Article

# The Hidden History of Verse Forty - Number Sixteen

De Verborgen Geschiedenis van Vers Veertig - Nummer Zestien

The Second Woe - Part Three

Het tweede wee — deel drie

Author

Jeff Pippenger

Published

June 18, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

## Jones' Logic

De logica van Jones

Jones’ logic that the first angel of Revelation fourteen cannot be separated from the following two angels is rock-solid. His identification of the structural connection of those three angels with the trumpet angels is absolutely air-tight. His emphasis was no doubt upon the three angels of Revelation fourteen, but the logic for applying them as “inseparable,” is just as valid for all the angels that preceded them.

De logica van Jones dat de eerste engel van Openbaring veertien niet van de twee daaropvolgende engelen kan worden gescheiden, is rotsvast. Zijn aanwijzing van de structurele samenhang van die drie engelen met de bazuinengelen is volkomen waterdicht. Zijn nadruk lag ongetwijfeld op de drie engelen van Openbaring veertien, maar de logica om hen als „onafscheidelijk” toe te passen, is evenzeer geldig voor alle engelen die aan hen voorafgingen.

Because he was focusing upon the three angels of Revelation fourteen, he did not carry out his own logic to its ultimate conclusion. Ultimately the logic he used to connect the fifth, sixth and seventh woe trumpets to the three angels of Revelation fourteen, also included taking the line of the trumpets all the way back to the first of the seven trumpet angels.

Omdat hij zich richtte op de drie engelen van Openbaring veertien, voerde hij zijn eigen logica niet tot haar uiterste conclusie door. Uiteindelijk hield de logica die hij gebruikte om de vijfde, zesde en zevende wee-bazuinen met de drie engelen van Openbaring veertien te verbinden, ook in dat de lijn van de bazuinen helemaal werd teruggevoerd tot de eerste van de zeven bazuinengelen.

> And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets. … And the seven angels which had the seven trumpets prepared themselves to sound. Revelation 8:2, 6.

> En ik zag de zeven engelen die vóór God stonden; en hun werden zeven bazuinen gegeven. … En de zeven engelen die de zeven bazuinen hadden, maakten zich gereed om te bazuinen. Openbaring 8:2, 6.

The series of angels begins with the “seven” trumpet angels, and the line of angels in Revelation begins with the first trumpet all the way through to the third angel’s warning of the mark of the beast. Jones is correct for identifying a distinction from the first four trumpets and the last three woe trumpets, for that “four and three” prophetic structure is also found in the churches and the seals. Established upon three witnesses in the book of Revelation allows those who choose to see that seven as a symbol, also contains four as a symbol and three as a symbol.

De reeks van engelen begint met de „zeven” bazuinengelen, en de lijn van engelen in Openbaring loopt vanaf de eerste bazuin helemaal door tot aan de waarschuwing van de derde engel betreffende het merkteken van het beest. Jones heeft gelijk wanneer hij een onderscheid aanbrengt tussen de eerste vier bazuinen en de laatste drie wee-bazuinen, want die profetische structuur van „vier en drie” wordt ook aangetroffen in de gemeenten en de zegels. Doordat dit in het boek Openbaring op drie getuigen is gevestigd, wordt aan hen die ervoor kiezen te zien duidelijk dat zeven als symbool ook vier als symbool en drie als symbool in zich bevat.

## A Divine Connection

Een goddelijke verbinding

What we have been identifying in the recent past is that the first and second angels of Revelation fourteen are empowered by a time prophecy of Islam of the first and second woes, and that the empowerment of the third angel is accomplished by the fulfillment of the third woe on 9/11. What Jones’ application identifies, (even though he did not make my point) is that every angel from the first trumpet angel of Revelation eight to the third woe trumpet of Revelation eleven is inseparably connected with the three angels of Revelation fourteen. They are symbols within the same prophetic line. They must be recognized as such to understand the various roles that each of the angels represent. So just as the seven churches, seals and trumpets represent seven, and also the symbol of four and three within the overall symbolism of the seven (churches, seals and trumpets); the line of angels from the first of seven trumpet angels all the way through to the third angel must be considered as a whole. This identifies a line of eleven angels.

Wat wij in het recente verleden hebben vastgesteld, is dat de eerste en tweede engel van Openbaring veertien bekrachtigd worden door een tijdprofetie van de islam van de eerste en tweede wee, en dat de bekrachtiging van de derde engel tot stand wordt gebracht door de vervulling van het derde wee op 11 september. Wat Jones’ toepassing aan het licht brengt, (hoewel hij mijn punt niet naar voren bracht) is dat elke engel, vanaf de eerste bazuinengel van Openbaring acht tot aan de bazuin van het derde wee van Openbaring elf, onlosmakelijk verbonden is met de drie engelen van Openbaring veertien. Zij zijn symbolen binnen dezelfde profetische lijn. Zij moeten als zodanig worden onderkend om de verschillende rollen te begrijpen die elk van de engelen vertegenwoordigt. Zoals dus de zeven gemeenten, zegels en bazuinen het getal zeven vertegenwoordigen, en tevens binnen de overkoepelende symboliek van de zeven (gemeenten, zegels en bazuinen) ook het symbool van vier en drie; zo moet de lijn van engelen, vanaf de eerste van de zeven bazuinengelen tot helemaal aan de derde engel, als een geheel worden beschouwd. Dit duidt op een lijn van elf engelen.

The three angels of Revelation fourteen represent the warning message of the Millerites that announced the opening of the judgment and thereafter the warning message of the one hundred and forty-four thousand that is announcing the close of judgment.

De drie engelen van Openbaring veertien vertegenwoordigen de waarschuwingsboodschap van de Millerieten, die de opening van het oordeel aankondigde, en daarna de waarschuwingsboodschap van de honderd vierenveertigduizend, die de afsluiting van het oordeel aankondigt.

The seven trumpets represent powers that God employed providentially to bring judgment upon nations that enforced the worship of the sun.

De zeven bazuinen vertegenwoordigen machten die God in Zijn voorzienigheid heeft aangewend om oordeel te brengen over volken die de aanbidding van de zon oplegden.

The first four trumpets identify the progressive demise of Western Rome by the year 476.

De eerste vier bazuinen duiden op de geleidelijke ondergang van het West-Romeinse Rijk tegen het jaar 476.

The fifth and sixth identify the demise of Eastern Rome from 1449 unto 1453.

De vijfde en zesde duiden op de ondergang van Oost-Rome van 1449 tot 1453.

The last three trumpets represent Islam of the three woes.

De laatste drie bazuinen vertegenwoordigen de islam van de drie weeën.

The angel in Revelation ten is Christ, who descends to empower the movement in the beginning and He descends again in Revelation eighteen, to empower the movement at the end.

De engel in Openbaring tien is Christus, die neerdaalt om de beweging in het begin kracht te verlenen, en Hij daalt opnieuw neer in Openbaring achttien, om de beweging aan het einde kracht te verlenen.

The seventh trumpet began to sound on October 22, 1844 at the opening of the judgment which is the antitypical Day of Atonement. The trumpet of Jubilee was to be sounded on the Day of Atonement. Two trumpets therefore are sounded at the judgment; the Jubilee trumpet and the seventh trumpet.

