Article

# Panium - Number Four

Panium - Nummer Vier

An Alliance

Een verbond

Author

Jeff Pippenger

Published

March 4, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the history of Panium an alliance was formed between Antiochus Magnus and Philip of Macedon. The battle was directly carried out against the child Ptolemy V by Antiochus, and Philip contributed in the sense that his warfare in other parts of the realm prevented other armies from coming to the aid of the Egyptian child king. This means that Putin, the final king of the south—typified by the child king of Egypt (child meaning last generation prophetically) is defeated by Trump represented as Antiochus Magnus who defeated Ptolemy V at Panium and as Reagan defeated the USSR in 1989.

In de geschiedenis van Panium werd een bondgenootschap gevormd tussen Antiochus Magnus en Filippus van Macedonië. De strijd werd rechtstreeks gevoerd tegen het kind Ptolemaeus V door Antiochus, en Filippus droeg daaraan bij in die zin dat zijn oorlogsvoering in andere delen van het rijk verhinderde dat andere legers de Egyptische kind-koning te hulp kwamen. Dit betekent dat Poetin, de laatste koning van het zuiden — getypeerd door de kind-koning van Egypte (waarbij kind profetisch de laatste generatie betekent) — wordt verslagen door Trump, voorgesteld door Antiochus Magnus, die Ptolemaeus V bij Panium versloeg, evenals Reagan in 1989 de USSR versloeg.

Philip means “a lover of horses” and “horses” symbolize both military and economic power. Horses pull chariots and are ridden by soldiers, and horses also move goods to the market. “Horses” are a symbol of “chariots, ships and horsemen” which is the primary symbol of the United States in its proxy relationship with the king of the north as set forth in verse forty.

Filippus betekent „een liefhebber van paarden” en „paarden” symboliseren zowel militaire als economische macht. Paarden trekken strijdwagens en worden bereden door soldaten, en paarden vervoeren ook goederen naar de markt. „Paarden” zijn een symbool van „strijdwagens, schepen en ruiters”, hetgeen het voornaamste symbool is van de Verenigde Staten in zijn gevolmachtigde verhouding tot de koning van het noorden, zoals uiteengezet in vers veertig.

Trump’s ally has two typifications in Philip of Macedon and Herod Philip the Tetrarch. Whether it is Herod Philip or Philip of Macedon the symbol identifies one who loves the power supplied to it by either Caesar or Antiochus, respectively. Philip loves horses, and one Philip was from Macedon, which held a central and foundational role in Alexander the Great’s kingdom.

Trumps bondgenoot heeft twee typificaties in Philippus van Macedonië en Herodes Filippus de tetrarch. Of het nu Herodes Filippus is of Philippus van Macedonië, het symbool duidt iemand aan die de macht liefheeft die hem respectievelijk door Caesar of Antiochus wordt verleend. Philippus houdt van paarden, en één Philippus was uit Macedonië, dat een centrale en fundamentele plaats innam in het rijk van Alexander de Grote.

It was his homeland, the kingdom he inherited from his father, Philip II, and the springboard for his vast empire. Located in the northern part of Greece, Macedon was distinct as the political and military core where Alexander was born (in Pella, 356 BC) and raised, and it provided the initial resources, manpower, and organizational structure that fueled his conquests. In essence, Macedon was the nucleus of Alexander’s kingdom—its starting point, military engine, and the region that anchored his identity as a Macedonian king, even as his empire grew far beyond its borders.

Het was zijn vaderland, het koninkrijk dat hij van zijn vader, Philippus II, erfde, en de springplank voor zijn uitgestrekte rijk. Macedonië, gelegen in het noordelijke deel van Griekenland, onderscheidde zich als de politieke en militaire kern waar Alexander werd geboren (in Pella, 356 v.Chr.) en opgevoed, en het verschafte de aanvankelijke middelen, mankracht en organisatiestructuur die zijn veroveringen aandreven. In wezen was Macedonië de kern van Alexanders koninkrijk—het beginpunt ervan, de militaire motor en de landstreek die zijn identiteit als Macedonische koning verankerde, zelfs toen zijn rijk zich ver buiten zijn grenzen uitbreidde.

Macedon represents the northern area of Alexander’s fourfold kingdom. Thus, one Philip is the Tetrarch, meaning ‘a fourth part,’ and the other Philip is ‘one-fourth’ of the four winds of Alexander’s former empire.

