Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighty-Two

Het boek Daniël - Honderdtweeëntachtig

Prophetic Alliances and Battles: From Ancient Seleucus to Modern Geopolitics

Profetische allianties en veldslagen: van de oude Seleucus tot de moderne geopolitiek

Author

Jeff Pippenger

Published

April 12, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Verses thirteen and fourteen, identify a history where Seleucus and Philip of Macedon were forming an alliance, and they typify the United States, which is the first proxy army of Rome, and Macedon (Greece) is a symbol of the United Nations. In that early history, an alliance of the king of the north (Seleucus) and Philip (Greece), represents the history that leads into the Battle of Panium, which, two centuries later, had the name of the town changed from Panium, into the town of Caesarea Philippi. The twofold name of the town was not commemorating the alliance of Seleucus and Philip of Macedon.

De verzen dertien en veertien duiden een geschiedenis aan waarin Seleucus en Filippus van Macedonië een verbond vormden, en zij zijn een type van de Verenigde Staten, het eerste plaatsvervangende leger van Rome, terwijl Macedonië (Griekenland) een symbool is van de Verenigde Naties. In die vroege geschiedenis vertegenwoordigt een verbond van de koning van het noorden (Seleucus) en Filippus (Griekenland) de geschiedenis die leidt tot de Slag bij Panium, waarvan, twee eeuwen later, de naam van de stad werd veranderd van Panium in de stad Caesarea Filippi. De dubbele naam van de stad was geen herdenking van het verbond van Seleucus en Filippus van Macedonië.

The name “Caesarea Philippi” derives from the historical transformation of the ancient city known as Paneas or Panium. The city was originally named Paneas due to its proximity to a prominent spring dedicated to the Greek god Pan. The spring, which was a significant religious site in antiquity, fed into the Jordan River.

De naam „Caesarea Filippi” is afgeleid van de historische transformatie van de oude stad die bekendstond als Paneas of Panium. De stad droeg oorspronkelijk de naam Paneas vanwege haar nabijheid tot een vooraanstaande bron die aan de Griekse god Pan was gewijd. De bron, die in de oudheid een belangrijke religieuze plaats was, mondde uit in de rivier de Jordaan.

During the reign of King Herod the Great, around the 1st century BC, the city underwent significant renovations and was expanded and beautified. Caesarea Philippi was named by Herod Philip, a son of Herod the Great. He named the city Caesarea in honor of the Roman Emperor Caesar Augustus, and Philippi after himself, thus Caesarea Philippi. Therefore, “Caesarea Philippi” is a combination of “Caesarea,” reflecting Herod’s homage to Caesar Augustus, and "Philippi," honoring Herod Philip.

Tijdens de regering van koning Herodes de Grote, omstreeks de 1e eeuw v.Chr., onderging de stad ingrijpende renovaties en werd zij uitgebreid en verfraaid. Caesarea Filippi werd genoemd door Herodes Filippus, een zoon van Herodes de Grote. Hij noemde de stad Caesarea ter ere van de Romeinse keizer Caesar Augustus, en Filippi naar zichzelf, aldus Caesarea Filippi. Daarom is „Caesarea Filippi” een samenstelling van „Caesarea”, als weerspiegeling van Herodes’ eerbetoon aan Caesar Augustus, en „Filippi”, ter ere van Herodes Filippus.

Prophetically Panium is associated with a confederacy between Seleucus and Philip of Macedon, and also the alliance between Caesar and Herod Philip. Those two alliances address the alliance between the United States and the United Nations that follows the collapse of Putin’s Russia as represented by Seleucus and Philip. They also represent the alliance between the Papacy, who is the mother, and the United States, who is the daughter, as represented by Caesar and Philip, who were both representatives of Rome. Together they identify the United States reaching “across the gulf to grasp the hand of the Roman power,” and reaching “over the abyss to clasp hands with Spiritualism.” Before the Sunday law of verse sixteen, the threefold union is already put in place.

Profetisch wordt Panium in verband gebracht met een verbond tussen Seleucus en Filippus van Macedonië, en ook met het bondgenootschap tussen Caesar en Herodes Filippus. Deze twee allianties hebben betrekking op het bondgenootschap tussen de Verenigde Staten en de Verenigde Naties dat volgt op de ineenstorting van Poetins Rusland, zoals voorgesteld door Seleucus en Filippus. Zij vertegenwoordigen ook het bondgenootschap tussen het Pausdom, dat de moeder is, en de Verenigde Staten, die de dochter zijn, zoals voorgesteld door Caesar en Filippus, die beiden vertegenwoordigers van Rome waren. Samen duiden zij op de Verenigde Staten die “over de kloof reiken om de hand van de Romeinse macht te grijpen”, en “over de afgrond reiken om de handen ineen te slaan met het Spiritisme”. Vóór de zondagswet van vers zestien is de drievoudige unie reeds tot stand gebracht.

Panium represents the center of Greek worship of the god Pan. The spring that was dedicated to the Greek god Pan, was also known at that time as the “Gates of Hell,” and when Jesus visited there, His statement about the “Gates of Hell,” identifies a struggle between the political and religious attributes of Greece (globalism), and apostate Protestantism that takes place in the last days. It is the battle that was first initiated by the rich President that stirred up the realm of Grecia in verse two. It is a worldwide external battle and also an internal battle with the United States.

Panium vertegenwoordigt het centrum van de Griekse verering van de god Pan. De bron die aan de Griekse god Pan was gewijd, stond in die tijd ook bekend als de „poorten van de hel”, en toen Jezus die plaats bezocht, duidt Zijn uitspraak over de „poorten van de hel” op een strijd tussen de politieke en religieuze kenmerken van Griekenland (globalisme) en het afvallige protestantisme die in de laatste dagen plaatsvindt. Het is de strijd die voor het eerst in gang werd gezet door de rijke president die in vers twee het rijk van Griekenland in beroering bracht. Het is een wereldwijde uiterlijke strijd en tevens een innerlijke strijd binnen de Verenigde Staten.

The religion of globalism, is the religion of the dragon, which in our modern setting is the religion of woke-ism. In 2020, the beast from the bottomless pit, identified in Revelation chapter eleven, manifested its political and religious power and slew both horns of the earth beast. That bottomless pit, among other things, is represented by the “Spring of Pan,” that fed the Jordan River.

De religie van het globalisme is de religie van de draak, die in onze moderne context de religie van het wokeïsme is. In 2020 openbaarde het beest uit de bodemloze put, geïdentificeerd in Openbaring hoofdstuk elf, zijn politieke en religieuze macht en doodde het beide horens van het beest der aarde. Die bodemloze put wordt onder andere voorgesteld door de „Bron van Pan”, die de rivier de Jordaan voedde.

