Article

# Elijah - Number Eleven

Elia - Nummer Elf

The First Mistake

De eerste vergissing

Author

Jeff Pippenger

Published

October 15, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The rebellion of Aaron’s golden calf at the beginning of ancient Israel, prophetically aligns with the rebellion of Jeroboam at the beginning of the ten tribes of the northern kingdom of Ephraim. These sacred histories typify the rebellion of Adventism in 1863.

De opstand van Aarons gouden kalf aan het begin van het oude Israël stemt profetisch overeen met de opstand van Jerobeam aan het begin van de tien stammen van het noordelijke koninkrijk Efraïm. Deze heilige geschiedenissen zijn een voorafbeelding van de opstand van het adventisme in 1863.

There are of course other witnesses to 1863, but Aaron and king Jeroboam provide witnesses that lay over the top of the history of 1863, and all those histories illustrate the movement of the one hundred and forty-four thousand, which is the Protestant horn, not only during the final days of the sixth kingdom of Bible prophecy, but all the way to the close of probation. Those histories also address the parallel history of the Republican horn in the sixth kingdom.

Er zijn natuurlijk ook andere getuigen voor 1863, maar Aäron en koning Jerobeam verschaffen getuigenissen die over de geschiedenis van 1863 heen liggen, en al die geschiedenissen beelden de beweging van de honderdvierenveertigduizend uit, namelijk de protestantse hoorn, niet alleen gedurende de laatste dagen van het zesde koninkrijk van de Bijbelse profetie, maar helemaal tot aan het einde van de genadetijd. Die geschiedenissen behandelen ook de parallelle geschiedenis van de Republikeinse hoorn in het zesde koninkrijk.

It is generally a very difficult truth for those that believe, that the Seventh-day Adventist church is God’s remnant people at the end of the world. That belief is our first mistake. There is no biblical evidence that the Laodicean church represents the people that are lifted up as an ensign during the Sunday law crisis. Our first mistake is accepting the false premise that this is so. The ensign at the end of the world is made up of those who were cast out by the members of the synagogue of Satan.

Het is over het algemeen een zeer moeilijke waarheid voor hen die geloven, dat de Kerk van de Zevendedagsadventisten Gods overblijfselvolk is aan het einde van de wereld. Dat geloof is onze eerste vergissing. Er is geen bijbels bewijs dat de Laodiceaanse gemeente de mensen vertegenwoordigt die tijdens de zondagwetcrisis als een banier worden opgericht. Onze eerste vergissing is het aanvaarden van het valse uitgangspunt dat dit zo is. De banier aan het einde van de wereld bestaat uit hen die werden uitgeworpen door de leden van de synagoge van Satan.

> And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:12.

> En Hij zal een banier oprichten voor de volken, en de verdrevenen van Israël bijeenbrengen, en de verstrooiden van Juda verzamelen uit de vier hoeken der aarde. Jesaja 11:12.

It is Laodicean Adventists that cast out those that are to be the ensign.

Het zijn de Laodiceïsche adventisten die hen uitwerpen die tot banier zullen zijn.

> Hear the word of the Lord, ye that tremble at his word; Your brethren that hated you, that cast you out for my name’s sake, said, Let the Lord be glorified: but he shall appear to your joy, and they shall be ashamed. Isaiah 66:5.

> Hoort het woord des HEEREN, gij die beeft voor Zijn woord; Uw broeders, die u haatten, die u verstieten om Mijns Naams wil, zeiden: Laat de HEERE verheerlijkt worden; maar Hij zal verschijnen tot uw blijdschap, en zij zullen beschaamd worden. Jesaja 66:5.

Those that are the ensign get cast out for the “name” of Christ. The name that produces the hatred is Alpha and Omega, for the principle of Alpha and Omega is what clearly identifies who the Seventh-day Adventist church represents in Bible prophecy. The parable of the ten virgins represents Adventism.

Zij die het vaandel zijn, worden uitgeworpen om de „naam” van Christus. De naam die de haat voortbrengt is Alfa en Omega, want het beginsel van Alfa en Omega is wat duidelijk vaststelt wie de Zevende-dags Adventkerk in de Bijbelprofetie vertegenwoordigt. De gelijkenis van de tien maagden stelt het adventisme voor.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> „De gelijkenis van de tien maagden in Mattheüs 25 beeldt eveneens de ervaring van het adventvolk uit.” The Great Controversy, 393.

The parable was fulfilled at the beginning of Adventism and it is fulfilled again to the very letter at the end.

De gelijkenis werd vervuld aan het begin van het adventisme en wordt aan het einde opnieuw tot op de letter vervuld.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> „Ik word vaak verwezen naar de gelijkenis van de tien maagden, van wie er vijf wijs waren en vijf dwaas. Deze gelijkenis is en zal tot op de letter vervuld worden, want zij heeft een bijzondere toepassing op deze tijd en is, evenals de boodschap van de derde engel, vervuld en zal tot aan het einde der tijden tegenwoordige waarheid blijven.” Review and Herald, 19 augustus 1890.

The foolish virgins that wake up and recognize they have no oil are the Laodiceans.

De dwaze maagden die ontwaken en erkennen dat zij geen olie hebben, zijn de Laodicenzen.

