Article

# Panium - Number Three

Panium - Nummer Drie

The Vision and the Appointed Time: A Prophetic Parallel

Het visioen en de vastgestelde tijd: een profetische parallel

Author

Jeff Pippenger

Published

February 28, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

The parable of the ten virgins is repeated to the very letter in the history of the one hundred and forty-four thousand. Habakkuk chapter two sets forth the heart of the parable when it identifies the vision which speaks at the end.

De gelijkenis van de tien maagden wordt tot op de letter herhaald in de geschiedenis van de honderd vierenveertigduizend. Habakuk hoofdstuk twee zet het hart van de gelijkenis uiteen wanneer het het gezicht aanduidt dat spreekt aan het einde.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:1–4.

> Ik zal op mijn wachtpost staan en mij op de toren stellen, en uitzien om te vernemen wat Hij tot mij spreken zal, en wat ik antwoorden zal wanneer ik terechtgewezen word. En de HEERE antwoordde mij en zei: Schrijf het visioen op en stel het duidelijk op tafelen, opdat men het al lopende lezen kan. Want het visioen wacht nog op de vastgestelde tijd, maar aan het einde zal het spreken en niet liegen; al vertoeft het, verbeid het; want het zal gewisselijk komen, het zal niet uitblijven. Zie, zijn ziel die opgeblazen is, is in hem niet oprecht; maar de rechtvaardige zal door zijn geloof leven. Habakuk 2:1–4.

Verse twenty-seven of Daniel eleven also identifies the “appointed time.”

Vers zevenentwintig van Daniël elf duidt eveneens de „bestemde tijd” aan.

> And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Daniel 11:27.

> En het hart van deze beide koningen zal zijn om kwaad te doen, en aan één tafel zullen zij leugen spreken; maar het zal niet gelukken, want het einde zal nog zijn op de vastgestelde tijd. Daniël 11:27.

The “vision” which is established by Rome is for “an appointed time” and the two kings whose heart is to do mischief and speak lies at one table identify a prophetic waymark which arrives before the vision “speaks.” Before the time appointed two kings speak “lies” and when the vision speaks at the time appointed, it does not lie. The time appointed is the Sunday law in the USA, and the meeting at the table marks the beginning of a prophetic period. The “vision” is fulfilled in history at the Sunday law, but it is established in advance of the Sunday law. This is evident for the faithful are told to wait for the vision, and they are told to publish the vision. They could not publish it in advance of the vision’s fulfillment if the vision was not yet established.

Het „gezicht” dat door Rome wordt vastgesteld, is voor „een vastgestelde tijd”, en de twee koningen wier hart erop gericht is kwaad te doen en leugens te spreken aan één tafel, duiden een profetisch merkteken aan dat aanbreekt voordat het gezicht „spreekt”. Vóór de vastgestelde tijd spreken twee koningen „leugens”, en wanneer het gezicht spreekt op de vastgestelde tijd, liegt het niet. De vastgestelde tijd is de zondagswet in de Verenigde Staten, en de ontmoeting aan de tafel markeert het begin van een profetische periode. Het „gezicht” wordt in de geschiedenis vervuld bij de zondagswet, maar het wordt vastgesteld vóór de zondagswet. Dit is duidelijk, want de getrouwen wordt gezegd op het gezicht te wachten, en hun wordt gezegd het gezicht bekend te maken. Zij zouden het niet vóór de vervulling van het gezicht bekend hebben kunnen maken, indien het gezicht nog niet was vastgesteld.

Jeremiah represents those who “wait” for the vision:

Jeremia vertegenwoordigt hen die op het visioen „wachten”:

> O Lord, thou knowest: remember me, and visit me, and revenge me of my persecutors; take me not away in thy longsuffering: know that for thy sake I have suffered rebuke. Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brasen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:15–21.

