Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Sixteen

Het Boek Joël en de Laodiceaanse Kerk van de Zevende-dags Adventisten - Nummer Zestien

Number Sixteen

Nummer Zestien

Author

Jeff Pippenger

Published

December 22, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

My apologies for so many words in advance of taking up the primary topic. I wish to place certain prophetic lines in place, that are important pieces of the logic I intend to employ when we directly consider the book of Joel. I have previously mentioned that the Hebrew word that is translated as “cut off” in the book of Joel, finds its roots in the sacrificial method of ratifying a covenant in the days of Abraham.

Mijn verontschuldigingen voor zoveel woorden alvorens het hoofdonderwerp ter hand te nemen. Ik wens bepaalde profetische lijnen uit te zetten, die belangrijke onderdelen vormen van de redenering waarvan ik gebruik wil maken wanneer wij het boek Joël rechtstreeks beschouwen. Ik heb eerder vermeld dat het Hebreeuwse woord dat in het boek Joël met „afgesneden” wordt vertaald, zijn wortels vindt in de offerwijze waarmee in de dagen van Abraham een verbond werd bekrachtigd.

> Awake, ye drunkards, and weep; and howl, all ye drinkers of wine, because of the new wine; for it is cut off from your mouth. Joel 1:5.

> Ontwaakt, gij dronkaards, en weent; en jammert, al gij wijndrinkers, vanwege de nieuwe wijn; want hij is van uw mond afgesneden. Joël 1:5.

The Hebrew word “cut off” is H3772, and it is a primitive root meaning ‘to cut (off, down or asunder); by implication to destroy or consume; specifically to covenant (that is, make an alliance or bargain, originally by cutting flesh and passing between the pieces).’

Het Hebreeuwse woord „cut off” is H3772, en het is een primitieve wortel die betekent: „afsnijden (af, neer of doormidden); bij uitbreiding vernietigen of verteren; specifiek een verbond sluiten (dat wil zeggen, een verbintenis of overeenkomst aangaan, oorspronkelijk door vlees te snijden en tussen de stukken door te gaan).”

I realize that the Strong’s definition of “cut off,” calls it a “primitive root,” in the grammatical sense. That being said, the cutting associated with the covenant and Abraham, identifies that the light of the covenant is attached to the word, and that light is set forth at its primitive historical root. “Cut” in terms of covenant history; is a prophetic symbol based upon its primitive roots, and it is also grammatically identified as a primitive root.

Ik besef dat de Strong-definitie van “afgesneden” dit in grammaticale zin een “primitieve wortel” noemt. Dat gezegd zijnde, maakt het snijden dat met het verbond en Abraham verbonden is, duidelijk dat het licht van het verbond aan het woord gehecht is, en dat dit licht naar voren wordt gebracht bij zijn primitieve historische wortel. “Snijden” in termen van verbondsgeschiedenis is een profetisch symbool dat op zijn primitieve wortels berust, en het wordt grammaticaal eveneens als een primitieve wortel aangeduid.

The pronouncement in verse five, is not only identifying that they do not have the message of the latter rain, as represented by the “new wine,” but also that they are ‘then and there’ rejected as God’s covenant people, a covenant people who trace their “primitive roots” back to Abraham.

De uitspraak in vers vijf duidt er niet alleen op dat zij de boodschap van de late regen, voorgesteld door de „nieuwe wijn”, niet bezitten, maar ook dat zij ‘op dat moment en ter plaatse’ als Gods verbondsvolk worden verworpen, een verbondsvolk dat zijn „oorspronkelijke wortels” terugvoert tot Abraham.

The generation that died in the wilderness over forty years, traced their primitive roots back to Abraham, meaning the father of many nations. The generation who entered the Promised Land with Joshua, traced their primitive roots back to Abraham. The Jews who crucified Christ traced their primitive roots back to Abraham. The Protestants who came out of the Dark Ages, and who were then tested and passed by as God’s chosen covenant people in 1844, traced their primitive roots back to Abraham. The Millerite Philadelphian movement that entered into the Most Holy Place on October 22, 1844 traced their primitive roots back to Abraham. The Millerite Laodicean movement that rebuilt Jericho in 1863, traced their primitive roots back to Abraham. The Laodicean Seventh-day Adventist church that is spewed out of the mouth of the Lord at the soon-coming Sunday law traced their primitive roots back to Abraham. All of those generations have, or will fulfill the parable of the vineyard.

De generatie die gedurende veertig jaren in de woestijn stierf, voerde haar oorspronkelijke wortels terug tot Abraham, wat betekent: vader van vele volken. De generatie die met Jozua het Beloofde Land binnenging, voerde haar oorspronkelijke wortels terug tot Abraham. De Joden die Christus kruisigden, voerden hun oorspronkelijke wortels terug tot Abraham. De protestanten die uit de Donkere Middeleeuwen tevoorschijn kwamen, en die vervolgens in 1844 werden beproefd en voorbijgegaan als Gods uitverkoren verbondsvolk, voerden hun oorspronkelijke wortels terug tot Abraham. De Milleritische Filadelfia-beweging die op 22 oktober 1844 het Allerheiligste binnenging, voerde haar oorspronkelijke wortels terug tot Abraham. De Milleritische Laodicea-beweging die in 1863 Jericho herbouwde, voerde haar oorspronkelijke wortels terug tot Abraham. De Laodiceese Zevendedagsadventkerk die bij de spoedig komende zondagswet uit de mond van de Heere wordt uitgespuwd, voerde haar oorspronkelijke wortels terug tot Abraham. Al deze generaties hebben, of zullen, de gelijkenis van de wijngaard vervullen.

The drunkards in Joel awake to find they have been rejected as God’s people, and that they do not have the message of the latter rain. The inverse is then true. Those who Joel identifies as wearing “crowns of glory,” then enter into covenant, are sealed and lifted up as an offering. The very first ratified covenant between God and a chosen people began with the same “cutting” that is represented at the final sacrifice of God’s people, which begins at the Sunday law. The cutting is the separation of wheat and tares. The tares are rejected and cast into the fire and the wheat is bundled together as the Pentecostal first fruit wheat offering, that is then lifted up, “as in former years.”

De dronkaards in Joël ontwaken om te ontdekken dat zij als Gods volk zijn verworpen en dat zij de boodschap van de late regen niet bezitten. Dan geldt het omgekeerde. Degenen die Joël aanduidt als dragend „kronen van heerlijkheid”, gaan vervolgens het verbond binnen, worden verzegeld en als een offer omhooggeheven. Het allereerste bekrachtigde verbond tussen God en een uitverkoren volk begon met dezelfde „afsnijding” die wordt uitgebeeld in het laatste offer van Gods volk, dat aanvangt bij de zondagswet. De afsnijding is de scheiding van tarwe en onkruid. Het onkruid wordt verworpen en in het vuur geworpen, en de tarwe wordt samengebonden als de pinksterlijke eerstelingsgarve van tarwe, die vervolgens omhooggeheven wordt, „zoals in vroegere jaren.”

There are four places that are typically pointed out to represent Abraham’s covenant. In Genesis twelve Abraham is ‘called’ and given the promise to make him a great nation. This is not part of the covenant, but it is the calling of a promise. At that point his name is Abram, for one of the symbols of a covenant relationship is a name-change. Abram’s name is changed in the third of the four steps of the covenant.

Er worden gewoonlijk vier plaatsen aangewezen die geacht worden het verbond van Abraham te vertegenwoordigen. In Genesis twaalf wordt Abraham ‘geroepen’ en ontvangt hij de belofte dat God hem tot een groot volk zal maken. Dit maakt geen deel uit van het verbond, maar het is wel de roeping van een belofte. Op dat moment is zijn naam nog Abram, want een van de symbolen van een verbondsrelatie is een naamsverandering. Abrams naam wordt veranderd in de derde van de vier stappen van het verbond.

