Article

# Parallel Warnings - Number Three

Parallelle Waarschuwingen - Nummer Drie

The Empowerment of Prophetic Messages: The Sequential Testing Process of Revelation’s Angels

De Bekrachtiging van Profetische Boodschappen: Het Opeenvolgende Toetsingsproces van de Engelen van Openbaring

Author

Jeff Pippenger

Published

August 8, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

We closed the last article identifying that all three of the angels of Revelation fourteen have a message in their hands. The second and third angel are identified as having a “parchment,” with them as they descend with their message. Each angel represents a message, and the arrival of each message causes an effect. The first angel arrived in 1798. That message was unsealed and there was an increase of knowledge concerning the impending judgment. That increase of knowledge produced two classes of worshippers. When the second angel arrived the message of the Protestants’ fall was unsealed and there was an increase of knowledge and two classes were produced. When the Midnight Cry message arrived on October 22, 1844, it was unsealed at Exeter camp meeting and there was an increase of knowledge and two classes of virgins were produced. When the third angel arrived on October 22, 1844 the message of the third angel and all that it represents was unsealed and there was an increase of knowledge and two classes were produced.

Wij sloten het vorige artikel af met de vaststelling dat alle drie de engelen van Openbaring veertien een boodschap in hun hand hebben. Van de tweede en de derde engel wordt gezegd dat zij een „perkament” bij zich hebben wanneer zij met hun boodschap neerdalen. Elke engel vertegenwoordigt een boodschap, en de komst van elke boodschap brengt een uitwerking teweeg. De eerste engel kwam in 1798. Die boodschap werd ontzegeld en er was een toename van kennis aangaande het naderende oordeel. Die toename van kennis bracht twee klassen van aanbidders voort. Toen de tweede engel kwam, werd de boodschap van de val van de protestanten ontzegeld en was er een toename van kennis, en twee klassen werden voortgebracht. Toen de boodschap van de Middernachtsroep op 22 oktober 1844 kwam, werd zij op de kampbijeenkomst te Exeter ontzegeld en was er een toename van kennis, en twee klassen van maagden werden voortgebracht. Toen de derde engel op 22 oktober 1844 kwam, werd de boodschap van de derde engel en alles wat zij vertegenwoordigt ontzegeld en was er een toename van kennis, en twee klassen werden voortgebracht.

Another characteristic that can be found in the angels has to do with the empowerment of the angel’s messages. The message of the second angel was empowered by the message of the Midnight Cry, as the previous article showed, but the Midnight Cry is not represented by a singular angel, it is represented by many angels. The history that corresponded to the second angel and the Midnight Cry shows that the second angel’s message was empowered when the Midnight cry joined with it. In the same book we are told:

Een ander kenmerk dat bij de engelen kan worden aangetroffen, heeft betrekking op de bekrachtiging van de boodschappen van de engel. De boodschap van de tweede engel werd bekrachtigd door de boodschap van de Middernachtsroep, zoals het vorige artikel heeft aangetoond; maar de Middernachtsroep wordt niet door één enkele engel voorgesteld, zij wordt door vele engelen voorgesteld. De geschiedenis die overeenkwam met de tweede engel en de Middernachtsroep laat zien dat de boodschap van de tweede engel werd bekrachtigd toen de Middernachtsroep zich ermee verenigde. In hetzelfde boek wordt ons gezegd:

> “I saw angels hurrying to and fro in heaven. They were descending to earth, and again ascending to heaven, preparing for the fulfillment of some important event. Then I saw another mighty angel commissioned to descend to earth, and unite his voice with the third angel, and give power and force to his message. Great power and glory were imparted to the angel, and as he descended, the earth was lightened with his glory. The light which went before and followed after this angel, penetrated everywhere, as he cried mightily, with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. The message of the fall of Babylon, as given by the second angel, is again given, with the addition of the corruptions which have been entering the churches since 1844. The work of this angel comes in at the right time, and joins in the last great work of the third angel’s message, as it swells into a loud cry. And the people of God are fitted up everywhere to stand in the hour of temptation which they are soon to meet. I saw a great light resting upon them, and they united in the message, and fearlessly proclaimed with great power the third angel’s message.

