Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-Two

Het boek Daniël - nummer honderd tweeënzestig

Rome’s Prophetic Time: Unveiling the Vision

Rome’s Profetische Tijd: De Openbaring van het Visioen

Author

Jeff Pippenger

Published

March 27, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Rome establishes the vision, and Rome is revealed in its “time”. This is a statement by Sister White where she states what should be understood as the obvious:

Rome vestigt het visioen, en Rome wordt geopenbaard in zijn „tijd”. Dit is een uitspraak van Zuster White waarin zij uiteenzet wat als het voor de hand liggende begrepen behoort te worden:

> “Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

> „Openbaring is een verzegeld boek, maar het is ook een geopend boek. Het vermeldt wonderbare gebeurtenissen die in de laatste dagen van de geschiedenis van deze aarde zullen plaatsvinden. De leringen van dit boek zijn duidelijk omlijnd, niet mystiek en onbegrijpelijk. Daarin wordt dezelfde lijn van profetie opgenomen als in Daniël. Sommige profetieën heeft God herhaald en daarmee getoond dat daaraan gewicht moet worden toegekend. De Heer herhaalt geen dingen die van geen groot belang zijn.” Manuscript Releases, deel 9, 8.

The “Lord does not repeat things that are of no great consequence” and the “times” associated with Rome are repeated over and over. It is of “great consequence” to understand the “time” associated with Rome, for that is what reveals Rome as the subject that establishes the vision. Seven times the twelve hundred and sixty years of papal rule is directly referenced in Daniel and Revelation.

De „Heer herhaalt geen dingen die van geen groot belang zijn”, en de met Rome verbonden „tijden” worden telkens opnieuw herhaald. Het is van „groot belang” de met Rome verbonden „tijd” te verstaan, want juist die openbaart Rome als het onderwerp dat het visioen vaststelt. Zevenmaal wordt in Daniël en Openbaring rechtstreeks verwezen naar de twaalfhonderdzestig jaren van pauselijke heerschappij.

> And he shall speak great words against the most High, and shall wear out the saints of the most High, and think to change times and laws: and they shall be given into his hand until a time and times and the dividing of time. Daniel 7:25.

> En hij zal grote woorden spreken tegen de Allerhoogste, en de heiligen van de Allerhoogste te gronde richten, en menen tijden en wet te veranderen; en zij zullen in zijn hand overgegeven worden tot een tijd en tijden en een halve tijd. Daniël 7:25.

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:7.

> En ik hoorde de in linnen geklede man, die boven het water van de rivier was, toen hij zijn rechterhand en zijn linkerhand naar de hemel ophief en zwoer bij Hem Die leeft in eeuwigheid, dat het zou zijn voor een tijd, tijden en een helft; en wanneer hij voleindigd zal hebben de macht van het heilige volk te verstrooien, zullen al deze dingen voleindigd worden. Daniël 12:7.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:2.

> Maar laat het voorhof, dat buiten de tempel is, buiten beschouwing en meet het niet; want het is aan de heidenen gegeven; en zij zullen de heilige stad vertreden, tweeënveertig maanden lang. Openbaring 11:2.

> And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:3.

> En Ik zal Mijn twee getuigen macht geven, en zij zullen duizend tweehonderd zestig dagen profeteren, bekleed met zakken. Openbaring 11:3.

> And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. Revelation 12:6.

> En de vrouw vluchtte naar de woestijn, waar zij een plaats heeft, door God bereid, opdat men haar daar zou voeden gedurende duizend tweehonderd en zestig dagen. Openbaring 12:6.

> And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. Revelation 12:14.

> En aan de vrouw werden twee vleugels van een grote arend gegeven, opdat zij naar de woestijn zou vliegen, naar haar plaats, waar zij gevoed wordt een tijd en tijden en een halve tijd, buiten het gezicht van de slang. Openbaring 12:14.

> And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:5.

> En hem werd een mond gegeven om grote dingen en godslasteringen te spreken; en hem werd macht gegeven om tweeënveertig maanden voort te gaan. Openbaring 13:5.

These seven direct references present different specific prophetic characteristics of Rome. It is in those passages that Rome is revealed. Sister White adds that these periods are also represented as “three years and a half or 1260 days.” You do not find either three and a half years or twelve hundred and sixty days” in the Bible. Sister White is simply applying the computation of the seven references accordingly.

Deze zeven directe verwijzingen presenteren verschillende specifieke profetische kenmerken van Rome. In die passages wordt Rome geopenbaard. Zuster White voegt daaraan toe dat deze perioden ook worden voorgesteld als „drieënhalf jaar of 1260 dagen.” Noch „drieënhalf jaar”, noch „twaalfhonderdzestig dagen” vindt u in de Bijbel. Zuster White past eenvoudigweg de berekening van de zeven verwijzingen dienovereenkomstig toe.

> “In chapter 13 (verses 1–10) is described another beast, ‘like unto a leopard,’ to which the dragon gave ‘his power, and his seat, and great authority.’ This symbol, as most Protestants have believed, represents the papacy, which succeeded to the power and seat and authority once held by the ancient Roman empire. Of the leopardlike beast it is declared: ‘There was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies…. And he opened his mouth in blasphemy against God, to blaspheme His name, and His tabernacle, and them that dwell in heaven. And it was given unto him to make war with the saints, and to overcome them: and power was given him over all kindreds, and tongues, and nations.’ This prophecy, which is nearly identical with the description of the little horn of Daniel 7, unquestionably points to the papacy.

