Article

# The Book of Daniel - Number Eighty

Het boek Daniël - Nummer tachtig

The End and Beginning of Visions: Ellen White’s Last Open Vision in 1884 and Its Significance

Het einde en het begin van visioenen: Ellen White’s laatste openbare visioen in 1884 en de betekenis ervan

Author

Jeff Pippenger

Published

February 13, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In 1884, Ellen White had her last open vision. It was given in Portland, Oregon. Her first open vision was given in 1844, in Portland, Maine. Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing.

In 1884 had Ellen White haar laatste openbare visioen. Het werd gegeven in Portland, Oregon. Haar eerste openbare visioen werd gegeven in 1844, in Portland, Maine. Jezus illustreert altijd het einde van een zaak met het begin van een zaak.

> “It was not long after the passing of the time, in 1844, that my first vision was given me. I was visiting Mrs. Haines at Portland, a dear sister in Christ, whose heart was knit with mine; five of us, all women, were kneeling quietly at the family altar. While we were praying, the power of God came upon me as I had never felt it before.

> „Het duurde niet lang na het verstrijken van de tijd, in 1844, of mijn eerste visioen werd mij gegeven. Ik bezocht mevrouw Haines in Portland, een dierbare zuster in Christus, wier hart met het mijne verbonden was; wij waren met ons vijven, allen vrouwen, rustig geknield bij het huisaltaar. Terwijl wij baden, kwam de kracht van God over mij zoals ik die nooit tevoren had gevoeld.

> “I seemed to be surrounded with light, and to be rising higher and higher from the earth. I turned to look for the advent people in the world, but could not find them, when a voice said to me, ‘Look again, and look a little higher.’ At this, I raised my eyes, and saw a straight and narrow path, cast up high above the world. On this path the advent people were traveling to the city which was at the farther end of the path. They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ [SEE MATTHEW 25:6.] This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.

> „Het scheen mij toe dat ik omringd was door licht en dat ik hoger en hoger van de aarde opsteeg. Ik keerde mij om om in de wereld naar het adventvolk te zoeken, maar kon het niet vinden, toen een stem tot mij zei: ‘Kijk opnieuw, en kijk iets hoger.’ Daarop hief ik mijn ogen op en zag een rechte en smalle weg, hoog boven de wereld verheven. Op deze weg reisde het adventvolk naar de stad die zich aan het verre einde van de weg bevond. Achter hen, aan het begin van de weg, was een helder licht geplaatst, waarvan een engel mij zei dat het de ‘middernachtsroep’ was. [ZIE MATTHEÜS 25:6.] Dit licht scheen langs de gehele weg en verlichtte hun voeten, opdat zij niet zouden struikelen.

> “If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

> „Als zij hun ogen gericht hielden op Jezus, die vlak vóór hen was en hen naar de stad leidde, waren zij veilig. Maar al spoedig werden sommigen moe en zeiden dat de stad nog ver weg was, en dat zij verwacht hadden er eerder binnen te zijn gegaan. Dan moedigde Jezus hen aan door Zijn heerlijke rechterarm op te heffen, en van Zijn arm ging een licht uit dat over de adventschare golfde, en zij riepen: ‘Halleluja!’ Anderen verwierpen roekeloos het licht achter hen en zeiden dat niet God hen zo ver had geleid. Het licht achter hen doofde uit, zodat hun voeten in volslagen duisternis werden achtergelaten, en zij struikelden, verloren het doel en Jezus uit het oog, en vielen van het pad af, naar beneden in de donkere en goddeloze wereld daaronder.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

In the six-volume biography of Ellen White, written by her grandson Arthur L. White, he records a statement given by John Loughborough at the 1893 General Conference Session.

In de zesdelige biografie van Ellen White, geschreven door haar kleinzoon Arthur L. White, vermeldt hij een verklaring die door John Loughborough werd afgelegd tijdens de zitting van de Generale Conferentie van 1893.

> “Loughborough, in giving an address at the General Conference session nine years later, stated: “I have seen Sister White in vision about fifty times. The first time was about forty years ago. . . . Her last open vision was in 1884, on the campground at Portland, Oregon.” Ellen White Biography, volume 3, 256.

> „Loughborough verklaarde, toen hij negen jaar later tijdens de zitting van de General Conference een toespraak hield: „Ik heb zuster White ongeveer vijftigmaal in visioen gezien. De eerste keer was ongeveer veertig jaar geleden.... Haar laatste openbare visioen was in 1884, op het kampterrein te Portland, Oregon.” Ellen White Biography, deel 3, 256.

She was still to have dreams and visions after 1884, but the visions that occurred in public ended exactly forty years after they began, and the beginning and ending open visions both occurred in cities named Portland. The first city on the east coast of the United States, the last city was on the west coast. Some might wish to argue that this fact means nothing more than human coincidence, and others might argue that the purpose for open visions had been fulfilled, so the Lord ended them after forty years.

Zij zou na 1884 nog steeds dromen en visioenen hebben, maar de visioenen die in het openbaar plaatsvonden, eindigden precies veertig jaar nadat zij waren begonnen, en zowel het begin als het einde van de openbare visioenen vond plaats in steden met de naam Portland. De eerste stad lag aan de oostkust van de Verenigde Staten, de laatste stad aan de westkust. Sommigen zouden willen betogen dat dit feit niets meer betekent dan een menselijke samenloop van omstandigheden, en anderen zouden kunnen aanvoeren dat het doel van de openbare visioenen was vervuld, zodat de Heer er na veertig jaar een einde aan maakte.

The actual reason is due to the increasing disobedience and rebellion against the gift of prophecy that had been given to the Millerite movement.