> „Ik zag engelen die zich haastig heen en weer bewogen in de hemel. Zij daalden neer naar de aarde en stegen vervolgens weer op naar de hemel, terwijl zij zich gereedmaakten voor de vervulling van een of andere gewichtige gebeurtenis. Toen zag ik een andere machtige engel, die opdracht had ontvangen om neer te dalen naar de aarde, zijn stem te verenigen met die van de derde engel en kracht en nadruk te verlenen aan diens boodschap. Grote macht en heerlijkheid werden aan de engel geschonken, en toen hij neerdaalde, werd de aarde verlicht door zijn heerlijkheid. Het licht dat voor deze engel uitging en hem volgde, drong overal door, terwijl hij met krachtige stem luid riep, zeggende: Gevallen, gevallen is Babylon, de grote stad, en zij is geworden een woonplaats van duivelen en een verblijf van elke onreine geest en een kooi van elke onreine en hatelijke vogel. De boodschap van de val van Babylon, zoals gegeven door de tweede engel, wordt opnieuw gegeven, met toevoeging van de verdorvenheden die sinds 1844 de kerken zijn binnengedrongen. Het werk van deze engel komt op de juiste tijd en voegt zich bij het laatste grote werk van de boodschap van de derde engel, terwijl deze aanzwelt tot een luide roep. En het volk van God wordt overal toegerust om stand te houden in het uur van verzoeking dat het weldra zal ontmoeten. Ik zag een groot licht op hen rusten, en zij verenigden zich in de boodschap en verkondigden onbevreesd met grote kracht de boodschap van de derde engel.

> “Angels were sent to aid the mighty angel from heaven, and I heard voices which seemed to sound every where, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues; for her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. This message seemed to be an addition to the third message, and joined it, as the midnight cry joined the second angel’s message in 1844. The glory of God rested upon the patient, waiting saints, and they fearlessly gave the last solemn warning, proclaiming the fall of Babylon, and calling upon God’s people to come out of her; that they might escape her fearful doom.” Spiritual Gifts, volume 1, 193, 194.

> ‘Engelen werden gezonden om de machtige engel uit de hemel bij te staan, en ik hoorde stemmen die schenen overal te klinken: Gaat uit van haar, Mijn volk, opdat gij geen deel hebt aan haar zonden en opdat gij niet ontvangt van haar plagen; want haar zonden hebben zich opgestapeld tot aan de hemel, en God heeft haar ongerechtigheden gedacht. Deze boodschap scheen een toevoeging te zijn aan de derde boodschap, en zich daarbij te voegen, zoals de middernachtsroep zich in 1844 voegde bij de boodschap van de tweede engel. De heerlijkheid van God rustte op de geduldige, wachtende heiligen, en zij gaven onbevreesd de laatste plechtige waarschuwing, waarbij zij de val van Babylon verkondigden en Gods volk opriepen uit haar weg te gaan, opdat het aan haar vreselijk oordeel zou ontkomen.’ Spiritual Gifts, deel 1, 193, 194.

The Midnight Cry joined the second angel, and the angel of Revelation eighteen joins the third angel, and when he joins the third angel, he is repeating the joining of the Midnight Cry and the second angel in the beginning of Adventism. Based upon two witnesses, the second and third angel, every angel’s message has a secondary message that empowers it. These two witnesses teach that when the first angel’s message arrived in history, there had to come a point thereafter where that message was empowered by a secondary message. This was of course also true of the first angel. In the first paragraph of the long passage, we just set forth, Sister White identifies the same characteristics to the first angel as John assigns to the angel of Revelation eighteen when she states, “I was told that his mission was to lighten the earth with his glory, and warn man of the coming wrath of God.” It is clear in the passage she is referring to the first angel.