> In hoofdstuk 13 (verzen 1–10) wordt een ander beest beschreven, „gelijk een luipaard”, aan hetwelk de draak „zijn kracht, en zijn troon, en grote macht” gaf. Dit symbool stelt, zoals de meeste protestanten hebben geloofd, het pausdom voor, dat de macht en de troon en het gezag overnam die eens door het oude Romeinse rijk werden uitgeoefend. Van het luipaardachtige beest wordt verklaard: „En hem werd een mond gegeven om grote dingen en godslasteringen te spreken.... En het opende zijn mond tot lastering tegen God, om Zijn naam te lasteren, en Zijn tabernakel, en hen die in de hemel wonen. En het werd hem gegeven oorlog te voeren tegen de heiligen, en hen te overwinnen; en hem werd macht gegeven over alle geslachten, en talen, en volken.” Deze profetie, die bijna identiek is met de beschrijving van de kleine hoorn van Daniël 7, wijst onmiskenbaar op het pausdom.

> “‘Power was given unto him to continue forty and two months.’ And, says the prophet, ‘I saw one of his heads as it were wounded to death.’ And again: ‘He that leadeth into captivity shall go into captivity: he that killeth with the sword must be killed with the sword.’ The forty and two months are the same as the ‘time and times and the dividing of time,’ three years and a half, or 1260 days, of Daniel 7—the time during which the papal power was to oppress God’s people. This period, as stated in preceding chapters, began with the supremacy of the papacy, A.D. 538, and terminated in 1798. At that time the pope was made captive by the French army, the papal power received its deadly wound, and the prediction was fulfilled, ‘He that leadeth into captivity shall go into captivity.’” The Great Controversy, 439.

> “‘Hem werd macht gegeven om tweeënveertig maanden voort te gaan.’ En, zegt de profeet, ‘Ik zag een van zijn hoofden als dodelijk gewond.’ En opnieuw: ‘Indien iemand in gevangenschap voert, die gaat zelf in gevangenschap; indien iemand met het zwaard doodt, die moet zelf met het zwaard gedood worden.’ De tweeënveertig maanden zijn dezelfde als de ‘tijd en tijden en een halve tijd’, drieënhalf jaar, of 1260 dagen, van Daniël 7—de tijd gedurende welke de pauselijke macht Gods volk zou onderdrukken. Deze periode begon, zoals in voorgaande hoofdstukken is uiteengezet, met de oppermacht van het pausdom in 538 n.Chr. en eindigde in 1798. In die tijd werd de paus door het Franse leger gevangengenomen, ontving de pauselijke macht haar dodelijke wond, en werd de voorzegging vervuld: ‘Indien iemand in gevangenschap voert, die gaat zelf in gevangenschap.’” The Great Controversy, 439.

With the inspired authority to also consider three and a half years as the “time” which “reveals” Rome, other biblical references to Rome emerge.

Met de geïnspireerde bevoegdheid om ook drieënhalf jaar te beschouwen als de „tijd” die Rome „openbaart”, komen andere Bijbelse verwijzingen naar Rome naar voren.

> But I tell you of a truth, many widows were in Israel in the days of Elias, when the heaven was shut up three years and six months, when great famine was throughout all the land. Luke 4:25.

> Maar Ik zeg u naar waarheid: er waren vele weduwen in Israël in de dagen van Elia, toen de hemel drie jaar en zes maanden gesloten was, toen er grote hongersnood was over het gehele land. Lukas 4:25.

The three and a half years of Elijah, connects the time with Jezebel, who is the symbol of papal Rome in the church of Thyatira.

De drieënhalf jaar van Elia verbindt deze tijd met Izebel, die het symbool is van het pauselijke Rome in de gemeente van Thyatira.

> Notwithstanding I have a few things against thee, because thou sufferest that woman Jezebel, which calleth herself a prophetess, to teach and to seduce my servants to commit fornication, and to eat things sacrificed unto idols. And I gave her space to repent of her fornication; and she repented not. Revelation 2:20, 21.

> Maar Ik heb enkele dingen tegen u, omdat u die vrouw Izebel, die zichzelf een profetes noemt, laat begaan om mijn dienstknechten te onderwijzen en te verleiden hoererij te bedrijven en afgodenoffers te eten. En Ik heb haar tijd gegeven om zich van haar hoererij te bekeren, maar zij heeft zich niet bekeerd. Openbaring 2:20, 21.

The “time” given the fourth church, represented by Jezebel, is also a “space.”

De „tijd” die aan de vierde gemeente, voorgesteld door Izebel, werd gegeven, is ook een „ruimte”.

> Elias was a man subject to like passions as we are, and he prayed earnestly that it might not rain: and it rained not on the earth by the space of three years and six months. James 5:17.

> Elia was een mens aan gelijke hartstochten als wij onderworpen, en hij bad vurig dat het niet zou regenen; en het regende op de aarde niet gedurende drie jaar en zes maanden. Jakobus 5:17.

Commenting on the forty-two months being the same as the thousand two hundred and threescore days, Sister White identifies the period as “those days,” which Christ referred to.

In haar commentaar op het feit dat de tweeënveertig maanden gelijk zijn aan de duizend tweehonderd zestig dagen, duidt Zuster White deze periode aan als „die dagen”, waarnaar Christus verwees.

> “The periods here mentioned—‘forty and two months,’ and ‘a thousand two hundred and threescore days’—are the same, alike representing the time in which the church of Christ was to suffer oppression from Rome. The 1260 years of papal supremacy began in A.D. 538, and would therefore terminate in 1798. At that time a French army entered Rome and made the pope a prisoner, and he died in exile. Though a new pope was soon afterward elected, the papal hierarchy has never since been able to wield the power which it before possessed.