De zevende bazuin begon te klinken op 22 oktober 1844 bij de aanvang van het oordeel, dat de antitypische Grote Verzoendag is. De jubelbazuin moest worden geblazen op de Grote Verzoendag. Derhalve klinken er bij het oordeel twee bazuinen: de jubelbazuin en de zevende bazuin.

> Then shalt thou cause the trumpet of the jubilee to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. And ye shall hallow the fiftieth year, and proclaim liberty throughout all the land unto all the inhabitants thereof: it shall be a jubilee unto you; and ye shall return every man unto his possession, and ye shall return every man unto his family. A jubilee shall that fiftieth year be unto you: ye shall not sow, neither reap that which groweth of itself in it, nor gather the grapes in it of thy vine undressed. Leviticus 25:9–11.

> Dan zult gij op de tiende dag van de zevende maand de bazuin van het jubeljaar doen klinken; op de Verzoendag zult gij de bazuin laten klinken door heel uw land. En gij zult het vijftigste jaar heiligen en in het ganse land vrijheid uitroepen voor al zijn inwoners; het zal u een jubeljaar zijn, en ieder zal terugkeren tot zijn eigendom, en ieder zal terugkeren tot zijn geslacht. Dat vijftigste jaar zal u een jubeljaar zijn; gij zult niet zaaien, noch oogsten wat daarin vanzelf opschiet, noch de druiven inzamelen van uw ongesnoeide wijnstok. Leviticus 25:9–11.

The context that identifies the scattering of Israel for “seven times” located in the very next chapter in Leviticus, is set forth in the verses that lead to the instruction of sounding the jubilee trumpet on the Day of Atonement.

De context die de verstrooiing van Israël gedurende „zeven tijden”, vermeld in het onmiddellijk daaropvolgende hoofdstuk van Leviticus, identificeert, wordt uiteengezet in de verzen die leiden tot de instructie om op de Verzoendag de jubeljaarbazuin te laten klinken.

> Speak unto the children of Israel, and say unto them, When ye come into the land which I give you, then shall the land keep a sabbath unto the Lord. Six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof; But in the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord: thou shalt neither sow thy field, nor prune thy vineyard. That which groweth of its own accord of thy harvest thou shalt not reap, neither gather the grapes of thy vine undressed: for it is a year of rest unto the land. And the sabbath of the land shall be meat for you; for thee, and for thy servant, and for thy maid, and for thy hired servant, and for thy stranger that sojourneth with thee, And for thy cattle, and for the beast that are in thy land, shall all the increase thereof be meat. And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Leviticus 25:2–8.

> Spreek tot de kinderen Israëls en zeg tot hen: Wanneer gij komt in het land dat Ik u geef, dan zal het land een sabbat voor de HEERE houden. Zes jaren zult gij uw akker bezaaien, en zes jaren zult gij uw wijngaard snoeien en de opbrengst daarvan inzamelen; maar in het zevende jaar zal er voor het land een sabbat der rust zijn, een sabbat voor de HEERE; uw akker zult gij niet bezaaien, en uw wijngaard zult gij niet snoeien. Wat van uw oogst vanzelf opkomt, zult gij niet maaien, en de druiven van uw ongesnoeide wijnstok zult gij niet inzamelen; want het is een jaar van rust voor het land. En de sabbat van het land zal u tot spijze zijn: voor u, en voor uw dienstknecht, en voor uw dienstmaagd, en voor uw dagloner, en voor uw vreemdeling die bij u verkeert, en voor uw vee, en voor het gedierte dat in uw land is, zal al zijn opbrengst tot spijze zijn. En gij zult voor uzelf zeven sabbatten van jaren tellen, zevenmaal zeven jaren; en de tijd van de zeven sabbatten van jaren zal voor u negenenveertig jaren zijn. Leviticus 25:2–8.

When Miller recognized the judgment against Israel for breaking the sabbath rest for the land in chapter twenty-six, he applied the principle that a day represents a year and discovered that a year is three hundred and sixty days, and that seven times three hundred and sixty was twenty-five hundred and twenty years of punishment for breaking the covenant. It was the first prophetic truth he discovered. It’s the foundation of the truths that made up the foundation that Christ laid through the work of Miller. The Jubilee trumpet is an announcement of deliverance and freedom.

Toen Miller in hoofdstuk zesentwintig het oordeel over Israël onderkende wegens het schenden van de sabbatsrust van het land, paste hij het beginsel toe dat een dag een jaar voorstelt en ontdekte hij dat een jaar driehonderdzestig dagen telt, en dat zevenmaal driehonderdzestig tweeduizend vijfhonderdtwintig jaren van straf waren wegens het verbreken van het verbond. Het was de eerste profetische waarheid die hij ontdekte. Het is het fundament van de waarheden die het fundament vormden dat Christus legde door het werk van Miller. De Jubeljaarbazuin is een aankondiging van verlossing en vrijheid.

The seventh trumpet is Islam of the third woe.

De zevende bazuin is de islam van het derde wee.

> But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.

> Maar in de dagen van de stem van de zevende engel, wanneer hij zal beginnen te bazuinen, zal het geheimenis van God voleindigd worden, zoals Hij aan zijn dienstknechten, de profeten, heeft verkondigd. Openbaring 10:7.

The seventh trumpet of Islam is an external prophetic truth and the Jubilee trumpet is the internal prophetic truth of justification by faith—deliverance from sin, which according to Sister White is the third angel in verity. In the period when the seventh trumpet is sounding, the mystery of Christ in you the hope of glory will be perfected as Christ combines His Divinity with the humanity of the one hundred and forty-four thousand. Those who then receive the seal of God will proclaim a trumpet message of warning represented as the third woe and also the warning of the third angel. The third woe empowers the message of the third angel when the angel who is no less a personage than Jesus Christ descends with a message in His hand.

De zevende bazuin van de islam is een uitwendige profetische waarheid, en de Jubelbazu in is de inwendige profetische waarheid van rechtvaardiging door het geloof—bevrijding van de zonde, hetgeen volgens zuster White de derde engel in waarheid is. In de periode waarin de zevende bazuin klinkt, zal het geheimenis van Christus in u, de hoop der heerlijkheid, worden voleindigd wanneer Christus Zijn goddelijkheid verenigt met de menselijkheid van de honderd vierenveertigduizend. Degenen die dan het zegel van God ontvangen, zullen een waarschuwingsboodschap verkondigen als met bazuingeschal, voorgesteld als de derde wee en tevens als de waarschuwing van de derde engel. De derde wee bekrachtigt de boodschap van de derde engel wanneer de engel, die niemand minder is dan Jezus Christus, neerdaalt met een boodschap in Zijn hand.

When we identify that it was a time prophecy of the first and second woe that empowered the first angel’s message, and a prophecy of the third woe that empowers the third angel’s message, we are identifying the trumpets as ‘judgments that were brought upon Rome in response to Sunday enforcement.’ Those providential judgments, particularly the last three woe trumpets, align and parallel the warning message of Revelation fourteen’s three angels. Two woes and two angels in the Millerite history and the third woe and the third angel in the history of the one hundred and forty-four thousand. In the beginning history of the first and second angels, the message of the opening of the judgment was empowered by a fulfillment of Islam of the first and second woes. In the ending history of the third angel the message announcing the close of judgment was empowered by a fulfillment of Islam of the third woe.

