Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twenty-One

Het Boek Joël en de Laodiceese Zevendedagsadventkerk - Nummer Eenentwintig

Number Twenty-One

Nummer Eenentwintig

Author

Jeff Pippenger

Published

December 31, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

> And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Daniel 12:11.

> En vanaf de tijd dat het dagelijks offer zal worden weggenomen en de verwoestende gruwel zal worden opgericht, zullen er duizend tweehonderdnegentig dagen zijn. Daniël 12:11.

Since October 22, 1844, the application of prophetic time is no longer a correct application of prophecy, by those who might wish to rightly divide the word of truth. The period of 1290 years in verse eleven is to be applied as a symbolic period after 1844, and the application after 1844, or a period without the elements of “time,” must retain the foundational understanding of the truth, as it was understood before 1844. The 1290 represents a period of 30, followed by 1260. The understanding before 1844 was that the thirty years from 508 unto 538 represented a period of preparation for the antichrist to begin to rule from 538 unto 1798.

Sinds 22 oktober 1844 is de toepassing van profetische tijd niet langer een juiste toepassing van de profetie voor hen die het woord der waarheid recht wensen te snijden. De periode van 1290 jaren in vers elf dient na 1844 te worden toegepast als een symbolische periode, en de toepassing na 1844, of een periode zonder de elementen van „tijd”, moet het fundamentele begrip van de waarheid behouden, zoals dit vóór 1844 werd verstaan. De 1290 vertegenwoordigt een periode van 30, gevolgd door 1260. Het begrip vóór 1844 was dat de dertig jaren van 508 tot 538 een periode van voorbereiding vertegenwoordigden opdat de antichrist zou beginnen te heersen van 538 tot 1798.

The 30 years transition is the subject of Paul in 2 Thessalonians. Paul includes no reference to the element of “time,” but he identifies the prophetic characteristics of paganism giving way to papalism in those thirty years. Then the papal rule began. The historical understanding, absent any element of time, identifies the transition of the fourth kingdom of Bible prophecy unto the fifth kingdom, followed by the first of two papal blood baths, thus typifying the transition of the sixth kingdom unto the threefold union of the dragon, the beast and the false prophet and the second papal blood bath.

De overgang van 30 jaar is het onderwerp van Paulus in 2 Thessalonicenzen. Paulus maakt geen enkele verwijzing naar het element van „tijd”, maar hij duidt de profetische kenmerken aan van het heidendom dat in die dertig jaar plaatsmaakt voor het pausdom. Toen begon de pauselijke heerschappij. Het historische begrip, zonder enig element van tijd, duidt de overgang aan van het vierde koninkrijk van de Bijbelse profetie naar het vijfde koninkrijk, gevolgd door de eerste van twee pauselijke bloedbaden, en typeert aldus de overgang van het zesde koninkrijk naar de drievoudige vereniging van de draak, het beest en de valse profeet en het tweede pauselijke bloedbad.

The thirty years preparation followed by a prophetic period is a primary symbol of God’s covenant with a chosen people. The transition of the two powers over the thirty years, that is followed by 1260 years of persecution aligns with Christ’s thirty years of preparation, followed by 1260 days of salvation. Antichrist’s thirty years preparation counterfeited Christ’s thirty years of preparation. The end of the thirty years identifies either the empowerment of Christ at His baptism, or the empowerment of the antichrist in 538. The empowerment of the antichrist came from the economic and military support that came from the previous kingdom, and the power poured out upon Christ came from the previous kingdom He left thirty years before.

De voorbereiding van dertig jaar, gevolgd door een profetische periode, is een primair symbool van Gods verbond met een uitverkoren volk. De overgang van de twee machten gedurende de dertig jaar, gevolgd door 1260 jaar van vervolging, komt overeen met Christus’ dertig jaar van voorbereiding, gevolgd door 1260 dagen van verlossing. De dertig jaar voorbereiding van de antichrist was een vervalsing van Christus’ dertig jaar van voorbereiding. Het einde van de dertig jaar duidt óf op de bekrachtiging van Christus bij Zijn doop, óf op de bekrachtiging van de antichrist in 538. De bekrachtiging van de antichrist kwam voort uit de economische en militaire steun die van het voorafgaande koninkrijk kwam, en de kracht die over Christus werd uitgestort, kwam van het voorafgaande koninkrijk dat Hij dertig jaar eerder had verlaten.

The break in the two periods is marked by an empowerment, and the break in the two periods set forth by Abram and Paul is recognized by simple comparison. In Abram and Pauls’ thirty-year distinction, the preparation period was the first thirty years representing the covenant process, which empowered Abram’s descendants to fulfill the prophecy of bondage in Egypt. The four hundred and thirty years has a further symbolic division, for correctly applied the first two hundred and fifteen years is represented by God’s representative and Pharaoh. For Joseph and the first 215 years it was the good Pharaoh, and for Moses and the second 215 years it was the bad Pharaoh.

De onderbreking in de twee perioden wordt gemarkeerd door een bekrachtiging, en de onderbreking in de twee perioden die door Abram en Paulus worden voorgesteld, wordt door eenvoudige vergelijking herkend. In het dertigjarige onderscheid van Abram en Paulus was de voorbereidingsperiode de eerste dertig jaar, die het verbondsproces voorstelden, waardoor Abrams nakomelingen werden bekrachtigd om de profetie van de dienstbaarheid in Egypte te vervullen. De vierhonderddertig jaar kent een verdere symbolische verdeling, want, correct toegepast, worden de eerste tweehonderdvijftien jaar voorgesteld door Gods vertegenwoordiger en door Farao. Want voor Jozef en de eerste 215 jaar was het de goede Farao, en voor Mozes en de tweede 215 jaar was het de slechte Farao.

That division identifies two periods of four generations. The first four generations can be laid over the second four generations line upon line, and in doing so, Joseph and Moses, a prophetic alpha and omega, interact with a alpha-good Pharaoh and an omega bad Pharaoh. There is great light to be derived from this parallel consideration, but I am simply identifying that Abram’s prediction of the fourth generation identifies two witnesses of the four generations in the 430 years. The twofold representation of four generations is found in the genealogies of Genesis four and five. When we consider Cain and Seth as the start of the listing of the blood lines, we find that there are eight generations from Seth to Noah, and that when divided in the middle there is a representation of two periods of four generations. This is recognized in the eight generational lines of both Seth and Cain.

Die verdeling duidt op twee perioden van vier generaties. De eerste vier generaties kunnen regel op regel over de tweede vier generaties worden gelegd, en daarbij treden Jozef en Mozes, een profetische alfa en omega, in wisselwerking met een alfa-goede farao en een omega-slechte farao. Uit deze parallelle beschouwing valt groot licht te putten, maar ik wijs er slechts op dat Abrams voorspelling van de vierde generatie twee getuigen van de vier generaties in de 430 jaar aanwijst. De tweevoudige voorstelling van vier generaties wordt gevonden in de geslachtsregisters van Genesis vier en vijf. Wanneer wij Kaïn en Seth beschouwen als het begin van de opsomming van de bloedlijnen, zien wij dat er acht generaties van Seth tot Noach zijn, en dat, wanneer deze in het midden worden gedeeld, er een voorstelling is van twee perioden van vier generaties. Dit wordt erkend in de acht generatielijnen van zowel Seth als Kaïn.

The genealogies in chapters four and five are represented with the conclusion of the lines, which is Noah. Noah is the symbol of God’s covenant with mankind as represented by the rainbow. Abram is the symbol of God’s covenant with a chosen people as represented by circumcision. Those two covenants are always tied together, and Genesis eleven, where we find the tower of Babel right after Noah’s flood, is where the genealogy that leads to Abram is set forth. In that passage it is ten generations, not eight. In the passage that leads to Abram and the passage that lead to Noah the Noachian and Abrahamic covenants are represented.

De geslachtsregisters in hoofdstuk vier en vijf worden weergegeven met als afsluiting van de geslachtslijnen Noach. Noach is het symbool van Gods verbond met de mensheid, voorgesteld door de regenboog. Abram is het symbool van Gods verbond met een uitverkoren volk, voorgesteld door de besnijdenis. Die twee verbonden zijn altijd met elkaar verbonden, en in Genesis elf, waar wij direct na de vloed van Noach de toren van Babel aantreffen, wordt het geslachtsregister uiteengezet dat naar Abram leidt. In dat gedeelte zijn het tien geslachten, niet acht. In het gedeelte dat naar Abram leidt en in het gedeelte dat naar Noach leidt, worden de Noachitische en Abrahamitische verbonden voorgesteld.

