Article

# The Book of Daniel - Number Four

Het Boek Daniël - Nummer Vier

The Plummet

Het Paslood

Author

Jeff Pippenger

Published

November 27, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are addressing the “seven times” of Leviticus twenty-six as represented in the book of Daniel. We are doing so because one of the prophetic characteristics of the “seven times,” is that it represents the “stumbling stone” that the builders rejected. I am defining the stone of stumbling that is represented in the Scriptures as a truth that can be seen, but isn’t. For those that see it, it is precious, but for those that don’t see it, it is not only what they stumble over, but it is the stone that grinds them to powder.

Wij behandelen de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig zoals die in het boek Daniël worden voorgesteld. Wij doen dit omdat een van de profetische kenmerken van de „zeven tijden” is dat zij de „steen des aanstoots” vertegenwoordigen die de bouwlieden verwierpen. Ik definieer de steen des aanstoots, zoals die in de Schrift wordt voorgesteld, als een waarheid die gezien kan worden, maar niet wordt gezien. Voor hen die haar zien, is zij kostbaar; maar voor hen die haar niet zien, is zij niet alleen datgene waarover zij struikelen, maar ook de steen die hen tot stof vermorzelt.

When Christ presented the stone that the builders rejected, He identified that the corner stone would become the “head” of the corner. The message of the rejected stone in the Scriptures always has to do with God passing by a former covenant people, while at the same time God is entering into covenant with a people who had not formerly been the people of God.

Toen Christus de steen voorstelde die de bouwlieden verworpen hadden, gaf Hij te kennen dat de hoeksteen het „hoofd” van de hoek zou worden. De boodschap van de verworpen steen in de Schriften heeft steeds te maken met het feit dat God een voormalig verbondsvolk voorbijgaat, terwijl God tegelijk een verbond aangaat met een volk dat voorheen niet het volk van God was.

> Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder. Matthew 21:42–44.

> Jezus zeide tot hen: Hebt gij nooit in de Schriften gelezen: De steen die de bouwlieden verworpen hebben, deze is geworden tot een hoofd des hoeks; van den Heere is dit geschied, en het is wonderlijk in onze ogen? Daarom zeg Ik u, dat het Koninkrijk Gods van u zal worden weggenomen en aan een volk gegeven dat de vruchten daarvan voortbrengt. En wie op deze steen valt, zal verpletterd worden; maar op wie hij valt, dien zal hij tot stof vermalen. Mattheüs 21:42–44.

The first “time prophecy” that William Miller was led to by the holy angels, was the “seven times” of Leviticus twenty-six. Laodicean Adventism started the process of tearing down the foundational truths which the Lord assembled through the ministry of Miller by rejecting the very first of Miller’s discoveries. Of course, any prophetic illustration of a sacred foundation is an illustration of Christ, who is “The Stone”, so the rejection of the “seven times” in 1863, identifies not only the beginning of the process of rejecting the foundational truths, it represents a rejection of Christ. As with Christ’s testimony of the rejected stone, Peter also identifies that one of the prophecies connected with the foundation stone is that it would ultimately become “the head of the corner”.

De eerste “tijdsprofetie” waartoe William Miller door de heilige engelen werd geleid, waren de “zeven tijden” van Leviticus zesentwintig. Het Laodiceïsche Adventisme begon het proces van het afbreken van de fundamentele waarheden die de Heer door de bediening van Miller had samengevoegd, door juist de allereerste van Millers ontdekkingen te verwerpen. Uiteraard is elke profetische illustratie van een heilige grondslag een illustratie van Christus, die “De Steen” is; daarom duidt de verwerping van de “zeven tijden” in 1863 niet alleen het begin aan van het proces van verwerping van de fundamentele waarheden, maar vertegenwoordigt zij ook een verwerping van Christus. Evenals in Christus’ getuigenis over de verworpen steen, wijst ook Petrus erop dat een van de profetieën die met de grondsteen verbonden zijn, is dat deze uiteindelijk “het hoofd des hoeks” zou worden.

> Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded. Unto you therefore which believe he is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed. But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:6–8.

> Daarom staat ook in de Schrift: Zie, Ik leg in Sion een uitverkoren, kostbare hoeksteen; en wie in Hem gelooft, zal geenszins beschaamd worden. U dan die gelooft, is Hij dierbaar; maar voor hen die ongehoorzaam zijn, geldt: de steen die de bouwlieden verworpen hebben, die is geworden tot een hoofd des hoeks, en een steen des aanstoots en een rots der ergernis, namelijk voor hen die zich aan het woord stoten, daar zij ongehoorzaam zijn; waartoe zij ook bestemd waren. Gij echter zijt een uitverkoren geslacht, een koninklijk priesterdom, een heilig volk, een volk Gode ten eigendom; opdat gij de deugden zoudt verkondigen van Hem Die u uit de duisternis geroepen heeft tot Zijn wonderbaar licht; gij, die vroeger geen volk waart, maar nu Gods volk zijt; die eertijds geen ontferming verkregen hadt, maar nu ontferming verkregen hebt. 1 Petrus 2:6–8.

The foundation stone in the beginning of Adventism, becomes the head of the corner. Isaiah is in agreement with Christ and Peter, and Isaiah uses the foundation stone to represent a covenant people who are being passed by for a new covenant people. In his testimony he represents a class that has made a covenant with death, and who have received a lie. The lie they receive, is the lie that Paul identifies as bringing strong delusion upon those that make a covenant with death, because they did not receive the love of the truth.

De grondsteen aan het begin van het adventisme wordt de hoeksteen. Jesaja stemt overeen met Christus en Petrus, en Jesaja gebruikt de grondsteen om een verbondsvolk voor te stellen dat wordt voorbijgegaan ten gunste van een nieuw verbondsvolk. In zijn getuigenis stelt hij een klasse voor die een verbond met de dood heeft gesloten en die een leugen heeft aangenomen. De leugen die zij aannemen, is de leugen die Paulus aanwijst als de oorzaak van de krachtige dwaling die komt over hen die een verbond met de dood sluiten, omdat zij de liefde tot de waarheid niet hebben aangenomen.

> Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves: Therefore thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious corner stone, a sure foundation: he that believeth shall not make haste. Judgment also will I lay to the line, and righteousness to the plummet: and the hail shall sweep away the refuge of lies, and the waters shall overflow the hiding place. And your covenant with death shall be disannulled, and your agreement with hell shall not stand; when the overflowing scourge shall pass through, then ye shall be trodden down by it. Isaiah 28:14–18.