Macedonië vertegenwoordigt het noordelijke gebied van Alexanders vierdelige koninkrijk. Zo is de ene Filippus de tetrarch, wat ‘een vierde deel’ betekent, en is de andere Filippus ‘een vierde’ van de vier winden van Alexanders vroegere rijk.

Herod represents one who rejects the covenant. Esau, the blood line that leads to Herod rejected his birthright. At the very beginning of the history of a chosen covenant people Esau becomes a symbol of those who reject the covenant Christ died to confirm. At the very point where God was going to expand his chosen covenant people into twelve tribes, Esau rebelled. At the end of ancient Israel, when at the cross the Jews claimed they had “no other king than Caesar” the Jewish nation became the symbol at the end which had been typified by Esau in the beginning. Herod’s family tree is made up of the blood line of Esau and the Jews, a blood line symbolized by a rebellious covenant breaker at the beginning and a rebellious covenant people at the end.

Herodes vertegenwoordigt iemand die het verbond verwerpt. Esau, de bloedlijn die tot Herodes leidt, verwierp zijn eerstgeboorterecht. Helemaal aan het begin van de geschiedenis van een uitverkoren verbondsvolk wordt Esau een symbool van hen die het verbond verwerpen dat Christus stierf om te bekrachtigen. Juist op het moment dat God zijn uitverkoren verbondsvolk tot twaalf stammen wilde uitbreiden, kwam Esau in opstand. Aan het einde van het oude Israël, toen de Joden bij het kruis verklaarden dat zij „geen andere koning dan Caesar” hadden, werd de Joodse natie aan het einde het symbool van datgene wat in het begin door Esau was getypeerd. De stamboom van Herodes is samengesteld uit de bloedlijn van Esau en die van de Joden, een bloedlijn die wordt gesymboliseerd door een opstandige verbondsbreker aan het begin en een opstandig verbondsvolk aan het einde.

Herod the Great imposed the taxes that brought Joseph and Mary to Bethlehem, and one of his three sons, Herod Antipas the son of Herod the Great ruled during the time of the cross. The period of Christ’s life from His birth to His death is symbolically represented by the family of Herod, thus identifying the history as the time of the chosen people’s visitation, a visitation the Jews by and large never saw.

Herodes de Grote legde de belastingen op die Jozef en Maria naar Bethlehem brachten, en een van zijn drie zonen, Herodes Antipas, de zoon van Herodes de Grote, regeerde in de tijd van het kruis. De periode van Christus’ leven, van Zijn geboorte tot Zijn dood, wordt symbolisch weergegeven door de familie van Herodes, waardoor deze geschiedenis wordt aangeduid als de tijd van de bezoeking van het uitverkoren volk, een bezoeking die de Joden over het algemeen nooit hebben onderkend.

Herod the Great murdered the children in response to Jesus’ birth, thus repeating the history of the birth of Moses when Egypt was murdering children. The first child slaughter was an attempt to murder the expected chosen one and the last child slaughter was again an attempt to murder the expected chosen one. The one hundred and forty-four thousand sing the song of Moses and the Lamb, and prophetically a “song” represents an experience. The one hundred and forty-four thousand live in a period that possesses parallel experiences. One of those parallels arrived on January 22, 1973 with a Supreme Court ruling allowing abortions in the USA. In the following forty-nine years roughly 66 million potential candidates to be among the one hundred and forty-four thousand were slaughtered through federally sanctioned abortion.

Herodes de Grote vermoordde de kinderen als reactie op de geboorte van Jezus en herhaalde daarmee de geschiedenis van de geboorte van Mozes, toen Egypte kinderen vermoordde. De eerste kindermoord was een poging om de verwachte uitverkorene te vermoorden, en de laatste kindermoord was opnieuw een poging om de verwachte uitverkorene te vermoorden. De honderd vierenveertigduizend zingen het lied van Mozes en het Lam, en profetisch stelt een „lied” een ervaring voor. De honderd vierenveertigduizend leven in een periode die parallelle ervaringen bezit. Een van die parallellen deed zich voor op 22 januari 1973 met een uitspraak van het Hooggerechtshof die abortus in de VS toestond. In de daaropvolgende negenenveertig jaar werden ongeveer 66 miljoen potentiële kandidaten om tot de honderd vierenveertigduizend te behoren, afgeslacht door middel van federaal gesanctioneerde abortus.