> For when God made promise to Abraham, because he could swear by no greater, he sware by himself, Saying, Surely blessing I will bless thee, and multiplying I will multiply thee. And so, after he had patiently endured, he obtained the promise. For men verily swear by the greater: and an oath for confirmation is to them an end of all strife. Wherein God, willing more abundantly to shew unto the heirs of promise the immutability of his counsel, confirmed it by an oath: That by two immutable things, in which it was impossible for God to lie, we might have a strong consolation, who have fled for refuge to lay hold upon the hope set before us: Which hope we have as an anchor of the soul, both sure and stedfast, and which entereth into that within the veil; Whither the forerunner is for us entered, even Jesus, made an high priest for ever after the order of Melchisedec. Hebrews 6:13–20.

> Want toen God aan Abraham de belofte deed, heeft Hij, omdat Hij bij niemand die hoger was kon zweren, bij Zichzelf gezworen, zeggende: Voorwaar, Ik zal u rijkelijk zegenen en u overvloedig vermenigvuldigen. En zo heeft hij, na geduldig volhard te hebben, de belofte verkregen. Want mensen zweren wel bij iemand die hoger is; en de eed strekt hun tot bevestiging, als einde van alle tegenspraak. Daarom heeft God, omdat Hij des te overvloediger aan de erfgenamen der belofte de onveranderlijkheid van zijn raad wilde tonen, Zich daarvan met een eed verzekerd; opdat wij door twee onveranderlijke dingen, waarbij het onmogelijk is dat God zou liegen, een sterke vertroosting zouden hebben, wij die de toevlucht genomen hebben om de voorgestelde hoop vast te grijpen. Deze hoop hebben wij als een anker der ziel, dat zeker en vast is en reikt tot binnen het voorhangsel, waarheen de Voorloper voor ons is binnengegaan, namelijk Jezus, Die tot in eeuwigheid Hogepriester geworden is naar de ordening van Melchisedek. Hebreeën 6:13–20.

The calling was God’s promise to Abram, and He provided a second witness with the “oath” that followed. The “oath” that followed was threefold. After the calling of a promise, which was the first step, the second, third and fourth steps are the actual threefold covenant, by God, with a chosen people. In Genesis fifteen God formally “cuts” (establishes) the covenant through a dramatic ritual where God alone passes between divided animals, unconditionally promising land to Abraham’s descendants. The Promised Land was represented as a land between two rivers; the river of Egypt and the river Euphrates. The first step of the threefold covenant includes a direct reference of the prophetic symbolism of two rivers, and all that is attached to that symbol. When inspiration points to the Ulai and Hiddekel rivers as events that are now in the process of fulfillment, those two rivers were typified in Abram’s prophecy. The setting is between Abram’s two rivers, which when brought together with Daniel’s two rivers makes four rivers, for the voice of Christ is the voice of many waters.

De roeping was Gods belofte aan Abram, en Hij gaf een tweede getuige door middel van de daaropvolgende „eed”. De daaropvolgende „eed” was drievoudig. Na de roeping van een belofte, die de eerste stap was, zijn de tweede, derde en vierde stap het eigenlijke drievoudige verbond van God met een uitverkoren volk. In Genesis vijftien „snijdt” (bevestigt) God het verbond formeel door middel van een dramatisch ritueel, waarbij God alleen tussen de in stukken gedeelde dieren doorgaat en onvoorwaardelijk het land aan Abrahams nakomelingen belooft. Het Beloofde Land werd voorgesteld als een land tussen twee rivieren: de rivier van Egypte en de rivier de Eufraat. De eerste stap van het drievoudige verbond omvat een rechtstreekse verwijzing naar de profetische symboliek van twee rivieren, en alles wat aan dat symbool verbonden is. Wanneer de inspiratie wijst op de rivieren de Ulai en de Hiddekel als gebeurtenissen die nu in het proces van vervulling zijn, werden die twee rivieren getypeerd in Abrams profetie. Het decor bevindt zich tussen Abrams twee rivieren, die, wanneer zij samengebracht worden met Daniëls twee rivieren, vier rivieren vormen, want de stem van Christus is de stem van vele wateren.

> In the same day the Lord made a covenant with Abram, saying, Unto thy seed have I given this land, from the river of Egypt unto the great river, the river Euphrates: The Kenites, and the Kenizzites, and the Kadmonites, And the Hittites, and the Perizzites, and the Rephaims, And the Amorites, and the Canaanites, and the Girgashites, and the Jebusites. Genesis 15:18–21.

> Te dien dage sloot de HEERE een verbond met Abram, zeggende: Aan uw nageslacht heb Ik dit land gegeven, van de rivier van Egypte tot aan de grote rivier, de rivier de Eufraat: de Kenieten, de Kenizzieten en de Kadmonieten, en de Hethieten, de Ferezieten en de Refaïeten, en de Amorieten, de Kanaänieten, de Girgasieten en de Jebusieten. Genesis 15:18–21.

The land promised to Abram was the entire world which is represented by ten kings in the last days, whereas in the first days of the covenant it was listed as ten tribes, not kings. The one hundred and forty-four thousand will be in conflict with the entire world. The world will then be involved with the testing process of Sunday worship enforcement by a one-world government under the direction of the scarlet-colored whore of Revelation seventeen, who reigns over the ten kings of the earth. With Abram the church and state symbol of the image of the beast is represented by the river of Egypt, a symbol of statecraft and the river of Babylon, a symbol of churchcraft.

Het land dat aan Abram werd beloofd, was de gehele wereld, die in de laatste dagen wordt voorgesteld door tien koningen, terwijl zij in de eerste dagen van het verbond als tien stammen werd vermeld, niet als koningen. De honderd vierenveertig duizend zullen in conflict zijn met de gehele wereld. De wereld zal dan betrokken zijn bij het beproevingsproces van de afgedwongen zondagaanbidding door een één-wereldregering onder leiding van de scharlakenrode hoer van Openbaring zeventien, die regeert over de tien koningen der aarde. Bij Abram wordt het kerk-en-staatsymbool van het beeld van het beest voorgesteld door de rivier van Egypte, een symbool van staatskunde, en de rivier van Babylon, een symbool van kerkelijke machtsuitoefening.

> After these things the word of the Lord came unto Abram in a vision, saying,

> Na deze dingen kwam het woord van de HEERE tot Abram in een visioen, zeggende,

> Fear not, Abram: I am thy shield, and thy exceeding great reward.

> Vrees niet, Abram: Ik ben uw schild, en uw loon zeer groot.

> And Abram said, Lord God, what wilt thou give me, seeing I go childless, and the steward of my house is this Eliezer of Damascus? And Abram said, Behold, to me thou hast given no seed: and, lo, one born in my house is mine heir. And, behold, the word of the Lord came unto him, saying,

> En Abram zei: Heere HEERE, wat zult Gij mij geven, daar ik kinderloos heenga, en de bezorger van mijn huis deze Eliëzer van Damaskus is? En Abram zei: Zie, mij hebt Gij geen zaad gegeven; en zie, een in mijn huis geborene is mijn erfgenaam. En zie, het woord des HEEREN kwam tot hem, zeggende,

> This shall not be thine heir; but he that shall come forth out of thine own bowels shall be thine heir. And he brought him forth abroad, and said, Look now toward heaven, and tell the stars, if thou be able to number them: and he said unto him, So shall thy seed be.

> Deze zal uw erfgenaam niet zijn; maar hij die uit uw eigen ingewanden zal voortkomen, die zal uw erfgenaam zijn. En Hij leidde hem naar buiten en zei: Zie nu op naar de hemel, en tel de sterren, indien gij ze kunt tellen; en Hij zei tot hem: Zo zal uw nageslacht zijn.

> And he believed in the Lord; and he counted it to him for righteousness. And he said unto him,

> En hij geloofde in de HEERE; en Hij rekende het hem tot gerechtigheid. En Hij zei tot hem,

> I am the Lord that brought thee out of Ur of the Chaldees, to give thee this land to inherit it.

> Ik ben de HEERE, Die u uit Ur der Chaldeeën geleid heb, om u dit land te geven, opdat gij het erfelijk bezitten zoudt.

> And he said, Lord God, whereby shall I know that I shall inherit it? And he said unto him,

> En hij zei: Here God, waaraan zal ik weten dat ik het erfelijk bezitten zal? En Hij zei tot hem,

> Take me an heifer of three years old, and a she goat of three years old, and a ram of three years old, and a turtledove, and a young pigeon.