> Daarom, hoort het woord des Heren, gij spotters, die dit volk, dat in Jeruzalem is, regeert. Omdat gij gezegd hebt: Wij hebben een verbond met de dood gesloten, en met het dodenrijk zijn wij een overeenkomst aangegaan; wanneer de overvloeiende gesel voorbijtrekt, zal zij tot ons niet komen; want wij hebben de leugen tot onze toevlucht gemaakt, en onder de valsheid hebben wij ons verborgen: daarom, zo zegt de Here Here: Zie, Ik leg in Sion een steen ten grondslag, een beproefde steen, een kostelijke hoeksteen, een vast fundament; wie gelooft, zal niet haasten. Ook zal Ik het recht tot richtsnoer stellen, en de gerechtigheid tot paslood; en de hagel zal de toevlucht der leugen wegvagen, en de wateren zullen de schuilplaats overstromen. En uw verbond met de dood zal tenietgedaan worden, en uw overeenkomst met het dodenrijk zal geen stand houden; wanneer de overvloeiende gesel voorbijtrekt, dan zult gij daardoor vertrapt worden. Jesaja 28:14–18.

The “seven times” has been hidden under falsehoods, and when God passes by His former covenant people and enters into covenant with the one hundred and forty-four thousand, the stone that was formerly the rejected corner stone will ascend to be the “head” of the corner. For those that understand this truth, it is precious, and for those that don’t, the stone that becomes the head of the corner, not only crushes them, but it metaphorically becomes their headstone.

De „zeven tijden” zijn verborgen geweest onder onwaarheden, en wanneer God voorbijgaat aan Zijn vroegere verbondsvolk en een verbond aangaat met de honderdvierenvierenveertigduizend, zal de steen die voorheen de verworpen hoeksteen was, opklimmen om het „hoofd” van de hoek te worden. Voor hen die deze waarheid begrijpen, is zij kostbaar; en voor hen die dat niet doen, verplettert de steen die tot hoofd van de hoek wordt, hen niet alleen, maar wordt hij ook in overdrachtelijke zin hun grafsteen.

In the book of Daniel, in chapter eight and verse nineteen, we find the “last end” of the indignation, thus identifying that there must also be a “first end” of the indignation. The period of time from 677 BC, until October 22, 1844 represents the period of time that the sanctuary (and host) would be tread down. But the papacy was to prosper until the indignation was accomplished, according to Daniel chapter eleven, and verse thirty-six. If the end of the indignation of chapter eight, represents the end of a period of time, then the end of the indignation of chapter eleven, also represents the end of a period of time. This is what the Bible clearly teaches, though this truth has been covered up with lies by those who have made a covenant with death.

In het boek Daniël, in hoofdstuk acht en vers negentien, vinden wij het „laatste einde” van de verbolgenheid, waarmee wordt aangeduid dat er ook een „eerste einde” van de verbolgenheid moet zijn. De tijdsperiode van 677 v.Chr. tot 22 oktober 1844 vertegenwoordigt de periode waarin het heiligdom (en het leger) vertrapt zou worden. Maar het pausdom zou voorspoedig zijn totdat de verbolgenheid voleindigd was, volgens Daniël hoofdstuk elf, vers zesendertig. Indien het einde van de verbolgenheid in hoofdstuk acht het einde van een tijdsperiode voorstelt, dan stelt het einde van de verbolgenheid in hoofdstuk elf eveneens het einde van een tijdsperiode voor. Dit is wat de Bijbel duidelijk leert, hoewel deze waarheid met leugens is toegedekt door hen die een verbond met de dood hebben gesloten.

The end of both indignations represent the end of an identical period of time, for both were a fulfillment of the same curse of twenty-five hundred and twenty years of scattering, captivity and slavery. The northern kingdom first suffered the scattering, captivity and slavery of the “seven times,” when in 723 BC, the king of Assyria took them captive. The southern kingdom suffered the same fate in 677 BC. Jeremiah confirms this fact.

Het einde van beide verontwaardigingen vertegenwoordigt het einde van een identieke tijdsperiode, want beide waren een vervulling van dezelfde vloek van tweeduizend vijfhonderd twintig jaar van verstrooiing, gevangenschap en slavernij. Het noordelijke koninkrijk onderging het eerst de verstrooiing, gevangenschap en slavernij van de „zeven tijden”, toen in 723 v.Chr. de koning van Assyrië hen in gevangenschap voerde. Het zuidelijke koninkrijk onderging hetzelfde lot in 677 v.Chr. Jeremia bevestigt dit feit.

> Israel is a scattered sheep; the lions have driven him away: first the king of Assyria hath devoured him; and last this Nebuchadnezzar king of Babylon hath broken his bones. Jeremiah 50:17.

> Israël is een verstrooid schaap; de leeuwen hebben hem verdreven: eerst heeft de koning van Assyrië hem verslonden, en ten slotte heeft deze Nebukadnezar, de koning van Babel, zijn beenderen verbrijzeld. Jeremia 50:17.

Jeremiah is identifying a progressive judgment. The Assyrians remove the northern kingdom in 723 BC, then they take Manasseh to Babylon, their capital city, in 677 BC. Then Nebuchadnezzar takes Jehoiakim, thus marking the beginning of the seventy years of captivity in 606 BC. Then Nebuchadnezzar takes Zedekiah and destroys Jerusalem in 586 BC.

Jeremia wijst op een voortschrijdend oordeel. De Assyriërs voeren het noordelijke koninkrijk weg in 723 v.Chr.; vervolgens brengen zij Manasse naar Babylon, hun hoofdstad, in 677 v.Chr. Daarna voert Nebukadnezar Jojakim weg, waarmee het begin van de zeventig jaren van gevangenschap wordt gemarkeerd in 606 v.Chr. Vervolgens voert Nebukadnezar Zedekia weg en verwoest Jeruzalem in 586 v.Chr.

The southern kingdom had been warned that they would suffer the same fate as the northern kingdom if they continued in their rebellion. The judgment of the northern kingdom would be accomplished upon the southern kingdom, and the symbol of that judgment was a line that was to be stretched over Judah. In Isaiah’s testimony, it was simply the “line,” but in the following passage, the “line” is the “line of Samaria.”

Het zuidelijke koninkrijk was gewaarschuwd dat het hetzelfde lot zou ondergaan als het noordelijke koninkrijk indien het in zijn opstand volhardde. Het oordeel over het noordelijke koninkrijk zou aan het zuidelijke koninkrijk voltrokken worden, en het symbool van dat oordeel was een meetsnoer dat over Juda gespannen zou worden. In het getuigenis van Jesaja was het eenvoudigweg het „snoer”, maar in de volgende passage is het „snoer” het „snoer van Samaria”.

