Article

# The Hidden History of Verse Forty - Number Seventeen

De Verborgen Geschiedenis van Vers Veertig - Nummer Zeventien

The Second Woe - Part Four

Het tweede wee – deel vier

Author

Jeff Pippenger

Published

June 25, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

## 627, 632 and 637

627, 632 en 637

The “key” that opens the bottomless pit is the battle of Nineveh, fulfilled in 627, five years before Mohammed died in 632. Five years later in 637, the Muslim forces captured the capital of Persia, one of the two great superpowers that engaged in the battle of Nineveh. This event dramatically shifted the balance of power in the Middle East. The battle of Nineveh in 627 sapped the strength of the Persian Empire and ten years later the Persian Empire ended.

De „sleutel” die de bodemloze put opent, is de slag bij Ninevé, vervuld in 627, vijf jaar vóór Mohammed in 632 stierf. Vijf jaar later, in 637, namen de moslimlegers de hoofdstad van Perzië in, een van de twee grote supermachten die aan de slag bij Ninevé deelnamen. Deze gebeurtenis verschoof het machtsevenwicht in het Midden-Oosten ingrijpend. De slag bij Ninevé in 627 putte de kracht van het Perzische Rijk uit, en tien jaar later kwam aan het Perzische Rijk een einde.

## Humiliation—782

Vernedering—782

One hundred and fifty years after Mohammed’s death in 632, in the Abbasid Campaign of 782, the Abbasid army (reportedly around 95,000 men) launched a massive invasion into Byzantine territory in Asia Minor (modern Turkey). They advanced all the way to Chrysopolis, directly across the Bosporus Strait from Constantinople—coming very close to the Byzantine capital. The Byzantines, under Empress Irene, suffered a serious defeat. As a result, the Byzantines were forced to sign a humiliating three-year truce, agreeing to pay a large annual tribute (around 70,000–90,000 gold dinars) and hand over silk garments and hostages. This campaign was one of the largest and most successful Abbasid incursions into Byzantine lands during the 8th century. It showcased the growing power of the Abbasid Caliphate and the continuing decline of the Byzantine Empire.

Honderdvijftig jaar na Mohammeds dood in 632, tijdens de Abbasidische veldtocht van 782, lanceerde het Abbasidische leger (naar verluidt ongeveer 95.000 man sterk) een massale invasie in Byzantijns gebied in Klein-Azië (het huidige Turkije). Het rukte op tot aan Chrysopolis, recht tegenover Constantinopel aan de overzijde van de Bosporus—en kwam daarmee zeer dicht bij de Byzantijnse hoofdstad. De Byzantijnen leden onder keizerin Irene een zware nederlaag. Als gevolg daarvan werden de Byzantijnen gedwongen een vernederende wapenstilstand van drie jaar te ondertekenen, waarbij zij instemden met de betaling van een grote jaarlijkse schatting (ongeveer 70.000–90.000 gouden dinars) en met de overdracht van zijden gewaden en gijzelaars. Deze veldtocht was een van de grootste en succesvolste Abbasidische invallen in Byzantijnse gebieden gedurende de 8e eeuw. Zij toonde de groeiende macht van het Abbasidische kalifaat en de voortgaande neergang van het Byzantijnse Rijk.

## Five months

Vijf maanden

In Revelation chapter nine the “five months” that equates to one hundred and fifty years is mentioned twice; once in verse five and again in verse ten.

In Openbaring hoofdstuk negen worden de „vijf maanden”, die gelijkstaan aan honderdvijftig jaar, tweemaal genoemd: eenmaal in vers vijf en opnieuw in vers tien.

> And to them it was given that they should not kill them, but that they should be tormented five months: and their torment was as the torment of a scorpion, when he striketh a man. And in those days shall men seek death, and shall not find it; and shall desire to die, and death shall flee from them. And the shapes of the locusts were like unto horses prepared unto battle; and on their heads were as it were crowns like gold, and their faces were as the faces of men. And they had hair as the hair of women, and their teeth were as the teeth of lions. And they had breastplates, as it were breastplates of iron; and the sound of their wings was as the sound of chariots of many horses running to battle. And they had tails like unto scorpions, and there were stings in their tails: and their power was to hurt men five months. Revelation 9:5–10.