> O HEERE, Gij weet het; gedenk mij, en bezoek mij, en wreek mij op mijn vervolgers; neem mij niet weg in Uw lankmoedigheid; weet dat ik om Uwentwil smaadheid heb geleden. Uw woorden werden gevonden, en ik at ze op; en Uw woord was mij tot vreugde en blijdschap mijns harten, want ik ben naar Uw Naam genoemd, o HEERE, God der heirscharen. Ik zat niet in de vergadering der spotters, noch verheugde ik mij; ik zat eenzaam vanwege Uw hand, want Gij hebt mij met gramschap vervuld. Waarom is mijn pijn bestendig, en mijn wond ongeneeslijk, die weigert genezen te worden? Zult Gij mij dan geheel en al zijn als een leugenachtige beek, als wateren die falen? Daarom, zo zegt de HEERE: Indien gij wederkeert, dan zal Ik u wederbrengen, en gij zult voor Mijn aangezicht staan; en indien gij het kostelijke van het snode afscheidt, zult gij als Mijn mond zijn; laten zíj tot u wederkeren, maar keer gij niet tot hen weder. En Ik zal u voor dit volk maken tot een versterkte koperen muur; en zij zullen tegen u strijden, maar u niet overmogen; want Ik ben met u om u te verlossen en om u te bevrijden, spreekt de HEERE. Ja, Ik zal u verlossen uit de hand der bozen, en Ik zal u vrijkopen uit de hand der geweldenaars. Jeremia 15:15–21.

The Sunday law in the USA is where the symbol of “remembering” is marked. It is there that the Sabbath that is always to be remembered becomes the final testing issue. It is there that the whore of Tyre, who has been forgotten is remembered. It is there that God remembers the sins of Babylon and gives her double judgment.

De zondagswet in de VS is de plaats waar het symbool van „gedenken” wordt gemarkeerd. Daar wordt de sabbat, die altijd in gedachtenis gehouden moet worden, het laatste toetsingspunt. Daar wordt de hoer van Tyrus, die vergeten is, in herinnering gebracht. Daar gedenkt God de zonden van Babylon en geeft haar een dubbel oordeel.

The waymark where speaking is located is the Sunday law in the USA, for there the earth beast “speaks” as a dragon. At the same waymark the ass in Balaam’s line of prophecy “speaks.” When John the Baptist is born his father, Zacharias who has been divinely restricted from speaking, “speaks.”

De wegmarkering waar het spreken zich bevindt, is de zondagswet in de Verenigde Staten, want daar “spreekt” het beest uit de aarde als een draak. Op dezelfde wegmarkering “spreekt” ook de ezelin in Bileams profetische lijn. Wanneer Johannes de Doper geboren wordt, “spreekt” zijn vader, Zacharias, die door goddelijke beschikking beperkt was geweest in het spreken.

> And it came to pass, that on the eighth day they came to circumcise the child; and they called him Zacharias, after the name of his father. And his mother answered and said, Not so; but he shall be called John. And they said unto her, There is none of thy kindred that is called by this name. And they made signs to his father, how he would have him called. And he asked for a writing table, and wrote, saying, His name is John. And they marvelled all. And his mouth was opened immediately, and his tongue loosed, and he spake, and praised God. Luke 1:59–64.

> En het geschiedde, dat zij op de achtste dag kwamen om het kind te besnijden; en zij noemden hem Zacharias, naar de naam van zijn vader. En zijn moeder antwoordde en zeide: Neen, maar hij zal Johannes heten. En zij zeiden tot haar: Er is niemand in uw verwantschap die met die naam genoemd wordt. En zij wenkten zijn vader, hoe hij wilde dat hij genoemd zou worden. En hij vroeg om een schrijftafeltje en schreef aldus: Johannes is zijn naam. En zij verwonderden zich allen. En terstond werd zijn mond geopend en zijn tong losgemaakt, en hij sprak en loofde God. Lukas 1:59–64.