In Greek mythology, Pan was associated with nature, wilderness, and rustic music, and the presence of a spring dedicated to him, and held religious importance for worshippers. The god Pan is often depicted with the legs, horns, and ears of a goat. Pan was considered the god of shepherds and flocks, and was often portrayed as a playful and mischievous deity who frolicked in the forests and mountains. The imagery of Pan as a goat-legged deity agrees with Daniel chapter eight, where Greece is represented by a he-goat. Goats are a common domestic animal in ancient Greece, and were often found in mountainous regions where Pan was believed to roam. This depiction became a prominent feature of Pan’s iconography and persisted in Greek art and literature depicting the god, including the national currency.

In de Griekse mythologie werd Pan in verband gebracht met de natuur, de wildernis en landelijke muziek, en de aanwezigheid van een aan hem gewijde bron droeg religieuze betekenis voor zijn vereerders. De god Pan wordt vaak afgebeeld met de benen, horens en oren van een geit. Pan werd beschouwd als de god van herders en kudden, en werd dikwijls voorgesteld als een speelse en ondeugende godheid die dartelde in de bossen en bergen. De beeldvorming van Pan als een godheid met geitenpoten stemt overeen met Daniël hoofdstuk acht, waar Griekenland wordt voorgesteld door een geitenbok. Geiten zijn een veelvoorkomend huisdier in het oude Griekenland en werden vaak aangetroffen in bergachtige streken waarvan men geloofde dat Pan daar rondzwierf. Deze voorstelling werd een kenmerkend element van Pans iconografie en bleef voortbestaan in de Griekse kunst en literatuur waarin de god werd afgebeeld, met inbegrip van de nationale munteenheid.

When Jesus visited Caesarea Philippi, He identified that the “Gates of Hell” would not prevail against the church. What Peter had stated in answer to Jesus’ question is understood in Christian history and tradition as the “Christian Confession.”

Toen Jezus Caesarea Filippi bezocht, verklaarde Hij dat de „poorten van de hel” de kerk niet zouden overweldigen. Wat Petrus had gezegd in antwoord op Jezus’ vraag, wordt in de christelijke geschiedenis en traditie verstaan als de „christelijke belijdenis”.

> When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi, he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. Matthew 16:13–20.

> Toen Jezus in de landstreken van Caesarea Filippi gekomen was, vroeg Hij Zijn discipelen en zeide: Wie zeggen de mensen dat Ik, de Zoon des mensen, ben? En zij zeiden: Sommigen zeggen dat Gij Johannes de Doper zijt; anderen Elia; en weer anderen Jeremia, of een van de profeten. Hij zeide tot hen: Maar gij, wie zegt gij dat Ik ben? En Simon Petrus antwoordde en zeide: Gij zijt de Christus, de Zoon van de levende God. En Jezus antwoordde en zeide tot hem: Zalig zijt gij, Simon Barjona, want vlees en bloed hebben u dat niet geopenbaard, maar Mijn Vader, Die in de hemelen is. En Ik zeg u ook, dat gij Petrus zijt, en op deze rots zal Ik Mijn gemeente bouwen, en de poorten van de hel zullen haar niet overweldigen. En Ik zal u de sleutels van het Koninkrijk der hemelen geven; en al wat gij op de aarde binden zult, zal in de hemelen gebonden zijn; en al wat gij op de aarde ontbinden zult, zal in de hemelen ontbonden zijn. Toen gebood Hij Zijn discipelen dat zij niemand zouden zeggen dat Hij Jezus de Christus was. Mattheüs 16:13–20.

This passage is significant because it represents a pivotal moment in Jesus’ ministry and the development of Christian theology. Peter’s confession of Jesus as the Messiah, the Son of the living God, is seen as the foundation of Christian faith and the cornerstone upon which the church is built. The phrase “on this rock I will build my church” is interpreted in Catholic tradition as a reference to Peter himself, whom Jesus identifies as the “rock” upon which the church will be built. This interpretation serves as the basis for the papal primacy and authority in Catholic theology.

Deze passage is van betekenis omdat zij een beslissend moment vertegenwoordigt in Jezus’ bediening en in de ontwikkeling van de christelijke theologie. Petrus’ belijdenis van Jezus als de Messias, de Zoon van de levende God, wordt gezien als het fundament van het christelijk geloof en als de hoeksteen waarop de kerk is gebouwd. De uitdrukking „op deze rots zal Ik mijn kerk bouwen” wordt in de katholieke traditie uitgelegd als een verwijzing naar Petrus zelf, die door Jezus wordt aangeduid als de „rots” waarop de kerk zal worden gebouwd. Deze uitleg vormt de grondslag voor de pauselijke primatie en het gezag in de katholieke theologie.

In Protestant theology, the “rock” is not understood to refer to Peter personally, but to Peter’s confession of faith in Jesus as the Messiah and the Son of God. In this view, the foundation of the church is not Peter, but the confession that Jesus is the Christ and the Son of God. Regardless of theological interpretation, the Confession of Peter in Matthew 16:13–20 is considered a central and foundational passage in Christian belief, emphasizing the identity of Jesus as the Messiah and the Son of God, and affirming the mission and purpose of the church.

In de protestantse theologie wordt de „rots” niet opgevat als een verwijzing naar Petrus persoonlijk, maar naar Petrus’ geloofsbelijdenis in Jezus als de Messias en de Zoon van God. Volgens deze opvatting is het fundament van de kerk niet Petrus, maar de belijdenis dat Jezus de Christus en de Zoon van God is. Ongeacht de theologische interpretatie wordt de Belijdenis van Petrus in Matteüs 16:13–20 beschouwd als een centrale en fundamentele passage in het christelijk geloof, die de identiteit van Jezus als de Messias en de Zoon van God benadrukt en de zending en het doel van de kerk bevestigt.

In the previous article we presented a passage from The Desire of Ages, where Sister White identifies some of the issues associated with Christ’s visit to Caesarea Philippi. One of the points she notes is that Christ had taken the disciples away from the influence of the Jews for the purpose of setting forth the lessons of Caesarea Philippi.

In het vorige artikel hebben wij een passage uit The Desire of Ages weergegeven, waarin zuster White enkele van de kwesties aanduidt die verband houden met Christus’ bezoek aan Caesarea Filippi. Een van de punten die zij opmerkt, is dat Christus de discipelen had weggenomen van de invloed van de Joden met het doel de lessen van Caesarea Filippi uiteen te zetten.

> “Jesus and His disciples had now come into one of the towns about Caesarea Philippi. They were beyond the limits of Galilee, in a region where idolatry prevailed. Here the disciples were withdrawn from the controlling influence of Judaism, and brought into closer contact with the heathen worship. Around them were represented forms of superstition that existed in all parts of the world. Jesus desired that a view of these things might lead them to feel their responsibility to the heathen. During His stay in this region, He endeavored to withdraw from teaching the people, and to devote Himself more fully to His disciples.” The Desire of Ages, 411.