> En hun werd gegeven dat zij hen niet zouden doden, maar dat zij vijf maanden gepijnigd zouden worden; en hun pijniging was als de pijniging van een schorpioen, wanneer hij een mens steekt. En in die dagen zullen de mensen de dood zoeken en die niet vinden; en zij zullen begeren te sterven, en de dood zal van hen wegvluchten. En de gestalten van de sprinkhanen waren aan paarden gelijk, die tot de strijd gereedgemaakt zijn; en op hun hoofden waren als het ware kronen, goud gelijk, en hun gezichten waren als gezichten van mensen. En zij hadden haar als haar van vrouwen, en hun tanden waren als tanden van leeuwen. En zij hadden borstharnassen, als het ware borstharnassen van ijzer; en het geluid van hun vleugels was als het geluid van wagens met vele paarden, die ten strijde snellen. En zij hadden staarten, schorpioenen gelijk, en er waren angels in hun staarten; en hun macht was de mensen vijf maanden schade toe te brengen. Openbaring 9:5–10.

There are two distinct prophetic periods of one hundred and fifty years in Revelation nine’s fifth trumpet. The first is from the death of Mohammed in 632 unto the humiliation of the Empress Irene of Eastern Rome in 782. Chapter nine identifies the rise of Islam in a very detailed fashion. From the uniting of the tribes in 606, to the battle of Nineveh in 627, to Mohammed’s death in 632, then to the defeat of Persia in 637, the rise and fall of Islam is carefully traced in God’s prophetic Word. Islam of Arabia is the power in the first one-hundred-and-fifty-year prophecy of torment. The unification of the tribes by Mohammed in 606; then the “key” battle of Nineveh in 627, followed by Mohammed’s prediction of the demise of both Persia and Rome around 628, then on to his death in 632. These dates represent a specific sequence of events in the line of Islam.

Er zijn twee onderscheiden profetische perioden van honderdvijftig jaar in de vijfde bazuin van Openbaring 9. De eerste loopt van de dood van Mohammed in 632 tot aan de vernedering van keizerin Irene van Oost-Rome in 782. Hoofdstuk 9 duidt de opkomst van de islam op zeer gedetailleerde wijze aan. Vanaf de vereniging van de stammen in 606, via de slag bij Ninevé in 627, tot aan de dood van Mohammed in 632, en vervolgens tot aan de nederlaag van Perzië in 637, wordt de opkomst en ontwikkeling van de islam nauwkeurig gevolgd in Gods profetisch Woord. De islam van Arabië is de macht in de eerste profetie van honderdvijftig jaar van kwelling. De vereniging van de stammen door Mohammed in 606; vervolgens de „sleutel”-slag bij Ninevé in 627, gevolgd door Mohammeds voorspelling van de ondergang van zowel Perzië als Rome omstreeks 628, en vervolgens zijn dood in 632. Deze data vertegenwoordigen een specifieke opeenvolging van gebeurtenissen in de lijn van de islam.

One hundred and fifty years after Mohammed died in 632, the power-base of Islam changed from Arabia to Turkey, as it drove Eastern Rome all the way back to Constantinople. The first woe represented the Islam of Arabia, and the second woe represented the Islam of Turkey. Within the first woe, both one-hundred-and-fifty-year time prophecies identify the distinction between Islam of Arabia and Islam of Turkey, just as is represented in the distinction of the same truth between the first and second woe.

Honderdvijftig jaar nadat Mohammed in 632 was gestorven, verschoof de machtsbasis van de islam van Arabië naar Turkije, toen zij Oost-Rome geheel terugdreef tot aan Constantinopel. Het eerste wee vertegenwoordigde de islam van Arabië, en het tweede wee vertegenwoordigde de islam van Turkije. Binnen het eerste wee duiden beide tijdsprofetieën van honderdvijftig jaar op het onderscheid tussen de islam van Arabië en de islam van Turkije, evenals ditzelfde onderscheid in dezelfde waarheid wordt weergegeven in het onderscheid tussen het eerste en het tweede wee.

The first one hundred and fifty years began with the demise of Persia and ended with Rome being stuck within the walls of Constantinople. The second period of one hundred and fifty years began with Osman’s (also called Ottman) victory at Nicomedia. The Ottoman victory at Nicomedia refers to the Siege of Nicomedia (modern-day İzmit, Turkey), which took place from 1333 to 1337 when Sultan Orhan Gazi (son of Osman I, the founder of the Ottoman Beylik), laid siege to the important Byzantine city of Nicomedia. The city held out for several years, but eventually surrendered in 1337 due to starvation and lack of supplies. The Byzantine garrison was allowed to leave for Constantinople. Nicomedia was one of the last major Byzantine strongholds in Asia Minor (Anatolia). Its fall effectively ended Byzantine control in most of western Anatolia. This victory allowed the Ottomans to consolidate their power in Bithynia and expand further toward the Bosporus Strait. It was a major stepping stone toward the eventual Ottoman conquest of Constantinople (which happened over a century later in 1453). The siege is often seen as one of the key early victories that transformed the small Ottoman beylik into a rising regional power.

