Article

# The Book of Daniel - Number Ninety-Nine

Het Boek Daniël – Nummer Negenennegentig

The Last Days and the Judgment of God: Unveiling Prophetic Insights

De laatste dagen en het oordeel van God: onthulling van profetische inzichten

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The “last days” represent the announcement of the opening of judgment in the movement of the first angel, and in the movement of the third angel, the close of judgment is announced. In the “last days” God’s people were, and are raised up to announce the judgment of God, but in order to be a messenger of God’s judgment, you must understand the judgment. A primary characteristic of Laodicean Adventism, both the learned class and the unlearned class, is that they do not know the judgment of God. All the prophets are more specifically addressing the last days, than the days in which they lived.

De „laatste dagen” vertegenwoordigen de aankondiging van de opening van het oordeel in de beweging van de eerste engel, en in de beweging van de derde engel wordt de afsluiting van het oordeel aangekondigd. In de „laatste dagen” werd, en wordt, Gods volk verwekt om het oordeel van God te verkondigen, maar om een boodschapper van Gods oordeel te zijn, moet u het oordeel verstaan. Een wezenlijk kenmerk van het Laodiceaanse adventisme, zowel van de geleerde klasse als van de ongeleerde klasse, is dat zij het oordeel van God niet kennen. Alle profeten richten zich meer in het bijzonder op de laatste dagen dan op de dagen waarin zij leefden.

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11.” Selected Messages, book 3, 338.

> „Elk van de profeten uit de oudheid sprak minder voor zijn eigen tijd dan voor de onze, zodat hun profeteren voor ons van kracht is. ‘En al deze dingen zijn hun overkomen tot voorbeelden; en zij zijn beschreven tot waarschuwing voor ons, over wie het einde der eeuwen gekomen is.’ 1 Korinthe 10:11.” Selected Messages, boek 3, 338.

All the prophets agree with one another, so their prophecies are all presenting the same illustration, and that illustration is of the last days, which are the days of judgment.

Alle profeten stemmen met elkaar overeen, zodat hun profetieën alle dezelfde voorstelling geven, en die voorstelling betreft de laatste dagen, die de dagen van het oordeel zijn.

> And the spirits of the prophets are subject to the prophets. For God is not the author of confusion, but of peace, as in all churches of the saints. 1 Corinthians 14:32, 33.

> En de geesten van de profeten zijn aan de profeten onderworpen. Want God is niet een God van wanorde, maar van vrede, zoals in alle gemeenten der heiligen. 1 Korinthe 14:32, 33.

Jerusalem in Ezekiel’s vision that begins in chapter eight, is God’s church, which is the Laodicean Seventh-day Adventist church in the last days. Chapters eight and nine of Ezekiel, identify two classes of worshippers in the conclusion of the judgment of the house of God. One class is represented with the twenty-five ancient men bowing to the sun, but those who sigh and cry for the abominations done in the church and land, receive the seal of God. In chapter eleven, Ezekiel’s vision continues the illustration of the punishment of the twenty-five men that bow to the sun.

Jeruzalem in Ezechiëls visioen, dat in hoofdstuk acht begint, is Gods kerk, namelijk de Laodiceaanse Zevende-dags Adventkerk in de laatste dagen. Hoofdstukken acht en negen van Ezechiël duiden twee klassen van aanbidders aan bij de voltooiing van het oordeel over het huis van God. De ene klasse wordt voorgesteld door de vijfentwintig oude mannen die zich voor de zon neerbuigen, maar zij die zuchten en kermen over de gruwelen die in de kerk en in het land bedreven worden, ontvangen het zegel van God. In hoofdstuk elf zet Ezechiëls visioen de uitbeelding voort van de bestraffing van de vijfentwintig mannen die zich voor de zon neerbuigen.

> Moreover the spirit lifted me up, and brought me unto the east gate of the Lord’s house, which looketh eastward: and behold at the door of the gate five and twenty men; among whom I saw Jaazaniah the son of Azur, and Pelatiah the son of Benaiah, princes of the people. Then said he unto me, Son of man, these are the men that devise mischief, and give wicked counsel in this city: Which say, It is not near; let us build houses: this city is the caldron, and we be the flesh. Therefore prophesy against them, prophesy, O son of man. And the Spirit of the Lord fell upon me, and said unto me, Speak; Thus saith the Lord; Thus have ye said, O house of Israel: for I know the things that come into your mind, every one of them. Ye have multiplied your slain in this city, and ye have filled the streets thereof with the slain. Therefore thus saith the Lord God; Your slain whom ye have laid in the midst of it, they are the flesh, and this city is the caldron: but I will bring you forth out of the midst of it. Ye have feared the sword; and I will bring a sword upon you, saith the Lord God. And I will bring you out of the midst thereof, and deliver you into the hands of strangers, and will execute judgments among you. Ezekiel 11:1–9.