At the Sunday law in the USA the deadly wound of the papacy is healed, and she becomes the eighth kingdom that is of the seven, when the USA, whose president Donald Trump is the eighth president that is of the seven. At the same point in time the one hundred and forty-four thousand are lifted up as an ensign. The one hundred and forty-four thousand are the eighth church that is of the seven. At the Sunday law the number eight is marked, and it was on the eighth day that John was circumcised and Zacharias spoke. Zacharias means God has “remembered.” The Sunday law is the counterfeit of the true Sabbath that was to be “remembered.” At the Sunday law the whore of Tyre is “remembered.” It is at the Sunday law that God “remembers” the sins of Babylon and doubles her judgment.

Bij de zondagswet in de VS wordt de dodelijke wond van het pausdom genezen, en zij wordt het achtste koninkrijk dat uit de zeven is, wanneer de VS, waarvan president Donald Trump de achtste president is die uit de zeven is. Op hetzelfde tijdstip worden de honderd vierenveertigduizend opgericht als een banier. De honderd vierenveertigduizend zijn de achtste gemeente die uit de zeven is. Bij de zondagswet wordt het getal acht gemarkeerd, en het was op de achtste dag dat Johannes werd besneden en Zacharias sprak. Zacharias betekent dat God heeft „gedacht aan”. De zondagswet is de vervalsing van de ware sabbat die „gedacht” moest worden. Bij de zondagswet wordt de hoer van Tyrus „gedacht”. Het is bij de zondagswet dat God de zonden van Babylon „gedenkt” en haar oordeel verdubbelt.

Jeremiah represents those who suffered the first disappointment and who wait for the vision which tarries. He represents the faithful who become God’s mouth at the appointed time when the vision speaks and does not lie. The vision which speaks at the time appointed is preceded by two kings telling lies to each other at one table. That event precedes the Sunday law and therefore occurs in the history of Panium as set forth in verses thirteen to fifteen, which is the same period when the “robbers of the people” establish the “vision.”

Jeremia vertegenwoordigt hen die de eerste teleurstelling hebben ondergaan en die wachten op het visioen dat vertoeft. Hij vertegenwoordigt de getrouwen die Gods mond worden op de bestemde tijd, wanneer het visioen spreekt en niet liegt. Het visioen dat spreekt op de bestemde tijd, wordt voorafgegaan door twee koningen die elkaar leugens vertellen aan één tafel. Die gebeurtenis gaat aan de zondagswet vooraf en vindt daarom plaats in de geschiedenis van Panium, zoals uiteengezet in verzen dertien tot en met vijftien, wat dezelfde periode is waarin de „rovers van het volk” het „visioen” oprichten.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> En in die tijden zullen velen opstaan tegen de koning van het zuiden; ook de geweldenaars van uw volk zullen zich verheffen om het gezicht te bevestigen; maar zij zullen vallen. Daniël 11:14.

The “robbers” are Rome, and Rome in the last days is Catholicism. The pope establishes the vision, and he does so in the period just before the Sunday law. He does so by interceding in the battle of Panium where Trump prevails over Putin. The battle took place in 200 BC, the same year pagan Rome entered prophetic history. Pompey the Great conquered Jerusalem in 63 BC. This event occurred during his campaign in the East, when he intervened in a civil war between the Hasmonean brothers Hyrcanus II and Aristobulus II. Pompey sided with Hyrcanus II, besieged Jerusalem, and eventually took the city after a three-month siege. This marked the end of Judean independence and the beginning of Roman control over the region, which would later become a province under Roman rule.

De „rovers” zijn Rome, en Rome in de laatste dagen is het katholicisme. De paus bevestigt het gezicht, en hij doet dit in de periode vlak vóór de zondagswet. Hij doet dit door tussenbeide te komen in de slag bij Panium, waar Trump de overhand krijgt over Poetin. De slag vond plaats in 200 v.Chr., hetzelfde jaar waarin het heidense Rome de profetische geschiedenis binnentrad. Pompeius de Grote veroverde Jeruzalem in 63 v.Chr. Deze gebeurtenis vond plaats tijdens zijn veldtocht in het Oosten, toen hij tussenbeide kwam in een burgeroorlog tussen de Hasmonese broers Hyrcanus II en Aristobulus II. Pompeius koos de zijde van Hyrcanus II, belegerde Jeruzalem en nam de stad uiteindelijk in na een belegering van drie maanden. Dit markeerde het einde van de Judese onafhankelijkheid en het begin van de Romeinse heerschappij over de regio, die later een provincie onder Romeins bestuur zou worden.