> “The state of the Church represented by the foolish virgins, is also spoken of as the Laodicean state.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “De toestand van de Kerk, voorgesteld door de dwaze maagden, wordt ook aangeduid als de Laodiceese toestand.” Review and Herald, 19 augustus 1890.

The struggle of the wise virgins, represented also as the Philadelphian church, is with a church that claims to be Jews, but they are not.

De strijd van de wijze maagden, die ook wordt voorgesteld als de gemeente van Filadelfia, is met een kerk die beweert Joden te zijn, maar zij zijn het niet.

> Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Revelation 3:9.

> Zie, Ik zal hen geven uit de synagoge van de satan, die zeggen dat zij Joden zijn en het niet zijn, maar liegen; zie, Ik zal maken dat zij zullen komen en zich neerbuigen aan uw voeten, en erkennen dat Ik u heb liefgehad. Openbaring 3:9.

Sister White addresses this verse in the very first publication after the great disappointment.

Zuster White behandelt dit vers in de allereerste publicatie na de grote teleurstelling.

> “You think, that those who worship before the saint’s feet, (Revelation 3:9), will at last be saved. Here I must differ with you; for God shew me that this class were professed Adventists, who had fallen away, and ‘crucified to themselves the Son of God afresh, and put him to an open shame.’ And in the ‘hour of temptation,’ which is yet to come, to show out every one’s true character, they will know that they are forever lost; and overwhelmed with anguish of spirit, they will bow at the saint’s feet.” Word to the Little Flock, 12.

> „U meent dat degenen die aanbidden aan de voeten van de heiligen (Openbaring 3:9), ten slotte behouden zullen worden. Hier moet ik van u verschillen; want God toonde mij dat deze klasse belijdende adventisten waren, die afgevallen waren en ‘voor zichzelf de Zoon van God opnieuw kruisigen en Hem openlijk te schande maken’. En in het ‘uur der verzoeking’, dat nog komen moet om ieders ware karakter aan het licht te brengen, zullen zij weten dat zij voor eeuwig verloren zijn; en, overweldigd door zielsangst, zullen zij zich neerbuigen aan de voeten van de heiligen.” Word to the Little Flock, 12.

In Isaiah chapter five the song of the vineyard, which Christ later employed is mentioned for the first time.

In Jesaja hoofdstuk vijf wordt voor het eerst het lied van de wijngaard vermeld, waarvan Christus zich later bediende.

> Now will I sing to my wellbeloved a song of my beloved touching his vineyard. My wellbeloved hath a vineyard in a very fruitful hill: And he fenced it, and gathered out the stones thereof, and planted it with the choicest vine, and built a tower in the midst of it, and also made a winepress therein: and he looked that it should bring forth grapes, and it brought forth wild grapes. And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt me and my vineyard. What could have been done more to my vineyard, that I have not done in it? wherefore, when I looked that it should bring forth grapes, brought it forth wild grapes? Isaiah 5:1–4.

> Nu wil ik voor mijn Welbeminde zingen, een lied van mijn Geliefde aangaande Zijn wijngaard. Mijn Welbeminde heeft een wijngaard op een zeer vruchtbare heuvel. En Hij omheinde die, en zuiverde hem van stenen, en beplantte hem met de edelste wijnstok; en Hij bouwde een toren in het midden daarvan, en hieuw ook een wijnpers daarin uit; en Hij verwachtte dat hij druiven zou voortbrengen, maar hij bracht wilde druiven voort. En nu dan, inwoners van Jeruzalem en mannen van Juda, oordeelt toch tussen Mij en Mijn wijngaard. Wat kon er nog meer aan Mijn wijngaard gedaan worden, dat Ik er niet aan gedaan heb? Waarom heeft hij, toen Ik verwachtte dat hij druiven zou voortbrengen, wilde druiven voortgebracht? Jesaja 5:1–4.

The parable whether in the Old Testament or the New identifies God’s church as being rejected by God for refusing to bring forth the fruits they were raised up to produce. In Isaiah five, at the conclusion of the parable, the punishment of the vineyard is identified, while also promising to lift up an ensign to the nations. Clearly the vineyard is not the ensign.

De gelijkenis, hetzij in het Oude Testament, hetzij in het Nieuwe, duidt Gods kerk aan als door God verworpen omdat zij weigerde de vruchten voort te brengen waartoe zij was opgericht. In Jesaja vijf wordt aan het slot van de gelijkenis de bestraffing van de wijngaard aangeduid, terwijl tevens wordt beloofd een banier voor de volken op te heffen. Het is duidelijk dat de wijngaard niet de banier is.

> Therefore is the anger of the Lord kindled against his people, and he hath stretched forth his hand against them, and hath smitten them: and the hills did tremble, and their carcases were torn in the midst of the streets. For all this his anger is not turned away, but his hand is stretched out still. And he will lift up an ensign to the nations from far, and will hiss unto them from the end of the earth: and, behold, they shall come with speed swiftly. Isaiah 5:25, 26.

