Article

# The Book of Daniel - Number Seventy-One

Het Boek Daniël - Nummer Eenenzeventig

The Prophetic Tapestry: Unveiling the Four Abominations of Ezekiel Chapter Eight and Their Significance in the Modern Era

Het profetische tapijt: onthulling van de vier gruwelen van Ezechiël hoofdstuk acht en hun betekenis in het moderne tijdperk

Author

Jeff Pippenger

Published

February 4, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The four abominations of Ezekiel chapter eight, represent the four generations of modern Israel, and the beginning of modern Israel was typified by the beginning of ancient Israel. Both of those beginning histories testify to the ending of modern Israel at the soon coming Sunday law. The two beginnings of Israel, both ancient literal, and modern spiritual, are witnessed to by the beginning history of the northern kingdom of Israel as it separated from Judah.

De vier gruwelen van Ezechiël hoofdstuk acht vertegenwoordigen de vier generaties van het moderne Israël, en het begin van het moderne Israël werd voorafgebeeld door het begin van het oude Israël. Beide begingeschiedenissen getuigen van het einde van het moderne Israël bij de spoedig komende zondagswet. Van de twee beginpunten van Israël, zowel het oude letterlijke als het moderne geestelijke, wordt getuigenis afgelegd door de begingeschiedenis van het noordelijke koninkrijk van Israël toen het zich van Juda afscheidde.

When ancient Israel erected the golden calf, they had just come out of Egypt in fulfillment of a prophecy identifying that God would make them a kingdom. The story of Jeroboam, the first king of the northern kingdom of Israel, includes those very characteristics. Jeroboam had fled to Egypt from the wrath of Solomon. He had been given a prophetic promise that he would be made king over ten of the twelve tribes, by the prophet Ahijah. Before the prophecy was fulfilled, Jeroboam would flee into Egypt to put distance between himself and Solomon, until Solomon died.

Toen het oude Israël het gouden kalf oprichtte, waren zij zojuist uit Egypte getrokken ter vervulling van een profetie die aangaf dat God van hen een koninkrijk zou maken. Het verhaal van Jerobeam, de eerste koning van het noordelijke koninkrijk Israël, bevat juist die kenmerken. Jerobeam was naar Egypte gevlucht voor de toorn van Salomo. Door de profeet Achia was hem de profetische belofte gegeven dat hij koning zou worden over tien van de twaalf stammen. Voordat de profetie werd vervuld, zou Jerobeam naar Egypte vluchten om afstand te scheppen tussen zichzelf en Salomo, totdat Salomo stierf.

> And it came to pass at that time when Jeroboam went out of Jerusalem, that the prophet Ahijah the Shilonite found him in the way; and he had clad himself with a new garment; and they two were alone in the field: And Ahijah caught the new garment that was on him, and rent it in twelve pieces: And he said to Jeroboam, Take thee ten pieces: for thus saith the Lord, the God of Israel, Behold, I will rend the kingdom out of the hand of Solomon, and will give ten tribes to thee: (But he shall have one tribe for my servant David’s sake, and for Jerusalem’s sake, the city which I have chosen out of all the tribes of Israel:) Because that they have forsaken me, and have worshipped Ashtoreth the goddess of the Zidonians, Chemosh the god of the Moabites, and Milcom the god of the children of Ammon, and have not walked in my ways, to do that which is right in mine eyes, and to keep my statutes and my judgments, as did David his father. Howbeit I will not take the whole kingdom out of his hand: but I will make him prince all the days of his life for David my servant’s sake, whom I chose, because he kept my commandments and my statutes: But I will take the kingdom out of his son’s hand, and will give it unto thee, even ten tribes. And unto his son will I give one tribe, that David my servant may have a light alway before me in Jerusalem, the city which I have chosen me to put my name there.

> En het geschiedde te dien tijde, toen Jerobeam uit Jeruzalem wegging, dat de profeet Ahia, de Siloniet, hem op de weg aantrof; en hij had zich met een nieuw kleed omhuld; en zij beiden waren alleen in het veld. Toen greep Ahia het nieuwe kleed dat hij aanhad, en scheurde het in twaalf stukken. En hij zei tot Jerobeam: Neem u tien stukken; want zo zegt de HEERE, de God van Israël: Zie, Ik zal het koninkrijk uit de hand van Salomo scheuren en u tien stammen geven. (Maar hij zal één stam hebben ter wille van Mijn knecht David en ter wille van Jeruzalem, de stad die Ik Mij uit alle stammen van Israël verkoren heb.) Omdat zij Mij verlaten hebben en zich neergebogen hebben voor Astoreth, de godin van de Sidoniërs, Kamos, de god van de Moabieten, en Milkom, de god van de kinderen van Ammon, en niet in Mijn wegen gewandeld hebben om te doen wat recht is in Mijn ogen en Mijn inzettingen en Mijn verordeningen te onderhouden, zoals David, zijn vader, gedaan heeft. Evenwel zal Ik niet het gehele koninkrijk uit zijn hand nemen, maar Ik zal hem al de dagen van zijn leven tot vorst stellen, ter wille van David, Mijn knecht, die Ik verkoren heb, omdat hij Mijn geboden en Mijn inzettingen onderhouden heeft. Maar Ik zal het koninkrijk uit de hand van zijn zoon nemen en het u geven, namelijk tien stammen. En aan zijn zoon zal Ik één stam geven, opdat David, Mijn knecht, altijd een lamp voor Mijn aangezicht hebbe in Jeruzalem, de stad die Ik Mij verkoren heb om daar Mijn Naam te vestigen.