Wanneer wij vaststellen dat het een tijdsprofetie van de eerste en tweede wee was die de boodschap van de eerste engel bekrachtigde, en een profetie van de derde wee die de boodschap van de derde engel bekrachtigt, dan duiden wij de bazuinen aan als ‘oordelen die over Rome werden gebracht als antwoord op de handhaving van de zondag’. Die voorzienige oordelen, in het bijzonder de laatste drie wee-bazuinen, stemmen overeen met en lopen parallel aan de waarschuwingsboodschap van de drie engelen van Openbaring veertien. Twee weeën en twee engelen in de Milleritische geschiedenis, en de derde wee en de derde engel in de geschiedenis van de honderd vierenveertigduizend. In de beginperiode van de eerste en tweede engel werd de boodschap van de opening van het oordeel bekrachtigd door een vervulling van de islam van de eerste en tweede weeën. In de eindgeschiedenis van de derde engel werd de boodschap die de sluiting van het oordeel aankondigde bekrachtigd door een vervulling van de islam van de derde wee.

The empowerment at the beginning and ending was represented by the angel of Revelation ten and eighteen, “who was no less a personage than Jesus Christ.” The external message of Islam and the internal message of judgment is the external third woe trumpet and the internal message of judgment is the trumpet of the third angel. The external trumpet of Islam is the prophecy of twenty-five hundred and twenty years and the internal trumpet of the third angel is the twenty-three hundred years. Both arrived and sounded at the opening of the judgment of the dead, and both arrived again at the opening of the judgment of the living.

De bekrachtiging aan het begin en aan het einde werd voorgesteld door de engel van Openbaring tien en achttien, „die niemand minder was dan Jezus Christus.” De uitwendige boodschap van de islam en de inwendige boodschap van het oordeel vormen de uitwendige bazuin van de derde wee, en de inwendige boodschap van het oordeel is de bazuin van de derde engel. De uitwendige bazuin van de islam is de profetie van tweeduizend vijfhonderdtwintig jaar, en de inwendige bazuin van de derde engel is de drieduizenddriehonderd jaar. Beide kwamen en klonken bij de aanvang van het oordeel over de doden, en beide kwamen opnieuw bij de aanvang van het oordeel over de levenden.

The angel of Revelation ten descended on August 11, 1840 in fulfillment of the prophecy of Islam and in so doing, the angel typified the descent of the angel of Revelation eighteen with a fulfillment of a prophecy of Islam. God’s judgment upon the rebellion of the Sunday law in 321, and then again in 538 is represented by the first six trumpets, and His judgment for the soon-coming Sunday law rebellion is represented by the seventh trumpet, which is the third woe and also the third angel. The warning message of the beginning of the judgment on October 22, 1844 and the warning message of the judgment of the living on 9/11 were both empowered by the seventh angel in the sequence that Jones set forth. Six trumpet angels in chapters eight and nine, then in chapter ten the angel descends who is no less a personage than Jesus Christ. He is the seventh in the sequence of angels, who is followed in chapter eleven by the third woe, which is the seventh trumpet that began to sound in 1844, but is the eighth in the series of angels that lead to the ninth, tenth and eleventh angels in Revelation fourteen.

De engel van Openbaring tien daalde neer op 11 augustus 1840 ter vervulling van de profetie aangaande de islam, en daardoor typeerde de engel de nederdaling van de engel van Openbaring achttien met een vervulling van een profetie aangaande de islam. Gods oordeel over de opstand van de zondagswet in 321, en vervolgens opnieuw in 538, wordt voorgesteld door de eerste zes bazuinen, en Zijn oordeel over de spoedig komende opstand van de zondagswet wordt voorgesteld door de zevende bazuin, die het derde wee is en tevens de derde engel. De waarschuwingsboodschap van het begin van het oordeel op 22 oktober 1844 en de waarschuwingsboodschap van het oordeel over de levenden op 9/11 werden beide bekrachtigd door de zevende engel in de reeks die Jones uiteenzette. Zes bazuinengelen in de hoofdstukken acht en negen, daarna daalt in hoofdstuk tien de engel neer die niemand minder is dan Jezus Christus. Hij is de zevende in de reeks van engelen, op wie in hoofdstuk elf het derde wee volgt, dat de zevende bazuin is die in 1844 begon te klinken, maar in de reeks van engelen de achtste is die leidt tot de negende, tiende en elfde engel in Openbaring veertien.

The third angel’s message cannot be isolated from the first and second angels’ messages, but neither can it be separated from the seven trumpets of God’s judgment upon apostasy. The first four trumpets of judgment in chapter eight of Revelation identify the progressive demise of Western Rome after Constantine’s first Sunday law in 321 and began at his division of the empire into east and west in 330.

De boodschap van de derde engel kan niet worden losgemaakt van de boodschappen van de eerste en de tweede engel, maar evenmin kan zij worden gescheiden van de zeven bazuinen van Gods oordeel over de afval. De eerste vier oordeelsbazuinen in het achtste hoofdstuk van Openbaring duiden op de voortschrijdende ondergang van het West-Romeinse Rijk na Constantijns eerste zondagswet in 321, en namen hun aanvang bij zijn verdeling van het rijk in oost en west in 330.

> “When our nation, in its legislative councils, shall enact laws to bind the consciences of men in regard to their religious privileges, enforcing Sunday observance, and bringing oppressive power to bear against those who keep the seventh-day Sabbath, the law of God will, to all intents and purposes, be made void in our land; and national apostasy will be followed by national ruin.” Review and Herald, December 18, 1888.

> „Wanneer onze natie in haar wetgevende raden wetten zal uitvaardigen om de gewetens van mensen te binden ten aanzien van hun godsdienstige voorrechten, door de zondagsviering af te dwingen en onderdrukkende macht aan te wenden tegen hen die de sabbat van de zevende dag onderhouden, zal de wet van God voor alle praktische doeleinden in ons land buiten werking worden gesteld; en op nationale afval zal nationale ondergang volgen.” Review and Herald, 18 december 1888.

The principle of national apostasy bringing national ruin was brought upon Constantine’s nation beginning with the first four trumpets that brought Western Rome to a conclusion by 476. Eastern Rome came to its conclusion in 1453, though it had prophetically lost its national sovereignty on July 27, 1449. Unlike Babylon, who was overthrown in one night, Rome, both western and eastern was brought to their endings progressively. The demise of Western Rome under the first four trumpets by 476, represents the demise of the United States under four trumpets, which at one level represents the four generations of the United States that began in 1798 and ends at the Sunday law. Those four generations parallel the four generations of Adventism, which parallel the first four churches of Revelation two, and the four escalating abominations of Ezekiel chapter eight and the four waves of grasshoppers in the book of Joel.