> Breng Mij een driejarige vaars, een driejarige geit, een driejarige ram, een tortelduif en een jonge duif.

> And he took unto him all these, and divided them in the midst, and laid each piece one against another: but the birds divided he not. And when the fowls came down upon the carcases, Abram drove them away. And when the sun was going down, a deep sleep fell upon Abram; and, lo, an horror of great darkness fell upon him. And he said unto Abram,

> En hij nam zich al deze dieren, deelde ze middendoor en legde elk stuk tegenover het andere; maar de vogels deelde hij niet. En toen de roofvogels neerstreken op de kadavers, joeg Abram ze weg. En toen de zon onderging, viel er een diepe slaap op Abram; en zie, een verschrikking van grote duisternis overviel hem. En Hij zei tot Abram,

> Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance.

> Weet voorzeker dat uw nageslacht vreemdeling zal zijn in een land dat het hunne niet is, en dat zij hen zullen dienen; en men zal hen vierhonderd jaar verdrukken. Maar ook het volk dat zij zullen dienen, zal Ik oordelen; en daarna zullen zij uittrekken met grote have.

> And thou shalt go to thy fathers in peace; thou shalt be buried in a good old age.

> En gij zult in vrede tot uw vaderen gaan; gij zult in een goede ouderdom begraven worden.

> But in the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full.

> Maar in het vierde geslacht zullen zij hierheen wederkeren; want de ongerechtigheid der Amorieten is nog niet vol.

> And it came to pass, that, when the sun went down, and it was dark, behold a smoking furnace, and a burning lamp that passed between those pieces. Genesis 15:1–17.

> En het geschiedde, toen de zon ondergegaan was en het donker geworden was, zie, een rokende oven en een brandende fakkel gingen tussen die stukken door. Genesis 15:1–17.

The One who would guide Moses and the children of Israel as a pillar of fire by night and a cloud by day passed between those “cut” pieces as a smoking furnace and burning lamp.

Degene die Mozes en de kinderen van Israël zou leiden als een vuurkolom des nachts en een wolkkolom overdag, ging tussen die „doorgesneden” stukken door als een rokende oven en een brandende fakkel.

> And the Lord went before them by day in a pillar of a cloud, to lead them the way; and by night in a pillar of fire, to give them light; to go by day and night: He took not away the pillar of the cloud by day, nor the pillar of fire by night, from before the people. Exodus 13:21, 22.

> En de HEERE trok vóór hen uit, des daags in een wolkkolom om hun de weg te wijzen, en des nachts in een vuurkolom om hun licht te geven, zodat zij dag en nacht konden voortgaan: Hij nam de wolkkolom des daags, noch de vuurkolom des nachts, niet weg van vóór het volk. Exodus 13:21, 22.

The burning lamp and smoking furnace typified the pillar of cloud or fire and represents an prophetic element of the first step, of the three steps involved with God establishing the covenant with Abram. The chapter begins with the words, “Fear not,” for the message of the first angel is fear God, and those who like Abram fear God, will not need to fear God. There are two types of fear, because there are two classes of people.

De brandende lamp en de rokende oven waren een type van de wolk- of vuurkolom en vertegenwoordigen een profetisch element van de eerste stap van de drie stappen die betrokken zijn bij Gods oprichting van het verbond met Abram. Het hoofdstuk begint met de woorden: „Vrees niet”, want de boodschap van de eerste engel is: vrees God; en zij die, zoals Abram, God vrezen, zullen God niet hoeven te vrezen. Er zijn twee soorten vrees, omdat er twee klassen van mensen zijn.

Further into the covenant passage Abram believes God and it was counted unto him as righteousness. The three angels parallel the work of the Holy Spirit as set forth by John who teaches the Holy Spirit convicts of three things; sin, righteousness and judgment. Those characteristics align with the three angels, so after the fear of God is set forth in the covenant passage, then the second step of righteousness is identified, only to be followed by the pronouncement of judgment, which is the third work of the Holy Spirit, and the message of the third angel. The first step of the covenant typified the first angel’s message, which is always a fractal of all three messages. The three steps of the covenant process, represent the three angels of Revelation fourteen.

Verderop in de verbondspassage gelooft Abram God, en het werd hem tot gerechtigheid gerekend. De drie engelen lopen parallel met het werk van de Heilige Geest zoals uiteengezet door Johannes, die leert dat de Heilige Geest van drie dingen overtuigt: zonde, gerechtigheid en oordeel. Die kenmerken komen overeen met de drie engelen; daarom wordt, nadat de vreze Gods in de verbondspassage is uiteengezet, vervolgens de tweede stap van gerechtigheid aangeduid, om slechts gevolgd te worden door de uitspraak van het oordeel, hetgeen het derde werk van de Heilige Geest is en de boodschap van de derde engel. De eerste stap van het verbond was een voorafbeelding van de boodschap van de eerste engel, die altijd een fractal is van alle drie de boodschappen. De drie stappen van het verbondsproces vertegenwoordigen de drie engelen van Openbaring veertien.

After Abram is counted as righteous marking the second angel, he prepares an offering, for the offering is prepared just before the third step of judgment. That offering represents the offering of the Levites of Malachi three that is lifted up as an ensign. Just as the three periods of forty years in the life of Moses represents the three angels’ messages, the first forty years of Moses has all three steps of the three angels’ message.

Nadat Abram als rechtvaardig is gerekend, waarmee de tweede engel wordt gemarkeerd, bereidt hij een offer, want het offer wordt gereedgemaakt vlak vóór de derde stap van het oordeel. Dat offer vertegenwoordigt het offer van de Levieten uit Maleachi drie, dat als een banier wordt opgeheven. Evenals de drie perioden van veertig jaar in het leven van Mozes de boodschappen van de drie engelen vertegenwoordigen, omvatten de eerste veertig jaren van Mozes alle drie de stappen van de boodschap van de drie engelen.

Where Moses’ testimony begins is with his parents fearing God, (the first step), followed by a visual test. The second step includes a visual test, as was the case in Daniel chapter one, when Daniel first fears God and refused to eat the Babylonian diet, and then is tested based upon his physical appearance. Then for Daniel it was the third test three years later by king Nebuchadnezzar, a symbol of the king of the north and the Sunday law, which is the third angels’ message.

Waar het getuigenis van Mozes begint, is bij zijn ouders die God vreesden, (de eerste stap), gevolgd door een visuele beproeving. De tweede stap omvat een visuele beproeving, zoals het geval was in Daniël hoofdstuk één, toen Daniël eerst God vreesde en weigerde het Babylonische dieet te eten, en vervolgens werd beproefd op grond van zijn lichamelijke voorkomen. Vervolgens was er voor Daniël drie jaar later de derde beproeving door koning Nebukadnezar, een symbool van de koning van het noorden en van de zondagswet, hetgeen de boodschap van de derde engel is.

Moses’ parents fear God, put him into an ark in the water and Pharaoh’s daughter was led to see the situation, and then passed judgment in favor of saving the child. The beginning of Moses life was an illustration of the covenant that God made with mankind, and then through Moses, God also made a covenant with a chosen nation selected from mankind. Noah’s covenant with mankind represents the great multitude and Moses covenant with a chosen people is the one-hundred and forty-four thousand. The offering that Abram was to make to ratify the covenant bore the emblem of the covenant of Noah, just as did Moses who fulfilled Abram’s prophecy centuries later.

Mozes’ ouders vrezen God, leggen hem in een ark op het water, en de dochter van Farao werd ertoe geleid de situatie te zien en vervolgens ten gunste van het redden van het kind te oordelen. Het begin van Mozes’ leven was een illustratie van het verbond dat God met de mensheid sloot, en vervolgens sloot God ook door Mozes een verbond met een uit de mensheid uitverkoren natie. Noachs verbond met de mensheid vertegenwoordigt de grote schare, en Mozes’ verbond met een uitverkoren volk is dat van de honderdvierenveertigduizend. Het offer dat Abram moest brengen om het verbond te bekrachtigen, droeg het embleem van het verbond van Noach, evenals Mozes, die eeuwen later Abrams profetie vervulde.