In the passage from chapter eleven that addresses a chosen people we find two of those generations are laden with great light.

In de passage uit hoofdstuk elf die een uitverkoren volk aanspreekt, zien wij dat twee van die generaties beladen zijn met groot licht.

> And Eber lived four and thirty years, and begat Peleg: And Eber lived after he begat Peleg four hundred and thirty years, and begat sons and daughters. And Peleg lived thirty years, and begat Reu. Genesis 11:16–19.

> En Heber leefde vierendertig jaar en verwekte Peleg; en Heber leefde, nadat hij Peleg verwekt had, vierhonderddertig jaar, en verwekte zonen en dochters. En Peleg leefde dertig jaar en verwekte Reü. Genesis 11:16–19.

The reference to Eber is the first reference of the Hebrew word that is eventually identified as the Hebrew word “Hebrew.” In the genealogy of a chosen people, one of the ten descendants is named Hebrew, which is what the chosen people were to be known as. In three verses Eber and Peleg are used to mark the distinction of the chosen Hebrew race. Eber means “crossing over” or “the one who crosses over” and is the root of the word, “Hebrew.” Abram is a symbol of those who cross over from Babylon to the Promised Land. “Peleg” means “division” or “split,” as referenced in Genesis 10:25, where we are informed that in Peleg’s days the “earth was divided.”

De verwijzing naar Eber is de eerste verwijzing naar het Hebreeuwse woord dat uiteindelijk wordt geïdentificeerd als het Hebreeuwse woord „Hebreeër”. In de geslachtslijn van een uitverkoren volk draagt een van de tien nakomelingen de naam Hebreeër, hetgeen de benaming was waaronder het uitverkoren volk bekend zou staan. In drie verzen worden Eber en Peleg gebruikt om het onderscheid van het uitverkoren Hebreeuwse ras te markeren. Eber betekent „overtocht” of „degene die oversteekt” en is de wortel van het woord „Hebreeër”. Abram is een symbool van hen die oversteken van Babylon naar het Beloofde Land. „Peleg” betekent „verdeling” of „splitsing”, zoals vermeld in Genesis 10:25, waar ons wordt meegedeeld dat in de dagen van Peleg de „aarde verdeeld werd”.

Eber and Peleg represent a prophetic division for those who wish to rightly divide the word of truth. The genealogy of Noah produced two lines of eight, which represented two sets of four generations, as does the 430 years in Egypt. The genealogy of Genesis eleven is represented by ten, not eight, for it is the genealogy of a chosen people. The chosen people are divided into two groups of five, thus aligning with the parable of the ten virgins, which is the parable of God’s covenant people.

Eber en Peleg vertegenwoordigen een profetische scheiding voor hen die het woord der waarheid recht willen verdelen. De geslachtslijn van Noach bracht twee reeksen van acht voort, die twee groepen van vier generaties vertegenwoordigden, evenals de 430 jaren in Egypte. De geslachtslijn van Genesis elf wordt door tien vertegenwoordigd, niet door acht, want zij is de geslachtslijn van een uitverkoren volk. Het uitverkoren volk is verdeeld in twee groepen van vijf en stemt aldus overeen met de gelijkenis van de tien maagden, die de gelijkenis is van Gods verbondsvolk.

In that chosen people genealogy, Peleg’s name and his historical fulfillment represent a division of two classes of wise or foolish virgins, at the very point in biblical history that the earth had been divided at the tower of Babel. In the list of ten, Peleg is number five, for that is the center of ten. Eber the Hebrew, typified by Abram represents a foolish virgin who crosses over and becomes a wise virgin, when the two classes are divided at the cry at midnight. Eber, the first Hebrew in name, represents Abram, the first Hebrew by covenant. When the Lord called Abram out of Babylon, it typified the message of the midnight cry, which is the empowerment of the second angel, who calls men and women out of Babylon.

In die uitverkoren volksgenealogie vertegenwoordigen de naam van Peleg en zijn historische vervulling een scheiding van twee klassen van wijze of dwaze maagden, juist op het punt in de bijbelse geschiedenis waarop de aarde bij de toren van Babel verdeeld werd. In de reeks van tien is Peleg nummer vijf, want dat is het midden van tien. Eber de Hebreeër, getypeerd door Abram, vertegenwoordigt een dwaze maagd die overgaat en een wijze maagd wordt, wanneer de twee klassen bij de roep te middernacht gescheiden worden. Eber, de eerste Hebreeër in naam, vertegenwoordigt Abram, de eerste Hebreeër krachtens het verbond. Toen de Heere Abram uit Babylon riep, was dat een voorafschaduwing van de boodschap van de middernachtelijke roep, die de bekrachtiging is van de tweede engel, die mannen en vrouwen uit Babylon roept.

The parable of the ten virgins is represented with Eber and Peleg representing a call to come out, just before the dividing line of Peleg closes the door of probation. In the prophetic relationship Eber lived 430 years after Peleg, who then lived 30 years. The first step of Abram’s threefold covenant was represented by Eber and Peleg. Abram, as Eber and Peleg as the dividing line between two classes. Paul’s addition to Abram’s prophecy is Peleg’s addition to Eber’s prophecy. Eber proclaimed 400 years, but Peleg identified 430 years. Peleg therefore represented Paul, and Paul’s addition of 30 years to the 400 years, and Paul’s ministry was to identify the Peleg of Bible prophecy. The “Peleg” of Bible prophecy that Paul identified represented the dividing of the nation from literal to spiritual.

De gelijkenis van de tien maagden wordt voorgesteld met Eber en Peleg als vertegenwoordiging van een oproep om uit te gaan, vlak voordat de scheidslijn van Peleg de deur van de genadetijd sluit. In de profetische verhouding leefde Eber 430 jaar na Peleg, die vervolgens 30 jaar leefde. De eerste stap van Abrams drievoudig verbond werd voorgesteld door Eber en Peleg. Abram, zoals Eber en Peleg, als de scheidslijn tussen twee klassen. Paulus’ toevoeging aan Abrams profetie is Pelegs toevoeging aan Ebers profetie. Eber verkondigde 400 jaar, maar Peleg duidde 430 jaar aan. Peleg stelde daarom Paulus voor, en Paulus’ toevoeging van 30 jaar aan de 400 jaar, en Paulus’ bediening was bedoeld om de Peleg van de Bijbelprofetie aan te duiden. De „Peleg” van de Bijbelprofetie die Paulus aanduidde, vertegenwoordigde de scheiding van de natie van letterlijk naar geestelijk.

From Shem to Peleg is five descendants, and from Rue to Abram is five.

Van Sem tot Peleg zijn er vijf afstammelingen, en van Reü tot Abram zijn er vijf.

> And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years. Genesis 15:13.

> En Hij zei tot Abram: Weet voorzeker dat uw nageslacht vreemdeling zal zijn in een land dat het hunne niet is, en dat zij hen zullen dienen; en zij zullen hen vierhonderd jaar verdrukken. Genesis 15:13.

> Now to Abraham and his seed were the promises made. He saith not, And to seeds, as of many; but as of one, And to thy seed, which is Christ. And this I say, that the covenant, that was confirmed before of God in Christ, the law, which was four hundred and thirty years after, cannot disannul, that it should make the promise of none effect. For if the inheritance be of the law, it is no more of promise: but God gave it to Abraham by promise. Galatians 3:16–18.

> Nu werden aan Abraham en aan zijn zaad de beloften gedaan. Hij zegt niet: En aan de zaden, als van velen; maar als van één: En aan uw zaad, hetwelk Christus is. En dit zeg ik: het verbond, dat tevoren door God in Christus bevestigd was, wordt door de wet, die vierhonderd en dertig jaar later gekomen is, niet krachteloos gemaakt, zodat de belofte tenietgedaan zou worden. Want indien de erfenis uit de wet is, dan is zij niet meer uit de belofte; maar God heeft haar aan Abraham door belofte geschonken. Galaten 3:16–18.

Thirty Years Old

Dertig jaar oud

Jesus was thirty when he began His ministry.

Jezus was dertig jaar oud toen Hij Zijn bediening begon.

