijning. Gabriël had het werk dat hem in hoofdstuk acht was opgedragen, niet voltooid toen hem was gezegd Daniël het „mareh”-visioen te doen verstaan. In hoofdstuk negen is hij teruggekeerd om de uitleg te voltooien. In hoofdstuk negen leeft Daniël niet langer in de periode van het koninkrijk van Babylon, maar in de geschiedenis van het Medo-Perzische rijk.

When Gabriel instructs Daniel to “understand the matter,” and to “consider the vision,” he is identifying a process of mental separation which he wants Daniel to exercise. The words translated as “understand” and “consider” are the same Hebrew word. The word is “biyn,” and means to separate mentally. The Hebrew word translated as “matter,” is “dabar,” and means “the word”. Gabriel is therefore informing Daniel, and those he represents in the last days to rightly divide the Word of truth.

Wanneer Gabriël Daniël opdraagt de zaak te „verstaan” en het gezicht te „overwegen”, duidt hij daarmee een proces van mentale onderscheiding aan dat hij wil dat Daniël beoefent. De woorden die vertaald zijn met „verstaan” en „overwegen” zijn hetzelfde Hebreeuwse woord. Dat woord is „biyn” en betekent mentaal scheiden. Het Hebreeuwse woord dat vertaald is met „zaak” is „dabar” en betekent „het woord”. Gabriël maakt Daniël, en hen die hij in de laatste dagen vertegenwoordigt, derhalve duidelijk dat zij het Woord der waarheid recht moeten snijden.

> Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. 2 Timothy 2:15.

> Benaarstig u om uzelf Gode beproefd voor te stellen, als een arbeider die zich niet behoeft te schamen en die het woord der waarheid recht snijdt. 2 Timotheüs 2:15.

The word “matter” is also employed by Daniel in chapter ten, verse one where it is translated three times as “thing.”

Het woord „zaak” wordt ook door Daniël gebruikt in hoofdstuk tien, vers één, waar het driemaal met „ding” is vertaald.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> In het derde jaar van Kores, de koning van Perzië, werd aan Daniël, wiens naam Beltsazar genoemd werd, een zaak geopenbaard; en de zaak was waar, maar de vastgestelde tijd was lang; en hij begreep de zaak en had inzicht in het gezicht. Daniël 10:1.

In the verse, the word “vision” is the “mareh” vision of the appearance, and Daniel had understanding of both the thing (matter) and also the vision (“mareh”). In verse twenty-three of chapter nine, Gabriel instructed Daniel to rightly divide the matter and the vision, and in verse one of chapter ten he has understanding of both the matter (thing) and the vision (“mareh”). Gabriel is informing Daniel in chapter nine, to recognize the distinction (rightly divide) between the matter and the vision. The vision is the “mareh” vision and the “matter,” or the “thing” is the “chazon” vision.

In het vers is het woord „visioen” het „mareh”-visioen van de verschijning, en Daniël had inzicht in zowel de zaak als ook het visioen („mareh”). In vers drieëntwintig van hoofdstuk negen droeg Gabriël Daniël op de zaak en het visioen op de juiste wijze te onderscheiden, en in vers één van hoofdstuk tien heeft hij inzicht in zowel de zaak als het visioen („mareh”). Gabriël deelt Daniël in hoofdstuk negen mee dat hij het onderscheid tussen de zaak en het visioen moet onderkennen (juist onderscheiden). Het visioen is het „mareh”-visioen, en de „zaak”, of „het ding”, is het „chazon”-visioen.

In chapter eight both visions are identified, and a distinction is noted because Daniel wished to understand the “chazon” vision, but Gabriel was instructed to make Daniel understand the “mareh” vision. As Gabriel begins his work of making Daniel understand the “matter” and the “vision” he informs Daniel to take note that they are two different visions.

In hoofdstuk acht worden beide gezichten geïdentificeerd, en er wordt een onderscheid opgemerkt, omdat Daniël het gezicht van de “chazon” wenste te verstaan, maar Gabriël de opdracht kreeg Daniël het gezicht van de “mareh” te doen verstaan. Wanneer Gabriël zijn werk begint om Daniël de “zaak” en het “gezicht” te doen verstaan, wijst hij Daniël erop dat het twee verschillende gezichten zijn.

> And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to shew thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:22–27.