> “Jezus en Zijn discipelen waren nu in een van de steden in de omgeving van Caesarea Filippi gekomen. Zij bevonden zich buiten de grenzen van Galilea, in een streek waar afgoderij overheerste. Hier werden de discipelen onttrokken aan de beheersende invloed van het judaïsme en in nauwer contact gebracht met de heidense eredienst. Om hen heen waren vormen van bijgeloof vertegenwoordigd die in alle delen van de wereld bestonden. Jezus verlangde dat het aanschouwen van deze dingen hen ertoe zou brengen hun verantwoordelijkheid jegens de heidenen te beseffen. Tijdens Zijn verblijf in deze streek trachtte Hij Zich terug te trekken van het onderwijzen van het volk, om Zich meer volledig aan Zijn discipelen te wijden.” The Desire of Ages, 411.

On July 18, 2020, Christ removed the disciples of September 11, 2001 from the influence of Laodicean Adventism. The first disappointment in the parable of the ten virgins produced a separation of the movement from the assembly of mockers that was in the process of being passed by. This truth was fulfilled in Millerite history on April 19, 1844, and again on July 18, 2020. The history of the tarrying time then began, and it possesses the signature of “Truth” in both the movement of the first and third angels.

Op 18 juli 2020 verwijderde Christus de discipelen van 11 september 2001 uit de invloed van het Laodiceïsche adventisme. De eerste teleurstelling in de gelijkenis van de tien maagden bracht een scheiding teweeg van de beweging van de vergadering der spotters die bezig was voorbijgegaan te worden. Deze waarheid werd vervuld in de Milleritische geschiedenis op 19 april 1844, en opnieuw op 18 juli 2020. De geschiedenis van de vertoeftijd nam toen een aanvang, en zij draagt het kenmerk van de „Waarheid” zowel in de beweging van de eerste als van de derde engel.

The first disappointment is the first of three waymarks, and the history concludes with the Great Disappointment of October 22, 1844, that typifies the “great earthquake” of Revelation chapter eleven. The beginning, first letter of the Hebrew alphabet represents a disappointment, and the ending, twenty-second letter of the Hebrew alphabet also represents a disappointment. The thirteenth letter, representing rebellion, identifies the disappointment of the foolish virgins who manifest their lost condition when the call at Midnight identifies who has and who has not prepared for the crisis. The twenty-two letters of the Hebrew alphabet represent the symbol of the combination of Divinity with humanity that is accomplished within that history, though the Millerite history represents the first Kadesh, and our history today represents the last Kadesh.

De eerste teleurstelling is de eerste van drie wegmarkeringen, en de geschiedenis eindigt met de Grote Teleurstelling van 22 oktober 1844, die de „grote aardbeving” van Openbaring hoofdstuk elf typeert. Het begin, de eerste letter van het Hebreeuwse alfabet, vertegenwoordigt een teleurstelling, en het einde, de tweeëntwintigste letter van het Hebreeuwse alfabet, vertegenwoordigt eveneens een teleurstelling. De dertiende letter, die op opstand wijst, duidt de teleurstelling van de dwaze maagden aan, die hun verloren toestand openbaren wanneer de roep te Middernacht aan het licht brengt wie zich wel en wie zich niet op de crisis heeft voorbereid. De tweeëntwintig letters van het Hebreeuwse alfabet vormen het symbool van de vereniging van Goddelijkheid met menselijkheid die binnen die geschiedenis tot stand wordt gebracht, hoewel de Milleritische geschiedenis het eerste Kades vertegenwoordigt en onze geschiedenis heden ten dage het laatste Kades vertegenwoordigt.

The two lines are parallel, but one represents the failure of God’s people and the other the victory of God’s people. Just before the cross, Jesus brought His disciples to Panium, just as He has brought His last-day disciples to Panium, and in doing so He allowed a disappointment to remove His last day disciples from the “controlling influence” of Laodicean Adventism, represented by “Judaism” in the history of Matthew chapter sixteen. In doing so, He also simultaneously brought His disciples into a closer contact with heathenism, thus representing the working environment of His last-day disciples who are now living in the full-blown manifestation of satanic power represented by the modern communication systems that are being employed to lead the entire world into receiving the mark of the beast.

De twee lijnen lopen parallel, maar de ene vertegenwoordigt het falen van Gods volk en de andere de overwinning van Gods volk. Vlak vóór het kruis bracht Jezus Zijn discipelen naar Panium, evenals Hij Zijn discipelen van de laatste dagen naar Panium heeft gebracht, en door dit te doen liet Hij een teleurstelling toe om Zijn discipelen van de laatste dagen los te maken van de „beheersende invloed” van het Laodiceïsche adventisme, vertegenwoordigd door „het jodendom” in de geschiedenis van Mattheüs hoofdstuk zestien. Door dit te doen bracht Hij Zijn discipelen tevens gelijktijdig in nauwer contact met het heidendom, en daarmee werd de werkomgeving voorgesteld van Zijn discipelen van de laatste dagen, die nu leven te midden van de volle openbaring van satans macht, voorgesteld door de moderne communicatiesystemen die worden aangewend om de gehele wereld ertoe te brengen het merkteken van het beest te ontvangen.

The history of Caesarea Philippi aligns with the history of the Battle of Panium, and verses thirteen through fifteen. Christ and His disciples, were standing in the shadow of the cross, typifying His last-day disciples standing in the shadow of the Sunday law. There, in verses thirteen through fifteen, which was Caesarea Philippi, and also the Battle of Panium, which is where we stand today, Christ began to teach His disciples about what was about to happen in verse sixteen.

De geschiedenis van Caesarea Filippi stemt overeen met de geschiedenis van de Slag bij Panium, en met de verzen dertien tot en met vijftien. Christus en Zijn discipelen stonden in de schaduw van het kruis, hetgeen Zijn discipelen in de laatste dagen typeert als staande in de schaduw van de zondagswet. Daar, in de verzen dertien tot en met vijftien, hetgeen Caesarea Filippi was, en ook de Slag bij Panium, waar wij heden staan, begon Christus Zijn discipelen te onderwijzen over hetgeen in vers zestien op het punt stond te gebeuren.

> “He was about to tell them of the suffering that awaited Him. But first He went away alone, and prayed that their hearts might be prepared to receive His words.” The Desire of Ages, 411.

> ‘Hij stond op het punt hun te vertellen over het lijden dat Hem wachtte. Maar eerst ging Hij alleen heen en bad dat hun harten voorbereid mochten worden om Zijn woorden te ontvangen.’ The Desire of Ages, 411.