> And Jesus himself began to be about thirty years of age, being (as was supposed) the son of Joseph, which was the son of Heli. Luke 3:23.

> En Jezus zelf begon ongeveer dertig jaar oud te zijn, zijnde (zoals men meende) de zoon van Jozef, de zoon van Heli. Lukas 3:23.

Joseph began to serve Pharaoh in Egypt when he was thirty years old.

Jozef begon de farao in Egypte te dienen toen hij dertig jaar oud was.

> And Joseph was thirty years old when he stood before Pharaoh king of Egypt. And Joseph went out from the presence of Pharaoh, and went throughout all the land of Egypt. Genesis 41:46.

> Jozef nu was dertig jaar oud, toen hij voor Farao, de koning van Egypte, stond. En Jozef ging uit van voor het aangezicht van Farao, en trok door heel het land Egypte. Genesis 41:46.

The prophet Ezekiel was thirty years old when he began his ministry, and his ministry lasted twenty-two years.

De profeet Ezechiël was dertig jaar oud toen hij zijn bediening begon, en zijn bediening duurde tweeëntwintig jaar.

> Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. Ezekiel 1:1.

> En het geschiedde in het dertigste jaar, in de vierde maand, op de vijfde dag van de maand, toen ik te midden van de ballingen aan de rivier de Kebar was, dat de hemelen geopend werden en ik gezichten Gods zag. Ezechiël 1:1.

Ezekiel has more historical references within his writings than any other prophet. There are thirteen direct references to ascertainable dates in the writings of Ezekiel, and unknowingly, the biblical scholars and historians confirm that his ministry spanned twenty-two years, though they know not that twenty-two is a symbol of the one hundred and forty-four thousand.

Ezechiël bevat in zijn geschriften meer historische verwijzingen dan enige andere profeet. In de geschriften van Ezechiël komen dertien rechtstreekse verwijzingen naar vaststelbare data voor, en zonder het te beseffen bevestigen de bijbelgeleerden en historici dat zijn bediening zich over tweeëntwintig jaar uitstrekte, hoewel zij niet weten dat tweeëntwintig een symbool is van de honderdvierenvierenveertigduizend.

King David was thirty years old when he began to reign and he reigned for forty years.

Koning David was dertig jaar oud toen hij begon te regeren, en hij regeerde veertig jaar.

> David was thirty years old when he began to reign, and he reigned forty years. In Hebron he reigned over Judah seven years and six months: and in Jerusalem he reigned thirty and three years over all Israel and Judah. 2 Samuel 5:4, 5.

> David was dertig jaar oud toen hij koning werd, en hij regeerde veertig jaar. In Hebron regeerde hij over Juda zeven jaar en zes maanden; en in Jeruzalem regeerde hij drieëndertig jaar over geheel Israël en Juda. 2 Samuel 5:4, 5.

David’s forty-year reign is a symbolic number, and the period of 40 is like Abram and Paul’s 430 years, for the 40 years is divided into two parts (7 and a half and 33 years). The two periods of David’s forty-year reign, have an added prophetic enigma, for another biblical witness records those two periods as seven years and thirty-three years. What does the extra six months in Second Samuel represent, and how does 7.5 and 33 equal 40? There is an overlap of six months that must represent a prophetic truth.

Davids regering van veertig jaar is een symbolisch getal, en de periode van 40 is zoals de 430 jaar van Abram en Paulus, want de 40 jaar wordt in twee delen verdeeld (7 en een half en 33 jaar). De twee perioden van Davids regering van veertig jaar hebben een toegevoegd profetisch raadsel, want een andere bijbelse getuige vermeldt die twee perioden als zeven jaar en drieëndertig jaar. Wat vertegenwoordigen de extra zes maanden in Tweede Samuël, en hoe zijn 7,5 en 33 samen 40? Er is een overlapping van zes maanden die een profetische waarheid moet vertegenwoordigen.

> And the days that David reigned over Israel were forty years: seven years reigned he in Hebron, and thirty and three years reigned he in Jerusalem. 1 Kings 2:11.

> En de dagen dat David over Israël regeerde, waren veertig jaar: zeven jaar regeerde hij in Hebron, en drieëndertig jaar regeerde hij in Jeruzalem. 1 Koningen 2:11.

22 is a symbolic number representing the combination of Divinity with humanity and Ezekiel’s ministry lasted twenty-two-years. Joseph’s fourteen years is divided into two periods of seven years, Christ’s covenant week divided into two equal 1260-day periods, and David’s forty year reign is broken into two periods, with an additional symbol connecting the two periods.

22 is een symbolisch getal dat de vereniging van Goddelijkheid met menselijkheid voorstelt, en Ezechiëls bediening duurde tweeëntwintig jaar. Jozefs veertien jaar zijn verdeeld in twee perioden van zeven jaar, de verbondsweek van Christus in twee gelijke perioden van 1260 dagen, en Davids regering van veertig jaar is in twee perioden verdeeld, met een aanvullend symbool dat de beide perioden met elkaar verbindt.

Jesus is the Prophet, the Priest and the King. In the latter days He will lift up His church triumphant as an ensign, and that church is represented by Christ, the prophet, priest and king who has combined His Divinity with men, represented by Ezekiel the prophet, Joseph the priest and David the king. The four symbols represent three worthies in the furnace that was heated seven times above normal, and then there appeared the fourth, and He was as the son of God. All the world was represented at the celebration of Nebuchadnezzar’s golden image, and they all saw the church triumphant made up of a human prophet, a human priest and a human king, sustained by the fourth Divine person.

Jezus is de Profeet, de Priester en de Koning. In de laatste dagen zal Hij Zijn triomferende kerk opheffen als een banier, en die kerk wordt vertegenwoordigd door Christus, de profeet, priester en koning die Zijn Goddelijkheid heeft verenigd met mensen, vertegenwoordigd door Ezechiël de profeet, Jozef de priester en David de koning. De vier symbolen vertegenwoordigen drie waardigen in de oven die zevenmaal heter dan normaal was gestookt, en toen verscheen de vierde, en Hij was als de Zoon van God. De gehele wereld was vertegenwoordigd bij de plechtigheid van Nebukadnezars gouden beeld, en zij zagen allen de triomferende kerk, samengesteld uit een menselijke profeet, een menselijke priester en een menselijke koning, in stand gehouden door de vierde Goddelijke persoon.

> “Satan has taken the world captive. He has introduced an idol sabbath, apparently giving to it great importance. He has stolen the homage of the Christian world away from the Sabbath of the Lord for this idol sabbath. The world bows to a tradition, a man-made commandment. As Nebuchadnezzar set up his golden image on the plain of Dura, and so exalted himself, so Satan exalts himself in this false sabbath, for which he has stolen the livery of heaven.” Review and Herald, March 8, 1898.

> „Satan heeft de wereld gevangen genomen. Hij heeft een afgodische sabbat ingevoerd en daaraan ogenschijnlijk groot gewicht verleend. Hij heeft de hulde van de christelijke wereld aan de sabbat des Heren onttrokken ten gunste van deze afgodische sabbat. De wereld buigt zich voor een overlevering, een door mensen gemaakt gebod. Zoals Nebukadnezar zijn gouden beeld oprichtte op de vlakte van Dura en zich aldus verhief, zo verheft Satan zich in deze valse sabbat, waarvoor hij het livrei van de hemel heeft gestolen.” Review and Herald, 8 maart 1898.

## The Number Four

Het Getal Vier

At the prophetic level, forty is a tithe of Abram’s four hundred, and four is a tithe of forty. Any prophetic characteristic that is found in the number four, must align with the symbolism of forty, which in turn must align with the symbolism of four hundred. In context, four often represents “worldwide,” a familiar understanding, but it also represents “a progression” and in some contexts a “progressive destruction.”

Op profetisch niveau is veertig een tiende van Abrams vierhonderd, en vier is een tiende van veertig. Elke profetische eigenschap die in het getal vier wordt aangetroffen, moet in overeenstemming zijn met de symboliek van veertig, die op haar beurt in overeenstemming moet zijn met de symboliek van vierhonderd. In deze context vertegenwoordigt vier vaak het „wereldwijde”, een vertrouwd begrip, maar het vertegenwoordigt ook „een voortgang” en in sommige contexten „een voortschrijdende vernietiging”.