> En hij onderrichtte mij, sprak met mij en zei: O Daniël, nu ben ik uitgegaan om u inzicht en verstand te geven. Bij het begin van uw smeekbeden is het woord uitgegaan, en ik ben gekomen om het u te verkondigen; want u bent zeer bemind. Begrijp daarom het woord en let op het visioen. Zeventig weken zijn bepaald over uw volk en over uw heilige stad, om de overtreding te voleinden, aan de zonden een einde te maken, verzoening te doen voor de ongerechtigheid, eeuwige gerechtigheid binnen te brengen, visioen en profetie te verzegelen en de Heiligheid der heiligheden te zalven. Weet dan en versta, dat vanaf het uitgaan van het woord om Jeruzalem te herstellen en te herbouwen tot op Messias, de Vorst, zeven weken en tweeënzestig weken zullen zijn; plein en gracht zullen opnieuw gebouwd worden, zij het in benauwde tijden. En na de tweeënzestig weken zal de Messias uitgeroeid worden, maar niet voor Zichzelf; en het volk van de vorst die komen zal, zal de stad en het heiligdom te gronde richten; en het einde ervan zal zijn met een overstromende vloed, en tot het einde toe zal er oorlog zijn, verwoestingen waartoe vast besloten is. En hij zal voor velen het verbond versterken, één week lang; en halverwege de week zal hij slachtoffer en graanoffer doen ophouden, en op de vleugel van gruwelen zal een verwoester zijn, zelfs tot aan de voleinding toe, en wat vast besloten is, zal uitgegoten worden over de verwoeste. Daniël 9:22–27.

Gabriel wished Daniel to recognize that elements of both the “chazon” vision and the “mareh” vision would be represented in the interpretation he provided for Daniel. The interpretation was going to address both visions, and it was Daniel’s responsibility to rightly divide the vision which addressed the trampling down of the sanctuary and the host, from the vision that led to the appearance of Christ in the Most Holy Place on October 22, 1844.

Gabriël wenste dat Daniël zou begrijpen dat elementen van zowel het visioen van de „chazon” als van het visioen van de „mareh” vertegenwoordigd zouden zijn in de uitleg die hij Daniël gaf. De uitleg zou beide visioenen behandelen, en het was Daniëls verantwoordelijkheid om het visioen dat betrekking had op het vertreden van het heiligdom en het leger, op de juiste wijze te onderscheiden van het visioen dat leidde tot de verschijning van Christus in het Allerheiligste op 22 oktober 1844.

Gabriel identifies that from the decree of Artaxerxes in 457 BC, there would be four hundred and ninety years that were “cut off” from the twenty-three hundred years of the vision of the evenings and mornings, that was especially for the Jews. In the verses just cited, the word “determined” is identified three times, but it is two different Hebrew words that are both translated as “determined” in the verses. The first time “determined” is identified is in verse twenty-four, and that Hebrew word is “chathak” and means “to cut off”.

Gabriël maakt duidelijk dat vanaf het besluit van Artaxerxes in 457 v.Chr. er vierhonderdnegentig jaar zouden zijn die „afgesneden” waren van de tweeduizenddriehonderd jaar van het gezicht van de avonden en morgens, dat in het bijzonder voor de Joden was. In de zojuist aangehaalde verzen wordt het woord „bepaald” driemaal genoemd, maar het betreft twee verschillende Hebreeuwse woorden die in de verzen beide als „bepaald” zijn vertaald. De eerste keer dat „bepaald” wordt genoemd, is in vers vierentwintig, en dat Hebreeuwse woord is „chathak” en betekent „afsnijden”.

It identifies that Israel was given a probationary period that began with the third decree of Artaxerxes which would end at the stoning of Stephen in the year 34 AD. The four hundred and ninety years was “cut off,” and represented a shorter prophetic period within the longer prophecy of twenty-three hundred years. The number “four hundred and ninety,” is a symbol of probationary time, as witnessed to by Jesus.

Het duidt erop dat aan Israël een proeftijd werd gegeven die begon met het derde decreet van Artaxerxes en die zou eindigen met de steniging van Stefanus in het jaar 34 n.Chr. De vierhonderdnegentig jaar waren „afgesneden” en vertegenwoordigden een kortere profetische periode binnen de langere profetie van tweeduizenddriehonderd jaar. Het getal „vierhonderdnegentig” is een symbool van proeftijd, zoals door Jezus wordt betuigd.

> Then came Peter to him, and said, Lord, how oft shall my brother sin against me, and I forgive him? till seven times? Jesus saith unto him, I say not unto thee, Until seven times: but, Until seventy times seven. Matthew 18:22.

> Toen kwam Petrus naar Hem toe en zei: Heere, hoe menigmaal zal mijn broeder tegen mij zondigen en ik hem vergeven? Tot zevenmaal toe? Jezus zei tot hem: Ik zeg u: niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventigmaal zeven. Mattheüs 18:22.

