Article

# What is Truth? - Number Three

Wat is Waarheid? - Nummer Drie

The Road to Emmaus

De weg naar Emmaüs

Author

Jeff Pippenger

Published

September 7, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the gospel of John, just after the Last Supper until Jesus goes to the Garden of Gethsemane there is a long narrative from chapter fourteen through the end of chapter seventeen. I intend to address these chapters in the next article. This article is the platform to build the understanding of those chapters upon. In terms of the reform line of Christ’s history the dialogue of Christ and His disciples in those chapters is just after the triumphal entry and just before the cross. Jesus entered Jerusalem, then had his final meal with the disciples, then the narrative takes place and he then goes to Gethsemane and at midnight that same day He is arrested and the seven step process that leads to the crucifixion began. He and the disciples were prophetically located just after the Exeter camp meeting and just before the Great Disappointment, in a history that is represented by the seventh month movement. In the narrative that begins just after the Last Supper the first thing Jesus says is:

In het Evangelie van Johannes bevindt zich, direct na het Laatste Avondmaal en totdat Jezus naar de hof van Gethsémané gaat, een lange verhandeling, van hoofdstuk veertien tot het einde van hoofdstuk zeventien. Ik ben voornemens deze hoofdstukken in het volgende artikel te behandelen. Dit artikel vormt het fundament waarop het begrip van die hoofdstukken moet worden opgebouwd. In het kader van de hervormingslijn van de geschiedenis van Christus vindt de dialoog van Christus en Zijn discipelen in die hoofdstukken plaats direct na de triomfantelijke intocht en vlak vóór het kruis. Jezus ging Jeruzalem binnen, hield vervolgens Zijn laatste maaltijd met de discipelen, daarna vindt deze verhandeling plaats, en vervolgens gaat Hij naar Gethsémané, waar Hij om middernacht van diezelfde dag wordt gearresteerd, en begon het proces in zeven stappen dat tot de kruisiging leidt. Hij en de discipelen bevonden zich profetisch direct na de kampbijeenkomst van Exeter en vlak vóór de Grote Teleurstelling, in een geschiedenis die wordt voorgesteld door de beweging van de zevende maand. In het relaas dat onmiddellijk na het Laatste Avondmaal begint, is het eerste wat Jezus zegt:

> Let not your heart be troubled: ye believe in God, believe also in me. John 14:1.

> Laat uw hart niet ontroerd worden: gij gelooft in God, gelooft ook in Mij. Johannes 14:1.

Knowing that a great disappointment was just hours ahead, Jesus sought to strengthen His disciples for the coming crisis. The hidden line of prophecy within the four waymarks that make up the events that are symbolized as the seven thunders is the history where these three steps of the narrative in the gospel of John takes place. That hidden line, within the seven thunders represents the history of the first disappointment to the last disappointment.

Wetende dat een grote teleurstelling slechts enkele uren voor hen lag, trachtte Jezus Zijn discipelen te sterken voor de naderende crisis. De verborgen profetische lijn binnen de vier wegmarkeringen die de gebeurtenissen vormen welke als de zeven donderslagen worden gesymboliseerd, is de geschiedenis waarin deze drie fasen van het verhaal in het Evangelie van Johannes plaatsvinden. Die verborgen lijn binnen de zeven donderslagen vertegenwoordigt de geschiedenis van de eerste teleurstelling tot de laatste teleurstelling.

Just before Jesus informs them to “let not” their hearts “be troubled” Judas Iscariot had left the supper to go to the Sanhedrin for the third and final time. When he left the supper for his third meeting, he closed his probation.

Vlak voordat Jezus hun meedeelt dat hun hart „niet ontroerd” moet worden, had Judas Iskariot het avondmaal verlaten om voor de derde en laatste keer naar het Sanhedrin te gaan. Toen hij voor zijn derde ontmoeting het avondmaal verliet, had hij zijn genadetijd afgesloten.

In the context of the hidden line within the symbol of the seven thunders the triumphal entry of Christ represents the Midnight Cry where two classes of worshippers are manifested. The waymark of the middle letter of the Hebrew that is employed to create the Hebrew word “truth,” is the thirteenth letter of the Hebrew alphabet. Thirteen represents rebellion, and as a prophetic waymark it represents the Midnight Cry where the foolish virgins represent a manifestation of rebellion, as does Judas during the waymark of the triumphal entry.

In de context van de verborgen lijn binnen het symbool van de zeven donderslagen vertegenwoordigt de triomfantelijke intocht van Christus de Middernachtsroep, waar twee klassen van aanbidders worden geopenbaard. De wegmarkering van de middelste letter van het Hebreeuws die wordt gebruikt om het Hebreeuwse woord „waarheid” te vormen, is de dertiende letter van het Hebreeuwse alfabet. Dertien vertegenwoordigt opstand, en als profetische wegmarkering vertegenwoordigt het de Middernachtsroep, waar de dwaze maagden een openbaring van opstand voorstellen, evenals Judas gedurende de wegmarkering van de triomfantelijke intocht.

> “There have been and always will be tares among the wheat, the foolish virgins with the wise, those who have no oil in their vessels with their lamps. There was a covetous Judas in the church Christ formed on earth, and there will be Judases in the church in every stage of her history.” Signs of the Times, October 23, 1879.

> “Er zijn en zullen altijd onkruiden onder de tarwe zijn, de dwaze maagden met de wijzen, zij die geen olie in hun vaten hebben met hun lampen. Er was een hebzuchtige Judas in de kerk die Christus op aarde vormde, en er zullen in de kerk in iedere fase van haar geschiedenis Judassen zijn.” Signs of the Times, 23 oktober 1879.

When Judas returned the money, admitted his betrayal to Caiaphas and then to Christ, he then went to hang himself. As he was leaving the judgment hall he cried out, with the very words that represent the foolish virgin’s dilemma when they recognize they did not obtain the oil.