The first four of the seven trumpets represent the progressive destruction of Western Rome. Eastern Rome in Constantinople ended in submission to the four Ottoman Sultans. Line upon line eastern and western Rome progressively disintegrated over four periods, represented by four trumpets, while also being brought down by Islam of the fifth and sixth trumpets. Together the two lines identify the fall of Rome over four generations of trumpets, while an escalating war with Islam leads to the ultimate demise when the four sultans of Islam take supremacy over the kingdom. The history of west and east began with the division of the Empire by Constantine in 330.

De eerste vier van de zeven bazuinen vertegenwoordigen de voortschrijdende verwoesting van West-Rome. Oost-Rome in Constantinopel eindigde in onderwerping aan de vier Ottomaanse sultans. Regel op regel vielen Oost- en West-Rome geleidelijk uiteen gedurende vier perioden, voorgesteld door vier bazuinen, terwijl zij tevens ten val werden gebracht door de islam van de vijfde en zesde bazuin. Samen duiden de twee lijnen de val van Rome aan over vier generaties van bazuinen, terwijl een escalerende oorlog met de islam tot de uiteindelijke ondergang leidt, wanneer de vier sultans van de islam de heerschappij over het koninkrijk verkrijgen. De geschiedenis van west en oost begon met de deling van het Rijk door Constantijn in 330.

The four trumpets of western Rome begin in 330, and the fifth and sixth trumpet represent the power that bring eastern Rome down, an eastern Rome also began in 330. Both eastern and western Rome contributed to the work of placing the papal power on the throne of the earth in 538, so the two lines of western and eastern typify the two horns of the United States, who places the papal power back on the throne at the Sunday law. Western Rome is the symbol of churchcraft in the prophetic relationship and eastern Rome is the symbol of statecraft.

De vier bazuinen van westelijk Rome beginnen in 330, en de vijfde en zesde bazuin vertegenwoordigen de macht die oostelijk Rome ten val brengt, een oostelijk Rome dat eveneens in 330 begon. Zowel oostelijk als westelijk Rome droegen bij aan het werk om de pauselijke macht in 538 op de troon van de aarde te plaatsen; daarom typeren de twee lijnen van west en oost de twee horens van de Verenigde Staten, die bij de zondagwet de pauselijke macht opnieuw op de troon plaatsen. Westelijk Rome is in de profetische verhouding het symbool van kerkelijke heerschappij, en oostelijk Rome is het symbool van staatsmacht.

Within the history of the fall of western and eastern Rome, the history of papal Rome is set forth. Beginning with the church of the disciples, represented by Ephesus, the first three churches lead to the fourth church, which is the papacy from 538 until 1798. In Revelation thirteen, the papacy is identified as ruling for 42 months, after its deadly wound of 1798 is healed at the Sunday law. “Time is no longer” after 1844, so the forty-two months are a symbol of the period of persecution from the Sunday law until Michael stands up. The pioneers understood the churches, seals and trumpets represented three lines of history that run parallel to one another. Laying the prophetic testimony of western Rome over the line of eastern Rome and the line of papal Rome is not a prophetic application which was employed by the Millerites, but the technique does not contradict any of their established understandings.

Binnen de geschiedenis van de val van het westelijke en oostelijke Rome wordt de geschiedenis van het pauselijke Rome uiteengezet. Beginnend met de kerk van de discipelen, voorgesteld door Efeze, voeren de eerste drie gemeenten naar de vierde gemeente, namelijk het pausdom van 538 tot 1798. In Openbaring dertien wordt het pausdom aangeduid als regerend gedurende 42 maanden, nadat zijn dodelijke wond van 1798 bij de zondagswet is genezen. „Tijd zal niet meer zijn” na 1844, zodat de tweeënveertig maanden een symbool zijn van de periode van vervolging vanaf de zondagswet totdat Michaël opstaat. De pioniers begrepen dat de gemeenten, zegels en bazuinen drie geschiedenislijnen vertegenwoordigden die parallel aan elkaar lopen. Het leggen van het profetische getuigenis van het westelijke Rome over de lijn van het oostelijke Rome en de lijn van het pauselijke Rome is geen profetische toepassing die door de Millerieten werd gehanteerd, maar de methode is niet in tegenspraak met enig van hun gevestigde inzichten.

Line upon line, the first four trumpets are to be laid over the history represented by the fifth and sixth trumpets, and then the line of the first three churches that lead to the period of papal persecution represented by the fourth church. Four trumpets on the one line, four sultans on the second line, and four churches on the third line. The number “four” represents worldwide, but it also represents a progressive destruction of either a civil or religious power. What it represents is determined by context.

Regel op regel moeten de eerste vier bazuinen worden gelegd over de geschiedenis die door de vijfde en zesde bazuin wordt voorgesteld, en vervolgens de lijn van de eerste drie gemeenten die leidt tot de periode van pauselijke vervolging die door de vierde gemeente wordt voorgesteld. Vier bazuinen op de ene lijn, vier sultans op de tweede lijn en vier gemeenten op de derde lijn. Het getal „vier” vertegenwoordigt wereldomvattendheid, maar het vertegenwoordigt ook een voortschrijdende vernietiging van hetzij een burgerlijke, hetzij een godsdienstige macht. Wat het vertegenwoordigt, wordt door de context bepaald.

At the Sunday law the papal power is restored. The first time the papacy was empowered there was a thirty-year period of preparation. In the first four churches, the fourth church is the papacy, and the first church was the disciples, represented as Ephesus. The first three generations of the Christian church led to the fourth church of Thyatira, that is represented by Jezebel. When you get to Thyatira, in 538, a Sunday law was enacted at the Counsel of Orleans, thus identifying the Sunday law in the United States, when the deadly wound of 1798 is healed.

Bij de zondagswet wordt de pauselijke macht hersteld. De eerste keer dat het pausdom met macht werd bekleed, ging daaraan een voorbereidingsperiode van dertig jaar vooraf. In de eerste vier gemeenten is de vierde gemeente het pausdom, en de eerste gemeente waren de discipelen, voorgesteld als Efeze. De eerste drie generaties van de christelijke kerk leidden tot de vierde gemeente van Thyatira, die door Izebel wordt voorgesteld. Wanneer men bij Thyatira komt, in 538, werd op het Concilie van Orléans een zondagswet uitgevaardigd, waardoor de zondagswet in de Verenigde Staten wordt geïdentificeerd wanneer de dodelijke wond van 1798 genezen is.

The history from 1798, until the Sunday law in the United States is represented by the first four churches. The fourth church of Thyatira is the Sunday law, and the papal persecution which follows. The first church of Ephesus, the church who lost its first love, ended up at the conclusion of the four-step progressive destruction, at the Sunday law of Thyatira. The generation that leads to the Sunday law of Thyatira, is the third generation of Pergamos. Thyatira represents the Sunday law until the close of probation, and Pergamos represents the compromise of the third generation that prepares the way for Thyatira. The third generation of Pergamos, and the compromise it represents was first fulfilled in the time of Constantine, who passed the very first Sunday law in 321. The United States began as the lamb of Ephesus, but when it places Thyatira back on the throne, it speaks as a dragon.

De geschiedenis vanaf 1798 tot aan de zondagswet in de Verenigde Staten wordt voorgesteld door de eerste vier gemeenten. De vierde gemeente, Thyatira, is de zondagswet en de daaropvolgende pauselijke vervolging. De eerste gemeente, Efeze, de gemeente die haar eerste liefde verloor, kwam aan het einde van de progressieve vernietiging in vier stappen uit bij de zondagswet van Thyatira. De generatie die leidt tot de zondagswet van Thyatira is de derde generatie van Pergamus. Thyatira vertegenwoordigt de zondagswet tot aan het einde van de genadetijd, en Pergamus vertegenwoordigt het compromis van de derde generatie dat de weg bereidt voor Thyatira. De derde generatie van Pergamus, en het compromis dat zij vertegenwoordigt, werd voor het eerst vervuld in de tijd van Constantijn, die in 321 de allereerste zondagswet uitvaardigde. De Verenigde Staten begonnen als het lam van Efeze, maar wanneer het Thyatira weer op de troon plaatst, spreekt het als een draak.

The progressive destruction of the United States is represented by the first four churches of Revelation. The progressive destruction of the sixth kingdom of Bible prophecy occurs over four generations that lead to the Sunday law, where the earth beast, speaks as a dragon. The final generation is represented by the dragon, that is a reptile, as in the Garden of Eden, and for this reason, both John the Baptist and Jesus called the last generation of ancient Israel, “a generation of vipers.”