Power symbolizes military strength:

Macht symboliseert militaire kracht:

> And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority. Revelation 13:2.

> En het beest dat ik zag, was gelijk een luipaard, en zijn voeten waren als de voeten van een beer, en zijn mond als de mond van een leeuw; en de draak gaf hem zijn kracht, en zijn troon, en grote macht. Openbaring 13:2.

The dragon, who is pagan Rome provided three things for the papacy, i.e. “his power, and his seat, and great authority.” In verse twelve the USA, the earth beast is represented as exercising all the “power” of the beast before him. Yet the word “power” in verse two is a different Greek word than the word translated as “power” in verse twelve. In verse two “power” is G1722: meaning in the face of (literally or figuratively): in the presence (sight) of.

De draak, die het heidense Rome is, verschafte het pausdom drie dingen, namelijk „zijn macht, en zijn troon, en grote autoriteit”. In vers twaalf wordt de VS, het beest uit de aarde, voorgesteld als iemand die alle „macht” van het beest vóór hem uitoefent. Toch is het woord „macht” in vers twee een ander Grieks woord dan het woord dat in vers twaalf met „macht” is vertaald. In vers twee is „macht” G1722, met de betekenis: in het aangezicht van (letterlijk of figuurlijk): in de tegenwoordigheid (aanblik) van.

The word “power” in verse twelve is a different Greek word.

Het woord „macht” in vers twaalf is een ander Grieks woord.

> And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. Revelation 13:12.

> En het oefent al de macht van het eerste beest uit vóór diens aangezicht, en maakt dat de aarde en zij die daarop wonen het eerste beest aanbidden, welks dodelijke wond genezen was. Openbaring 13:12.

The word “power” G1832 here means, (in the sense of ability); privilege, that is, delegated influence: authority, jurisdiction, liberty, power, right, strength. The word “power” in verse twelve is identifying that the earth beast is the sea beast’s delegated authority—the USA is the proxy representative of the sea beast. The USA exercises all the delegated authority of the first beast. In verse two pagan Rome gave three things to the papacy. Clovis gave his military and economic might to the papacy in 496 at the Battle of Tolbiac. Constantine gave the “seat” of the empire away in 330 and Justinian identified the pope as the corrector of heretics and the head of the churches by a decree in 533. Clovis in 496 typifies Reagan in 1989. Reagan typifies Trump.

Het woord „macht” G1832 betekent hier: (in de zin van bekwaamheid); voorrecht, dat wil zeggen gedelegeerde invloed: gezag, rechtsbevoegdheid, vrijheid, macht, recht, kracht. Het woord „macht” in vers twaalf duidt aan dat het aardbeest de gedelegeerde autoriteit van het zeebeest is—de Verenigde Staten zijn de gevolmachtigde vertegenwoordiger van het zeebeest. De Verenigde Staten oefenen alle gedelegeerde autoriteit van het eerste beest uit. In vers twee gaf het heidense Rome drie zaken aan het pausdom. Clovis gaf in 496, bij de Slag bij Tolbiac, zijn militaire en economische macht aan het pausdom. Constantijn gaf in 330 de „zetel” van het rijk prijs, en Justinianus wees de paus bij een decreet in 533 aan als de terechtwijzer van ketters en het hoofd van de kerken. Clovis in 496 is een type van Reagan in 1989. Reagan is een type van Trump.

According to Gregory of Tours (writing nearly a century later), Clovis was losing the battle and, in desperation, called upon the Catholic god for aid. His wife, Clotilde, was a Catholic Burgundian princess who had been urging him to convert from paganism. Clovis vowed that if he won, he would adopt Catholicism. The tide turned—whether by divine intervention or military strategy—and Clovis defeated the Alemanni, killing their king and scattering their forces. True to his vow, he converted to Catholicism and was baptized, traditionally dated to Christmas Day 496 in Reims by Bishop Remigius (St. Remi).