De werkelijke reden is gelegen in de toenemende ongehoorzaamheid en opstandigheid tegen de gave der profetie die aan de Milleritische beweging was geschonken.

> “After I came to Oakland I was weighted down with a sense of the condition of things at Battle Creek, and I, weak, powerless to help you. I knew that the leaven of unbelief was at work. Those who disregarded the plain injunctions of God’s word were disregarding the testimonies which urged them to give heed to that word. While visiting Healdsburg last winter, I was much in prayer and burdened with anxiety and grief. But the Lord swept back the darkness at one time while I was in prayer, and a great light filled the room. An angel of God was by my side, and I seemed to be in Battle Creek. I was in your councils; I heard words uttered, I saw and heard things that, if God willed, I wish could be forever blotted from my memory. My soul was so wounded I knew not what to do or what to say. Some things I cannot mention. I was bidden to let no one know in regard to this, for much was yet to be developed.

> “Nadat ik in Oakland was gekomen, drukte het besef van de toestand der dingen te Battle Creek zwaar op mij, en ik was zwak, machteloos om u te helpen. Ik wist dat het zuurdeeg van ongeloof werkzaam was. Zij die de duidelijke geboden van Gods woord naast zich neerlegden, sloegen ook geen acht op de getuigenissen die hen ertoe aanspoorden op dat woord acht te geven. Terwijl ik verleden winter Healdsburg bezocht, was ik veel in gebed en beladen met bezorgdheid en droefheid. Maar de Heere dreef op een bepaald ogenblik, terwijl ik in gebed was, de duisternis terug, en een groot licht vervulde het vertrek. Een engel Gods was aan mijn zijde, en het scheen mij toe dat ik in Battle Creek was. Ik bevond mij in uw raadsvergaderingen; ik hoorde woorden uitspreken, ik zag en hoorde dingen die, indien God het wilde, ik wenste dat voor eeuwig uit mijn geheugen konden worden uitgewist. Mijn ziel was zó gewond dat ik niet wist wat te doen of wat te zeggen. Sommige dingen kan ik niet vermelden. Mij werd opgedragen niemand hierover iets te laten weten, want veel moest nog aan het licht komen.

> “I was told to gather up the light that had been given me and let its rays shine forth to God’s people. I have been doing this in articles in the papers. I arose at three o’clock nearly every morning for months and gathered the different items written after the last two testimonies were given me in Battle Creek. I wrote out these matters and hurried them on to you; but I had neglected to take proper care of myself, and the result was that I sank under the burden; my writings were not all finished to reach you at the General Conference.

> “Mij werd gezegd het licht te verzamelen dat mij was gegeven en de stralen daarvan te laten uitschijnen tot Gods volk. Dit heb ik gedaan in artikelen in de bladen. Gedurende maanden stond ik bijna elke morgen om drie uur op en bracht ik de verschillende punten bijeen die ik had geschreven nadat de laatste twee getuigenissen mij in Battle Creek waren gegeven. Ik schreef deze zaken uit en zond ze met spoed tot u; maar ik had verzuimd behoorlijke zorg voor mijzelf te dragen, en het gevolg was dat ik onder de last bezweek; mijn geschriften waren niet alle voltooid om u op de Generale Conferentie te bereiken.

> “Again, while in prayer, the Lord revealed Himself. I was once more in Battle Creek. I was in many houses and heard your words around your tables. The particulars I have no liberty now to relate. I hope never to be called to mention them. I had also several most striking dreams.

> „Wederom openbaarde de Heere Zich, terwijl ik in gebed was. Ik bevond mij opnieuw in Battle Creek. Ik was in vele huizen en hoorde uw woorden rondom uw tafels. De bijzonderheden heb ik thans geen vrijheid mee te delen. Ik hoop nooit geroepen te worden ze te vermelden. Ik had ook verscheidene zeer indrukwekkende dromen.

> “What voice will you acknowledge as the voice of God? What power has the Lord in reserve to correct your errors and show you your course as it is? What power to work in the church? If you refuse to believe until every shadow of uncertainty and every possibility of doubt is removed you will never believe. The doubt that demands perfect knowledge will never yield to faith. Faith rests upon evidence, not demonstration. The Lord requires us to obey the voice of duty, when there are other voices all around us urging us to pursue an opposite course. It requires earnest attention from us to distinguish the voice which speaks from God. We must resist and conquer inclination, and obey the voice of conscience without parleying or compromise, lest its promptings cease and will and impulse control. The word of the Lord comes to us all who have not resisted His Spirit by determining not to hear and obey. This voice is heard in warnings, in counsels, in reproof. It is the Lord’s message of light to His people. If we wait for louder calls or better opportunities, the light may be withdrawn, and we left in darkness.” Testimonies, volume 5, 68.

> ‘Welke stem zult u erkennen als de stem van God? Welke macht heeft de Heere achter de hand om uw dwalingen te corrigeren en u uw levensweg te tonen zoals die is? Welke macht om in de gemeente te werken? Indien u weigert te geloven totdat iedere schaduw van onzekerheid en iedere mogelijkheid tot twijfel is weggenomen, zult u nooit geloven. De twijfel die volmaakte kennis eist, zal zich nooit aan het geloof gewonnen geven. Het geloof rust op bewijs, niet op demonstratie. De Heere verlangt van ons dat wij de stem van de plicht gehoorzamen, wanneer er rondom ons andere stemmen zijn die ons aansporen een tegenovergestelde weg te volgen. Het vereist van onze kant ernstige aandacht om de stem te onderscheiden die van God spreekt. Wij moeten de neiging weerstaan en overwinnen, en de stem van het geweten gehoorzamen zonder te talmen of een compromis te sluiten, opdat zijn ingevingen niet ophouden en wil en aandrift de heerschappij voeren. Het woord des Heeren komt tot ons allen die Zijn Geest niet hebben weerstaan door te besluiten niet te horen en niet te gehoorzamen. Deze stem wordt gehoord in waarschuwingen, in raadgevingen, in bestraffingen. Zij is de lichtboodschap des Heeren aan Zijn volk. Indien wij wachten op luidere oproepen of betere gelegenheden, kan het licht worden weggenomen en kunnen wij in duisternis worden achtergelaten.’ Testimonies, deel 5, 68.