There is an end to forgiveness, and that end is represented by the number “four hundred and ninety.” The “four hundred and ninety” years represents a period of probation for the Jews from their deliverance until they filled the cup of their probationary time at the stoning of Stephen. The “four hundred and ninety” years is also connected with the curse of the “seven times” in Leviticus twenty-six. There are only two places in the Bible that reference the land enjoying her sabbaths. The first is found in Leviticus twenty-six.

Er is een einde aan vergeving, en dat einde wordt voorgesteld door het getal „vierhonderdnegentig”. De „vierhonderdnegentig” jaren vertegenwoordigen een tijd van beproeving voor de Joden, vanaf hun bevrijding totdat zij de maat van hun proeftijd vol maakten bij de steniging van Stefanus. De „vierhonderdnegentig” jaren houden ook verband met de vloek van de „zeven tijden” in Leviticus zesentwintig. Er zijn slechts twee plaatsen in de Bijbel waar wordt verwezen naar het land dat haar sabbatten geniet. De eerste wordt gevonden in Leviticus zesentwintig.

> And if ye will not for all this hearken unto me, but walk contrary unto me; Then I will walk contrary unto you also in fury; and I, even I, will chastise you seven times for your sins. And ye shall eat the flesh of your sons, and the flesh of your daughters shall ye eat. And I will destroy your high places, and cut down your images, and cast your carcases upon the carcases of your idols, and my soul shall abhor you. And I will make your cities waste, and bring your sanctuaries unto desolation, and I will not smell the savour of your sweet odours. And I will bring the land into desolation: and your enemies which dwell therein shall be astonished at it. And I will scatter you among the heathen, and will draw out a sword after you: and your land shall be desolate, and your cities waste. Then shall the land enjoy her sabbaths, as long as it lieth desolate, and ye be in your enemies’ land; even then shall the land rest, and enjoy her sabbaths. As long as it lieth desolate it shall rest; because it did not rest in your sabbaths, when ye dwelt upon it. Leviticus 26:27–35.

> En indien gij Mij ondanks dit alles niet zult gehoorzamen, maar Mij tegenstaan, dan zal ook Ik u in gramschap tegenstaan; en Ik, ja Ik, zal u zevenvoudig tuchtigen om uw zonden. En gij zult het vlees van uw zonen eten, en het vlees van uw dochters zult gij eten. En Ik zal uw hoogten verwoesten, uw zonnezuilen omhouwen, en uw dode lichamen werpen op de dode lichamen van uw afgoden, en Mijn ziel zal van u walgen. En Ik zal uw steden tot een woestenij maken en uw heiligdommen tot verwoesting brengen, en Ik zal de liefelijke geur van uw reukoffers niet ruiken. En Ik zal het land tot verwoesting brengen; en uw vijanden die daarin wonen, zullen daarover ontzet zijn. En Ik zal u onder de heidenvolken verstrooien, en het zwaard achter u uittrekken; en uw land zal een verwoesting zijn en uw steden een woestenij. Dan zal het land zijn sabbatten genieten, zolang het verwoest ligt en gij in het land van uw vijanden zijt; dan zal het land rusten en zijn sabbatten genieten. Zolang het verwoest ligt, zal het rusten, omdat het niet gerust heeft in uw sabbatten, toen gij daarop woonde. Leviticus 26:27–35.

The punishment of the “seven times,” which is referenced four times in chapter twenty-six, identifies that when God’s people are scattered, the land will then “enjoy her sabbaths.” Daniel and the three worthies had been scattered into the enemies’ land in fulfillment of the curse of Moses, and that the scattering of seventy years, was a symbolic object lesson of the scattering of the twenty-five hundred and twenty years. It was a prophetic object lesson, similar to Elijah’s three and a half years of drought during the persecution of Jezebel. That three and a half years represented three and a half prophetic years, that equaled twelve hundred and sixty years of papal rule from the year 538 until 1798. The seventy years was a symbol of the “seven times,” just as the three and a half years was a symbol of the wilderness of twelve hundred and sixty years. The seventy years of Daniel’s captivity identified by Jeremiah, represented “four hundred and ninety” years.