> And I will take thee, and thou shalt reign according to all that thy soul desireth, and shalt be king over Israel. And it shall be, if thou wilt hearken unto all that I command thee, and wilt walk in my ways, and do that is right in my sight, to keep my statutes and my commandments, as David my servant did; that I will be with thee, and build thee a sure house, as I built for David, and will give Israel unto thee. And I will for this afflict the seed of David, but not for ever. Solomon sought therefore to kill Jeroboam. And Jeroboam arose, and fled into Egypt, unto Shishak king of Egypt, and was in Egypt until the death of Solomon. And the rest of the acts of Solomon, and all that he did, and his wisdom, are they not written in the book of the acts of Solomon? And the time that Solomon reigned in Jerusalem over all Israel was forty years. And Solomon slept with his fathers, and was buried in the city of David his father: and Rehoboam his son reigned in his stead. 1 Kings 11:28–43.

> En Ik zal u nemen, en gij zult regeren overeenkomstig alles wat uw ziel begeert, en koning zijn over Israël. En het zal geschieden, indien gij zult horen naar alles wat Ik u gebied, en in Mijn wegen zult wandelen, en doen wat recht is in Mijn ogen, door Mijn inzettingen en Mijn geboden te onderhouden, zoals David, Mijn knecht, gedaan heeft, dat Ik met u zal zijn, en u een bestendig huis zal bouwen, zoals Ik voor David gebouwd heb, en Ik zal Israël aan u geven. En daarom zal Ik het zaad van David verdrukken, maar niet voor altijd. Daarom zocht Salomo Jerobeam te doden. Maar Jerobeam stond op en vluchtte naar Egypte, naar Sisak, de koning van Egypte, en hij was in Egypte tot de dood van Salomo. Het overige nu van de geschiedenissen van Salomo, en alles wat hij gedaan heeft, en zijn wijsheid, is dat niet geschreven in het boek van de geschiedenissen van Salomo? En de tijd dat Salomo te Jeruzalem over geheel Israël geregeerd heeft, was veertig jaar. En Salomo ontsliep met zijn vaderen en werd begraven in de stad van David, zijn vader; en Rehabeam, zijn zoon, regeerde in zijn plaats. 1 Koningen 11:28–43.

At the death of king Solomon, the kingdom was to be divided and Jeroboam was to be king over the ten northern tribes, and Solomon’s son, Rehoboam was to be king at Jerusalem. Before the division of the tribes occurred, Jeroboam needed to come out of Egypt.

Bij de dood van koning Salomo zou het koninkrijk verdeeld worden, en Jerobeam zou koning zijn over de tien noordelijke stammen, terwijl Salomo’s zoon Rehabeam koning zou zijn te Jeruzalem. Voordat de scheiding van de stammen plaatsvond, moest Jerobeam uit Egypte komen.

> And Rehoboam went to Shechem: for all Israel were come to Shechem to make him king. And it came to pass, when Jeroboam the son of Nebat, who was yet in Egypt, heard of it, (for he was fled from the presence of king Solomon, and Jeroboam dwelt in Egypt;) That they sent and called him. And Jeroboam and all the congregation of Israel came, and spake unto Rehoboam, saying, Thy father made our yoke grievous: now therefore make thou the grievous service of thy father, and his heavy yoke which he put upon us, lighter, and we will serve thee. And he said unto them, Depart yet for three days, then come again to me. And the people departed. 1 Kings 12:1–5.

> En Rehabeam ging naar Sichem, want geheel Israël was naar Sichem gekomen om hem tot koning te maken. En het geschiedde, toen Jerobeam, de zoon van Nebat, die nog in Egypte was, daarvan hoorde (want hij was gevlucht van het aangezicht van koning Salomo, en Jerobeam woonde in Egypte), dat men hem zond en riep. Toen kwamen Jerobeam en de gehele vergadering van Israël, en zij spraken tot Rehabeam, zeggende: Uw vader heeft ons juk zwaar gemaakt; maak nu dan de zware dienst van uw vader en zijn zware juk, dat hij ons heeft opgelegd, lichter, en wij zullen u dienen. En hij zeide tot hen: Gaat heen voor nog drie dagen, en komt dan weder tot mij. En het volk ging heen. 1 Koningen 12:1–5.

The story of how foolish Rehoboam acted during the three days, lays the blame upon his foolish rejection of the old men’s counsel, but the separation of the tribes had been prophesied, so it would have happened one way or another. It is worth noting here for a future article that the separation process was specifically identified as three days. The two kingdoms become one kingdom again during the history of the Millerites, and when the northern and southern tribes become one kingdom during the Millerite history, which is the period of time of the arrival of the three angels of Revelation chapter fourteen. Those three angels in the Millerite history were typified by the three days of Rehoboam’s decision. Those forty-six years when the three angels arrived from 1798 unto 1844, were also the three symbolic days, that Christ had stated in John chapter two, would be required for Him to raise a destroyed temple, but that portion of the study is for a future article.

Het verhaal van hoe dwaas Rehabeam gedurende de drie dagen handelde, legt de schuld bij zijn dwaze verwerping van de raad der oude mannen, maar de scheiding van de stammen was geprofeteerd, zodat zij op de een of andere wijze toch zou hebben plaatsgevonden. Het is de moeite waard hier met het oog op een toekomstig artikel op te merken dat het scheidingsproces uitdrukkelijk werd aangeduid als drie dagen. De twee koninkrijken worden gedurende de geschiedenis van de Millerieten opnieuw één koninkrijk, en wanneer de noordelijke en zuidelijke stammen tijdens de Milleritische geschiedenis één koninkrijk worden, is dat de tijdsperiode van de komst van de drie engelen van Openbaring hoofdstuk veertien. Die drie engelen in de Milleritische geschiedenis werden getypeerd door de drie dagen van Rehabeams beslissing. Die zesenveertig jaren waarin de drie engelen arriveerden, van 1798 tot 1844, waren tevens de drie symbolische dagen waarvan Christus in Johannes hoofdstuk twee had verklaard dat zij vereist zouden zijn opdat Hij een verwoeste tempel zou oprichten, maar dat gedeelte van de studie is voor een toekomstig artikel.