Sister White identified that if continued rebellion against her ministry as the prophetess was manifested that the “light may be withdrawn, and” Laodicean Adventism would be “left in darkness.” In 1915, the light was withdrawn. God was and is fully capable of raising up a prophet or prophetess whenever He chooses to do so. He raised up Elisha to follow Elijah, but there was no living prophet raised up after 1915, for the Lord had “withdrawn the light.”

Zuster White maakte duidelijk dat, indien aanhoudende opstand tegen haar bediening als profetes aan de dag werd gelegd, het „licht kan worden weggenomen, en” het Laodiceïsche adventisme „in duisternis [zou worden] achtergelaten.” In 1915 werd het licht weggenomen. God was en is ten volle bij machte een profeet of profetes te verwekken wanneer het Hem behaagt dit te doen. Hij verwekte Elisa als opvolger van Elia, maar na 1915 werd er geen levende profeet opgewekt, want de Heer had „het licht weggenomen.”

When it comes to the dreams and visions of Sister White, there were three periods. The first period of forty years, where visions would occur in public, for purposes that were associated with establishing the gift within the minds of those who were in attendance when the visions occurred. Then from 1884, until her death in 1915, visions and dreams were given that were still for the edification of God’s people, but they were given in private. The third period began in 1915, and provided the evidence that Laodicean Adventism was in the darkness of apostasy.

Wat de dromen en visioenen van zuster White betreft, waren er drie perioden. De eerste periode van veertig jaar, waarin visioenen in het openbaar plaatsvonden, had doeleinden die verband hielden met het vestigen van de gave in de gedachten van hen die aanwezig waren wanneer de visioenen plaatsvonden. Daarna werden vanaf 1884 tot aan haar dood in 1915 visioenen en dromen gegeven die nog steeds tot opbouw van Gods volk dienden, maar zij werden in beslotenheid gegeven. De derde periode begon in 1915 en leverde het bewijs dat het Laodiceïsche adventisme zich in de duisternis van afvalligheid bevond.

Ancient Israel illustrates modern Israel and in the period of full blown rebellion represented by Eli and his two sons, Hophni and Phineas, there was “no open vision.” The reason was their gross disobedience and rebellion. God does not change.

Het oude Israël is een voorafbeelding van het moderne Israël, en in de periode van openlijke, volledig tot ontwikkeling gekomen opstand, vertegenwoordigd door Eli en zijn twee zonen, Hofni en Pinehas, was er „geen openbaar gezicht”. De reden was hun grove ongehoorzaamheid en opstand. God verandert niet.

> “Another warning was to be given to Eli’s house. God could not communicate with the high priest and his sons; their sins, like a thick cloud, had shut out the presence of His Holy Spirit. But in the midst of evil the child Samuel remained true to Heaven, and the message of condemnation to the house of Eli was Samuel’s commission as a prophet of the Most High.

> „Nog een waarschuwing moest aan het huis van Eli worden gegeven. God kon niet met de hogepriester en zijn zonen communiceren; hun zonden hadden, als een dichte wolk, de tegenwoordigheid van Zijn Heilige Geest buitengesloten. Maar te midden van het kwaad bleef het kind Samuël de hemel getrouw, en de boodschap van veroordeling over het huis van Eli was Samuëls opdracht als profeet van de Allerhoogste.

> “‘The word of the Lord was precious in those days; there was no open vision. And it came to pass at that time, when Eli was laid down in his place, and his eyes began to wax dim, that he could not see; and ere the lamp of God went out in the temple of the Lord, where the ark of God was, and Samuel was laid down to sleep; that the Lord called Samuel.’ Supposing the voice to be that of Eli, the child hastened to the bedside of the priest, saying, ‘Here am I; for thou calledst me.’ The answer was, ‘I called not, my son; lie down again.’ Three times Samuel was called, and thrice he responded in like manner. And then Eli was convinced that the mysterious call was the voice of God. The Lord had passed by His chosen servant, the man of hoary hairs, to commune with a child. This in itself was a bitter yet deserved rebuke to Eli and his house.” Patriarchs and Prophets, 581.

> “‘Het woord des Heren was schaars in die dagen; er was geen openbaar gezicht. En het geschiedde te dier tijd, toen Eli op zijn plaats nederlag en zijn ogen begonnen te verdonkeren, zodat hij niet kon zien; en eer de lamp Gods uitging in de tempel des Heren, waar de ark Gods was, en Samuël zich had nedergelegd om te slapen; dat de Here Samuël riep.’ Daar hij veronderstelde dat het de stem van Eli was, haastte het kind zich naar het rustbed van de priester en zei: ‘Hier ben ik; want gij hebt mij geroepen.’ Het antwoord luidde: ‘Ik heb niet geroepen, mijn zoon; ga wederom liggen.’ Driemaal werd Samuël geroepen, en driemaal antwoordde hij op dezelfde wijze. Toen werd Eli ervan overtuigd dat die geheimzinnige roep de stem van God was. De Here was Zijn uitverkoren dienstknecht, de grijsaard, voorbijgegaan om Zich met een kind te onderhouden. Dit op zichzelf was een bittere, doch verdiende bestraffing voor Eli en zijn huis.” Patriarchen en Profeten, 581.