Before Christ told His disciples of the cross, He first went away, or He tarried, thus marking the tarrying time in the parable and the history from July 18, 2020 to July 2023.

Voordat Christus Zijn discipelen over het kruis vertelde, ging Hij eerst weg, of vertoefde Hij, en markeerde aldus de vertoeftijd in de gelijkenis en de geschiedenis van 18 juli 2020 tot juli 2023.

> “Upon joining them, He did not at once communicate that which He desired to impart. Before doing this, He gave them an opportunity of confessing their faith in Him that they might be strengthened for the coming trial.” The Desire of Ages, 411.

> “Toen Hij Zich bij hen voegde, deelde Hij niet terstond mee wat Hij hun wilde bekendmaken. Voordat Hij dit deed, gaf Hij hun gelegenheid hun geloof in Hem te belijden, opdat zij versterkt zouden worden voor de komende beproeving.” The Desire of Ages, 411.

In July 2023, the Lord began to give opportunity for those involved with the disappointment, to express their faith. He did so by opening up the message of Ezekiel thirty-seven, which was a confirmation of the message of September 11, 2001. It was the thread that tied the sealing time from September 11, 2001 to the soon coming Sunday law together. It did so by placing the disappointment of July 18, 2020 in the structure of truth, for, those who were willing to see, could recognize that every reformatory movement has a theme that runs through their peculiar sacred history.

In juli 2023 begon de Heer gelegenheid te geven aan hen die betrokken waren bij de teleurstelling, om hun geloof tot uitdrukking te brengen. Hij deed dit door de boodschap van Ezechiël zevenendertig te ontsluiten, die een bevestiging was van de boodschap van 11 september 2001. Het was de draad die de verzegelingstijd van 11 september 2001 tot de spoedig komende zondagswet met elkaar verbond. Dit deed zij door de teleurstelling van 18 juli 2020 in de waarheidsstructuur te plaatsen, want zij die bereid waren te zien, konden erkennen dat iedere hervormingsbeweging een thema heeft dat door haar eigen heilige geschiedenis heen loopt.

In the last days, the message of the third woe arrived on September 11, 2001, then a false message of the third woe was proclaimed that produced a disappointment, but the message that brought them back to life after three and a half days of being dead, dry and scattered bones was the message of the four winds, that is also the third woe.

In de laatste dagen kwam de boodschap van de derde wee op 11 september 2001; vervolgens werd een valse boodschap van de derde wee verkondigd, die een teleurstelling teweegbracht; maar de boodschap die hen na drie en een halve dag, waarin zij dode, dorre en verstrooide beenderen waren, weer tot leven bracht, was de boodschap van de vier winden, en dat is eveneens de derde wee.

The last-day disciples can see, if they choose to see, that the three waymarks of the sealing of the one hundred and forty-four thousand are the same theme at each step, and that at the second step, the rebellion represented by the thirteenth letter of the Hebrew alphabet confirmed the message as “Truth.” A second witness the Lord provided was in the fact that the first disappointment of prior reformatory movements was based upon rebellion against God’s revealed will, whether it was Moses not circumcising his son, or Uzzah touching that ark, or Martha and Mary doubting Jesus’ word concerning the death of Lazarus. The only reform line that did not uphold the fact that the first disappointment was based upon disobedience was the reform movement of the Millerites, but it was also shown at that time that the history of the Millerites possessed internal waymarks that were based upon the truth of the eighth, being of the seven.

De discipelen van de laatste dagen kunnen zien, indien zij ervoor kiezen te zien, dat de drie wegmarkeringen van de verzegeling van de honderd vierenveertigduizend bij iedere stap hetzelfde thema vormen, en dat bij de tweede stap de opstand, voorgesteld door de dertiende letter van het Hebreeuwse alfabet, de boodschap bevestigde als “Waarheid”. Een tweede getuige die de Heere verschafte, lag in het feit dat de eerste teleurstelling van eerdere reformatorische bewegingen was gegrond op opstand tegen Gods geopenbaarde wil, hetzij Mozes zijn zoon niet besneed, hetzij Uzza de ark aanraakte, hetzij Martha en Maria twijfelden aan Jezus’ woord aangaande de dood van Lazarus. De enige reformlijn die niet handhaafde dat de eerste teleurstelling op ongehoorzaamheid was gegrond, was de hervormingsbeweging van de Millerieten, maar ook toen werd aangetoond dat de geschiedenis van de Millerieten innerlijke wegmarkeringen bezat die waren gegrond op de waarheid van de achtste, die uit de zeven is.

The fact that the eighth is of the seven is a major element of the Revelation of Jesus Christ which is now being unsealed, and the transition of the Philadelphian Millerite movement unto the Laodicean church was a waymark that identified when the Laodicean movement of the third angel would transition unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. Thus, the fact that the first Millerite disappointment was accomplished without their movement manifesting disobedience, provided the contrast for the same waymark in the last days where the Laodicean movement of the third angel would disobey and produce a disappointment, and in so doing would align with the Millerite waymark, and produce the logic to see the movement of the one hundred and forty-four thousand is the eighth, that is of the seven.

Het feit dat de achtste uit de zeven is, vormt een wezenlijk element van de Openbaring van Jezus Christus die thans wordt ontzegeld, en de overgang van de Filadelfische Milleritische beweging naar de Laodiceaanse kerk was een wegmarkering die aangaf wanneer de Laodiceaanse beweging van de derde engel zou overgaan in de Filadelfische beweging van de honderdvierenveertigduizend. Zo verschafte het feit dat de eerste Milleritische teleurstelling tot stand kwam zonder dat hun beweging ongehoorzaamheid openbaarde, het contrast voor dezelfde wegmarkering in de laatste dagen, waar de Laodiceaanse beweging van de derde engel ongehoorzaam zou zijn en een teleurstelling zou voortbrengen; en daardoor zou zij zich in overeenstemming brengen met de Milleritische wegmarkering en de logica verschaffen om te zien dat de beweging van de honderdvierenveertigduizend de achtste is, die uit de zeven is.

On July 2023, the Lord raised up a “voice in the wilderness” in order to prepare His last-day people for the crisis of the Sunday law, and once He returned from tarrying in prayer unto the disciples, He gave them opportunity to express their faith. In Christ’s day the message was His baptism, the point where Jesus, became Jesus Christ. That waymark aligns with September 11, 2001, and His disciples were asked what men thought, and then asked what the disciples themselves thought about Christ.

In juli 2023 verwekte de Heer een „stem in de woestijn” om Zijn volk van de laatste dagen voor te bereiden op de crisis van de zondagswet, en toen Hij, na in gebed te hebben vertoefd, tot de discipelen terugkeerde, gaf Hij hun gelegenheid hun geloof te belijden. In de dagen van Christus was de boodschap Zijn doop, het punt waarop Jezus Jezus Christus werd. Die wegmarkering stemt overeen met 11 september 2001, en Zijn discipelen werd gevraagd wat de mensen dachten, en vervolgens werd aan de discipelen zelf gevraagd wat zij van Christus dachten.