> Voorts hief de Geest mij op en bracht mij naar de oostpoort van het huis des Heren, die naar het oosten ziet; en zie, aan de ingang van de poort waren vijfentwintig mannen, onder wie ik Jaazanja, de zoon van Azur, en Pelatja, de zoon van Benaja, de vorsten van het volk, zag. Toen zei Hij tot mij: Mensenkind, dit zijn de mannen die onheil beramen en goddeloze raad geven in deze stad; die zeggen: Het is niet nabij; laten wij huizen bouwen; deze stad is de pot, en wij zijn het vlees. Profeteer daarom tegen hen, profeteer, o mensenkind. En de Geest des Heren viel op mij en zei tot mij: Spreek; zo zegt de Here: Zo hebt gij gesproken, o huis van Israël; want Ik ken de dingen die in uw gedachten opkomen, elk van hen. Gij hebt uw verslagenen in deze stad vermenigvuldigd, en haar straten met de verslagenen vervuld. Daarom, zo zegt de Here Here: Uw verslagenen, die gij in haar midden hebt neergelegd, die zijn het vlees, en deze stad is de pot; maar u zal Ik uit haar midden wegbrengen. Gij hebt het zwaard gevreesd; en Ik zal een zwaard over u brengen, spreekt de Here Here. En Ik zal u uit haar midden voeren en u overgeven in de hand van vreemden, en gerichten onder u oefenen. Ezechiël 11:1–9.

Jerusalem is identified as the “caldron,” and the people in Jerusalem are “the flesh” that is being cooked in the caldron, which is a pot. The judgment of the wicked that is accomplished by the angels with the destroying weapons in their hands, in the time of the sealing of the one hundred and forty-four thousand (for Sister White says the sealing of Ezekiel chapter nine is the same as the sealing of Revelation chapter seven), includes the truth that the wicked are removed from Jerusalem. At the soon-coming Sunday law, spiritual Jerusalem will be cleansed and lifted up as an ensign above all the mountains.

Jeruzalem wordt aangeduid als de „ketel”, en het volk in Jeruzalem is „het vlees” dat in de ketel, die een pot is, wordt gekookt. Het oordeel over de goddelozen dat door de engelen met de vernietigingswapenen in hun handen wordt voltrokken in de tijd van de verzegeling van de honderd vierenveertigduizend (want Zuster White zegt dat de verzegeling van Ezechiël hoofdstuk negen dezelfde is als de verzegeling van Openbaring hoofdstuk zeven), omvat de waarheid dat de goddelozen uit Jeruzalem worden verwijderd. Bij de spoedig komende zondagswet zal het geestelijke Jeruzalem gereinigd en als een banier boven alle bergen verheven worden.

> And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:2, 3.

> En het zal geschieden in de laatste dagen, dat de berg van het huis des HEEREN bevestigd zal zijn op de top der bergen, en verheven zal zijn boven de heuvelen; en alle volken zullen derwaarts toevloeien. En vele natiën zullen heengaan en zeggen: Komt, laat ons opgaan naar de berg des HEEREN, naar het huis van de God van Jakob; dan zal Hij ons onderwijzen aangaande Zijn wegen, en wij zullen wandelen in Zijn paden. Want uit Sion zal de wet uitgaan, en des HEEREN woord uit Jeruzalem. Jesaja 2:2, 3.

The cleansing which is accomplished for Jerusalem at the Sunday law, is the removal of Laodicean Adventists, where only Philadelphian Adventists remain. The legal corporate structure is then finished, for the United States government is the controlling entity in the legal arrangement that was made in 1863, and when the government of the United States enforces Sunday observance upon the land, the corporate structure of the Seventh-day Adventist church is either legally dissolved, or perhaps its name is legally changed to something of the order of the Sunday Adventist church.

De reiniging die voor Jeruzalem bij de zondagswet wordt volbracht, is de verwijdering van Laodiceaanse adventisten, waarbij alleen Filadelfische adventisten overblijven. De wettelijke vennootschappelijke structuur is dan voltooid, want de regering van de Verenigde Staten is de controlerende entiteit in de juridische regeling die in 1863 werd getroffen, en wanneer de regering van de Verenigde Staten de zondagsviering aan het land oplegt, wordt de vennootschappelijke structuur van de Kerk der Zevende-dags Adventisten hetzij juridisch ontbonden, hetzij wordt haar naam mogelijk juridisch veranderd in iets in de orde van de Zondagsadventistenkerk.