> Therefore thus saith the Lord God of Israel, Behold, I am bringing such evil upon Jerusalem and Judah, that whosoever heareth of it, both his ears shall tingle. And I will stretch over Jerusalem the line of Samaria, and the plummet of the house of Ahab: and I will wipe Jerusalem as a man wipeth a dish, wiping it, and turning it upside down. And I will forsake the remnant of mine inheritance, and deliver them into the hand of their enemies; and they shall become a prey and a spoil to all their enemies; Because they have done that which was evil in my sight, and have provoked me to anger, since the day their fathers came forth out of Egypt, even unto this day. 2 Kings 21:12–15.

> Daarom, zo zegt de Heere, de God van Israël: Zie, Ik breng zulk onheil over Jeruzalem en Juda, dat ieder die daarvan hoort, beide zijn oren zullen tuiten. En Ik zal over Jeruzalem het meetsnoer van Samaria uitspannen en het paslood van het huis van Achab; en Ik zal Jeruzalem uitwissen, zoals een man een schotel uitwist, haar uitwist en haar ondersteboven keert. En Ik zal het overblijfsel van Mijn erfdeel verlaten en hen overgeven in de hand van hun vijanden; en zij zullen tot een prooi en tot een buit worden voor al hun vijanden; omdat zij hebben gedaan wat kwaad was in Mijn ogen en Mij tot toorn hebben verwekt, van de dag af dat hun vaderen uit Egypte zijn getrokken tot op deze dag. 2 Koningen 21:12–15.

There are two prophetic expressions in the verses just cited that must be considered. The first is the tingling of the ears, and the other is the plummet. In these verses the line of Samaria is also identified as the plummet of the house of Ahab. The line and the plummet are instruments of judgment, which are used in the building process. In the verses, they identify that the same judgment that was carried out against the northern kingdom, represented as Samaria and the house of Ahab, would be brought upon Judah and Jerusalem. When the warning was set forth, the northern kingdom of Israel had already been invaded, conquered, destroyed and taken into slavery. The message of God’s judgment produces the tingling of the ears of those that hear the warning. Both the plummet and the tingling of the ears are found three times each in the Scriptures. In each case, they represent God’s indignation against His own people.

Er moeten twee profetische uitdrukkingen in de zojuist aangehaalde verzen in overweging worden genomen. De eerste is het tuiten van de oren, en de andere is het paslood. In deze verzen wordt het meetsnoer van Samaria ook aangeduid als het paslood van het huis van Achab. Het meetsnoer en het paslood zijn instrumenten van oordeel, die in het bouwproces worden gebruikt. In de verzen geven zij aan dat hetzelfde oordeel dat voltrokken werd aan het noordelijke koninkrijk, voorgesteld door Samaria en het huis van Achab, over Juda en Jeruzalem gebracht zou worden. Toen de waarschuwing werd gegeven, was het noordelijke koninkrijk van Israël reeds binnengevallen, veroverd, verwoest en in slavernij weggevoerd. De boodschap van Gods oordeel doet de oren tuiten van hen die de waarschuwing horen. Zowel het paslood als het tuiten van de oren komt in de Schrift telkens drie keer voor. In elk geval vertegenwoordigen zij Gods verbolgenheid tegen Zijn eigen volk.

> And the Lord came, and stood, and called as at other times, Samuel, Samuel. Then Samuel answered, Speak; for thy servant heareth. And the Lord said to Samuel, Behold, I will do a thing in Israel, at which both the ears of every one that heareth it shall tingle. In that day I will perform against Eli all things which I have spoken concerning his house: when I begin, I will also make an end. 1 Samuel 3:10–12.

> En de HEERE kwam, stond daar en riep zoals de andere keren: Samuel, Samuel. Toen antwoordde Samuel: Spreek, want Uw knecht hoort. En de HEERE zei tot Samuel: Zie, Ik ga in Israël iets doen, zodat ieder die het hoort, beide oren zullen tuiten. Op die dag zal Ik aan Eli alles volbrengen wat Ik aangaande zijn huis gesproken heb; wanneer Ik begin, zal Ik het ook voleinden. 1 Samuel 3:10–12.

The overthrow of Eli’s house is the prophecy that would make both ears tingle in anyone who heard it. The tingling of the ears, in the time of Samuel symbolizes the passing by of the house of Eli. The fulfillment of the prediction given to Samuel was the overthrow of Eli’s house and the establishment of Samuel as the prophet. Samuel represents a people who as Peter says, in times past were not the people of God, but now are, for when Samuel was established as prophet, the house of Eli was destroyed. Jeremiah also proclaims a judgment against the leadership of Jerusalem that causes ears to tingle.

De omverwerping van het huis van Eli is de profetie die bij ieder die haar hoorde beide oren zou doen tuiten. Het tuiten van de oren symboliseert in de tijd van Samuël het voorbijgaan van het huis van Eli. De vervulling van de voorzegging die aan Samuël werd gegeven, was de omverwerping van het huis van Eli en de bevestiging van Samuël als profeet. Samuël vertegenwoordigt een volk dat, zoals Petrus zegt, vroeger niet het volk van God was, maar het nu wel is; want toen Samuël als profeet werd bevestigd, werd het huis van Eli vernietigd. Ook Jeremia verkondigt een oordeel tegen de leiding van Jeruzalem dat de oren doet tuiten.

> And say, Hear ye the word of the Lord, O kings of Judah, and inhabitants of Jerusalem; Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel; Behold, I will bring evil upon this place, the which whosoever heareth, his ears shall tingle. Jeremiah 19:3.

> En zeg: Hoort het woord des HEEREN, o koningen van Juda en inwoners van Jeruzalem; zo zegt de HEERE der heerscharen, de God van Israël: Zie, Ik zal onheil over deze plaats brengen, zodat eenieder die het hoort, zijn oren zullen tuiten. Jeremia 19:3.

All three references to ears tingling are associated with a covenant people who have made a covenant with death and are thereafter invaded, conquered, destroyed, scattered, and taken into slavery. The tingling ears is a symbol of the judgment of God’s indignation, and the symbol of that judgment is also represented three times in the Scriptures, with the word “plummet.” We have already read it in second Kings and Isaiah, but there is one other reference of the “plummet” in the Scriptures, and in that reference the word plummet is translated from a different Hebrew word, than the previous two references.

Alle drie de verwijzingen naar tintelende oren houden verband met een verbondsvolk dat een verbond met de dood heeft gesloten en daarna wordt binnengevallen, overwonnen, verwoest, verstrooid en in slavernij weggevoerd. De tintelende oren zijn een symbool van het oordeel van Gods gramschap, en het symbool van dat oordeel wordt in de Schrift ook driemaal weergegeven met het woord „loodsnoer”. Wij hebben het reeds gelezen in 2 Koningen en Jesaja, maar er is nog één andere verwijzing naar het „loodsnoer” in de Schrift, en in die verwijzing is het woord loodsnoer vertaald uit een ander Hebreeuws woord dan in de twee voorgaande verwijzingen.