De bestraffing van de „zeven tijden”, waarnaar in hoofdstuk zesentwintig viermaal wordt verwezen, maakt duidelijk dat wanneer Gods volk verstrooid wordt, het land dan „haar sabbatten zal genieten”. Daniël en de drie waardigen waren verstrooid naar het land van de vijanden ter vervulling van de vloek van Mozes, en die verstrooiing van zeventig jaar was een symbolische aanschouwelijke les van de verstrooiing van de tweeduizend vijfhonderd twintig jaren. Het was een profetische aanschouwelijke les, vergelijkbaar met Elia’s drie en een half jaar van droogte tijdens de vervolging van Izebel. Die drie en een half jaar vertegenwoordigden drie en een half profetische jaren, hetgeen gelijkstond aan duizend tweehonderd zestig jaar van pauselijke heerschappij vanaf het jaar 538 tot 1798. De zeventig jaar waren een symbool van de „zeven tijden”, evenals de drie en een half jaar een symbool waren van de woestijn van duizend tweehonderd zestig jaar. De zeventig jaren van Daniëls gevangenschap, door Jeremia aangeduid, vertegenwoordigden „vierhonderd negentig” jaren.

> And the Lord God of their fathers sent to them by his messengers, rising up betimes, and sending; because he had compassion on his people, and on his dwelling place: But they mocked the messengers of God, and despised his words, and misused his prophets, until the wrath of the Lord arose against his people, till there was no remedy. Therefore he brought upon them the king of the Chaldees, who slew their young men with the sword in the house of their sanctuary, and had no compassion upon young man or maiden, old man, or him that stooped for age: he gave them all into his hand. And all the vessels of the house of God, great and small, and the treasures of the house of the Lord, and the treasures of the king, and of his princes; all these he brought to Babylon. And they burnt the house of God, and brake down the wall of Jerusalem, and burnt all the palaces thereof with fire, and destroyed all the goodly vessels thereof. And them that had escaped from the sword carried he away to Babylon; where they were servants to him and his sons until the reign of the kingdom of Persia: To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord spoken by the mouth of Jeremiah might be accomplished, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, All the kingdoms of the earth hath the Lord God of heaven given me; and he hath charged me to build him an house in Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? The Lord his God be with him, and let him go up. 2 Chronicles 36:15–23.

> En de HEERE, de God van hun vaderen, zond hun door de hand van Zijn boden, vroeg op zijnde en zendende; want Hij ontfermde Zich over Zijn volk en over Zijn woning. Maar zij bespotten de boden Gods, verachtten Zijn woorden en mishandelden Zijn profeten, totdat de grimmigheid des HEEREN tegen Zijn volk opkwam, zodat er geen herstel meer mogelijk was. Daarom deed Hij de koning der Chaldeeën tegen hen optrekken, die hun jongelingen met het zwaard doodde in het huis van hun heiligdom, en geen medelijden had met jongeling of maagd, oude of afgeleefde; Hij gaf hen allen in zijn hand. Ook bracht hij alle vaten van het huis Gods, de grote en de kleine, en de schatten van het huis des HEEREN, en de schatten van de koning en van zijn vorsten, alles naar Babel. En zij verbrandden het huis Gods, haalden de muur van Jeruzalem neer, verbrandden al zijn paleizen met vuur en vernielden al zijn kostbare voorwerpen. En hen die aan het zwaard ontkomen waren, voerde hij weg naar Babel; daar waren zij hem en zijn zonen tot knechten, tot aan de heerschappij van het koninkrijk van Perzië, om het woord des HEEREN, gesproken door de mond van Jeremia, te vervullen, totdat het land zijn sabbatten vergoed had; al de dagen dat het verwoest lag, hield het sabbat, om zeventig jaren te vervullen. In het eerste jaar nu van Kores, de koning van Perzië, opdat het woord des HEEREN, gesproken door de mond van Jeremia, volbracht zou worden, verwekte de HEERE de geest van Kores, de koning van Perzië, zodat hij door heel zijn koninkrijk een oproep liet uitgaan en die ook op schrift stelde, zeggende: Zo zegt Kores, de koning van Perzië: Alle koninkrijken der aarde heeft de HEERE, de God des hemels, mij gegeven; en Hij heeft mij opgedragen Hem een huis te bouwen in Jeruzalem, dat in Juda is. Wie is er onder u uit al Zijn volk? De HEERE, zijn God, zij met hem, en hij trekke op. 2 Kronieken 36:15–23.

The only two references in the Bible of the land enjoying her sabbaths are in relation to the scattering of God’s people, and the seventy years of captivity, which represented a period of time that would allow the land to enjoy its sabbaths. It equaled the amount of sabbaths that the Jews did not allow the land to enjoy rest. The land resting for seventy years, represented the total years that the rebellion against the commandment to allow the land to rest had been accomplished. Simple math identifies that in “four hundred and ninety” years of rebellion, there would be a total of seventy years that the land had not rested.