Before the Sunday law the pope intercedes into the history associated with the battle of Panium. When he enters prophetic history, his appearance establishes the vision; the vision that will yet “speak” at the “appointed time” of the Sunday law in the USA. The “vision” that tarried is the failed prediction which marked the beginning of the tarrying time in the parable of the ten virgins. It also marked the arrival of the second angel of the three angels of Revelation fourteen. A failed prediction that ushered in a period of waiting, and an encouragement to “wait” for its fulfillment, even though it tarried.

Vóór de zondagwet treedt de paus tussenbeide in de geschiedenis die verbonden is met de slag bij Panium. Wanneer hij de profetische geschiedenis binnentreedt, bevestigt zijn verschijning het gezicht; het gezicht dat nog zal „spreken” op de „bestemde tijd” van de zondagwet in de Verenigde Staten. Het „gezicht” dat vertoefde, is de mislukte voorspelling die het begin markeerde van de vertoeftijd in de gelijkenis van de tien maagden. Het markeerde ook de komst van de tweede engel van de drie engelen van Openbaring veertien. Een mislukte voorspelling die een periode van wachten inluidde, en een aansporing om op de vervulling ervan te „wachten”, hoewel zij vertoefde.

In Millerite history the tarrying time ended at the Exeter camp meeting from August 12th unto the 17th, 1844. A disappointment brought about by a failed prediction, ushering in a period of waiting designed to finalize character in two classes of virgins, followed by the explanation of the previously failed prediction. The explanation at Exeter identifies the details associated with the vision when it is fulfilled. The same characteristics can be noted in Matthew chapter sixteen, when Christ took His disciples to Caesarea Philippi. From that point onward Christ directly taught the disciples what was going to happen at the cross.

In de Milleritische geschiedenis eindigde de vertoeftijd tijdens de kampbijeenkomst te Exeter van 12 tot en met 17 augustus 1844. Een teleurstelling, veroorzaakt door een mislukte voorspelling, luidde een periode van wachten in die bedoeld was om het karakter in twee klassen van maagden te voltooien, gevolgd door de verklaring van de eerder mislukte voorspelling. De verklaring te Exeter duidt de bijzonderheden aan die met het visioen verbonden zijn wanneer het wordt vervuld. Dezelfde kenmerken kunnen worden opgemerkt in Mattheüs hoofdstuk zestien, toen Christus Zijn discipelen naar Caesarea Filippi meenam. Vanaf dat punt onderwees Christus de discipelen rechtstreeks over wat er bij het kruis zou gebeuren.

> From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Matthew 16:21.

> Van toen aan begon Jezus zijn discipelen te tonen dat Hij naar Jeruzalem moest gaan en veel moest lijden van de oudsten en overpriesters en schriftgeleerden, en gedood worden, en op de derde dag opgewekt worden. Mattheüs 16:21.

It should be noted that the verse just cited comes between Jesus identifying that Peter had been directed by the Holy Spirit in his identification of Jesus as the Christ, the son of the living God. Then when Christ began to teach them of the coming cross Peter opposed the message and Christ called Peter Satan. The message that is unsealed when the vision is established produces two classes of worshippers, both represented by Peter.

Opgemerkt dient te worden dat het zojuist aangehaalde vers staat tussen het moment waarop Jezus vaststelde dat Petrus door de Heilige Geest was geleid in zijn belijdenis van Jezus als de Christus, de Zoon van de levende God, en het moment waarop Petrus, toen Christus hun begon te onderwijzen over het komende kruis, zich tegen die boodschap verzette, waarna Christus Petrus Satan noemde. De boodschap die wordt ontzegeld wanneer het visioen wordt bevestigd, brengt twee klassen van aanbidders voort, beide vertegenwoordigd door Petrus.

