Article

# The Book of Daniel - Number Forty-Seven

Het Boek Daniël - Nummer Zevenenveertig

Unmasking Deceptive Doctrines: A Critical Analysis of Daniel 8 and the Challenges to Adventist Theology

Ontmaskering van misleidende leringen: een kritische analyse van Daniël 8 en de uitdagingen voor de adventistische theologie

Author

Jeff Pippenger

Published

January 11, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

When the little horn of Rome is represented in verses nine through twelve of Daniel chapter eight, it is a corrupted symbol for it is a symbol of transvestitism, a cross-dresser oscillating between male and female. It agrees with the Millerite understanding that Rome was represented by two phases, the first phase being the Roman statecraft and the second phase being the Roman churchcraft, but in the oscillation of genders in the verses, the little horn is out of the historical and prophetic sequence (corrupted). Yet each of the four verses represents history directly associated with either Roman statecraft or Roman churchcraft. Pagan Rome persecuted all who resisted its imperial authority, but the persecution of papal Rome (feminine) in verse ten, is specifically directed against heaven.

Wanneer de kleine hoorn van Rome in de verzen negen tot en met twaalf van Daniël hoofdstuk acht wordt voorgesteld, is het een verdorven symbool, want het is een symbool van travestie, een zich als het andere geslacht kledende figuur die oscilleert tussen mannelijk en vrouwelijk. Dit stemt overeen met het Milleritische begrip dat Rome door twee fasen werd voorgesteld, waarbij de eerste fase het Romeinse staatsbestel was en de tweede fase het Romeinse kerkbestel, maar in de oscillatie van de geslachten in de verzen is de kleine hoorn buiten de historische en profetische opeenvolging geplaatst (verdorven). Toch vertegenwoordigt elk van de vier verzen geschiedenis die rechtstreeks verband houdt met óf het Romeinse staatsbestel óf het Romeinse kerkbestel. Heidens Rome vervolgde allen die zich tegen zijn keizerlijk gezag verzetten, maar de vervolging van het pauselijke Rome (vrouwelijk) in vers tien is specifiek tegen de hemel gericht.

In the Millerite understanding that Rome was the fourth and final kingdom, the oscillating from state to church to state to church again would not have been a concern. They had seen the mixture of iron and clay in the feet of Daniel chapter two, and simply understood it as two phases of Rome, with no concern to define a specific historical sequence of a fourth and fifth kingdom. They understood the same of chapter seven, where the horn that spake great things against the most High, had three horns plucked up from the original ten horns of the beast of Rome. Even if Miller did recognize the gender oscillation of verse nine through twelve, it would have been unimportant to his understanding of the fourth kingdom being Rome. In Millerite understanding the fourth kingdom ended in 1798, and the next prophetic event was the Second Coming of Christ.

In het Milleritische begrip dat Rome het vierde en laatste koninkrijk was, zou het heen en weer bewegen van staat naar kerk en vervolgens weer van staat naar kerk geen punt van zorg zijn geweest. Zij hadden de vermenging van ijzer en leem in de voeten van Daniël hoofdstuk twee gezien en begrepen die eenvoudig als twee fasen van Rome, zonder zich bekommeren om het afbakenen van een specifieke historische opeenvolging van een vierde en vijfde koninkrijk. Hetzelfde begrepen zij van hoofdstuk zeven, waar de hoorn die grote dingen sprak tegen de Allerhoogste, drie horens had uitgerukt uit de oorspronkelijke tien horens van het beest van Rome. Zelfs indien Miller de wisseling van geslacht in vers negen tot en met twaalf heeft onderkend, zou dit voor zijn begrip dat het vierde koninkrijk Rome was van geen belang zijn geweest. In het Milleritische begrip eindigde het vierde koninkrijk in 1798, en de volgende profetische gebeurtenis was de Tweede Komst van Christus.

The feminine horn identifies the woman who commits spiritual fornication with the masculine horn, and is represented in verses ten and twelve.

De vrouwelijke hoorn duidt de vrouw aan die geestelijke hoererij bedrijft met de mannelijke hoorn, en wordt weergegeven in de verzen tien en twaalf.

> And it waxed great, even to the host of heaven; and it cast down some of the host and of the stars to the ground, and stamped upon them. Daniel 8:10.

> En het werd groot, tot aan de heerscharen des hemels; en het wierp sommigen van die heerscharen en van de sterren ter aarde, en vertrad die. Daniël 8:10.

The persecution of the papal power was directed against Christianity (the host of heaven), and in verse twelve papal Rome (feminine), receives the power to accomplish her murderous work through the transgression of fornicating with the kings of Europe.

De vervolging door de pauselijke macht was gericht tegen het christendom (de schare des hemels), en in vers twaalf ontvangt het pauselijke Rome (vrouwelijk) de macht om haar moorddadige werk te volbrengen door de overtreding van hoererij te bedrijven met de koningen van Europa.

> And an host was given him against the daily sacrifice by reason of transgression, and it cast down the truth to the ground; and it practiced, and prospered. Daniel 8:12.

> En een heir werd hem overgegeven tegen het dagelijks offer wegens de overtreding; en het wierp de waarheid ter aarde; en het handelde, en het had voorspoed. Daniël 8:12.

The “host” in the verse represents the military power that was given the papacy “against the daily.” The word “against” means “from”. From the pagan kings of Europe (pagan Rome), represented by “the daily,” military support (an host) was given to the papacy “by reason of transgression.” The combination of church and state, with the church in control of the relationship is the “transgression.” The wine of that transgression is Christian blood. Once the papacy had control of the armies of pagan Rome, papal Rome (“it”) “cast down the truth to the ground; and it practiced, and prospered.”

De „legermacht” in het vers vertegenwoordigt de militaire macht die aan het pausdom werd gegeven „tegen het dagelijkse”. Het woord „tegen” betekent „van”. Van de heidense koningen van Europa (het heidense Rome), vertegenwoordigd door „het dagelijkse”, werd militaire steun (een legermacht) aan het pausdom gegeven „wegens de overtreding”. De vereniging van kerk en staat, waarbij de kerk de verhouding beheerst, is de „overtreding”. De wijn van die overtreding is christelijk bloed. Zodra het pausdom de legers van het heidense Rome onder zijn macht had, wierp het pauselijke Rome („het”) „de waarheid ter aarde; en het handelde, en het had voorspoed.”