Volgens Gregorius van Tours (die bijna een eeuw later schreef) was Clovis de strijd aan het verliezen en riep hij in zijn wanhoop de katholieke God om hulp aan. Zijn vrouw, Clotilde, was een katholieke Bourgondische prinses die er bij hem op had aangedrongen zich van het heidendom te bekeren. Clovis legde de gelofte af dat hij, indien hij zou overwinnen, het katholicisme zou aannemen. Het tij keerde — hetzij door goddelijke tussenkomst, hetzij door militaire strategie — en Clovis versloeg de Alemannen, doodde hun koning en joeg hun strijdkrachten uiteen. Getrouw aan zijn gelofte bekeerde hij zich tot het katholicisme en werd hij gedoopt, volgens de overlevering op eerste kerstdag 496 te Reims door bisschop Remigius (St. Remi).

His conversion marked a turning point, making Clovis the first Catholic king among the Germanic rulers (unlike the Arian Christian Visigoths or Ostrogoths). This aligned the Franks with the Roman Church, gaining him support from the Gallo-Roman population and the papacy. Clovis’ baptism is often seen as the symbolic “birth of France” as a Catholic nation, distinguishing it from other barbarian kingdoms that adhered to Arianism or paganism. For this reason, Catholicism refers to France as “the firstborn of the Catholic church,” and also “the eldest daughter of the Catholic church.”

Zijn bekering markeerde een keerpunt en maakte Clovis tot de eerste katholieke koning onder de Germaanse heersers (in tegenstelling tot de ariaanse christelijke Visigoten of Ostrogoten). Hierdoor werden de Franken in overeenstemming gebracht met de Roomse Kerk, wat hem steun opleverde van de Gallo-Romeinse bevolking en het pausdom. Clovis’ doop wordt vaak beschouwd als de symbolische „geboorte van Frankrijk” als katholieke natie, waardoor het zich onderscheidde van andere barbaarse koninkrijken die het arianisme of het heidendom aanhingen. Om deze reden noemt het katholicisme Frankrijk „de eerstgeborene van de Katholieke Kerk”, en ook „de oudste dochter van de Katholieke Kerk.”

When Clovis became the first proxy power of the papacy in 496, he typified Reagan who became the proxy power in 1989. In the history of Reagan and pope John Paul II a secret alliance was formed for the purpose of bringing down the king of the south. From 1798 unto the Sunday law the whore of Tyre is hidden, and she is the very same whore who traces her roots back to Macedon the northern most kingdom. She is the king of the north, hidden prophetically, but still professing to be infallible.

Toen Clovis in 496 de eerste plaatsvervangende macht van het pausdom werd, was hij een voorafbeelding van Reagan, die in 1989 de plaatsvervangende macht werd. In de geschiedenis van Reagan en paus Johannes Paulus II werd een geheime alliantie gevormd met het doel de koning van het zuiden ten val te brengen. Van 1798 tot aan de zondagswet is de hoer van Tyrus verborgen, en zij is precies dezelfde hoer die haar wortels terugvoert tot Macedonië, het noordelijkste koninkrijk. Zij is de koning van het noorden, profetisch verborgen, maar belijdt nog steeds onfeilbaar te zijn.

The pope also represents “them that forsake the covenant,” who though prophetically hidden throughout the three proxy wars; will ultimately come into view in the history of the Battle of Panium. In the transition from Imperial Rome to papal Rome Daniel identifies when pagan Rome was reaching the end of its time as the fourth kingdom of Bible prophecy.

De paus vertegenwoordigt ook „hen die het verbond verlaten”, die, hoewel profetisch verborgen gedurende de drie volmachtsoorlogen, uiteindelijk zichtbaar zullen worden in de geschiedenis van de Slag bij Panium. In de overgang van keizerlijk Rome naar pauselijk Rome geeft Daniël aan wanneer het heidense Rome het einde van zijn tijd als het vierde koninkrijk van de bijbelse profetie bereikte.

> For the ships of Chittim shall come against him: therefore he shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. Daniel 11:30.

> Want schepen uit Kittim zullen tegen hem komen; daarom zal hij moedeloos worden, terugkeren en verbolgen zijn tegen het heilige verbond; zo zal hij handelen; ja, hij zal terugkeren en verstandhouding hebben met hen die het heilige verbond verlaten. Daniël 11:30.

In the verse “them that forsake the holy covenant” is the Catholic church. Those who forsake the holy covenant are John the Revelator’s compromising church of Pergamos, that according to Paul would fall away before the man of sin would be revealed. Catholicism is those who have forsaken the covenant as represented by the attack that was brought against the Word of God, and also the seventh-day Sabbath which were both brought under progressive attacks from the time of Constantine onward. Earlier in chapter eleven the “covenant” is also referenced.