> Daarom is de toorn des HEEREN ontstoken tegen Zijn volk, en Hij heeft Zijn hand tegen hen uitgestrekt en hen geslagen; en de heuvelen beefden, en hun lijken lagen verscheurd midden op de straten. Om dit alles is Zijn toorn niet afgewend, maar Zijn hand is nog uitgestrekt. En Hij zal een banier opheffen voor de volken van verre, en Hij zal hun toefluiten van het einde der aarde; en zie, zij zullen met haast, ijlings komen. Jesaja 5:25, 26.

When Jesus later sang the song as a parable His conclusion was just as decisive.

Toen Jezus later het lied als een gelijkenis zong, was Zijn conclusie even beslissend.

> Hear another parable: There was a certain householder, which planted a vineyard, and hedged it round about, and digged a winepress in it, and built a tower, and let it out to husbandmen, and went into a far country: And when the time of the fruit drew near, he sent his servants to the husbandmen, that they might receive the fruits of it. And the husbandmen took his servants, and beat one, and killed another, and stoned another. Again, he sent other servants more than the first: and they did unto them likewise. But last of all he sent unto them his son, saying, They will reverence my son. But when the husbandmen saw the son, they said among themselves, This is the heir; come, let us kill him, and let us seize on his inheritance. And they caught him, and cast him out of the vineyard, and slew him. When the lord therefore of the vineyard cometh, what will he do unto those husbandmen? They say unto him, He will miserably destroy those wicked men, and will let out his vineyard unto other husbandmen, which shall render him the fruits in their seasons. Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder. And when the chief priests and Pharisees had heard his parables, they perceived that he spake of them. Matthew 21:33–45.

> Hoort een andere gelijkenis: Er was een zeker heer des huizes, die een wijngaard plantte, en er een omheining omheen zette, en daarin een wijnpersbak groef, en een toren bouwde, en hem verhuurde aan landlieden, en naar een ver land reisde. En toen de tijd der vruchten naderde, zond hij zijn dienstknechten tot de landlieden, opdat zij de vruchten daarvan in ontvangst zouden nemen. Maar de landlieden grepen zijn dienstknechten, sloegen de één, doodden een ander en stenigden weer een ander. Opnieuw zond hij andere dienstknechten, meer dan de eersten; en zij deden hun evenzo. Maar ten slotte zond hij zijn zoon tot hen en zei: Zij zullen mijn zoon ontzien. Toen echter de landlieden de zoon zagen, zeiden zij onder elkaar: Dit is de erfgenaam; komt, laten wij hem doden en zijn erfenis in bezit nemen. En zij grepen hem, wierpen hem buiten de wijngaard en doodden hem. Wanneer dan de heer van de wijngaard komt, wat zal hij met die landlieden doen? Zij zeiden tot Hem: Hij zal die boze mensen een ellendig einde doen nemen, en zijn wijngaard verhuren aan andere landlieden, die hem de vruchten op hun tijd zullen afdragen. Jezus zei tot hen: Hebt gij nooit in de Schriften gelezen: De steen die de bouwlieden verworpen hebben, die is geworden tot een hoofd des hoeks; dit is van de Heere geschied, en het is wonderlijk in onze ogen? Daarom zeg Ik u: Het Koninkrijk Gods zal van u weggenomen en aan een volk gegeven worden dat de vruchten daarvan voortbrengt. En wie op deze steen valt, zal verbrijzeld worden; maar op wie hij valt, die zal hij vermorzelen. En toen de overpriesters en Farizeeën zijn gelijkenissen gehoord hadden, bemerkten zij dat Hij over hen sprak. Mattheüs 21:33–45.

The Laodicean Seventh-day Adventist church is not the ensign that is lifted up. The vineyard in the last days that has been typified by ancient Israel is the Laodicean Seventh-day Adventist church, but there will be a nation that brings forth the fruit which qualifies as the first fruits, which is what the one hundred and forty-four thousand are.

De Laodiceïsche Kerk van de Zevende-dags Adventisten is niet de banier die omhooggeheven wordt. De wijngaard in de laatste dagen, die door het oude Israël is voorafgebeeld, is de Laodiceïsche Kerk van de Zevende-dags Adventisten, maar er zal een volk zijn dat de vrucht voortbrengt die als eerstelingen kwalificeert; dat is wat de honderdvierenveertigduizend zijn.

> These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.

> Dezen zijn het die zich met vrouwen niet bevlekt hebben; want zij zijn maagden. Dezen zijn het die het Lam volgen, waar het ook heengaat. Dezen zijn het die uit de mensen verlost zijn, als eerstelingen voor God en voor het Lam. Openbaring 14:4.

As an ensign they will be employed by the Householder to bring in the final harvest. The Laodicean Seventh-day Adventist church is the vineyard who rejected the foundation stone of Moses’ seven times. From that point on it was a progressive descent into greater and greater darkness. The ensign shall be “a root of Jesse.” The root of Jesse, or David represents the very last truth Jesus presented to the quibbling Jews of His history. It is a symbol of the principle of Alpha and Omega, which the unfaithful husbandmen of both ancient and modern Israel refuse to understand.