In Daniel chapter eleven, verse thirty-one, the giving of the armies to papal Rome is also represented:

In Daniël, hoofdstuk elf, vers eenendertig, wordt ook de overgave van de legers aan het pauselijke Rome voorgesteld:

> And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. Daniel 11:31.

> En op zijn bevel zullen krijgsmachten optreden, en zij zullen het heiligdom, de vesting, ontheiligen, en zij zullen het dagelijks offer wegnemen, en zij zullen de verwoestende gruwel opstellen. Daniël 11:31.

The verse is identifying the historical transition from pagan Rome to papal Rome. In the verse the “arms” are the European kings that began to stand up for the papacy beginning with Clovis, king of the Franks (France), in the year 496. The “arms” also polluted “the sanctuary of strength” (the city of Rome), through the continuous warfare from the fourth century onward to the year 538. The “arms” also removed the pagan resistance to the rise of the papacy, and by the year 508, the pagan resistance was finished.

Het vers duidt de historische overgang aan van heidens Rome naar pauselijk Rome. In het vers zijn de „armen” de Europese koningen die voor de pauselijkheid begonnen op te treden, te beginnen met Clovis, koning der Franken (Frankrijk), in het jaar 496. De „armen” verontreinigden ook „het heiligdom der sterkte” (de stad Rome), door de onafgebroken oorlogvoering vanaf de vierde eeuw tot het jaar 538. De „armen” namen ook het heidense verzet tegen de opkomst van de pauselijkheid weg, en tegen het jaar 508 was het heidense verzet beëindigd.

The word translated as “take away,” is the Hebrew word “sur” and means “to remove”. The “arms” placed the “abomination that maketh desolate” (the papacy), on the throne of the earth in the year 538. When Daniel chapter eight, verse twelve identifies that “an host” was given to the feminine little horn, it is agreeing with the witness of verse thirty-one of chapter eleven. The book of Revelation also gives witness to the same truth in chapter thirteen.

Het woord dat met „wegnemen” is vertaald, is het Hebreeuwse woord „sur” en betekent „verwijderen”. De „wapenmachten” plaatsten de „gruwel die verwoesting brengt” (het pausdom) in het jaar 538 op de troon van de aarde. Wanneer Daniël hoofdstuk acht, vers twaalf, aanduidt dat „een heer” aan de vrouwelijke kleine hoorn werd gegeven, stemt dit overeen met het getuigenis van vers eenendertig van hoofdstuk elf. Ook het boek Openbaring getuigt in hoofdstuk dertien van dezelfde waarheid.

> And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority. Revelation 13:2.

> En het beest dat ik zag, was een luipaard gelijk, en zijn voeten waren als de voeten van een beer, en zijn muil als de muil van een leeuw; en de draak gaf het zijn kracht, en zijn troon, en grote macht. Openbaring 13:2.

Sister White directly identifies the beast of verse two as the papacy, and that the dragon in the verse is pagan Rome. Pagan Rome gave three things to the papacy; “his power, and his seat, and great authority.”

Zuster White vereenzelvigt het beest van vers twee rechtstreeks met het pausdom, en stelt dat de draak in het vers het heidense Rome is. Het heidense Rome gaf drie dingen aan het pausdom: „zijn kracht, en zijn zetel, en grote macht.”

The military power was given by pagan Rome beginning with Clovis in the year 496. The “seat” to rule from, was given to the papacy in the year 330, when the emperor Constantine moved his capitol to Constantinople, leaving his former capitol city of Rome to the control of the papal church. In the year 533, the emperor Justinian decreed that the pope was the head of the church and the corrector of heretics, turning his “great authority” over to the pope of Rome. Verse twelve of Daniel chapter eight, identifies the time when a “host” was given, and that prophetic truth is testified to on many witnesses. From that point in time (beginning in the year 496), the papacy “prospered.”

De militaire macht werd gegeven door het heidense Rome, te beginnen met Clovis in het jaar 496. De „zetel” van waaruit geregeerd werd, werd aan het pausdom gegeven in het jaar 330, toen keizer Constantijn zijn hoofdstad naar Constantinopel verplaatste en zijn voormalige hoofdstad Rome aan de heerschappij van de pauselijke kerk overliet. In het jaar 533 bepaalde keizer Justinianus bij decreet dat de paus het hoofd van de kerk en de bestraffer van ketters was, waarmee hij zijn „grote macht” overdroeg aan de paus van Rome. Vers twaalf van Daniël hoofdstuk acht duidt de tijd aan waarin een „leger” werd gegeven, en van die profetische waarheid wordt door vele getuigenis afgelegd. Vanaf dat tijdstip (beginnend in het jaar 496) „gedijde” het pausdom.

It would continue to “practice” and “prosper” until the end of the indignation against the northern kingdom of Israel ended in 1798, and the papacy received its deadly wound.

Het zou blijven „handelen” en „voorspoedig zijn” totdat de verontwaardiging tegen het noordelijke koninkrijk van Israël in 1798 ten einde kwam en het pausdom zijn dodelijke wond ontving.

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> En de koning zal doen naar zijn welbehagen; en hij zal zichzelf verheffen en zich groot maken boven elke god, en wonderlijke dingen spreken tegen de God der goden, en voorspoedig zijn totdat de gramschap voleindigd is; want wat vastgesteld is, zal geschieden. Daniël 11:36.

Verse nine of chapter eight, describes masculine Rome (pagan Rome), and represents the three-step conquering process that pagan Rome accomplished, and which typified the three geographical areas that would be conquered in order for papal Rome to be established upon the throne of the earth, as represented by the three horns that were plucked up in chapter seven. Those two three-step conquering’s of pagan and papal Rome, represented the three geographical obstacles of modern Rome, in verses forty through forty-three of Daniel eleven. Then in chapter eight, verse eleven, the masculine little horn (pagan Rome) is again represented. In the verse, the sanctified logic is so sound, that the scornful men that rule Jerusalem were forced to introduce several theological lies in order to erect their counterfeit foundation.