> De hier vermelde tijdsperioden — „tweeënveertig maanden” en „duizend tweehonderd zestig dagen” — zijn dezelfde en duiden beide op de tijd waarin de kerk van Christus onderdrukking door Rome zou lijden. De 1260 jaren van pauselijke opperheerschappij begonnen in 538 n.Chr. en zouden derhalve eindigen in 1798. In die tijd trok een Frans leger Rome binnen en nam de paus gevangen, en hij stierf in ballingschap. Hoewel kort daarna een nieuwe paus werd gekozen, is de pauselijke hiërarchie sindsdien nooit meer in staat geweest de macht uit te oefenen die zij tevoren bezat.

> “The persecution of the church did not continue throughout the entire period of the 1260 years. God in mercy to His people cut short the time of their fiery trial. In foretelling the ‘great tribulation’ to befall the church, the Saviour said: ‘Except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened.’ Matthew 24:22. Through the influence of the Reformation the persecution was brought to an end prior to 1798.” The Great Controversy, 266.

> „De vervolging van de kerk duurde niet voort gedurende de gehele periode van de 1260 jaren. God verkortte in barmhartigheid jegens Zijn volk de tijd van hun vurige beproeving. Bij de voorzegging van de ‘grote verdrukking’ die de kerk zou treffen, zei de Heiland: ‘En zo die dagen niet verkort werden, geen vlees zou behouden worden; maar om der uitverkorenen wil zullen die dagen verkort worden.’ Matteüs 24:22. Door de invloed van de Reformatie kwam de vervolging vóór 1798 ten einde.” The Great Controversy, 266.

Christ and Sister White identify the expression of “those days,” as the “time,” which identifies papal Rome. When Daniel speaks of the persecution which followed the placing of the papacy on the throne of the earth in verse thirty-one of chapter eleven, he speaks of that time of persecution as “many days.”

Christus en zuster White duiden de uitdrukking „die dagen” aan als de „tijd” die het pauselijke Rome identificeert. Wanneer Daniël spreekt over de vervolging die volgde op de plaatsing van het pausdom op de troon der aarde in vers eenendertig van hoofdstuk elf, spreekt hij over die tijd van vervolging als „vele dagen”.

> And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. And such as do wickedly against the covenant shall he corrupt by flatteries: but the people that do know their God shall be strong, and do exploits. And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Daniel 11:31–33.

> En strijdkrachten zullen aan zijn zijde staan, en zij zullen het heiligdom der sterkte ontheiligen, en zij zullen het dagelijks offer wegnemen, en zij zullen de gruwel oprichten die verwoesting veroorzaakt. En hen die goddeloos handelen tegen het verbond, zal hij door vleierijen verderven; maar het volk dat zijn God kent, zal sterk zijn en daden verrichten. En zij die onder het volk verstand hebben, zullen velen onderwijzen; nochtans zullen zij vallen door het zwaard, en door vuur, door gevangenschap en door plundering, vele dagen. Daniël 11:31–33.

Rome is revealed in connection with the prophetic time which is associated with it, that is why Paul says the man of sin will be revealed in “his time”. The fact that Rome establishes the vision, which if we do not know, we perish, identifies why that prophetic time is represented so often, and in so many ways, for God “does not repeat things that are of no great consequence.” In the previous verses, the end of the period of time is also marked.

Rome wordt geopenbaard in verband met de profetische tijd die ermee verbonden is; daarom zegt Paulus dat de mens der zonde geopenbaard zal worden op „zijn tijd”. Het feit dat Rome het visioen vaststelt, dat, indien wij het niet kennen, wij omkomen, verklaart waarom die profetische tijd zo dikwijls en op zo vele wijzen wordt voorgesteld, want God „herhaalt geen dingen die van geen groot belang zijn.” In de voorgaande verzen wordt ook het einde van die tijdsperiode gemarkeerd.

> And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Now when they shall fall, they shall be holpen with a little help: but many shall cleave to them with flatteries. And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. Daniel 11:33–35.

> En zij die onder het volk verstandig zijn, zullen velen onderwijzen; toch zullen zij vallen door het zwaard en door vlammen, door gevangenschap en door roof, vele dagen lang. En wanneer zij zullen vallen, zullen zij met een weinig hulp geholpen worden; maar velen zullen zich met vleierijen bij hen aansluiten. En sommigen van hen die verstandig zijn, zullen vallen, om hen te beproeven, en te louteren, en wit te maken, tot de tijd van het einde; want het is nog voor een vastgestelde tijd. Daniël 11:33–35.

The “time of the end” “is yet for a time appointed.” The Hebrew word “appointed” is “moed,” and means a fixed time or an appointment. The prophetic relevance and importance of the “time appointed,” in the book of Daniel is identified by how often it is referenced. Very few Laodicean Adventists, if any, recognize that 1989, was a “time of the end,” and therefore 1989 was an appointed time. It was an appointment made by God, when He would unseal the knowledge for the movement of the one hundred and forty-four thousand. For this reason, the book of Daniel provides witnesses to the fact that the “time appointed” marks the arrival of “the time of the end”. In Daniel eight, this prophetic symbol is set forth.