Als een banier zullen zij door de Heer des huizes worden aangewend om de laatste oogst binnen te halen. De Laodiceaanse Kerk der Zevende-dags Adventisten is de wijngaard die de hoeksteen van Mozes’ zeven tijden heeft verworpen. Vanaf dat punt was het een geleidelijke afdaling in steeds diepere duisternis. De banier zal „een wortel van Isaï” zijn. De wortel van Isaï, of David, vertegenwoordigt de allerlaatste waarheid die Jezus aan de twistzieke Joden van Zijn geschiedenis voorhield. Het is een symbool van het beginsel van Alfa en Omega, dat de ontrouwe pachters van zowel het oude als het moderne Israël weigeren te begrijpen.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. Isaiah 11:10.

> En te dien dage zal er een wortel van Isaï zijn, die tot een banier der volken zal staan; naar Hem zullen de heidenen vragen, en Zijn rust zal heerlijk zijn. Jesaja 11:10.

Sister White and James White clearly identify that by 1856 the movement had become Laodicea, so when does she identify that it ever accepted the message to the Laodiceans? She never did. Our first mistake is accepting the claim that the Seventh-day Adventist church has been a victorious church as she went through history. It is quite the opposite. If we accept that first mistaken premise, our eyes are closed to prophetic facts that teach otherwise. For instance, Sister White repeatedly identifies that the history of ancient literal Israel illustrates the experience and history of modern spiritual Israel. Often when she references ancient Israel as the example for modern Israel, she simultaneously quotes the apostle Paul’s classic statement of the same fact.

Zuster White en James White geven duidelijk aan dat de beweging tegen 1856 Laodicea was geworden; wanneer geeft zij dan aan dat zij ooit de boodschap aan de Laodicenzen heeft aangenomen? Nooit. Onze eerste vergissing is de bewering te aanvaarden dat de Kerk van de Zevende-dags Adventisten in de loop van haar geschiedenis een overwinnende kerk is geweest. Het tegendeel is veeleer waar. Indien wij die eerste onjuiste premisse aanvaarden, worden onze ogen gesloten voor profetische feiten die iets anders leren. Zo wijst Zuster White er herhaaldelijk op dat de geschiedenis van het oude, letterlijke Israël de ervaring en geschiedenis van het moderne, geestelijke Israël illustreert. Vaak citeert zij, wanneer zij naar het oude Israël verwijst als het voorbeeld voor het moderne Israël, gelijktijdig de klassieke uitspraak van de apostel Paulus over hetzelfde feit.

> Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:11.

> Al deze dingen nu zijn hun overkomen tot voorbeelden; en zij zijn beschreven tot waarschuwing voor ons, op wie het einde der eeuwen gekomen is. 1 Korinthiërs 10:11.

The apostle Paul in verse eleven is summarizing the previous ten verses.

De apostel Paulus geeft in vers elf een samenvatting van de voorgaande tien verzen.

> Moreover, brethren, I would not that ye should be ignorant, how that all our fathers were under the cloud, and all passed through the sea; And were all baptized unto Moses in the cloud and in the sea; And did all eat the same spiritual meat; And did all drink the same spiritual drink: for they drank of that spiritual Rock that followed them: and that Rock was Christ. But with many of them God was not well pleased: for they were overthrown in the wilderness. Now these things were our examples, to the intent we should not lust after evil things, as they also lusted. Neither be ye idolaters, as were some of them; as it is written, The people sat down to eat and drink, and rose up to play. Neither let us commit fornication, as some of them committed, and fell in one day three and twenty thousand. Neither let us tempt Christ, as some of them also tempted, and were destroyed of serpents. Neither murmur ye, as some of them also murmured, and were destroyed of the destroyer. 1 Corinthians 10:1–10.

> Voorts, broeders, ik wil niet dat gij onwetend zijt, dat onze vaderen allen onder de wolk waren, en allen door de zee zijn gegaan; en allen in Mozes gedoopt zijn in de wolk en in de zee; en allen hetzelfde geestelijke voedsel hebben gegeten; en allen dezelfde geestelijke drank hebben gedronken; want zij dronken uit de geestelijke Rots die hen volgde; en die Rots was Christus. Maar in het merendeel van hen heeft God geen welbehagen gehad; want zij zijn neergeveld in de woestijn. En deze dingen zijn geschied ons tot voorbeelden, opdat wij geen begeerte zouden hebben naar kwade dingen, zoals ook zij begeerd hebben. Wordt ook geen afgodendienaars, zoals sommigen van hen, gelijk geschreven staat: Het volk ging zitten om te eten en te drinken, en stond op om te spelen. Laten wij ook geen hoererij bedrijven, zoals sommigen van hen bedreven hebben, en op één dag vielen er drieëntwintigduizend. Laten wij ook Christus niet verzoeken, zoals ook sommigen van hen Hem verzocht hebben, en door de slangen omgebracht zijn. Mort ook niet, zoals ook sommigen van hen gemord hebben, en omgebracht zijn door de verderver. 1 Korinthiërs 10:1–10.

Paul and Sister White do not use ancient Israel as an example of a victorious and righteous people. Quite the opposite. Paul summarizes those first ten verses, in verse eleven, and then in the next verse states the lesson that the history of ancient Israel is to convey to those who will see.

Paulus en zuster White gebruiken het oude Israël niet als een voorbeeld van een overwinnend en rechtvaardig volk. Integendeel. Paulus vat die eerste tien verzen samen in vers elf en noemt vervolgens in het daaropvolgende vers de les die de geschiedenis van het oude Israël moet overbrengen aan hen die zullen zien.