Caesarea Philippi is Panium, and they both lead to the appointed time of the cross in the line of Christ, October 22, 1844 in the Millerite history and the Sunday law today. Panium, Caesarea Philippi and Exeter camp meeting are the same prophetic waymark. It is at this waymark that the vision is established with the introduction of the pope into the narrative. The establishment of the vision precedes the appointed time, for Caesarea Philippi preceded the cross, Exeter camp meeting preceded October 22, 1844, and Panium in 200 BC preceded Pompey conquering Jerusalem in 63 BC. Sometime before the Sunday law in the USA the pope, who is the whore of Tyre will enter openly into prophetic history. When he does the vision is established.

Caesarea Filippi is Panium, en zij leiden beide tot de bestemde tijd van het kruis in de lijn van Christus, 22 oktober 1844 in de Milleritische geschiedenis en de zondagswet heden. Panium, Caesarea Filippi en de kampbijeenkomst te Exeter zijn dezelfde profetische wegmarkering. Het is bij deze wegmarkering dat het visioen wordt bevestigd met de introductie van de paus in het verhaal. De bevestiging van het visioen gaat aan de bestemde tijd vooraf, want Caesarea Filippi ging aan het kruis vooraf, de kampbijeenkomst te Exeter ging aan 22 oktober 1844 vooraf, en Panium in 200 v.Chr. ging vooraf aan Pompejus’ verovering van Jeruzalem in 63 v.Chr. Enige tijd vóór de zondagswet in de VS zal de paus, die de hoer van Tyrus is, openlijk de profetische geschiedenis binnentreden. Wanneer hij dat doet, wordt het visioen bevestigd.

The vision is established in the third proxy war of chapter eleven. The first proxy war illustrates the last proxy war, so the last proxy war will possess the same prophetic characteristics as the first. The king of the south, represented in the name Vladimir, meaning ruler of the community is swept away through an alliance between the pope and the president of the USA. The final pope will be the eighth that is of the seven in fulfillment of Revelation seventeen, and the last president will be the eighth that is of the seven, as will the ensign of the one hundred and forty-four thousand.

Het visioen is bevestigd in de derde proxyoorlog van hoofdstuk elf. De eerste proxyoorlog illustreert de laatste proxyoorlog, zodat de laatste proxyoorlog dezelfde profetische kenmerken zal bezitten als de eerste. De koning van het zuiden, voorgesteld in de naam Vladimir, met de betekenis heerser van de gemeenschap, wordt weggevaagd door een bondgenootschap tussen de paus en de president van de VS. De laatste paus zal de achtste zijn die uit de zeven is, ter vervulling van Openbaring zeventien, en de laatste president zal de achtste zijn die uit de zeven is, evenals de vaandeldrager van de honderd vierenveertigduizend.

The relationship between the pope and the president in the beginning was a “secret alliance,” and the alliance of the eighth and final president with the pope will also be “secret,” for in this period the whore of Tyre is prophetically “forgotten.” The alliance between Reagan and Pope John Paul II was secret, but at the same time the pope became the most recognizable face on earth. What is “forgotten” concerning the whore of Tyre who commits fornication with all the kings of the earth is a specific characteristic of the papacy, that incorporates all of her sins into one category of rebellion. That characteristic is the Catholic churches claim to “infallibility.” This fact is so important to see that I will now close this article with a chapter from Sister White. We will continue these lines in the next article, but as you read the following chapter from The Great Controversy, remember that almost every one of Trump’s cabinet members are Roman Catholic, with a mix of Pentecostalism and an ever-present influence from Franklin Graham who recently called for public prayers for the antichrist of Bible prophecy.