De voortschrijdende verwoesting van de Verenigde Staten wordt voorgesteld door de eerste vier gemeenten van Openbaring. De voortschrijdende verwoesting van het zesde koninkrijk van de Bijbelse profetie voltrekt zich over vier generaties die leiden tot de zondagswet, waar het beest uit de aarde spreekt als een draak. De laatste generatie wordt voorgesteld door de draak, die een reptiel is, zoals in de hof van Eden, en om deze reden noemden zowel Johannes de Doper als Jezus de laatste generatie van het oude Israël „een adderengebroed.”

The fourth and last generation is either the “chosen generation” representing the one hundred and forty-four thousand, or its counterpart, the generation of vipers. One class has formed the image of Christ, the other the image of the beast—the serpent. The generation of vipers is directly set forth, four times in God’s Word. The context at each reference is different.

De vierde en laatste generatie is óf het „uitverkoren geslacht”, dat de honderd vierenveertigduizend vertegenwoordigt, óf haar tegenhanger, het adderengebroed. De ene klasse heeft het beeld van Christus gevormd, de andere het beeld van het beest — de slang. Het adderengebroed wordt viermaal rechtstreeks in Gods Woord voorgesteld. De context bij elke verwijzing is verschillend.

> But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Matthew 3:7.

> Maar toen hij velen van de Farizeeën en Sadduceeën naar zijn doop zag komen, zei hij tot hen: Adderengebroed, wie heeft u gewaarschuwd te vluchten voor de toekomende toorn? Mattheüs 3:7.

If the “generation of vipers” were simply some derogatory remarks about a couple sects of people that John didn’t like, then there would be nothing to say about the expression. But every word is sacred within God’s Word, so John was assigning a specific label to the Sadducees and Pharisees. That label is defined prophetically by the context of the passage where it is expressed. In the passage John is identified as accomplishing his ministry, then the Sadducees and Pharisees enter the narrative. In the opening verses John is identified as Isaiah’s “voice in the wilderness.”

Indien het „adderengebroed” eenvoudig slechts enkele smadelijke opmerkingen zouden zijn over een paar sekten van mensen die Johannes niet mocht, dan zou er over die uitdrukking niets te zeggen zijn. Maar ieder woord is heilig binnen Gods Woord, dus kende Johannes aan de Sadduceeën en Farizeeën een specifieke benaming toe. Die benaming wordt profetisch gedefinieerd door de context van de passage waarin zij wordt uitgesproken. In de passage wordt Johannes voorgesteld als iemand die zijn bediening vervult; vervolgens treden de Sadduceeën en Farizeeën in het verhaal op. In de openingsverzen wordt Johannes aangeduid als Jesaja’s „stem in de woestijn.”

> In those days came John the Baptist, preaching in the wilderness of Judaea, And saying, Repent ye: for the kingdom of heaven is at hand.

> In die dagen trad Johannes de Doper op, predikende in de woestijn van Judea, en zeggende: Bekeert u, want het Koninkrijk der hemelen is nabijgekomen.

> For this is he that was spoken of by the prophet Esaias, saying,

> Want deze is het van wie door de profeet Jesaja gesproken is, toen hij zei,

> The voice of one crying in the wilderness, Prepare ye the way of the Lord, make his paths straight.

> De stem van een die roept in de woestijn: Bereidt de weg des Heeren, maakt Zijn paden recht.

> And the same John had his raiment of camel’s hair, and a leathern girdle about his loins; and his meat was locusts and wild honey.

> En diezelfde Johannes droeg een kleed van kameelhaar en een lederen gordel om zijn lendenen; en zijn voedsel bestond uit sprinkhanen en wilde honing.

> Then went out to him Jerusalem, and all Judaea, and all the region round about Jordan, And were baptized of him in Jordan, confessing their sins. But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Matthew 3:2–7.

> Toen trokken Jeruzalem, geheel Judea en de gehele streek rondom de Jordaan naar hem uit, en zij werden door hem in de Jordaan gedoopt, terwijl zij hun zonden beleden. Maar toen hij velen van de Farizeeën en Sadduceeën naar zijn doop zag komen, zei hij tot hen: Adderengebroed, wie heeft u aangewezen om te vluchten voor de komende toorn? Mattheüs 3:2–7.

The final generation of ancient Israel is labelled as “a generation of vipers,” by a prophet who came out of the wilderness. John is the prophet who fulfilled the role as Malachi’s messenger who prepared the way for the Messenger of the Covenant, who was also the voice in the wilderness identified by Isaiah.

De laatste generatie van het oude Israël wordt aangeduid als „een adderengebroed” door een profeet die uit de woestijn voortkwam. Johannes is de profeet die de rol vervulde van Maleachi’s bode, die de weg bereidde voor de Bode van het Verbond, en die tevens de stem in de woestijn was die door Jesaja werd aangeduid.

If we consider “leaves” as a symbol, we find that they represent “profession.” The first reference is with Adam and Eve, who covered their unrighteousness, with fig leaves. They had previously worn the garment of light, the garment of righteousness, but when that was gone, they realized they were naked Laodiceans, who think all they need to do is hide behind the “leaves of profession,” and everything will be OK. Further on in the passage, John speaks directly against the Laodicean Jews trusting in the bloodline of Abraham to save them, for their presumption was simply the empty leaves of profession. A person’s garments represent who they are.

Als wij „bladeren” als een symbool beschouwen, ontdekken wij dat zij „belijdenis” vertegenwoordigen. De eerste verwijzing vinden wij bij Adam en Eva, die hun ongerechtigheid bedekten met vijgenbladeren. Zij hadden tevoren het kleed van het licht, het kleed van de gerechtigheid, gedragen; maar toen dat verdwenen was, beseften zij dat zij naakte Laodicenzen waren, die menen dat alles in orde zal zijn zolang zij zich slechts verschuilen achter de „bladeren der belijdenis”. Verderop in de passage spreekt Johannes zich rechtstreeks uit tegen de Laodicese Joden die erop vertrouwden dat de afstamming van Abraham hen zou redden, want hun aanmatiging was eenvoudigweg niets anders dan de lege bladeren der belijdenis. Iemands klederen vertegenwoordigen wie hij is.

Trees are a symbol of men and of kingdoms, and the fruit, the branch, the seed, the soil, the water, the root and obviously the leaves all represent specific prophetic symbols unto themselves, but each of those truths is connected to the other symbols represented in the various lines of prophecy that employ the prophetic symbols that go to make up a “tree.” Of course, the first prophetic symbolism of a tree is that it represents a life-or-death test.

Bomen zijn een symbool van mensen en van koninkrijken, en de vrucht, de tak, het zaad, de aarde, het water, de wortel en uiteraard ook de bladeren vertegenwoordigen elk op zichzelf specifieke profetische symbolen; maar elk van deze waarheden is verbonden met de andere symbolen die worden voorgesteld in de verschillende profetische lijnen waarin de profetische symbolen worden gebruikt die samen een „boom” vormen. Uiteraard is de eerste profetische symboliek van een boom dat hij een beproeving ten leven of ten dode vertegenwoordigt.

John’s message is represented by the clothes he wore, and the food he ate. Prophetic food, such as the manna at the beginning of ancient Israel, or the Bread of Heaven at the end; must be eaten. The food represents a prophetic testing message which must be eaten, for it is Christ’s flesh and His blood. The clothes John wore and the food he ate identifies the message, and messenger who prepared the way for Christ. John typifies the final messenger who prepares the way for Christ, who is the Messenger of the Covenant who suddenly comes to His temple at the Sunday law. When that takes place, the foolish virgins, who are also Laodiceans and tares, represent the final fourth generation of those who profess to be the legitimate covenant people of Abraham, just as did the Pharisees and Sadducees, in the time when John appeared out of the wilderness.