In the apostasy of Eli’s house there was no open vision, for the Word of the Lord was “precious” in those days. The Hebrew word translated as “precious” means “rare”. From 1844 until 1884, there were “open visions,” given to Laodicean Adventism. It was first established in the history of the Philadelphian Millerite movement, and in 1856 it began to identify that the Philadelphian movement had transitioned unto the Laodicean movement, but the open visions continued, for God is longsuffering and merciful.

In de afval van het huis van Eli was er geen open visioen, want het Woord des HEEREN was in die dagen „kostbaar”. Het Hebreeuwse woord dat als „kostbaar” is vertaald, betekent „zeldzaam”. Van 1844 tot 1884 waren er „open visioenen”, gegeven aan het Laodiceïsche adventisme. Dit werd eerst vastgesteld in de geschiedenis van de Filadelfische Milleritische beweging, en in 1856 begon men te onderkennen dat de Filadelfische beweging was overgegaan in de Laodiceïsche beweging, maar de open visioenen gingen voort, want God is lankmoedig en barmhartig.

Then in 1863, rebellion against the foundational truths began, but the “open visions” continued until 1884. Then a change occurred. In Ezekiel chapter eight, the four abominations are portrayed as escalating in nature. 1884, represents the near conclusion of the first generation and the beginning of the second generation. Advent history documents that in 1881, and then again in 1882, two significant growths in rebellion occurred.

Toen begon in 1863 de opstand tegen de fundamentele waarheden, maar de „open visioenen” gingen voort tot 1884. Toen vond er een verandering plaats. In Ezechiël hoofdstuk acht worden de vier gruwelen voorgesteld als in aard toenemend. 1884 vertegenwoordigt het bijna einde van de eerste generatie en het begin van de tweede generatie. De adventgeschiedenis documenteert dat zich in 1881, en vervolgens opnieuw in 1882, twee belangrijke toenamen in opstand voordeden.

In 1881, the General Conference President (George Butler), wrote and placed a series of articles in the Review and Herald, in which he argued that some portions of the Bible were more inspired than other portions, and by the conclusion of his articles he actually identified some portions of the Bible that were not inspired. Following that in 1882, Uriah Smith, a leader of the publishing work, and at that time the leader of the educational work also, began to teach that when Sister White was shown future predictions or past sacred history, her words were inspired, but he argued, when she identified the personal failings of church members, then it was simply her human opinion.

In 1881 schreef de voorzitter van de General Conference (George Butler) en plaatste hij een reeks artikelen in de Review and Herald, waarin hij betoogde dat sommige gedeelten van de Bijbel meer geïnspireerd waren dan andere gedeelten, en aan het slot van zijn artikelen wees hij daadwerkelijk bepaalde gedeelten van de Bijbel aan die niet geïnspireerd waren. In aansluiting daarop begon in 1882 Uriah Smith, een leider van het publicatiewerk en destijds tevens de leider van het onderwijswerk, te onderwijzen dat, wanneer aan Zuster White toekomstige voorspellingen of de heilige geschiedenis van het verleden werden getoond, haar woorden geïnspireerd waren, maar dat, wanneer zij de persoonlijke tekortkomingen van kerkleden aanwees, dit volgens hem eenvoudigweg haar menselijke mening was.

In 1881 an open attack against the authority of the King James Bible was waged by Satan, through the medium of the president of the church, and then in the following year the leader of the educational and publishing work waged a similar attack upon the authority of the Spirit of Prophecy. From 1884, the testimony is that in those days there was no open vision. From 1863 unto 1881, the rebellion had escalated to include the Bible and Spirit of Prophecy, and no longer simply represented the rejection of the foundations.

In 1881 voerde Satan, door bemiddeling van de president van de kerk, een openlijke aanval uit op het gezag van de King James Bible, en vervolgens voerde in het daaropvolgende jaar de leider van het onderwijs- en publicatiewerk een soortgelijke aanval uit op het gezag van de Geest der Profetie. Sinds 1884 luidt het getuigenis dat er in die dagen geen open visioen was. Van 1863 tot 1881 was de opstand geëscaleerd tot het omvatten van de Bijbel en de Geest der Profetie, en vertegenwoordigde zij niet langer eenvoudigweg de verwerping van de fundamenten.

The four abominations that are represented in Ezekiel chapter eight, are accomplished by the ancient men, which represents the leadership of Jerusalem, which began as a legal church entity as Laodicean Adventism in 1863. At that point in time an article was published in the Review and Herald, that some historians assign to the authorship of James White, though the documentation of the article actually points more to Uriah Smith as the actual author. Be that as it may, the curse against rebuilding Jericho was clearly fulfilled by James White, and Uriah Smith was the person who created the counterfeit 1863 chart. By 1881, the president of the General Conference was placing articles in the Review and Herald, that argued against the full authority of the Bible, and then in the following year Uriah Smith began an attack against the authority of the Spirit of Prophecy.

De vier gruwelen die in Ezechiël hoofdstuk acht worden voorgesteld, worden bedreven door de oudsten, hetgeen de leiding van Jeruzalem vertegenwoordigt, dat in 1863 begon als een wettelijk kerkelijk lichaam in de vorm van het Laodiceaanse adventisme. Op dat moment werd in de Review and Herald een artikel gepubliceerd, dat door sommige historici aan James White wordt toegeschreven, hoewel de documentatie van het artikel veeleer op Uriah Smith als de werkelijke auteur wijst. Hoe dat ook zij, de vloek tegen de herbouw van Jericho werd duidelijk vervuld door James White, en Uriah Smith was de persoon die de vervalste kaart van 1863 vervaardigde. Tegen 1881 plaatste de president van de Generale Conferentie artikelen in de Review and Herald die ingingen tegen het volle gezag van de Bijbel, en vervolgens begon Uriah Smith in het daaropvolgende jaar een aanval op het gezag van de Geest der Profetie.