> Wherefore let him that thinketh he standeth take heed lest he fall. 1 Corinthians 10:12.

> Daarom, laat hij die meent te staan, toezien dat hij niet valle. 1 Korinthiërs 10:12.

Ancient Israel provides an example of a people that were called of God, led of God, fulfilled the prophecies of God and rebelled against God every step of the way, and ultimately crucified the Creator of heaven and earth! Adventists have no problem admitting these facts about ancient Israel, but rarely do they allow the intended warning to break through their Laodicean blindness. They may quote the passages where Sister White identifies the church as the apple of God’s eye, and it is, but God’s love for His people does not throw a cloak over their actual condition. Those who He loves He rebukes and chastens. As much as God’s church is the apple of God’s eye, Jesus very plainly summarized His relationship with that apple, His apple.

Het oude Israël vormt een voorbeeld van een volk dat door God geroepen werd, door God geleid werd, de profetieën van God vervulde en zich bij elke stap tegen God verzette, en uiteindelijk de Schepper van hemel en aarde kruisigde! Adventisten hebben er geen moeite mee deze feiten over het oude Israël toe te geven, maar zelden laten zij de bedoelde waarschuwing doorbreken in hun Laodiceïsche blindheid. Zij mogen de passages aanhalen waarin Zuster White de kerk aanduidt als Gods oogappel, en dat is zij ook, maar Gods liefde voor Zijn volk werpt geen dekmantel over hun werkelijke toestand. Wie Hij liefheeft, bestraft en tuchtigt Hij. Hoezeer Gods kerk ook Gods oogappel is, Jezus vatte Zijn verhouding tot die appel, Zijn appel, zeer duidelijk samen.

> O Jerusalem, Jerusalem, which killest the prophets, and stonest them that are sent unto thee; how often would I have gathered thy children together, as a hen doth gather her brood under her wings, and ye would not! Behold, your house is left unto you desolate: and verily I say unto you, Ye shall not see me, until the time come when ye shall say, Blessed is he that cometh in the name of the Lord. Luke 13:34, 35.

> O Jeruzalem, Jeruzalem, dat de profeten doodt en stenigt wie tot u gezonden zijn; hoe menigmaal heb Ik uw kinderen willen bijeenvergaderen, zoals een hen haar kuikens onder haar vleugels bijeenbrengt, en gij hebt niet gewild! Zie, uw huis wordt aan u woest overgelaten; en voorwaar, Ik zeg u: Gij zult Mij niet zien, totdat de tijd komt dat gij zult zeggen: Gezegend is Hij die komt in de naam des Heeren. Lukas 13:34, 35.

The questions should be asked, “Does Jesus truly illustrate the end with the beginning? Does ancient Israel actually illustrate modern Israel?” The problem with ancient Israel throughout their history was that they believed that their heritage proved they were God’s people, and therefore that they could not be anything, but God’s people. That is why in Jeremiah’s day they professed to be the temple of the Lord.

De vragen dienen gesteld te worden: „Illustreert Jezus werkelijk het einde door het begin? Illustreert het oude Israël daadwerkelijk het moderne Israël?” Het probleem met het oude Israël gedurende heel zijn geschiedenis was dat zij geloofden dat hun afkomst bewees dat zij Gods volk waren, en daarom dat zij niets anders konden zijn dan Gods volk. Daarom beleed men in de dagen van Jeremia dat men de tempel des HEEREN was.

> The word that came to Jeremiah from the Lord, saying, Stand in the gate of the Lord’s house, and proclaim there this word, and say, Hear the word of the Lord, all ye of Judah, that enter in at these gates to worship the Lord. Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel, Amend your ways and your doings, and I will cause you to dwell in this place. Trust ye not in lying words, saying, The temple of the Lord, The temple of the Lord, The temple of the Lord, are these. Jeremiah 7:1–4.

> Het woord dat van de HEERE tot Jeremia kwam, luidende: Ga staan in de poort van het huis des HEEREN en roep daar dit woord uit, en zeg: Hoort het woord des HEEREN, gij allen van Juda, die door deze poorten binnengaat om de HEERE te aanbidden. Zo zegt de HEERE der heerscharen, de God van Israël: Betert uw wegen en uw daden, en Ik zal u in deze plaats doen wonen. Vertrouwt niet op leugenachtige woorden, zeggende: De tempel des HEEREN, de tempel des HEEREN, de tempel des HEEREN zijn deze. Jeremia 7:1–4.

This very same delusion was also emphasized by John the Baptist.

Dezezelfde misleiding werd ook door Johannes de Doper benadrukt.

> And were baptized of him in Jordan, confessing their sins. But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Bring forth therefore fruits meet for repentance: And think not to say within yourselves, We have Abraham to our father: for I say unto you, that God is able of these stones to raise up children unto Abraham. And now also the ax is laid unto the root of the trees: therefore every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. Matthew 3:6–10.