> “Upon joining them, He did not at once communicate that which He desired to impart. Before doing this, He gave them an opportunity of confessing their faith in Him that they might be strengthened for the coming trial. He asked, ‘Whom do men say that I the Son of man am?’

> “Toen Hij Zich bij hen voegde, deelde Hij niet terstond mee wat Hij hun wenste over te brengen. Voordat Hij dit deed, gaf Hij hun gelegenheid hun geloof in Hem te belijden, opdat zij voor de komende beproeving versterkt zouden worden. Hij vroeg: ‘Wie zeggen de mensen dat Ik, de Zoon des mensen, ben?’”

> “Sadly the disciples were forced to acknowledge that Israel had failed to recognize their Messiah. Some indeed, when they saw His miracles, had declared Him to be the Son of David. The multitudes that had been fed at Bethsaida had desired to proclaim Him king of Israel. Many were ready to accept Him as a prophet; but they did not believe Him to be the Messiah.” The Desire of Ages, 411.

> „Tot hun droefheid waren de discipelen gedwongen te erkennen dat Israël had gefaald zijn Messias te herkennen. Sommigen hadden Hem weliswaar, toen zij Zijn wonderen zagen, uitgeroepen tot de Zoon van David. De menigten die te Bethsaïda waren gevoed, hadden Hem tot koning van Israël willen uitroepen. Velen waren bereid Hem als een profeet aan te nemen; maar zij geloofden niet dat Hij de Messias was.” The Desire of Ages, 411.

The majority of Adventism did not believe in the third woe of September 11, 2001. They believed some of the miracles of the prophetic Word that had been presented in the movement, and some understood that the message of September 11, 2001 had elements of truth, but they did not truly believe the claims of September 11, 2001.

De meerderheid van het adventisme geloofde niet in de derde wee van 11 september 2001. Zij geloofden sommige van de wonderen van het profetische Woord die in de beweging waren gepresenteerd, en sommigen begrepen dat de boodschap van 11 september 2001 elementen van waarheid bevatte, maar zij geloofden de aanspraken van 11 september 2001 niet werkelijk.

The claim of September 11, 2001 had been typified by the claim of August 11, 1840, and that claim was expressed by Sister White when commenting upon the fulfillment of August 11, 1840. She stated:

De aanspraak van 11 september 2001 was getypeerd door de aanspraak van 11 augustus 1840, en die aanspraak werd door Zuster White verwoord toen zij commentaar gaf op de vervulling van 11 augustus 1840. Zij verklaarde:

> “At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

> „Op precies de aangegeven tijd aanvaardde Turkije, door middel van haar gezanten, de bescherming van de geallieerde mogendheden van Europa en plaatste zich aldus onder de controle van christelijke naties. De gebeurtenis vervulde de voorspelling nauwkeurig. Toen dit bekend werd, werden velen overtuigd van de juistheid van de beginselen van profetische uitleg die door Miller en zijn medearbeiders waren aangenomen, en aan de adventsbeweging werd een wonderbare stuwkracht gegeven. Mannen van geleerdheid en aanzien verenigden zich met Miller, zowel in het verkondigen als in het publiceren van zijn opvattingen, en van 1840 tot 1844 breidde het werk zich snel uit.” The Great Controversy, 334, 335.

What was confirmed on August 11, 1840 was that Miller’s prophetic views were accurate, and the claim of September 11, 2001 is the confirmation that Future for America’s prophetic views are accurate. The unrepentant multitude in July of 2023 could not and would not accept the premise that the methodology designed by Christ, and entrusted to Future for America is actually the methodology of the latter rain. But then Christ asked His disciples what they, not the multitude thought.

Wat op 11 augustus 1840 werd bevestigd, was dat Millers profetische opvattingen juist waren, en de bewering van 11 september 2001 is de bevestiging dat de profetische opvattingen van Future for America juist zijn. De onboetvaardige menigte in juli 2023 kon en wilde de premisse niet aanvaarden dat de door Christus ontworpen en aan Future for America toevertrouwde methodologie daadwerkelijk de methodologie van de late regen is. Maar toen vroeg Christus aan Zijn discipelen wat zij dachten, niet de menigte.

> “Jesus now put a second question, relating to the disciples themselves: ‘But whom say ye that I am?’ Peter answered, ‘Thou art the Christ, the Son of the living God.’

> „Jezus stelde nu een tweede vraag, die betrekking had op de discipelen zelf: ‘Maar gij, wie zegt gij dat Ik ben?’ Petrus antwoordde: ‘Gij zijt de Christus, de Zoon van de levende God.’”

> “From the first, Peter had believed Jesus to be the Messiah. Many others who had been convicted by the preaching of John the Baptist, and had accepted Christ, began to doubt as to John’s mission when he was imprisoned and put to death; and they now doubted that Jesus was the Messiah, for whom they had looked so long. Many of the disciples who had ardently expected Jesus to take His place on David’s throne left Him when they perceived that He had no such intention. But Peter and his companions turned not from their allegiance. The vacillating course of those who praised yesterday and condemned today did not destroy the faith of the true follower of the Saviour. Peter declared, ‘Thou art the Christ, the Son of the living God.’ He waited not for kingly honors to crown his Lord, but accepted Him in His humiliation.

> „Van het begin af had Petrus geloofd dat Jezus de Messias was. Velen anderen die door de prediking van Johannes de Doper overtuigd waren geworden en Christus hadden aangenomen, begonnen te twijfelen aan de zending van Johannes toen hij gevangen werd gezet en ter dood gebracht; en nu twijfelden zij eraan dat Jezus de Messias was, op wie zij zo lang hadden gewacht. Velen van de discipelen die vurig hadden verwacht dat Jezus Zijn plaats op de troon van David zou innemen, verlieten Hem toen zij bemerkten dat Hij zulk een voornemen niet had. Maar Petrus en zijn metgezellen keerden zich niet af van hun trouw. De weifelende handelwijze van hen die gisteren prezen en heden veroordeelden, vernietigde het geloof van de ware volgeling van de Heiland niet. Petrus verklaarde: ‘Gij zijt de Christus, de Zoon van de levende God.’ Hij wachtte niet op koninklijke eerbewijzen om zijn Heer te kronen, maar nam Hem aan in Zijn vernedering.