The ancient men that were supposed to be the guardians were leading out in an open attack that began with an attack upon the foundational truths represented in Miller’s dream and illustrated upon Habakkuk’s two tables. From there they began to attack the two witnesses of the Bible and the Spirit of Prophecy. In the same period of time (early 1880’s), the leader of the health work, John H. Kellogg, began to introduce the spiritualism of pantheism to the leadership of the church. In 1881, James White was laid to rest, and Sister White was in the midst of an escalating rebellion of the leadership of the educational, health and political structure of the church.

De oude mannen, die geacht werden de wachters te zijn, gingen voorop in een openlijke aanval die begon met een aanval op de fundamentele waarheden, voorgesteld in Millers droom en uitgebeeld op Habakuks twee tafelen. Van daaruit begonnen zij de twee getuigen van de Bijbel en de Geest der Profetie aan te vallen. In dezelfde periode (begin jaren 1880) begon de leider van het gezondheidswerk, John H. Kellogg, het spiritisme van het pantheïsme in te voeren bij de leiding van de kerk. In 1881 werd James White ter ruste gelegd, en Zuster White bevond zich te midden van een escalerende opstand van de leiding van de onderwijskundige, gezondheids- en politieke structuur van de kerk.

The message that had arrived in 1856, which was the increased light of the “seven times,” and also the message to Laodicea, had been rejected, and the Lord intended to repeat that very message at the General Conference in Minneapolis in 1888, through the message presented by Elders Jones and Waggoner. Their message was not a new message, and when those who resisted their message were addressed by Sister White she identified that the rebels believed that their resistance of the message of Jones and Waggoner represented their responsibility to defend the old landmarks, which are also the old foundations. Their rebellion revealed that by 1888, they no longer understood what the foundations were, which is that the foundational truths represent the righteousness of Christ. In the context of the landmarks and William Miller’s rules she stated:

De boodschap die in 1856 was gekomen, namelijk het toegenomen licht van de “zeven tijden”, en ook de boodschap aan Laodicea, was verworpen, en de Heer was voornemens juist diezelfde boodschap te herhalen op de General Conference te Minneapolis in 1888, door middel van de boodschap die door ouderlingen Jones en Waggoner werd gebracht. Hun boodschap was geen nieuwe boodschap, en toen degenen die zich tegen hun boodschap verzetten door Zuster White werden aangesproken, wees zij erop dat de opstandigen meenden dat hun verzet tegen de boodschap van Jones en Waggoner hun verantwoordelijkheid vertegenwoordigde om de oude wegwijzers, die ook de oude fundamenten zijn, te verdedigen. Hun opstand openbaarde dat zij tegen 1888 niet langer begrepen wat de fundamenten waren, namelijk dat de fundamentele waarheden de gerechtigheid van Christus vertegenwoordigen. In de context van de wegwijzers en de regels van William Miller verklaarde zij:

> “We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority. There are many who believe without a reason on which to base their faith, without sufficient evidence as to the truth of the matter. If an idea is presented that harmonizes with their own preconceived opinions, they are all ready to accept it. They do not reason from cause to effect, their faith has no genuine foundation, and in the time of trial they will find that they have built upon the sand.

> ‘Wij behoren voor onszelf te weten wat het christendom inhoudt, wat waarheid is, wat het geloof is dat wij hebben ontvangen, wat de Bijbelse regels zijn—de regels die ons gegeven zijn door het hoogste gezag. Er zijn velen die geloven zonder een reden waarop zij hun geloof kunnen gronden, zonder voldoende bewijs aangaande de waarheid van de zaak. Indien een denkbeeld wordt voorgesteld dat in overeenstemming is met hun eigen vooropgezette opvattingen, zijn zij geheel bereid het te aanvaarden. Zij redeneren niet van oorzaak tot gevolg; hun geloof heeft geen waarachtige grondslag, en in de tijd van beproeving zullen zij bevinden dat zij op het zand hebben gebouwd.

> “He who rests satisfied with his own present imperfect knowledge of the Scriptures, thinking this sufficient for his salvation, is resting in a fatal deception. There are many who are not thoroughly furnished with Scriptural arguments, that they may be able to discern error, and condemn all the tradition and superstition that has been palmed off as truth. Satan has introduced his own ideas into the worship of God, that he might corrupt the simplicity of the gospel of Christ. A large number who claim to believe the present truth, know not what constitutes the faith that was once delivered to the saints—Christ in you the hope of glory. They think they are defending the old landmarks, but they are lukewarm and indifferent. They know not what it is to weave into their experience and to possess the real virtue of love and faith. They are not close Bible students, but are lazy and inattentive. When differences of opinion arise upon the passages of Scripture, these who have not studied to a purpose and are not decided as to what they believe, fall away from the truth. We ought to impress upon all the necessity of inquiring diligently into divine truth, that they may know that they do know what is truth. Some claim much knowledge, and feel satisfied with their condition, when they have no more zeal for the work, no more ardent love for God, and for souls for whom Christ died, than if they had never known God. They do not read the Bible [in order] to appropriate the marrow and fatness to their own souls. They do not feel that it is the voice of God speaking to them. But, if we would understand the way of salvation, if we would see the beams of the Sun of righteousness, we must study the Scriptures for a purpose, for the promises and prophecies of the Bible shed clear beams of glory upon the divine plan of redemption, which grand truths are not clearly comprehended.” The 1888 Materials, 403.