> en zij werden door hem in de Jordaan gedoopt, terwijl zij hun zonden beleden. Maar toen hij vele van de Farizeeën en Sadduceeën tot zijn doop zag komen, zei hij tot hen: Adderengebroed, wie heeft u aangewezen te vluchten voor de toekomende toorn? Breng dan vruchten voort, de bekering waardig; en denk niet bij uzelf te zeggen: Wij hebben Abraham tot vader; want ik zeg u dat God bij machte is uit deze stenen Abraham kinderen te verwekken. En ook is de bijl reeds aan de wortel van de bomen gelegd; daarom wordt iedere boom die geen goede vrucht voortbrengt, omgehouwen en in het vuur geworpen. Mattheüs 3:6–10.

The very same misguided understanding within Adventism that is symbolized by the expression “The temple of the Lord, are we,” and that we are Abraham’s spiritual “seed” is the primary manifestation of the blindness of Laodicea.

Juist hetzelfde misleide begrip binnen het adventisme, dat wordt gesymboliseerd door de uitdrukking „De tempel des HEEREN zijn wij” en door de gedachte dat wij Abrahams geestelijk „zaad” zijn, is de voornaamste openbaring van de blindheid van Laodicea.

> “God sends messengers to tell His people what they must be and do in order to obey His laws of righteousness, which if a man do, he shall also live in them. They are to love God supremely, having no other gods before Him; and they are to love their neighbor as themselves, doing to him as they would wish him to do to them.

> “God zendt boodschappers om Zijn volk mee te delen wat het moet zijn en doen om Zijn wetten van gerechtigheid te gehoorzamen, welke, indien een mens die doet, hij ook daarin zal leven. Zij moeten God boven alles liefhebben en geen andere goden vóór Hem hebben; en zij moeten hun naaste liefhebben als zichzelf, hem doende zoals zij wensen dat hij hun doet.

> “Not one tittle of God’s holy law is to be treated lightly or disrespectfully. Those who transgress a ‘Thus saith the Lord,’ stand under the banner of the prince of darkness, in rebellion against their Maker and their Redeemer. They claim the promises given to the obedient, saying, The temple of the Lord, the temple of the Lord are we, while they dishonor God by misrepresenting His character, by doing the very things He has told them not to do. They set up a standard which God has not given. Their example is misleading, their influence corrupting. They are not lights in the world, for they do not follow the principles of righteousness.

> “Niet één jota van Gods heilige wet mag lichtvaardig of oneerbiedig worden behandeld. Zij die een ‘Zo zegt de Heere’ overtreden, staan onder de banier van de vorst der duisternis, in opstand tegen hun Maker en hun Verlosser. Zij eigenen zich de beloften toe die aan de gehoorzamen zijn gegeven, en zeggen: De tempel des Heeren, de tempel des Heeren zijn wij, terwijl zij God onteren door Zijn karakter verkeerd voor te stellen, door juist die dingen te doen waarvan Hij hun heeft gezegd dat zij die niet moeten doen. Zij richten een maatstaf op die God niet heeft gegeven. Hun voorbeeld is misleidend, hun invloed verderfelijk. Zij zijn geen lichten in de wereld, want zij volgen de beginselen der gerechtigheid niet.”

> “Men cannot show greater treachery toward God than by disregarding the light He sends them. Those who do this mislead the ignorant, for they set up false waymarks. They are continually perverting pure principles. . . .

> „Mensen kunnen geen grotere ontrouw jegens God tonen dan door het licht dat Hij hun zendt te veronachtzamen. Zij die dit doen, misleiden de onwetenden, want zij richten valse wegwijzers op. Voortdurend verdraaien zij zuivere beginselen....“

> “In the words of Holy Writ we are plainly told why desolation came upon the Jewish nation. They had great light, rich blessings, and wonderful prosperity. But they proved unfaithful to their trust. They did not care faithfully for the Lord’s vineyard, or render Him the fruits thereof. They acted as though there were no God, and therefore calamity overtook them.” Manuscript Releases, volume 14, 343–345.

> “In de woorden van de Heilige Schrift wordt ons duidelijk gezegd waarom verwoesting over het Joodse volk kwam. Zij hadden groot licht, rijke zegeningen en wonderbare voorspoed. Maar zij bleken ontrouw aan het hun toevertrouwde. Zij droegen niet getrouw zorg voor de wijngaard des Heren en brachten Hem daarvan de vruchten niet voort. Zij handelden alsof er geen God was, en daarom trof het onheil hen.” Manuscript Releases, deel 14, 343–345.

Israel believed that because they had been chosen by God in the beginning of their history, they would always be His chosen people. Worse yet, they also believed that because they were His chosen people He would honor them, in spite of the fact that they refused to honor Him. Prophetically, they were His chosen people, until they were divorced, but they were never the people God had desired them to be. The righteousness of the chosen people is not determined on who they might think they are. Ancient Israel is the primary example of the Seventh-day Adventist church, but when the false premise is accepted that they represent the one hundred and forty-four thousand at the end of the world, the blindness of Laodicea is manifested, as was ancient Israel’s. Adventism believes and teaches that they are the remnant people of God at the end of the world, in spite of the clear evidence to the contrary.