> And the angel that talked with me came again, and waked me, as a man that is wakened out of his sleep, And said unto me, What seest thou? And I said, I have looked, and behold a candlestick all of gold, with a bowl upon the top of it, and his seven lamps thereon, and seven pipes to the seven lamps, which are upon the top thereof: And two olive trees by it, one upon the right side of the bowl, and the other upon the left side thereof. So I answered and spake to the angel that talked with me, saying, What are these, my lord? Then the angel that talked with me answered and said unto me, Knowest thou not what these be? And I said, No, my lord. Then he answered and spake unto me, saying, This is the word of the Lord unto Zerubbabel, saying, Not by might, nor by power, but by my spirit, saith the Lord of hosts. Who art thou, O great mountain? before Zerubbabel thou shalt become a plain: and he shall bring forth the headstone thereof with shoutings, crying, Grace, grace unto it. Moreover the word of the Lord came unto me, saying, The hands of Zerubbabel have laid the foundation of this house; his hands shall also finish it; and thou shalt know that the Lord of hosts hath sent me unto you. For who hath despised the day of small things? for they shall rejoice, and shall see the plummet in the hand of Zerubbabel with those seven; they are the eyes of the Lord, which run to and fro through the whole earth. Then answered I, and said unto him, What are these two olive trees upon the right side of the candlestick and upon the left side thereof? And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth. Zechariah 4:1–14.

> En de engel die met mij sprak, kwam weder en wekte mij, zoals iemand uit zijn slaap gewekt wordt. En hij zei tot mij: Wat ziet gij? En ik zei: Ik heb gezien, en zie, een kandelaar, geheel van goud, met een oliekruik bovenop, en zijn zeven lampen daarop, en zeven pijpen naar de zeven lampen, die zich bovenop bevinden. En twee olijfbomen daarbij, een aan de rechterzijde van de oliekruik en de andere aan de linkerzijde daarvan. Toen antwoordde ik en sprak tot de engel die met mij sprak, zeggende: Wat zijn deze, mijn heer? Daarop antwoordde de engel die met mij sprak en zei tot mij: Weet gij niet wat deze zijn? En ik zei: Neen, mijn heer. Toen antwoordde hij en sprak tot mij, zeggende: Dit is het woord des Heren tot Zerubbabel, luidende: Niet door kracht, noch door geweld, maar door Mijn Geest, zegt de Here der heirscharen. Wie zijt gij, o grote berg? Voor het aangezicht van Zerubbabel zult gij tot een vlakte worden; en hij zal de sluitsteen tevoorschijn brengen onder luid gejuich, roepende: Genade, genade zij hem. Verder kwam het woord des Heren tot mij, zeggende: De handen van Zerubbabel hebben het fundament van dit huis gelegd; zijn handen zullen het ook voltooien; en gij zult weten dat de Here der heirscharen mij tot u gezonden heeft. Want wie veracht de dag der kleine dingen? Zij zullen zich verblijden en het paslood zien in de hand van Zerubbabel, met die zeven; dat zijn de ogen des Heren, die de ganse aarde doorlopen. Toen antwoordde ik en zei tot hem: Wat zijn deze twee olijfbomen aan de rechterzijde van de kandelaar en aan de linkerzijde daarvan? En ik antwoordde opnieuw en zei tot hem: Wat zijn deze twee olijftakken, die door de twee gouden buizen de gouden olie uit zichzelf uitstorten? En hij antwoordde mij en zei: Weet gij niet wat deze zijn? En ik zei: Neen, mijn heer. Toen zei hij: Dit zijn de twee gezalfden, die bij de Here der ganse aarde staan. Zacharia 4:1–14.

The word translated as “plummet” in second Kings and Isaiah twenty-eight, is “mishqâl” and it means a weight. In both passages a weight (plummet) was going to be added to the line. The weight is what is used in a scale, and represents judgment. The line with a weight is a line of judgment. The line of Samaria was the period of “seven times,” or twenty-five hundred and twenty years. The same period of time was going to be placed upon the southern kingdom that had been brought upon the northern kingdom. The ending of either line is identified in the book of Daniel as either the end of the last indignation or the end of the first indignation. The period is represented in Daniel as the period when Jerusalem and the host were to be trodden down by the two desolating powers of paganism and papalism. Both periods would begin when their respective capital cities were invaded, conquered, destroyed and their citizens carried into slavery.

Het woord dat in Tweede Koningen en Jesaja achtentwintig met „loodsnoer” is vertaald, is „mishqâl” en het betekent een gewicht. In beide Schriftgedeelten zou een gewicht (lood) aan de meetlijn worden toegevoegd. Het gewicht is wat in een weegschaal wordt gebruikt en vertegenwoordigt het oordeel. De lijn met een gewicht is een oordeelslijn. De lijn van Samaria was de periode van „zeven tijden”, of tweeduizend vijfhonderd twintig jaar. Dezelfde tijdsperiode zou op het zuidelijke koninkrijk worden gelegd, die over het noordelijke koninkrijk was gebracht. Het einde van elk van beide lijnen wordt in het boek Daniël aangeduid als óf het einde van de laatste verbolgenheid óf het einde van de eerste verbolgenheid. De periode wordt in Daniël voorgesteld als de tijd waarin Jeruzalem en de heerscharen door de twee verwoestende machten van het heidendom en het pausdom vertrapt zouden worden. Beide perioden zouden beginnen wanneer hun respectieve hoofdsteden werden binnengevallen, veroverd, verwoest en hun burgers in slavernij werden weggevoerd.

But in Zechariah, the word “plummet” is formed by the combination of two Hebrew words. The first word is “‘eben”, and it means “to build”, and it also means “a stone”. It means “a building stone”. That word is then combined with the Hebrew word “bedı̂yl”, which means “to divide or separate”. The “plummet” in Zechariah, is the stone that is built upon and produces a separation and division. The division is between two classes of worshippers; one class that rejoices when they see the stone, make it the head of their corner, and build upon it, and the other that doesn’t see it, rejects it, stumbles over it, and is finally crushed by it, which then becomes their headstone or tombstone. One class makes a covenant with life, the other a covenant of death.