De eerste honderd vijftig jaar begonnen met de ondergang van Perzië en eindigden met Rome, ingesloten binnen de muren van Constantinopel. De tweede periode van honderd vijftig jaar begon met de overwinning van Osman (ook Ottman genoemd) bij Nicomedia. De Ottomaanse overwinning bij Nicomedia verwijst naar het beleg van Nicomedia (het huidige İzmit, Turkije), dat plaatsvond van 1333 tot 1337, toen sultan Orhan Gazi (zoon van Osman I, de stichter van het Ottomaanse beylik) de belangrijke Byzantijnse stad Nicomedia belegerde. De stad hield enkele jaren stand, maar gaf zich uiteindelijk in 1337 over wegens hongersnood en gebrek aan voorraden. Het Byzantijnse garnizoen mocht naar Constantinopel vertrekken. Nicomedia was een van de laatste grote Byzantijnse bolwerken in Klein-Azië (Anatolië). De val ervan maakte in feite een einde aan de Byzantijnse heerschappij over het grootste deel van westelijk Anatolië. Deze overwinning stelde de Ottomanen in staat hun macht in Bithynië te consolideren en zich verder uit te breiden in de richting van de Bosporusstraat. Zij vormde een belangrijke opstap naar de uiteindelijke Ottomaanse verovering van Constantinopel (die meer dan een eeuw later, in 1453, plaatsvond). Het beleg wordt vaak beschouwd als een van de vroege sleuteloverwinningen die het kleine Ottomaanse beylik veranderden in een opkomende regionale macht.

When the second one-hundred-and-fifty-year period within the first trumpet concluded on July 27, 1449 the last Constantine sought permission from the Islamic sultan to ascend to the throne of Eastern Rome, thus suffering the same humiliation that the Empress Irene suffered at the end of the first one hundred and fifty years of Revelation nine’s two “five-month” periods. The humiliation of ‘the Empress Irene’ and also of ‘Constantine the last’ typified the later humiliation of the Ottomans, when at the conclusion of the time prophecy of the second woe they sought protection from the four great European powers from the threat of Egypt.

Toen de tweede periode van honderdvijftig jaar binnen de eerste bazuin op 27 juli 1449 ten einde liep, zocht de laatste Constantijn toestemming van de islamitische sultan om de troon van Oost-Rome te bestijgen, en onderging aldus dezelfde vernedering als keizerin Irene aan het einde van de eerste honderdvijftig jaar van de twee „vijf maanden”-perioden van Openbaring negen. De vernedering van „keizerin Irene” en ook van „Constantijn de laatste” was een voorafbeelding van de latere vernedering van de Ottomanen, toen zij bij de afsluiting van de tijdprofetie van het tweede wee de bescherming van de vier grote Europese mogendheden zochten tegen de dreiging van Egypte.

## The Pantheon

Het Pantheon

The pioneers correctly understood and taught that the phrase “the place of his sanctuary was cast down” in Daniel eight and verse eleven was fulfilled by Constantine.

De pioniers begrepen en onderwezen terecht dat de uitdrukking „de plaats van zijn heiligdom werd neergeworpen” in Daniël acht, vers elf, door Constantijn werd vervuld.

> Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down.

> Ja, hij verhief zich zelfs tot aan de Vorst van de heerschare, en door hem werd het gedurig offer weggenomen, en de plaats van Zijn heiligdom werd neergeworpen.

The “sanctuary” here identified was the Pantheon temple in the city of Rome and the “place of” that temple was Rome. Rome was “cast down” by Constantine when he chose to move the capital of his empire to Constantinople in the year 330. Verse eleven connects with Revelation thirteen and verse two is identifying the same events.

Het „heiligdom” dat hier wordt aangeduid, was de Pantheontempel in de stad Rome, en de „plaats van” die tempel was Rome. Rome werd door Constantijn „terneergeworpen” toen hij ervoor koos de hoofdstad van zijn rijk in het jaar 330 naar Constantinopel te verplaatsen. Vers elf sluit aan bij Openbaring dertien, en vers twee duidt dezelfde gebeurtenissen aan.

> And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority.

> En het beest dat ik zag, was een luipaard gelijk, en zijn voeten waren als de voeten van een beer, en zijn muil als de muil van een leeuw; en de draak gaf hem zijn kracht, en zijn troon, en grote macht.