In het vers „hen die het heilig verbond verlaten” wordt de Katholieke Kerk bedoeld. Degenen die het heilig verbond verlaten, zijn de compromissluitende gemeente van Pergamum van Johannes de Openbaarder, die volgens Paulus eerst zou afvallen voordat de mens der zonde geopenbaard zou worden. Het katholicisme zijn zij die het verbond hebben verlaten, zoals weergegeven door de aanval die tegen het Woord van God werd ondernomen, en ook tegen de sabbat van de zevende dag, welke beide vanaf de tijd van Constantijn onder voortschrijdende aanvallen kwamen te staan. Eerder in hoofdstuk elf wordt ook naar het „verbond” verwezen.

> And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Then shall he return into his land with great riches; and his heart shall be against the holy covenant; and he shall do exploits, and return to his own land. At the time appointed he shall return, and come toward the south; but it shall not be as the former, or as the latter. Daniel 11:27–29.

> En het hart van deze beide koningen zal zijn om kwaad te doen, en zij zullen leugen spreken aan één tafel; maar het zal niet gelukken, want het einde zal nog zijn op de vastgestelde tijd. Dan zal hij naar zijn land terugkeren met grote rijkdommen; en zijn hart zal zijn tegen het heilige verbond; en hij zal grote daden doen en naar zijn eigen land terugkeren. Op de vastgestelde tijd zal hij terugkeren en naar het zuiden komen; maar het zal niet zijn als de eerste, noch als de laatste. Daniël 11:27–29.

In these verses “he” returns to his own land, then later he returns to his own land again. The two returning’s represent two victories that were then followed by a triumphal “return” to the city of Rome. The first was the Battle of Actium in 31 BC against Antony and Cleopatra, and the second was after the destruction of Jerusalem in 70 AD. The “time appointed” in the verses is the year 330, which identified the conclusion of the prophetic “time” of verse twenty-four that equates to three hundred and sixty years.

In deze verzen keert „hij” terug naar zijn eigen land, en later keert hij opnieuw terug naar zijn eigen land. Deze twee terugkeren vertegenwoordigen twee overwinningen, die vervolgens werden gevolgd door een triomfantelijke „terugkeer” naar de stad Rome. De eerste was de Slag bij Actium in 31 v.Chr. tegen Antonius en Cleopatra, en de tweede vond plaats na de verwoesting van Jeruzalem in 70 n.Chr. De „vastgestelde tijd” in de verzen is het jaar 330, dat het einde aanduidde van de profetische „tijd” van vers vierentwintig, die gelijkstaat aan driehonderdzestig jaar.

The two kings who speak lies at one table do so before the “time appointed,” “for yet the end shall be at the time appointed.” A question which should be considered is what does the verse mean when it states, “Then shall he return into his land with great riches?” Does it mean at the time appointed, then shall he return; or does it mean once the two tell lies at the table, then shall he return, and therefore the return is before the time appointed.

De twee koningen die leugen spreken aan één tafel doen dit vóór de „gestelde tijd”, „want het einde zal nog zijn op de gestelde tijd.” Een vraag die in overweging genomen moet worden, is wat het vers bedoelt wanneer het zegt: „Dan zal hij naar zijn land terugkeren met grote rijkdommen.” Betekent het: op de gestelde tijd, dan zal hij terugkeren; of betekent het: zodra de twee aan de tafel leugens spreken, dan zal hij terugkeren, en is die terugkeer derhalve vóór de gestelde tijd?

Uriah Smith identifies the two returns as 31 BC and 70 AD, which represents a history before the year 330, which is the time appointed. Smith also points out that the “return” of verse twenty-nine is post 330, and that it is not successful as were the returns following the battles of Actium and Jerusalem. What this means is that before the time appointed there is a meeting where lies are told, that is followed by one of the two kings who had been telling lies returning with great riches, who then opposes the holy covenant, does exploits and returns at the year 330, which is the time appointed.