De enige twee verwijzingen in de Bijbel naar het land dat zijn sabbatten geniet, staan in verband met de verstrooiing van Gods volk en met de zeventig jaar van gevangenschap, die een tijdsperiode vertegenwoordigden waardoor het land zijn sabbatten kon genieten. Dit kwam overeen met het aantal sabbatten waarin de Joden het land niet hadden toegestaan rust te genieten. Dat het land zeventig jaar rustte, vertegenwoordigde het totale aantal jaren waarin de opstand tegen het gebod om het land te laten rusten was volbracht. Eenvoudige berekening toont aan dat er in „vierhonderdnegentig” jaren van opstand in totaal zeventig jaren waren waarin het land niet had gerust.

Four hundred and ninety years were cut off from the twenty-three hundred years, as a probationary period for the Jews, and that “four hundred and ninety” years has a direct connection with the scattering of the “seven times” of Leviticus twenty-six.

Vierhonderdnegentig jaar werden van de tweeduizend driehonderd jaar afgesneden, als een genadetijd voor de Joden, en die „vierhonderdnegentig” jaar houdt rechtstreeks verband met de verstrooiing van de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig.

The “chazon” vision of the trampling down and the “mareh” vision of the appearance at the end of twenty-three hundred years are distinct from each other, but they have a direct connection. As with Daniel, God’s people are to rightly divide the two visions, while simultaneously recognizing their connection with one another. The seventy years of captivity which led to the three decrees allowing the Jews to return and rebuild Jerusalem, represented “four hundred and ninety” years of rebellion by the Jews against the covenant of allowing the land to rest.

Het „chazon”-visioen van de vertreding en het „mareh”-visioen van de verschijning aan het einde van tweeduizenddriehonderd jaar onderscheiden zich van elkaar, maar zij hebben een rechtstreekse samenhang. Zoals bij Daniël dienen Gods volk de twee visioenen recht te onderscheiden, terwijl zij tegelijkertijd hun onderlinge samenhang erkennen. De zeventig jaren van gevangenschap, die leidden tot de drie decreten die de Joden toestonden terug te keren en Jeruzalem te herbouwen, vertegenwoordigden „vierhonderdnegentig” jaren van opstand van de Joden tegen het verbond om het land rust te gunnen.

When the third decree identified their opportunity to return and rebuild, they were given “four hundred and ninety” years of probationary time, as they were tested by the same period of time in which their disobedience led to the destruction of Jerusalem and their scattering. At the end of the second “four hundred and ninety years,” their disobedience would once again bring the destruction of Jerusalem and their scattering among the Gentiles.

Toen het derde decreet hun gelegenheid aanwees om terug te keren en te herbouwen, werd hun „vierhonderdnegentig” jaar proeftijd gegeven, daar zij werden beproefd door dezelfde tijdsperiode waarin hun ongehoorzaamheid had geleid tot de verwoesting van Jeruzalem en hun verstrooiing. Aan het einde van de tweede „vierhonderdnegentig jaar” zou hun ongehoorzaamheid opnieuw de verwoesting van Jeruzalem en hun verstrooiing onder de heidenen teweegbrengen.

The scattering of the seventy year captivity was preceded by “four hundred and ninety” years of rebellion, and then that seventy year captivity was followed by another “four hundred and ninety years” of further rebellion.

Aan de verstrooiing van de zeventigjarige gevangenschap gingen „vierhonderdnegentig” jaren van opstand vooraf, en op die zeventigjarige gevangenschap volgden vervolgens nog eens „vierhonderdnegentig jaar” van verdere opstand.

The first “four hundred and ninety” year period, which brought about the seventy years of the land resting, had reached a conclusion with the destruction of Jerusalem. At the ending of the “four hundred and ninety” years that was cut off from the twenty-three hundred years, Jerusalem was once again destroyed, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

De eerste periode van „vierhonderdnegentig” jaar, die de zeventig jaren van de rust van het land teweegbracht, was met de verwoesting van Jeruzalem tot een einde gekomen. Aan het einde van de „vierhonderdnegentig” jaren die van de drieëntwintighonderd jaren waren afgesneden, werd Jeruzalem opnieuw verwoest, want Jezus illustreert het einde van een zaak altijd met het begin van een zaak.

The seventy year captivity of literal Israel in literal Babylon was a symbol of the scattering of “seven times,” and Sister White identifies that the seventy years of captivity of literal Israel in literal Babylon was a type of the twelve hundred and sixty years of captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon.

De zeventigjarige gevangenschap van het letterlijke Israël in het letterlijke Babylon was een symbool van de verstrooiing van „zeven tijden”, en Zuster White wijst erop dat de zeventig jaren van gevangenschap van het letterlijke Israël in het letterlijke Babylon een type waren van de twaalfhonderdzestig jaren van gevangenschap van het geestelijke Israël in het geestelijke Babylon.