De „tijd van het einde” „is nog voor een vastgestelde tijd.” Het Hebreeuwse woord voor „vastgestelde” is „moed” en betekent een vastgestelde tijd of een afspraak. De profetische relevantie en het belang van de „vastgestelde tijd” in het boek Daniël blijken uit hoe vaak ernaar wordt verwezen. Zeer weinig Laodiceaanse adventisten, zo er al enigen zijn, erkennen dat 1989 een „tijd van het einde” was, en daarom was 1989 een vastgestelde tijd. Het was een afspraak die door God was gemaakt, waarop Hij de kennis zou ontsluiten voor de beweging van de honderd vierenveertigduizend. Om deze reden levert het boek Daniël getuigenissen van het feit dat de „vastgestelde tijd” de komst van „de tijd van het einde” markeert. In Daniël acht wordt dit profetische symbool uiteengezet.

> And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. So he came near where I stood: and when he came, I was afraid, and fell upon my face: but he said unto me, Understand, O son of man: for at the time of the end shall be the vision. Now as he was speaking with me, I was in a deep sleep on my face toward the ground: but he touched me, and set me upright. And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. Daniel 8:16–19.

> En ik hoorde een mensenstem tussen de oevers van de Ulai, die riep en zei: Gabriël, doe deze man het gezicht verstaan. Toen kwam hij dichtbij de plaats waar ik stond; en toen hij kwam, werd ik bevreesd en viel op mijn aangezicht; maar hij zei tot mij: Versta, mensenkind, want het gezicht is voor de tijd van het einde. En terwijl hij met mij sprak, viel ik in een diepe slaap met mijn aangezicht ter aarde; maar hij raakte mij aan en zette mij overeind. En hij zei: Zie, ik zal u doen weten wat er geschieden zal in het laatste einde van de gramschap; want op de bestemde tijd zal het einde zijn. Daniël 8:16–19.

As with chapter eleven, the word “end,” in “time of the end” in these verses is a different Hebrew word than is translated as “appointed.” The time of the end is representing a period that commences at the time appointed. The “time appointed” (moed) is an appointment, and the time of the end (the Hebrew word “gets”) is a period of time, which begins at the time appointed. It is the “time” that reveals Rome, and that “time” is so important that the end of that period of time, and the period which follows the end of that time, are represented by several witnesses. In verse twenty-four of chapter eleven of Daniel, pagan Rome is identified as ruling the world for a “time.”

Zoals bij hoofdstuk elf is het woord „einde” in „tijd van het einde” in deze verzen een ander Hebreeuws woord dan het woord dat als „bepaald” is vertaald. De tijd van het einde duidt op een periode die aanvangt op de bepaalde tijd. De „bepaalde tijd” (moed) is een vastgestelde afspraak, en de tijd van het einde (het Hebreeuwse woord „gets”) is een tijdsperiode die begint op de bepaalde tijd. Het is de „tijd” die Rome openbaart, en die „tijd” is van zó groot belang dat het einde van die tijdsperiode, en de periode die volgt op het einde van die tijd, door verscheidene getuigen worden voorgesteld. In vers vierentwintig van Daniël hoofdstuk elf wordt het heidense Rome aangewezen als de macht die gedurende een „tijd” over de wereld heerst.

A symbolic “time,” is three hundred and sixty years, for there are three hundred and sixty days in a biblical year. Pagan Rome ruled for a “time,” and papal Rome ruled for “a time, times and half a time.” Modern Rome rules for a symbolic “hour,” or a symbolic “forty-two months.” There is no prophetic time after 1844, so the “hour” and the “forty-two months” is the period from the soon-coming Sunday law unto the close of human probation. But pagan Rome ruled supremely from the Battle of Actium in 31 BC, until Constantine moved the capital of the empire to Constantinople in the year 330. We know the following verses are speaking of pagan Rome, for Christ is represented as the “prince of the covenant” that “shall be broken” when He was crucified. The power then ruling was pagan Rome, so the verses we are now going to look at identify pagan Rome.

Een symbolische „tijd” is driehonderdzestig jaar, want er zijn driehonderdzestig dagen in een bijbels jaar. Het heidense Rome heerste gedurende een „tijd”, en het pauselijke Rome heerste gedurende „een tijd, tijden en een halve tijd”. Het moderne Rome heerst gedurende een symbolisch „uur”, of een symbolische „tweeënveertig maanden”. Er is geen profetische tijd na 1844, dus het „uur” en de „tweeënveertig maanden” vormen de periode vanaf de spoedig komende zondagwet tot aan het einde van de menselijke genadetijd. Maar het heidense Rome heerste oppermachtig vanaf de Slag bij Actium in 31 v.Chr. tot het moment waarop Constantijn in het jaar 330 de hoofdstad van het rijk naar Constantinopel verplaatste. Wij weten dat de volgende verzen over het heidense Rome spreken, want Christus wordt voorgesteld als de „Vorst van het verbond” die „verbroken zal worden” toen Hij werd gekruisigd. De macht die toen regeerde was het heidense Rome; daarom duiden de verzen die wij nu zullen bezien het heidense Rome aan.

> And in his estate shall stand up a vile person, to whom they shall not give the honour of the kingdom: but he shall come in peaceably, and obtain the kingdom by flatteries. And with the arms of a flood shall they be overflown from before him, and shall be broken; yea, also the prince of the covenant. And after the league made with him he shall work deceitfully: for he shall come up, and shall become strong with a small people. He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:21–24.