Maar in Zacharia wordt het woord „schietlood” gevormd door de combinatie van twee Hebreeuwse woorden. Het eerste woord is „’eben”, en het betekent „bouwen”, en het betekent ook „een steen”. Het betekent „een bouwsteen”. Dat woord wordt vervolgens verbonden met het Hebreeuwse woord „bedı̂yl”, dat „verdelen of scheiden” betekent. Het „schietlood” in Zacharia is de steen waarop gebouwd wordt en die een scheiding en verdeling teweegbrengt. De scheiding bestaat tussen twee klassen van aanbidders; de ene klasse verheugt zich wanneer zij de steen ziet, maakt hem tot het hoofd van haar hoek, en bouwt daarop, en de andere ziet hem niet, verwerpt hem, stoot zich eraan, en wordt ten slotte erdoor verpletterd, waarna deze hun hoofdsteen of grafsteen wordt. De ene klasse sluit een verbond met het leven, de andere een verbond met de dood.

In the history of Zechariah, ancient Israel had just come out of Babylon to rebuild and restore Jerusalem. Zerubbabel was appointed the governor, and was to oversee the work. He laid the foundation stone at the beginning of the work and he placed the headstone, or capstone, at the end of the work. Zerubbabel means “the offspring of Babylon”. All the prophecies are identifying the last days, and Zerubbabel’s name is the symbol of the history of the first angel’s message when the foundation stone was laid, and his name is also the symbol of the third angel’s message, when the headstone, or capstone, is placed. The manifestation of the outpouring of the Holy Spirit in either the first movement or the second movement is represented by Zerubbabel’s name (offspring of Babylon), for it represents the message which calls for the final generation of the “offspring of Babylon”, to come out. It represents the message of the Midnight Cry that took place in the first movement, and that is about to take place in the last movement of the Loud Cry.

In de geschiedenis van Zacharia was het oude Israël zojuist uit Babylon gekomen om Jeruzalem te herbouwen en te herstellen. Zerubbabel werd aangesteld als landvoogd en moest toezicht houden op het werk. Hij legde de grondsteen aan het begin van het werk en hij plaatste de sluitsteen, of hoeksteen, aan het einde van het werk. Zerubbabel betekent „de nakomeling van Babylon”. Alle profetieën duiden op de laatste dagen, en de naam van Zerubbabel is het symbool van de geschiedenis van de boodschap van de eerste engel, toen de grondsteen werd gelegd; en zijn naam is ook het symbool van de boodschap van de derde engel, wanneer de sluitsteen, of hoeksteen, wordt geplaatst. De manifestatie van de uitstorting van de Heilige Geest, zowel in de eerste beweging als in de tweede beweging, wordt vertegenwoordigd door de naam van Zerubbabel (nakomeling van Babylon), want zij vertegenwoordigt de boodschap die de laatste generatie van de „nakomelingen van Babylon” oproept om eruit te komen. Zij vertegenwoordigt de boodschap van de Middernachtsroep die plaatsvond in de eerste beweging en die op het punt staat plaats te vinden in de laatste beweging van de Luide Roep.

The two olive trees, two olive branches, and the two anointed ones that represent the vessels into which the two golden pipes empty the oil into:

De twee olijfbomen, de twee olijftakken en de twee gezalfden die de vaten voorstellen waarin de twee gouden buizen de olie uitstorten:

> “The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.

> „De gezalfden die bij de Heere van de ganse aarde staan, bekleden de positie die eenmaal aan Satan werd gegeven als overdekkende cherub. Door de heilige wezens die Zijn troon omringen, onderhoudt de Heere een voortdurende gemeenschap met de inwoners der aarde. De gouden olie stelt de genade voor waarmee God de lampen der gelovigen van voorraad blijft voorzien, opdat zij niet zouden flikkeren en uitgaan. Indien deze heilige olie niet vanuit de hemel wordt uitgestort in de boodschappen van Gods Geest, zouden de machten van het kwaad de mens geheel in hun macht hebben.”

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.

> „God wordt onteerd wanneer wij de boodschappen die Hij ons zendt niet ontvangen. Zo wijzen wij de gouden olie af die Hij in onze zielen zou uitgieten om doorgegeven te worden aan hen die in duisternis verkeren. Wanneer de roep zal klinken: ‘Zie, de bruidegom komt; gaat uit hem tegemoet,’ zullen zij die de heilige olie niet hebben ontvangen, die de genade van Christus niet in hun hart hebben gekoesterd, evenals de dwaze maagden bevinden dat zij niet gereed zijn om hun Heer te ontmoeten. Zij hebben niet in zichzelf de macht om de olie te verkrijgen, en hun leven is een wrak. Maar als om Gods Heilige Geest wordt gevraagd, als wij smeken zoals Mozes deed: ‘Toon mij uw heerlijkheid,’ dan zal de liefde van God in onze harten uitgestort worden. Door de gouden buizen zal de gouden olie aan ons worden meegedeeld. ‘Niet door kracht noch door geweld, maar door mijn Geest, zegt de HEERE der heirscharen.’ Door de heldere stralen van de Zon der Gerechtigheid te ontvangen, schijnen Gods kinderen als lichten in de wereld.” Review and Herald, 20 juli 1897.

Zechariah had repeatedly asked who the two olive trees were, thus drawing attention to the various symbols of the two witnesses. Sister White identifies the two olive trees as the two witnesses of Revelation eleven.

Zacharia had herhaaldelijk gevraagd wie de twee olijfbomen waren, en vestigde daarmee de aandacht op de verschillende symbolen van de twee getuigen. Zuster White identificeert de twee olijfbomen als de twee getuigen van Openbaring elf.

> “Concerning the two witnesses the prophet declares further: ‘These are the two olive trees, and the two candlesticks standing before the God of the earth.’ ‘Thy word,’ said the psalmist, ‘is a lamp unto my feet, and a light unto my path.’ Revelation 11:4; Psalm 119:105. The two witnesses represent the Scriptures of the Old and the New Testament.” The Great Controversy, 267.

> “Met betrekking tot de twee getuigen verklaart de profeet verder: ‘Dezen zijn de twee olijfbomen en de twee kandelaars, die voor de God der aarde staan.’ ‘Uw woord,’ zei de psalmist, ‘is een lamp voor mijn voet en een licht op mijn pad.’ Openbaring 11:4; Psalm 119:105. De twee getuigen vertegenwoordigen de Schriften van het Oude en het Nieuwe Testament.” The Great Controversy, 267.

Zechariah had wanted to understand who these two witnesses were. In the French Revolution they were the Old and New Testaments. They were represented as Moses and Elijah that were slain in the street by the beast that ascended out of the bottomless pit. They represent the ministry of Future for America that was slain on July 18, 2020.

Zacharia had willen begrijpen wie deze twee getuigen waren. In de Franse Revolutie waren zij het Oude en het Nieuwe Testament. Zij werden voorgesteld als Mozes en Elia, die op straat werden gedood door het beest dat uit de bodemloze put opsteeg. Zij vertegenwoordigen de bediening van Future for America, die op 18 juli 2020 werd gedood.