When the wicked in Jerusalem are removed from the caldron, by the destroying angels, the Laodicean Adventist church ends, and the Philadelphian movement becomes spiritual Jerusalem that is lifted up as an ensign. Micah addresses the ancient men, that Isaiah calls the scornful men that call light darkness and darkness light, and through a question, identifies that the ancient men should have known “judgment.” They should have known the time of their visitation.

Wanneer de goddelozen in Jeruzalem door de verderfengelen uit de kookpot worden verwijderd, komt aan de Laodicese Adventkerk een einde, en wordt de Filadelfische beweging het geestelijke Jeruzalem dat als een banier wordt opgericht. Micha richt zich tot de oude mannen, die Jesaja de spotters noemt die het licht duisternis noemen en de duisternis licht, en identificeert door middel van een vraag dat de oude mannen het „oordeel” hadden behoren te kennen. Zij hadden de tijd van hun bezoeking behoren te kennen.

> And I said, Hear, I pray you, O heads of Jacob, and ye princes of the house of Israel; Is it not for you to know judgment? Who hate the good, and love the evil; who pluck off their skin from off them, and their flesh from off their bones; Who also eat the flesh of my people, and flay their skin from off them; and they break their bones, and chop them in pieces, as for the pot, and as flesh within the caldron. Micah 3:1–3.

> En ik zeide: Hoort toch, o hoofden van Jakob, en gij vorsten van het huis Israëls; komt het u niet toe het recht te kennen? Gij die het goede haat en het kwade liefhebt; die hun de huid afstroopt en hun het vlees van de beenderen; die ook het vlees van mijn volk eet en hun de huid afstroopt; en gij verbreekt hun beenderen en hakt hen in stukken, als voor de pot, en als vlees in het midden van de ketel. Micha 3:1–3.

God intended, and still intends that His last day people “know judgment,” and judgment is not a singular concept. It is a progressive history, possessing several elements and specific waymarks. It is a prophetic period that began in 1798, and continues until the end of the millennium. It is both investigative and executive. It is accomplished upon every man who has ever lived upon planet earth, and also upon the angels that were expelled from heaven. The periods of judgment are an essential understanding, for God’s faithful in the last days, for the answer to Micah’s question is, “yes, Israel is to understand the judgment.”

God had de bedoeling, en heeft die nog steeds, dat Zijn volk van de laatste dagen „het gericht kenne”, en het gericht is geen enkelvoudig begrip. Het is een voortschrijdende geschiedenis, die verschillende elementen en duidelijke merktekenen bezit. Het is een profetische periode die in 1798 begon en voortduurt tot aan het einde van het millennium. Het is zowel onderzoekend als uitvoerend. Het wordt voltrokken over ieder mens die ooit op de aarde heeft geleefd, en ook over de engelen die uit de hemel werden verdreven. De perioden van het gericht vormen een wezenlijk inzicht voor Gods getrouwen in de laatste dagen, want het antwoord op Micha’s vraag luidt: „ja, Israël moet het gericht verstaan.”

Jeremiah identifies that the ancient men of Jerusalem in the last days represent the culmination of a “perpetual backsliding,” as represented by the four generations of escalating rebellion, symbolized by Ezekiel chapter eight’s four escalating abominations. Jeremiah identifies that the ancient men are wrapped up in spiritualism, for they “worship” “the sun, the moon, and all the host of heaven.” He identifies they are to “fall, and not rise,” for “they have rejected the word of the Lord.” With these characteristics Jeremiah identifies that the “people know not the judgment of the Lord.”

Jeremia stelt vast dat de oudsten van Jeruzalem in de laatste dagen de culminatie vertegenwoordigen van een „voortdurende afvalligheid”, zoals voorgesteld door de vier generaties van toenemende opstandigheid, gesymboliseerd door de vier toenemende gruwelen van Ezechiël, hoofdstuk acht. Jeremia stelt vast dat de oudsten verwikkeld zijn in spiritualisme, want zij „aanbidden” „de zon, de maan en heel het heir des hemels.” Hij stelt vast dat zij moeten „vallen en niet weer opstaan”, want „zij hebben het woord des Heren verworpen.” Met deze kenmerken stelt Jeremia vast dat het „volk het oordeel des Heren niet kent.”