> “Peter had expressed the faith of the twelve. Yet the disciples were still far from understanding Christ’s mission. The opposition and misrepresentation of the priests and rulers, while it could not turn them away from Christ, still caused them great perplexity. They did not see their way clearly. The influence of their early training, the teaching of the rabbis, the power of tradition, still intercepted their view of truth. From time to time precious rays of light from Jesus shone upon them, yet often they were like men groping among shadows. But on this day, before they were brought face to face with the great trial of their faith, the Holy Spirit rested upon them in power. For a little time their eyes were turned away from ‘the things which are seen,’ to behold ‘the things which are not seen.’ 2 Corinthians 4:18. Beneath the guise of humanity they discerned the glory of the Son of God.

> Petrus had het geloof van de twaalf verwoord. Toch waren de discipelen nog verre van het begrijpen van Christus’ zending. De tegenstand en de verdraaiing van de waarheid door de priesters en oversten konden hen weliswaar niet van Christus afkeren, maar brachten hen toch in grote verwarring. Zij zagen hun weg niet duidelijk. De invloed van hun vroege opvoeding, het onderricht van de rabbi’s, de macht van de overlevering, belemmerden nog steeds hun zicht op de waarheid. Van tijd tot tijd straalden kostbare lichtstralen van Jezus op hen neer, maar dikwijls waren zij als mensen die tastend tussen schaduwen voortgaan. Maar op deze dag, voordat zij oog in oog werden gebracht met de grote beproeving van hun geloof, rustte de Heilige Geest met kracht op hen. Voor een korte tijd werden hun ogen afgewend van ‘de dingen die men ziet’, om ‘de dingen die men niet ziet’ te aanschouwen. 2 Korintiërs 4:18. Onder de gestalte van de mensheid onderscheidden zij de heerlijkheid van de Zoon van God.

> “Jesus answered Peter, saying, ‘Blessed art thou, Simon Bar-jona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but My Father which is in heaven.’” The Desire of Ages, 412.

> „Jezus antwoordde Petrus en zei: ‘Zalig zijt gij, Simon Barjona; want vlees en bloed hebben u dit niet geopenbaard, maar Mijn Vader, Die in de hemelen is.’” The Desire of Ages, 412.

Peter’s confession in identifying that Christ is the son of God, spoke directly to the testing question of that history. The time had come for the Messiah to appear, as set forth by God’s prophetic Word, and only those who accepted that truth would be included with those represented by Peter’s statement. Peter represents those who accept the message established on September 11, 2001, and that confess that Jesus is the Son of God. “Peter had expressed the faith of the twelve,” and the twelve he represented were the one hundred and forty-four thousand. For this reason, Christ changed Peter’s name from Simon Bar-jona unto Peter in the passage.

Petrus’ belijdenis, waarin hij erkende dat Christus de Zoon van God is, sprak rechtstreeks tot de beproevende vraag van die geschiedenis. De tijd was gekomen dat de Messias zou verschijnen, zoals vastgesteld in Gods profetische Woord, en alleen zij die die waarheid aannamen, zouden worden ingesloten bij hen die door de uitspraak van Petrus werden voorgesteld. Petrus vertegenwoordigt hen die de op 11 september 2001 gevestigde boodschap aannemen en die belijden dat Jezus de Zoon van God is. “Petrus had het geloof van de twaalven uitgesproken,” en de twaalven die hij vertegenwoordigde, waren de honderd vierenveertigduizend. Om deze reden veranderde Christus in de passage Petrus’ naam van Simon Bar-jona in Petrus.

“Simon” means “he who hears,” and “bar” means “son of,” and Jonah means “dove.” Simon represented those who heard the message of the dove, which represented the truths associated with the baptism of Jesus, when He became the Christ, anointed with power, as was symbolically represented by the descent of the Holy Spirit in the form of a dove.

„Simon” betekent „hij die hoort”, en „bar” betekent „zoon van”, en Jona betekent „duif”. Simon vertegenwoordigde hen die de boodschap van de duif hoorden, die de waarheden vertegenwoordigde die verband hielden met de doop van Jezus, toen Hij de Christus werd, met kracht gezalfd, zoals symbolisch werd voorgesteld door de nederdaling van de Heilige Geest in de gedaante van een duif.

The reform lines parallel each other and John represents the Millerites, who on August 11, 1840, ate the little book. Jeremiah aligns with that event, and when he ate the little book, he was then called by God’s name.

De hervormingslijnen lopen parallel aan elkaar en Johannes vertegenwoordigt de Millerieten, die op 11 augustus 1840 het kleine boek aten. Jeremia stemt overeen met die gebeurtenis, en toen hij het kleine boek at, werd hij vervolgens naar Gods naam genoemd.

> Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. Jeremiah 15:16.

> Uw woorden werden gevonden, en ik at ze op; en Uw woord was mij tot vreugde en blijdschap van mijn hart; want ik ben naar Uw naam genoemd, o HEERE, God der heerscharen. Jeremia 15:16.

When the Lord entered into covenant with Abram, He changed his name to Abraham, as He did with Sarai and Jacob. The changing of a name represents a covenant relationship, and at the waymark where the Divine symbol descends God’s people are to eat the message, enter into covenant, and their name is then changed. As a representative of the disciples of Christ’s time, Simon Bar-jona represented those who “heard” the message of the “dove.”

Toen de Heer een verbond met Abram sloot, veranderde Hij zijn naam in Abraham, zoals Hij ook deed met Sarai en Jakob. De verandering van een naam vertegenwoordigt een verbondsrelatie, en op het waymark waar het goddelijke symbool neerdaalt, moet Gods volk de boodschap eten, in het verbond treden, en wordt vervolgens hun naam veranderd. Als vertegenwoordiger van de discipelen uit de tijd van Christus, vertegenwoordigde Simon Bar-jona hen die de boodschap van de „duif” „hoorden”.

When he gave testimony that he recognized that at that waymark Jesus became the Christ, and that He was the Son of God, and all which that entails, Christ then changed his name to Peter. He had expressed the message that Christ’s covenant people of that history accepted, and in so doing he also typified the one hundred and forty-four thousand of the last days.

Toen hij getuigde dat hij erkende dat Jezus bij die waymark de Christus werd, en dat Hij de Zoon van God was, met alles wat dat inhoudt, veranderde Christus vervolgens zijn naam in Petrus. Hij had de boodschap verwoord die het verbondsvolk van Christus in die geschiedenis aannam, en daarmee typeerde hij ook de honderd vierenveertigduizend van de laatste dagen.

The letter “P” is the sixteenth letter in the English alphabet, and the letter “E” is the fifth letter in the alphabet, and the letter “T” is the twentieth letter, the letter “E” is repeated, and the name ends with the letter “R” which is the eighteenth letter. Sixteen “times” five, “times” twenty, “times” five, “times” eighteen equals one hundred and forty-four thousand. The Wonderful Linguist spoke to Peter in Hebrew, and the New Testament was written in the Greek, and the translators of the King James Version produced the New Testament in English.