> “God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> „Gods kerk op aarde verkeerde gedurende deze lange periode van onophoudelijke vervolging evenzeer in gevangenschap als de kinderen van Israël, die gedurende de ballingschap in Babylon in gevangenschap werden gehouden.” Prophets and Kings, 714.

The twelve hundred and sixty years from the year 538 to 1798, was a type of the “seven times.” At the end of the seventy years, the Jews returned to restore and rebuild Jerusalem. Their return during the three decrees marked the beginning (457 BC) of the twenty-three hundred years of the “mareh” vision that led to the appearance of Christ in the Most Holy Place on October 22, 1844. The three decrees marked the beginning of the prophetic period, and it required all three decrees to begin the prophetic period, though they began to return and rebuild with the first decree of Cyrus.

De twaalfhonderdzestig jaar van het jaar 538 tot 1798 was een type van de „zeven tijden”. Aan het einde van de zeventig jaar keerden de Joden terug om Jeruzalem te herstellen en te herbouwen. Hun terugkeer gedurende de drie decreten markeerde het begin (457 v.Chr.) van de drieëntwintighonderd jaar van het visioen van de „mareh”, dat leidde tot de verschijning van Christus in het Allerheiligste op 22 oktober 1844. De drie decreten markeerden het begin van de profetische periode, en alle drie de decreten waren vereist om de profetische periode te doen aanvangen, hoewel zij reeds met het eerste decreet van Cyrus begonnen terug te keren en te herbouwen.

> “In the seventh chapter of Ezra the decree is found. Verses 12−26. In its completest form it was issued by Artaxerxes, king of Persia, 457 BC. But in Ezra 6:14 the house of the Lord at Jerusalem is said to have been built ‘according to the commandment [‘decree,’ margin] of Cyrus, and Darius, and Artaxerxes king of Persia.’ These three kings, in originating, reaffirming, and completing the decree, brought it to the perfection required by the prophecy to mark the beginning of the 2300 years. Taking 457 BC, the time when the decree was completed, as the date of the commandment, every specification of the prophecy concerning the seventy weeks was seen to have been fulfilled.” The Great Controversy, 326.

> “In het zevende hoofdstuk van Ezra wordt het decreet gevonden. Verzen 12−26. In zijn meest volledige vorm werd het uitgevaardigd door Artaxerxes, koning van Perzië, in 457 v.Chr. Maar in Ezra 6:14 wordt gezegd dat het huis des Heren te Jeruzalem gebouwd werd ‘volgens het bevel [‘decreet,’ kanttekening] van Cyrus, en Darius, en Artaxerxes, koning van Perzië.’ Deze drie koningen brachten, door het decreet in te stellen, te herbevestigen en te voltooien, het tot de volmaaktheid die door de profetie werd vereist om het begin van de 2300 jaren te markeren. Wanneer 457 v.Chr., de tijd waarin het decreet werd voltooid, als de datum van het bevel wordt genomen, blijkt elke bijzonderheid van de profetie betreffende de zeventig weken vervuld te zijn.” The Great Controversy, 326.

From 1798 until 1844, the three angels of Revelation arrived into prophetic history, and just as the three decrees marked the beginning of the prophecy of twenty-three hundred years, those three angels marked the conclusion of the prophecy. The prophetic period ended with the arrival of the third angel, just as it had begun with the arrival of the third decree, for Jesus always identifies the end of a thing, with the beginning of a thing.

Van 1798 tot 1844 traden de drie engelen van Openbaring de profetische geschiedenis binnen, en evenals de drie decreten het begin markeerden van de profetie van tweeduizend driehonderd jaar, zo markeerden die drie engelen het einde van de profetie. De profetische periode eindigde met de komst van de derde engel, evenals zij begonnen was met de komst van het derde decreet, want Jezus vereenzelvigt altijd het einde van een zaak met het begin van een zaak.

The Jews began to return under the first decree, and in the history of the second decree they finished the temple. The third angel arrived on October 22, 1844, and before that date the Millerites had finished the spiritual temple they had come out of spiritual Babylon to rebuild. It was to be completed, for on October 22, 1844 the messenger of the covenant was to come suddenly to his temple. That temple was the Millerite people who entered into covenant on October 22, 1844, and who Peter identifies were a temple.