> „Hij die tevreden berust in zijn eigen tegenwoordige onvolmaakte kennis van de Schriften, in de gedachte dat deze voldoende is voor zijn zaligheid, berust in een noodlottige misleiding. Er zijn velen die niet grondig toegerust zijn met Schriftuurlijke argumenten, zodat zij dwaling kunnen onderscheiden en alle overlevering en bijgeloof kunnen veroordelen dat als waarheid is opgedrongen. Satan heeft zijn eigen ideeën in de aanbidding van God ingevoerd, opdat hij de eenvoud van het evangelie van Christus zou bederven. Een groot aantal van hen die belijden de tegenwoordige waarheid te geloven, weet niet wat het geloof inhoudt dat eenmaal aan de heiligen is overgeleverd — Christus in u, de hoop der heerlijkheid. Zij menen de oude bakens te verdedigen, maar zij zijn lauw en onverschillig. Zij weten niet wat het is in hun ervaring te verweven en de werkelijke kracht van liefde en geloof te bezitten. Zij zijn geen ijverige studenten van de Bijbel, maar traag en onoplettend. Wanneer meningsverschillen ontstaan over Schriftgedeelten, vallen dezen, die niet doelbewust hebben gestudeerd en niet beslist zijn omtrent wat zij geloven, van de waarheid af. Wij behoren allen de noodzaak in te prenten om de goddelijke waarheid ijverig te onderzoeken, opdat zij mogen weten dat zij weten wat waarheid is. Sommigen maken aanspraak op veel kennis en voelen zich tevreden met hun toestand, terwijl zij niet meer ijver voor het werk hebben, niet meer vurige liefde voor God en voor zielen voor wie Christus gestorven is, dan wanneer zij God nooit hadden gekend. Zij lezen de Bijbel niet [om] zich het merg en de vettigheid ervan voor hun eigen ziel toe te eigenen. Zij voelen niet dat het de stem van God is die tot hen spreekt. Maar indien wij de weg der zaligheid willen verstaan, indien wij de stralen van de Zon der gerechtigheid willen zien, dan moeten wij de Schriften doelbewust onderzoeken, want de beloften en profetieën van de Bijbel werpen heldere stralen van heerlijkheid op het goddelijke verlossingsplan, welke verheven waarheden niet duidelijk worden begrepen.” The 1888 Materials, 403.

This statement is taken from her testimony during the period of 1888, and she identifies that the rebels are building a foundation upon sand, though they know it not. She states, “A large number who claim to believe the present truth, know not what constitutes the faith that was once delivered to the saints—Christ in you the hope of glory. They think they are defending the old landmarks, but they are lukewarm and indifferent.” She identifies them as still in the Laodicean condition, for they are “lukewarm.” And she identifies “the faith that was once delivered to the saints—Christ in you the hope of glory.” Christ is the Rock of Ages, and as the Rock of Ages, He represents the jewels of Miller’s dream.

Deze uitspraak is ontleend aan haar getuigenis uit de periode van 1888, en zij geeft aan dat de opstandigen, zonder het te weten, een fundament op zand bouwen. Zij verklaart: “Een groot aantal dat beweert de tegenwoordige waarheid te geloven, weet niet wat het geloof inhoudt dat eens aan de heiligen is overgeleverd—Christus in u, de hoop der heerlijkheid. Zij menen de oude bakens te verdedigen, maar zij zijn lauw en onverschillig.” Zij duidt hen aan als zich nog steeds in de Laodiceese toestand bevindend, want zij zijn “lauw.” En zij omschrijft “het geloof dat eens aan de heiligen is overgeleverd—Christus in u, de hoop der heerlijkheid.” Christus is de Rots der eeuwen, en als de Rots der eeuwen vertegenwoordigt Hij de juwelen uit Millers droom.

> “The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.

> „De waarschuwing is gekomen: Niets mag worden toegelaten dat het fundament van het geloof zal verstoren waarop wij hebben gebouwd sinds de boodschap kwam in 1842, 1843 en 1844. Ik stond in deze boodschap, en sindsdien ben ik voor de wereld blijven staan, trouw aan het licht dat God ons heeft gegeven. Wij zijn niet van plan onze voeten weg te nemen van het platform waarop zij werden geplaatst, terwijl wij dag aan dag de Heere zochten met ernstig gebed, zoekend naar licht. Denkt u dat ik het licht zou kunnen prijsgeven dat God mij heeft gegeven? Het moet zijn als de Rots der eeuwen. Het heeft mij geleid sinds het mij werd gegeven.” Review and Herald, 14 april 1903.

She identifies an important reality of the rebels, who were Ezekiel’s ancient men, when she states, “They do not reason from cause to effect.” The wicked cannot or will not reason from cause to effect. The effect of the 1888 General Conference session was so rebellious that Sister White determined to leave, but her angelic guide commanded her that she must stay and record the parallel history of the rebellion of Korah, Dathan and Abiram. The rebellion of the ancient men was the effect, and the cause was the rejection of the Laodicean message that arrived with the increased light of the “seven times” in 1856, and then escalated to the rebellion against the foundations in 1863, which then led to the attack upon first the Bible and then the Spirit of Prophecy, along with the introduction of Kellogg’s spiritualism.

Zij benoemt een belangrijke werkelijkheid met betrekking tot de opstandelingen, die Ezechiëls mannen uit de oudheid waren, wanneer zij verklaart: “Zij redeneren niet van oorzaak tot gevolg.” De goddelozen kunnen of willen niet van oorzaak tot gevolg redeneren. Het gevolg van de zitting van de General Conference van 1888 was zó opstandig, dat zuster White besloot te vertrekken; maar haar engelachtige gids gebood haar dat zij moest blijven en de parallelle geschiedenis van de opstand van Korach, Dathan en Abiram moest optekenen. De opstand van de mannen uit de oudheid was het gevolg, en de oorzaak was de verwerping van de Laodiceaanse boodschap, die kwam met het toegenomen licht van de “zeven tijden” in 1856, en vervolgens escaleerde tot de opstand tegen de grondvesten in 1863, hetgeen daarna leidde tot de aanval eerst op de Bijbel en vervolgens op de Geest der Profetie, samen met de invoering van Kelloggs spiritualisme.