De letter “P” is de zestiende letter van het Engelse alfabet, en de letter “E” is de vijfde letter van het alfabet, en de letter “T” is de twintigste letter, de letter “E” wordt herhaald, en de naam eindigt met de letter “R”, die de achttiende letter is. Zestien “maal” vijf, “maal” twintig, “maal” vijf, “maal” achttien is gelijk aan honderdvierenvijftigduizend. De Wonderbare Taalkundige sprak tot Petrus in het Hebreeuws, en het Nieuwe Testament werd geschreven in het Grieks, en de vertalers van de King James Version brachten het Nieuwe Testament voort in het Engels.

In spite of the three steps of differing languages, Christ, who is the Son of God, the Wonderful Linguist, and the Wonderful Numberer, placed an illustration of the sealing of the one hundred and forty-four thousand in Matthew chapter sixteen, that aligns with the Battle of Panium, and His visit to Caesarea Philippi. He did so by employing His control of language and numbers, for He is both Palmoni (the Wonderful Numberer), and the Word (the Wonderful Linguist).

Ondanks de drie stappen van verschillende talen heeft Christus, die de Zoon van God is, de Wonderbare Taalkundige en de Wonderbare Telle r, een illustratie van de verzegeling van de honderdvierenveertigduizend in Mattheüs hoofdstuk zestien geplaatst, die overeenstemt met de Slag bij Panium en Zijn bezoek aan Caesarea Filippi. Hij deed dit door gebruik te maken van Zijn beheersing van taal en getallen, want Hij is zowel Palmoni (de Wonderbare Telle r) als het Woord (de Wonderbare Taalkundige).

We will continue this study in the next article.

Wij zullen deze studie in het volgende artikel voortzetten.

> “Nearly two thousand years ago, a voice of mysterious import was heard in heaven, from the throne of God, ‘Lo, I come.’ ‘Sacrifice and offering Thou wouldest not, but a body hast Thou prepared Me…. Lo, I come (in the volume of the Book it is written of Me,) to do Thy will, O God.’ Hebrews 10:5–7. In these words is announced the fulfillment of the purpose that had been hidden from eternal ages. Christ was about to visit our world, and to become incarnate. He says, ‘A body hast Thou prepared Me.’ Had He appeared with the glory that was His with the Father before the world was, we could not have endured the light of His presence. That we might behold it and not be destroyed, the manifestation of His glory was shrouded. His divinity was veiled with humanity,—the invisible glory in the visible human form.

> ‘Bijna tweeduizend jaar geleden werd in de hemel, vanaf de troon van God, een stem van geheimnisvolle betekenis gehoord: “Zie, Ik kom.” “Slachtoffer en offerande hebt Gij niet gewild, maar Gij hebt Mij een lichaam toebereid.... Zie, Ik kom (in de rol des boeks is van Mij geschreven), om Uw wil te doen, o God.” Hebreeën 10:5–7. In deze woorden wordt de vervulling aangekondigd van het voornemen dat van eeuwige tijden af verborgen was geweest. Christus stond op het punt onze wereld te bezoeken en vlees te worden. Hij zegt: “Gij hebt Mij een lichaam toebereid.” Indien Hij verschenen was met de heerlijkheid die de Zijne was bij de Vader vóór de grondlegging der wereld, zouden wij het licht van Zijn tegenwoordigheid niet hebben kunnen verdragen. Opdat wij haar zouden aanschouwen en niet vernietigd zouden worden, werd de openbaring van Zijn heerlijkheid omhuld. Zijn goddelijkheid werd gesluierd door de menselijkheid,—de onzichtbare heerlijkheid in de zichtbare menselijke gestalte.’

> “This great purpose had been shadowed forth in types and symbols. The burning bush, in which Christ appeared to Moses, revealed God. The symbol chosen for the representation of the Deity was a lowly shrub, that seemingly had no attractions. This enshrined the Infinite. The all-merciful God shrouded His glory in a most humble type, that Moses could look upon it and live. So in the pillar of cloud by day and the pillar of fire by night, God communicated with Israel, revealing to men His will, and imparting to them His grace. God’s glory was subdued, and His majesty veiled, that the weak vision of finite men might behold it. So Christ was to come in ‘the body of our humiliation’ (Philippians 3:21, R. V.), ‘in the likeness of men.’ In the eyes of the world He possessed no beauty that they should desire Him; yet He was the incarnate God, the light of heaven and earth. His glory was veiled, His greatness and majesty were hidden, that He might draw near to sorrowful, tempted men.

> „Dit grote voornemen was vooraf uitgebeeld in typen en symbolen. De brandende braambos, waarin Christus aan Mozes verscheen, openbaarde God. Het symbool dat gekozen was om de Godheid voor te stellen, was een nederige struik, die ogenschijnlijk geen aantrekkelijkheid bezat. Daarin was de Oneindige gehuld. De algenadige God omhulde Zijn heerlijkheid met een uiterst nederig zinnebeeld, opdat Mozes die kon aanschouwen en leven. Zo deelde God Zich ook mee aan Israël in de wolkkolom overdag en de vuurkolom des nachts, waarbij Hij aan de mensen Zijn wil openbaarde en hun Zijn genade schonk. Gods heerlijkheid was getemperd en Zijn majesteit gesluierd, opdat het zwakke gezichtsvermogen van eindige mensen haar zou kunnen aanschouwen. Zo zou Christus komen in ‘het lichaam van onze vernedering’ (Filippenzen 3:21, R. V.), ‘in de gelijkheid der mensen’. In de ogen van de wereld bezat Hij geen schoonheid opdat zij Hem zouden begeren; en toch was Hij de vleesgeworden God, het licht van hemel en aarde. Zijn heerlijkheid was gesluierd, Zijn grootheid en majesteit waren verborgen, opdat Hij nabij kon komen tot bedroefde, verzochte mensen.

> “God commanded Moses for Israel, ‘Let them make Me a sanctuary; that I may dwell among them’ (Exodus 25:8), and He abode in the sanctuary, in the midst of His people. Through all their weary wandering in the desert, the symbol of His presence was with them. So Christ set up His tabernacle in the midst of our human encampment. He pitched His tent by the side of the tents of men, that He might dwell among us, and make us familiar with His divine character and life. ‘The Word became flesh, and tabernacled among us (and we beheld His glory, glory as of the Only Begotten from the Father), full of grace and truth.’ John 1:14, R. V., margin.