Vers negen van hoofdstuk acht beschrijft het mannelijke Rome (het heidense Rome) en stelt het drievoudige veroveringsproces voor dat het heidense Rome volbracht, en dat een voorafbeelding was van de drie geografische gebieden die veroverd moesten worden opdat het pauselijke Rome op de troon der aarde zou worden gevestigd, zoals voorgesteld door de drie horens die in hoofdstuk zeven werden uitgerukt. Deze twee drievoudige veroveringen van het heidense en pauselijke Rome stelden de drie geografische hindernissen van het moderne Rome voor, in de verzen veertig tot en met drieënveertig van Daniël elf. Vervolgens wordt in hoofdstuk acht, vers elf, de mannelijke kleine hoorn (het heidense Rome) opnieuw voorgesteld. In dat vers is de geheiligde logica zo deugdelijk, dat de spotachtige mannen die over Jeruzalem heersen, gedwongen waren verscheidene theologische leugens in te voeren om hun nagemaakte fundament op te richten.

> Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. Daniel 8:11.

> Ja, hij verhief zich zelfs tot de Vorst van de heerschare, en door hem werd het dagelijks offer weggenomen, en de plaats van zijn heiligdom werd neergeworpen. Daniël 8:11.

As we begin to address the counterfeit coins and jewels that have been introduced to Adventism since 1863, it should be noted that there are two primary fields of supposed theological expertise which Adventism boasts of, as their basis for upholding the doctrines of apostate Protestantism and Catholicism. The claim that the modern theologians of Adventism make is that they are either experts in biblical history, or experts in biblical languages. Their application of the verse, reveals the prophetic word has become as a sealed book unto them, and also reveals that their claim of being experts of the biblical languages is simply the modern manifestation of Pharisaism.

Wanneer wij beginnen de valse munten en juwelen te behandelen die sinds 1863 in het adventisme zijn ingevoerd, dient te worden opgemerkt dat er twee voornaamste terreinen van vermeende theologische deskundigheid zijn waarop het adventisme zich beroemt als grondslag voor het handhaven van de leerstellingen van het afvallige protestantisme en het katholicisme. De bewering die de moderne theologen van het adventisme naar voren brengen, is dat zij óf deskundigen zijn in de bijbelse geschiedenis, óf deskundigen in de bijbelse talen. Hun toepassing van het vers openbaart dat het profetische woord voor hen tot een verzegeld boek is geworden, en onthult tevens dat hun aanspraak deskundigen in de bijbelse talen te zijn slechts de moderne verschijningsvorm van het farizeïsme is.

First is the disregard of the oscillation of the genders for the little horn in verse nine through twelve. If they were actually experts in the Hebrew language, they would not deny, or water down, the fact that Daniel purposely employed gender oscillation in the verses. The little horn is represented in both genders, and those genders go back and forth through the verses. The theologians try to cover this fact with rubbish and counterfeit coins, for it clearly identifies that verse eleven is identifying pagan, not papal Rome. They of course insist that the little horn of verse eleven is the pope, when it is actually pagan Rome.

Ten eerste is er de veronachtzaming van de schommeling van de geslachten voor de kleine hoorn in vers negen tot en met twaalf. Indien zij werkelijk deskundigen in de Hebreeuwse taal waren, zouden zij het feit dat Daniël in deze verzen opzettelijk van geslacht wisselde, niet ontkennen of afzwakken. De kleine hoorn wordt in beide geslachten voorgesteld, en die geslachten wisselen in de verzen heen en weer. De theologen trachten dit feit te bedekken met rommel en valse munten, want het maakt duidelijk kenbaar dat vers elf heidens Rome aanduidt, niet pauselijk Rome. Zij houden uiteraard vol dat de kleine hoorn van vers elf de paus is, terwijl het in werkelijkheid heidens Rome is.

Once it is acknowledged that two of the four little horn verses are male and two are female, then it is simple to incorporate the biblical truth that a woman in Bible prophecy represents a church, and a man represents a state. Knowing this allows all who wish to see, that the little horn of verse eleven, is masculine Rome (pagan Rome), not feminine Rome (papal Rome).

Zodra eenmaal wordt erkend dat twee van de vier verzen over de kleine hoorn mannelijk zijn en twee vrouwelijk, is het eenvoudig om de bijbelse waarheid toe te passen dat een vrouw in de Bijbelse profetie een kerk vertegenwoordigt, en een man een staat. Dit te weten stelt allen die willen zien in staat te onderkennen dat de kleine hoorn van vers elf mannelijk Rome is (heidens Rome), niet vrouwelijk Rome (pauselijk Rome).

The verse then is understood as teaching that pagan Rome (he) magnified himself to the prince of the host, as did pagan Rome when it placed the prince of the host upon the cross of Calvary. Not only did pagan Rome magnify itself against Christ at the cross, the verse goes on to say that by him (pagan Rome) “the daily sacrifice was taken away.”

Het vers wordt dan aldus verstaan dat het heidense Rome (hij) zich verhief tot tegen de Vorst van de heerschare, zoals het heidense Rome deed toen het de Vorst van de heerschare op het kruis van Golgotha plaatste. Niet alleen verhief het heidense Rome zich tegen Christus aan het kruis, het vers gaat verder met te zeggen dat door hem (het heidense Rome) „het dagelijks offer werd weggenomen.”

In the book of Daniel there are two Hebrew words that are both translated as “take away.” The words are “sur” and “rum”. Both words are used in the sanctuary service. Sur means to take away or remove, and when the ashes from the altar in the sanctuary were removed, the word used to describe the removal of the ashes is “sur”. The word “rum” means to lift up and exalt, and when the priest in the sanctuary was to lift up a wave offering, he was to “rum” (lift up) the offering. In verse eleven, pagan Rome (“the daily”) would “rum” (take away) paganism by lifting up and exalting the religion of paganism.