Het beginsel dat nationale afval nationale ondergang teweegbrengt, werd over Constantijns natie gebracht, te beginnen met de eerste vier bazuinen, die West-Rome in 476 tot zijn einde brachten. Oost-Rome kwam tot zijn einde in 1453, hoewel het profetisch zijn nationale soevereiniteit reeds op 27 juli 1449 had verloren. Anders dan Babylon, dat in één nacht werd omvergeworpen, werd Rome, zowel het westelijke als het oostelijke, geleidelijk tot zijn einde gebracht. De ondergang van West-Rome onder de eerste vier bazuinen tegen 476 vertegenwoordigt de ondergang van de Verenigde Staten onder vier bazuinen, wat op één niveau de vier generaties van de Verenigde Staten voorstelt die in 1798 begonnen en eindigen bij de zondagswet. Die vier generaties lopen parallel met de vier generaties van het adventisme, die parallel lopen met de eerste vier gemeenten van Openbaring twee, en met de vier toenemende gruwelen van Ezechiël hoofdstuk acht en de vier golven van sprinkhanen in het boek Joël.

> For thus saith the Lord God; How much more when I send my four sore judgments upon Jerusalem, the sword, and the famine, and the noisome beast, and the pestilence, to cut off from it man and beast? Ezekiel 14:21.

> Want aldus zegt de Heere HEERE: Hoeveel te meer wanneer Ik mijn vier zware oordelen over Jeruzalem zend: het zwaard, en de honger, en het boze gedierte, en de pestilentie, om daaruit mens en dier uit te roeien? Ezechiël 14:21.

The fifth and sixth trumpets brought down Eastern Rome, and eastern Rome in prophetic relation to western Rome, represents the state. Western Rome represents the church. Western Rome also represents the United States, who is conquered first, as was western Rome.

De vijfde en zesde bazuinen brachten Oost-Rome ten val, en Oost-Rome vertegenwoordigt in profetische verhouding tot West-Rome de staat. West-Rome vertegenwoordigt de kerk. West-Rome vertegenwoordigt ook de Verenigde Staten, die het eerst worden overwonnen, zoals West-Rome.

> “As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.

> „Wanneer Amerika, het land van godsdienstvrijheid, zich met het pausdom zal verenigen om het geweten te dwingen en mensen te verplichten de valse sabbat te eren, zullen de volken van alle landen op de aardbol ertoe gebracht worden haar voorbeeld te volgen.” Testimonies, deel 6, 18.

The first four trumpets represent the four generations of American history, and when the United States falls, the glorious land of verse forty-one of Daniel eleven has just fallen, and the next obstacle is Egypt, a symbol of the rest of the nations of the world. The United Nations, who are the ten kings, then agree to give their seventh kingdom to the papacy, for ‘a short space—one hour,’ in Revelation seventeen. This occurs at Herod’s birthday party, when he pledges half his kingdom. At Herod’s birthday party, in that hour the handwriting appears upon the plaster of the walls, and Belshazzar is slain. That hour arrives at the Sunday law and continues until the close of human probation. The seventh kingdom is conquered as typified by the destruction of the walls of Constantinople that came down in 1453. From the Sunday law in the United States, as typified by 1449; unto the fall of Constantinople in 1453 is four symbolic years. The papacy received its deadly wound in 1798.

De eerste vier bazuinen vertegenwoordigen de vier generaties van de Amerikaanse geschiedenis, en wanneer de Verenigde Staten vallen, is het heerlijke land van vers eenenveertig van Daniël elf zojuist gevallen, en het volgende obstakel is Egypte, een symbool van de overige naties van de wereld. De Verenigde Naties, die de tien koningen zijn, stemmen er dan mee in hun zevende koninkrijk aan het pausdom te geven, voor ‘een korte tijd—één uur’, in Openbaring zeventien. Dit vindt plaats op Herodes’ verjaardagsfeest, wanneer hij de helft van zijn koninkrijk toezegt. Op Herodes’ verjaardagsfeest verschijnt in dat uur het schrift op het pleister van de wand, en Belsazar wordt gedood. Dat uur breekt aan bij de zondagswet en duurt voort tot het einde van de menselijke genadetijd. Het zevende koninkrijk wordt veroverd, zoals getypeerd door de verwoesting van de muren van Constantinopel, die in 1453 vielen. Vanaf de zondagswet in de Verenigde Staten, zoals getypeerd door 1449, tot aan de val van Constantinopel in 1453 zijn het vier symbolische jaren. Het pausdom ontving zijn dodelijke wond in 1798.

In Daniel eleven verse forty the papacy fell in 1798, at the time of the end. Then the king of the south fell in 1989, at the time of the end. The United States falls in verse forty-one and Egypt falls in verse forty-two and the papacy comes to its second and final fall in verse forty-five.

In Daniël elf vers veertig viel het pausdom in 1798, ten tijde van het einde. Daarna viel de koning van het zuiden in 1989, ten tijde van het einde. De Verenigde Staten vallen in vers eenenveertig en Egypte valt in vers tweeënveertig, en het pausdom komt in vers vijfenveertig tot zijn tweede en definitieve val.

> “From the rise and fall of nations as made plain in the books of Daniel and the Revelation, we need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,—how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass,’ it has perished. James 1:10. So perished the Medo-Persian kingdom, and the kingdoms of Grecia and Rome. And so perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose, and expresses His character, can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Prophets and Kings, 548.

> “Uit de opkomst en ondergang van volken, zoals duidelijk uiteengezet in de boeken Daniël en de Openbaring, moeten wij leren hoe waardeloos louter uiterlijke en wereldse heerlijkheid is. Babylon, met al zijn macht en pracht, zoals onze wereld sindsdien nooit meer heeft aanschouwd,—macht en pracht die het volk van die tijd zo bestendig en duurzaam voorkwamen,—hoe volkomen is het verdwenen! Als ‘de bloem van het gras’ is het vergaan. Jakobus 1:10. Zo verging het Medo-Perzische rijk, en de rijken van Griekenland en Rome. En zo vergaat alles wat God niet tot grondslag heeft. Alleen datgene wat met Zijn voornemen verbonden is en Zijn karakter tot uitdrukking brengt, kan standhouden. Zijn beginselen zijn de enige standvastige dingen die onze wereld kent.” Profeten en Koningen, 548.

The fall of the United States (the false prophet) in verse forty-one was typified by 1449, and the fall of Egypt (the dragon) in verse forty-two was typified by 1453 and the papacy (the beast) comes to its end with none to help as typified by 1798. The false prophet and the dragon are brought down by trumpet powers, and the beast is brought down by a dragon power.

De val van de Verenigde Staten (de valse profeet) in vers eenenveertig werd voorafgebeeld door 1449, en de val van Egypte (de draak) in vers tweeënveertig werd voorafgebeeld door 1453, en het pausdom (het beest) komt tot zijn einde zonder dat er iemand is om het te helpen, zoals voorafgebeeld door 1798. De valse profeet en de draak worden ten val gebracht door bazuinmachten, en het beest wordt ten val gebracht door een draakmacht.