Toen Judas het geld teruggaf, zijn verraad beleed aan Kajafas en vervolgens aan Christus, ging hij heen om zich te verhangen. Toen hij de rechtszaal verliet, riep hij uit, met juist die woorden die het dilemma van de dwaze maagd weergeven wanneer zij beseft dat zij de olie niet verkregen heeft.

> “Judas saw that his entreaties were in vain, and he rushed from the hall exclaiming, It is too late! It is too late! He felt that he could not live to see Jesus crucified, and in despair went out and hanged himself.” Desire of Ages, 722.

> „Judas zag dat zijn smeekbeden tevergeefs waren, en hij snelde de zaal uit, uitroepend: Het is te laat! Het is te laat! Hij voelde dat hij niet kon leven om Jezus gekruisigd te zien, en in wanhoop ging hij heen en hing zich op.” The Desire of Ages, 722.

Judas illustrates a false Midnight Cry message as “rushed from the hall exclaiming, It is too late! It is too late!” The message always manifest two classes of worshippers, and just as in Millerite history the foolish virgins carry on after the true Midnight Cry message arrives with a false message. Thus, in Millerite history we have the movement that elected William Miller as the leader, while rejecting the third angel’s message and opposing the little flock that followed Christ into the Most Holy Place.

Judas illustreert een valse Middernachtsroepboodschap als iemand die „haastig de zaal uitstormde en uitriep: Het is te laat! Het is te laat!” De boodschap openbaart steeds twee klassen van aanbidders, en evenals in de Milleritische geschiedenis gingen de dwaze maagden, nadat de ware Middernachtsroepboodschap was aangekomen, voort met een valse boodschap. Zo hebben wij in de Milleritische geschiedenis de beweging die William Miller tot leider verkoos, terwijl zij de boodschap van de derde engel verwierp en zich verzette tegen de kleine kudde die Christus volgde in het Allerheiligste.

> “My mind was carried to the future, when the signal will be given. ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Review and Herald, February 11, 1896.

> „Mijn geest werd naar de toekomst gevoerd, wanneer het teken zal worden gegeven. ‘Zie, de Bruidegom komt; gaat uit Hem tegemoet.’ Maar sommigen zullen hebben getalmd om de olie te verkrijgen voor het bijvullen van hun lampen, en te laat zullen zij ontdekken dat het karakter, dat door de olie wordt voorgesteld, niet overdraagbaar is.” Review and Herald, 11 februari 1896.

The third waymark of the hidden history, represents judgment and is represented by the last letter of the Hebrew alphabet. The letter is “Tav,” and when written it is shaped as a cross. The cross represents judgment.

De derde wegmarkering van de verborgen geschiedenis stelt het oordeel voor en wordt voorgesteld door de laatste letter van het Hebreeuwse alfabet. Deze letter is de „Tav”, en wanneer zij wordt geschreven, heeft zij de vorm van een kruis. Het kruis stelt het oordeel voor.

From the first disappointment in Millerite history until the Midnight Cry, or from the letter alpha until the thirteenth letter there is a waymark representing a period of time, which is identified as the tarrying time in the parable of the ten virgins, a tarrying time that is also in Habakkuk chapter two. From the Midnight Cry, or the thirteenth letter of rebellion unto the great disappointment, the last letter of the alphabet there is also a period of time which was called the “seventh month movement,” not because it lasted seven months, but because the message of the Midnight Cry identified that Christ would come on the tenth day of the seventh month of the Jewish calendar, which was the Day of Atonement.

Vanaf de eerste teleurstelling in de Milleritische geschiedenis tot aan de Middernachtsroep, of van de letter alfa tot aan de dertiende letter, is er een wegmerk dat een tijdsperiode vertegenwoordigt, die wordt aangeduid als de vertoeftijd in de gelijkenis van de tien maagden, een vertoeftijd die ook voorkomt in Habakuk hoofdstuk twee. Vanaf de Middernachtsroep, of de dertiende letter van opstand, tot aan de grote teleurstelling, de laatste letter van het alfabet, is er eveneens een tijdsperiode die de „zevende-maandsbeweging” werd genoemd, niet omdat zij zeven maanden duurde, maar omdat de boodschap van de Middernachtsroep aangaf dat Christus zou komen op de tiende dag van de zevende maand van de Joodse kalender, hetgeen de Grote Verzoendag was.

The context for the narrative from John chapter fourteen until chapter eighteen begins in a period of time that typifies the seventh month movement of Millerite history. The burden of the narrative the gospel of John is to prepare the disciples for the coming crisis of the cross (the letter ‘Tav’). Christ therefore identifies that from His death until He ascends to His Father and returns would be for His disciples a period of sorrow, uncertainty and disappointment. As with the prophetic characteristics of all the first disappointments that are represented in the testimony of the reform lines, the disappointment involves a condition that is brought about by a disregard of a previously revealed important truth. Christ’s death on the cross was and is an important truth and He had told the disciples directly that He would be crucified and resurrected, but the crisis was so great, so overwhelming, that they forgot what they should have remembered.

De context van het relaas vanaf Johannes hoofdstuk veertien tot en met hoofdstuk achttien begint in een tijdsperiode die een voorafschaduwing vormt van de beweging van de zevende maand in de Milleritische geschiedenis. De strekking van het relaas in het evangelie van Johannes is de discipelen voor te bereiden op de komende crisis van het kruis (de letter ‘Tav’). Christus maakt derhalve duidelijk dat de tijd vanaf Zijn dood totdat Hij tot Zijn Vader opvaart en terugkeert, voor Zijn discipelen een periode van droefheid, onzekerheid en teleurstelling zou zijn. Zoals bij de profetische kenmerken van alle eerste teleurstellingen die in het getuigenis van de reformlijnen worden voorgesteld, houdt de teleurstelling een toestand in die wordt teweeggebracht door het veronachtzamen van een tevoren geopenbaarde belangrijke waarheid. Christus’ dood aan het kruis was en is een belangrijke waarheid, en Hij had de discipelen rechtstreeks gezegd dat Hij gekruisigd en opgewekt zou worden, maar de crisis was zo groot, zo overweldigend, dat zij vergaten wat zij hadden moeten gedenken.