> At that time, saith the Lord, they shall bring out the bones of the kings of Judah, and the bones of his princes, and the bones of the priests, and the bones of the prophets, and the bones of the inhabitants of Jerusalem, out of their graves: And they shall spread them before the sun, and the moon, and all the host of heaven, whom they have loved, and whom they have served, and after whom they have walked, and whom they have sought, and whom they have worshipped: they shall not be gathered, nor be buried; they shall be for dung upon the face of the earth. And death shall be chosen rather than life by all the residue of them that remain of this evil family, which remain in all the places whither I have driven them, saith the Lord of hosts. Moreover thou shalt say unto them, Thus saith the Lord; Shall they fall, and not arise? shall he turn away, and not return? Why then is this people of Jerusalem slidden back by a perpetual backsliding? they hold fast deceit, they refuse to return. I hearkened and heard, but they spake not aright: no man repented him of his wickedness, saying, What have I done? every one turned to his course, as the horse rusheth into the battle. Yea, the stork in the heaven knoweth her appointed times; and the turtle and the crane and the swallow observe the time of their coming; but my people know not the judgment of the Lord. How do ye say, We are wise, and the law of the Lord is with us? Lo, certainly in vain made he it; the pen of the scribes is in vain. The wise men are ashamed, they are dismayed and taken: lo, they have rejected the word of the Lord; and what wisdom is in them? Jeremiah 8:1–9.

> Te dien tijde, spreekt de HEERE, zullen zij de beenderen van de koningen van Juda, en de beenderen van zijn vorsten, en de beenderen van de priesters, en de beenderen van de profeten, en de beenderen van de inwoners van Jeruzalem uit hun graven tevoorschijn halen; en zij zullen die uitspreiden voor de zon en de maan en heel het heer des hemels, die zij hebben liefgehad, en die zij hebben gediend, en wier navolging zij hebben gevolgd, en die zij hebben gezocht, en voor wie zij zich hebben neergebogen; zij zullen niet verzameld noch begraven worden; zij zullen tot mest zijn op de aardbodem. En de dood zal verkoren worden boven het leven door al de overgeblevenen van dit boze geslacht, die overblijven in al de plaatsen waarheen Ik hen verdreven heb, spreekt de HEERE der heerscharen. Voorts zult gij tot hen zeggen: Zo zegt de HEERE: Zal men vallen en niet weer opstaan? Zal hij zich afwenden en niet terugkeren? Waarom is dan dit volk van Jeruzalem afgevallen met een voortdurende afval? Zij houden vast aan bedrog, zij weigeren terug te keren. Ik heb geluisterd en gehoord, maar zij spraken niet wat recht is; niemand had berouw over zijn boosheid door te zeggen: Wat heb ik gedaan? Ieder keerde zich naar zijn eigen loop, zoals het paard zich stort in de strijd. Zelfs de ooievaar aan de hemel kent zijn bestemde tijden; ook de tortelduif en de kraanvogel en de zwaluw nemen de tijd van hun komst waar; maar Mijn volk kent het oordeel des HEEREN niet. Hoe kunt gij dan zeggen: Wij zijn wijs, en de wet des HEEREN is bij ons? Zie, voorzeker, tevergeefs heeft Hij haar gemaakt; de pen der schriftgeleerden is tevergeefs. De wijzen worden beschaamd, zij zijn verschrikt en gevangen; zie, zij hebben het woord des HEEREN verworpen; wat voor wijsheid hebben zij dan? Jeremia 8:1–9.

In chapter five, Jeremiah identifies those who know not the Lord’s judgment are “foolish.”

In hoofdstuk vijf noemt Jeremia hen die het oordeel des HEEREN niet kennen „dwazen”.

> Run ye to and fro through the streets of Jerusalem, and see now, and know, and seek in the broad places thereof, if ye can find a man, if there be any that executeth judgment, that seeketh the truth; and I will pardon it. And though they say, The Lord liveth; surely they swear falsely. O Lord, are not thine eyes upon the truth? thou hast stricken them, but they have not grieved; thou hast consumed them, but they have refused to receive correction: they have made their faces harder than a rock; they have refused to return. Therefore I said, Surely these are poor; they are foolish: for they know not the way of the Lord, nor the judgment of their God. Jeremiah 5:1–4.

> Zwerft heen en weer door de straten van Jeruzalem, en ziet nu, en weet, en zoekt op haar pleinen, of gij een man kunt vinden, of er iemand is die recht oefent, die de waarheid zoekt; dan zal Ik haar vergeven. En al zeggen zij: Zo waar de HEERE leeft; voorzeker, zij zweren valselijk. HEERE, zijn Uw ogen niet op de waarheid gericht? Gij hebt hen geslagen, maar zij hebben geen smart gevoeld; Gij hebt hen verteerd, maar zij hebben geweigerd tuchtiging aan te nemen; zij hebben hun aangezichten harder gemaakt dan een rots; zij hebben geweigerd terug te keren. Daarom zei ik: Voorzeker, dezen zijn gering; zij zijn dwaas; want zij kennen de weg des HEEREN niet, noch het recht van hun God. Jeremia 5:1–4.