When Rehoboam gave his foolish pronouncement at the end of three days the kingdoms were divided.

Toen Rehabeam aan het einde van drie dagen zijn dwaze uitspraak deed, werden de koninkrijken verdeeld.

> So when all Israel saw that the king hearkened not unto them, the people answered the king, saying, What portion have we in David? neither have we inheritance in the son of Jesse: to your tents, O Israel: now see to thine own house, David. So Israel departed unto their tents. But as for the children of Israel which dwelt in the cities of Judah, Rehoboam reigned over them. Then king Rehoboam sent Adoram, who was over the tribute; and all Israel stoned him with stones, that he died. Therefore king Rehoboam made speed to get him up to his chariot, to flee to Jerusalem. So Israel rebelled against the house of David unto this day. And it came to pass, when all Israel heard that Jeroboam was come again, that they sent and called him unto the congregation, and made him king over all Israel: there was none that followed the house of David, but the tribe of Judah only. 1 Kings 12:16–20.

> Toen heel Israël zag dat de koning niet naar hen luisterde, antwoordde het volk de koning en zei: Welk deel hebben wij aan David? Ook hebben wij geen erfdeel in de zoon van Isaï. Naar uw tenten, o Israël! Zie nu toe op uw eigen huis, David. Zo trok Israël naar zijn tenten. Maar over de kinderen van Israël die in de steden van Juda woonden, regeerde Rehabeam. Toen zond koning Rehabeam Adoram, die over de schatting was gesteld; maar geheel Israël stenigde hem met stenen, zodat hij stierf. Daarom haastte koning Rehabeam zich om op zijn wagen te klimmen, om naar Jeruzalem te vluchten. Zo kwam Israël in opstand tegen het huis van David, tot op deze dag. En het geschiedde, toen geheel Israël hoorde dat Jerobeam teruggekeerd was, dat zij hem lieten roepen tot de vergadering en hem koning maakten over geheel Israël; niemand volgde het huis van David, dan alleen de stam van Juda. 1 Koningen 12:16–20.

The prophecy that Jeroboam would be given a kingdom had been fulfilled, and it was fulfilled at the time he had come out of Egypt. Jealous that God’s sanctuary was in the city of Jerusalem, the city which God had chosen to place his name, Jeroboam set about to counterfeit the sanctuary, the priesthood and worship service that was ordained to only be accomplished in Jerusalem. The work of Jeroboam in setting up a counterfeit system of worship in the northern ten tribes, is a direct parallel to the rebellion of Aaron and the golden calf, and thus provides another witness, not only to the soon-coming Sunday law, but also to the rebellion of 1863.

De profetie dat Jerobeam een koninkrijk gegeven zou worden, was vervuld, en zij werd vervuld op het moment dat hij uit Egypte was gekomen. Afgunstig omdat Gods heiligdom zich bevond in de stad Jeruzalem, de stad die God had verkozen om daar zijn naam te vestigen, begon Jerobeam het heiligdom, het priesterschap en de eredienst na te bootsen die verordend waren om uitsluitend in Jeruzalem te worden verricht. Het werk van Jerobeam bij het oprichten van een vervalst stelsel van aanbidding onder de noordelijke tien stammen, vormt een rechtstreekse parallel met de opstand van Aäron en het gouden kalf, en verschaft aldus een bijkomend getuigenis, niet alleen van de spoedig komende zondagswet, maar ook van de opstand van 1863.

> And Jeroboam said in his heart, Now shall the kingdom return to the house of David: If this people go up to do sacrifice in the house of the Lord at Jerusalem, then shall the heart of this people turn again unto their lord, even unto Rehoboam king of Judah, and they shall kill me, and go again to Rehoboam king of Judah. Whereupon the king took counsel, and made two calves of gold, and said unto them, It is too much for you to go up to Jerusalem: behold thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And he set the one in Bethel, and the other put he in Dan. And this thing became a sin: for the people went to worship before the one, even unto Dan. And he made an house of high places, and made priests of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi. And Jeroboam ordained a feast in the eighth month, on the fifteenth day of the month, like unto the feast that is in Judah, and he offered upon the altar. So did he in Bethel, sacrificing unto the calves that he had made: and he placed in Bethel the priests of the high places which he had made. So he offered upon the altar which he had made in Bethel the fifteenth day of the eighth month, even in the month which he had devised of his own heart; and ordained a feast unto the children of Israel: and he offered upon the altar, and burnt incense. 1 Kings 12:26–33.

> En Jerobeam zeide in zijn hart: Nu zal het koninkrijk wederkeren tot het huis van David: indien dit volk optrekt om offers te brengen in het huis des HEEREN te Jeruzalem, dan zal het hart van dit volk zich weder keren tot hun heer, tot Rehabeam, den koning van Juda, en zij zullen mij doden en wederkeren tot Rehabeam, den koning van Juda. Daarom beraadslaagde de koning, en maakte twee gouden kalveren, en zeide tot hen: Het is u te veel om op te trekken naar Jeruzalem; zie uw goden, o Israël, die u uit Egypteland hebben opgevoerd. En hij stelde het ene te Bethel, en het andere plaatste hij te Dan. En deze zaak werd tot zonde; want het volk ging heen om voor het ene te aanbidden, ja, tot Dan toe. Ook maakte hij een huis der hoogten, en stelde priesters aan uit het geringste van het volk, die niet waren uit de zonen van Levi. En Jerobeam stelde een feest in in de achtste maand, op den vijftienden dag der maand, gelijk het feest dat in Juda was, en hij offerde op het altaar. Aldus deed hij te Bethel, offerende aan de kalveren die hij gemaakt had; en hij stelde te Bethel de priesters der hoogten aan, die hij gemaakt had. Zo offerde hij op het altaar dat hij te Bethel gemaakt had, op den vijftienden dag in de achtste maand, namelijk in de maand die hij uit zijn eigen hart bedacht had; en hij stelde een feest in voor de kinderen Israëls; en hij offerde op het altaar en ontstak reukwerk. 1 Koningen 12:26–33.