> “When Christ, the Hope of Israel, was hung upon the cross and was lifted up as He told Nicodemus He would be, the disciples’ hope died with Jesus. They could not explain the matter. They could not understand all that Christ had told them about it beforehand.” Faith and Works, 63.

> ‘Toen Christus, de Hoop van Israël, aan het kruis werd gehangen en werd verhoogd, zoals Hij Nicodemus had gezegd dat Hij verhoogd zou worden, stierf de hoop van de discipelen met Jezus. Zij konden de zaak niet verklaren. Zij konden niet alles begrijpen wat Christus hun daarover tevoren had gezegd.’ Faith and Works, 63.

The burden of the entire narrative in the four chapters of John we are addressing was Jesus preparing His disciples for the period of disappointment they would experience beginning at the midnight arrest of Jesus, until He returned from ascending to His Father. In the four chapters of John, that period of time when Christ was away from the disciples represents a tarrying time. Historically that period of time, which I am identifying as a tarrying time took place after the crisis of the cross. In the four chapters we are preparing to consider, they prophetically represent the tarrying time that begins with the first disappointment, not after the great disappointment of the cross.

De strekking van het gehele relaas in de vier hoofdstukken van Johannes die wij behandelen, was dat Jezus Zijn discipelen voorbereidde op de periode van teleurstelling die zij zouden ervaren vanaf de middernachtelijke arrestatie van Jezus, totdat Hij terugkeerde van Zijn opgaan naar Zijn Vader. In de vier hoofdstukken van Johannes stelt die tijdsperiode waarin Christus van de discipelen afwezig was een vertoeftijd voor. Historisch gezien vond die tijdsperiode, die ik als een vertoeftijd aanduid, plaats na de crisis van het kruis. In de vier hoofdstukken die wij ons gereedmaken te beschouwen, vertegenwoordigen zij profetisch de vertoeftijd die met de eerste teleurstelling begint, niet na de grote teleurstelling van het kruis.

Why am I suggesting that the last disappointment that Christ was preparing His disciples for, was typifying the first disappointment which in Christ’s reform line was the death of Lazarus? This question needs to be resolved before we can see the narrative in the four chapters of John in the light which upholds the truths that are now being unsealed in connection with the hidden history of the seven thunders.

Waarom suggereer ik dat de laatste teleurstelling waarop Christus Zijn discipelen voorbereidde, een voorafbeelding was van de eerste teleurstelling, die in de hervormingslijn van Christus de dood van Lazarus was? Deze vraag moet worden opgelost voordat wij het verhaal in de vier hoofdstukken van Johannes kunnen zien in het licht dat de waarheden ondersteunt die nu worden ontzegeld in verband met de verborgen geschiedenis van de zeven donderslagen.

In the history of Christ, the period of time between the death and resurrection of Lazarus aligns with the tarrying time. Christ then goes to Jerusalem for His triumphal entry. Christ in John fourteen is speaking to His disciples during the history of what would be the seventh month movement that began when the tarrying time had already ended at the arrival of the message of the Midnight Cry that initiated the movement of the seventh month.

In de geschiedenis van Christus komt de tijdsperiode tussen de dood en de opstanding van Lazarus overeen met de vertoeftijd. Daarna gaat Christus naar Jeruzalem voor Zijn triomfantelijke intocht. Christus spreekt in Johannes veertien tot Zijn discipelen binnen de geschiedenis van wat de beweging van de zevende maand zou zijn, die begon toen de vertoeftijd reeds was geëindigd bij de komst van de boodschap van de Middernachtsroep, die de beweging van de zevende maand in gang zette.

To understand how the Hebrew word “truth” confirms the identification of the hidden history that has been unsealed from the symbolic history of the seven thunders requires some careful analysis of the message Christ was then giving to his disciples in John chapter fourteen through chapter seventeen. An example of the waymark of the great disappointment being employed to illustrate the waymark of the first disappointment can be recognized by the experience of the disciples on the road to Emmaus.

Om te begrijpen hoe het Hebreeuwse woord „waarheid” de identificatie bevestigt van de verborgen geschiedenis die is ontzegeld vanuit de symbolische geschiedenis van de zeven donderslagen, is een zorgvuldige analyse vereist van de boodschap die Christus toen aan zijn discipelen gaf in Johannes hoofdstuk veertien tot en met hoofdstuk zeventien. Een voorbeeld van de wijze waarop het wegmerk van de grote teleurstelling wordt gebruikt om het wegmerk van de eerste teleurstelling te illustreren, kan worden herkend in de ervaring van de discipelen op de weg naar Emmaüs.

What ended the tarrying time in Millerite history was the correction of the previously failed prediction of 1843. The work of Samuel Snow in developing the message that ushered in the seventh month movement that concluded with the Great Disappointment can be historically tracked, by following Samuel Snow’s growth in understanding through his published writings and his public presentations that lead up to the Exeter camp meeting. The inspired commentary approaches that development differently than simply the historical development of Snow’s ultimate message. Sister White informs us that the message was recognized when the Lord removed His hand from a mistake in the figures upon Habakkuk’s 1843 chart.

Wat in de Milleritische geschiedenis een einde maakte aan de vertoeftijd, was de correctie van de eerder mislukt gebleken voorspelling van 1843. Het werk van Samuel Snow bij het ontwikkelen van de boodschap die de beweging van de zevende maand inleidde en uitmondde in de Grote Teleurstelling, kan historisch worden gevolgd door Snows groei in inzicht na te gaan in zijn gepubliceerde geschriften en zijn openbare voordrachten die aan de kampbijeenkomst te Exeter voorafgingen. Het geïnspireerde commentaar benadert die ontwikkeling anders dan louter als de historische ontwikkeling van Snows uiteindelijke boodschap. Zuster White deelt ons mee dat de boodschap werd herkend toen de Heer Zijn hand wegnam van een vergissing in de berekeningen op Habakuks kaart van 1843.