> En in zijn plaats zal een verachtelijk mens opstaan, aan wie men de eer van het koningschap niet zal geven; maar hij zal ongemerkt komen en door vleierijen het koninkrijk verkrijgen. En met de armen van een overstroming zullen zij vóór hem worden weggespoeld en verbrijzeld; ja, ook de vorst van het verbond. En nadat men zich met hem verbonden heeft, zal hij bedrieglijk handelen; want hij zal optrekken en sterk worden met een klein volk. Hij zal zelfs in vrede binnendringen in de vruchtbaarste streken van het gewest; en hij zal doen wat zijn vaderen niet hebben gedaan, noch de vaderen van zijn vaderen: buit en roof en rijkdom zal hij onder hen verstrooien; ja, hij zal zijn plannen beramen tegen de vestingen, maar slechts voor een tijd. Daniël 11:21–24.

The word “against” in the last phrase of the verses actually means “from,” and the verse is saying that pagan Rome shall rule (forecast his devices) “from” its stronghold (the City of Rome) for three hundred and sixty years.

Het woord „tegen” in de laatste zinsnede van de verzen betekent in werkelijkheid „vanuit”, en het vers zegt dat het heidense Rome zal heersen (zijn plannen zal uitvoeren) „vanuit” zijn bolwerk (de stad Rome) gedurende driehonderdzestig jaar.

> “‘VERSE 24. He shall enter peacefully even upon the fattest places of the province: and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strongholds, even for a time.’

> “‘VERS 24. Hij zal vreedzaam binnentrekken, zelfs in de vruchtbaarste streken van de provincie; en hij zal doen wat zijn vaderen niet hebben gedaan, noch de vaderen van zijn vaderen; hij zal onder hen de buit, de roof en de rijkdom verstrooien; ja, hij zal zijn plannen tegen de vestingen beramen, maar slechts voor een tijd.’”

> “The usual manner in which nations had, before the days of Rome, entered upon valuable provinces and rich territory, was by war and conquest. Rome was now to do what had not been done by the fathers or the fathers’ fathers; namely, receive these acquisitions through peaceful means. The custom, before unheard of, was now inaugurated, of kings leaving by legacy their kingdoms to the Romans. Rome came into possession of large provinces in this manner.

> “De gebruikelijke wijze waarop volken zich vóór de dagen van Rome meester maakten van waardevolle provincies en rijke gebieden, was door oorlog en verovering. Rome zou nu doen wat door de vaderen noch door de vaderen van de vaderen was gedaan; namelijk deze verwervingen langs vreedzame weg ontvangen. De voorheen ongehoorde gewoonte werd nu ingevoerd dat koningen bij testament hun koninkrijken aan de Romeinen nalieten. Op deze wijze kwam Rome in het bezit van grote provincies.

> “And those who thus came under the dominion of Rome derived no small advantage therefrom. They were treated with kindness and leniency. It was like having the prey and spoil distributed among them. They were protected from their enemies, and rested in peace and safety under the aegis of the Roman power.

> „En zij die aldus onder de heerschappij van Rome kwamen, trokken daaruit geen gering voordeel. Zij werden met welwillendheid en mildheid behandeld. Het was alsof de buit en de roof onder hen werden verdeeld. Zij werden tegen hun vijanden beschermd en rustten in vrede en veiligheid onder de bescherming van de Romeinse macht.

> “To the latter portion of this verse, Bishop Newton gives the idea of forecasting devices from strongholds, instead of against them. This the Romans did from the strong fortress of their seven-hilled city. ‘Even for a time;’ doubtless a prophetic time, 360 years. From what point are these years to be dated? Probably from the event brought to view in the following verse.

> “Aan het laatste gedeelte van dit vers geeft bisschop Newton de gedachte van het beramen van krijgsplannen vanuit vestingen, in plaats van ertegen. Dit deden de Romeinen vanuit de sterke vesting van hun stad op zeven heuvelen. ‘Zelfs voor een tijd;’ ongetwijfeld een profetische tijd, 360 jaren. Vanaf welk punt moeten deze jaren gedateerd worden? Waarschijnlijk vanaf de gebeurtenis die in het volgende vers onder de aandacht wordt gebracht.

> “‘VERSE 25. And he shall stir up his power and his courage against the king of the south with a great army; and the king of the south shall be stirred up to battle with a very great and mighty army; but he shall not stand: for they shall forecast devices against him.’

> „VERS 25. En hij zal zijn macht en zijn moed opwekken tegen de koning van het zuiden met een groot leger; en de koning van het zuiden zal tot de strijd worden opgewekt met een zeer groot en machtig leger; maar hij zal niet standhouden, want zij zullen listen tegen hem beramen.”

> “By verses 23 and 24 we are brought down this side of the league between the Jews and the Romans, BC 161, to the time when Rome had acquired universal dominion. The verse now before us brings to view a vigorous campaign against the king of the south, Egypt, and the occurrence of a notable battle between great and mighty armies. Did such events as these transpire in the history of Rome about this time?—They did. The war was the war between Egypt and Rome; and the battle was the battle of Actium. Let us take a brief view of the circumstances that led to this conflict.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271–273.

> „Door de verzen 23 en 24 worden wij gebracht tot aan deze zijde van het bondgenootschap tussen de Joden en de Romeinen, 161 v.Chr., tot de tijd waarin Rome de universele heerschappij had verworven. Het vers dat nu vóór ons ligt, stelt een krachtige veldtocht tegen de koning van het zuiden, Egypte, voor ogen, alsook het plaatsvinden van een opmerkelijke slag tussen grote en machtige legers. Hebben dergelijke gebeurtenissen zich omstreeks deze tijd in de geschiedenis van Rome voorgedaan? — Zij hebben dat gedaan. De oorlog was de oorlog tussen Egypte en Rome; en de slag was de slag bij Actium. Laat ons kort de omstandigheden bezien die tot dit conflict hebben geleid.” Uriah Smith, Daniël en de Openbaring, 271–273.