Johannes’ boodschap wordt uitgebeeld door de kleren die hij droeg en het voedsel dat hij at. Profetisch voedsel, zoals het manna aan het begin van het oude Israël, of het Brood des Hemels aan het einde, moet gegeten worden. Het voedsel vertegenwoordigt een profetische beproevingsboodschap die gegeten moet worden, want het is Christus’ vlees en Zijn bloed. De kleren die Johannes droeg en het voedsel dat hij at, identificeren de boodschap en de boodschapper die de weg voor Christus bereidde. Johannes is een type van de laatste boodschapper die de weg voor Christus bereidt, Die de Boodschapper van het Verbond is, Die plotseling tot Zijn tempel komt bij de zondagswet. Wanneer dat plaatsvindt, vertegenwoordigen de dwaze maagden, die ook Laodiceeërs en onkruid zijn, de laatste, vierde generatie van hen die belijden het wettige verbondsvolk van Abraham te zijn, evenals de Farizeeën en Sadduceeën deden in de tijd dat Johannes uit de woestijn tevoorschijn kwam.

John wore camel hair, a leather girdle that included a harness attachment, such as farm animals have with a yoke. He ate, and therefore his message was of locusts, a premier symbol of Islam in the Scriptures, and he mixed his message of Islam, with the honey.

Johannes droeg kameelhaar, een leren gordel met daaraan een tuigbevestiging, zoals landdieren hebben bij een juk. Hij at, en daarom bestond zijn boodschap uit sprinkhanen, een voornaam symbool van de islam in de Schriften, en hij vermengde zijn boodschap van de islam met de honing.

> And the house of Israel called the name thereof Manna: and it was like coriander seed, white; and the taste of it was like wafers made with honey. Exodus 16:31.

> En het huis Israëls noemde de naam daarvan Manna; en het was als korianderzaad, wit; en de smaak ervan was als honigkoeken. Exodus 16:31.

Manna is a symbol of God’s Word, and it tasted like honey, which the prophets identify as the taste of the message, they are represented as eating. John brought the message of Islam as represented by the locusts, and a girdle of camel leather and camel hair. The locusts and the camel are both symbols of Islam. That message of Islam was mixed with the enlightenment of God’s Word that is represented as “honey.”

Manna is een symbool van Gods Woord, en het smaakte als honing, die de profeten aanduiden als de smaak van de boodschap die zij geacht worden te eten. Johannes bracht de boodschap van de islam, voorgesteld door de sprinkhanen, en door een gordel van kameelleer en kameelhaar. Zowel de sprinkhaan als de kameel zijn symbolen van de islam. Die boodschap van de islam was vermengd met de verlichting van Gods Woord, die wordt voorgesteld als „honing”.

> Then said Jonathan, My father hath troubled the land: see, I pray you, how mine eyes have been enlightened, because I tasted a little of this honey. 1 Samuel 14:29.

> Toen zei Jonathan: Mijn vader heeft het land in beroering gebracht; ziet toch, hoe mijn ogen verhelderd zijn, omdat ik een weinig van deze honing geproefd heb. 1 Samuel 14:29.

John did not simply represent a message of Islam, but he came from the wilderness, as did Elijah, and John did not eat honey, he ate wild honey, for he, as with Christ, was not trained in the institutions of the day who had their own honey of a message, represented by the leaven of the Pharisees and Sadducees. John ate honey from the wilderness, for he was trained by the Holy Spirit outside the religious institutions of his day. The typical girdle of the time period contained a hinge mechanism that a person would tie their camel hair garment onto. The hinge represents John, who was the turning point from the earthly unto the heavenly sanctuary.

Johannes vertegenwoordigde niet eenvoudigweg een boodschap van de islam, maar hij kwam uit de woestijn, evenals Elia, en Johannes at geen honing, hij at wilde honing, want hij was, evenals Christus, niet opgeleid in de instellingen van die tijd, die hun eigen honing van een boodschap hadden, voorgesteld door het zuurdeeg van de Farizeeën en Sadduceeën. Johannes at honing uit de woestijn, want hij was door de Heilige Geest opgeleid buiten de religieuze instellingen van zijn tijd. De gebruikelijke gordel van die tijdsperiode bevatte een scharniermechanisme waaraan men zijn kameelharig kleed vastbond. Het scharnier stelt Johannes voor, die het keerpunt was van het aardse naar het hemelse heiligdom.

> “The prophet John was the connecting link between the two dispensations. As God’s representative he stood forth to show the relation of the law and the prophets to the Christian dispensation. He was the lesser light, which was to be followed by a greater. The mind of John was illuminated by the Holy Spirit, that he might shed light upon his people; but no other light ever has shone or ever will shine so clearly upon fallen man as that which emanated from the teaching and example of Jesus. Christ and His mission had been but dimly understood as typified in the shadowy sacrifices. Even John had not fully comprehended the future, immortal life through the Saviour.” The Desire of Ages, 220.

> „De profeet Johannes was de verbindende schakel tussen de twee bedelingen. Als vertegenwoordiger van God trad hij naar voren om de verhouding van de wet en de profeten tot de christelijke bedeling te tonen. Hij was het kleinere licht, dat door een groter gevolgd zou worden. Het verstand van Johannes werd door de Heilige Geest verlicht, opdat hij licht zou doen schijnen over zijn volk; maar geen ander licht heeft ooit geschenen of zal ooit zo helder schijnen over de gevallen mens als dat wat uitgaat van de leer en het voorbeeld van Jezus. Christus en Zijn zending waren slechts vaag begrepen, zoals zij waren voorgesteld in de schaduwachtige offers. Zelfs Johannes had het toekomstige, onsterfelijke leven door de Heiland niet ten volle begrepen.” The Desire of Ages, 220.

The hinge garment of John is introduced at the very point of Christ’s baptism, which was the turning point, represented by the place where John was baptizing. That place was named Bethabara meaning “ferry crossing,” and is the very place ancient Israel entered into the Promised Land as they came out of the wilderness, just as John had done.

Het scharnierkleed van Johannes wordt ingevoerd juist op het punt van Christus’ doop, die het keerpunt was, voorgesteld door de plaats waar Johannes doopte. Die plaats heette Bethabara, wat „veerdoorsteek” betekent, en is precies de plaats waar het oude Israël het Beloofde Land binnentrok toen het uit de woestijn kwam, evenals Johannes had gedaan.

Of course, the movement of the one hundred and forty-four thousand are who John is representing, but we are simply pointing out that when Jesus was baptized, it was that generation that He and John called the “generation of vipers.” Jesus came to magnify God’s Ten Commandment law, and He inspired every word in the Bible, so when He calls the final generation of ancient Israel a generation of vipers, He knows full well that the second commandment identifies the judgment being accomplished in the third and fourth generations.

Natuurlijk vertegenwoordigt Johannes de beweging van de honderdvierenveertigduizend, maar wij wijzen er slechts op dat, toen Jezus werd gedoopt, het die generatie was die Hij en Johannes de „adderengebroed”-generatie noemden. Jezus kwam om Gods wet van de Tien Geboden groot te maken, en Hij heeft ieder woord in de Bijbel geïnspireerd; dus wanneer Hij de laatste generatie van het oude Israël een adderengebroed noemt, weet Hij zeer goed dat het tweede gebod het oordeel aanwijst dat in de derde en vierde generatie wordt voltrokken.

The third and fourth generations represent a progressive judgment that ends in the fourth generation, which is the generation of vipers. Christ baptism typifies 9/11. The Laodicean Seventh-day Adventist generation has been in its final generation since that time. John’s message to the Pharisees and Sadducees was the Laodicean message.

De derde en vierde generatie vertegenwoordigen een voortschrijdend oordeel dat eindigt in de vierde generatie, die het adderengebroed is. De doop van Christus is een voorafbeelding van 9/11. De Laodiceaanse Zevende-dags Adventistengeneratie bevindt zich sinds die tijd in haar laatste generatie. Johannes’ boodschap aan de Farizeeën en Sadduceeën was de Laodiceaanse boodschap.

> But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them,

> Maar toen hij velen van de Farizeeën en Sadduceeën naar zijn doop zag komen, zei hij tot hen,

> O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come?

> Adderengebroed, wie heeft u gewaarschuwd te vluchten voor de toekomende toorn?

> Bring forth therefore fruits meet for repentance: And think not to say within yourselves, We have Abraham to our father:

> Breng dan vruchten voort die de bekering waardig zijn; en meent niet bij uzelf te kunnen zeggen: Wij hebben Abraham tot vader.

> for I say unto you, that God is able of these stones to raise up children unto Abraham.

> want Ik zeg u dat God uit deze stenen kinderen voor Abraham kan verwekken.