Of course the ancient men’s historians through history have covered the truths associated with the rebellion with rubbish, traditions, customs and dishes of fables, for those who participate in that type of rebellion always attempt to hide the evidence.

Natuurlijk hebben de geschiedschrijvers van de oude mannen door de geschiedenis heen de waarheden die met de opstand samenhangen, bedekt met vuilnis, overleveringen, gebruiken en schotels vol fabels, want zij die aan dat soort opstand deelnemen, trachten altijd het bewijsmateriaal te verbergen.

> Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Isaiah 25:19.

> Wee hun die diep graven om hun raad voor de HEERE te verbergen, wier werken in het duister zijn, en die zeggen: Wie ziet ons? en wie kent ons? Jesaja 25:19.

The men Isaiah is addressing in the verse are they who he identifies as “the scornful men that rule this people in Jerusalem,” and are the same ancient men that were to be the guardians of the people in Ezekiel chapter eight. In Ezekiel’s testimony, at the second abomination, which marks the second generation of Adventism, they answer the questions that Isaiah’s scornful men ask, “for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth” (Ezekiel 8:12).

De mannen tot wie Jesaja zich in dit vers richt, zijn degenen die hij aanduidt als „de spotters die over dit volk in Jeruzalem heersen”, en het zijn dezelfde oude mannen die in Ezechiël, hoofdstuk acht, de hoeders van het volk hadden moeten zijn. In het getuigenis van Ezechiël geven zij, bij de tweede gruwel, die de tweede generatie van het adventisme markeert, antwoord op de vragen die Jesaja’s spotters stellen: „want zij zeggen: De HEERE ziet ons niet; de HEERE heeft de aarde verlaten” (Ezechiël 8:12).

There is “Woe” pronounced upon those historical revisionists that attempt to cover the truth of the rebellion that led to and occurred in 1888.

Er wordt een „wee” uitgesproken over die geschiedvervalsers die trachten de waarheid te verdoezelen omtrent de opstand die tot 1888 leidde en zich in dat jaar voltrok.

We will continue this study in the next article.

Wij zullen deze studie in het volgende artikel voortzetten.

> “I must speak to you in reference to the meetings in Minneapolis. I at one time decided to leave the meeting because I saw and felt the strong spirit of opposition that prevailed. I could not for one moment acknowledge the spirit which moved with a controlling power upon Brother Morrison and Brother Nicola. I cannot for a moment question what manner of spirit you were of. Certainly it was not the Spirit of God, and lest you should continue in this deception I now write to you.

> „Ik moet tot u spreken met betrekking tot de bijeenkomsten in Minneapolis. Op een bepaald moment besloot ik de bijeenkomst te verlaten, omdat ik de sterke geest van tegenstand die daar heerste, zag en voelde. Ik kon geen ogenblik de geest erkennen die met een overheersende macht werkte op Broeder Morrison en Broeder Nicola. Ik kan geen ogenblik in twijfel trekken van welke geest gij waart. Zekerlijk was het niet de Geest van God, en opdat gij niet in deze misleiding zoudt voortgaan, schrijf ik u nu.״

> “The night after I had decided not to remain longer in Minneapolis, in a dream or vision of the night—I cannot tell certainly which—a person of tall, commanding appearance brought me a message and revealed to me that it was God’s will for me to stand at my post of duty, and that God Himself would be my helper and sustain me to speak the words He should give me. He said, ‘For this work the Lord has raised you up. His everlasting arms are beneath you. From this meeting decisions will be made for life or for death; not that anyone need to perish, but spiritual pride and self-confidence will close the door that Jesus and His Holy Spirit’s power shall not be admitted. They shall have another chance to be undeceived, and to repent, confess their sins, and come to Christ and be converted that He shall heal them.’

> “In de nacht nadat ik had besloten niet langer in Minneapolis te blijven, bracht in een droom of gezicht in de nacht — ik kan niet met zekerheid zeggen welke van beide — een persoon met een lange, indrukwekkende gestalte mij een boodschap en openbaarde mij dat het Gods wil was dat ik op mijn post van plicht zou blijven staan, en dat God Zelf mijn Helper zou zijn en mij zou staande houden om de woorden te spreken die Hij mij zou geven. Hij zei: ‘Voor dit werk heeft de Heere u doen opstaan. Zijn eeuwige armen zijn onder u. Vanuit deze samenkomst zullen beslissingen worden genomen ten leven of ten dode; niet dat iemand behoeft om te komen, maar geestelijke hoogmoed en zelfvertrouwen zullen de deur sluiten, zodat Jezus en de kracht van Zijn Heilige Geest niet zullen worden toegelaten. Zij zullen nog een andere gelegenheid krijgen om uit hun misleiding te worden verlost, en zich te bekeren, hun zonden te belijden en tot Christus te komen en bekeerd te worden, opdat Hij hen zal genezen.’”

> “He said, ‘Follow me.’ I followed my guide and he led me to the different houses where brethren made their homes, and he said, ‘Hear the words here spoken, for they are written in the book of records, and these words will have a condemning power upon all who act a part in this work which is not after the spirit of wisdom from above, but after the spirit that descendeth not from above, but is from beneath.’