De Middernachtsroep voegde zich bij de tweede engel, en de engel van Openbaring achttien voegt zich bij de derde engel; en wanneer hij zich bij de derde engel voegt, herhaalt hij de vereniging van de Middernachtsroep en de tweede engel aan het begin van het adventisme. Op grond van twee getuigen, de tweede en de derde engel, heeft de boodschap van iedere engel een secundaire boodschap die haar kracht verleent. Deze twee getuigen leren dat, toen de boodschap van de eerste engel in de geschiedenis verscheen, er daarna een moment moest komen waarop die boodschap door een secundaire boodschap bekrachtigd werd. Dit gold uiteraard ook voor de eerste engel. In de eerste alinea van de lange passage die wij zojuist hebben aangehaald, kent zuster White aan de eerste engel dezelfde kenmerken toe als Johannes toeschrijft aan de engel van Openbaring achttien, wanneer zij verklaart: “Mij werd gezegd dat zijn zending was de aarde te verlichten met zijn heerlijkheid, en de mens te waarschuwen voor de komende toorn van God.” Het is duidelijk dat zij in de passage naar de eerste engel verwijst.

The first angel’s message arrived in 1798, and it was thereafter empowered on August 11, 1840, when the Ottoman supremacy ceased. At that point the mighty angel of Revelation ten came down out of heaven and placed one foot on the land and one on the sea. He represents the empowerment of the first angel, and this is what identifies the work of the first angel as the same work as the angel of Revelation eighteen. Both were to lighten the earth with their glory, but the angel of Revelation eighteen joins the third angel, just as the Midnight Cry joined the second angel and just as the angel that descended in Revelation ten joined the first angel.

De boodschap van de eerste engel kwam in 1798, en werd daarna bekrachtigd op 11 augustus 1840, toen de Ottomaanse opperheerschappij ten einde kwam. Op dat moment daalde de machtige engel van Openbaring tien neer uit de hemel en plaatste één voet op het land en één op de zee. Hij stelt de bekrachtiging van de eerste engel voor, en dit is wat het werk van de eerste engel aanduidt als hetzelfde werk als dat van de engel van Openbaring achttien. Beiden zouden de aarde met hun heerlijkheid verlichten, maar de engel van Openbaring achttien voegt zich bij de derde engel, evenals de Middernachtsroep zich bij de tweede engel voegde en evenals de engel die in Openbaring tien neerdaalde zich bij de eerste engel voegde.

Therefore, when the first angel arrived, a message was unsealed that produced two classes of worshippers. When the first angel’s message was empowered by the angel of Revelation ten, he had in his hand a little book that he commanded John to eat, identifying that he brought a message, unsealed it and it produced two classes of worshippers. When the second angel, Midnight Cry and third angel arrived there was a message unsealed that tested and produced two classes of worshippers.

Daarom werd, toen de eerste engel kwam, een boodschap ontzegeld die twee klassen aanbidders voortbracht. Toen de boodschap van de eerste engel bekrachtigd werd door de engel van Openbaring tien, had hij een boekje in zijn hand dat hij Johannes gebood te eten, waarmee werd aangeduid dat hij een boodschap bracht, deze ontzegelde, en dat zij twee klassen aanbidders voortbracht. Toen de tweede engel, de Middernachtsroep, en de derde engel kwamen, werd een boodschap ontzegeld die twee klassen aanbidders beproefde en voortbracht.

The passage we are addressing emphasizes by comparing the history of Christ with the history of the Millerites that the sequential testing process that took place in the Millerite history also took place in the days of Christ, which was the end of ancient Israel. If a sequential testing process took place at the beginning of spiritual Israel and at the end of ancient Israel, then there will be a sequential testing process at the end of spiritual Israel, as there was at the beginning of ancient Israel.

De passage die wij behandelen, benadrukt door de geschiedenis van Christus met de geschiedenis van de Millerieten te vergelijken, dat het opeenvolgende beproevingsproces dat in de geschiedenis van de Millerieten plaatsvond, ook plaatsvond in de dagen van Christus, hetgeen het einde van het oude Israël was. Indien er een opeenvolgend beproevingsproces plaatsvond aan het begin van het geestelijke Israël en aan het einde van het oude Israël, dan zal er ook een opeenvolgend beproevingsproces zijn aan het einde van het geestelijke Israël, evenals aan het begin van het oude Israël.