In the last days Laodicean Adventism, those who are represented as the foolish virgins of the parable of the ten virgins, which Sister White identifies represents the “experience of the Adventist people,” “know not the way of the Lord, nor the judgment of their God.” In the next chapter Jeremiah identifies that “the way” of the Lord is the “old paths,” but the foolish Laodicean Adventists refuse to walk therein, or to hearken to the sound of the trumpet. The “trumpet” is a symbol of judgment, which of course, the foolish Laodicean Adventists do not know.

In het Laodiceaanse adventisme van de laatste dagen kennen zij die worden voorgesteld als de dwaze maagden uit de gelijkenis van de tien maagden, waarvan Zuster White aangeeft dat deze de “ervaring van het adventvolk” voorstelt, “de weg des Heeren niet, noch het recht van hun God.” In het volgende hoofdstuk duidt Jeremia aan dat “de weg” des Heeren de “oude paden” zijn, maar de dwaze Laodiceaanse adventisten weigeren daarin te wandelen of te luisteren naar het geluid van de bazuin. De “bazuin” is een symbool van oordeel, dat de dwaze Laodiceaanse adventisten uiteraard niet kennen.

> Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Therefore hear, ye nations, and know, O congregation, what is among them. Hear, O earth: behold, I will bring evil upon this people, even the fruit of their thoughts, because they have not hearkened unto my words, nor to my law, but rejected it. Jeremiah 6:16–19.

> Zo zegt de HEERE: Gaat staan op de wegen en ziet toe, en vraagt naar de oude paden, waar toch de goede weg is, en wandelt daarop; zo zult gij rust vinden voor uw zielen. Maar zij zeiden: Wij zullen daarop niet wandelen. Ook heb Ik wachters over u aangesteld, die zeiden: Luistert naar het geluid van de bazuin. Maar zij zeiden: Wij zullen niet luisteren. Daarom, hoort, gij volken, en weet, o gemeente, wat onder hen is. Hoor, o aarde: zie, Ik zal onheil over dit volk brengen, namelijk de vrucht van hun gedachten, omdat zij naar Mijn woorden niet geluisterd hebben, noch naar Mijn wet, maar die verworpen hebben. Jeremia 6:16–19.

The “evil” that is brought upon the “congregation” that refused to “hearken to the sound of the trumpet,” and “walk” in “the old paths,” where the “rest” of the latter rain would be found, occurs when the “congregation” “rejects His law” at the soon coming Sunday law.

Het „kwaad” dat over de „gemeente” wordt gebracht die weigerde te „luisteren naar het geluid van de bazuin” en te „wandelen” in „de oude paden”, waar de „rust” van de late regen te vinden zou zijn, komt wanneer de „gemeente” bij de spoedig komende zondagswet „Zijn wet verwerpt”.

The triple application of Elijah identifies the work of a messenger and movement in the time of the executive judgment, which begins at the soon-coming Sunday law. Closely related to the triple application of Elijah is the triple application of the messenger that prepares the way for the Messenger of the Covenant. The triple application of the messenger that prepares the way is identifying a work by a messenger and movement in the time of the investigative judgment. The messenger who prepares the way, and Elijah are closely related triple applications, as is the triple application of Rome with the triple application of Babylon’s fall, but they possess important distinctions that are associated with the judgment of God.

De drievoudige toepassing van Elia duidt op het werk van een boodschapper en een beweging in de tijd van het uitvoerend oordeel, dat aanvangt bij de spoedig komende zondagswet. Nauw verwant aan de drievoudige toepassing van Elia is de drievoudige toepassing van de boodschapper die de weg bereidt voor de Boodschapper van het Verbond. De drievoudige toepassing van de boodschapper die de weg bereidt, duidt op een werk door een boodschapper en een beweging in de tijd van het onderzoekend oordeel. De boodschapper die de weg bereidt en Elia zijn nauw verwante drievoudige toepassingen, evenals de drievoudige toepassing van Rome met de drievoudige toepassing van de val van Babylon, maar zij bezitten belangrijke onderscheidingen die verbonden zijn met het oordeel van God.

The triple applications of Elijah and the triple application of the messenger that prepares the way for the Messenger of the Covenant are associated with two distinct works of judgment which are accomplished by God, through His chosen messenger and the movement that joins to the message of the messenger. Those two works are associated with two distinct periods of judgment, although there is overlap between the symbols.