In the following verses the time appointed and the end are again referenced by Daniel.

In de volgende verzen worden de vastgestelde tijd en het einde opnieuw door Daniël vermeld.

> And he shall stir up his power and his courage against the king of the south with a great army; and the king of the south shall be stirred up to battle with a very great and mighty army; but he shall not stand: for they shall forecast devices against him. Yea, they that feed of the portion of his meat shall destroy him, and his army shall overflow: and many shall fall down slain. And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Then shall he return into his land with great riches; and his heart shall be against the holy covenant; and he shall do exploits, and return to his own land. At the time appointed he shall return, and come toward the south; but it shall not be as the former, or as the latter. Daniel 11:25–29.

> En hij zal zijn kracht en zijn moed opwekken tegen de koning van het zuiden met een groot leger; en de koning van het zuiden zal ten strijde worden opgewekt met een zeer groot en machtig leger; maar hij zal geen standhouden, want zij zullen listen tegen hem beramen. Ja, zij die van het deel van zijn spijs eten, zullen hem te gronde richten, en zijn leger zal overstromen; en velen zullen verslagen neervallen. En het hart van deze beide koningen zal zijn om kwaad te doen, en zij zullen leugens spreken aan één tafel; maar het zal niet gelukken, want het einde zal nog zijn op de vastgestelde tijd. Dan zal hij naar zijn land terugkeren met grote rijkdommen; en zijn hart zal tegen het heilige verbond zijn; en hij zal daden verrichten, en naar zijn eigen land terugkeren. Op de vastgestelde tijd zal hij terugkeren en naar het zuiden komen; maar het zal niet zijn als de vorige, noch als de laatste keer. Daniël 11:25–29.

In chapter eight, Gabriel identified that the “chazon,” vision of the twenty-five hundred and twenty years, would conclude at the time appointed, and then the period represented by “the time of the end” would begin. In this passage, the time appointed is the end of the three hundred and sixty years that pagan Rome would rule the world supremely. In this passage there is no “time of the end,” for there was nothing sealed up that was to be unsealed at the end of that period of history.

In hoofdstuk acht gaf Gabriël te kennen dat de „chazon”, het visioen van de tweeëntwintighonderd twintig jaren, op de vastgestelde tijd zou eindigen, en dat vervolgens de periode die wordt aangeduid als „de tijd van het einde” zou beginnen. In deze passage is de vastgestelde tijd het einde van de driehonderdzestig jaren waarin het heidense Rome oppermachtig over de wereld zou heersen. In deze passage is er geen „tijd van het einde”, want er was niets verzegeld dat aan het einde van die periode van de geschiedenis ontsloten moest worden.

In Daniel chapter eight, the vision of the “last end” of the indignation, which was the twenty-five hundred and twenty years that concluded at the same time as the twenty-three hundred years, was sealed up to the “time of the end,” for in 1844, which was the appointed time of both visions, the light of the third angel was unsealed. In Daniel eleven, verses thirty to thirty-six, at the end of the “first indignation” in 1798, there was to be a period represented as the “time of the end,” when the light of the first angel was unsealed. Therefore, the time prophecy of pagan Rome did not have a time of the end, but only a time appointed, identifying when the three hundred and sixty years concluded, but the time appointed in 1798, and the time appointed in 1844, both unsealed a message that was to be understood in the period represented as the “time of the end”.

In Daniël hoofdstuk acht werd het visioen van het „laatste einde” van de gramschap, dat de tweeduizend vijfhonderd twintig jaren betrof die tegelijk met de tweeduizend driehonderd jaren eindigden, verzegeld tot de „tijd van het einde”; want in 1844, de bestemde tijd van beide visioenen, werd het licht van de derde engel ontzegeld. In Daniël elf, verzen dertig tot en met zesendertig, moest er aan het einde van de „eerste gramschap” in 1798 een periode zijn die werd voorgesteld als de „tijd van het einde”, toen het licht van de eerste engel werd ontzegeld. Daarom had de tijdsprofetie van het heidense Rome geen tijd van het einde, maar slechts een bestemde tijd, die aangaf wanneer de driehonderd zestig jaren eindigden; maar de bestemde tijd in 1798 en de bestemde tijd in 1844 ontzegelden beide een boodschap die begrepen moest worden in de periode die wordt voorgesteld als de „tijd van het einde”.

Rome is revealed as it is represented prophetically within its prophetic time. “Time, times and dividing of time”, “forty-two months”, “twelve hundred and sixty days”, and “three and a half years” are some of the various symbols that represent the period when the papacy ruled during the Dark Ages. The period of time that links the movement of the Millerites to the movement of the one hundred and forty-four thousand is one hundred and twenty-six years. One hundred and twenty-six is also a symbol of twelve hundred and sixty days, for it is a tithe or a tenth of that amount. The one hundred and twenty-six years from the rebellion of 1863, unto the time appointed in 1989, identifies 1989 as God’s appointment with His last day people.