In Millerite history this would represent five unsealing’s that tested and produced two classes of worshippers from 1798 until October 22, 1844. The passage clearly teaches that if you fail a test, you will not pass the next test, for you wont even try. It is also clear that in the time of Christ the testing process concludes with the former chosen covenant people being in total darkness in regards to the plan of salvation. Daniel and John represent those who listen to the voice behind them, those who passed through a progressive testing process that required individual investigation of each new truth that was unsealed.

In de Milleritische geschiedenis zou dit vijf ontzegelingen voorstellen die van 1798 tot 22 oktober 1844 twee klassen van aanbidders op de proef stelden en voortbrachten. De passage leert duidelijk dat, indien u voor een proef faalt, u de volgende proef niet zult doorstaan, want u zult het niet eens proberen. Eveneens is duidelijk dat in de tijd van Christus het beproevingsproces eindigt met de vroegere uitverkoren verbondsvolkeren in volslagen duisternis ten aanzien van het verlossingsplan. Daniël en Johannes vertegenwoordigen hen die luisteren naar de stem achter hen, hen die door een voortschrijdend beproevingsproces zijn heengegaan dat een persoonlijk onderzoek van elke nieuwe waarheid vereiste die werd ontzegeld.

The books of Daniel and Revelation are one book, and Daniel and John are the two witnesses of that one book. One witness is the beginning of the book, and the other witness is the end of the book. Both witnesses suffered death and resurrection symbolically; one was persecuted by the Medo-Persian kingdom, (typifying the United States) and the other persecuted by Rome, (typifying the papacy). John is being persecuted because he is a Sabbath-keeper in agreement with Daniel being persecuted for refusing to change his worship practices. Together they represent those at the end of the world who are persecuted for refusing to accept the worship of Sunday in place of the seventh-day Sabbath.

De boeken Daniël en Openbaring vormen één boek, en Daniël en Johannes zijn de twee getuigen van dat ene boek. De ene getuige is het begin van het boek, en de andere getuige is het einde van het boek. Beide getuigen ondergingen symbolisch dood en opstanding; de ene werd vervolgd door het Medo-Perzische rijk (dat de Verenigde Staten typeert), en de andere werd vervolgd door Rome (dat het pausdom typeert). Johannes wordt vervolgd omdat hij de sabbat houdt, in overeenstemming met Daniël, die werd vervolgd omdat hij weigerde zijn eredienstige praktijken te veranderen. Samen vertegenwoordigen zij hen die aan het einde van de wereld worden vervolgd omdat zij weigeren de aanbidding van de zondag te aanvaarden in plaats van de sabbat van de zevende dag.

The people represented by Daniel and John have been or will be those that are sealed, for when Daniel was placed in the lion’s den for not obeying the king’s “decree,” the king sealed the stone, in order that the purpose might not be changed. Daniel was sealed for eternity, because the king’s decree and also the authority of his seal could not be changed, according to the laws of the Medes and Persians. The king’s seal was placed upon a stone and the door was shut. The door is shut at the Sunday law, and no man can open that door, just as the door was shut on October 22, 1844. This was a simple illustration of the importance of considering not only the prophetic events that are set forth in a prophecy, but also the importance of applying the circumstances surrounding the prophet when he is illustrated within the story.

Het volk dat door Daniël en Johannes wordt voorgesteld, is of zal behoren tot degenen die verzegeld zijn; want toen Daniël in de leeuwenkuil werd geworpen omdat hij het „bevel” van de koning niet gehoorzaamde, verzegelde de koning de steen, opdat het voornemen niet veranderd zou worden. Daniël werd voor de eeuwigheid verzegeld, omdat het bevel van de koning en ook het gezag van zijn zegel niet veranderd konden worden, overeenkomstig de wetten der Meden en Perzen. Het zegel van de koning werd op een steen geplaatst en de deur werd gesloten. De deur wordt gesloten bij de zondagswet, en geen mens kan die deur openen, evenals de deur op 22 oktober 1844 werd gesloten. Dit was een eenvoudige illustratie van het belang om niet alleen acht te slaan op de profetische gebeurtenissen die in een profetie worden uiteengezet, maar ook van het belang om de omstandigheden rondom de profeet in aanmerking te nemen wanneer hij binnen het verhaal wordt uitgebeeld.