The offering consisted of five various animals; a three-year-old heifer, a three-year-old she goat, a three-year-old ram, a turtledove and a young pigeon. The birds were left whole, and the heifer, ram and she goat were “cut” in halves. The offering typifies the lifting up of an ensign in the last days as a visual test for mankind. The visual sign for Pharaoh’s daughter was the baby Moses in the ark. The ark is symbolized by the eight souls on the ark. The number “eight” is established as one of the prophetic characteristics of the ensign of the one hundred and forty-four thousand. When you consider the five animal offerings and divide three in half, then your offering is made up of eight pieces, as typified by Noah, and then confirmed in Abram’s offering.

Het offer bestond uit vijf verschillende dieren: een driejarige vaars, een driejarige geit, een driejarige ram, een tortelduif en een jonge duif. De vogels werden heel gelaten, en de vaars, de ram en de geit werden in twee helften „gedeeld”. Het offer beeldt het oprichten van een banier in de laatste dagen uit als een zichtbare beproeving voor de mensheid. Het zichtbare teken voor de dochter van Farao was het kind Mozes in de ark. De ark wordt gesymboliseerd door de acht zielen in de ark. Het getal „acht” wordt vastgesteld als een van de profetische kenmerken van de banier van de honderdvierenvierenveertigduizend. Wanneer men de vijf dieroffers in aanmerking neemt en er drie doormidden deelt, dan bestaat uw offer uit acht delen, zoals uitgebeeld door Noach en vervolgens bevestigd in Abrams offer.

Those five animals, when divided as directed by God, represent the number “eight,” and in so doing, they represent those souls at the end of the world that were typified by the “eight” souls upon the ark. The sign of circumcision, which is the second step in Abram’s threefold covenant was to be carried out on the “eighth” day after birth, and the rite was replaced by baptism, which typifies the resurrection of Christ which took place on the “eighth” day. The number “eight” is an established characteristic of the covenants of both Noah and Moses, and they typify the one hundred and forty-four thousand who will be lifted up as an ensign offering, and who are the “eighth” that is of the seven.

Die vijf dieren stellen, wanneer zij overeenkomstig Gods aanwijzing in stukken worden gedeeld, het getal „acht” voor, en daarmee beelden zij die zielen uit aan het einde van de wereld die werden getypeerd door de „acht” zielen op de ark. Het teken van de besnijdenis, dat de tweede stap is in Abrams drievoudig verbond, moest op de „achtste” dag na de geboorte worden voltrokken, en dit ritueel werd vervangen door de doop, die de opstanding van Christus afbeeldt, welke op de „achtste” dag plaatsvond. Het getal „acht” is een vaststaand kenmerk van de verbonden van zowel Noach als Mozes, en zij beelden de honderd vierenveertigduizend uit die als een banieroffer omhooggeheven zullen worden, en die de „achtste” zijn die uit de zeven is.

Those five animals represent the five wise virgins, who are typified by the “eight” on the ark, will pass from an old world to a new world—without seeing death.

Die vijf dieren vertegenwoordigen de vijf wijze maagden, die door de „acht” op de ark worden uitgebeeld; zij zullen van een oude wereld naar een nieuwe wereld overgaan—zonder de dood te zien.

Abram’s offering was a pure offering, for all the animals in the offering were clean animals, and together they represent the primary animals used for whole burnt offerings. The first angel’s message includes the command to worship the Creator, and the primary sacrificial animals of the sanctuary service that was to be instituted when Abram’s prophecy was fulfilled in the time of Moses are set forth as the offerings of worship, while also typifying the first angel’s call to worship the Creator.

Abrams offer was een rein offer, want alle dieren in het offer waren reine dieren, en tezamen vertegenwoordigen zij de voornaamste dieren die voor brandoffers werden gebruikt. De boodschap van de eerste engel omvat het gebod de Schepper te aanbidden, en de voornaamste offerdieren van de heiligdomsdienst die zou worden ingesteld wanneer Abrams profetie in de tijd van Mozes werd vervuld, worden voorgesteld als de offers van aanbidding, terwijl zij tevens de oproep van de eerste engel om de Schepper te aanbidden, voorafbeelden.

Verse eighteen explicitly states, “On that day the Lord made a covenant with Abram.” That marks the first of three steps that typify the three angels of Revelation fourteen. The covenant step in Genesis fifteen represents the first angel’s message of Revelation fourteen, which is followed by a second angel, who was typified by the second step of Abram’s covenant found in Genesis seventeen.

Vers achttien verklaart uitdrukkelijk: „Op die dag sloot de HEERE een verbond met Abram.” Dat markeert de eerste van drie stappen die de drie engelen van Openbaring veertien voorafbeelden. De verbondsstap in Genesis vijftien vertegenwoordigt de boodschap van de eerste engel van Openbaring veertien, waarop een tweede engel volgt, die werd voorafgebeeld door de tweede stap van Abrams verbond, te vinden in Genesis zeventien.

In step number two, Abram’s name is changed to Abraham. Abram means ‘the father is exalted,’ and Abraham means ‘the father of many nations.’ In the calling of Abram, the promise of becoming a great nation was given, but the promise was not ratified until Abram’s name was changed. Then he became the first father of a chosen covenant people. The next step typified the third angel’s message as Abraham is tested upon sacrificing Isaac, which typified the cross, which typified October 22, 1844, which typifies the Sunday law—which is the third angel’s message. That third covenant step was fulfilled on the twenty-second of October in 1844, and it is set forth in Genesis twenty-two.

In de tweede stap wordt Abrams naam veranderd in Abraham. Abram betekent ‘de vader is verheven’, en Abraham betekent ‘de vader van vele volken’. Bij de roeping van Abram werd de belofte gegeven dat hij tot een groot volk zou worden, maar de belofte werd niet bekrachtigd voordat Abrams naam was veranderd. Toen werd hij de eerste vader van een uitverkoren verbondsvolk. De volgende stap was een voorafbeelding van de boodschap van de derde engel, wanneer Abraham wordt beproefd in het offeren van Isaak, wat een voorafbeelding was van het kruis, wat een voorafbeelding was van 22 oktober 1844, wat een voorafbeelding is van de zondagwet — wat de boodschap van de derde engel is. Die derde verbondsstap werd vervuld op de tweeëntwintigste oktober in 1844, en zij wordt uiteengezet in Genesis tweeëntwintig.

In the second step, which is the second angel’s message, where Abram’s name is changed, the rite of circumcision is established as the “sign” of a covenant people and their relation to God. It is in the history of the second angel’s message, that God’s people are sealed. They are lifted up as an ensign at the third angel’s message represented by the Sunday law, but they are sealed in the period just before the Sunday law, which in Millerite history would be, just before the door closed on October 22, 1844.

In de tweede stap, die de boodschap van de tweede engel is, waar Abrams naam wordt veranderd, wordt de rite van de besnijdenis ingesteld als het „teken” van een verbondsvolk en van hun verhouding tot God. In de geschiedenis van de boodschap van de tweede engel worden Gods volk verzegeld. Zij worden opgeheven als een banier bij de boodschap van de derde engel, voorgesteld door de zondagswet, maar zij worden verzegeld in de periode vlak vóór de zondagswet, hetgeen in de Milleritische geschiedenis zou zijn: vlak voordat de deur zich sloot op 22 oktober 1844.

The same is true with the three decrees to come out of Babylon that started the 2300-year prophecy, which ended at the third angel’s arrival on October 22, 1844. The temple was finished during the history of the second decree, after the first, but before the third. The foundations were laid during the first decree and the temple building finished in the history of the second decree. The third decree in 457 BC started the 2300 years, while the decree itself returned national sovereignty to the Jews. At the third waymark a kingdom is set up, as represented by the restoration of national sovereignty at the third decree and the lifting up of the church triumphant as an ensign at the Sunday law.