Jeroboam’s rebellion provides another line of truth to lay over the rebellion of Aaron, the rebellion of the Protestant horn in 1863, and the rebellion of the Republican horn at the soon-coming Sunday law, and in so doing it broadens the prophetic testimony. In the rebellion of Aaron’s golden calf, the Lord changed the ordained method of selecting the priesthood.

De opstand van Jerobeam verschaft een andere lijn van waarheid die over de opstand van Aäron, de opstand van de protestantse hoorn in 1863, en de opstand van de republikeinse hoorn bij de spoedig komende zondagswet gelegd kan worden, en verruimt aldus het profetische getuigenis. In de opstand rond Aärons gouden kalf veranderde de Heer de verordineerde methode voor de aanstelling van het priesterschap.

Prior to the rebellion the firstborn of any tribe was to become part of the priesthood. But in Aaron’s golden calf rebellion, it was only the tribe of Levi that stood with Moses. For this reason God changed the ordained method of supplying men for the priesthood, and from that point on it was only the family of Levi that would make up the priesthood.

Vóór de opstand behoorde de eerstgeborene van elke stam deel te gaan uitmaken van het priesterschap. Maar bij Aarons opstand met het gouden kalf was het alleen de stam van Levi die met Mozes standhield. Om deze reden veranderde God de verordende wijze waarop mannen voor het priesterschap werden geleverd, en vanaf dat moment was het alleen nog de familie van Levi die het priesterschap zou vormen.

> And when Moses saw that the people were naked; (for Aaron had made them naked unto their shame among their enemies:) Then Moses stood in the gate of the camp, and said, Who is on the Lord’s side? let him come unto me. And all the sons of Levi gathered themselves together unto him. And he said unto them, Thus saith the Lord God of Israel, Put every man his sword by his side, and go in and out from gate to gate throughout the camp, and slay every man his brother, and every man his companion, and every man his neighbour. And the children of Levi did according to the word of Moses: and there fell of the people that day about three thousand men. Exodus 32:25–28.

> Toen Mozes zag dat het volk naakt was; (want Aäron had het ontbloot tot zijn schande onder zijn vijanden:) toen ging Mozes in de poort van het leger staan en zei: Wie is voor de HEERE? Laat hij tot mij komen. En al de zonen van Levi verzamelden zich tot hem. En hij zei tot hen: Zo zegt de HEERE, de God van Israël: Ieder doe zijn zwaard aan zijn zijde, en gaat heen en weer van poort tot poort door het leger, en doodt ieder zijn broeder, ieder zijn metgezel en ieder zijn naaste. En de kinderen van Levi deden overeenkomstig het woord van Mozes; en er vielen van het volk op die dag omtrent drieduizend man. Exodus 32:25–28.

Jeroboam counterfeited the work God had accomplished in the rebellion of Aaron when God had raised up a new priesthood from the tribe of Levi, for Jeroboam “made priests of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi.” The rebellion at the beginning of the kingdom of the northern ten tribes, parallels the rebellion of Aaron and the dancing fools. The rebellion took place after coming out of Egypt, in fulfillment of a prophecy that promised a kingdom would be established. In both cases a new priesthood was established, that was a change from the former order of selecting priests.

Jerobeam vervalste het werk dat God had volbracht in de opstand van Aäron, toen God een nieuw priesterschap had doen opstaan uit de stam van Levi, want Jerobeam „maakte priesters uit de geringsten van het volk, die niet uit de zonen van Levi waren.” De opstand aan het begin van het koninkrijk van de noordelijke tien stammen loopt parallel met de opstand van Aäron en de dansende dwazen. De opstand vond plaats na de uittocht uit Egypte, ter vervulling van een profetie die had beloofd dat een koninkrijk zou worden opgericht. In beide gevallen werd een nieuw priesterschap ingesteld, wat een verandering was ten opzichte van de vroegere orde van de priesterkeuze.

Aaron’s golden calf rebellion was repeated, but it was doubled by Jeroboam, for he made two golden calves and placed them in two cities. The city of Dan, represents statecraft, for Dan means “to judge”, and the city of Bethel represents churchcraft, for Bethel means “the house of God”. The golden calves possessed the same symbolism as Aaron’s calf, but with the added witness of the union of Church and State as represented by the two cities. A calf was the highest form of pagan offering, and therefore represents a counterfeit offering of Christ. Gold is a symbol of Babylon, and the calf was an image of a beast. Just as Aaron ordained a false day of worship, Jeroboam also ordained a feast, and made sure the date for the feast did not agree with the time of the true worship in Jerusalem.