> “I saw the people of God joyful in expectation, looking for their Lord. But God designed to prove them. His hand covered a mistake in the reckoning of the prophetic periods. Those who were looking for their Lord did not discover this mistake, and the most learned men who opposed the time also failed to see it. God designed that His people should meet with a disappointment. The time passed, and those who had looked with joyful expectation for their Saviour were sad and disheartened, while those who had not loved the appearing of Jesus, but embraced the message through fear, were pleased that He did not come at the time of expectation. Their profession had not affected the heart and purified the life. The passing of the time was well calculated to reveal such hearts. They were the first to turn and ridicule the sorrowful, disappointed ones who really loved the appearing of their Saviour. I saw the wisdom of God in proving His people and giving them a searching test to discover those who would shrink and turn back in the hour of trial.

> „Ik zag het volk van God blij in verwachting, uitziend naar hun Heer. Maar God had beschikt hen te beproeven. Zijn hand bedekte een vergissing in de berekening van de profetische perioden. Degenen die uitzagen naar hun Heer, ontdekten deze vergissing niet, en ook de meest geleerde mannen die zich tegen de tijd keerden, zagen haar niet. God had beschikt dat Zijn volk een teleurstelling zou ondervinden. De tijd verstreek, en zij die met blijde verwachting naar hun Heiland hadden uitgezien, waren bedroefd en ontmoedigd, terwijl zij die de verschijning van Jezus niet hadden liefgehad, maar de boodschap uit vrees hadden aangenomen, tevreden waren dat Hij niet was gekomen op de verwachte tijd. Hun belijdenis had het hart niet geraakt en het leven niet gereinigd. Het voorbijgaan van de tijd was uitnemend geschikt om zulke harten te openbaren. Zij waren de eersten om zich af te keren en de bedroefde, teleurgestelden te bespotten die de verschijning van hun Heiland werkelijk liefhadden. Ik zag de wijsheid van God in het beproeven van Zijn volk en hun een diepgaand onderzoekende toets te geven om hen te ontdekken die in het uur van beproeving zouden terugdeinzen en zich afkeren.״

> “Jesus and all the heavenly host looked with sympathy and love upon those who had with sweet expectation longed to see Him whom their souls loved. Angels were hovering around them, to sustain them in the hour of their trial. Those who had neglected to receive the heavenly message were left in darkness, and God’s anger was kindled against them, because they would not receive the light which He had sent them from heaven. Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844. Light from the Word of God shone upon their position, and they discovered a tarrying time—‘Though it [the vision] tarry, wait for it.’ In their love for Christ’s immediate coming, they had overlooked the tarrying of the vision, which was calculated to manifest the true waiting ones. Again they had a point of time. Yet I saw that many of them could not rise above their severe disappointment to possess that degree of zeal and energy which had marked their faith in 1843.

> „Jezus en de gehele hemelse heerschare zagen met medelijden en liefde neer op hen die met zoete verwachting hadden verlangd Hem te zien Die hun zielen liefhadden. Engelen zweefden om hen heen om hen staande te houden in het uur van hun beproeving. Degenen die hadden nagelaten de hemelse boodschap te aanvaarden, werden in duisternis achtergelaten, en Gods toorn ontbrandde tegen hen, omdat zij het licht niet wilden aannemen dat Hij hun uit de hemel had gezonden. Die getrouwe, teleurgestelde mensen, die niet konden begrijpen waarom hun Heere niet kwam, werden niet in duisternis gelaten. Opnieuw werden zij naar hun Bijbels geleid om de profetische perioden te onderzoeken. De hand des Heeren werd van de cijfers weggenomen, en de vergissing werd verklaard. Zij zagen dat de profetische perioden tot 1844 reikten, en dat hetzelfde bewijs dat zij hadden aangevoerd om te tonen dat de profetische perioden in 1843 eindigden, bewees dat zij in 1844 zouden aflopen. Licht uit het Woord van God scheen op hun toestand, en zij ontdekten een vertoeftijd — ‘Al vertoeft zij [het gezicht], verbeid haar.’ In hun liefde voor de onmiddellijke komst van Christus hadden zij het vertoeven van het gezicht over het hoofd gezien, dat ertoe diende de waarlijk wachtenden te openbaren. Opnieuw hadden zij een tijdstip. Toch zag ik dat velen van hen zich niet boven hun zware teleurstelling konden verheffen om die mate van ijver en kracht te bezitten die hun geloof in 1843 had gekenmerkt.״

> “Satan and his angels triumphed over them, and those who would not receive the message congratulated themselves upon their farseeing judgment and wisdom in not receiving the delusion, as they called it. They did not realize that they were rejecting the counsel of God against themselves, and were working in union with Satan and his angels to perplex God’s people, who were living out the heaven-sent message.

> “Satan en zijn engelen triomfeerden over hen, en zij die de boodschap niet wilden aannemen, feliciteerden zichzelf met hun vooruitziend oordeel en wijsheid doordat zij de misleiding, zoals zij haar noemden, niet hadden aangenomen. Zij beseften niet dat zij de raad Gods tegen zichzelf verwierpen en in vereniging met Satan en zijn engelen werkten om Gods volk in verwarring te brengen, dat de uit de hemel gezonden boodschap beleefde.”

> “The believers in this message were oppressed in the churches. For a time, those who would not receive the message were restrained by fear from acting out the sentiments of their hearts; but the passing of the time revealed their true feelings. They wished to silence the testimony which the waiting ones felt compelled to bear, that the prophetic periods extended to 1844. With clearness the believers explained their mistake and gave the reasons why they expected their Lord in 1844. Their opposers could bring no arguments against the powerful reasons offered. Yet the anger of the churches was kindled; they were determined not to listen to evidence, and to shut the testimony out of the churches, so the others could not hear it. Those who dared not withhold from others the light which God had given them, were shut out of the churches; but Jesus was with them, and they were joyful in the light of His countenance. They were prepared to receive the message of the second angel.” Early Writings, 235–237.