In het boek Daniël staan twee Hebreeuwse woorden die beide worden vertaald met „wegnemen”. De woorden zijn „sur” en „rum”. Beide woorden worden gebruikt in de heiligdomsdienst. Sur betekent wegnemen of verwijderen, en wanneer de as van het altaar in het heiligdom werd verwijderd, is het woord dat gebruikt wordt om het verwijderen van de as te beschrijven „sur”. Het woord „rum” betekent opheffen en verheffen, en wanneer de priester in het heiligdom een beweegoffer moest opheffen, moest hij het offer „rum” (opheffen). In vers elf zou het heidense Rome („het gedurige”) het heidendom „rum” (wegnemen) door de godsdienst van het heidendom op te heffen en te verheffen.

Pagan Rome would lift up and exalt the religion of paganism. The Adventist theologians that profess an expertise of biblical languages choose to treat every occurrence of “take away” in the book of Daniel as “remove”. They fail to acknowledge the distinct and precise writing of Daniel, and thus place themselves above the prophet Daniel.

Het heidense Rome zou de godsdienst van het heidendom verheffen en verhogen. De adventistische theologen die beweren deskundig te zijn in de bijbelse talen, kiezen ervoor iedere voorkomens van “wegnemen” in het boek Daniël als “verwijderen” te behandelen. Zij verzuimen het onderscheidende en nauwkeurige taalgebruik van Daniël te erkennen en plaatsen zich aldus boven de profeet Daniël.

The theologians that profess to understand the biblical languages provide arguments to justify why Daniel intended to mean the same thing, when he employed two different words. They provide long and tedious word studies to uphold their false claims. The theologians that profess to understand biblical history, argue that the false application is based upon recognizing that in different periods of history the same word might mean something different, and therefore when Daniel employed two different words, only a historical expert can identify what Daniel actually meant. It is important to identify these two false methods for they are employed often by the theologians who seek to hide from the methodology of “line upon line.”

De theologen die beweren de Bijbelse talen te begrijpen, voeren argumenten aan om te rechtvaardigen waarom Daniël bedoeld zou hebben hetzelfde te zeggen, terwijl hij twee verschillende woorden gebruikte. Zij presenteren lange en vermoeiende woordstudies om hun valse beweringen te staven. De theologen die beweren de Bijbelse geschiedenis te begrijpen, betogen dat de valse toepassing berust op de erkenning dat in verschillende perioden van de geschiedenis hetzelfde woord iets anders kan betekenen, en dat daarom, wanneer Daniël twee verschillende woorden gebruikte, alleen een historisch deskundige kan vaststellen wat Daniël daadwerkelijk bedoelde. Het is belangrijk deze twee valse methoden te onderkennen, want zij worden dikwijls toegepast door de theologen die trachten zich te onttrekken aan de methodologie van „regel op regel”.

> Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. Daniel 8:11.

> Ja, hij verhief zich zelfs tot tegen de Vorst van de heerscharen, en door hem werd het dagelijks offer weggenomen, en de plaats van zijn heiligdom werd neergeworpen. Daniël 8:11.

The word translated as “taken away” in the verse means to “lift up and exalt”. It does not mean to remove. This fact creates confusion and contradiction for the Adventist theologians, for their premises do not hold up under a simple evaluation of the verse, when the actual definition of the word Daniel used is applied to the verse. They argue the little horn of the verse is papal Rome, and therefore the verse would read that “by him” (papal Rome) “the daily was taken away.”

Het woord dat in het vers is vertaald als „weggenomen” betekent „opheffen en verhogen”. Het betekent niet verwijderen. Dit feit schept verwarring en tegenstrijdigheid voor de adventistische theologen, want hun uitgangspunten houden geen stand bij een eenvoudige beoordeling van het vers, wanneer de werkelijke betekenis van het woord dat Daniël gebruikte op het vers wordt toegepast. Zij betogen dat de kleine hoorn van het vers het pauselijke Rome is, en daarom zou het vers luiden dat „door hem” (het pauselijke Rome) „het dagelijkse werd weggenomen.”

They of course have no problem including the added word that Sister White states directly was added by human wisdom and does not apply to the text.

Zij hebben er uiteraard geen enkel probleem mee het toegevoegde woord op te nemen waarvan Zuster White rechtstreeks verklaart dat het door menselijke wijsheid is toegevoegd en niet op de tekst van toepassing is.

> “Then I saw in relation to the ‘daily’ (Daniel 8:12) that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text, and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry.” Early Writings, 74.

> „Toen zag ik met betrekking tot het ‘dagelijks’ (Daniel 8:12) dat het woord ‘offer’ door menselijke wijsheid is toegevoegd en niet tot de tekst behoort, en dat de Heere daarop de juiste zienswijze heeft gegeven aan hen die de boodschap van het uur des oordeels verkondigden.” Early Writings, 74.

They identify “the daily” as Christ’s sanctuary ministry, so the “daily sacrifice” upholds the concept that “the daily” is Christ sacrificial work in the heavenly sanctuary. But inspiration identifies that the word “sacrifice” “does not belong to the text”.

Zij vereenzelvigen „het dagelijkse” met Christus’ heiligdomsdienst, zodat het „dagelijkse offer” het begrip handhaaft dat „het dagelijkse” Christus’ offerwerk in het hemelse heiligdom is. Maar de inspiratie stelt vast dat het woord „offer” „niet tot de tekst behoort”.

When the drunkards of Ephraim identify “the daily” as Christ’s sanctuary work, the verse would then read, “by him” (papal Rome) “the daily was taken away,” or it would read, “by the papal power, Christ’s sanctuary ministry was taken away.” They actually teach this falsehood. They insist that through the darkness of the papal rule the true understanding of Christ’s sanctuary ministry was removed from the minds of men.

Wanneer de dronkaards van Efraïm „het dagelijkse” identificeren als het heiligdomswerk van Christus, zou het vers dan luiden: „door hem” (pauselijk Rome) „werd het dagelijkse weggenomen”, of het zou luiden: „door de pauselijke macht werd de heiligdomsbediening van Christus weggenomen.” Zij onderwijzen deze onwaarheid daadwerkelijk. Zij houden vol dat door de duisternis van de pauselijke heerschappij het ware begrip van Christus’ heiligdomsbediening uit de gedachten van de mensen werd weggenomen.