De Joden begonnen onder het eerste decreet terug te keren, en in de geschiedenis van het tweede decreet voltooiden zij de tempel. De derde engel kwam op 22 oktober 1844, en vóór die datum hadden de Millerieten de geestelijke tempel voltooid die zij uit het geestelijke Babylon waren uitgegaan om te herbouwen. Deze moest voltooid worden, want op 22 oktober 1844 zou de boodschapper van het verbond plotseling tot zijn tempel komen. Die tempel was het Milleritische volk dat op 22 oktober 1844 in het verbond trad, en dat door Petrus wordt aangeduid als een tempel.

> Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:5.

> Ook gij, als levende stenen, wordt opgebouwd tot een geestelijk huis, een heilig priesterschap, om geestelijke offers te brengen, die Gode welgevallig zijn door Jezus Christus. 1 Petrus 2:5.

The Millerite temple was built from 1798 to 1844, which is forty-six years, or prophetically three days, for Christ identified that it takes three days to raise up a temple.

De Milleritische tempel werd gebouwd van 1798 tot 1844, dat is zesenveertig jaar, of profetisch drie dagen, want Christus gaf te kennen dat het drie dagen vergt om een tempel op te richten.

> And the Jews’ passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. Then answered the Jews and said unto him, What sign showest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. John 2:13–21.

> En het Pascha der Joden was nabij, en Jezus ging op naar Jeruzalem. En Hij vond in de tempel hen die ossen en schapen en duiven verkochten, en de geldwisselaars daar zittende. En toen Hij een gesel van touwtjes gemaakt had, dreef Hij hen allen uit de tempel, ook de schapen en de ossen; en Hij stortte het geld der wisselaars uit en keerde de tafels om; en tot hen die de duiven verkochten, zeide Hij: Neemt deze dingen vanhier weg; maakt niet het huis Mijns Vaders tot een huis van koophandel. En Zijn discipelen herinnerden zich dat er geschreven was: De ijver voor Uw huis heeft Mij verteerd. De Joden dan antwoordden en zeiden tot Hem: Welk teken toont Gij ons, aangezien Gij deze dingen doet? Jezus antwoordde en zeide tot hen: Breekt dezen tempel af, en in drie dagen zal Ik hem oprichten. De Joden dan zeiden: Zesenveertig jaren is aan dezen tempel gebouwd, en Gij zult hem in drie dagen oprichten? Maar Hij sprak van den tempel Zijns lichaams. Johannes 2:13–21.

Sister White identifies that when the messenger of the covenant suddenly came to his temple, as represented in the book of Malachi, that the prediction had been fulfilled when Christ cleansed the temple, as just identified in the passage from John.

Zuster White stelt vast dat, toen de boodschapper van het verbond plotseling tot zijn tempel kwam, zoals voorgesteld in het boek Maleachi, de voorspelling vervuld werd toen Christus de tempel reinigde, zoals zojuist vastgesteld in het gedeelte uit Johannes.

> “In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. ‘Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Malachi 3:1–3.” The Desire of Ages, 161.

> ‘Door de tempel te reinigen van de kopers en verkopers van de wereld, kondigde Jezus Zijn zending aan om het hart te reinigen van de bezoedeling van de zonde,—van de aardse begeerten, de zelfzuchtige lusten, de kwade gewoonten, die de ziel verderven. “Zie, Ik zend Mijn bode, die voor Mijn aangezicht de weg bereiden zal; en terstond zal tot Zijn tempel komen die Heere, Die gijlieden zoekt, te weten de Engel des verbonds, aan Denwelken gij lust hebt; zie, Hij komt, zegt de HEERE der heirscharen. Maar wie zal de dag Zijner toekomst verdragen, en wie zal bestaan als Hij verschijnt? Want Hij zal zijn als het vuur van een goudsmid en als de zeep der vollers. En Hij zal zitten, louterende en het zilver reinigende; en Hij zal de kinderen van Levi reinigen en hen doorlouteren als goud en als zilver, opdat zij de HEERE spijsoffer toebrengen in gerechtigheid. Maleachi 3:1–3.” De Wens der Eeuwen, 161.’

The temple in John chapter two, took forty-six years to build, and Jesus said He would erect the destroyed temple in three days. 1798 unto 1844, is forty-six years, and it identifies the arrival of the three angels (days), of Revelation fourteen, that had been typified by the three decrees which began the twenty-three hundred year prophecy. The forty-six years is the period in which Christ raised up the Millerite temple, for prior to that time the spiritual sanctuary and spiritual Israel had been trodden down by spiritual Babylon.