Aärons opstand met het gouden kalf werd herhaald, maar zij werd door Jerobeam verdubbeld, want hij maakte twee gouden kalveren en plaatste die in twee steden. De stad Dan vertegenwoordigt staatskunde, want Dan betekent „oordelen”, en de stad Bethel vertegenwoordigt kerkpolitiek, want Bethel betekent „het huis van God”. De gouden kalveren bezaten dezelfde symboliek als Aärons kalf, maar met het bijkomende getuigenis van de vereniging van Kerk en Staat zoals die door de twee steden wordt voorgesteld. Een kalf was de hoogste vorm van heidens offer en vertegenwoordigt daarom een vervalst offer van Christus. Goud is een symbool van Babylon, en het kalf was een beeld van een beest. Zoals Aäron een valse dag van aanbidding instelde, zo stelde ook Jerobeam een feest in en zorgde ervoor dat de datum van het feest niet overeenkwam met de tijd van de ware aanbidding in Jeruzalem.

All the elements of the soon-coming Sunday law are represented in Jeroboam’s testimony of rebellion; the false sacrifice (calf), the false Christ (the altar), the image of the beast (combination of Church and State), false day of worship (Sunday) and a counterfeit priesthood.

Alle elementen van de spoedig komende zondagswet worden weergegeven in Jerobeams getuigenis van opstandigheid: het valse offer (het kalf), de valse Christus (het altaar), het beeld van het beest (de combinatie van Kerk en Staat), de valse dag van aanbidding (zondag) en een vals priesterschap.

The beginning of ancient Israel, the beginning of the ten northern tribes as a kingdom, and the beginning of Adventism all possess the same prophetic elements, and together they identify the prophetic elements of the soon-coming Sunday law. Ancient Israel had come out of the bondage of Egypt, Jeroboam came out of Egypt where he had fled to escape the persecution of Solomon, and Millerite Adventism had just come out of the bondage of the papacy.

Het begin van het oude Israël, het begin van de tien noordelijke stammen als koninkrijk, en het begin van het adventisme bezitten alle dezelfde profetische elementen, en samen duiden zij de profetische elementen aan van de spoedig komende zondagswet. Het oude Israël was uit de slavernij van Egypte gekomen, Jerobeam was uit Egypte gekomen, waarheen hij was gevlucht om aan de vervolging van Salomo te ontkomen, en het milleristische adventisme was juist uit de slavernij van het pausdom tevoorschijn gekomen.

The priesthood of Levi was established at Aaron’s rebellion, the counterfeit priesthood of the lowest of men was set up in Jeroboam’s testimony, and when the Lord entered into covenant with Millerite Adventism, according to Peter, the Millerites were “a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light.” The light the Millerites had been called unto was the light of Miller’s jewels represented upon Habakkuk’s two tables that had been typified in the history of Aaron’s rebellion by the two tables of the Ten Commandments. The darkness they were called out of was the Dark Ages of papal rule, that had been typified by the darkness of Egyptian bondage.

Het priesterschap van Levi werd gevestigd bij Aärons opstand, het vervalste priesterschap van de geringsten onder de mensen werd opgericht in Jerobeams getuigenis, en toen de Heer een verbond aanging met het Milleritische adventisme, waren volgens Petrus de Millerieten „een uitverkoren geslacht, een koninklijk priesterdom, een heilig volk, een verkregen volk; opdat gij zoudt verkondigen de deugden van Hem, Die u uit de duisternis geroepen heeft tot Zijn wonderbaar licht.” Het licht waartoe de Millerieten geroepen waren, was het licht van Millers juwelen, voorgesteld op de twee tafelen van Habakuk, die in de geschiedenis van Aärons opstand waren voorgesteld door de twee tafelen van de Tien Geboden. De duisternis waaruit zij geroepen werden, was de Donkere Middeleeuwen van het pauselijke bewind, die waren voorgesteld door de duisternis van de Egyptische slavernij.

When Christ raised up the temple that had been trodden down by both paganism and papalism, He did so in forty-six years from 1798 to 1844. When he had erected the temple, then as the Messenger of the Covenant, He suddenly came to His temple on October 22, 1844, for He had erected the temple that had been trodden down and destroyed, and He also purified a priesthood that was represented by the tribe of Levi.

Toen Christus de tempel oprichtte die door zowel het heidendom als het pausdom was vertreden, deed Hij dat in zesenveertig jaar, van 1798 tot 1844. Toen Hij de tempel had opgericht, kwam Hij als de Boodschapper van het Verbond plotseling tot Zijn tempel op 22 oktober 1844; want Hij had de tempel opgericht die was vertreden en verwoest, en Hij reinigde ook een priesterschap dat werd voorgesteld door de stam van Levi.

> But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:2–4.

> Maar wie zal de dag van zijn komst kunnen verdragen? en wie zal standhouden wanneer Hij verschijnt? Want Hij is als het vuur van een goudsmid en als het loog van de vollers. En Hij zal zitten als iemand die het zilver loutert en reinigt; en Hij zal de zonen van Levi reinigen, en hen zuiveren als goud en zilver, opdat zij de HEERE een offer in gerechtigheid zullen brengen. Dan zal het offer van Juda en Jeruzalem de HEERE aangenaam zijn, als in de dagen van ouds en als in vroegere jaren. Maleachi 3:2–4.

On October 22, 1844 Christ suddenly came to His temple and entered into covenant with a people who were represented by the Levitical priesthood, yet by 1863, they had repeated the rebellion of Aaron, and the Millerite priesthood transitioned to the Laodicean priesthood, as represented by Jeroboam’s priesthood of the lowest of men, and Aaron’s dancing fools. Yet the testimony of Jeroboam’s rebellion has a larger testimony of the rebellion of 1863. When Jeroboam inaugurated his false system of worship a prophet from Jerusalem was sent to rebuke Jeroboam’s rebellion, as typified by Millerite Adventism being led to accept the Sabbath of the Ten Commandments as the day of rest.