Yet the word translated as “take away,” does not mean to remove, it means to lift up and exalt. If the professed experts of biblical languages would correctly apply the meaning of the Hebrew word “rum,” to the passage, their rendition would need to say, “by the papal power, Christ’s sanctuary ministry was lifted up and exalted.” When did the papacy ever lift up and exalt Christ?

Toch betekent het woord dat als „wegnemen” is vertaald, niet verwijderen; het betekent opheffen en verhogen. Indien de vermeende deskundigen in de bijbelse talen de betekenis van het Hebreeuwse woord „rum” correct op deze passage zouden toepassen, dan zou hun weergave moeten luiden: „door de pauselijke macht werd Christus’ heiligdomsdienst opgeheven en verhoogd.” Wanneer heeft het pausdom Christus ooit opgeheven en verhoogd?

They seek to impose the definition of the Hebrew word “sur” upon the Hebrew word “rum.” Daniel uses the word “sur,” which means to remove, in connection with “the daily” in two other verses, but in verse eleven, Daniel chose the word “rum” meaning to lift up and exalt. Not only is the dish of fables concerning this verse foolishness because of the wresting of the meaning of the word translated as “take away,” but there was never a time when Christ’s sanctuary ministry was in any way removed from men.

Zij trachten de betekenis van het Hebreeuwse woord „sur” op te leggen aan het Hebreeuwse woord „rum”. Daniël gebruikt het woord „sur”, dat „wegnemen” betekent, in verband met „het dagelijkse” in twee andere verzen, maar in vers elf koos Daniël het woord „rum”, dat „opheffen” en „verheffen” betekent. Niet alleen is de schotel vol fabels aangaande dit vers dwaasheid vanwege de verdraaiing van de betekenis van het woord dat als „wegnemen” is vertaald, maar er is nooit een tijd geweest waarin de bediening van Christus in het heiligdom op enigerlei wijze van de mensen werd weggenomen.

> But this man, because he continueth ever, hath an unchangeable priesthood. Wherefore he is able also to save them to the uttermost that come unto God by him, seeing he ever liveth to make intercession for them. Hebrews 7:24, 25.

> Maar deze, omdat Hij in eeuwigheid blijft, heeft een onveranderlijk priesterschap. Daarom kan Hij ook volkomen zalig maken wie door Hem tot God gaan, daar Hij altijd leeft om voor hen te pleiten. Hebreeën 7:24, 25.

To claim, as the Adventist theologians do, in an attempt to prop up their false application of the verse, that there was a period of time when the papacy exercised some type of power to remove Christ’s sanctuary intercession is absurd!

Be te beweren, zoals de adventistische theologen doen, in een poging hun valse toepassing van het vers te stutten, dat er een periode is geweest waarin het pausdom een of andere macht uitoefende om Christus’ voorbede in het heiligdom weg te nemen, is absurd!

But the theologians do not teach that the verse identifies that the papacy lifted up and exalted Christ’s sanctuary ministry. They avoid the meaning of Daniel’s words, and the inspired counsel of Ellen White, to teach what they choose to teach in spite of the testimony of Daniel’s words.

Maar de theologen leren niet dat het vers aangeeft dat het pausdom de bediening van Christus in het heiligdom heeft verheven en verhoogd. Zij vermijden de betekenis van Daniëls woorden en de geïnspireerde raad van Ellen White, om te onderwijzen wat zij verkiezen te onderwijzen, ondanks het getuigenis van Daniëls woorden.

> Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. Daniel 8:11.

> Ja, hij verhief zich zelfs tot de Vorst van de heerschare, en door hem werd het gedurig offer weggenomen, en de plaats van zijn heiligdom werd neergeworpen. Daniël 8:11.

The theologians teach that the verse means “by the papal power, Christ’s sanctuary ministry was removed,” and the removal of Christ’s sanctuary ministry from the minds of men is supported by the fact that in association with the removal, the place of Christ’s “sanctuary was cast down.” There is not one verse in God’s Word that identifies the heavenly sanctuary, which is where Christ performs his intercession, has ever been cast down. Nor is there any biblical passage that identifies that heaven itself, which is the “place of his sanctuary”, is ever cast down. Once again, the theologians place themselves above the prophet Daniel, for they insist that “the place of his sanctuary” in the verse is referring to God’s sanctuary, in spite of the fact that Daniel teaches directly opposite of that idea.

De theologen leren dat het vers betekent: „door de pauselijke macht werd Christus’ heiligdomsdienst weggenomen”, en het wegnemen van Christus’ heiligdomsdienst uit de gedachten van de mensen wordt ondersteund door het feit dat in samenhang met die wegneming de plaats van Christus’ „heiligdom werd neergeworpen.” Er is niet één vers in Gods Woord dat het hemelse heiligdom, waar Christus Zijn voorspraak verricht, aanwijst als ooit neergeworpen. Evenmin is er enige bijbelse passage die aanwijst dat de hemel zelf, die de „plaats van zijn heiligdom” is, ooit neergeworpen wordt. Opnieuw plaatsen de theologen zich boven de profeet Daniël, want zij houden vol dat „de plaats van zijn heiligdom” in het vers naar Gods heiligdom verwijst, ondanks het feit dat Daniël precies het tegenovergestelde van die gedachte leert.

The professed experts of the Hebrew language insist that in the verse the Hebrew word “rum,” needs to be understood with the meaning of the Hebrew word “sur.” They also insist that the Hebrew word “miqdash” needs to be understood as the Hebrew word “qodesh.” “Miqdash” and “qodash” are both translated simply as “sanctuary” in the book of Daniel, yet they have different meanings. “Miqdash” represents any sanctuary, whether it is God’s sanctuary or a pagan sanctuary. It is the general word for sanctuary, but “qodesh” is only used in the Bible to represent God’s sanctuary.