Israël geloofde dat, omdat het aan het begin van zijn geschiedenis door God was uitverkoren, het altijd Zijn uitverkoren volk zou blijven. Erger nog, het geloofde ook dat, omdat het Zijn uitverkoren volk was, Hij het zou eren, ondanks het feit dat het weigerde Hem te eren. In profetische zin waren zij Zijn uitverkoren volk, totdat zij werden verstoten, maar zij zijn nooit het volk geweest dat God had verlangd dat zij zouden zijn. De gerechtigheid van het uitverkoren volk wordt niet bepaald door wie zij wellicht menen te zijn. Het oude Israël is het voornaamste voorbeeld van de Kerk der Zevende-dags Adventisten, maar wanneer het valse uitgangspunt wordt aanvaard dat zij de honderd vierenveertigduizend aan het einde van de wereld vertegenwoordigen, wordt de blindheid van Laodicea geopenbaard, evenals die van het oude Israël. Het adventisme gelooft en leert dat het Gods overblijfselvolk aan het einde van de wereld is, ondanks het duidelijke bewijs van het tegendeel.

The nearer we get to the close of probation the more serious and straight the message to the Laodicean people must become. If that false premise is not set aside for the truth, then the examples of Aaron, Jeroboam and 1863 are hidden under the cloak of tradition and custom. It is too near to the close of probation, to hide under that cloak any longer.

Hoe dichter wij het einde van de genadetijd naderen, des te ernstiger en rechtstreekser moet de boodschap aan het volk van Laodicea worden. Indien die valse premisse niet terzijde wordt gesteld ten gunste van de waarheid, dan worden de voorbeelden van Aäron, Jerobeam en 1863 verborgen onder de dekmantel van traditie en gewoonte. Wij zijn te dicht bij het einde van de genadetijd gekomen om ons nog langer onder die dekmantel te verbergen.

> And this is the condemnation, that light is come into the world, and men loved darkness rather than light, because their deeds were evil. For every one that doeth evil hateth the light, neither cometh to the light, lest his deeds should be reproved. John 3:19, 20.

> En dit is het oordeel, dat het licht in de wereld gekomen is, en de mensen de duisternis liever hebben gehad dan het licht, omdat hun werken boos waren. Want een ieder die kwaad doet, haat het licht en komt niet tot het licht, opdat zijn werken niet bestraft worden. Johannes 3:19, 20.

The history of the apostasies of Adventism has been tracked in God’s prophetic Word. It is a prophetic reality. The first proof of this is ancient Israel. Ancient Israel is a history of continued and escalating apostasy, and yet the Bible and Spirit of Prophecy teach that ancient Israel typifies modern Israel. Sad as this is, it has never been more important to understand this truth as at this present time. What is being unsealed with the Revelation of Jesus Christ is the fact that Adventism’s history as the Protestant horn runs parallel with the history of the Republican horn. Both horns provide a second witness for each other, and to refuse to correctly see one of the witnesses, simultaneously prevents the other witness from being recognized.

De geschiedenis van de afvalligheden van het adventisme is in Gods profetisch Woord vastgelegd. Het is een profetische werkelijkheid. Het eerste bewijs hiervan is het oude Israël. Het oude Israël is een geschiedenis van voortdurende en toenemende afvalligheid, en toch leren de Bijbel en de Geest der Profetie dat het oude Israël een type is van het moderne Israël. Hoe droevig dit ook is, het is nog nooit zo belangrijk geweest deze waarheid te begrijpen als juist in de tegenwoordige tijd. Wat met de Openbaring van Jezus Christus wordt ontzegeld, is het feit dat de geschiedenis van het adventisme als de protestantse hoorn parallel loopt met de geschiedenis van de republikeinse hoorn. Beide horens verschaffen voor elkaar een tweede getuige, en te weigeren een van de getuigen op de juiste wijze te zien, verhindert tegelijkertijd dat de andere getuige wordt herkend.

The lines of Aaron, Jeroboam and 1863 identify the beginning of modern spiritual Israel, and in so doing they also identify the beginning of the Republican horn. The third angel’s message is a warning against receiving the mark of the beast. It is the United States that first passes a Sunday law and then forces the entire world to do the same.

De lijnen van Aäron, Jerobeam en 1863 markeren het begin van het moderne geestelijke Israël, en daardoor markeren zij tevens het begin van de Republikeinse hoorn. De boodschap van de derde engel is een waarschuwing tegen het ontvangen van het merkteken van het beest. Het zijn de Verenigde Staten die eerst een zondagwet uitvaardigen en vervolgens de gehele wereld dwingen hetzelfde te doen.

> “Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.

> „Buitenlandse naties zullen het voorbeeld van de Verenigde Staten volgen. Hoewel zij het voortouw neemt, zal toch dezelfde crisis over ons volk komen in alle delen van de wereld.” Testimonies, deel 6, 395.

The prophetic truths connected with the Sunday law crisis cannot be separated from the work of the United States. The earth beast of Revelation thirteen is the sixth kingdom of Bible prophecy, that reigns for seventy prophetic years according to Isaiah twenty-three. It is the earth beast that has two horns. The truths associated with the relationship of those two horns are now being unsealed, but only to those who choose to understand that Jesus accomplishes the unsealing of the Revelation of Jesus Christ by employing the beginning of a thing to illustrate the end of a thing.