> “De gelovigen in deze boodschap werden in de kerken onderdrukt. Een tijdlang werden degenen die de boodschap niet wilden aannemen, door vrees ervan weerhouden de gevoelens van hun hart in daden om te zetten; maar het verstrijken van de tijd openbaarde hun ware gezindheid. Zij wensten het getuigenis het zwijgen op te leggen dat de wachtenden zich gedrongen voelden te geven, namelijk dat de profetische perioden zich uitstrekten tot 1844. Met duidelijkheid legden de gelovigen hun vergissing uit en gaven zij de redenen waarom zij hun Heer in 1844 verwachtten. Hun tegenstanders konden geen argumenten inbrengen tegen de krachtige redenen die waren aangevoerd. Toch ontbrandde de toorn van de kerken; zij waren vastbesloten niet naar bewijsmateriaal te luisteren en het getuigenis uit de kerken te weren, opdat de anderen het niet zouden kunnen horen. Degenen die het niet waagden het licht dat God hun gegeven had aan anderen te onthouden, werden uit de kerken gesloten; maar Jezus was met hen, en zij verheugden zich in het licht van Zijn aangezicht. Zij waren bereid de boodschap van de tweede engel te ontvangen.” Early Writings, 235–237.

The history just set forth describes, among other things the experience of July 18, 2020, yet the point I wish you to consider is that the understanding that is represented by the message of the Midnight Cry as given by Samuel Snow at the Exeter camp meeting is represented not by the historical work of Snow, but by the action of the Lord’s hand. His hand had covered a mistake and it was when He removed His hand that the Millerites could then understand their disappointment, and also understand that they had been in the period represented as the tarrying time.

De zojuist uiteengezette geschiedenis beschrijft onder andere de ervaring van 18 juli 2020, maar het punt waarop ik u wil wijzen, is dat het begrip dat wordt voorgesteld door de boodschap van de Middernachtsroep, zoals die door Samuel Snow werd gebracht op de kampbijeenkomst te Exeter, niet wordt voorgesteld door het historische werk van Snow, maar door het handelen van de hand des Heren. Zijn hand had een vergissing bedekt, en toen Hij Zijn hand wegnam, konden de Millerieten hun teleurstelling begrijpen en ook verstaan dat zij zich in de periode bevonden die werd voorgesteld als de vertoeftijd.

The removing of His hand is a vital element of the disciples who were on the road to Emmaus. It typifies the end of the period known as the tarrying time and concludes with the understanding that is represented by the Midnight Cry message. Yet the illustration of Emmaus took place after the cross, which represents the Great Disappointment, not the first disappointment of the death of Lazarus.

Het wegnemen van Zijn hand is een wezenlijk element met betrekking tot de discipelen die op weg waren naar Emmaüs. Het is een type van het einde van de periode die bekendstaat als de vertoeftijd en mondt uit in het begrip dat wordt weergegeven door de boodschap van de Middernachtsroep. Toch vond de illustratie van Emmaüs plaats na het kruis, dat de Grote Teleurstelling vertegenwoordigt, niet de eerste teleurstelling bij de dood van Lazarus.

> And, behold, two of them went that same day to a village called Emmaus, which was from Jerusalem about threescore furlongs. And they talked together of all these things which had happened. And it came to pass, that, while they communed together and reasoned, Jesus himself drew near, and went with them. But their eyes were holden that they should not know him. And he said unto them, What manner of communications are these that ye have one to another, as ye walk, and are sad? Luke 24:13–16.

> En zie, twee van hen gingen op diezelfde dag naar een dorp, Emmaüs geheten, dat ongeveer zestig stadiën van Jeruzalem verwijderd was. En zij spraken met elkander over al deze dingen die gebeurd waren. En het geschiedde, terwijl zij met elkander spraken en overlegden, dat Jezus Zelf naderbij kwam en met hen meeging. Maar hun ogen werden verhinderd, zodat zij Hem niet herkenden. En Hij zei tot hen: Wat zijn dit voor gesprekken die gij al wandelende met elkander voert en waarom zijt gij bedroefd? Lukas 24:13–16.

The word “eyes” in the passage represents vision, more than the actual organ of the eye. The word “holden” means strength. The disciples were unable to understand the vision of the cross for Christ had covered their ability to see the prophetic vision of the cross. Christ’s hand is a symbol of His strength. The sadness Jesus identified represented their great disappointment. After further discussion by the disappointed disciples, Christ began to speak.

Het woord „ogen” in de passage duidt op visie, meer dan op het eigenlijke orgaan van het oog. Het woord „tegengehouden” betekent kracht. De discipelen waren niet in staat het gezicht van het kruis te begrijpen, want Christus had hun vermogen om het profetische gezicht van het kruis te zien, bedekt. De hand van Christus is een symbool van Zijn kracht. De droefheid die Jezus opmerkte, stond voor hun grote teleurstelling. Na verdere bespreking door de teleurgestelde discipelen begon Christus te spreken.

> Then he said unto them, O fools, and slow of heart to believe all that the prophets have spoken: Ought not Christ to have suffered these things, and to enter into his glory? And beginning at Moses and all the prophets, he expounded unto them in all the scriptures the things concerning himself. And they drew nigh unto the village, whither they went: and he made as though he would have gone further. But they constrained him, saying, Abide with us: for it is toward evening, and the day is far spent. And he went in to tarry with them. Luke 24:25–29.

> Toen zei Hij tot hen: O onverstandigen en tragen van hart om te geloven al wat de profeten gesproken hebben! Moest de Christus dit niet lijden en zo in Zijn heerlijkheid ingaan? En begonnen hebbende bij Mozes en al de profeten, legde Hij hun in al de Schriften uit wat op Hem betrekking had. En zij naderden het dorp waarheen zij op weg waren; en Hij deed alsof Hij verder wilde gaan. Maar zij drongen bij Hem aan en zeiden: Blijf bij ons, want het is tegen de avond en de dag is reeds ver gevorderd. En Hij ging binnen om bij hen te blijven. Lukas 24:25–29.