The dragon was pagan Rome, and pagan Rome gave its “seat” of authority over to the Roman church in 330, when it moved the capital to the east, thus leaving a power vacuum which the papal church happily took advantage of. When we start the line of eastern Rome from the year 330 unto 1453, we find that at the start of the prophecy of eastern Rome, the city of Rome is humiliated by Constantine’s rejection of Rome. That humiliation was repeated with the Empress Irene in 782, at the conclusion of the first one hundred and fifty years of torment. Both those humiliations were repeated by Constantine the last.

De draak was het heidense Rome, en het heidense Rome droeg in 330 zijn „zetel” van gezag over aan de Roomse kerk, toen het de hoofdstad naar het oosten verplaatste en aldus een machtsvacuüm achterliet waarvan de pauselijke kerk gretig gebruikmaakte. Wanneer wij de lijn van het oostelijke Rome volgen vanaf het jaar 330 tot 1453, dan zien wij dat bij het begin van de profetie van het oostelijke Rome de stad Rome vernederd wordt door Constantijns verwerping van Rome. Die vernedering werd herhaald met keizerin Irene in 782, aan het einde van de eerste honderdvijftig jaren van kwelling. Beide vernederingen werden herhaald door Constantijn de laatste.

## Peculiar Rise and Falls

Merkwaardige Opkomsten en Nederlagen

The fifth and sixth trumpets of Revelation nine provide the details of the fall of eastern Rome, while also chronicling the rise and fall of Islam. Inspiration informs us to study the “rise and fall” of the kingdoms in the books of Daniel and Revelation. Those kingdoms possess their own distinct characteristics associated with their peculiar “rise and falls.” The fall of Judah was brought about by three attacks upon Jerusalem. The Hebrews were carried into Babylon and would return under three decrees, which would initiate the 2,300 years that led to the three angels arriving into history from 1798 unto 1844. Babylon fell in one night. Rome disintegrated, and within its disintegration two aspects of Rome were set forth under the location of either western or eastern Rome. The rise and fall of the Ptolemaic empire and the Seleucid empire in the first third of Daniel eleven typifies the rise and fall of papal Rome. That testimony is simply the conclusion of the story of Alexander and Greece’s dissolution. Unlike Rome, Greece divided into four parts that ultimately became two. Rome divided into east and west, and thereafter western Rome was divided prophetically into three, representing Rome’s threefold government. For eastern Rome, Constantine divided his kingdom unto his three sons. Clearly western and eastern Rome are parallel lines representing the Roman church and the Roman state. With that twofold division is a further threefold division. Greece was four into two, Babylon was one night, Judah was three attacks. With Islam, their “rise” is portrayed as a “release” and their “fall” is a “restraint.”

De vijfde en zesde bazuin van Openbaring negen verschaffen de bijzonderheden van de val van het oostelijke Rome, terwijl zij tevens de opkomst en ondergang van de islam te boek stellen. De Inspiratie onderricht ons de “opkomst en ondergang” van de koninkrijken in de boeken Daniël en Openbaring te bestuderen. Die koninkrijken bezitten hun eigen onderscheidende kenmerken, verbonden met hun eigenaardige “opkomsten en ondergangen”. De val van Juda werd teweeggebracht door drie aanvallen op Jeruzalem. De Hebreeën werden naar Babylon weggevoerd en zouden onder drie decreten terugkeren, die de 2.300 jaren zouden inluiden welke ertoe leidden dat de drie engelen van 1798 tot 1844 in de geschiedenis verschenen. Babylon viel in één nacht. Rome desintegreerde, en binnen die desintegratie werden twee aspecten van Rome voorgesteld onder de aanduiding van het westelijke of het oostelijke Rome. De opkomst en ondergang van het Ptolemeïsche rijk en het Seleucidische rijk in het eerste derde deel van Daniël elf typificeert de opkomst en ondergang van het pauselijke Rome. Dat getuigenis is eenvoudig de conclusie van het verhaal van Alexander en de ontbinding van Griekenland. Anders dan Rome werd Griekenland in vier delen verdeeld die uiteindelijk twee werden. Rome werd verdeeld in oost en west, en daarna werd het westelijke Rome profetisch in drieën verdeeld, als voorstelling van Romes drievoudige regering. Voor het oostelijke Rome verdeelde Constantijn zijn koninkrijk onder zijn drie zonen. Het is duidelijk dat het westelijke en het oostelijke Rome parallelle lijnen zijn die de Roomse kerk en de Romeinse staat vertegenwoordigen. Met die tweevoudige verdeling is er een verdere drievoudige verdeling. Griekenland was vier in twee, Babylon was één nacht, Juda was drie aanvallen. Bij de islam wordt hun “opkomst” voorgesteld als een “loslating” en hun “ondergang” als een “bedwang”.