Uriah Smith identificeert de twee terugkeren als 31 v.Chr. en 70 n.Chr., hetgeen een geschiedenis vóór het jaar 330 voorstelt, de vastgestelde tijd. Smith wijst er ook op dat de „terugkeer” van vers negenentwintig na 330 plaatsvindt, en dat deze niet succesvol is zoals de terugkeren na de veldslagen van Actium en Jeruzalem. Wat dit betekent, is dat er vóór de vastgestelde tijd een samenkomst is waarin leugens worden gesproken, waarna een van de twee koningen die leugens hadden gesproken, met grote rijkdommen terugkeert, zich vervolgens tegen het heilige verbond keert, grote daden verricht en terugkeert in het jaar 330, de vastgestelde tijd.

He then attacks the south, but it will be unlike the Battle of Actium or the destruction of Jerusalem. The history of 70 AD in the verses portrays the end of God’s chosen covenant people as represented by “the holy covenant” in the passage. In verse thirty pagan Rome has intelligence with those who forsake the holy covenant. 70 AD was the very end of ancient literal Israel as God’s covenant people, and verse thirty is identifying the history four centuries after 70 AD. Those who forsake the covenant in the history represented in verse thirty, are those who have forsaken the covenant entered into by God and His Christian people. Papal Rome is the church represented as those who forsake the holy covenant in verse thirty.

Hij valt vervolgens het zuiden aan, maar dat zal niet zijn zoals de Slag bij Actium of de verwoesting van Jeruzalem. De geschiedenis van 70 n.Chr. in de verzen beeldt het einde uit van Gods uitverkoren verbondsvolk, zoals weergegeven door „het heilige verbond” in de passage. In vers dertig heeft het heidense Rome verstandhouding met hen die het heilige verbond verlaten. Het jaar 70 n.Chr. was het volkomen einde van het oude, letterlijke Israël als Gods verbondsvolk, en vers dertig duidt de geschiedenis aan vier eeuwen na 70 n.Chr. Degenen die het verbond verlaten in de geschiedenis die in vers dertig wordt voorgesteld, zijn zij die het verbond hebben verlaten dat door God en Zijn christenvolk is aangegaan. Het pauselijke Rome is de kerk die in vers dertig wordt voorgesteld als degenen die het heilige verbond verlaten.

> For the ships of Chittim shall come against him: therefore he shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. Daniel 11:30.

> Want schepen van Kittim zullen tegen hem komen; daarom zal hij bedroefd worden, terugkeren en vergramd zijn tegen het heilige verbond; aldus zal hij handelen; ja, hij zal terugkeren en verstandhouding hebben met hen die het heilige verbond verlaten. Daniël 11:30.

Verse twenty-nine brings us to the year 330, which was the time appointed as fulfilled by Constantine moving the capital city to Constantinople. At that waymark pagan Rome would be drawn into a southern war that would not be successful as had been Actium and Jerusalem. Then in verse thirty pagan Rome is attacked by Genseric who launched his naval warfare from Chittim, which is known today as Carthage. This warfare against pagan Rome was also represented as the second trumpet of the seven trumpets in the book of Revelation. The first four of those trumpet powers brought Western Rome to a conclusion by 476. Of those first four trumpets, the second trumpet, which is the ships of Chittim was the most severe, for Genseric took control of the seas and the wealth of the Empire dried up.

Vers negenentwintig brengt ons naar het jaar 330, de vastgestelde tijd die in vervulling ging toen Constantijn de hoofdstad naar Constantinopel verplaatste. Bij dat waymark zou het heidense Rome in een zuidelijke oorlog worden getrokken die niet succesvol zou zijn zoals Actium en Jeruzalem dat geweest waren. Vervolgens wordt in vers dertig het heidense Rome aangevallen door Genseric, die zijn zeeoorlogvoering vanuit Chittim lanceerde, dat heden ten dage bekendstaat als Carthago. Deze oorlogvoering tegen het heidense Rome werd ook voorgesteld als de tweede bazuin van de zeven bazuinen in het boek Openbaring. De eerste vier van die bazuinmachten brachten West-Rome tegen 476 tot een einde. Van die eerste vier bazuinen was de tweede bazuin, namelijk de schepen van Chittim, de zwaarste, want Genseric kreeg de heerschappij over de zeeën en de rijkdom van het Rijk droogde op.