Hetzelfde geldt voor de drie decreten om uit Babylon weg te trekken die de profetie van de 2300 jaren deden aanvangen, welke eindigde bij de komst van de derde engel op 22 oktober 1844. De tempel werd voltooid in de geschiedenis van het tweede decreet, na het eerste, maar vóór het derde. De fundamenten werden gelegd tijdens het eerste decreet en de tempelbouw werd voltooid in de geschiedenis van het tweede decreet. Het derde decreet in 457 v.Chr. deed de 2300 jaren aanvangen, terwijl het decreet zelf de nationale soevereiniteit aan de Joden teruggaf. Bij het derde waymark wordt een koninkrijk opgericht, voorgesteld door het herstel van de nationale soevereiniteit bij het derde decreet en het verheffen van de triomferende kerk als een banier bij de zondagswet.

The third decree typified the third angel’s arrival to the marriage on October 22, 1844. The bride makes herself ready, before the marriage, not at the marriage. The sealing of the one hundred and forty-four thousand is accomplished just before the Sunday law in the period of time prophetically represented as the image of the beast test. We are informed that the image of the beast test is the test we must pass before probation closes.

Het derde decreet was een type van de komst van de derde engel tot het huwelijk op 22 oktober 1844. De bruid maakt zich gereed vóór het huwelijk, niet bij het huwelijk. De verzegeling van de honderd vierenveertigduizend wordt voltooid vlak vóór de zondagswet, in de tijdsperiode die profetisch wordt voorgesteld als de beproeving van het beeld van het beest. Ons wordt meegedeeld dat de beproeving van het beeld van het beest de toets is die wij moeten doorstaan voordat de genadetijd sluit.

> “The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. Your position is such a jumble of inconsistencies that but few will be deceived.

> „De Heer heeft mij duidelijk getoond dat het beeld van het beest gevormd zal worden voordat de genadetijd sluit; want het zal de grote beproeving voor het volk van God zijn, waardoor hun eeuwige bestemming zal worden beslist. Uw standpunt is zulk een warboel van tegenstrijdigheden dat slechts weinigen erdoor misleid zullen worden.

> “In Revelation 13 this subject is plainly presented; [Revelation 13:11–17, quoted].

> „In Openbaring 13 wordt dit onderwerp duidelijk uiteengezet; [Openbaring 13:11–17, geciteerd].”

> “This is the test that the people of God must have before they are sealed. All who proved their loyalty to God by observing His law, and refusing to accept a spurious sabbath, will rank under the banner of the Lord God Jehovah, and will receive the seal of the living God. Those who yield the truth of heavenly origin and accept the Sunday sabbath, will receive the mark of the beast.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

> “Dit is de beproeving die het volk van God moet ondergaan voordat het verzegeld wordt. Allen die hun trouw aan God hebben bewezen door Zijn wet te onderhouden en te weigeren een valse sabbat te aanvaarden, zullen zich scharen onder de banier van de Heere God Jehova en zullen het zegel van de levende God ontvangen. Zij die de waarheid van hemelse oorsprong prijsgeven en de zondagsabbat aannemen, zullen het merkteken van het beest ontvangen.” Manuscript Releases, deel 15, 15.

The door closed on October 22, 1844, typifying the closed door at the Sunday law. Sister White states that the image of the beast test is the test we must pass “before” probation closes, and she also states that the test is where our eternal destiny is decided. Before the Sunday law, the bride makes herself ready, and this requires having the proper wedding garment, a garment that is to be purified by the refining fires of the Messenger of the Covenant. The seal is placed before the wedding, and then the wedding takes place at the Sunday law.

De deur werd gesloten op 22 oktober 1844, als voorafbeelding van de gesloten deur bij de zondagswet. Zuster White verklaart dat de beproeving van het beeld van het beest de beproeving is die wij moeten doorstaan „vóór” de genadetijd sluit, en zij verklaart tevens dat deze beproeving het punt is waarop over onze eeuwige bestemming wordt beslist. Vóór de zondagswet maakt de bruid zich gereed, en dit vereist dat zij het juiste bruiloftskleed bezit, een kleed dat gezuiverd moet worden door de louterende vuren van de Boodschapper van het Verbond. Het zegel wordt vóór de bruiloft aangebracht, en vervolgens vindt de bruiloft plaats bij de zondagswet.

Sister White identifies that the sealing is a settling into the truth both intellectually and spiritually. She further identifies that ‘when’ God’s people are sealed, ‘then’ the shaking of God’s judgments will come. The shaking is the judgments that begin at the earthquake of Revelation eleven, which is the Sunday law in the United States.

Zuster White geeft aan dat de verzegeling een bevestiging in de waarheid is, zowel verstandelijk als geestelijk. Zij geeft verder aan dat ‘wanneer’ Gods volk verzegeld is, ‘dan’ het schudden door Gods oordelen zal komen. Het schudden bestaat uit de oordelen die beginnen bij de aardbeving van Openbaring elf, die de zondagswet in de Verenigde Staten is.

The Millerite temple was finished at the Midnight Cry, identifying that the seal is placed before the third waymark of judgment. In Abraham’s covenant the third step of judgment was Isaac on Mount Moriah, typifying not only Christ upon the cross, but also the offering of the Levites in Malachi three.

De Milleritische tempel werd voltooid bij de Middernachtsroep, waarmee wordt aangeduid dat het zegel wordt aangebracht vóór het derde wegmerk van het oordeel. In Abrahams verbond was de derde stap van het oordeel Isaak op de berg Moria, waarmee niet alleen Christus aan het kruis werd voorgesteld, maar ook de offerande van de Levieten in Maleachi drie.

> And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years.

> En Hij zal zitten als iemand die zilver loutert en reinigt; en Hij zal de zonen van Levi reinigen en hen zuiveren als goud en zilver, opdat zij de HEERE een offer in gerechtigheid zullen brengen. Dan zal het offer van Juda en Jeruzalem de HEERE aangenaam zijn, als in de dagen van ouds en als in vroegere jaren.

> And I will come near to you to judgment; and I will be a swift witness against the sorcerers, and against the adulterers, and against false swearers, and against those that oppress the hireling in his wages, the widow, and the fatherless, and that turn aside the stranger from his right, and fear not me, saith the Lord of hosts. Malachi 3:3–5.

> En Ik zal tot u naderen ten gerichte; en Ik zal een snel getuige zijn tegen de tovenaars, en tegen de overspelers, en tegen hen die vals zweren, en tegen hen die de dagloner in zijn loon, de weduwe en de wees onderdrukken, en die de vreemdeling zijn recht onthouden, en Mij niet vrezen, zegt de HEERE der heirscharen. Maleachi 3:3–5.

After the purification process, the offering will ‘then’ be as in days of old, and the offering is prepared during the final act of judgment, for it is then that the Levites who have been purified and prepared as an offering, are contrasted with the foolish virgins who Christ is to be a “swift witness against.” The “swift witness” is the “faithful witness to the Laodicean church,” who cast Shebna as a ball into a far field, and who projectile vomits the Laodiceans out of His mouth. The separation of the wheat and tares will be swift, for the final movements are rapid ones. That swift messenger is He who suddenly comes to His temple in Malachi three.

Na het reinigingsproces zal het offer ‘dan’ zijn als in de dagen van ouds, en het offer wordt voorbereid tijdens de laatste daad van het oordeel, want juist dan worden de Levieten die gereinigd en toebereid zijn als een offer, in tegenstelling gesteld tot de dwaze maagden tegen wie Christus een “snelle getuige” zal zijn. De “snelle getuige” is de “getrouwe Getuige aan de Laodicese gemeente”, die Sebna als een bal in een ver veld werpt, en die de Laodicenzen als een projectiel uit Zijn mond uitspuwt. De scheiding van de tarwe en het onkruid zal snel zijn, want de laatste bewegingen zijn snelle. Die snelle boodschapper is Hij die in Maleachi drie plotseling tot Zijn tempel komt.

The lifting up of the offering in Malachi “as in days of old,” is the lifting up of the ensign of the one hundred and forty-four thousand; it was the lifting up of the two Pentecostal wave loaves offering; it was the lifting up of the serpent on the pole in the wilderness; it was the lifting up of Christ on the cross and it was the lifting up of Shadrach, Meshack and Abednego in the fiery furnace with Christ while all the world marveled and wondered; it was the publication of the 1843 chart, and the intended purpose for the 1850 chart.