Their rise began with Mohammed and they were restrained on August 11, 1840. They were released and immediately restrained at 9/11. They were recently released on October 7, 2023 and have since been restrained in Gaza. Islam will be released again to mark the setting up of the image of the beast. The line of Islamic prophetic history that is represented in chapters nine through eleven in the book of Revelation, identifies the prophetic history of Islam of the third woe. ‘The prophetic history of Islam of the third woe’ is also represented by the seventh and also the third angel. The third angel arrived on October 22, 1844 when the seventh angel began to sound. The third angel and the third woe arrived into prophetic history at 9/11. From 9/11 unto the Sunday law the prophetic history of the first and second woes has been and still is, repeating.

Hun opkomst begon met Mohammed en zij werden beteugeld op 11 augustus 1840. Zij werden losgelaten en onmiddellijk beteugeld op 9/11. Zij werden onlangs losgelaten op 7 oktober 2023 en zijn sindsdien beteugeld in Gaza. De islam zal opnieuw worden losgelaten om de oprichting van het beeld van het beest te markeren. De lijn van de islamitische profetische geschiedenis die in hoofdstukken negen tot en met elf in het boek Openbaring wordt voorgesteld, identificeert de profetische geschiedenis van de islam van de derde wee. ‘De profetische geschiedenis van de islam van de derde wee’ wordt ook voorgesteld door de zevende en ook de derde engel. De derde engel trad op 22 oktober 1844 aan, toen de zevende engel begon te bazuinen. De derde engel en de derde wee traden bij 9/11 de profetische geschiedenis binnen. Van 9/11 tot aan de zondagswet heeft de profetische geschiedenis van de eerste en tweede wee zich herhaald en herhaalt zij zich nog steeds.

The “key” of the battle of Nineveh, draws two powers, Rome and Persia into direct and inseparable connection with Islam. Nineveh identifies more clearly than any other passage of Scripture the progressive demise of both western and eastern Rome.

De „sleutel” van de slag om Ninevé brengt twee mogendheden, Rome en Perzië, in een directe en onafscheidelijke verbinding met de islam. Ninevé duidt duidelijker dan enig andere Schriftplaats op de geleidelijke ondergang van zowel het westelijke als het oostelijke Rome.

Herod is a symbol of the dragon; he was representing Rome. The dragon at the end of the world is the United Nations. At the Sunday law the sixth kingdom falls, the seventh begins, but they give their kingdom to the eighth kingdom at their own birthday party. The seventh kingdom has just been born, and it immediately agrees to give its kingdom to the whore of Babylon for one hour, as typified by Herod promising up to half his kingdom to Salome.

Herodes is een symbool van de draak; hij vertegenwoordigde Rome. De draak aan het einde van de wereld is de Verenigde Naties. Bij de zondagswet valt het zesde koninkrijk, het zevende begint, maar zij geven hun koninkrijk aan het achtste koninkrijk op hun eigen verjaardagsfeest. Het zevende koninkrijk is zojuist geboren en stemt er onmiddellijk mee in zijn koninkrijk voor één uur aan de hoer van Babylon te geven, zoals werd uitgebeeld doordat Herodes Salome tot de helft van zijn koninkrijk beloofde.

Right where the United States falls, the United Nations is born and the threefold union is implemented. Herod is the dragon, and Herodias is the papacy, and the United States is Salome. Herod was in an unlawful marriage alliance, for he was married to his brother’s wife, and at the prophetic level he was in an incestuous relationship with Salome, for it is clear that he was lusting after her as she danced. The dragon has relations with both the mother and daughter. This is important to see when you determine that western and eastern Rome represents church craft and statecraft respectively. Rome, the fourth kingdom of Bible prophecy, placed the papacy on the throne prophetically, and in so doing it typified the United States who will once again place the papacy on the throne.

Juist waar de Verenigde Staten vallen, wordt de Verenigde Naties geboren en wordt de drievoudige unie ten uitvoer gebracht. Herodes is de draak, en Herodias is het pausdom, en de Verenigde Staten is Salome. Herodes bevond zich in een onwettige huwelijksverbintenis, want hij was gehuwd met de vrouw van zijn broer, en op profetisch niveau bevond hij zich in een incestueuze verhouding met Salome, want het is duidelijk dat hij haar begeerde terwijl zij danste. De draak heeft betrekkingen met zowel de moeder als de dochter. Dit is belangrijk om te zien wanneer men vaststelt dat het westelijke en het oostelijke Rome respectievelijk kerkelijke sluwheid en staatsmanskunst vertegenwoordigen. Rome, het vierde koninkrijk van de Bijbelse profetie, plaatste het pausdom profetisch op de troon, en door dit te doen was het een voorafbeelding van de Verenigde Staten, die het pausdom opnieuw op de troon zullen plaatsen.