Yet this is also an illustration of the power of considering the beginning (the book of Daniel) with the end (the book of Revelation) together as two witnesses of the same prophecy, for two witnesses are what is required to establish a biblical fact. The predicted events and the illustration of the prophets’ activities in connection with the prophecy are both inspired.

Toch is dit ook een illustratie van de kracht om het begin (het boek Daniël) samen met het einde (het boek Openbaring) te beschouwen als twee getuigen van dezelfde profetie, want twee getuigen zijn vereist om een bijbels feit vast te stellen. Zowel de voorspelde gebeurtenissen als de illustratie van de handelingen van de profeten in verband met de profetie zijn geïnspireerd.

> All scripture is given by inspiration of God, and is profitable for doctrine, for reproof, for correction, for instruction in righteousness: That the man of God may be perfect, thoroughly furnished unto all good works. 2 Timothy 3:16, 17.

> De gehele Schrift is door God ingegeven en is nuttig tot lering, tot weerlegging, tot verbetering, tot onderwijzing in de gerechtigheid; opdat de mens Gods volmaakt zij, tot alle goed werk volkomen toegerust. 2 Timotheüs 3:16, 17.

If the predicted events of the Bible are illustrating the end of the world, then the illustration of the prophet and his surroundings when he receives and testifies of the prediction are an illustration of the end of the world. Therefore, when a prophet’s surroundings and activities are prophetically illustrated—the prophet is an illustration of God’s people at the end of the world. With that understanding in place, when we bring the line of Malachi’s Elijah prediction together with the lines of Revelation fourteen and eighteen, they all testify of the history of the final warning message—but their testimony is two-fold.

Indien de voorzegde gebeurtenissen van de Bijbel het einde van de wereld uitbeelden, dan vormen de uitbeelding van de profeet en van zijn omgeving, wanneer hij de voorspelling ontvangt en ervan getuigt, eveneens een uitbeelding van het einde van de wereld. Daarom geldt dat, wanneer de omgeving en de activiteiten van een profeet profetisch worden uitgebeeld, de profeet een uitbeelding is van Gods volk aan het einde van de wereld. Met dat inzicht voor ogen, wanneer wij de lijn van Maleachi’s Elia-voorspelling samenbrengen met de lijnen van Openbaring veertien en achttien, getuigen zij allen van de geschiedenis van de laatste waarschuwingsboodschap—maar hun getuigenis is tweeledig.

The message consists of predicted events that are external to God’s people and a secondary testimony consists of the prophet’s experience while receiving and proclaiming the message. The prophetic concept of two prophetic lines representing the external and internal of the same history was recognized and put into the public record by the pioneers of Adventism. The classic example of this application by the pioneers, in my mind, is when they identify that the seven churches of Revelation and the seven seals of Revelation are parallel histories that identify the internal and external history of the church. The seals represent the external history the churches the internal.

De boodschap bestaat uit voorzegde gebeurtenissen die uitwendig zijn ten opzichte van Gods volk, en een secundair getuigenis bestaat uit de ervaring van de profeet terwijl hij de boodschap ontvangt en verkondigt. Het profetische concept van twee profetische lijnen die het uitwendige en het inwendige van dezelfde geschiedenis vertegenwoordigen, werd door de pioniers van het adventisme onderkend en in het openbare verslag vastgelegd. Het klassieke voorbeeld van deze toepassing door de pioniers is, naar mijn mening, wanneer zij vaststellen dat de zeven gemeenten van Openbaring en de zeven zegels van Openbaring parallelle geschiedenissen zijn die de inwendige en uitwendige geschiedenis van de kerk aanduiden. De zegels vertegenwoordigen de uitwendige geschiedenis, de gemeenten de inwendige.