The number four is a symbol of the dissolution of a kingdom. Alexander’s kingdom disintegrated into four kingdoms, and Egypt came down in the Red Sea in the fourth generation, and Israel is bowing to the sun in the fourth abomination of Ezekiel eight. The four generations a Protestantism and Republicans in the earth beast began in 1798 and ends at the soon-coming Sunday law for both horns. Ezekiel’s four sore judgments upon Jerusalem illustrate four judgments upon the United States, and those four judgments upon the sixth kingdom of Bible prophecy typify the four years from 1449 unto 1453 when the seventh kingdom of Bible prophecy agrees to give half their kingdom unto the papacy in a church and state relationship that the whore of Tyre reigns over.

Het getal vier is een symbool van de ontbinding van een koninkrijk. Het rijk van Alexander viel uiteen in vier koninkrijken, en Egypte ging ten onder in de Rode Zee in het vierde geslacht, en Israël buigt zich neer voor de zon in de vierde gruwel van Ezechiël acht. De vier generaties van een protestantisme en Republikeinen in het beest van de aarde begonnen in 1798 en eindigen voor beide horens bij de spoedig komende zondagswet. Ezechiëls vier zware oordelen over Jeruzalem beelden vier oordelen over de Verenigde Staten uit, en die vier oordelen over het zesde koninkrijk van de Bijbelprofetie zijn een type van de vier jaren van 1449 tot 1453, wanneer het zevende koninkrijk van de Bijbelprofetie ermee instemt de helft van hun koninkrijk aan het pausdom te geven in een verhouding van kerk en staat waarover de hoer van Tyrus heerst.

The four years of 1449 unto 1453 represent the demise of the seventh kingdom at the Sunday law, and they also represent the period of the demise of the eighth kingdom from the Sunday law unto the close of probation. The conquering of Egypt, who is the world and also the dragon that is given to the papacy, is a fractal at the beginning of the period symbolized by the four years of 1449 unto 1453. This identifies the fall of Constantinople at the Sunday law, and then again when Michael stands up. When Michael stands up the four angels are fully released according to inspiration.

De vier jaren van 1449 tot 1453 vertegenwoordigen de ondergang van het zevende koninkrijk bij de zondagswet, en zij vertegenwoordigen ook de periode van de ondergang van het achtste koninkrijk vanaf de zondagswet tot aan het sluiten van de genadetijd. De verovering van Egypte, dat de wereld is en ook de draak die aan het pausdom wordt gegeven, is een fractal aan het begin van de periode die door de vier jaren van 1449 tot 1453 wordt gesymboliseerd. Dit duidt op de val van Constantinopel bij de zondagswet, en vervolgens opnieuw wanneer Michaël opstaat. Wanneer Michaël opstaat, worden de vier engelen volgens de inspiratie volledig losgelaten.

> “I saw that the four angels would hold the four winds until Jesus’ work was done in the sanctuary, and then will come the seven last plagues.” Early Writings, 36.

> „Ik zag dat de vier engelen de vier winden zouden tegenhouden totdat Jezus’ werk in het heiligdom voltooid was, en daarna zullen de zeven laatste plagen komen.” Early Writings, 36.

Four divisions of Alexander’s kingdom, four trumpets upon Western Rome, four winds released on Eastern Rome, four sore judgments upon Jerusalem, four winds released when the papacy comes to its end with none to help. With these prophetic symbols set forth we will consider the second woe in the context of applying it at the soon coming Sunday law.

Vier delen van Alexanders koninkrijk, vier bazuinen over West-Rome, vier winden losgelaten op Oost-Rome, vier zware oordelen over Jeruzalem, vier winden losgelaten wanneer het pausdom tot zijn einde komt en er geen helper is. Met deze profetische symbolen voor ogen zullen wij het tweede wee beschouwen in de context van de toepassing ervan bij de spoedig komende zondagswet.

## The Council of Florence

Het Concilie van Florence

In 1439, at the Council of Florence (also called the Union of Florence), representatives of the Eastern Orthodox Church (led by the Byzantine Emperor John VIII Palaiologos and the Patriarch of Constantinople) signed a formal decree of union with the Roman Catholic Church. They agreed to identify the Pope of Rome as the head (supreme authority) of the entire Church.

In 1439 ondertekenden vertegenwoordigers van de Oosters-Orthodoxe Kerk (onder leiding van de Byzantijnse keizer Johannes VIII Palaiologos en de patriarch van Constantinopel) op het Concilie van Florence (ook wel de Unie van Florence genoemd) een formeel uniedecreet met de Rooms-Katholieke Kerk. Zij stemden ermee in de paus van Rome te erkennen als het hoofd (de hoogste autoriteit) van de gehele Kerk.

> For the husband is the head of the wife, even as Christ is the head of the church: and he is the saviour of the body. Ephesians 5:23.

> Want de man is het hoofd van de vrouw, gelijk ook Christus het Hoofd van de gemeente is; en Hij is de Behouder van het lichaam. Efeziërs 5:23.

## The Nicene Creed

De geloofsbelijdenis van Nicea

The Emperor and Patriarch accepted the “Filioque clause” in the Nicene Creed, which was an addition to Nicene Creed, claiming that the Holy Spirit proceeds from the Father and the Son. The Nicene Creed is one of the most important and widely used statements within the history of the Catholic faith. The Nicene Creed is a formal summary of core Catholic beliefs. It was originally written to defend the truth about who Jesus Christ is. In 325, a major controversy arose because a priest named Arius taught that Jesus was created by God the Father and was not fully God.

De keizer en de patriarch aanvaardden de „Filioque-clausule” in de geloofsbelijdenis van Nicea, die een toevoeging aan de geloofsbelijdenis van Nicea vormde en stelde dat de Heilige Geest uitgaat van de Vader en de Zoon. De geloofsbelijdenis van Nicea is een van de belangrijkste en meest gebruikte geloofsverklaringen in de geschiedenis van het katholieke geloof. De geloofsbelijdenis van Nicea is een formele samenvatting van de fundamentele katholieke geloofsovertuigingen. Zij werd oorspronkelijk opgesteld om de waarheid te verdedigen over wie Jezus Christus is. In 325 ontstond een grote controverse omdat een priester genaamd Arius leerde dat Jezus door God de Vader was geschapen en niet ten volle God was.

Emperor Constantine called the First Council of Nicaea to settle the issue. The council strongly affirmed that Jesus is fully God, “of the same substance” as the Father. The Creed was later expanded at the Council of Constantinople in 381. It is to be noted at this point; that the Nicene Creed was established in the history of Constantine the first, and it would be an issue for the last Constantine, who was Constantine the eleventh, who was the last Emperor of the eastern Byzantine Empire. Constantine the Great, who was the first is repeatedly set forth as a subject in Bible prophecy. He is the ruler at the beginning of the empire of the east and therefore typifies the ruler at the ending of the empire of the east. The fact that the Nicene Creed is an element of both the beginning and ending histories must be noted by a student of prophecy, if they understand the principle of alpha and omega.