The progressive demise of western Rome from 330 unto 476 represents the progressive demise of the United States from 1798 unto the Sunday law. The year “330” and the year “1798” are both prophetic waymarks called “the time appointed” or the “time of the end” in the book of Daniel. 330 marks the beginnings of western and eastern Rome. The ending of both is the humiliation of the Roman leader, just as Constantine humiliated the city of Rome at the beginning. 476 was the end of a prophetic period that marks how the prestigious political structure of Rome disintegrated under three steps. A period that began with the city being rejected in 330 was followed by the humiliation of their entire political structure—their glorious republic, which had been the primary bragging point for ancient Rome, was taken apart, and ultimately reached 476, when there would never be a ruler over Rome that was from an actual Roman bloodline. Two lines of Rome beginning in the year 330, and the passage where those two lines are set forth, also includes two prophetic lines of five months. The line of western Rome begins and ends with progressive humiliation. The line of eastern Rome begins and ends with progressive humiliation in 1449, as Constantine the last asked permission to reign.

De geleidelijke ondergang van het westelijke Rome van 330 tot 476 vertegenwoordigt de geleidelijke ondergang van de Verenigde Staten van 1798 tot aan de zondagswet. Het jaar “330” en het jaar “1798” zijn beide profetische wegmarkeringen, die in het boek Daniël “de bestemde tijd” of “de tijd van het einde” worden genoemd. 330 markeert het begin van het westelijke en het oostelijke Rome. Het einde van beide is de vernedering van de Romeinse leider, evenals Constantijn aan het begin de stad Rome vernederde. 476 was het einde van een profetische periode die markeert hoe de prestigieuze politieke structuur van Rome in drie stappen uiteenviel. Een periode die begon met de verwerping van de stad in 330, werd gevolgd door de vernedering van hun gehele politieke structuur — hun roemrijke republiek, die voor het oude Rome het voornaamste punt van trots was, werd ontmanteld — en bereikte uiteindelijk 476, toen er nooit meer een heerser over Rome zou zijn die uit een werkelijke Romeinse bloedlijn voortkwam. Twee lijnen van Rome die beginnen in het jaar 330, en de passage waarin die twee lijnen worden uiteengezet, omvatten ook twee profetische lijnen van vijf maanden. De lijn van het westelijke Rome begint en eindigt met geleidelijke vernedering. De lijn van het oostelijke Rome begint en eindigt met geleidelijke vernedering in 1449, toen de laatste Constantijn toestemming vroeg om te regeren.

One of the five month periods leads to the end of Arabic Islam as the focus of prophecy and the beginning of Turkish Islam in 782. On that date Empress Irene is humiliated, in alignment with the humiliation of Constantine the last at the end of the second five-month prophecy. Two five-month prophecies within one narrative of fifteen verses. One portrays a history of the Islam of Arabia the other Islam of Turkey. Both conclude with the humiliation of eastern Rome. The conclusion of one of the prophecies was fulfilled by a woman being humiliated and the other by a man. Line upon line they identify a humiliation of the church and the state of eastern Rome. Both humiliations are brought about by Islam of the first woe. The humiliation of Constantine the last in 1449, begins a four-year period that ends in 1453, with the walls of Constantinople coming down. 1449 represents a humiliation and 1453 the walls come down and a kingdom ends.

Een van de perioden van vijf maanden leidt tot het einde van de Arabische islam als brandpunt van de profetie en tot het begin van de Turkse islam in 782. Op die datum wordt keizerin Irene vernederd, in overeenstemming met de vernedering van de laatste Constantijn aan het einde van de tweede profetie van vijf maanden. Twee profetieën van vijf maanden binnen één verhalende eenheid van vijftien verzen. De ene beeldt een geschiedenis uit van de islam van Arabië, de andere die van de islam van Turkije. Beide eindigen met de vernedering van Oost-Rome. De voltooiing van een van de profetieën werd vervuld doordat een vrouw werd vernederd en de andere doordat een man werd vernederd. Regel op regel identificeren zij een vernedering van de kerk en van de staat van Oost-Rome. Beide vernederingen worden teweeggebracht door de islam van het eerste wee. De vernedering van de laatste Constantijn in 1449 luidt een periode van vier jaar in, die eindigt in 1453, wanneer de muren van Constantinopel neerstorten. 1449 vertegenwoordigt een vernedering, en in 1453 storten de muren neer en komt een koninkrijk ten einde.