Het opheffen van het offer in Maleachi „als in de dagen van ouds” is het opheffen van de banier van de honderd vierenveertigduizend; het was het opheffen van het offer van de twee pinksterbeweegbroden; het was het opheffen van de slang op de staak in de woestijn; het was het opheffen van Christus aan het kruis en het was het opheffen van Sadrach, Mesach en Abednego in de vurige oven met Christus, terwijl de gehele wereld zich verwonderde en verbaasd stond; het was de publicatie van de kaart van 1843, en het beoogde doel van de kaart van 1850.

It was in the second step of Abraham’s covenant that the rite of circumcision was enacted and enforced, thus becoming the sign of the covenant. Abraham, unlike Moses, immediately circumcised Isaac, so when he lifted him up as an offering in the third step, Isaac would represent the sign. That sign would later be replaced by baptism, which together provide two witnesses to the sign of the cross.

In de tweede stap van Abrahams verbond werd het ritueel van de besnijdenis ingesteld en opgelegd, en zo werd het tot het teken van het verbond. Abraham besneed, in tegenstelling tot Mozes, Isaak onmiddellijk, zodat Isaak, toen hij hem in de derde stap als offer omhooghief, het teken zou vertegenwoordigen. Dat teken zou later worden vervangen door de doop, die samen twee getuigenissen verschaffen van het teken van het kruis.

> “What is the seal of the living God, which is placed in the foreheads of His people? It is a mark which angels, but not human eyes, can read; for the destroying angel must see this mark of redemption. The intelligent mind has seen the sign of the cross of Calvary in the Lord’s adopted sons and daughters. The sin of the transgression of the law of God is taken away. They have on the wedding garment, and are obedient and faithful to all God’s commands.” Manuscript Release, number 21, 51.

> “Wat is het zegel van de levende God, dat op de voorhoofden van Zijn volk wordt geplaatst? Het is een teken dat engelen, maar geen menselijke ogen, kunnen lezen; want de verderfengel moet dit merkteken van verlossing zien. Het verstandige inzicht heeft het teken van het kruis van Golgotha gezien in de aangenomen zonen en dochters des Heren. De zonde van de overtreding van de wet van God is weggenomen. Zij dragen het bruiloftskleed en zijn gehoorzaam en getrouw aan al Gods geboden.” Manuscript Release, nummer 21, 51.

In the first step of the covenant in Genesis fifteen, a time prophecy of 400 years in bondage is identified, and Paul identifies the same period as 430 years. Paul’s calculation begins with the calling in Exodus twelve, for he includes Abram’s time of sojourning. When closely considered the four hundred years in relation to thirty years is one symbol set forth by Paul, and four hundred years set forth by Abram is another symbol. So, what does the four-hundred-year period represent, and what does the four-hundred and thirty year period represent, and what does the thirty years represent?

In de eerste stap van het verbond in Genesis vijftien wordt een tijdsprofetie van 400 jaar in slavernij aangeduid, en Paulus duidt dezelfde periode aan als 430 jaar. Paulus’ berekening begint met de roeping in Exodus twaalf, want hij rekent ook Abrams tijd van vreemdelingschap mee. Bij nauwkeurige beschouwing vormen de vierhonderd jaar in verhouding tot dertig jaar één door Paulus voorgesteld symbool, en de vierhonderd jaar zoals door Abram voorgesteld een ander symbool. Wat stelt dan de periode van vierhonderd jaar voor, en wat stelt de periode van vierhonderddertig jaar voor, en wat stellen de dertig jaar voor?

The scholars have aptly demonstrated that the four hundred and thirty years can be divided into two periods of two hundred and fifteen years, the first period free of bondage and slavery, the second is slavery.

De geleerden hebben treffend aangetoond dat de vierhonderddertig jaren kunnen worden verdeeld in twee perioden van tweehonderdvijftien jaren: de eerste periode vrij van knechtschap en slavernij, de tweede een periode van slavernij.

Abraham entered Canaan at the age of 75, and Isaac was born when Abraham was 100 years old (25 years later). Jacob was born when Isaac was 60 years old, and Jacob entered Egypt when he was 130 years old. This totals 215 years in Canaan and 215 years in Egypt, for a total of 430 years. For a student of prophecy this provides two testimonies, from two covenant symbols, for Paul, as with Abram had his name changed. Paul identifies 430 and Abram 400. The line upon line fulfillment of two related time prophecies is associated with the first covenant period that led to the establishment of God’s chosen people.

Abraham trok Kanaän binnen op de leeftijd van 75 jaar, en Isaak werd geboren toen Abraham 100 jaar oud was (25 jaar later). Jakob werd geboren toen Isaak 60 jaar oud was, en Jakob trok Egypte binnen toen hij 130 jaar oud was. Dit bedraagt in totaal 215 jaar in Kanaän en 215 jaar in Egypte, samen 430 jaar. Voor een student van de profetie levert dit twee getuigenissen op, uit twee verbondssymbolen, want van Paulus werd, evenals van Abram, de naam veranderd. Paulus noemt 430 en Abram 400. De vervulling regel op regel van twee verwante tijdsprofetieën wordt in verband gebracht met de eerste verbondsperiode die leidde tot de vestiging van Gods uitverkoren volk.

When Christ came into history to confirm the covenant with many for one week, that week represented two interrelated time prophecies. The four-hundred and thirty year prophecy of Paul can be divided into two equal parts, as with the week of Christ. 215 years in Canaan followed by the 215 years in Egypt, typifying the testimony of Christ in person for 1260 days, followed by 1260 days of Christ’s testimony in the person of His disciples. The 2520 days Christ confirmed the covenant also represents the seven times that are the “quarrel of His covenant.”

Toen Christus de geschiedenis binnentrad om het verbond met velen voor één week te bevestigen, vertegenwoordigde die week twee onderling samenhangende tijdsprofetieën. De profetie van Paulus van vierhonderddertig jaar kan in twee gelijke delen worden verdeeld, evenals de week van Christus. 215 jaar in Kanaän, gevolgd door de 215 jaar in Egypte, als voorafbeelding van het getuigenis van Christus in eigen persoon gedurende 1260 dagen, gevolgd door 1260 dagen van Christus’ getuigenis in de persoon van Zijn discipelen. De 2520 dagen waarin Christus het verbond bevestigde, vertegenwoordigen tevens de zeven tijden die de „twist van Zijn verbond” zijn.

From 723 BC unto 1798 is 2520 years, and those years are divided into two periods of 1260 years, representing paganism trampling down the sanctuary and host for 1260 years, followed by papalism trampling down the sanctuary and host for 1260 years. The middle of Christ’s week was the cross, and the middle of the week (538) produces 1260 years of pagan testimony followed by 1260 years of pagan testimony from the papal disciple of paganism. When Christ’s kingdom of grace was empowered at the cross it typified 538, when the antichrist’s kingdom was empowered. At the cross, literal Israel was passed by and spiritual Israel began. In 538, literal paganism was passed by, and spiritual paganism began.

Van 723 v.Chr. tot 1798 zijn 2520 jaren, en die jaren zijn verdeeld in twee perioden van 1260 jaren, die het heidendom voorstellen dat het heiligdom en het heerleger 1260 jaren vertrapt, gevolgd door het pausdom dat het heiligdom en het heerleger 1260 jaren vertrapt. Het midden van Christus’ week was het kruis, en het midden van de week (538) brengt 1260 jaren van heidense getuigenis voort, gevolgd door 1260 jaren van heidense getuigenis van de pauselijke discipel van het heidendom. Toen het koninkrijk van Christus’ genade aan het kruis met macht werd bekleed, was dit een voorafbeelding van 538, toen het koninkrijk van de antichrist met macht werd bekleed. Aan het kruis werd het letterlijke Israël voorbijgegaan en begon het geestelijke Israël. In 538 werd het letterlijke heidendom voorbijgegaan, en begon het geestelijke heidendom.