De drievoudige toepassingen van Elia en de drievoudige toepassing van de boodschapper die de weg bereidt voor de Boodschapper van het Verbond, hangen samen met twee onderscheiden oordelen die door God worden voltrokken, door middel van Zijn uitverkoren boodschapper en de beweging die zich voegt bij de boodschap van de boodschapper. Deze twee werken hangen samen met twee onderscheiden perioden van oordeel, hoewel er overlap bestaat tussen de symbolen.

The work of the third and final Elijah is in relation to the executive judgment of the threefold union of modern Babylon, and the work of the messenger who prepares the way, is in relation to the investigative judgment and cleansing of God’s people. Malachi chapter three, is introduced with the last verse of chapter two.

Het werk van de derde en laatste Elia staat in verband met het uitvoerende oordeel over de drievoudige vereniging van het moderne Babylon, en het werk van de boodschapper die de weg bereidt, staat in verband met het onderzoekend oordeel en de reiniging van Gods volk. Maleachi hoofdstuk drie wordt ingeleid met het laatste vers van hoofdstuk twee.

> Ye have wearied the Lord with your words. Yet ye say, Wherein have we wearied him? When ye say, Everyone that doeth evil is good in the sight of the Lord, and he delighteth in them; or, Where is the God of judgment? Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 2:17–3:4.

> Gij hebt de HEERE vermoeid met uw woorden. Toch zegt gij: Waarin hebben wij Hem vermoeid? Wanneer gij zegt: Ieder die kwaad doet, is goed in de ogen van de HEERE, en Hij schept behagen in hen; of: Waar is de God van het oordeel? Zie, Ik zend Mijn bode, en hij zal de weg voor Mijn aangezicht bereiden; en de Heere, Die gij zoekt, zal plotseling tot Zijn tempel komen, namelijk de Bode van het verbond, in Wie gij behagen schept; zie, Hij komt, zegt de HEERE der heirscharen. Maar wie zal de dag van Zijn komst verdragen, en wie zal bestaan wanneer Hij verschijnt? Want Hij is als het vuur van een goudsmelter en als de zeep van de blekers. En Hij zal zitten als een goudsmelter en reiniger van zilver; Hij zal de zonen van Levi reinigen en hen louteren als goud en als zilver, opdat zij de HEERE een offer in gerechtigheid zullen brengen. Dan zal de offergave van Juda en Jeruzalem de HEERE aangenaam zijn, als in de dagen van ouds en als in de vroegere jaren. Maleachi 2:17–3:4.

In the last days, according to the testimony of Malachi, God is wearied by Laodicean Adventism who cling to the rebellion of 1888. The rebellion of 1888, was typified by the rebellion of Korah, Dathan and Abiram, and the doctrinal argument of Korah’s rebellion was whether those who do evil, are still righteous in the sight of the Lord.

In de laatste dagen, volgens het getuigenis van Maleachi, is God vermoeid door het Laodiceïsche adventisme dat vasthoudt aan de opstand van 1888. De opstand van 1888 werd voorafgebeeld door de opstand van Korach, Dathan en Abiram, en het leerstellige twistpunt van Korachs opstand was of degenen die kwaad doen, nog steeds rechtvaardig zijn in de ogen van de Heere.

> Now Korah, the son of Izhar, the son of Kohath, the son of Levi, and Dathan and Abiram, the sons of Eliab, and On, the son of Peleth, sons of Reuben, took men: And they rose up before Moses, with certain of the children of Israel, two hundred and fifty princes of the assembly, famous in the congregation, men of renown: And they gathered themselves together against Moses and against Aaron, and said unto them, Ye take too much upon you, seeing all the congregation are holy, every one of them, and the Lord is among them: wherefore then lift ye up yourselves above the congregation of the Lord? Numbers 16:1–3.

> Kora nu, de zoon van Jizhar, de zoon van Kehath, de zoon van Levi, en Dathan en Abiram, de zonen van Eliab, en On, de zoon van Peleth, zonen van Ruben, namen mannen met zich; en zij stonden op tegen Mozes, met enige van de kinderen Israëls, tweehonderdvijftig vorsten der vergadering, vermaarden in de gemeente, mannen van naam. En zij verzamelden zich tegen Mozes en tegen Aäron, en zeiden tot hen: Gij neemt te veel op u, daar de ganse vergadering heilig is, ieder van hen, en de HEERE in hun midden is; waarom verheft gij u dan boven de gemeente des HEEREN? Numeri 16:1–3.