Keizer Constantijn riep het Eerste Concilie van Nicea bijeen om de kwestie te beslechten. Het concilie bevestigde met kracht dat Jezus ten volle God is, „van hetzelfde wezen” als de Vader. De Geloofsbelijdenis werd later uitgebreid op het Concilie van Constantinopel in 381. Op dit punt dient te worden opgemerkt dat de Geloofsbelijdenis van Nicea werd vastgesteld in de geschiedenis van Constantijn de eerste, en dat zij een kwestie zou zijn voor de laatste Constantijn, namelijk Constantijn de elfde, die de laatste keizer van het oostelijke Byzantijnse Rijk was. Constantijn de Grote, die de eerste was, wordt herhaaldelijk voorgesteld als een onderwerp in de Bijbelse profetie. Hij is de heerser aan het begin van het rijk van het oosten en is daarom een type van de heerser aan het einde van het rijk van het oosten. Het feit dat de Geloofsbelijdenis van Nicea een element is van zowel de begin- als de eindgeschiedenis, moet door een student van de profetie worden opgemerkt, indien hij het beginsel van alfa en omega begrijpt.

In 381, the Nicene Creed was updated with the doctrine of Purgatory, the doctrine of the Eucharist, with the acceptance of the use of unleavened bread for the Eucharist, which was a Latin practice. The Creed of 381 also accepted the Catholic understanding of original sin and the afterlife. It ended with this key line: “We also define that the holy apostolic see and the Roman Pontiff holds the primacy over the whole world and is the true vicar of Christ.”

In 381 werd de geloofsbelijdenis van Nicea bijgewerkt met de leer van het vagevuur, de leer van de eucharistie, met de aanvaarding van het gebruik van ongezuurd brood voor de eucharistie, hetgeen een Latijnse praktijk was. De geloofsbelijdenis van 381 aanvaardde ook de katholieke opvatting van de erfzonde en het hiernamaals. Zij eindigde met deze kernzin: “Wij bepalen voorts dat de heilige apostolische zetel en de Roomse paus het primaatschap over de gehele wereld bezitten en de ware plaatsbekleder van Christus zijn.”

At the Council of Florence another updated version was signed on July 6, 1439, 14 years before Constantinople fell to the Ottoman Turks in 1453. The union was signed under heavy political pressure. The Byzantine Empire was desperate for military help from the West against the advancing Ottomans. When the Greek delegates returned home, the agreement was strongly rejected by the majority of the clergy, monks, and ordinary people in the East. Most of the bishops who signed it later withdrew their support. The union was never fully implemented and was formally repudiated by the Eastern Orthodox Church in the following years. By the time Constantinople fell in 1453, the union had already effectively collapsed. It is often described by historians as a political union that failed due to deep theological, cultural, and popular resistance.

Op het Concilie van Florence werd op 6 juli 1439 een andere bijgewerkte versie ondertekend, 14 jaar voordat Constantinopel in 1453 in handen viel van de Ottomaanse Turken. De unie werd ondertekend onder zware politieke druk. Het Byzantijnse Rijk was wanhopig op zoek naar militaire hulp uit het Westen tegen de oprukkende Ottomanen. Toen de Griekse afgevaardigden naar huis terugkeerden, werd de overeenkomst krachtig verworpen door de meerderheid van de geestelijkheid, de monniken en het gewone volk in het Oosten. De meeste bisschoppen die haar hadden ondertekend, trokken later hun steun in. De unie werd nooit volledig ten uitvoer gebracht en werd in de daaropvolgende jaren formeel verworpen door de Oosters-Orthodoxe Kerk. Tegen de tijd dat Constantinopel in 1453 viel, was de unie feitelijk reeds ineengestort. Zij wordt door historici vaak beschreven als een politieke unie die mislukte ten gevolge van diepe theologische, culturele en volkse weerstand.

At the First Council of Nicaea of 325 the Nicene Creed was adopted. It is marked five years before the year 330, when the 360 years of Daniel eleven, verse twenty-four, represented as a “time” concluded.

Op het Eerste Concilie van Nicea in 325 werd de Geloofsbelijdenis van Nicea aangenomen. Dit is gemarkeerd vijf jaar vóór het jaar 330, toen de 360 jaren van Daniël elf, vers vierentwintig, voorgesteld als een „tijd”, ten einde liepen.

> He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:24.

> Hij zal vreedzaam binnentrekken, zelfs in de vruchtbaarste streken van het gewest; en hij zal doen wat zijn vaderen niet hebben gedaan, noch de vaderen van zijn vaderen; hij zal onder hen buit en roof en rijkdommen verdelen; ja, hij zal zijn plannen smeden tegen de vestingen, maar slechts voor een tijd. Daniël 11:24.

The year 31 BC and 330 both mark the “time appointed” of verses twenty-seven and twenty-nine of Daniel eleven.

Het jaar 31 v.Chr. en 330 markeren beide de „bestemde tijd” van vers zevenentwintig en negenentwintig van Daniël elf.

> And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. … At the time appointed he shall return, and come toward the south; but it shall not be as the former, or as the latter. Daniel 11:27, 29.

> En het hart van deze beide koningen zal op kwaad doen gericht zijn, en zij zullen aan één tafel leugen spreken; maar het zal niet gelukken, want het einde zal nog zijn op de vastgestelde tijd. … Op de vastgestelde tijd zal hij terugkeren en tegen het zuiden optrekken; maar het zal niet zijn zoals de eerste keer, noch zoals de laatste. Daniël 11:27, 29.

The beginning (330) and ending (1449–1453) of the prophetic line of eastern Rome is represented by the first and last emperor Constantine. The alpha and omega of the prophetic line of eastern Rome, called the Byzantine Empire is connected to the ending of the three hundred- and sixty-years Imperial Rome ruled supremely from the battle of Actium in 31 BC unto the year 330, and then onward to 1453. Before the battle of Actium in 31 BC Mark Antony and Augustus Ceasar spoke lies at one table that did not prosper. Before the year 330, in 325 the Nicene Creed was adopted. Before the year 1453 the updated version of the very same Nicene Creed was adopted. Before 31 BC two political figures told lies at one table. In 325 the spiritual lies were told at one table. Those two witnesses identify the political and spiritual lies that were adopted in 1439 at the Council of Florence. That updated Nicene Creed was called the Decree of Union.

Het begin (330) en het einde (1449–1453) van de profetische lijn van het oostelijke Rome worden voorgesteld door de eerste en laatste keizer Constantijn. De alfa en omega van de profetische lijn van het oostelijke Rome, het Byzantijnse Rijk genoemd, is verbonden met het einde van het driehonderdzestigjarige Keizerlijke Rome, dat vanaf de Slag bij Actium in 31 v.Chr. tot het jaar 330 opperheerschappij uitoefende, en vervolgens verder tot 1453. Vóór de Slag bij Actium in 31 v.Chr. spraken Marcus Antonius en Augustus Caesar leugens aan één tafel, die niet voorspoedig waren. Vóór het jaar 330 werd in 325 de geloofsbelijdenis van Nicea aangenomen. Vóór het jaar 1453 werd de bijgewerkte versie van diezelfde geloofsbelijdenis van Nicea aangenomen. Vóór 31 v.Chr. vertelden twee politieke figuren leugens aan één tafel. In 325 werden de geestelijke leugens aan één tafel uitgesproken. Deze twee getuigen identificeren de politieke en geestelijke leugens die in 1439 op het Concilie van Florence werden aangenomen. Die bijgewerkte geloofsbelijdenis van Nicea werd het Decreet van Eenheid genoemd.