Jesus instructed the disciples by employing the “historicist” methodology of biblical interpretation bringing the prophetic lines from Moses onward through sacred history to identify the history of the cross. Jesus used the lines of past prophetic history, which represent the old paths and the methodology of line upon line to instruct the disappointed disciples. When He appeared to travel on without them, they constrained him to come in and tarry with them. They were in the tarrying time, and Christ was about to remove His hand from their eyes. When His hand was removed the tarrying time would end, and as they rushed through the darkness back to Jerusalem and the eleven disciples, they typified the speed of the transmission of the message of the Midnight Cry.

Jezus onderwees de discipelen door gebruik te maken van de „historicistische” methode van bijbeluitleg, waarbij Hij de profetische lijnen vanaf Mozes door de heilige geschiedenis heen volgde om de geschiedenis van het kruis te identificeren. Jezus gebruikte de lijnen van de vroegere profetische geschiedenis, die de oude paden en de methode van regel op regel vertegenwoordigen, om de teleurgestelde discipelen te onderrichten. Toen Hij scheen verder te willen reizen zonder hen, drongen zij er bij Hem op aan binnen te komen en bij hen te verblijven. Zij bevonden zich in de vertoeftijd, en Christus stond op het punt Zijn hand van hun ogen weg te nemen. Wanneer Zijn hand werd weggenomen, zou de vertoeftijd eindigen, en toen zij zich door de duisternis terug naar Jeruzalem en de elf discipelen haastten, waren zij een voorafbeelding van de snelheid waarmee de boodschap van de Middernachtsroep werd overgebracht.

> And it came to pass, as he sat at meat with them, he took bread, and blessed it, and brake, and gave to them. And their eyes were opened, and they knew him; and he vanished out of their sight. Luke 24:31.

> En het geschiedde, toen Hij met hen aanzat, dat Hij het brood nam, het zegende, het brak en hun gaf. Toen werden hun ogen geopend, en zij herkenden Hem; en Hij verdween uit hun gezicht. Lukas 24:31.

Jesus removed His hand that had been holding their understanding of the prophetic vision and when he did so, they knew him. Jesus had brought them the message of the Midnight Cry and they received it while eating, for each message must be eaten. They immediately rushed “like a tidal wave across the land” to tell the eleven disciples.

Jezus trok Zijn hand terug, die hun begrip van het profetische visioen had vastgehouden, en toen Hij dat deed, herkenden zij Hem. Jezus had hun de boodschap van de Middernachtsroep gebracht, en zij ontvingen die tijdens het eten, want iedere boodschap moet worden gegeten. Onmiddellijk snelden zij „als een vloedgolf over het land” voort om het aan de elf discipelen te vertellen.

> And they said one to another, Did not our heart burn within us, while he talked with us by the way, and while he opened to us the scriptures? And they rose up the same hour, and returned to Jerusalem, and found the eleven gathered together, and them that were with them, Saying, The Lord is risen indeed, and hath appeared to Simon. And they told what things were done in the way, and how he was known of them in breaking of bread. And as they thus spake, Jesus himself stood in the midst of them, and saith unto them, Peace be unto you. But they were terrified and affrighted, and supposed that they had seen a spirit. And he said unto them, Why are ye troubled? and why do thoughts arise in your hearts? Behold my hands and my feet, that it is I myself: handle me, and see; for a spirit hath not flesh and bones, as ye see me have. And when he had thus spoken, he showed them his hands and his feet. And while they yet believed not for joy, and wondered, he said unto them, Have ye here any meat? And they gave him a piece of a broiled fish, and of an honeycomb. And he took it, and did eat before them. And he said unto them, These are the words which I spake unto you, while I was yet with you, that all things must be fulfilled, which were written in the law of Moses, and in the prophets, and in the psalms, concerning me. Then opened he their understanding, that they might understand the scriptures. Luke 24:32–45.

> En zij zeiden tot elkander: Was ons hart niet brandende in ons, toen Hij tot ons sprak onderweg en toen Hij ons de Schriften opende? En zij stonden op in datzelfde uur en keerden terug naar Jeruzalem, en vonden de elven bijeenvergaderd, en hen die met hen waren, die zeiden: De Heere is waarlijk opgestaan en is aan Simon verschenen. En zij vertelden wat er onderweg geschied was, en hoe Hij hun bekend was geworden bij het breken van het brood. En terwijl zij hierover spraken, stond Jezus Zelf in hun midden en zei tot hen: Vrede zij u. Maar zij werden verschrikt en zeer bevreesd, en meenden dat zij een geest zagen. En Hij zei tot hen: Waarom zijt gij ontsteld, en waarom komen er overleggingen op in uw harten? Zie Mijn handen en Mijn voeten, dat Ik het Zelf ben; tast Mij aan en zie, want een geest heeft geen vlees en beenderen, zoals gij ziet dat Ik heb. En nadat Hij dit gezegd had, toonde Hij hun Zijn handen en Zijn voeten. En terwijl zij het van blijdschap nog niet geloofden en zich verwonderden, zei Hij tot hen: Hebt gij hier iets te eten? En zij gaven Hem een stuk van een gebraden vis en van een honingraat. En Hij nam het en at het voor hun ogen op. En Hij zei tot hen: Dit zijn de woorden die Ik tot u sprak, toen Ik nog bij u was, dat alles vervuld moest worden wat over Mij geschreven is in de wet van Mozes, en in de profeten, en in de psalmen. Toen opende Hij hun verstand, opdat zij de Schriften zouden verstaan. Lukas 24:32–45.