In the beginning of the chapter, after Zechariah is awakened, when the dead dry bones are brought together, but not yet alive, Gabriel asks “What seest thou?” Zechariah describes what he has seen, and then asks “What are these my lord?” Gabriel emphasizes the subject of the question, by answering Zechariah’s question with a question. He asks Zechariah, “Knowest thou not what these be?” Gabriel then answers “This is the word of the Lord unto Zerubbabel, saying, Not by might, nor by power, but by my spirit, saith the Lord of hosts.”

Aan het begin van het hoofdstuk, nadat Zacharia is gewekt, wanneer de dode, dorre beenderen worden samengebracht, maar nog niet levend zijn, vraagt Gabriël: „Wat ziet gij?” Zacharia beschrijft wat hij heeft gezien en vraagt vervolgens: „Wat zijn deze, mijn heer?” Gabriël benadrukt het onderwerp van de vraag door Zacharia’s vraag met een vraag te beantwoorden. Hij vraagt Zacharia: „Weet gij niet wat deze zijn?” Vervolgens antwoordt Gabriël: „Dit is het woord des HEEREN tot Zerubbabel, zeggende: Niet door kracht, noch door geweld, maar door mijn Geest, zegt de HEERE der heirscharen.”

The Word of the Lord that was given to Zerubbabel was, “Not by might, nor by power, but by my spirit. Who art thou, O great mountain? before Zerubbabel thou shalt become a plain: and he shall bring forth the headstone thereof with shoutings, crying, Grace, grace unto it.”

Het woord des Heren dat tot Zerubbabel kwam, luidde: „Niet door kracht, noch door geweld, maar door mijn Geest. Wie zijt gij, o grote berg? Voor het aangezicht van Zerubbabel zult gij tot een vlakte worden; en hij zal de sluitsteen daarvan tevoorschijn brengen onder gejuich, terwijl men roept: Genade, genade zij hem!”

Zerubbabel, the governor, represents the messenger that prepares the way in the beginning and ending history, before whom the mountain becomes as a plain. Isaiah identifies the work of the same messenger and says he will “make straight in the desert a highway for our God,” and that he will cause “every valley” to “be exalted.” He will also cause “every mountain and hill” to “be made low,” for the “great mountain” before governor Zerubbabel “shall become a plain.”

Zerubbabel, de landvoogd, vertegenwoordigt de boodschapper die in de geschiedenis van begin en einde de weg bereidt, voor wie de berg tot een vlakte wordt. Jesaja duidt het werk van dezelfde boodschapper aan en zegt dat hij „in de woestijn een gebaande weg voor onze God recht zal maken” en dat hij zal bewerken dat „elk dal” „verhoogd” zal worden. Ook zal hij bewerken dat „elke berg en heuvel” „laag gemaakt” zal worden, want de „grote berg” vóór landvoogd Zerubbabel „zal worden tot een vlakte.”

William Miller’s message of the “seven times” was given him by God. Zerubbabel represents William Miller who placed the foundation stone of the “seven times,” and he also represents the hands that “shall bring forth the headstone” with “shouting, crying, Grace, Grace unto it.” The doubling of the word “grace,” represents the message of the Midnight Cry. The “shouting” represents the same message as represented by the loud cry of the third angel and the “crying” represents the Midnight Cry. The entire passage is about the Midnight Cry message. It is about the virgins that were asleep in death on the streets of Revelation eleven, that runs through the valley of dead dry bones. It is about the resurrection of the dead dry bones, and it is about the prophetic role of the “plummet” that the wise virgins see that causes them to rejoice.

William Millers boodschap van de „zeven tijden” werd hem door God gegeven. Zerubbabel vertegenwoordigt William Miller, die de grondsteen van de „zeven tijden” legde, en hij vertegenwoordigt ook de handen die de „sluitsteen” zullen voortbrengen onder „gejuich, roepende: Genade, genade zij hem.” De verdubbeling van het woord „genade” vertegenwoordigt de boodschap van de Middernachtsroep. Het „gejuich” vertegenwoordigt dezelfde boodschap als die welke wordt voorgesteld door de luide roep van de derde engel, en het „roepende” vertegenwoordigt de Middernachtsroep. De gehele passage handelt over de boodschap van de Middernachtsroep. Zij gaat over de maagden die in de dood sliepen op de straten van Openbaring elf, die door het dal van de dorre doodsbeenderen lopen. Zij gaat over de opstanding van de dorre doodsbeenderen, en zij gaat over de profetische rol van het „schietlood” dat de wijze maagden zien, hetgeen maakt dat zij zich verheugen.

Then Zechariah says, “moreover.” Moreover, means to place the following passage over the top of the previous passage. It is a reference to the prophetic principle of line upon line. The previous dialogue identified the awakening at midnight of God’s people, represented by Zechariah. The previous dialogue repeatedly emphasized the desire of God’s people in the last days to understand who the two witnesses of Revelation eleven are. The previous dialogue identified that Zerubbabel represents the work in the first movement and also the work in the last movement. It identified Zerubbabel’s “hands” (representing human power), were to lay the foundation stone and the headstone, but the work of his hands was and is only accomplished through the divine power of the Comforter.

Dan zegt Zacharia: „voorts.” Voorts betekent dat de volgende passage boven op de voorgaande passage wordt geplaatst. Het is een verwijzing naar het profetische beginsel van regel op regel. De voorgaande dialoog duidde op het ontwaken te middernacht van Gods volk, voorgesteld door Zacharia. De voorgaande dialoog benadrukte herhaaldelijk het verlangen van Gods volk in de laatste dagen om te begrijpen wie de twee getuigen van Openbaring elf zijn. De voorgaande dialoog maakte duidelijk dat Zerubbabel zowel het werk in de eerste beweging als het werk in de laatste beweging vertegenwoordigt. Zij maakte duidelijk dat de „handen” van Zerubbabel (die de menselijke macht voorstellen) de grondsteen en de sluitsteen moesten leggen, maar dat het werk van zijn handen slechts door de goddelijke kracht van de Trooster werd en wordt volbracht.

The dialogue that followed, which is to be placed over the previous dialogue, identifies that when the “hands of Zerubbabel” are finishing the work, then God’s people in the last days, will “know that the Lord” “sent” Gabriel, the light bearer “unto” God’s people. They will recognize the heavenly communication process that is the first truth represented in connection with the Revelation of Jesus Christ. To refuse the message and work of Zerubbabel, is to refuse the message that comes from Gabriel, which he received from Christ, which He in turn received from the Father.