The first waymark of lies at one table came before 31 BC, and was between two political factions of pagan Rome. The time appointed for those lies was 31 BC, and it consisted of Augustus, a symbol of Rome against a confederacy of a man and woman representing Egypt. The second set of lies was 325, and the time appointed was 330. The third set of lies was in 1439, and the time appointed was 1449–1453. Those at the table in 1439 represented western and eastern Rome, with eastern Rome seeking a political goal, by agreeing to a religious argument. 31 BC, followed by 330 and then 1453 represent a triple application of the line of Rome.

De eerste wegmarkering van leugens aan één tafel vond plaats vóór 31 v.Chr. en betrof twee politieke facties van het heidense Rome. De voor die leugens vastgestelde tijd was 31 v.Chr., en deze bestond uit Augustus, een symbool van Rome, tegenover een confederatie van een man en een vrouw die Egypte vertegenwoordigden. De tweede reeks leugens was in 325, en de vastgestelde tijd was 330. De derde reeks leugens was in 1439, en de vastgestelde tijd was 1449–1453. Degenen aan de tafel in 1439 vertegenwoordigden het westelijke en het oostelijke Rome, waarbij het oostelijke Rome een politiek doel nastreefde door in te stemmen met een godsdienstig twistpunt. 31 v.Chr., gevolgd door 330 en vervolgens 1453, vertegenwoordigen een drievoudige toepassing van de lijn van Rome.

The political threat of the alliance of Marc Antony and Cleopatra, typified the spiritual threat of the heresy of Arianism in 325, which in turn typified the political and religious threat of the Islamic Turks in 1439.

De politieke dreiging van het bondgenootschap van Marcus Antonius en Cleopatra was een voorafbeelding van de geestelijke dreiging van de ketterij van het arianisme in 325, die op haar beurt een voorafbeelding was van de politieke en religieuze dreiging van de islamitische Turken in 1439.

The doctrines of the Nicene Creed are lies and there is no truth in them. The document signed on July 6, 1439, at the Council of Florence was called the Decree of Union and represented the same lies and more. When the delegates returned to Constantinople in 1439, they were met with anger and accusations of betrayal. The saying went around: “Better the Turkish turban than the Pope’s mitre.”

De leerstellingen van de Geloofsbelijdenis van Nicea zijn leugens en er is geen waarheid in. Het document dat op 6 juli 1439 op het Concilie van Florence werd ondertekend, werd het Decreet van Unie genoemd en belichaamde dezelfde leugens en meer. Toen de afgevaardigden in 1439 naar Constantinopel terugkeerden, werden zij ontvangen met woede en beschuldigingen van verraad. Het gezegde deed de ronde: “Liever de Turkse tulband dan de mijter van de paus.”

The union was signed mainly because the Byzantine Emperor desperately needed Western military help against the Ottomans. Once it became clear that very little (or no) military aid was coming, support for the union evaporated. In 1450–1451, several Eastern synods rejected the union, and after Constantinople fell in 1453, the union was completely abandoned. The ultimate outcome of the Decree of Union of Florence is considered by the Eastern Orthodox Church as a failed and rejected council. It is not recognized as valid. The Roman Catholic Church, however, still considers it a valid ecumenical council.

De unie werd voornamelijk ondertekend omdat de Byzantijnse keizer wanhopig westerse militaire hulp nodig had tegen de Ottomanen. Zodra duidelijk werd dat er zeer weinig (of geen) militaire steun zou komen, verdampte de steun voor de unie. In 1450–1451 verwierpen verschillende oosterse synoden de unie, en nadat Constantinopel in 1453 was gevallen, werd de unie volledig prijsgegeven. De uiteindelijke uitkomst van het Decreet van Unie van Florence wordt door de Oosters-Orthodoxe Kerk beschouwd als die van een mislukt en verworpen concilie. Het wordt niet als geldig erkend. De Rooms-Katholieke Kerk daarentegen beschouwt het echter nog steeds als een geldig oecumenisch concilie.

We are setting the logic to understand how the prophetic characteristics of the second woe are repeated in the history of the third woe. The one-hundred-and-fifty-year prophecy of the first woe began on July 27, 1299 and ended on July 27, 1449.

Wij leggen de logica vast om te begrijpen hoe de profetische kenmerken van het tweede wee worden herhaald in de geschiedenis van het derde wee. De profetie van honderdvijftig jaar van het eerste wee begon op 27 juli 1299 en eindigde op 27 juli 1449.

## 1449

1449

Constantine XI Palaiologos was born in 1404 and reigned from January, 1449 unto May 29, 1453. He was the final emperor of the Eastern Roman (Byzantine) Empire, which had lasted over 1,100 years. He bravely led the defense of Constantinople during the Ottoman siege in 1453 with only about 7,000 to 8,000 defenders against Mehmed II’s army of 80,000 plus. He died fighting on the city walls on May 29, 1453 when Constantinople finally fell. His body was never conclusively identified. His death marked the end of the Roman Empire (the last direct continuation of the empire founded by Augustus in 27 BC).

Constantijn XI Palaiologos werd geboren in 1404 en regeerde van januari 1449 tot 29 mei 1453. Hij was de laatste keizer van het Oost-Romeinse (Byzantijnse) Rijk, dat meer dan 1.100 jaar had bestaan. Tijdens het Ottomaanse beleg in 1453 gaf hij moedig leiding aan de verdediging van Constantinopel met slechts ongeveer 7.000 tot 8.000 verdedigers tegenover het leger van Mehmed II, dat meer dan 80.000 man telde. Hij sneuvelde vechtend op de stadsmuren op 29 mei 1453, toen Constantinopel uiteindelijk viel. Zijn lichaam werd nooit met zekerheid geïdentificeerd. Zijn dood markeerde het einde van het Romeinse Rijk (de laatste rechtstreekse voortzetting van het rijk dat in 27 v.Chr. door Augustus was gesticht).

He is remembered in Greek history and Orthodox tradition as a heroic figure — often called “the Marble Emperor” in legend (the belief that he will one day return to save Constantinople).

Hij wordt in de Griekse geschiedenis en de orthodoxe traditie herdacht als een heldhaftige figuur — in de overlevering vaak „de Marmeren Keizer” genoemd (het geloof dat hij op een dag zal terugkeren om Constantinopel te redden).

John VIII Palaiologos (1392–1448) was the second-to-last Byzantine Emperor who reigned from 1425–1448. He was the eldest son of Emperor Manuel II Palaiologos and the older brother of Constantine XI. John VIII spent most of his reign desperately trying to save the dying Byzantine Empire from the Ottomans. In 1439, he personally traveled to Italy and presided over the Council of Florence, where he and the Eastern Orthodox delegation temporarily agreed to reunite with the Roman Catholic Church and accept the Pope as head of the Church. Constantine the Great had also presided over the Council of Nicaea. John VIII hoped this union with the papacy would bring Western military help against the Turks, but the union was deeply unpopular back in Constantinople and ultimately failed. John VIII died in 1448 (of natural causes), just five years before Constantinople fell in 1453. His brother Constantine XI then became emperor and died defending the city.