In the last days, God is wearied by Laodicean Adventism who cling to the rebellion of 1957, which is simply the manifestation of the rebellion of 1888, placed into an official statement. The book, Questions on Doctrine enshrined the rebellion of 1888, which was a repetition of the rebellion of Korah, Dathan and Abiram, according to the testimony of the angel who instructed Sister White that she must stay at the conference of 1888, in order to record the repetition of history of Korah’s rebellion. Two-hundred and fifty men of renown gathered together with Korah, Dathan and Abiram, against Moses, God’s representative in the rebellion.

In de laatste dagen is God de Laodiceïsche adventisten moe, die vasthouden aan de opstand van 1957, die eenvoudigweg de manifestatie is van de opstand van 1888, neergelegd in een officiële verklaring. Het boek Questions on Doctrine verankerde de opstand van 1888, die een herhaling was van de opstand van Korach, Dathan en Abiram, overeenkomstig het getuigenis van de engel die zuster White instrueerde dat zij op de conferentie van 1888 moest blijven, om de herhaling van de geschiedenis van Korachs opstand vast te leggen. Tweehonderdvijftig mannen van naam verzamelden zich samen met Korach, Dathan en Abiram tegen Mozes, Gods vertegenwoordiger, in de opstand.

The twenty-five men that bow to the sun in Ezekiel chapter eight, represent a tithe, or a tenth of the two hundred and fifty men that offered incense in the rebellion of Korah, Dathan and Abiram, which typified the leaders of the rebellion of 1888, whose doctrinal rebellion was formalized in 1957, with the publishing of the book Questions on Doctrine.

De vijfentwintig mannen die in Ezechiël hoofdstuk acht zich voor de zon neerbuigen, vertegenwoordigen een tiende, of een tiende deel, van de tweehonderdvijftig mannen die reukwerk offerden in de opstand van Korach, Dathan en Abiram, die model stonden voor de leiders van de opstand van 1888, wier leerstellige opstand in 1957 werd geformaliseerd met de publicatie van het boek Questions on Doctrine.

The rebellion of Korah, Dathan and Abiram rejected the “judgment” which God had rendered, pronouncing them to wander in the wilderness for forty years. Laodicean Adventism began to wander in the wilderness of Laodicea in 1863, after they rejected the Laodicean message which was presented in 1856, that produced the judgment of wandering in the wilderness for many more years, due to their lack of faith. In the rebellion of 1888, they were still unwilling to accept the Laodicean message which was brought by Elders Jones and Waggoner.

De opstand van Korach, Dathan en Abiram verwierp het „oordeel” dat God had geveld, waarbij Hij uitsprak dat zij veertig jaar in de woestijn zouden rondzwerven. Het Laodiceaanse adventisme begon in 1863 rond te zwerven in de woestijn van Laodicea, nadat zij de Laodiceaanse boodschap hadden verworpen die in 1856 was gebracht, hetgeen het oordeel voortbracht dat zij wegens hun gebrek aan geloof nog vele jaren langer in de woestijn zouden rondzwerven. Tijdens de opstand van 1888 waren zij nog steeds niet bereid de Laodiceaanse boodschap te aanvaarden die door ouderlingen Jones en Waggoner werd gebracht.

Those who rebelled in 1888, not only rejected the spiritual authority of Elders Jones and Waggoner, but the authority of the prophetess Ellen White and the authority of the Holy Spirit too, for they acted out the idea that the whole congregation was equally holy.

Degenen die in 1888 in opstand kwamen, verwierpen niet alleen het geestelijk gezag van de ouderlingen Jones en Waggoner, maar ook het gezag van de profetes Ellen White en tevens het gezag van de Heilige Geest, want zij gaven in hun handelwijze uitdrukking aan de gedachte dat de gehele gemeente in gelijke mate heilig was.

In 1863, they had returned to eat with the lying prophet of Bethel, and in doing so they ultimately accepted the definition of salvation that was represented by the rebellion of Korah, and then officially enshrined the false doctrine in the book, Questions on Doctrine. That doctrine is a false definition of “justification by faith.”

In 1863 waren zij teruggekeerd om te eten met de leugenachtige profeet van Bethel, en daardoor aanvaardden zij uiteindelijk de definitie van verlossing die werd voorgesteld door de opstand van Korach, en vervolgens verankerden zij die valse leer officieel in het boek, Questions on Doctrine. Die leer is een valse definitie van „rechtvaardiging door het geloof”.

The rebellion of 1863 was the beginning of the rejection of Miller’s jewels that were reflected upon Habakkuk’s two tables. In Habakkuk chapter two, the “debate” of verse one ultimately produces two classes of worshippers who are manifested over their disagreement of the message that tarried.