De tempel in Johannes hoofdstuk twee heeft zesenveertig jaar gekost om te bouwen, en Jezus zei dat Hij de verwoeste tempel in drie dagen zou oprichten. Van 1798 tot 1844 zijn zesenveertig jaren, en dit duidt op de komst van de drie engelen (dagen) van Openbaring veertien, die waren voorafgebeeld door de drie decreten waarmee de profetie van tweeduizend driehonderd jaar begon. De zesenveertig jaren vormen de periode waarin Christus de Milleritische tempel oprichtte, want vóór die tijd waren het geestelijke heiligdom en het geestelijke Israël door het geestelijke Babylon vertreden geweest.

When Christ cleansed the temple at the Passover in the beginning of His ministry, He was fulfilling the prophecy of the Messenger of the Covenant suddenly coming unto His temple as set forth in Malachi. On October 22, 1844 Christ suddenly came to His temple, and it had taken Him forty-six years to erect His destroyed temple.

Toen Christus de tempel reinigde bij het Pascha aan het begin van Zijn bediening, vervulde Hij de profetie van de Boodschapper van het Verbond, die plotseling tot Zijn tempel zou komen, zoals uiteengezet in Maleachi. Op 22 oktober 1844 kwam Christus plotseling tot Zijn tempel, en het had Hem zesenveertig jaar gekost om Zijn verwoeste tempel op te richten.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> „De komst van Christus als onze Hogepriester naar het allerheiligste, voor de reiniging van het heiligdom, zoals voor ogen gesteld in Daniël 8:14; de komst van de Mensenzoon tot de Oude van Dagen, zoals voorgesteld in Daniël 7:13; en de komst van de Heer tot Zijn tempel, door Maleachi voorzegd, zijn beschrijvingen van dezelfde gebeurtenis; en dit wordt ook voorgesteld door de komst van de bruidegom naar de bruiloft, zoals door Christus beschreven in de gelijkenis van de tien maagden, in Matteüs 25.” The Great Controversy, 426.

The first indignation ended in 1798, and the end of the last indignation was 1844. The beginning of the forty-six year period, where Christ raised up the Millerite temple illustrated the end, for both the beginning and ending were marked by the conclusion of God’s indignation against His people, for Jesus always identifies the end of a thing, with the beginning of a thing.

De eerste gramschap eindigde in 1798, en het einde van de laatste gramschap was 1844. Het begin van de periode van zesenveertig jaar, waarin Christus de Milleritische tempel oprichtte, beeldde het einde uit, want zowel het begin als het einde werden gemarkeerd door de beëindiging van Gods gramschap tegen Zijn volk, want Jezus vereenzelvigt het einde van een zaak altijd met het begin ervan.

We will continue our study of Gabriel’s instruction to Daniel in the next article.

In het volgende artikel zullen wij onze studie van Gabriëls onderricht aan Daniël voortzetten.

> “The book of Revelation must be opened to the people. Many have been taught that it is a sealed book, but it is sealed to those only who reject truth and light. The truths that it contains must be proclaimed, that people may have an opportunity to prepare for the events which are so soon to take place. The Third Angel’s Message must be presented as the only hope for the salvation of a perishing world.

> „Het boek Openbaring moet voor het volk worden geopend. Velen is geleerd dat het een verzegeld boek is, maar het is slechts verzegeld voor hen die waarheid en licht verwerpen. De waarheden die het bevat, moeten worden verkondigd, opdat de mensen gelegenheid mogen hebben zich voor te bereiden op de gebeurtenissen die zo spoedig zullen plaatsvinden. De boodschap van de derde engel moet worden voorgesteld als de enige hoop op de verlossing van een verloren gaande wereld.

> “The perils of the last days are upon us, and in our work we are to warn the people of the danger they are in. Let not the solemn scenes that prophecy has revealed are soon to take place be left untouched. We are God’s messengers, and we have no time to lose. Those who would be co-workers with our Lord Jesus Christ will show a deep interest in the truths found in this book. With pen and voice they will strive to make plain the wonderful things that Christ came from heaven to reveal.” Signs of the Times, July 4, 1906.

> “De gevaren van de laatste dagen zijn over ons gekomen, en in ons werk moeten wij het volk waarschuwen voor het gevaar waarin het verkeert. Laat de plechtige taferelen waarvan de profetie heeft geopenbaard dat zij spoedig zullen plaatsvinden, niet onbesproken blijven. Wij zijn Gods boodschappers, en wij hebben geen tijd te verliezen. Zij die medearbeiders met onze Here Jezus Christus willen zijn, zullen een diepe belangstelling tonen voor de waarheden die in dit boek gevonden worden. Met pen en stem zullen zij ernaar streven de wonderbare dingen duidelijk te maken die Christus uit de hemel is gekomen om te openbaren.” Signs of the Times, 4 juli 1906.

Back to Articles