Johannes VIII Palaiologos (1392–1448) was de op een na laatste Byzantijnse keizer, die regeerde van 1425–1448. Hij was de oudste zoon van keizer Manuel II Palaiologos en de oudere broer van Constantijn XI. Johannes VIII bracht het grootste deel van zijn regering door in een wanhopige poging het stervende Byzantijnse Rijk van de Ottomanen te redden. In 1439 reisde hij persoonlijk naar Italië en zat hij het Concilie van Florence voor, waar hij en de Oosters-orthodoxe delegatie er tijdelijk mee instemden zich met de Rooms-Katholieke Kerk te herenigen en de paus als hoofd van de Kerk te aanvaarden. Constantijn de Grote had ook het Concilie van Nicea voorgezeten. Johannes VIII hoopte dat deze vereniging met het pausdom westerse militaire hulp tegen de Turken zou brengen, maar de unie was in Constantinopel zeer impopulair en mislukte uiteindelijk. Johannes VIII stierf in 1448 (een natuurlijke dood), slechts vijf jaar voordat Constantinopel in 1453 viel. Zijn broer Constantijn XI werd daarna keizer en stierf terwijl hij de stad verdedigde.

When John VIII died in 1448, his brother Constantine XI was chosen as successor. By 1448 the Byzantine Empire was a tiny vassal state, and the Ottomans had significant influence over who sat on the throne in Constantinople. On July 27, 1449, a very significant political event occurred in the final years of the Byzantine Empire. The Byzantine Emperor John VIII Palaiologos had died earlier in 1448. His brother, Constantine XI Palaiologos (the last emperor), was proclaimed emperor in Constantinople. However, before Constantine XI officially ascended the throne, he sent ambassadors to the Ottoman Sultan (Murad II) and requested permission to reign. The Sultan granted that permission, and only then was Constantine XI formally crowned and recognized as emperor. This act was seen as the voluntary surrender of Byzantine independence. For the first time, a Byzantine emperor openly acknowledged that he ruled only by permission of the Ottoman Turks. Just four years later, in 1453, Constantinople fell to the Ottomans.

Toen Johannes VIII in 1448 stierf, werd zijn broer Constantijn XI als opvolger gekozen. Tegen 1448 was het Byzantijnse Rijk een kleine vazalstaat, en de Ottomanen oefenden aanzienlijke invloed uit op de vraag wie de troon in Constantinopel besteeg. Op 27 juli 1449 vond in de laatste jaren van het Byzantijnse Rijk een zeer belangrijke politieke gebeurtenis plaats. De Byzantijnse keizer Johannes VIII Palaiologos was eerder in 1448 gestorven. Zijn broer, Constantijn XI Palaiologos (de laatste keizer), werd in Constantinopel tot keizer uitgeroepen. Voordat Constantijn XI echter officieel de troon besteeg, zond hij gezanten naar de Ottomaanse sultan (Murad II) en verzocht hij om toestemming om te regeren. De sultan verleende die toestemming, en pas daarna werd Constantijn XI formeel gekroond en als keizer erkend. Deze daad werd beschouwd als de vrijwillige prijsgeving van de Byzantijnse onafhankelijkheid. Voor het eerst erkende een Byzantijnse keizer openlijk dat hij slechts regeerde met toestemming van de Ottomaanse Turken. Slechts vier jaar later, in 1453, viel Constantinopel in handen van de Ottomanen.

Three hundred and ninety-one years and fifteen days after July 27, 1449, on August 11, 1840, the Turks sought protection from Egypt by submitting to the four great European powers, thus fulfilling the prophecy of an hour, day, month and year. We have now set the logic in place to apply the first and second woe at the soon coming Sunday law. Peter as a symbol of the one hundred and forty-four thousand represents the movement of the third angel and William Miller represents the movement in the first and second angels. Both movements are associated with “keys.”

Driehonderdeenennegentig jaar en vijftien dagen na 27 juli 1449, op 11 augustus 1840, zochten de Turken bescherming tegen Egypte door zich te onderwerpen aan de vier grote Europese mogendheden, en vervulden aldus de profetie van een uur, een dag, een maand en een jaar. Wij hebben nu de logica uiteengezet om de eerste en tweede wee toe te passen op de spoedig komende zondagswet. Petrus vertegenwoordigt als symbool van de honderd vierenveertigduizend de beweging van de derde engel, en William Miller vertegenwoordigt de beweging in de eerste en tweede engel. Beide bewegingen worden met „sleutels” geassocieerd.

> And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open. Isaiah 22:22.

> En Ik zal de sleutel van het huis van David op zijn schouder leggen; en hij zal openen, en niemand zal sluiten; en hij zal sluiten, en niemand zal openen. Jesaja 22:22.

> And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:18, 19.

> En Ik zeg u ook: gij zijt Petrus, en op deze rots zal Ik Mijn gemeente bouwen, en de poorten van de hel zullen haar niet overweldigen. En Ik zal u de sleutels van het Koninkrijk der hemelen geven; en al wat gij op de aarde zult binden, zal in de hemelen gebonden zijn; en al wat gij op de aarde zult ontbinden, zal in de hemelen ontbonden zijn. Mattheüs 16:18, 19.

We will approach the battle of Nineveh in the next article as the “key” that not only opens the bottomless pit, but as the prophetic key that aligns the entire testimony of Daniel eleven into perfect order. In Miller’s dream the “key” attached to the casket was Miller’s method of Bible study. Proof texting of the Millerite history combined with “line upon line” in the history of the third angel is the key that allows the key of Revelation nine to unlock and align the hidden history of verse forty’s external message into order.

In het volgende artikel zullen wij de strijd om Ninevé benaderen als de „sleutel” die niet alleen de bodemloze put opent, maar ook als de profetische sleutel die het gehele getuigenis van Daniël elf in volmaakte orde rangschikt. In Millers droom was de „sleutel” die aan de kist bevestigd was Millers methode van Bijbelstudie. Het bewijsvoeren met teksten uit de Milleritische geschiedenis, gecombineerd met „regel op regel” in de geschiedenis van de derde engel, is de sleutel die de sleutel van Openbaring negen in staat stelt de verborgen geschiedenis van de uitwendige boodschap van vers veertig te ontsluiten en in orde te brengen.

We will continue our considerations in the next article.

Wij zullen onze beschouwingen in het volgende artikel voortzetten.

> “To the prophet the wheel within a wheel, the appearances of living creatures connected with them, all seemed intricate and unexplainable. But the hand of Infinite Wisdom is seen among the wheels, and perfect order is the result of its work. Every wheel works in perfect harmony with every other.” Testimonies to Ministers, 214.

> „Voor de profeet scheen het rad in het midden van een rad, en de gedaanten van levende wezens die daarmee verbonden waren, alles ingewikkeld en onverklaarbaar. Maar de hand van oneindige Wijsheid wordt gezien te midden van de raderen, en volmaakte orde is het resultaat van haar werk. Ieder rad werkt in volmaakte harmonie met elk ander.” Testimonies to Ministers, 214.

Back to Articles