Op 22 oktober 1844 kwam Christus plotseling tot Zijn tempel en trad in verbond met een volk dat door het Levitische priesterschap werd voorgesteld; toch hadden zij tegen 1863 de opstand van Aäron herhaald, en ging het Milleritische priesterschap over in het Laodiceaanse priesterschap, zoals voorgesteld door Jerobeams priesterschap uit de geringsten van het volk, en door Aärons dansende dwazen. Toch draagt het getuigenis van Jerobeams opstand een ruimer getuigenis van de opstand van 1863 in zich. Toen Jerobeam zijn valse stelsel van aanbidding invoerde, werd een profeet uit Jeruzalem gezonden om Jerobeams opstand te bestraffen, zoals voorafgeschaduwd in het feit dat het Milleritische Adventisme ertoe werd geleid de sabbat van de Tien Geboden als de rustdag te aanvaarden.

When Adventism accepted the light of the third angel and the sanctuary they represented a rebuke to those Protestants that had rejected the increasing light of the unsealing that began at the time of the end in 1798. Just as ancient Israel had forgotten the Sabbath while in their Egyptian bondage, the church in the wilderness had forgotten the Sabbath by the time 1798 arrived. The increasing light of the judgment-hour message brought by the Millerites ultimately led to the sanctuary and the law of God.

Toen het adventisme het licht van de derde engel en het heiligdom aannam, vormde het een bestraffing voor die protestanten die het toenemende licht van de ontzegeling, dat begon ten tijde van het einde in 1798, hadden verworpen. Zoals het oude Israël de sabbat had vergeten tijdens zijn Egyptische slavernij, zo had de gemeente in de woestijn de sabbat vergeten tegen de tijd dat 1798 was aangebroken. Het toenemende licht van de boodschap van het uur van het oordeel, gebracht door de Millerieten, leidde uiteindelijk tot het heiligdom en de wet van God.

That light arrived on October 22, 1844, and represented a rebuke of false worship to those who had been called to come all the way out of the false doctrines of Catholicism. The worship of the sun is the mark of Catholicism’s authority over the churches who returned to her fold. That rebuke is represented at Jeroboam’s inauguration of his false system of worship.

Dat licht kwam op 22 oktober 1844 en vormde een berisping van valse aanbidding voor hen die geroepen waren om zich geheel los te maken van de valse leerstellingen van het katholicisme. De aanbidding van de zon is het merkteken van de autoriteit van het katholicisme over de kerken die tot haar schoot zijn teruggekeerd. Die berisping wordt uitgebeeld bij Jerobeams instelling van zijn valse stelsel van aanbidding.

> And Jeroboam ordained a feast in the eighth month, on the fifteenth day of the month, like unto the feast that is in Judah, and he offered upon the altar. So did he in Bethel, sacrificing unto the calves that he had made: and he placed in Bethel the priests of the high places which he had made. So he offered upon the altar which he had made in Bethel the fifteenth day of the eighth month, even in the month which he had devised of his own heart; and ordained a feast unto the children of Israel: and he offered upon the altar, and burnt incense. And, behold, there came a man of God out of Judah by the word of the Lord unto Bethel: and Jeroboam stood by the altar to burn incense. And he cried against the altar in the word of the Lord, and said, O altar, altar, thus saith the Lord; Behold, a child shall be born unto the house of David, Josiah by name; and upon thee shall he offer the priests of the high places that burn incense upon thee, and men’s bones shall be burnt upon thee. And he gave a sign the same day, saying, This is the sign which the Lord hath spoken; Behold, the altar shall be rent, and the ashes that are upon it shall be poured out. And it came to pass, when king Jeroboam heard the saying of the man of God, which had cried against the altar in Bethel, that he put forth his hand from the altar, saying, Lay hold on him.

> En Jerobeam stelde in de achtste maand, op de vijftiende dag van de maand, een feest in, gelijk aan het feest dat in Juda is, en hij offerde op het altaar. Zo deed hij te Bethel, offerende aan de kalveren die hij gemaakt had; en hij stelde te Bethel de priesters van de hoogten aan die hij gemaakt had. Zo offerde hij op het altaar dat hij te Bethel gemaakt had, op de vijftiende dag van de achtste maand, namelijk in de maand die hij in zijn eigen hart bedacht had; en hij stelde een feest in voor de kinderen Israëls; en hij offerde op het altaar en brandde reukwerk. En zie, er kwam een man Gods uit Juda door het woord des Heren naar Bethel; en Jerobeam stond bij het altaar om reukwerk te branden. En hij riep tegen het altaar door het woord des Heren, en zei: O altaar, altaar, zo zegt de Heer: Zie, een zoon zal geboren worden aan het huis van David, Josia zijn naam; en op u zal hij de priesters der hoogten offeren, die op u reukwerk branden, en mensenbeenderen zullen op u verbrand worden. En hij gaf op diezelfde dag een teken, zeggende: Dit is het teken dat de Heer gesproken heeft: Zie, het altaar zal scheuren, en de as die daarop is, zal uitgestort worden. En het geschiedde, toen koning Jerobeam het woord hoorde van de man Gods, die tegen het altaar te Bethel geroepen had, dat hij zijn hand van het altaar uitstrekte, zeggende: Grijpt hem.

> And his hand, which he put forth against him, dried up, so that he could not pull it in again to him. The altar also was rent, and the ashes poured out from the altar, according to the sign which the man of God had given by the word of the Lord. And the king answered and said unto the man of God, Intreat now the face of the Lord thy God, and pray for me, that my hand may be restored me again. And the man of God besought the Lord, and the king’s hand was restored him again, and became as it was before. And the king said unto the man of God, Come home with me, and refresh thyself, and I will give thee a reward. And the man of God said unto the king, If thou wilt give me half thine house, I will not go in with thee, neither will I eat bread nor drink water in this place: For so was it charged me by the word of the Lord, saying, Eat no bread, nor drink water, nor turn again by the same way that thou camest. So he went another way, and returned not by the way that he came to Bethel. 1 Kings 12:32–13:10.