The Elijah message of Malachi, Revelation chapters fourteen and eighteen identify the same final warning message that is also addressed as “the Revelation of Jesus Christ” in chapter one of Revelation. In chapter one God the Father gave the message to Christ, who then gave it to Gabriel, who then gave it to John who then sent it to the churches. Elijah’s message, as well as the messages represented in Revelation chapters one, fourteen and eighteen are the very same message.

De Elia-boodschap van Maleachi en Openbaring hoofdstukken veertien en achttien duiden op dezelfde laatste waarschuwingsboodschap, die in hoofdstuk één van Openbaring ook wordt aangeduid als „de Openbaring van Jezus Christus”. In hoofdstuk één gaf God de Vader de boodschap aan Christus, die haar vervolgens aan Gabriël gaf, die haar daarna aan Johannes gaf, die haar vervolgens aan de gemeenten zond. De boodschap van Elia, evenals de boodschappen die in Openbaring hoofdstukken één, veertien en achttien worden voorgesteld, zijn precies dezelfde boodschap.

> And the spirits of the prophets are subject to the prophets. For God is not the author of confusion, but of peace, as in all churches of the saints. 1 Corinthians 14:32, 33.

> En de geesten van de profeten zijn aan de profeten onderworpen. Want God is niet een God van verwarring, maar van vrede, zoals in alle gemeenten der heiligen. 1 Korinthe 14:32, 33.

It is always the same message, for the “prophets are subject to the prophets.” The word translated as “subject” in the verses means, “to subordinate; reflexively to obey: – be under obedience (obedient), put under, subdue unto, (be, make) subject (to, unto), be (put) in subjection (to, under), submit self unto.” All the prophets agree with each other and are in subjection to one another or the message they gave would produce confusion.

Het is altijd dezelfde boodschap, want de „profeten zijn aan de profeten onderworpen”. Het woord dat in deze verzen met „onderworpen” is vertaald, betekent: „ondergeschikt maken; wederkerig gehoorzamen: – onder gehoorzaamheid zijn (gehoorzaam), onderstellen, onderwerpen aan, onderworpen zijn (aan), in onderwerping zijn (aan, onder), zich onderwerpen aan.” Alle profeten stemmen met elkaar overeen en zijn aan elkaar onderworpen, anders zou de boodschap die zij brachten verwarring voortbrengen.

All the prophetic illustrations of the final warning message represent the same message. It is the Lord’s design that those who are considered the “wise” in the parable of the ten virgins, who are also called the “wise” that “understand” “the increase of knowledge” when the book of Daniel is unsealed; it is the Lord’s will that the “wise” recognize the special message when it is unsealed. That recognition is accomplished by applying the methodology of biblical study that is specifically identified within the Bible itself. That methodology is accomplished in agreement with Isaiah twenty-eight through the process of bringing the various prophetic lines that address a biblical subject together in parallel to one another in order to establish the correct prophetic events.

Alle profetische illustraties van de laatste waarschuwingsboodschap stellen dezelfde boodschap voor. Het is het voornemen van de Heere dat degenen die in de gelijkenis van de tien maagden als de „wijzen” worden beschouwd, die ook de „wijzen” worden genoemd die „verstaan” „de vermeerdering van kennis” wanneer het boek Daniël wordt ontzegeld; het is de wil van de Heere dat de „wijzen” de bijzondere boodschap herkennen wanneer zij wordt ontzegeld. Die herkenning wordt tot stand gebracht door de methodologie van Bijbelstudie toe te passen die binnen de Bijbel zelf uitdrukkelijk wordt aangeduid. Die methodologie wordt in overeenstemming met Jesaja achtentwintig uitgevoerd door middel van het proces waarbij de verschillende profetische lijnen die een bijbels onderwerp behandelen, tezamen en parallel aan elkaar worden gebracht om de juiste profetische gebeurtenissen vast te stellen.

I solicit your patience as we conclude this article here and will continue these thoughts in the next article.

Ik verzoek om uw geduld terwijl wij dit artikel hier besluiten en deze gedachten in het volgende artikel zullen voortzetten.

Back to Articles