## Death of Mohammed

De dood van Mohammed

One of the two five-month periods begins with the death of Mohammed, who is identified as the “king that was over them” in verse eleven.

Een van de twee perioden van vijf maanden begint met de dood van Mohammed, die in vers elf wordt aangeduid als de „koning die over hen was”.

> And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon.

> En zij hadden een koning over zich, namelijk de engel van de afgrond; zijn naam is in de Hebreeuwse taal Abaddon, maar in de Griekse taal heeft hij de naam Apollyon.

The king over them was Mohammed, for he is identified in verse one, so he is not some other Islamic figure; he is Mohammed the king, and a king is a kingdom and Islam is the kingdom of Mohammed.

De koning over hen was Mohammed, want hij wordt geïdentificeerd in vers één, zodat hij niet een andere islamitische figuur is; hij is Mohammed, de koning, en een koning is een koninkrijk en de islam is het koninkrijk van Mohammed.

> And the fifth angel sounded, and I saw a star fall from heaven unto the earth: and to him was given the key of the bottomless pit. And he opened the bottomless pit; and there arose a smoke out of the pit, as the smoke of a great furnace; and the sun and the air were darkened by reason of the smoke of the pit. And there came out of the smoke locusts upon the earth: and unto them was given power, as the scorpions of the earth have power. Revelation 9:1–3.

> En de vijfde engel blies op de bazuin, en ik zag een ster uit de hemel op de aarde vallen; en hem werd de sleutel van de afgrond gegeven. En hij opende de afgrond; en er steeg rook op uit de afgrond, als de rook van een grote oven; en de zon en de lucht werden verduisterd vanwege de rook van de afgrond. En uit de rook kwamen sprinkhanen voort over de aarde; en hun werd macht gegeven, zoals de schorpioenen van de aarde macht hebben. Openbaring 9:1–3.

The repetition of the first and second woes within the third woe parallels the repetition of the first and second angels within the third angel. Mohammed, the king was given the key to open the bottomless pit and 9/11 identifies when the third angel is empowered. Christ as the mighty angel then descended as the first strike of Balaam arrived in prophetic history. Then the bottomless pit opened and Islam became a subject of world history again. Christ then led His people back to the old paths of Jeremiah and the message of the third woe and third angel began to be sounded. In 2015, Trump announced his intent to run for president, thus stirring up the globalist dragon powers and the bottomless pit then released the atheism that ultimately killed Trump in the streets of Sodom and Egypt. At the Sunday law the beast that is the eighth that is of the seven will ascend out of the bottomless pit. The beginning of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand and the ending identifies the rise of a bottomless pit power.

De herhaling van het eerste en tweede wee binnen het derde wee loopt parallel met de herhaling van de eerste en tweede engel binnen de derde engel. Mohammed, de koning, werd de sleutel gegeven om de afgrond te openen, en 9/11 markeert het moment waarop de derde engel bekrachtigd wordt. Christus daalde vervolgens als de machtige Engel neer toen de eerste slag van Bileam in de profetische geschiedenis aanbrak. Daarna werd de afgrond geopend en werd de islam opnieuw een onderwerp van de wereldgeschiedenis. Christus leidde Zijn volk vervolgens terug naar de oude paden van Jeremia en de boodschap van het derde wee en de derde engel begon te weerklinken. In 2015 kondigde Trump zijn voornemen aan om zich kandidaat te stellen voor het presidentschap, waarmee hij de globalistische drakenmachten in beroering bracht, en de afgrond liet vervolgens het atheïsme los dat Trump uiteindelijk doodde in de straten van Sodom en Egypte. Bij de zondagswet zal het beest, dat de achtste is en uit de zeven voortkomt, uit de afgrond opkomen. Het begin van de verzegelingstijd van de honderd vierenveertigduizend en het einde daarvan markeren de opkomst van een macht uit de afgrond.

> The beast that thou sawest was, and is not; and shall ascend out of the bottomless pit, and go into perdition: and they that dwell on the earth shall wonder, whose names were not written in the book of life from the foundation of the world, when they behold the beast that was, and is not, and yet is. Revelation 17:8.

> Het beest dat gij zaagt, was en is niet; en het zal opkomen uit de afgrond en ten verderve gaan; en zij die op de aarde wonen, van wie de namen niet geschreven staan in het boek des levens van de grondlegging der wereld af, zullen zich verwonderen wanneer zij het beest zien dat was en niet is, en nochtans is. Openbaring 17:8.

Islam is the key that opened the bottomless pit on 9/11 and that opens the bottomless pit at the Sunday law. In the midst of the sealing time, the dragon-beast of globalism also came out of the bottomless pit.