Rome wordt geopenbaard zoals het profetisch wordt voorgesteld binnen zijn profetische tijd. „Tijd, tijden en een halve tijd”, „tweeënveertig maanden”, „twaalfhonderdzestig dagen” en „drieënhalf jaar” zijn enkele van de verschillende symbolen die de periode voorstellen waarin het pausdom gedurende de Donkere Middeleeuwen heerste. De tijdsperiode die de beweging van de Millerieten verbindt met de beweging van de honderd-vierenveertigduizend bedraagt honderdzesentwintig jaar. Honderdzesentwintig is eveneens een symbool van twaalfhonderdzestig dagen, want het is een tiende deel van dat aantal. De honderdzesentwintig jaren vanaf de opstand van 1863 tot aan de bestemde tijd in 1989 identificeren 1989 als Gods vastgestelde tijd met Zijn volk van de laatste dagen.

We will continue this study in the next article.

Wij zullen deze studie in het volgende artikel voortzetten.

> “How shall we search the Scriptures? Shall we drive our stakes of doctrine one after another, and then try to make all Scripture meet our established opinions, or shall we take our ideas and views to the Scriptures, and measure our theories on every side by the Scriptures of truth? Many who read and even teach the Bible, do not comprehend the precious truth they are teaching or studying. Men entertain errors, when the truth is clearly marked out, and if they would but bring their doctrines to the word of God, and not read the word of God in the light of their doctrines, to prove their ideas right, they would not walk in darkness and blindness, or cherish error. Many give the words of Scripture a meaning that suits their own opinions, and they mislead themselves and deceive others by their misinterpretations of God’s word. As we take up the study of God’s word, we should do so with humble hearts. All selfishness, all love of originality, should be laid aside. Long-cherished opinions must not be regarded as infallible. It was the unwillingness of the Jews to give up their long established traditions that proved their ruin. They were determined not to see any flaw in their own opinions or in their expositions of the Scriptures; but however long men may have entertained certain views, if they are not clearly sustained by the written word, they should be discarded.

> „Hoe zullen wij de Schriften onderzoeken? Zullen wij de pinnen van onze leerstelling de ene na de andere inslaan en vervolgens trachten heel de Schrift in overeenstemming te brengen met onze gevestigde opvattingen, of zullen wij onze denkbeelden en inzichten tot de Schriften brengen en onze theorieën van alle kanten meten aan de Schriften der waarheid? Velen die de Bijbel lezen en zelfs onderwijzen, begrijpen de kostbare waarheid die zij onderwijzen of bestuderen niet. Mensen koesteren dwalingen, terwijl de waarheid duidelijk is afgebakend; en indien zij hun leerstellingen slechts aan het woord van God zouden toetsen, en niet het woord van God zouden lezen in het licht van hun leerstellingen om hun denkbeelden als juist te bewijzen, dan zouden zij niet wandelen in duisternis en blindheid, noch de dwaling koesteren. Velen geven aan de woorden van de Schrift een betekenis die past bij hun eigen opvattingen, en zij misleiden zichzelf en bedriegen anderen door hun verkeerde uitleggingen van Gods woord. Wanneer wij de studie van Gods woord ter hand nemen, behoren wij dit te doen met ootmoedige harten. Alle zelfzucht, alle liefde tot oorspronkelijkheid, behoort terzijde te worden gelegd. Lang gekoesterde opvattingen mogen niet als onfeilbaar worden beschouwd. Het was de onwil van de Joden om hun sinds lang gevestigde overleveringen prijs te geven die hun ondergang heeft veroorzaakt. Zij waren vastbesloten geen enkele fout te zien in hun eigen opvattingen of in hun uitleg van de Schriften; maar hoe lang mensen ook bepaalde zienswijzen hebben gehuldigd, indien deze niet duidelijk door het geschreven woord worden gedragen, behoren zij te worden verworpen.

> “Those who sincerely desire truth will not be reluctant to lay open their positions for investigation and criticism, and will not be annoyed if their opinions and ideas are crossed. This was the spirit cherished among us forty years ago. We would come together burdened in soul, praying that we might be one in faith and doctrine; for we knew that Christ is not divided. One point at a time was made the subject of investigation. Solemnity characterized these councils of investigation. The Scriptures were opened with a sense of awe. Often we fasted, that we might be better fitted to understand the truth. After earnest prayer, if any point was not understood, it was discussed, and each one expressed his opinion freely; then we would again bow in prayer, and earnest supplications went up to heaven that God would help us to see eye to eye, that we might be one, as Christ and the Father are one. Many tears were shed. If one brother rebuked another for his dullness of comprehension in not understanding a passage as he understood it, the one rebuked would afterward take his brother by the hand, and say, ‘Let us not grieve the Holy Spirit of God. Jesus is with us; let us keep a humble and teachable spirit;’ and the brother addressed would say, ‘Forgive me, brother, I have done you an injustice.’ Then we would bow down in another season of prayer. We spent many hours in this way. We did not generally study together more than four hours at a time, yet sometimes the entire night was spent in solemn investigation of the Scriptures, that we might understand the truth for our time. On some occasions the Spirit of God would come upon me, and difficult portions were made clear through God’s appointed way, and then there was perfect harmony. We were all of one mind and one Spirit.