De opstand van 1863 was het begin van de verwerping van Millers juwelen, die weerspiegeld werden op de twee tafelen van Habakuk. In Habakuk hoofdstuk twee brengt de „strijd” van vers één uiteindelijk twee klassen van aanbidders voort, die openbaar worden door hun onenigheid over de boodschap die vertoefde.

> Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:4.

> Zie, zijn ziel die zich verheft, is in hem niet oprecht; maar de rechtvaardige zal door zijn geloof leven. Habakuk 2:4.

The “faith” of the “just” in the “debate” of Habakkuk chapter two, was based upon the “vision” that had been plainly written upon tables. In the rebellion of 1863, the first step to remove what was written on the tables was accomplished by those who no longer possessed the faith of the “just.” The rebellion of 1863, represented the first seed of the rebellion that would ultimately enshrine a false definition of the doctrine of justification by faith in 1957.

Het „geloof” van de „rechtvaardige” in het „betoog” van Habakuk hoofdstuk twee, was gegrond op het „gezicht” dat duidelijk op tafelen geschreven was. In de opstand van 1863 werd de eerste stap gezet om te verwijderen wat op de tafelen geschreven stond, door hen die het geloof van de „rechtvaardige” niet langer bezaten. De opstand van 1863 vertegenwoordigde het eerste zaad van de opstand die uiteindelijk in 1957 een valse definitie van de leer van de rechtvaardiging door het geloof zou verankeren.

We will continue this study in the next article.

Wij zullen deze studie in het volgende artikel voortzetten.

> “The Lord in His great mercy sent a most precious message to His people through Elders Waggoner and Jones. This message was to bring more prominently before the world the uplifted Saviour, the sacrifice for the sins of the whole world. It presented justification through faith in the Surety; it invited the people to receive the righteousness of Christ, which is made manifest in obedience to all the commandments of God. Many had lost sight of Jesus. They needed to have their eyes directed to His divine person, His merits, and His changeless love for the human family. All power is given into His hands, that He may dispense rich gifts unto men, imparting the priceless gift of His own righteousness to the helpless human agent. This is the message that God commanded to be given to the world. It is the third angel’s message, which is to be proclaimed with a loud voice, and attended with the outpouring of His Spirit in a large measure.” Testimonies to Ministers, 91.

> “De Heere zond in Zijn grote barmhartigheid door de ouderlingen Waggoner en Jones een allerkostbaarste boodschap aan Zijn volk. Deze boodschap had ten doel de verhoogde Heiland, het offer voor de zonden van de gehele wereld, nadrukkelijker voor de wereld te brengen. Zij stelde de rechtvaardiging door het geloof in de Borg voor; zij nodigde het volk uit de gerechtigheid van Christus te ontvangen, die openbaar wordt in gehoorzaamheid aan al de geboden van God. Velen hadden Jezus uit het oog verloren. Hun ogen moesten worden gericht op Zijn goddelijke Persoon, Zijn verdiensten en Zijn onveranderlijke liefde voor het menselijk geslacht. Alle macht is in Zijn handen gegeven, opdat Hij rijke gaven aan de mensen zou kunnen uitdelen en aan de hulpeloze menselijke handelende persoon de onschatbare gave van Zijn eigen gerechtigheid zou kunnen schenken. Dit is de boodschap die God gebood aan de wereld te worden gegeven. Het is de boodschap van de derde engel, die met luide stem moet worden verkondigd en vergezeld gaat van de uitstorting van Zijn Geest in ruime mate.” Testimonies to Ministers, 91.

> “The truth for this time, the third angel’s message, is to be proclaimed with a loud voice, meaning with increasing power, as we approach the great final test.” The 1888 Materials, 1710.

> „De waarheid voor deze tijd, de boodschap van de derde engel, moet met luide stem verkondigd worden, dat wil zeggen met toenemende kracht, naarmate wij de grote laatste beproeving naderen.” The 1888 Materials, 1710.

> “The time of test is just upon us, for the loud cry of the third angel has already begun in the revelation of the righteousness of Christ, the sin-pardoning Redeemer. This is the beginning of the light of the angel whose glory shall fill the whole earth.” Selected Messages, book 1, 362.

> „De tijd van beproeving staat vlak voor ons, want de luide roep van de derde engel is reeds begonnen in de openbaring van de gerechtigheid van Christus, de zonden-vergevende Verlosser. Dit is het begin van het licht van de engel wiens heerlijkheid de gehele aarde zal vervullen.” Selected Messages, boek 1, 362.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> „De late regen zal neerdalen op het volk van God. Een machtige engel zal uit de hemel neerdalen, en de gehele aarde zal verlicht worden door zijn heerlijkheid.” Review and Herald, 21 april 1891.

Back to Articles