De islam is de sleutel die op 11 september de bodemloze put opende en die bij de zondagwet de bodemloze put opent. Midden in de tijd van de verzegeling kwam ook het draak-beest van het globalisme uit de bodemloze put tevoorschijn.

> And when they shall have finished their testimony, the beast that ascendeth out of the bottomless pit shall make war against them, and shall overcome them, and kill them. Revelation 11:7.

> En wanneer zij hun getuigenis zullen hebben voleindigd, zal het beest dat opkomt uit de afgrond oorlog tegen hen voeren, hen overwinnen en hen doden. Openbaring 11:7.

The key that opens all three waymarks of a power from the bottomless pit was given to Mohammed, the king of the kingdom of Islam. The battle of Nineveh in 627 represented a battle between two powers that depleted the power of both combatants that allowed Islam to rapidly rise into power. The key was turned on 9/11 and Islam’s rise began, though it was restrained shortly thereafter. The battle of Nineveh was typified at 9/11, for Islam’s rise there began as the mighty angel descended to lighten the earth with His glory, and the star, which means messenger, also fell from heaven. The battle of Nineveh is also typified at the end, when the Sunday law arrives and the second period of the Dark Ages begins as the smoke of the Islamic religion blots out the sun.

De sleutel die alle drie de wegmarkeringen opent van een macht uit de bodemloze put, werd gegeven aan Mohammed, de koning van het koninkrijk van de islam. De slag bij Ninevé in 627 stelde een strijd voor tussen twee machten die de kracht van beide strijdende partijen uitputte, waardoor de islam snel in macht kon opkomen. De sleutel werd op 11 september omgedraaid en de opkomst van de islam begon, hoewel zij kort daarna werd beteugeld. De slag bij Ninevé werd op 11 september getypeerd, want daar begon de opkomst van de islam toen de machtige engel neerdaalde om de aarde met Zijn heerlijkheid te verlichten, en ook de ster, wat boodschapper betekent, uit de hemel viel. De slag bij Ninevé wordt ook aan het einde getypeerd, wanneer de zondagswet komt en de tweede periode van de Donkere Middeleeuwen begint, terwijl de rook van de islamitische godsdienst de zon verduistert.

## Exeter

Exeter

The Sunday law is typified when the message of the midnight cry arrives to the Exeter camp meeting. Then the final movements of the setting up of the image of the beast begins. The formation, or the setting up of the image began at 9/11, but at the ending of the period, the period of the proclamation of the midnight cry is also a fractal of the entire period of the image’s formation that began at 9/11. The beginning represents the ending. The first woe typifies the third woe, just as the first angel typifies the third angel. The battle of Nineveh at the ending of the sealing time, identifies the battle of Nineveh at the beginning. The battle of Nineveh at the Sunday law, is the ending of the sealing time that began at 9/11, but it is also the ending of the period of the proclamation of the midnight cry. The battle of Nineveh is therefore typified at the beginning to the midnight cry proclamation, that identifies the final steps in the formation of the image of the beast in the United States, and at the Sunday law the beginning of the formation of the image of the beast in the world begins. Nineveh is the key that aligns the various lines that find their perfect fulfillment in the hidden history of verse forty.

De zondagswet wordt getypeerd wanneer de boodschap van de middernachtsroep het kamp van Exeter bereikt. Dan beginnen de laatste bewegingen van de oprichting van het beeld van het beest. De vorming, of de oprichting, van het beeld begon op 9/11, maar aan het einde van de periode is de periode van de verkondiging van de middernachtsroep ook een fractal van de gehele periode van de vorming van het beeld die op 9/11 begon. Het begin vertegenwoordigt het einde. Het eerste wee typeert het derde wee, evenals de eerste engel de derde engel typeert. De slag om Ninevé aan het einde van de verzegelingstijd identificeert de slag om Ninevé aan het begin. De slag om Ninevé bij de zondagswet is het einde van de verzegelingstijd die op 9/11 begon, maar zij is ook het einde van de periode van de verkondiging van de middernachtsroep. De slag om Ninevé wordt daarom aan het begin van de verkondiging van de middernachtsroep getypeerd, hetgeen de laatste stappen in de vorming van het beeld van het beest in de Verenigde Staten identificeert; en bij de zondagswet begint de aanvang van de vorming van het beeld van het beest in de wereld. Ninevé is de sleutel die de verschillende lijnen uitlijnt, die hun volmaakte vervulling vinden in de verborgen geschiedenis van vers veertig.

We will proceed further in the next article.

Wij zullen in het volgende artikel verdergaan.

Back to Articles