De dialoog die daarop volgde en boven de voorgaande dialoog moet worden geplaatst, geeft aan dat, wanneer de „handen van Zerubbabel” het werk voltooien, Gods volk in de laatste dagen zal „weten dat de Heere” Gabriël, de lichtdrager, „gezonden” heeft „tot” Gods volk. Zij zullen het hemelse communicatieproces herkennen dat de eerste waarheid is die wordt voorgesteld in samenhang met de Openbaring van Jezus Christus. De boodschap en het werk van Zerubbabel te verwerpen, is de boodschap te verwerpen die van Gabriël komt, die hij van Christus ontving, Die die op Zijn beurt van de Vader ontving.

Then the two classes of worshippers are defined. One class “hath despised the day of small things?” The other class “shall rejoice” when they “shall see the plummet in the hand of Zerubbabel with those seven” who “are the eyes of the Lord, which run to and fro through the whole earth.” Those that despise the day of small things, are despising the historical work of William Miller as represented by the “plummet.” They are contrasted with those who rejoice when they see the “plummet” in the hands of Zerubbabel. Zechariah’s “plummet” is the building stone that produces a division. One class despises the “plummet,” for they refuse to see that the “plummet” in the hand of Zerubbabel is with “those seven.” The word “seven” that is with the “plummet,” is the same Hebrew word that is translated as “seven times” in Leviticus twenty-six.

Vervolgens worden de twee klassen van aanbidders omschreven. De ene klasse “heeft de dag der kleine dingen veracht?” De andere klasse “zal zich verblijden” wanneer zij “het paslood zullen zien in de hand van Zerubbabel met die zeven”, die “de ogen des Heeren zijn, die de ganse aarde doorlopen.” Degenen die de dag der kleine dingen verachten, verachten het historische werk van William Miller, zoals voorgesteld door het “paslood.” Zij worden tegenover hen gesteld die zich verblijden wanneer zij het “paslood” in de hand van Zerubbabel zien. Het “paslood” van Zacharia is de bouwsteen die een scheiding teweegbrengt. De ene klasse veracht het “paslood”, want zij weigeren te zien dat het “paslood” in de hand van Zerubbabel met “die zeven” is. Het woord “zeven”, dat bij het “paslood” staat, is hetzelfde Hebreeuwse woord dat in Leviticus zesentwintig wordt vertaald als “zeven tijden”.

Then Zechariah repeats the fact that when he wakes up, he does not know who the two witnesses are. He therefore asks another time, “What are these two olive trees?” He repeats it again, questioning “What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves?” And Gabriel emphasizes the question by once again answering Zechariah’s question with a question, “Knowest thou not what these be?” to which Zechariah answers, “No.” Gabriel then says “These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.”

Dan herhaalt Zacharia het feit dat hij, wanneer hij ontwaakt, niet weet wie de twee getuigen zijn. Daarom vraagt hij nogmaals: „Wat zijn deze twee olijfbomen?” Hij herhaalt het opnieuw en vraagt: „Wat zijn deze twee olijftakken die door middel van de twee gouden buizen de gouden olie uit zichzelf doen uitvloeien?” En Gabriël beklemtoont de vraag door Zacharia’s vraag opnieuw met een vraag te beantwoorden: „Weet gij niet wat deze zijn?”, waarop Zacharia antwoordt: „Nee.” Daarop zegt Gabriël: „Dit zijn de twee gezalfden, die bij de Heere van de ganse aarde staan.”

The chapter begins with Gabriel awakening Zechariah out of his sleep. Zechariah therefore represents the virgins that are awakened at midnight, and when those virgins are awakened, they are represented as having an overwhelming burden to understand what the two witnesses of Revelation chapter eleven represent. All the books of the Bible meet and end in the book of Revelation. All the prophets agree with one another, for God is not the author of confusion. All the prophets are speaking more about the last days, than the days in which they lived.

Het hoofdstuk begint met Gabriël die Zacharia uit zijn slaap wekt. Zacharia vertegenwoordigt daarom de maagden die te middernacht worden gewekt, en wanneer die maagden worden gewekt, worden zij voorgesteld als belast met een overweldigende drang om te begrijpen wat de twee getuigen van Openbaring hoofdstuk elf voorstellen. Alle boeken van de Bijbel komen samen en vinden hun voltooiing in het boek Openbaring. Alle profeten stemmen met elkaar overeen, want God is niet de auteur van verwarring. Alle profeten spreken meer over de laatste dagen dan over de dagen waarin zij leefden.

Gabriel employs the Alpha and Omega principle by identifying that Zerubbabel will begin and end the work of building the temple. His work is represented as laying the foundation stone at the beginning and the headstone at the end. Zerubbabel represents the movement of the Millerites and the movement of Future for America.

Gabriël past het Alfa-en-Omegaprincipe toe door vast te stellen dat Zerubbabel het werk van de tempelbouw zal beginnen en voltooien. Zijn werk wordt voorgesteld als het leggen van de grondsteen aan het begin en van de sluitsteen aan het einde. Zerubbabel vertegenwoordigt de beweging van de Millerieten en de beweging van Future for America.

What Gabriel presents to Zechariah is that the work of the Midnight Cry, whether in the movement of the first angel or in the movement of the third angel, is accomplished with the power of the Holy Spirit.

Wat Gabriël aan Zacharia voorhoudt, is dat het werk van de Middernachtsroep, hetzij in de beweging van de eerste engel, hetzij in de beweging van de derde engel, volbracht wordt door de kracht van de Heilige Geest.

While they lay dead in the street, the world rejoiced over their dead bodies, but when they arose, the world then feared and they rejoiced. They rejoice because they see the plummet of those “seven times” in the hand of Zerubbabel. The plummet is the stone that is built upon, which separates the wise from the foolish.

Terwijl zij dood op de straat lagen, verheugde de wereld zich over hun dode lichamen; maar toen zij opstonden, vreesde de wereld, en zij verheugden zich. Zij verheugen zich omdat zij het schietlood van die „zeven tijden” in de hand van Zerubbabel zien. Het schietlood is de steen waarop gebouwd wordt, die de wijzen van de dwazen scheidt.

Zechariah does not say “the seven,” he says, “those seven.” They see both twenty-five hundred and twenty years of scattering. The word translated as “seven” is the same word that is translated as “seven times” in Leviticus twenty-six, and represents “the curse” of slavery that was brought upon both the northern and southern kingdoms of Israel. The book of Daniel identifies “those seven” as a first and a last indignation.

Zacharia zegt niet „de zeven”, hij zegt: „die zeven”. Zij zien zowel tweeduizend vijfhonderd en twintig jaar van verstrooiing. Het woord dat met „zeven” is vertaald, is hetzelfde woord dat in Leviticus zesentwintig met „zeven tijden” is vertaald, en vertegenwoordigt „de vloek” van slavernij die over zowel het noordelijke als het zuidelijke koninkrijk van Israël werd gebracht. Het boek Daniël duidt „die zeven” aan als een eerste en een laatste gramschap.