Abram’s prophecy of four hundred years, is also four hundred and thirty years. It is the same prophecy, but set forth by two covenant symbols. Those two related time prophecies were identifying the bondage and deliverance of God’s people that would be fulfilled at the beginning of ancient Israel’s covenant history. At the end of ancient Israel’s covenant history, there is one time prophecy that aligns with another, in a day for a year relationship, thus identifying two time-prophecies emphasizing deliverance and bondage.

Abrams profetie van vierhonderd jaar is ook vierhonderddertig jaar. Het is dezelfde profetie, maar voorgesteld door twee verbondssymbolen. Die twee verwante tijdsprofetieën duidden de slavernij en de bevrijding van Gods volk aan, die aan het begin van de verbondsgeschiedenis van het oude Israël vervuld zouden worden. Aan het einde van de verbondsgeschiedenis van het oude Israël is er één tijdsprofetie die met een andere overeenstemt, in een dag-voor-een-jaarverhouding, en zo twee tijdsprofetieën aanduidt die bevrijding en slavernij benadrukken.

In the middle history of the beginning and ending of ancient Israel we find Daniel in the captivity of Babylon. From that covenant history, which identifies bondage and a promise of delivery; the prophecy which ties ancient Israel covenant history together with modern Israel’s covenant history is set forth. In the book of Daniel, two time-prophecies are identified. The “oath” of Moses’ “seven times” of Leviticus twenty-six is identified in Daniel 9/11, as well as verse thirteen’s question in Daniel eight, that leads to the answer of verse fourteen, that identifies the prophecy of 2300 years. The “oath,” which if broken, is the “curse of Moses” in Daniel nine eleven, when carried out in 677 BC against the southern kingdom and it concluded on October 22, 1844, as did the 2300 years. Both 2520 scatterings are located in the question of verse thirteen, and verse fourteen’s answer is the 2300.

In de middelste geschiedenis van het begin en het einde van het oude Israël treffen wij Daniël aan in de Babylonische gevangenschap. Vanuit die verbondsgeschiedenis, die dienstbaarheid en een belofte van bevrijding aanduidt, wordt de profetie uiteengezet die de verbondsgeschiedenis van het oude Israël verbindt met de verbondsgeschiedenis van het moderne Israël. In het boek Daniël worden twee tijdsprofetieën aangeduid. De „eed” van Mozes’ „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig wordt aangeduid in Daniël 9/11, evenals de vraag van vers dertien in Daniël acht, die leidt tot het antwoord van vers veertien, dat de profetie van 2300 jaren aanwijst. De „eed”, die, indien verbroken, de „vloek van Mozes” is in Daniël negen elf, werd, toen zij in 677 v.Chr. tegen het zuidelijke koninkrijk ten uitvoer werd gebracht, voltooid op 22 oktober 1844, evenals de 2300 jaren. Beide verstrooiingen van 2520 zijn vervat in de vraag van vers dertien, en het antwoord van vers veertien is de 2300.

As with Moses, the alpha of ancient Israel’s covenant history, and as with Christ, the omega of ancient Israel’s covenant history, the beginning alpha history of modern Israel included two interrelated time prophecies. One represented bondage and slavery and the other deliverance. The division of 430 years into two equal periods in the alpha history of ancient Israel typified, the prophetic division that was repeated in the week Christ confirmed the covenant, and the interrelated period of judgment for breaking the covenant which was divided into two equal periods, sets forth two witnesses; that the alpha history of modern Israel would have a similar prophetic anchor. The 2520 years and 2300 years ending together provide the third witness of two interrelated time-prophecies, which possess a prophecy that is divided equally in the middle.

Zoals bij Mozes, de alfa van de verbondsgeschiedenis van het oude Israël, en zoals bij Christus, de omega van de verbondsgeschiedenis van het oude Israël, omvatte de aanvankelijke alfageschiedenis van het moderne Israël twee onderling samenhangende tijdsprofetieën. De ene stelde gebondenheid en slavernij voor en de andere verlossing. De verdeling van 430 jaar in twee gelijke perioden in de alfageschiedenis van het oude Israël vormde een type van de profetische verdeling die werd herhaald in de week waarin Christus het verbond bevestigde; en de samenhangende periode van oordeel wegens het verbreken van het verbond, die in twee gelijke perioden was verdeeld, stelt twee getuigen voor; namelijk dat de alfageschiedenis van het moderne Israël een soortgelijk profetisch anker zou hebben. De 2520 jaar en 2300 jaar, die gelijktijdig eindigen, verschaffen het derde getuigenis van twee onderling samenhangende tijdsprofetieën, die een profetie bevatten die in het midden gelijkelijk is verdeeld.

Three witnesses would lead a soul to expect that when the Lord enters into covenant with the one hundred and forty-four thousand in the omega history of modern Israel, that there would be two related prophecies of prophetic time, and a period connected that is divided into two equal parts, but this cannot be so, for when the Lord entered into covenant with modern Israel, He raised His hand to heaven and proclaimed that time would be no longer.

Drie getuigen zouden een ziel ertoe brengen te verwachten dat, wanneer de Heer in de omega-geschiedenis van het moderne Israël met de honderdvierenvierenveertigduizend in verbond treedt, er twee verwante profetieën van profetische tijd zouden zijn, en een daarmee verbonden periode die in twee gelijke delen is verdeeld; maar dit kan niet zo zijn, want toen de Heer met het moderne Israël in verbond trad, hief Hij Zijn hand op naar de hemel en verkondigde dat er geen tijd meer zou zijn.

The covenant of the one hundred and forty-four thousand is represented by two wave loaves of the first fruit wheat offering. The prophetic structure of three witnesses, followed by a twofold witness that lacks the distinction of prophetic time, is found in Abram’s offering of a heifer (that was divided equally), a she goat (that was divided equally), and a ram (that was divided equally), followed by a turtledove and a pigeon.

Het verbond van de honderdvierenveertigduizend wordt uitgebeeld door twee beweegbroden van het eerstelingsgraanoffer van tarwe. De profetische structuur van drie getuigen, gevolgd door een tweevoudig getuigenis waaraan het onderscheid van profetische tijd ontbreekt, wordt aangetroffen in Abrams offer van een jonge koe (die in gelijke delen werd verdeeld), een geit (die in gelijke delen werd verdeeld) en een ram (die in gelijke delen werd verdeeld), gevolgd door een tortelduif en een jonge duif.

The first three offerings all had three years attached to their symbolism, identifying they represent three offerings which possessed prophetic time. Not only did the three offerings all possess prophetic time, they each had prophetic time that was equally divided into two periods. The turtledove and the pigeon have no age attached, they simply needed to be young, for they represent the last generation of covenant people, who is represented by two birds, or two flocks.

Aan de eerste drie offers was telkens een periode van drie jaar verbonden in hun symboliek, waarmee wordt aangeduid dat zij drie offers vertegenwoordigen die profetische tijd in zich droegen. Niet alleen bezaten deze drie offers alle profetische tijd, maar zij hadden elk ook een profetische tijd die gelijkelijk in twee perioden was verdeeld. Aan de tortelduif en de jonge duif is geen leeftijd verbonden; zij hoefden slechts jong te zijn, want zij vertegenwoordigen de laatste generatie van verbondsvolk, die wordt voorgesteld door twee vogels, of twee kudden.

The two flocks represent the great multitude and the one hundred and forty-four thousand, but the two birds hold a secondary meaning. The pigeon is one of the offerings for the sanctuary, and when you look up the identification of the pigeon as an offering, more times than not it means a type of dove; whereas the pigeon in Abram’s offering is identifying a bird that is so young it has no feathers, or worse yet, a bird whose feathers have been plucked off. At this prophetic level the two birds are the wheat and tares.

De twee kudden vertegenwoordigen de grote schare en de honderdvierenveertigduizend, maar de twee vogels hebben een ondergeschikte betekenis. De duif is een van de offers voor het heiligdom, en wanneer men de aanduiding van de duif als offer nagaat, blijkt dit vaker wel dan niet te doelen op een soort tortelduif; terwijl de duif in Abrams offergave een vogel aanduidt die zo jong is dat hij nog geen veren heeft, of erger nog, een vogel waarvan de veren zijn uitgetrokken. Op dit profetische niveau zijn de twee vogels de tarwe en het onkruid.