> And now also the axe is laid unto the root of the trees: therefore every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. I indeed baptize you with water unto repentance: but he that cometh after me is mightier than I, whose shoes I am not worthy to bear: he shall baptize you with the Holy Ghost, and with fire: Whose fan is in his hand, and he will throughly purge his floor, and gather his wheat into the garner; but he will burn up the chaff with unquenchable fire.

> En ook is de bijl reeds aan de wortel der bomen gelegd; daarom wordt iedere boom die geen goede vrucht voortbrengt, omgehouwen en in het vuur geworpen. Ik doop u wel met water tot bekering; maar Hij die na mij komt, is machtiger dan ik, Wiens schoenen ik niet waard ben te dragen; Hij zal u dopen met de Heilige Geest en met vuur. Wiens wan in Zijn hand is, en Hij zal Zijn dorsvloer grondig zuiveren en Zijn tarwe in de schuur verzamelen; maar het kaf zal Hij verbranden met onuitblusbaar vuur.

> Then cometh Jesus from Galilee to Jordan unto John, to be baptized of him. Matthew 3:7–13.

> Toen kwam Jezus uit Galilea naar de Jordaan, tot Johannes, om door hem gedoopt te worden. Mattheüs 3:7–13.

Jesus came from Galilee, which symbolizes a turning point in agreement with John’s girdle-hinge, and the meaning of Bethabara. John’s work of preparing the way, had then changed to Christ’s work of confirming the covenant. The thirty years of preparation was ended and the three and a half years before and after the cross began.

Jezus kwam uit Galilea, dat een keerpunt symboliseert in overeenstemming met Johannes’ gordelscharnier en de betekenis van Bethabara. Het werk van Johannes om de weg te bereiden was toen overgegaan in Christus’ werk om het verbond te bevestigen. De dertig jaren van voorbereiding waren geëindigd en de drieënhalf jaar vóór en na het kruis waren begonnen.

John’s message was a warning of the coming wrath at the destruction of Jerusalem, a destruction that also represents the end of the world and the seven last plagues. That warning message was set within the context of Islam, and it was delivered by a man who not only fulfilled Malachi’s messenger who prepares the way, and Isaiah’s voice in the wilderness, but also the message of Elijah, for John’s clothing paralleled Elijah’s just as John’s message paralleled Elijah’s.

Johannes’ boodschap was een waarschuwing voor de komende toorn bij de verwoesting van Jeruzalem, een verwoesting die tevens het einde van de wereld en de zeven laatste plagen voorstelt. Die waarschuwingsboodschap werd geplaatst binnen de context van de islam, en zij werd gebracht door een man die niet alleen de boodschapper van Maleachi vervulde, die de weg bereidt, en de stem in de woestijn van Jesaja, maar ook de boodschap van Elia, want de kleding van Johannes was een parallel van die van Elia, evenals de boodschap van Johannes een parallel was van die van Elia.

> And he said unto them, What manner of man was he which came up to meet you, and told you these words? And they answered him, He was an hairy man, and girt with a girdle of leather about his loins. And he said, It is Elijah the Tishbite. 2 Kings 1:7, 8.

> En hij zeide tot hen: Wat voor een man was hij die u tegemoetkwam en u deze woorden zeide? En zij antwoordden hem: Hij was een harig man en omgord met een lederen gordel om zijn lendenen. Toen zeide hij: Het is Elia, de Tisbiet. 2 Koningen 1:7, 8.

If they were to ask of John, and not of Elijah, “what manner of man was he?” they would be answered “a hairy man, and girt with a girdle of leather about his loins.” The entire six-month ministry of John is represented in the passage where the final and fourth generation is specifically identified and defined. The Laodicean message unto them directly attacks the profession of being God’s covenant people, it warns them of the coming wrath as illustrated by an ax striking the roots of the trees. The message included that Christ would finish the testing process that began with John. Later in Matthew, Jesus also calls the Jews “a generation of vipers,” and He takes the thought up from John’s theme of cutting down a tree, and explains why.

Indien men naar Johannes zou vragen, en niet naar Elia, „wat voor man was hij?”, dan zou men antwoorden: „een harig man, en met een leren gordel om zijn lendenen gegord.” De gehele bediening van Johannes gedurende zes maanden wordt voorgesteld in de passage waarin de laatste en vierde generatie nadrukkelijk wordt aangeduid en omschreven. De Laodiceaanse boodschap tot hen valt rechtstreeks hun aanspraak aan Gods verbondsvolk te zijn; zij waarschuwt hen voor de komende toorn, uitgebeeld door een bijl die de wortels van de bomen treft. De boodschap hield ook in dat Christus het beproevingsproces zou voltooien dat met Johannes was begonnen. Later in Mattheüs noemt Jezus de Joden eveneens „een adderengebroed”, en Hij neemt de gedachte uit Johannes’ thema van het omhouwen van een boom over en verklaart waarom.

> Either make the tree good, and his fruit good; or else make the tree corrupt, and his fruit corrupt: for the tree is known by his fruit. O generation of vipers, how can ye, being evil, speak good things? for out of the abundance of the heart the mouth speaketh. A good man out of the good treasure of the heart bringeth forth good things: and an evil man out of the evil treasure bringeth forth evil things. But I say unto you, That every idle word that men shall speak, they shall give account thereof in the day of judgment. For by thy words thou shalt be justified, and by thy words thou shalt be condemned. Matthew 12:33–37.

> Maakt de boom goed en zijn vrucht goed, of maakt de boom verdorven en zijn vrucht verdorven; want aan zijn vrucht wordt de boom gekend. Adderengebroed, hoe kunt gij, die slecht zijt, goede dingen spreken? Want uit de overvloed van het hart spreekt de mond. Een goed mens brengt uit de goede schat van het hart goede dingen voort, en een slecht mens brengt uit de slechte schat slechte dingen voort. Maar Ik zeg u, dat van elk ijdel woord dat de mensen spreken, zij rekenschap zullen geven op de dag van het oordeel. Want uit uw woorden zult gij gerechtvaardigd worden, en uit uw woorden zult gij veroordeeld worden. Mattheüs 12:33–37.

The day of judgment, according to the second commandment is in the fourth generation. The judgment is based upon the message we speak, and that message comes out of our hearts. It is the message we speak that identifies whether we are Peter’s “chosen generation” or a “generation of vipers.” Either class is manifested at the conclusion of a testing process where Christ, as the dirt brush man cleans His floor. As with the oil in the parable of the ten virgins, the message is represented either by an evil or a good heart. Christ’s reference adds that this generation of vipers, which is the fourth and final generation—seek after a sign, and the only sign they would be given was the sign of Jonah.

De dag van het oordeel is, volgens het tweede gebod, in het vierde geslacht. Het oordeel is gegrond op de boodschap die wij spreken, en die boodschap komt voort uit ons hart. Het is de boodschap die wij spreken die aan het licht brengt of wij behoren tot Petrus’ „uitverkoren geslacht” of tot een „adderengebroed”. Beide categorieën worden geopenbaard aan het einde van een beproevingsproces, waarin Christus, als de man met de stofborstel, Zijn dorsvloer reinigt. Zoals met de olie in de gelijkenis van de tien maagden, wordt de boodschap voorgesteld door óf een boos óf een goed hart. Christus’ verwijzing voegt daaraan toe dat dit adderengebroed, dat het vierde en laatste geslacht is, een teken zoekt, en dat het enige teken dat hun gegeven zou worden, het teken van Jona was.

> Then certain of the scribes and of the Pharisees answered, saying, Master, we would see a sign from thee. But he answered and said unto them, An evil and adulterous generation seeketh after a sign; and there shall no sign be given to it, but the sign of the prophet Jonas: For as Jonas was three days and three nights in the whale’s belly; so shall the Son of man be three days and three nights in the heart of the earth. The men of Nineveh shall rise in judgment with this generation, and shall condemn it: because they repented at the preaching of Jonas; and, behold, a greater than Jonas is here. The queen of the south shall rise up in the judgment with this generation, and shall condemn it: for she came from the uttermost parts of the earth to hear the wisdom of Solomon; and, behold, a greater than Solomon is here. Matthew 12:38–42.