> “God gebood Mozes ten behoeve van Israël: ‘Laat hen Mij een heiligdom maken, opdat Ik in hun midden wonen zal’ (Exodus 25:8), en Hij woonde in het heiligdom, te midden van Zijn volk. Gedurende al hun vermoeiende omzwervingen in de woestijn was het symbool van Zijn tegenwoordigheid bij hen. Zo sloeg Christus Zijn tabernakel op te midden van onze menselijke legerplaats. Hij spande Zijn tent op naast de tenten van de mensen, opdat Hij onder ons zou wonen en ons vertrouwd zou maken met Zijn goddelijk karakter en leven. ‘Het Woord is vlees geworden en heeft onder ons getabernakeld (en wij hebben Zijn heerlijkheid aanschouwd, een heerlijkheid als van de Eniggeborene van de Vader), vol van genade en waarheid.’ Johannes 1:14, R. V., kanttekening.”

> “Since Jesus came to dwell with us, we know that God is acquainted with our trials, and sympathizes with our griefs. Every son and daughter of Adam may understand that our Creator is the friend of sinners. For in every doctrine of grace, every promise of joy, every deed of love, every divine attraction presented in the Saviour’s life on earth, we see ‘God with us.’

> „Sinds Jezus is gekomen om bij ons te wonen, weten wij dat God vertrouwd is met onze beproevingen en medelijden heeft met ons verdriet. Iedere zoon en dochter van Adam mag verstaan dat onze Schepper de vriend van zondaren is. Want in iedere leer van genade, iedere belofte van vreugde, iedere daad van liefde, iedere goddelijke aantrekkingskracht die in het leven van de Heiland op aarde wordt geopenbaard, zien wij ‘God met ons.’”

> “Satan represents God’s law of love as a law of selfishness. He declares that it is impossible for us to obey its precepts. The fall of our first parents, with all the woe that has resulted, he charges upon the Creator, leading men to look upon God as the author of sin, and suffering, and death. Jesus was to unveil this deception. As one of us He was to give an example of obedience. For this He took upon Himself our nature, and passed through our experiences. ‘In all things it behooved Him to be made like unto His brethren.’ Hebrews 2:17. If we had to bear anything which Jesus did not endure, then upon this point Satan would represent the power of God as insufficient for us. Therefore Jesus was ‘in all points tempted like as we are.’ Hebrews 4:15. He endured every trial to which we are subject. And He exercised in His own behalf no power that is not freely offered to us. As man, He met temptation, and overcame in the strength given Him from God. He says, ‘I delight to do Thy will, O My God: yea, Thy law is within My heart.’ Psalm 40:8. As He went about doing good, and healing all who were afflicted by Satan, He made plain to men the character of God’s law and the nature of His service. His life testifies that it is possible for us also to obey the law of God.

> „Satan stelt Gods wet van liefde voor als een wet van zelfzucht. Hij verklaart dat het voor ons onmogelijk is haar voorschriften te gehoorzamen. De val van onze eerste ouders, met al het wee dat daaruit is voortgekomen, schrijft hij toe aan de Schepper, waardoor hij de mensen ertoe brengt God te beschouwen als de auteur van zonde, lijden en dood. Jezus zou dit bedrog onthullen. Als een van ons zou Hij een voorbeeld van gehoorzaamheid geven. Daartoe nam Hij onze natuur op Zich en ging Hij door onze ervaringen heen. ‘In alle dingen moest Hij Zijn broederen gelijk worden.’ Hebreeën 2:17. Indien wij iets te dragen hadden wat Jezus niet heeft verdragen, dan zou Satan juist op dit punt Gods kracht als ontoereikend voor ons voorstellen. Daarom werd Jezus ‘in alle dingen verzocht gelijk als wij.’ Hebreeën 4:15. Hij heeft iedere beproeving doorstaan waaraan wij onderworpen zijn. En ten behoeve van Zichzelf heeft Hij geen macht aangewend die ons niet vrijelijk wordt aangeboden. Als mens trad Hij de verzoeking tegemoet en overwon in de kracht die Hem van God geschonken werd. Hij zegt: ‘Ik heb lust om Uw wil te doen, o Mijn God; ja, Uw wet is in het midden Mijns ingewands.’ Psalm 40:8. Terwijl Hij rondging, goeddoende en allen genezende die door Satan gekweld werden, maakte Hij de mensen het karakter van Gods wet en de aard van Zijn dienst duidelijk. Zijn leven getuigt ervan dat het ook voor ons mogelijk is Gods wet te gehoorzamen.

> “By His humanity, Christ touched humanity; by His divinity, He lays hold upon the throne of God. As the Son of man, He gave us an example of obedience; as the Son of God, He gives us power to obey. It was Christ who from the bush on Mount Horeb spoke to Moses saying, ‘I AM THAT I AM…. Thus shalt thou say unto the children of Israel, I AM hath sent me unto you.’ Exodus 3:14. This was the pledge of Israel’s deliverance. So when He came ‘in the likeness of men,’ He declared Himself the I AM. The Child of Bethlehem, the meek and lowly Saviour, is God ‘manifest in the flesh.’ 1 Timothy 3:16. And to us He says: ‘I AM the Good Shepherd.’ ‘I AM the living Bread.’ ‘I AM the Way, the Truth, and the Life.’ ‘All power is given unto Me in heaven and in earth.’ John 10:11; 6:51; 14:6; Matthew 28:18. I AM the assurance of every promise. I AM; be not afraid. ‘God with us’ is the surety of our deliverance from sin, the assurance of our power to obey the law of heaven.” The Desire of Ages, 23, 24.

> „Door Zijn menselijkheid raakte Christus de mensheid aan; door Zijn goddelijkheid grijpt Hij de troon van God aan. Als de Zoon des mensen gaf Hij ons een voorbeeld van gehoorzaamheid; als de Zoon van God geeft Hij ons kracht om te gehoorzamen. Het was Christus die vanuit de braamstruik op de berg Horeb tot Mozes sprak en zei: ‘IK BEN DIE IK BEN…. Zo zult gij tot de kinderen Israëls zeggen: IK BEN heeft mij tot u gezonden.’ Exodus 3:14. Dit was het onderpand van Israëls bevrijding. Toen Hij dus kwam ‘in de gelijkheid der mensen’, verklaarde Hij Zichzelf de IK BEN. Het Kind van Bethlehem, de zachtmoedige en nederige Heiland, is God, ‘geopenbaard in het vlees.’ 1 Timotheüs 3:16. En tot ons zegt Hij: ‘IK BEN de goede Herder.’ ‘IK BEN het levende Brood.’ ‘IK BEN de Weg, de Waarheid en het Leven.’ ‘Mij is gegeven alle macht in hemel en op aarde.’ Johannes 10:11; 6:51; 14:6; Mattheüs 28:18. IK BEN is de verzekering van iedere belofte. IK BEN; wees niet bevreesd. ‘God met ons’ is de waarborg van onze verlossing van de zonde, de verzekering van onze kracht om de wet des hemels te gehoorzamen.” The Desire of Ages, 23, 24.

Back to Articles