> “Zij die oprecht naar de waarheid verlangen, zullen niet terugschrikken om hun standpunten open te leggen voor onderzoek en kritiek, en zullen zich niet ergeren wanneer hun opvattingen en denkbeelden worden tegengesproken. Dit was de geest die veertig jaar geleden onder ons werd gekoesterd. Wij kwamen bijeen, bezwaard van ziel, biddend dat wij één mochten zijn in geloof en leer; want wij wisten dat Christus niet verdeeld is. Telkens werd één punt tot onderwerp van onderzoek gemaakt. Ernst kenmerkte deze raden van onderzoek. De Schriften werden geopend met een gevoel van ontzag. Vaak vastten wij, opdat wij beter geschikt mochten zijn om de waarheid te verstaan. Na ernstig gebed werd, indien enig punt niet werd begrepen, daarover gesproken, en ieder gaf vrijelijk zijn mening te kennen; vervolgens bogen wij ons opnieuw in gebed, en ernstige smekingen stegen op naar de hemel dat God ons zou helpen om eensgezind te worden, opdat wij één mochten zijn, zoals Christus en de Vader één zijn. Vele tranen werden vergoten. Indien de ene broeder de andere berispte om zijn traagheid van begrip, omdat hij een Schriftgedeelte niet begreep zoals hij het begreep, dan nam degene die berispt was later zijn broeder bij de hand en zei: ‘Laten wij de Heilige Geest van God niet bedroeven. Jezus is met ons; laten wij een nederige en leerzame geest bewaren;’ en de aangesproken broeder zei: ‘Vergeef mij, broeder, ik heb u onrecht gedaan.’ Dan bogen wij ons neer voor een volgende tijd van gebed. Vele uren brachten wij op deze wijze door. Gewoonlijk bestudeerden wij niet langer dan vier uur achtereen samen, maar soms werd de gehele nacht doorgebracht in ernstig onderzoek van de Schriften, opdat wij de waarheid voor onze tijd mochten verstaan. Bij sommige gelegenheden kwam de Geest van God over mij, en moeilijke gedeelten werden duidelijk gemaakt langs Gods aangewezen weg, en toen was er volkomen harmonie. Wij waren allen één van zin en één van Geest.

> “We sought most earnestly that the Scriptures should not be wrested to suit any man’s opinions. We tried to make our differences as slight as possible by not dwelling on points that were of minor importance, upon which there were varying opinions. But the burden of every soul was to bring about a condition among the brethren which would answer the prayer of Christ that his disciples might be one as he and the Father are one. Sometimes one or two of the brethren would stubbornly set themselves against the view presented, and would act out the natural feelings of the heart; but when this disposition appeared, we suspended our investigations and adjourned our meeting, that each one might have an opportunity to go to God in prayer, and without conversation with others, study the point of difference, asking light from heaven. With expressions of friendliness we parted, to meet again as soon as possible for further investigation. At times the power of God came upon us in a marked manner, and when clear light revealed the points of truth, we would weep and rejoice together. We loved Jesus; we loved one another.

> „Wij streefden er met de grootste ernst naar dat de Schriften niet verdraaid zouden worden om aan de opvattingen van enig mens aangepast te worden. Wij trachtten onze verschillen zo gering mogelijk te maken door niet stil te staan bij punten van ondergeschikt belang, waarover uiteenlopende meningen bestonden. Maar het verlangen dat op iedere ziel drukte, was om onder de broeders een toestand tot stand te brengen die zou beantwoorden aan het gebed van Christus, dat zijn discipelen één zouden zijn, zoals Hij en de Vader één zijn. Soms stelden een of twee van de broeders zich halsstarrig teweer tegen de naar voren gebrachte zienswijze en gaven zij uiting aan de natuurlijke gevoelens van het hart; maar wanneer deze gezindheid aan het licht trad, schorsten wij ons onderzoek en verdagden wij onze bijeenkomst, opdat ieder gelegenheid zou hebben zich in gebed tot God te wenden en, zonder met anderen te spreken, het punt van verschil te bestuderen en licht uit de hemel te vragen. Met uitingen van vriendschap gingen wij uiteen, om zo spoedig mogelijk opnieuw samen te komen voor verder onderzoek. Soms kwam de kracht van God op opvallende wijze over ons, en wanneer helder licht de punten van waarheid openbaarde, weenden en verheugden wij ons tezamen. Wij hadden Jezus lief; wij hadden elkander lief.”

> “In those days God wrought for us, and the truth was precious to our souls. It is necessary that our unity today be of a character that will bear the test of trial. We are in the school of the Master here, that we may be trained for the school above. We must learn to bear disappointment in a Christ-like manner, and the lesson taught by this will be of great importance to us.

> „In die dagen werkte God voor ons, en de waarheid was kostbaar voor onze zielen. Het is noodzakelijk dat onze eenheid heden van zulk een aard is dat zij de beproeving van de proef zal kunnen doorstaan. Wij zijn hier in de school van de Meester, opdat wij geoefend mogen worden voor de school daarboven. Wij moeten leren teleurstelling op een Christusgelijke wijze te dragen, en de les die ons hierdoor wordt geleerd, zal voor ons van groot belang zijn.

> “We have many lessons to learn, and many, many to unlearn. God and heaven alone are infallible. Those who think that they will never have to give up a cherished view, never have occasion to change an opinion, will be disappointed. As long as we hold to our own ideas and opinions with determined persistency, we cannot have the unity for which Christ prayed.” Review and Herald, July 26, 1892.

> “Wij hebben vele lessen te leren, en vele, vele af te leren. Alleen God en de hemel zijn onfeilbaar. Degenen die menen dat zij nooit een geliefkoesterde opvatting zullen hoeven opgeven, nooit aanleiding zullen hebben een mening te veranderen, zullen teleurgesteld worden. Zolang wij met vastberaden volharding vasthouden aan onze eigen ideeën en meningen, kunnen wij de eenheid waarvoor Christus bad, niet hebben.” Review and Herald, 26 juli 1892.

Back to Articles