Confronted and grieved by the ships of Chittim he returns and has indignation against the holy covenant. This was fulfilled in the history leading up to the empowerment of the papacy in 538, through a warfare against God’s Word. After that he returns and has “intelligence with them that forsake the holy covenant.” That interaction between pagan and papal Rome was fulfilled in 533 with the decree of Justinian. The next verse, verse thirty-one then continues with how pagan Rome was “grieved.” In 2 Thessalonians, Paul teaches that pagan Rome “restrained” the papacy from taking control in 538. After he is grieved by an attack from the seas which wreck the economics of the kingdom, he has indignation against the holy covenant, then intelligence with those who forsake the covenant. In the next verses, “arms” which represents the power given to the papacy in 496 by Clovis, stand up and they pollute the sanctuary of strength, which in history represented the city of Rome, and then pagan Rome would remove the religion of paganism (the daily) from the realm and replace it with Catholicism and then they place the papacy on the throne in 538.

Geconfronteerd en bedroefd door de schepen van Chittim keert hij terug en koestert gramschap tegen het heilige verbond. Dit werd vervuld in de geschiedenis die leidde tot de machtiging van het pausdom in 538, door een oorlogvoering tegen Gods Woord. Daarna keert hij terug en heeft hij „verstandhouding met hen die het heilige verbond verlaten”. Die wisselwerking tussen het heidense en het pauselijke Rome werd vervuld in 533 met het decreet van Justinianus. Het volgende vers, vers eenendertig, gaat dan verder met hoe het heidense Rome „bedroefd” werd. In 2 Thessalonicenzen leert Paulus dat het heidense Rome het pausdom „weerhield” om in 538 de macht over te nemen. Nadat hij bedroefd is door een aanval vanuit de zeeën die de economie van het koninkrijk verwoest, koestert hij gramschap tegen het heilige verbond, daarna verstandhouding met hen die het verbond verlaten. In de volgende verzen staan „wapenmachten”, die de macht voorstellen die in 496 door Clovis aan het pausdom werd gegeven, op, en zij ontheiligen het heiligdom der sterkte, dat in de geschiedenis de stad Rome voorstelde, en vervolgens zou het heidense Rome de religie van het heidendom (het dagelijkse) uit het rijk verwijderen en deze vervangen door het katholicisme, en daarna plaatsen zij het pausdom in 538 op de troon.

When the papacy was empowered in 538 it provided both a prophetic witness, and also a historical witness that are represented in the verses we are considering. The year 538 is typified by 31 BC and the Battle of Actium. In Daniel chapter eight, verse nine pagan Rome would conquer three geographical obstacles to take the throne of the earth. The first was Syria to the east, then Judah and Jerusalem followed by Egypt at the Battle of Actium. Papal Rome would also have three horns removed, the third of which was the Goths who were driven from the city of Rome in 538. Pagan Rome and papal Rome provide two witnesses that identify that the Battle of Actium aligns with 538, and 538 illustrates the Sunday law in the USA, when modern Rome rules supremely until probation closes.

Toen het pausdom in 538 werd bekrachtigd, leverde het zowel een profetisch getuigenis alsook een historisch getuigenis, die in de verzen die wij overwegen worden voorgesteld. Het jaar 538 wordt getypeerd door 31 v.Chr. en de Slag bij Actium. In Daniël hoofdstuk acht, vers negen, zou het heidense Rome drie geografische hindernissen overwinnen om de troon der aarde in te nemen. De eerste was Syrië in het oosten, vervolgens Juda en Jeruzalem, gevolgd door Egypte bij de Slag bij Actium. Het pauselijke Rome zou eveneens drie horens verwijderd zien worden, waarvan de derde de Goten waren, die in 538 uit de stad Rome werden verdreven. Het heidense Rome en het pauselijke Rome leveren twee getuigen die aantonen dat de Slag bij Actium overeenkomt met 538, en 538 illustreert de zondagswet in de Verenigde Staten, wanneer het moderne Rome oppermachtig regeert totdat de genadetijd sluit.

We have concluded an overview of verses twenty-seven to thirty-one.

Wij hebben een overzicht van de verzen zevenentwintig tot en met eenendertig afgerond.

In the next article, we will focus on these verses and begin the work of aligning the passage with the history of verses eleven through fifteen.

In het volgende artikel zullen wij ons op deze verzen richten en beginnen met het werk om de passage in overeenstemming te brengen met de geschiedenis van de verzen elf tot en met vijftien.

Back to Articles