De vermeende deskundigen van de Hebreeuwse taal houden vol dat in dit vers het Hebreeuwse woord „rum” moet worden begrepen in de betekenis van het Hebreeuwse woord „sur”. Zij houden er eveneens aan vast dat het Hebreeuwse woord „miqdash” moet worden begrepen als het Hebreeuwse woord „qodesh”. „Miqdash” en „qodash” worden beide in het boek Daniël eenvoudig vertaald als „heiligdom”, maar zij hebben verschillende betekenissen. „Miqdash” duidt elk heiligdom aan, of het nu Gods heiligdom is of een heidens heiligdom. Het is het algemene woord voor heiligdom, maar „qodesh” wordt in de Bijbel uitsluitend gebruikt om Gods heiligdom aan te duiden.

Daniel knew the difference between a pagan sanctuary and God’s sanctuary. If Daniel was going to identify a pagan sanctuary, he would use the word “miqdash.” It is amazing to me that the supposed experts of the Hebrew language never address the fact that in four consecutive verses, Daniel uses both words three times. Daniel’s usage of the two Hebrew words, both translated as “sanctuary” defines the meaning Daniel intended to be understood.

Daniël kende het verschil tussen een heidens heiligdom en Gods heiligdom. Als Daniël een heidens heiligdom wilde aanduiden, zou hij het woord „miqdash” gebruiken. Het verbaast mij dat de vermeende deskundigen in de Hebreeuwse taal nooit aandacht schenken aan het feit dat Daniël in vier opeenvolgende verzen beide woorden driemaal gebruikt. Daniëls gebruik van de twee Hebreeuwse woorden, die beide met „heiligdom” worden vertaald, bepaalt de betekenis waarvan Daniël wilde dat zij begrepen zou worden.

> Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. And an host was given him against the daily sacrifice by reason of transgression, and it cast down the truth to the ground; and it practiced, and prospered. Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:11–14.

> Ja, hij verhief zich zelfs tot de vorst van het heir, en door hem werd het dagelijks offer weggenomen, en de plaats van zijn heiligdom werd neergeworpen. En een heir werd hem overgegeven tegen het dagelijks offer vanwege de overtreding, en het wierp de waarheid ter aarde; en het handelde, en was voorspoedig. Toen hoorde ik één heilige spreken, en een andere heilige zei tot die zekere heilige die sprak: Hoe lang zal het gezicht aangaande het dagelijks offer en de verwoestende overtreding duren, om zowel het heiligdom als het heir prijs te geven om onder de voet gelopen te worden? En hij zei tot mij: Tot tweeduizend driehonderd dagen; dan zal het heiligdom gereinigd worden. Daniël 8:11–14.

In the very passage that includes the foundation of Adventism, Daniel employs two different Hebrew words that are both translated as “sanctuary.” In verses thirteen and fourteen Daniel chose to use the Hebrew word for “sanctuary,” that is only used biblically to identify God’s sanctuary, but in verse eleven, Daniel used the general or generic Hebrew word that can be God’s sanctuary, or it can be a pagan sanctuary.

Juist in de passage die het fundament van het adventisme bevat, gebruikt Daniël twee verschillende Hebreeuwse woorden die beide worden vertaald met „heiligdom”. In de verzen dertien en veertien koos Daniël ervoor het Hebreeuwse woord voor „heiligdom” te gebruiken dat in de Bijbel uitsluitend wordt gebruikt om Gods heiligdom aan te duiden, maar in vers elf gebruikte Daniël het algemene of generieke Hebreeuwse woord, dat Gods heiligdom kan aanduiden, of een heidens heiligdom.

If Daniel had wanted to identify the “sanctuary” in verse eleven, as God’s sanctuary, he would have used the same Hebrew word that he used twice within the next three verses. It is absolutely clear that Daniel was making a distinction between a pagan sanctuary in verse eleven, and God’s sanctuary in verses thirteen and fourteen! But the drunkards of Ephraim argue that the “place of his sanctuary” that was “cast down,” in verse eleven, was the place of God’s sanctuary, though they avoid the word “place.”

Als Daniël in vers elf het „heiligdom” had willen aanduiden als Gods heiligdom, zou hij hetzelfde Hebreeuwse woord hebben gebruikt dat hij in de volgende drie verzen tweemaal gebruikte. Het is volstrekt duidelijk dat Daniël onderscheid maakte tussen een heidens heiligdom in vers elf en Gods heiligdom in de verzen dertien en veertien! Maar de dronkaards van Efraïm betogen dat de „plaats van zijn heiligdom”, die in vers elf „ter aarde werd geworpen”, de plaats van Gods heiligdom was, hoewel zij het woord „plaats” vermijden.

They teach that the papacy took away Christ’s ministry of intercession and cast down the truth of the heavenly sanctuary. But Daniel was clear that the “sanctuary” in verse eleven, was not God’s sanctuary, but a pagan sanctuary. Daniel was just as clear that it was not the “sanctuary” that was cast down, but “the place” of his sanctuary.

Zij leren dat het pausdom Christus’ bediening van voorbede heeft weggenomen en de waarheid van het hemelse heiligdom terneergeworpen heeft. Maar Daniël maakte duidelijk dat het „heiligdom” in vers elf niet Gods heiligdom was, maar een heidens heiligdom. Daniël maakte even duidelijk dat niet het „heiligdom” terneergeworpen werd, maar „de plaats” van zijn heiligdom.

Refusing to acknowledge the purposeful gender oscillation of verses nine through twelve, the modern theologians adopted the definition of “the daily” that originated within apostate Protestantism, and began to construct a foundation upon the sand of human conjecture, tradition and custom. When they arrive at verse eleven, they even reject the inspired counsel of Sister White that identified that Miller’s understanding of “the daily” as paganism was correct, and begin to employ the art of misdirection and conjecture to defend their love of Catholic and Protestant theology.

Door te weigeren de doelbewuste geslachtswisseling van de verzen negen tot en met twaalf te erkennen, namen de moderne theologen de definitie van „het dagelijkse” over die haar oorsprong had binnen het afvallige protestantisme, en begonnen zij een fundament te bouwen op het zand van menselijke gissing, overlevering en gewoonte. Wanneer zij bij vers elf aankomen, verwerpen zij zelfs de geïnspireerde raad van Zuster White, die aangaf dat Millers begrip van „het dagelijkse” als heidendom juist was, en beginnen zij zich te bedienen van de kunst van misleiding en gissing om hun liefde voor de katholieke en protestantse theologie te verdedigen.