De profetische waarheden die verband houden met de crisis van de zondagswet kunnen niet worden gescheiden van het werk van de Verenigde Staten. Het aardbeest van Openbaring dertien is het zesde koninkrijk van de Bijbelse profetie, dat volgens Jesaja drieëntwintig zeventig profetische jaren regeert. Het is het aardbeest dat twee horens heeft. De waarheden die verbonden zijn met de verhouding tussen die twee horens worden nu ontsloten, maar alleen voor hen die ervoor kiezen te begrijpen dat Jezus de ontsluiting van de Openbaring van Jezus Christus volbrengt door het begin van een zaak te gebruiken om het einde van een zaak te illustreren.

The United States began as the sixth kingdom of Bible prophecy in 1798, and over the next sixty-five years, the two horns that would go through history together were placed into a setting that could be recognized, but only by those who are willing to see. The sixty-five years that are set forth in Isaiah chapter seven, began in 742 BC and ended in 677 BC. From 1798 until 1863 those years were repeated. Those sixty-five years identify a process of crisis in both horns.

De Verenigde Staten begonnen in 1798 als het zesde koninkrijk van de Bijbelse profetie, en gedurende de daaropvolgende vijfenzestig jaar werden de twee horens die samen door de geschiedenis zouden gaan, in een kader geplaatst dat herkenbaar kon worden, maar alleen voor hen die bereid zijn te zien. De vijfenzestig jaar die in Jesaja hoofdstuk zeven worden uiteengezet, begonnen in 742 v.Chr. en eindigden in 677 v.Chr. Van 1798 tot 1863 werden die jaren herhaald. Die vijfenzestig jaar duiden een proces van crisis aan in beide horens.

By 1863, the beginning period of the prophetic “days of one king” of Isaiah twenty-three had concluded, and in so doing it established the prophetic waymarks of the ending period of “the days of one king.” The ending of Isaiah twenty-three’s symbolic seventy is illustrated by the first sixty-five years. 1863 until the time of the end in 1989, is the period of the Laodicean Adventist church, that began from the Millerite movement and ends at the movement of the one hundred and forty-four thousand. In order to understand the period at the end, we must understand the period at the beginning. Adventism cannot do this, for its beginning is marked by its rejection of the oath of Moses, which identifies the very sixty-five years which represents Adventism’s and the United States’ beginning and ending.

Tegen 1863 was de aanvangsperiode van de profetische „dagen van één koning” uit Jesaja drieëntwintig ten einde gekomen, en daarmee werden de profetische wegmerken van de eindperiode van „de dagen van één koning” vastgesteld. Het einde van de symbolische zeventig van Jesaja drieëntwintig wordt geïllustreerd door de eerste vijfenzestig jaar. De periode van 1863 tot de tijd van het einde in 1989 is de periode van de Laodiceaanse Adventkerk, die begon vanuit de Milleritische beweging en eindigt bij de beweging van de honderd vierenveertigduizend. Om de periode aan het einde te begrijpen, moeten wij de periode aan het begin begrijpen. Het adventisme kan dit niet, want zijn begin wordt gekenmerkt door zijn verwerping van de eed van Mozes, die juist de vijfenzestig jaar identificeert die het begin en het einde van het adventisme en van de Verenigde Staten vertegenwoordigen.

For this reason, and this is a reason of high importance, this article has attempted to establish one prophetic fact that is now being unsealed by the Lion of the tribe of Judah. The fact is that if you are unwilling to recognize that the Seventh-day Adventist church has always been in the Laodicean condition, then you are logically unable to rightly divide the history of Adventism, and without rightly dividing the history of Adventism you are incapable of rightly identifying the horn of Republicanism.

Om deze reden, en dit is een reden van groot gewicht, heeft dit artikel getracht één profetisch feit vast te stellen dat thans door de Leeuw uit de stam van Juda wordt ontzegeld. Het feit is dat, indien u niet bereid bent te erkennen dat de Zevende-dags Adventistenkerk zich altijd in de Laodicese toestand heeft bevonden, u logischerwijs niet in staat bent de geschiedenis van het adventisme recht te verdelen; en zonder de geschiedenis van het adventisme recht te verdelen, bent u onbekwaam de hoorn van het republicanisme juist te identificeren.

> For if after they have escaped the pollutions of the world through the knowledge of the Lord and Saviour Jesus Christ, they are again entangled therein, and overcome, the latter end is worse with them than the beginning. For it had been better for them not to have known the way of righteousness, than, after they have known it, to turn from the holy commandment delivered unto them. But it is happened unto them according to the true proverb, The dog is turned to his own vomit again; and the sow that was washed to her wallowing in the mire. 2 Peter 2:20–22.

> Want indien zij, nadat zij door de kennis van de Heere en Zaligmaker Jezus Christus aan de bezoedelingen der wereld ontvloden zijn, daarin opnieuw verstrikt raken en overwonnen worden, dan is het laatste voor hen erger dan het eerste. Want het ware beter voor hen geweest de weg der gerechtigheid niet gekend te hebben, dan, nadat zij die gekend hebben, zich af te keren van het heilige gebod dat hun overgeleverd was. Maar hun is overkomen wat het ware spreekwoord zegt: De hond is teruggekeerd tot zijn eigen uitbraaksel, en de gewassen zeug tot het wentelen in het slijk. 2 Petrus 2:20–22.

Back to Articles