> Toen antwoordden sommigen van de schriftgeleerden en van de Farizeeën en zeiden: Meester, wij zouden van U een teken willen zien. Maar Hij antwoordde en zei tot hen: Een boos en overspelig geslacht verlangt naar een teken; en het zal geen teken gegeven worden dan het teken van de profeet Jona. Want zoals Jona drie dagen en drie nachten in de buik van de walvis was, zo zal de Zoon des mensen drie dagen en drie nachten in het hart der aarde zijn. De mannen van Ninevé zullen in het oordeel opstaan met dit geslacht en het veroordelen; want zij kwamen tot bekering op de prediking van Jona; en zie, meer dan Jona is hier. De koningin van het zuiden zal in het oordeel opstaan met dit geslacht en het veroordelen; want zij kwam van de einden der aarde om de wijsheid van Salomo te horen; en zie, meer dan Salomo is hier. Mattheüs 12:38–42.

Christ referenced the Jews as a generation of vipers, and He uses illustrations of judgment as the message of Jonah, and the message of the wisdom of Solomon. Jesus is identifying by context, and with two witnesses, that the generation of vipers is the fourth generation, for the fourth generation is where judgment is accomplished.

Christus verwees naar de Joden als een adderengeslacht, en Hij gebruikt illustraties van oordeel, zoals de boodschap van Jona en de boodschap van de wijsheid van Salomo. Jezus duidt, in de context en met twee getuigen, aan dat het adderengeslacht de vierde generatie is, want in de vierde generatie wordt het oordeel voltrokken.

The one hundred and forty-four thousand are the ensign, or the sign of the latter days, as is the law of God, and the Sabbath. The sign of Jonah is the sign of the resurrection, which for the Jews in Christ’s day and age was His baptism, when the Holy Spirit descended, represented as a dove. Jonah means “dove.” Jonah, John the Revelator, Daniel, Joseph and Lazarus represent the one hundred and forty-four thousand, who are resurrected from being dead in the street for three and a half days. At that point they are to transition from Laodiceans unto Philadelphians, thus becoming the eighth that is of the seven. Jonah represents baptism, for he was cast into the water and symbolically died when he was eaten by the whale. He was thereafter resurrected, as was John, when he was taken out of the boiling oil, and as was Daniel when he was taken out of the lion’s den, and as was Joseph, when he was taken out of the pit, as was Lazarus, the sealing miracle in the time of Christ. The Jews could not see the sign of Jonah, as represented by Christ’s resurrection any clearer than Adventism sees the sign of 9/11, which is the sign of Jonah.

De honderd vierenveertigduizend zijn de banier, of het teken van de laatste dagen, evenals de wet van God en de sabbat. Het teken van Jona is het teken van de opstanding, dat voor de Joden in Christus’ dagen Zijn doop was, toen de Heilige Geest neerdaalde, voorgesteld als een duif. Jona betekent „duif”. Jona, Johannes de Openbaarder, Daniël, Jozef en Lazarus vertegenwoordigen de honderd vierenveertigduizend, die worden opgewekt nadat zij drieënhalve dag dood op de straat hebben gelegen. Op dat punt dienen zij over te gaan van Laodicenzen tot Filadelfiërs, en aldus de achtste te worden, die uit de zeven is. Jona vertegenwoordigt de doop, want hij werd in het water geworpen en stierf symbolisch toen hij door de walvis werd verslonden. Daarna werd hij opgewekt, evenals Johannes, toen hij uit de kokende olie werd gehaald, en evenals Daniël, toen hij uit de leeuwenkuil werd gehaald, en evenals Jozef, toen hij uit de kuil werd gehaald, evenals Lazarus, het verzegelende wonder in de tijd van Christus. De Joden konden het teken van Jona, zoals vertegenwoordigd door Christus’ opstanding, niet helderder zien dan het adventisme het teken van 9/11 ziet, dat het teken van Jona is.

We will continue these subjects in the next article.

Wij zullen deze onderwerpen in het volgende artikel voortzetten.

> “The burden of the warning now to come to the people of God, nigh and afar off, is the third angel’s message. And those who are seeking to understand this message will not be led by the Lord to make an application of the Word that will undermine the foundation and remove the pillars of the faith that has made Seventh-day Adventists what they are today. The truths that have been unfolding in their order, as we have advanced along the line of prophecy revealed in the Word of God, are truth, sacred, eternal truth today. Those who passed over the ground step by step in the past history of our experience, seeing the chain of truth in the prophecies, were prepared to accept and obey every ray of light. They were praying, fasting, searching, digging for the truth as for hidden treasures, and the Holy Spirit, we know, was teaching and guiding us. Many theories were advanced, bearing a semblance of truth, but so mingled with misinterpreted and misapplied scriptures, that they led to dangerous errors. Very well do we know how every point of truth was established, and the seal set upon it by the Holy Spirit of God. And all the time voices were heard, ‘Here is the truth,’ ‘I have the truth; follow me.’ But the warnings came, ‘Go not ye after them. I have not sent them, but they ran.’ (See Jeremiah 23:21.)

> „De last van de waarschuwing die nu tot het volk van God moet komen, nabij en veraf, is de boodschap van de derde engel. En zij die trachten deze boodschap te verstaan, zullen door de Heere niet ertoe geleid worden een toepassing van het Woord te maken die het fundament zou ondermijnen en de pilaren zou wegnemen van het geloof dat de Zevendedagsadventisten gemaakt heeft tot wat zij heden zijn. De waarheden die zich in hun orde hebben ontvouwd, terwijl wij voortgingen langs de lijn van de in het Woord van God geopenbaarde profetie, zijn waarheid, heilige, eeuwige waarheid ook heden ten dage. Zij die in de vroegere geschiedenis van onze ervaring stap voor stap over het terrein gingen en de keten van waarheid in de profetieën zagen, waren voorbereid om elke lichtstraal te aanvaarden en te gehoorzamen. Zij baden, vastten, onderzochten, groeven naar de waarheid als naar verborgen schatten, en wij weten dat de Heilige Geest ons onderwees en leidde. Vele theorieën werden naar voren gebracht, met een schijn van waarheid, maar zó vermengd met verkeerd uitgelegde en verkeerd toegepaste Schriftplaatsen, dat zij tot gevaarlijke dwalingen leidden. Zeer goed weten wij hoe elk punt van de waarheid werd vastgesteld en daarop het zegel werd gezet door de Heilige Geest van God. En al die tijd werden stemmen gehoord: ‘Hier is de waarheid,’ ‘Ik heb de waarheid; volg mij.’ Maar de waarschuwingen kwamen: ‘Gaat hen niet achterna. Ik heb hen niet gezonden, maar zij zijn gelopen.’ (Zie Jeremia 23:21.)”

> “The leadings of the Lord were marked, and most wonderful were His revelations of what is truth. Point after point was established by the Lord God of heaven. That which was truth then, is truth today. But the voices do not cease to be heard—‘This is truth. I have new light.’ But these new lights in prophetic lines are manifest in misapplying the Word and setting the people of God adrift without an anchor to hold them. If the student of the Word would take the truths which God has revealed in the leadings of His people, and appropriate these truths, digest them, and bring them into their practical life, they would then be living channels of light. But those who have set themselves to study out new theories, have a mixture of truth and error combined, and after trying to make these things prominent, have demonstrated that they have not kindled their taper from the divine altar, and it has gone out in darkness.” Selected Messages, book 2, 103, 104.

> ‘De leidingen des Heren waren duidelijk gemarkeerd, en hoogst wonderbaar waren Zijn openbaringen van hetgeen waarheid is. Punt na punt werd vastgesteld door de Here God des hemels. Dat wat toen waarheid was, is heden waarheid. Maar de stemmen blijven zich doen horen: “Dit is waarheid. Ik heb nieuw licht.” Doch deze nieuwe lichten in profetische lijnen openbaren zich in een verkeerde toepassing van het Woord en in het op drift brengen van Gods volk zonder een anker dat hen vasthoudt. Indien de student van het Woord de waarheden zou aannemen die God heeft geopenbaard in de leidingen van Zijn volk, en zich deze waarheden zou toe-eigenen, ze verteren en ze in zijn praktische leven brengen, dan zou hij een levend kanaal van licht zijn. Maar zij die zich erop hebben toegelegd nieuwe theorieën uit te werken, hebben een vermenging van waarheid en dwaling samengevoegd, en hebben, nadat zij hebben getracht deze dingen op de voorgrond te stellen, aangetoond dat zij hun lamp niet aan het goddelijk altaar hebben ontstoken, en zij is uitgegaan in duisternis.’ Selected Messages, boek 2, 103, 104.

Back to Articles