In the last days the ensign will be lifted up to the heavens as a bird, and it will do so at the very time that two unclean birds are going to lift up wickedness and place her on her throne in Shinar.

In de laatste dagen zal het vaandel als een vogel tot aan de hemelen worden opgeheven, en dit zal geschieden juist op het ogenblik dat twee onreine vogels de goddeloosheid zullen optillen en haar op haar troon in Sinear zullen plaatsen.

> Then the angel that talked with me went forth, and said unto me, Lift up now thine eyes, and see what is this that goeth forth. And I said, What is it? And he said, This is an ephah that goeth forth. He said moreover, This is their resemblance through all the earth. And, behold, there was lifted up a talent of lead: and this is a woman that sitteth in the midst of the ephah.

> Toen ging de engel die met mij sprak heen en zei tot mij: Sla nu uw ogen op en zie wat dit is dat tevoorschijn komt. En ik zei: Wat is het? En hij zei: Dit is een efa die tevoorschijn komt. Voorts zei hij: Dit is hun gedaante over de gehele aarde. En zie, er werd een loden talent opgeheven; en dit is een vrouw die in het midden van de efa zit.

> And he said, This is wickedness. And he cast it into the midst of the ephah; and he cast the weight of lead upon the mouth thereof.

> En hij zei: Dit is goddeloosheid. En hij wierp haar in het midden van de efa; en hij wierp het loden gewicht op de opening daarvan.

> Then lifted I up mine eyes, and looked, and, behold, there came out two women, and the wind was in their wings; for they had wings like the wings of a stork: and they lifted up the ephah between the earth and the heaven. Then said I to the angel that talked with me, Whither do these bear the ephah? And he said unto me, To build it an house in the land of Shinar: and it shall be established, and set there upon her own base. Zechariah 5:5–11.

> Toen hief ik mijn ogen op en zag, en zie, daar kwamen twee vrouwen tevoorschijn, en de wind was in hun vleugels; want zij hadden vleugels als de vleugels van een ooievaar; en zij hieven de efa op tussen de aarde en de hemel. Toen zei ik tot de engel die met mij sprak: Waarheen brengen dezen de efa? En hij zei tot mij: Om haar een huis te bouwen in het land Sinear; en het zal bevestigd worden en daar op haar eigen grondslag worden neergezet. Zacharia 5:5–11.

The papacy, represented as “wickedness,” or by Paul as “that wicked,” received its deadly wound in 1798, when a talent of lead was placed over the basket she sits in. Thereafter spiritualism and apostate Protestantism are going lift her up and build her a house in Shinar, at the same point that God has finished building the house that He is going to lift up as an ensign. In Zechariah the counterfeit ensign is the woman of wickedness and the ensign are represented as doves. The world with then be choosing between Rome, which is the cage of every unclean and hateful bird, or the dove, a symbol of God’s covenant with mankind.

Het pausdom, voorgesteld als „goddeloosheid”, of door Paulus als „die wetteloze”, ontving in 1798 zijn dodelijke wond, toen een talent lood over de efa werd geplaatst waarin zij zit. Daarna zullen het spiritisme en het afvallige protestantisme haar optillen en voor haar een huis bouwen in Sinear, op hetzelfde moment dat God het huis heeft voltooid dat Hij zal oprichten als een banier. In Zacharia worden de valse banier en de vrouw der goddeloosheid voorgesteld, en de banierdragers worden voorgesteld als duiven. De wereld zal dan moeten kiezen tussen Rome, dat de kooi is van elke onreine en hatelijke vogel, of de duif, een symbool van Gods verbond met de mensheid.

> And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. Revelation 18:2.

> En hij riep met krachtige stem luid, zeggende: Gevallen, gevallen is het grote Babylon, en het is geworden een woonstede van duivelen, een schuilplaats van allerlei onreine geesten en een kooi van allerlei onreine en hatelijke vogels. Openbaring 18:2.

Christ stated in connection with His death and resurrection, ‘destroy this temple, and I will raise it up in three days.’ Those three days represent a prophetic period when a temple is raised up, as was the case with Moses, with Christ and with the Millerites. The three-year-old requirement for Abram’s offering of a heifer, she goat and ram represent that within each of the three covenant histories we are now considering, a temple would be erected. The final covenant temple of the one hundred and forty-four thousand is the ensign is to be lifted up as a crown unto heaven. For this reason; the heifer, she goat and ram are earth beasts, thus making the distinction with the birds that fly in the heavens. The covenant temple that is erected in the last days is when Jerusalem is lifted up above all the hills and mountains.

Christus verklaarde met betrekking tot Zijn dood en opstanding: ‘breek deze tempel af, en Ik zal hem in drie dagen oprichten.’ Die drie dagen vertegenwoordigen een profetische periode waarin een tempel wordt opgericht, zoals het geval was met Mozes, met Christus en met de Millerieten. De eis dat Abrams offerande zou bestaan uit een driejarige vaars, geit en ram, duidt erop dat binnen elk van de drie verbondsgeschiedenissen die wij thans overwegen, een tempel zou worden opgericht. De laatste verbondstempel van de honderd vierenveertigduizend is het banierteken dat als een kroon tot de hemel moet worden opgeheven. Om deze reden zijn de vaars, de geit en de ram dieren van de aarde, en vormen zij aldus het onderscheid met de vogels die in de hemelen vliegen. De verbondstempel die in de laatste dagen wordt opgericht, is het moment waarop Jeruzalem boven alle heuvels en bergen wordt verheven.

Though I have not yet identified every element of Abram’s first of three covenant steps, so far, every element we have considered has a counterpart in the beginning and ending of ancient literal Israel, and in the beginning of modern Israel. We have shown the three steps of the angels of Revelation fourteen in Abram’s first covenant step. The fractal of the three angels that is in the first covenant step of Abram, will be even more clearly upheld when we consider Abram’s second and third covenant steps.

Hoewel ik nog niet ieder element van Abrams eerste van drie verbondsstappen heb vastgesteld, heeft tot dusver elk element dat wij hebben beschouwd een tegenhanger in het begin en het einde van het oude letterlijke Israël, en in het begin van het moderne Israël. Wij hebben de drie stappen van de engelen van Openbaring veertien in Abrams eerste verbondsstap aangetoond. Het fractaal van de drie engelen dat zich in Abrams eerste verbondsstap bevindt, zal nog duidelijker bevestigd worden wanneer wij Abrams tweede en derde verbondsstappen beschouwen.

Abram’s “eight” offerings represent not only offerings that would become part of Moses’ sanctuary rituals, but they identify and confirm the role of prophetic time in the story of God’s covenant people. They confirm the beginning and endings of Israel as God’s chosen people, whether literal or spiritual.

Abrams „acht” offers vertegenwoordigen niet alleen offers die deel zouden gaan uitmaken van de rituelen van het heiligdom van Mozes, maar zij duiden ook de rol van profetische tijd in de geschiedenis van Gods verbondsvolk aan en bevestigen die. Zij bevestigen het begin en het einde van Israël als Gods uitverkoren volk, hetzij letterlijk, hetzij geestelijk.

Paul’s 430 years, is a prophetic period that cannot be logically separated from Abram’s 400 years. When laid over the top of one another they produce a thirty-year period, followed by four hundred years. This is where we will continue the next article.

Paulus’ 430 jaar is een profetische periode die logisch niet van Abrams 400 jaar kan worden gescheiden. Wanneer zij over elkaar heen worden gelegd, brengen zij een periode van dertig jaar voort, gevolgd door vierhonderd jaar. Hier zullen wij in het volgende artikel verdergaan.

> “The prophecies recorded in the Old Testament are the word of the Lord for the last days, and will be fulfilled as surely as we have seen the desolation of San Francisco.” Letter 154, May 26, 1906.

> „De profetieën die in het Oude Testament zijn opgetekend, zijn het woord van de Heere voor de laatste dagen, en zullen even zeker worden vervuld als wij de verwoesting van San Francisco hebben gezien.” Brief 154, 26 mei 1906.

Back to Articles