Just as with the disciples on the road to Emmaus, Jesus presents the message with the past sacred histories of the Bible to explain the history of His death and resurrection, and He did so by giving them an example of eating. God’s people must eat the message. In their uncertainty and sorrow, Jesus brings the tarrying time that took place from His death until His resurrection, ascension and return to a close by opening their understanding to the present truth message that was based upon the sacred histories of the past being brought together line upon line.

Zoals bij de discipelen op de weg naar Emmaüs, brengt Jezus de boodschap vanuit de heilige geschiedenissen van het verleden in de Bijbel om de geschiedenis van Zijn dood en opstanding te verklaren, en Hij deed dit door hun een voorbeeld van eten te geven. Gods volk moet de boodschap eten. In hun onzekerheid en droefheid brengt Jezus de vertoeftijd die plaatsvond vanaf Zijn dood tot aan Zijn opstanding, hemelvaart en wederkomst tot een einde door hun verstand te openen voor de boodschap van de tegenwoordige waarheid, die gegrond was op de heilige geschiedenissen van het verleden die regel op regel werden samengebracht.

Therefore, the two disciples on the road to Emmaus (representing the second angel that is joined and empowered by the message of the Midnight Cry) identify the tarrying time that followed the cross as the tarrying time that preceded the Midnight Cry. The disciple’s disappointment therefore represents the first disappointment in the prophetic line, not the great disappointment.

Daarom duiden de twee discipelen op de weg naar Emmaüs (die de tweede engel voorstellen, welke zich voegt bij en bekrachtigd wordt door de boodschap van de Middernachtsroep) de vertoeftijd die op het kruis volgde aan als de vertoeftijd die aan de Middernachtsroep voorafging. De teleurstelling van de discipelen stelt daarom de eerste teleurstelling in de profetische lijn voor, niet de grote teleurstelling.

The story of Emmaus is then repeated with the disappointed eleven disciples. Jesus joins them, instructs them of the fulfillment of the prophetic word through the methodology of “historicism” and then opens their understanding, while eating. The beginning of the story identifies the end of the story. Jesus then sets forth a third witness to the fact that the disappointment of the cross can be prophetically applied to the first disappointment. He provides the third witness to the structure of the history by telling them to tarry in Jerusalem until they receive power from on high.

Het verhaal van Emmaüs wordt vervolgens herhaald met de teleurgestelde elf discipelen. Jezus voegt Zich bij hen, onderwijst hun de vervulling van het profetische woord door middel van de methode van het „historicism” en opent vervolgens, terwijl Hij met hen eet, hun verstand. Het begin van het verhaal duidt het einde van het verhaal aan. Jezus stelt daarna een derde getuigenis voor van het feit dat de teleurstelling van het kruis profetisch kan worden toegepast op de eerste teleurstelling. Hij verschaft het derde getuigenis voor de structuur van de geschiedenis door hun te zeggen in Jeruzalem te blijven totdat zij kracht uit den hoge ontvangen.

> And said unto them, Thus it is written, and thus it behoved Christ to suffer, and to rise from the dead the third day: And that repentance and remission of sins should be preached in his name among all nations, beginning at Jerusalem. And ye are witnesses of these things. And, behold, I send the promise of my Father upon you: but tarry ye in the city of Jerusalem, until ye be endued with power from on high. And he led them out as far as to Bethany, and he lifted up his hands, and blessed them. And it came to pass, while he blessed them, he was parted from them, and carried up into heaven. And they worshipped him, and returned to Jerusalem with great joy: And were continually in the temple, praising and blessing God. Amen. Luke 24:46–53.

> En Hij zei tot hen: Aldus is er geschreven, en aldus moest de Christus lijden en op de derde dag uit de doden opstaan; en dat in Zijn Naam bekering en vergeving van zonden gepredikt zou worden onder alle volken, te beginnen bij Jeruzalem. En gij zijt getuigen van deze dingen. En zie, Ik zend de belofte van Mijn Vader op u; maar blijft gij in de stad Jeruzalem, totdat gij met kracht uit den hoge bekleed zult worden. En Hij leidde hen naar buiten tot bij Bethanië, en Hij hief Zijn handen op en zegende hen. En het geschiedde, terwijl Hij hen zegende, dat Hij van hen scheidde en opgenomen werd in de hemel. En zij aanbaden Hem en keerden met grote blijdschap terug naar Jeruzalem; en zij waren voortdurend in de tempel, God prijzende en lovende. Amen. Lukas 24:46–53.

The illustration of the disciples on the road to Emmaus identifies a tarrying time that began at His death until He was resurrected and ascended to His Father. The tarrying time ended for the disciples of Emmaus when the message of the events of the cross was established by the methodology of bringing the lines of past sacred histories together, line upon line. Then the message was carried by the disciples as fast as they possibly could carry it. Then Jesus meets with the eleven disciples, once again the eating of a meal is referenced, line upon line is used to prove the message, and as with the disciples of Emmaus He then opens their understanding and departs. But not before he identifies the history of tarrying in Jerusalem until the tarrying time concludes with the arrival of the Holy Spirit on Pentecost.

De illustratie van de discipelen op de weg naar Emmaüs duidt op een vertoeftijd die begon bij Zijn dood en duurde totdat Hij werd opgewekt en opvoer naar Zijn Vader. De vertoeftijd eindigde voor de discipelen van Emmaüs toen de boodschap van de gebeurtenissen van het kruis werd bevestigd door de methodologie waarbij de lijnen van vroegere heilige geschiedenissen bijeen werden gebracht, regel op regel. Vervolgens werd de boodschap door de discipelen uitgedragen zo snel als zij haar maar konden overbrengen. Daarna ontmoet Jezus de elf discipelen; opnieuw wordt er verwezen naar het eten van een maaltijd, wordt regel op regel gebruikt om de boodschap te bewijzen, en evenals bij de discipelen van Emmaüs opent Hij vervolgens hun verstand en vertrekt. Maar niet voordat Hij de geschiedenis van het vertoeven in Jeruzalem aanwijst, totdat de vertoeftijd ten einde komt met de komst van de Heilige Geest op Pinksteren.