The foundation stone laid by William Miller was the “seven times,” and the headstone laid by the movement of the third angel is the “seven times.” Those that rejoice when they see “those seven” in the awakening of the Midnight Cry of the last days, will witness a division and separation of the precious and the vile. The precious will rejoice as they come into full unity, and the vile will find out too late that they have not the oil that has been coming down through the two golden pipes. The truth that causes the rejoicing for one class will be a stone of stumbling for the other class, though it was available to see for all that were willing to see.

De fundamentsteen die door William Miller werd gelegd, was de „zeven tijden”, en de sluitsteen die door de beweging van de derde engel werd gelegd, is de „zeven tijden”. Zij die zich verheugen wanneer zij „die zeven” zien in de opwekking van de Middernachtsroep van de laatste dagen, zullen een scheiding en afzondering van het kostbare en het verachtelijke aanschouwen. Het kostbare zal zich verheugen wanneer het tot volle eenheid komt, en het verachtelijke zal te laat ontdekken dat het de olie niet bezit die door de twee gouden buizen is neergestroomd. De waarheid die voor de ene klasse oorzaak tot vreugde is, zal voor de andere klasse een steen des aanstoots zijn, hoewel zij voor allen die bereid waren te zien, zichtbaar was.

Just as the “seven times” became a test in the beginning in 1856, when Philadelphian Adventism transitioned unto Laodicean Adventism, the “seven times” is once again a test at the ending, right where Laodicean Adventism is transitioned unto Philadelphian Adventism. The test in the beginning was failed in 1863, with the rejection of the biblical doctrine of “seven times.” Those that fail the test at the ending in 2023, will do so for rejecting the experience demanded by the remedy identified by the “seven times” of Leviticus twenty-six.

Evenals de „zeven tijden” in het begin in 1856 een beproeving werden, toen het Filadelfische adventisme overging in het Laodiceïsche adventisme, zijn de „zeven tijden” opnieuw een beproeving aan het einde, juist daar waar het Laodiceïsche adventisme overgaat in het Filadelfische adventisme. De beproeving in het begin werd in 1863 niet doorstaan, door de verwerping van de bijbelse leer van de „zeven tijden”. Degenen die de beproeving aan het einde in 2023 niet doorstaan, zullen dat doen doordat zij de ervaring verwerpen die vereist wordt door het geneesmiddel dat wordt aangeduid door de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig.

It was important to identify that the book of Daniel fully upholds the “seven times,” before we begin to consider the prophetic message of the first six chapters of the book of Daniel, for chapters four and five are about the “seven times,” and they identify the beginning and ending of the two horns of the earth beast of Revelation chapter thirteen.

Het was belangrijk vast te stellen dat het boek Daniël de „zeven tijden” ten volle bevestigt, voordat wij ertoe overgaan de profetische boodschap van de eerste zes hoofdstukken van het boek Daniël te beschouwen, want hoofdstuk vier en vijf handelen over de „zeven tijden”, en zij markeren het begin en het einde van de twee horens van het beest uit de aarde van Openbaring hoofdstuk dertien.

We will begin our consideration of those first six chapters in the next article.

Wij zullen in het volgende artikel onze beschouwing van die eerste zes hoofdstukken beginnen.

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.

> “Het licht dat Daniël van God ontving, werd in het bijzonder gegeven voor deze laatste dagen. De visioenen die hij zag aan de oevers van de Ulai en de Hiddekel, de grote rivieren van Sinear, zijn thans bezig in vervulling te gaan, en al de voorzegde gebeurtenissen zullen weldra geschieden.

> “Consider the circumstances of the Jewish nation when the prophecies of Daniel were given.

> “Beschouw de omstandigheden van het Joodse volk toen de profetieën van Daniël werden gegeven.

> “Let us give more time to the study of the Bible. We do not understand the word as we should. The book of Revelation opens with an injunction to us to understand the instruction that it contains. ‘Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy,’ God declares, ‘and keep those things which are written therein: for the time is at hand.’ When we as a people understand what this book means to us, there will be seen among us a great revival. We do not understand fully the lessons that it teaches, notwithstanding the injunction given us to search and study it.

> “Laat ons meer tijd besteden aan de studie van de Bijbel. Wij begrijpen het Woord niet zoals wij het zouden moeten begrijpen. Het boek Openbaring opent met een oproep aan ons om het onderricht dat het bevat te verstaan. ‘Zalig is hij die leest, en zij die de woorden van deze profetie horen,’ verklaart God, ‘en bewaren hetgeen daarin geschreven staat; want de tijd is nabij.’ Wanneer wij als volk begrijpen wat dit boek voor ons betekent, zal er onder ons een grote opwekking te zien zijn. Wij begrijpen de lessen die het leert niet ten volle, niettegenstaande de opdracht die ons is gegeven om het te doorzoeken en te bestuderen.

> “In the past teachers have declared Daniel and the Revelation to be sealed books, and the people have turned from them. The veil whose apparent mystery has kept many from lifting it, God’s own hand has withdrawn from these portions of His word. The very name ‘Revelation’ contradicts the statement that it is a sealed book. ‘Revelation’ means that something of importance is revealed. The truths of this book are addressed to those living in these last days. We are standing with the veil removed in the holy place of sacred things. We are not to stand without. We are to enter, not with careless, irreverent thoughts, not with impetuous footsteps, but with reverence and godly fear. We are nearing the time when the prophecies of the book of Revelation are to be fulfilled.” Testimonies to Ministers, 113.

> „In het verleden hebben leraren verklaard dat Daniël en de Openbaring verzegelde boeken waren, en het volk heeft zich ervan afgewend. De sluier, welks schijnbare geheimzinnigheid velen ervan heeft weerhouden hem op te lichten, heeft Gods eigen hand van deze gedeelten van Zijn woord weggenomen. Reeds de naam ‘Openbaring’ weerspreekt de bewering dat het een verzegeld boek is. ‘Openbaring’ betekent dat iets van gewicht wordt geopenbaard. De waarheden van dit boek zijn gericht tot hen die in deze laatste dagen leven. Wij staan, met de sluier weggenomen, in de heilige plaats van gewijde dingen. Wij behoren niet buiten te blijven staan. Wij moeten binnengaan, niet met zorgeloze, oneerbiedige gedachten, niet met onstuimige schreden, maar met eerbied en godvrezende vrees. Wij naderen de tijd waarin de profetieën van het boek Openbaring vervuld zullen worden.” Testimonies to Ministers, 113.

Back to Articles