They change pagan Rome into papal Rome in the verse, and they force the definition of “remove” upon the word that means “lift up and exalt”. They define the satanic symbol of “the daily”, as a godly symbol, and then insist that a pagan temple is God’s temple, while avoiding the direct reference to “the place” of the sanctuary. And the “unlearned” (as Isaiah identifies them), who will only understand if the “learned” tell them it is so, accept the dish of fables unto their own destruction.

Zij veranderen in het vers het heidense Rome in het pauselijke Rome, en zij dringen aan op de betekenis „wegnemen” voor het woord dat „opheffen en verheffen” betekent. Zij definiëren het satanische symbool van „het gedurige” als een goddelijk symbool, en houden vervolgens vol dat een heidense tempel Gods tempel is, terwijl zij de rechtstreekse verwijzing naar „de plaats” van het heiligdom ontwijken. En de „ongeleerden” (zoals Jesaja hen aanduidt), die alleen zullen begrijpen indien de „geleerden” hun zeggen dat het zo is, aanvaarden deze schotel vol fabels tot hun eigen verderf.

We will continue our consideration of the increase of the knowledge represented as the jewels in Miller’s dream in the next article.

Wij zullen onze beschouwing voortzetten over de toename van de kennis, voorgesteld door de juwelen in Millers droom, in het volgende artikel.

> “The apostle Paul warns us that ‘some shall depart from the faith, giving heed to seducing spirits, and doctrines of devils.’ This is what we may expect. Our greatest trials will come because of that class who have once advocated the truth, but who turn from it to the world, and trample it under their feet in hate and derision. God has a work for his faithful servants to do. The attacks of the enemy must be met with the truth of his word. Falsehood must be unmasked, its true character must be revealed, and the light of the law of Jehovah must shine forth into the moral darkness of the world. We are to present the claims of his word. We shall not be held guiltless if we neglect this solemn duty. But while we stand in defense of the truth, let us not stand in defense of self, and make a great ado because we are called to bear reproach and misrepresentation. Let us not pity ourselves, but be very jealous for the law of the Most High.

> „De apostel Paulus waarschuwt ons dat ‘sommigen van het geloof zullen afvallen, zich wendend tot verleidende geesten en leringen van duivelen.’ Dit is wat wij mogen verwachten. Onze zwaarste beproevingen zullen komen door die klasse die eens de waarheid heeft verdedigd, maar die zich ervan afwendt tot de wereld en haar in haat en spot met de voeten treedt. God heeft een werk voor Zijn getrouwe dienstknechten te doen. De aanvallen van de vijand moeten worden tegemoetgetreden met de waarheid van Zijn woord. De leugen moet worden ontmaskerd, haar ware karakter moet worden geopenbaard, en het licht van de wet van Jehovah moet doorbreken in de zedelijke duisternis van de wereld. Wij moeten de aanspraken van Zijn woord voorhouden. Wij zullen niet onschuldig worden gehouden indien wij deze plechtige plicht verzuimen. Maar terwijl wij staan ter verdediging van de waarheid, laten wij niet staan ter verdediging van onszelf en groot misbaar maken omdat wij geroepen worden smaad en verkeerde voorstelling te verdragen. Laten wij onszelf niet beklagen, maar zeer ijverig zijn voor de wet van de Allerhoogste.”

> “Says the apostle, ‘The time will come when they will not endure sound doctrine; but after their own lusts shall they heap to themselves teachers, having itching ears; and they shall turn away their ears from the truth, and shall be turned unto fables.’ On every side we see men easily led captive by the delusive imaginations of those who make void the word of God; but when the truth is brought before them, they are filled with impatience and anger. But the exhortation of the apostle to the servant of God is, ‘Watch thou in all things, endure afflictions, do the work of an evangelist, make full proof of thy ministry.’ In his day some left the cause of the Lord. He writes, ‘Demas hath forsaken me, having loved this present world;’ and again, he says, ‘Alexander the coppersmith did me much evil: the Lord reward him according to his works: of whom be thou ware also; for he hath greatly withstood our words.’

> „Zegt de apostel: ‘De tijd zal komen dat zij de gezonde leer niet zullen verdragen; maar overeenkomstig hun eigen begeerten zullen zij zich leraars bijeenvergaderen, omdat hun gehoor gestreeld wil worden; en zij zullen hun oren van de waarheid afwenden en zich tot fabelen keren.’ Aan alle kanten zien wij mensen die zich gemakkelijk gevangen laten nemen door de bedrieglijke verzinselen van hen die het woord van God krachteloos maken; maar wanneer de waarheid hun wordt voorgehouden, worden zij vervuld van ongeduld en toorn. Maar de vermaning van de apostel aan de dienstknecht van God luidt: ‘Maar gij, wees in alles waakzaam, verdraag het lijden, doe het werk van een evangelist, vervul ten volle uw bediening.’ In zijn dagen verlieten sommigen de zaak van de Heere. Hij schrijft: ‘Demas heeft mij verlaten, daar hij de tegenwoordige wereld heeft liefgekregen;’ en verder zegt hij: ‘Alexander, de kopersmid, heeft mij veel kwaad berokkend; de Heere vergelde hem naar zijn werken. Neem ook gij u voor hem in acht; want hij heeft onze woorden zeer tegengestaan.’”

> “Prophets and apostles experienced similar trials of opposition and reproach, and even the spotless Lamb of God was tempted in all points like as we are. He bore the contradiction of sinners against himself.