> En zijn hand, die hij tegen hem had uitgestoken, verdorde, zodat hij haar niet weer tot zich kon terugtrekken. Ook scheurde het altaar, en de as werd van het altaar uitgestort, overeenkomstig het teken dat de man Gods gegeven had door het woord des Heren. Toen antwoordde de koning en zei tot de man Gods: Smeek nu het aangezicht van de Here, uw God, en bid voor mij, opdat mijn hand mij wederom hersteld worde. En de man Gods smeekte de Here, en de hand van de koning werd hem wederom hersteld en werd als tevoren. En de koning zei tot de man Gods: Kom met mij mee naar huis en verkwik u, en ik zal u een geschenk geven. Maar de man Gods zei tot de koning: Al zoudt gij mij de helft van uw huis geven, ik zou niet met u meegaan; ook zou ik in deze plaats geen brood eten noch water drinken. Want aldus is mij door het woord des Heren geboden: Eet geen brood, drink geen water en keer niet terug langs dezelfde weg waarlangs gij gekomen zijt. Zo ging hij een andere weg en keerde niet terug langs de weg waarlangs hij naar Bethel gekomen was. 1 Koningen 12:32–13:10.

Along with the rebellion of the golden calves in the testimony of Aaron and Jeroboam, the actual inauguration of the false system of worship that Jeroboam ordained is included in his testimony. That inauguration represents the distinction between the worship that was to be carried out in Jerusalem, and Jeroboam’s counterfeit system. From 1798 through to 1844, the Lord brought his people out of the darkness of papal rule into the marvelous prophetic light represented by the three angels of Revelation fourteen. The Protestant churches rejected that light and in so doing became the daughters of Catholicism in 1844.

Samen met de opstand van de gouden kalveren in het getuigenis van Aäron en Jerobeam, is in zijn getuigenis ook de feitelijke inwijding van het valse stelsel van aanbidding inbegrepen dat Jerobeam verordende. Die inwijding vertegenwoordigt het onderscheid tussen de aanbidding die in Jeruzalem moest worden verricht en Jerobeams vervalste stelsel. Van 1798 tot 1844 bracht de Heere zijn volk uit de duisternis van de pauselijke heerschappij in het wonderbare profetische licht dat wordt voorgesteld door de drie engelen van Openbaring veertien. De protestantse kerken verwierpen dat licht en werden daardoor in 1844 de dochters van het katholicisme.

Jeroboam’s worship typified the Catholic system of worship, and in his story the northern kingdom of Israel represents the false system of Catholicism that the Protestants of Millerite history chose to remain in. The symbol of that system is the worship of the sun.

De aanbidding van Jerobeam was een voorafbeelding van het katholieke stelsel van eredienst, en in zijn geschiedenis vertegenwoordigt het noordelijke koninkrijk Israël het valse stelsel van het katholicisme waarin de protestanten van de Milleritische geschiedenis ervoor kozen te blijven. Het symbool van dat stelsel is de aanbidding van de zon.

The faithful and wise virgins that entered into the Most Holy Place on October 22, 1844, represented a rebuke to the Protestants who had just returned to the influence of Catholicism, and became the daughters of Rome. In the inauguration of Jeroboam’s counterfeit system of worship a prophet came from Judah and rebuked Jeroboam, thus typifying the faithful virgins who entered into the Most Holy Place and were led to recognize the law of God. The story of that prophet and his rebuke to Jeroboam is highly informative when considering the rebellion of 1863, yet the story needs to wait until an ending is placed along with a beginning.

De getrouwe en wijze maagden die op 22 oktober 1844 het Allerheiligste binnengingen, vormden een bestraffing voor de protestanten die zojuist waren teruggekeerd onder de invloed van het katholicisme en dochters van Rome werden. Bij de instelling van Jerobeams vervalste stelsel van aanbidding kwam een profeet uit Juda en bestrafte Jerobeam, en typeerde aldus de getrouwe maagden die het Allerheiligste binnengingen en ertoe werden geleid de wet van God te erkennen. Het verhaal van die profeet en zijn bestraffing van Jerobeam is buitengewoon leerzaam bij de beschouwing van de opstand van 1863, maar het verhaal moet wachten totdat er, samen met een begin, ook een einde wordt geplaatst.

The beginnings of ancient Israel, Jeroboam’s kingdom, and modern Israel all align and together they provide three witnesses of the end of the earth beast of Revelation thirteen, at the soon-coming Sunday law. The faithful of Millerite Adventism on October 22, 1844, became the true Protestant horn of the earth beast, and they did so in the history which began at the time of the end in 1798. 1798 was the beginning of the sixth kingdom of Bible prophecy, the United States, and the establishment of the true Protestant horn of Adventism in the United States. In that beginning history represents the ending history of the United States, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

Het begin van het oude Israël, het koninkrijk van Jerobeam en het moderne Israël stemmen alle overeen, en gezamenlijk leveren zij drie getuigenissen van het einde van het aardbeest van Openbaring dertien, bij de spoedig komende zondagswet. De getrouwen van het millerietische adventisme werden op 22 oktober 1844 de ware protestantse hoorn van het aardbeest, en zij werden dat in de geschiedenis die begon ten tijde van het einde in 1798. 1798 was het begin van het zesde koninkrijk van de Bijbelse profetie, de Verenigde Staten, en van de vestiging van de ware protestantse hoorn van het adventisme in de Verenigde Staten. In die begingeschiedenis wordt de eindgeschiedenis van de Verenigde Staten uitgebeeld, want Jezus illustreert altijd het einde van een zaak met het begin van een zaak.