When Jesus told His disciples to tarry in Jerusalem, it was the end of the story of the road to Emmaus. The beginning of the story represented a disappointment, followed by a tarrying time, followed by a revelation of truth representing the message of the Midnight Cry. That revelation of truth was accomplished when Christ removed His hand, that had been “holden” the eyes of the disciples. That is the beginning of the story, and the middle of the story is repeated with the same story when Christ removed the disappointment from the eleven disciples by revealing Himself and opening their understanding of His Word. Then a last witness of the identical prophetic structure that begins with the first disappointment not the great disappointment.

Toen Jezus Zijn discipelen opdroeg in Jeruzalem te blijven, was dat het einde van het verhaal van de weg naar Emmaüs. Het begin van het verhaal vertegenwoordigde een teleurstelling, gevolgd door een tijd van blijven, gevolgd door een openbaring van waarheid die de boodschap van de Middernachtsroep voorstelt. Die openbaring van waarheid werd tot stand gebracht toen Christus Zijn hand wegnam, die de ogen van de discipelen „weerhouden” had. Dat is het begin van het verhaal, en het middendeel van het verhaal wordt met hetzelfde verhaal herhaald wanneer Christus de teleurstelling van de elf discipelen wegnam door Zichzelf aan hen te openbaren en hun verstand voor Zijn Woord te openen. Vervolgens komt een laatste getuigenis van dezelfde profetische structuur, die begint met de eerste teleurstelling, niet met de grote teleurstelling.

The history from Emmaus to Pentecost provides three witnesses of the first disappointment, the tarrying time and the Midnight Cry, yet the actual disappointment that is the waymark at the beginning of each of the three witnesses was actually the second disappointment, not the first. Recognizing that the waymark that is the Great Disappointment in Millerite history is used to illustrate the first disappointment in Millerite history is essential in understanding the narrative we find in the four chapters of John that take place between the eating that took place at the last supper and the arrest at midnight in the garden of Gethsemane. It is worth recognizing that when Jesus appeared to the eleven disciples and ate with them, he asked, “Why are ye troubled? and why do thoughts arise in your hearts?”

De geschiedenis van Emmaüs tot Pinksteren levert drie getuigen van de eerste teleurstelling, de vertoeftijd en de Middernachtsroep; toch was de werkelijke teleurstelling die het baken vormt aan het begin van elk van de drie getuigen, in werkelijkheid de tweede teleurstelling en niet de eerste. Het erkennen dat het baken dat in de Milleritische geschiedenis de Grote Teleurstelling is, wordt gebruikt om de eerste teleurstelling in de Milleritische geschiedenis te illustreren, is wezenlijk om het relaas te begrijpen dat wij aantreffen in de vier hoofdstukken van Johannes die zich afspelen tussen het eten dat plaatsvond bij het laatste avondmaal en de arrestatie te middernacht in de hof van Gethsémané. Het is de moeite waard te onderkennen dat toen Jezus aan de elf discipelen verscheen en met hen at, Hij vroeg: “Waarom zijt gij ontroerd? en waarom komen overleggingen op in uw harten?”

Just after he had eaten the last supper in the book of John, the passage we are going to consider begins with the words of Christ telling them, “Let not your hearts be troubled.” Within five days, they had forgotten that very command. Chapter fourteen through chapter seventeen of John’s gospel represents the first disappointment of July 18, 2020, that ushers in a tarrying time, leading to the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before probation closes, and represents the message of the Midnight Cry. That message ushers in a period of time that has been typified by the seventh month movement and is also typified by the Emmaus disciples’ sprint to Jerusalem in the dead of night. That history is what is represented by the three Hebrew letters that were employed by Christ to represent Himself as the “Truth.”

Vlak nadat Hij in het boek Johannes het laatste avondmaal had gegeten, begint de passage die wij zullen beschouwen met de woorden van Christus tot hen: „Laat uw hart niet verontrust worden.” Binnen vijf dagen waren zij juist dat gebod vergeten. Hoofdstuk veertien tot en met hoofdstuk zeventien van het Evangelie van Johannes vertegenwoordigt de eerste teleurstelling van 18 juli 2020, die een vertoeftijd inluidt, leidend tot de Openbaring van Jezus Christus die kort vóór het sluiten van de genadetijd wordt ontzegeld, en vertegenwoordigt de boodschap van de Middernachtsroep. Die boodschap luidt een tijdsperiode in die is getypeerd door de beweging van de zevende maand en ook wordt getypeerd door de nachtelijke sprint van de Emmaüsgangers naar Jeruzalem. Die geschiedenis is wat wordt voorgesteld door de drie Hebreeuwse letters die door Christus werden gebruikt om Zichzelf voor te stellen als de „Waarheid”.

It is in the narrative of these four chapters of John where we find not only the work of the Holy Spirit being identified as the same steps of that very word, but also where the best evidence to uphold the claims that are now being made that the final fulfillment of the message of the Midnight Cry is now being progressively presented at the Exeter camp meeting from the twelfth of August to the seventeenth. When the message is finally recognized by the waiting saints, the world will be plunged into the crisis of the Sunday law as those messengers take the final warning message of the “last days” to a dying world.

Het is in het verhalende geheel van deze vier hoofdstukken van Johannes dat wij niet alleen het werk van de Heilige Geest herkennen als dezelfde opeenvolgende stappen van juist dat woord, maar ook waar wij het krachtigste bewijs vinden ter ondersteuning van de beweringen die thans worden gedaan, namelijk dat de uiteindelijke vervulling van de boodschap van de Middernachtsroep nu geleidelijk wordt ontvouwd op de kampbijeenkomst te Exeter, van de twaalfde augustus tot de zeventiende. Wanneer de boodschap uiteindelijk door de wachtende heiligen wordt erkend, zal de wereld in de crisis van de zondagswet worden gestort, terwijl die boodschappers de laatste waarschuwingsboodschap van de „laatste dagen” brengen aan een stervende wereld.

Back to Articles