> „Profeten en apostelen ondervonden soortgelijke beproevingen van tegenstand en smaad, en zelfs het vlekkeloze Lam van God werd in alle dingen verzocht, gelijk als wij. Hij heeft de tegenspraak van zondaren tegen Zich verdragen.‟

> “Every warning for this time must be faithfully delivered; but ‘the servant of the Lord must not strive; but be gentle unto all men, apt to teach, patient; in meekness instructing those that oppose themselves.’ We must cherish carefully the words of our God lest we be contaminated by the deceptive workings of those who have left the faith. We are to resist their spirit and influence with the same weapon our Master used when assailed by the prince of darkness,—‘It is written.’ We should learn to use the word of God skillfully. The exhortation is, ‘Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth.’ There must be diligent work and earnest prayer and faith to meet the winding error of false teachers and seducers; for ‘in the last days perilous times shall come. For men shall be lovers of their own selves, covetous, boasters, proud, blasphemers, disobedient to parents, unthankful, unholy, without natural affection, truce-breakers, false accusers, incontinent, fierce, despisers of those that are good, traitors, heady, high-minded, lovers of pleasures more than lovers of God; having a form of godliness, but denying the power thereof: from such turn away.’ These words portray the character of the men the servants of God will have to meet. ‘False accusers,’ ‘despisers of those that are good,’ will attack those who are faithful to their God in this degenerate age. But the embassador of Heaven must manifest the spirit that was displayed in the Master. In humility and love he must labor for the salvation of men.

> ‘Elke waarschuwing voor deze tijd moet getrouw worden gebracht; maar “de dienstknecht des Heeren moet niet twisten, maar vriendelijk zijn jegens allen, bekwaam om te onderwijzen, geduldig; in zachtmoedigheid hen onderwijzende die zich verzetten.” Wij moeten de woorden van onze God zorgvuldig bewaren, opdat wij niet besmet worden door de misleidende werkingen van hen die het geloof hebben verlaten. Wij moeten hun geest en invloed weerstaan met hetzelfde wapen dat onze Meester gebruikte toen Hij door de vorst der duisternis werd aangevallen,—“Er staat geschreven.” Wij behoren te leren het woord van God kundig te hanteren. De vermaning luidt: “Benaarstig u om uzelf Gode beproefd voor te stellen, een arbeider die zich niet behoeft te schamen, die het woord der waarheid recht snijdt.” Er moet ijverige arbeid zijn en ernstig gebed en geloof om de kronkelende dwaling van valse leraars en verleiders tegemoet te treden; want “in de laatste dagen zullen zware tijden ontstaan. Want de mensen zullen liefhebbers zijn van zichzelf, geldgierig, pochers, hoogmoedig, lasteraars, aan de ouders ongehoorzaam, ondankbaar, onheilig, zonder natuurlijke genegenheid, onverzoenlijk, kwaadsprekers, onmatig, wreed, zonder liefde voor het goede, verraders, roekeloos, verwaand, meer liefhebbers van genot dan liefhebbers van God; die een schijn van godsvrucht hebben, maar de kracht daarvan verloochenen: keer u ook van dezen af.” Deze woorden schilderen het karakter van de mannen met wie de dienstknechten van God te maken zullen krijgen. “Kwaadsprekers,” “zonder liefde voor het goede,” zullen hen aanvallen die in dit ontaarde tijdperk trouw zijn aan hun God. Maar de gezant van de hemel moet de geest openbaren die in de Meester werd geopenbaard. In ootmoed en liefde moet hij arbeiden voor de zaligheid van mensen.׳

> “Paul continues concerning those who oppose the work of God, comparing them to the men who made war against the faithful in the time of ancient Israel. He says: ‘Now as Jannes and Jambres withstood Moses, so do these also resist the truth; men of corrupt minds, reprobate concerning the faith. But they shall proceed no further: for their folly shall be manifest unto all men, as theirs also was.’ We know that the time is coming when the folly of warring against God will be revealed. We can afford to wait in calm patience and trust, no matter how much maligned and despised; for ‘nothing is secret, that shall not be made manifest,’ and those who honor God shall be honored by him in the presence of men and angels. We are to share in the sufferings of the reformers. It is written, ‘The reproaches of them that reproached thee fell on me.’ Christ understands our grief. Not one of us is called to bear the cross alone. The suffering Man of Calvary is touched with the feeling of our woes, and as he has suffered being tempted, he is able also to succor them that are in sorrow and trial for his sake. ‘Yea, and all that will live godly in Christ Jesus shall suffer persecution. But evil men and seducers shall wax worse and worse, deceiving, and being deceived. But continue thou in the things which thou hast learned.’” Review and Herald, January 10, 1888.

> Paulus gaat verder over hen die zich tegen het werk van God verzetten en vergelijkt hen met de mannen die in de tijd van het oude Israël oorlog voerden tegen de getrouwen. Hij zegt: ‘Gelijk nu Jannes en Jambres Mozes wederstonden, alzo wederstaan ook dezen de waarheid; mensen verdorven van verstand, verwerpelijk aangaande het geloof. Maar zij zullen niet verder voortgaan; want hun dwaasheid zal allen openbaar worden, gelijk ook die van genen openbaar is geworden.’ Wij weten dat de tijd komt waarin de dwaasheid van het strijden tegen God aan het licht gebracht zal worden. Wij kunnen ons veroorloven te wachten in kalm geduld en vertrouwen, hoezeer ook belasterd en veracht; want ‘er is niets verborgen, dat niet geopenbaard zal worden,’ en zij die God eren, zullen door Hem geëerd worden in de tegenwoordigheid van mensen en engelen. Wij moeten delen in het lijden van de hervormers. Er staat geschreven: ‘De versmaadheden van hen die U versmaadden, zijn op mij gevallen.’ Christus begrijpt ons verdriet. Niemand van ons wordt geroepen het kruis alleen te dragen. De Man van smarten van Golgotha wordt geraakt door het gevoel van onze noden, en daar Hij Zelf geleden heeft toen Hij verzocht werd, kan Hij ook hen te hulp komen die om Zijnentwil in droefheid en beproeving zijn. ‘Ja, en allen die godvruchtig willen leven in Christus Jezus, zullen vervolgd worden. Maar boze mensen en verleiders zullen van kwaad tot erger voortgaan, misleidende en misleid wordende. Gij echter, blijf in hetgeen gij geleerd hebt.’ Review and Herald, 10 januari 1888.

Back to Articles