The three beginning witnesses of ancient, modern and Jeroboam’s Israel illustrate the end of the earth beast, but there is also another ending that needs to be put in place in advance of laying out the testimony of the prophet that came from Judah and rebuked Jeroboam. The ending history that needs to be included is the ending of the northern and southern kingdoms of Israel as represented by the prophet Ezekiel.

De drie begingetuigen van het oude, het moderne en Jerobeams Israël illustreren het einde van het beest der aarde, maar er is ook nog een ander einde dat vooraf in beeld moet worden gebracht, alvorens het getuigenis uiteen te zetten van de profeet die uit Juda kwam en Jerobeam bestrafte. De eindgeschiedenis die moet worden opgenomen, is het einde van de noordelijke en zuidelijke koninkrijken van Israël, zoals voorgesteld door de profeet Ezechiël.

It should not be forgotten that what we are now illustrating is that the rebellion of 1863 is marked by the first abomination of Ezekiel chapter eight, which was the image of jealousy. Once we address the ending of the northern and southern kingdoms as represented by Ezekiel we will have more than enough evidence to uphold that the rebellion of 1863 was illustrated by Aaron and Jeroboam’s rebellion, and that it identifies the beginning of the first of four generations of Laodicean Adventism.

Men dient niet te vergeten dat hetgeen wij thans uiteenzetten, hierin bestaat dat de opstand van 1863 wordt gekenmerkt door de eerste gruwel van Ezechiël hoofdstuk acht, namelijk het beeld der naijver. Zodra wij het einde van de noordelijke en zuidelijke koninkrijken, zoals door Ezechiël voorgesteld, behandelen, zullen wij meer dan voldoende bewijs hebben om te staven dat de opstand van 1863 werd uitgebeeld door de opstand van Aäron en Jerobeam, en dat zij het begin aanduidt van de eerste van vier generaties van het Laodiceaanse Adventisme.

We will continue this study in the next article.

Wij zullen deze studie in het volgende artikel voortzetten.

> The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. And when the children of thy people shall speak unto thee, saying, Wilt thou not shew us what thou meanest by these? Say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the stick of Joseph, which is in the hand of Ephraim, and the tribes of Israel his fellows, and will put them with him, even with the stick of Judah, and make them one stick, and they shall be one in mine hand. And the sticks whereon thou writest shall be in thine hand before their eyes. And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land:

> Het woord des HEEREN kwam opnieuw tot mij, zeggende: Voorts, gij mensenkind, neem u één stuk hout en schrijf daarop: Voor Juda en voor de kinderen Israëls, zijn metgezellen; neem daarna een ander stuk hout en schrijf daarop: Voor Jozef, het stuk hout van Efraïm, en voor het ganse huis Israëls, zijn metgezellen. Voeg ze dan het ene aan het andere tot één stuk hout, en zij zullen één worden in uw hand. En wanneer de kinderen van uw volk tot u zullen spreken en zeggen: Zult gij ons niet te kennen geven wat gij met deze dingen bedoelt? zeg dan tot hen: Zo zegt de Heere HEERE: Zie, Ik zal het stuk hout van Jozef nemen, dat in de hand van Efraïm is, en de stammen van Israël, zijn metgezellen, en Ik zal die bij hem voegen, ja, bij het stuk hout van Juda, en Ik zal ze maken tot één stuk hout, en zij zullen één zijn in Mijn hand. En de stukken hout waarop gij schrijft, zullen in uw hand zijn voor hun ogen. En zeg tot hen: Zo zegt de Heere HEERE: Zie, Ik zal de kinderen Israëls wegnemen uit het midden van de heidenvolken waarheen zij gegaan zijn, en Ik zal hen van alle kanten bijeenverzamelen en hen brengen in hun eigen land:

> And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:15–28.

> En Ik zal hen in het land, op de bergen van Israël, tot één volk maken; en één koning zal voor hen allen koning zijn; en zij zullen niet meer tot twee volken zijn, noch ooit meer in twee koninkrijken verdeeld worden. Ook zullen zij zich niet meer verontreinigen met hun afgoden, noch met hun verfoeiselen, noch met enige van hun overtredingen; maar Ik zal hen verlossen uit al hun woonplaatsen, waarin zij gezondigd hebben, en Ik zal hen reinigen; zo zullen zij Mij tot een volk zijn, en Ik zal hun tot een God zijn. En David, Mijn knecht, zal koning over hen zijn; en zij zullen allen één herder hebben; ook zullen zij in Mijn verordeningen wandelen en Mijn inzettingen in acht nemen en die doen. En zij zullen wonen in het land dat Ik aan Jakob, Mijn knecht, gegeven heb, waarin uw vaderen gewoond hebben; ja, zij zullen daarin wonen, zij en hun kinderen en hun kindskinderen, voor eeuwig; en Mijn knecht David zal hun vorst zijn voor eeuwig. Bovendien zal Ik met hen een verbond des vredes sluiten; het zal een eeuwig verbond met hen zijn; en Ik zal hun een plaats geven en hen vermenigvuldigen, en Mijn heiligdom voor eeuwig in hun midden stellen. Ook zal Mijn tabernakel bij hen zijn; ja, Ik zal hun tot een God zijn, en zij zullen Mij tot een volk zijn. En de heidenvolken zullen weten dat Ik, de HEERE, Israël heilig, wanneer Mijn heiligdom voor eeuwig in hun midden zal zijn. Ezechiël 37:15–28.

Back to Articles