> ‘Hij zei: “Volg mij.” Ik volgde mijn gids, en hij leidde mij naar de verschillende huizen waar broeders hun woningen hadden, en hij zei: “Hoor de woorden die hier gesproken worden, want zij zijn opgetekend in het boek der kronieken, en deze woorden zullen een veroordelende kracht hebben over allen die een aandeel hebben in dit werk dat niet is naar de geest der wijsheid van boven, maar naar de geest die niet van boven nederdaalt, maar van beneden is.”’

> “I listened to words uttered that ought to make every one of those ashamed who uttered them. Sarcastic remarks were passed from one to another, ridiculing their brethren A. T. Jones, E. J. Waggoner, and Willie C. White, and myself. My position and my work were freely commented upon by those who ought to have been engaged in the work of humbling their souls before God and setting their own hearts in order. There was seemingly a fascination in brooding over imaginary wrongs and expressions of imagination of their brethren and their work, which had no foundation in truth, and in doubting and speaking and writing bitter things as the result of skepticism and question and unbelief.

> „Ik luisterde naar woorden die werden geuit en die ieder van hen die ze uitten, beschaamd hadden moeten maken. Er werden van de een tot de ander sarcastische opmerkingen gemaakt, waarbij hun broeders A. T. Jones, E. J. Waggoner en Willie C. White, en mijzelf, bespot werden. Over mijn positie en mijn werk werd vrijuit commentaar geleverd door hen die bezig hadden behoren te zijn met het werk hun zielen voor God te verootmoedigen en hun eigen harten in orde te brengen. Er scheen een bekoring te liggen in het peinzen over ingebeelde onrechtvaardigheden en in uitingen van verbeelding aangaande hun broeders en hun werk, die geen grondslag in de waarheid hadden, en in het twijfelen en het spreken en schrijven van bittere dingen als gevolg van scepsis en vragen en ongeloof.

> “Said my guide, ‘This is written in the books as against Jesus Christ. This spirit cannot harmonize with the Spirit of Christ, of truth. They are intoxicated with the spirit of resistance and know not any more than the drunkard what spirit controls their words or their actions. This sin is peculiarly an offense to God. This spirit bears no more the semblance to the Spirit of truth and righteousness than the spirit that actuated the Jews to form a confederacy to doubt, to criticize and become spies upon Christ, the world’s Redeemer.

> ‘Zei mijn gids: “Dit staat in de boeken opgetekend tegen Jezus Christus. Deze geest kan niet in overeenstemming zijn met de Geest van Christus, van de waarheid. Zij zijn bedwelmd door de geest van verzet en weten evenmin als de dronkaard welke geest hun woorden of hun daden beheerst. Deze zonde is in het bijzonder een belediging van God. Deze geest vertoont niet meer gelijkenis met de Geest van waarheid en gerechtigheid dan de geest die de Joden ertoe aanzette een verbond te sluiten om te twijfelen, kritiek te oefenen en Christus, de Verlosser der wereld, te bespieden.”’

> “I was told by my guide that there had been a witness to the Christless talk, the rabble talk which evidenced the spirit that prompted the words. When they entered their rooms evil angels came with them, because they closed the door to the Spirit of Christ and would not listen to His voice. There was not a humbling of the soul before God. The voice of prayer was seldom heard, but criticism and exaggerated statements and suppositions and conjectures and envy and jealousy and evil surmising and false accusing were current. Had their eyes been opened they would have seen that which would have alarmed them, the exulting of evil angels. And they would have seen also a Watcher who had heard every word and registered these words in the books of heaven.

> „Mij werd door mijn gids gezegd dat er een getuige was geweest van het Christusloze spreken, het gepeupelachtige spreken dat de geest openbaarde die deze woorden had ingegeven. Toen zij hun kamers binnengingen, kwamen boze engelen met hen mee, omdat zij de deur sloten voor de Geest van Christus en niet naar Zijn stem wilden luisteren. Er was geen vernedering van de ziel voor God. De stem van het gebed werd zelden gehoord, maar kritiek en overdreven uitspraken en veronderstellingen en gissingen en afgunst en jaloezie en kwaad vermoeden en valse beschuldigingen gingen rond. Indien hun ogen geopend waren geweest, zouden zij dat hebben gezien wat hen met ontzetting zou hebben vervuld: het juichen van boze engelen. En zij zouden ook een Wachter hebben gezien die elk woord had gehoord en deze woorden had opgetekend in de boeken des hemels.

> “I was then informed that at this time it would be useless to make any decision as to positions on doctrinal points, as to what is truth, or to expect any spirit of fair investigation, because there was a confederacy formed to allow of no change of ideas on any point or position they had received any more than did the Jews. Much was said to me by my Guide that I have no liberty to write. I found myself sitting up in bed in a spirit of grief and distress, also with a spirit of firm resolve to stand at my post of duty to the close of the meeting and then wait for the directions of the Spirit of God telling me how to move and what course to pursue.” The 1888 Materials, 277, 278.

> „Toen werd mij te kennen gegeven dat het op dit tijdstip nutteloos zou zijn enige beslissing te nemen aangaande standpunten inzake leerstellige punten, aangaande wat waarheid is, of enige geest van eerlijke onderzoeking te verwachten, omdat er een samenspanning was gevormd om geen enkele verandering van denkbeelden toe te laten op enig punt of standpunt dat zij hadden aanvaard, evenmin als de Joden dat deden. Er werd mij door mijn Gids veel gezegd dat ik niet de vrijheid heb te schrijven. Ik bevond mij zittend in bed in een geest van droefheid en benauwdheid, en tevens met een geest van vastberaden voornemen om op mijn post van plicht te blijven tot het einde van de bijeenkomst en daarna te wachten op de aanwijzingen van de Geest van God, die mij zou zeggen hoe ik mij moest bewegen en welke weg ik moest volgen.” The 1888 Materials, 277, 278.

Back to Articles