De verhouding tussen de paus en de president was in het begin een „geheim bondgenootschap”, en ook het bondgenootschap van de achtste en laatste president met de paus zal „geheim” zijn, want in deze periode wordt de hoer van Tyrus profetisch „vergeten”. Het bondgenootschap tussen Reagan en paus Johannes Paulus II was geheim, maar tegelijkertijd werd de paus het meest herkenbare gezicht op aarde. Wat er „vergeten” wordt met betrekking tot de hoer van Tyrus, die hoererij bedrijft met alle koningen der aarde, is een specifiek kenmerk van het pausdom, dat al haar zonden in één categorie van opstand samenbrengt. Dat kenmerk is de aanspraak van de Katholieke Kerk op „onfeilbaarheid”. Dit feit is zo belangrijk om te onderkennen dat ik dit artikel nu zal afsluiten met een hoofdstuk van Zuster White. In het volgende artikel zullen wij deze lijnen voortzetten, maar terwijl u het volgende hoofdstuk uit The Great Controversy leest, dient u te bedenken dat bijna alle kabinetsleden van Trump rooms-katholiek zijn, vermengd met pinksterbeweging en onder de voortdurende invloed van Franklin Graham, die onlangs heeft opgeroepen tot openbare gebeden voor de antichrist van de Bijbelse profetie.

## “Liberty of Conscience Threatened

“Gewetensvrijheid bedreigd”

> “Romanism is now regarded by Protestants with far greater favor than in former years. In those countries where Catholicism is not in the ascendancy, and the papists are taking a conciliatory course in order to gain influence, there is an increasing indifference concerning the doctrines that separate the reformed churches from the papal hierarchy; the opinion is gaining ground that, after all, we do not differ so widely upon vital points as has been supposed, and that a little concession on our part will bring us into a better understanding with Rome. The time was when Protestants placed a high value upon the liberty of conscience which had been so dearly purchased. They taught their children to abhor popery and held that to seek harmony with Rome would be disloyalty to God. But how widely different are the sentiments now expressed!

> “Het rooms-katholicisme wordt thans door protestanten met veel grotere welwillendheid beschouwd dan in vroegere jaren. In die landen waar het katholicisme niet de overhand heeft en de papisten een verzoenende koers varen om invloed te winnen, neemt de onverschilligheid toe ten aanzien van de leerstellingen die de hervormde kerken van de pauselijke hiërarchie scheiden; de opvatting wint veld dat wij uiteindelijk in wezenlijke punten niet zo ver uiteenlopen als men heeft verondersteld, en dat een geringe toegeving van onze kant ons tot een beter begrip met Rome zal brengen. Er was een tijd dat protestanten hoge waarde hechtten aan de vrijheid van geweten die zo duur was gekocht. Zij leerden hun kinderen het pausdom te verafschuwen en hielden staande dat het zoeken van harmonie met Rome ontrouw aan God zou zijn. Maar hoe geheel anders zijn de gevoelens die nu worden geuit!”

> “The defenders of the papacy declare that the church has been maligned, and the Protestant world are inclined to accept the statement. Many urge that it is unjust to judge the church of today by the abominations and absurdities that marked her reign during the centuries of ignorance and darkness. They excuse her horrible cruelty as the result of the barbarism of the times and plead that the influence of modern civilization has changed her sentiments.

> ‘De verdedigers van het pausdom verklaren dat de kerk is belasterd, en de protestantse wereld is geneigd die bewering te aanvaarden. Velen dringen erop aan dat het onrechtvaardig is de kerk van heden te beoordelen naar de gruwelen en dwaasheden die haar heerschappij kenmerkten gedurende de eeuwen van onwetendheid en duisternis. Zij verontschuldigen haar afschuwelijke wreedheid als het gevolg van de barbaarsheid van die tijden en voeren aan dat de invloed van de moderne beschaving haar gezindheid heeft veranderd.

> “Have these persons forgotten the claim of infallibility put forth for eight hundred years by this haughty power? So far from being relinquished, this claim was affirmed in the nineteenth century with greater positiveness than ever before. As Rome asserts that the ‘church never erred; nor will it, according to the Scriptures, ever err’ (John L. von Mosheim, Institutes of Ecclesiastical History, book 3, century II, part 2, chapter 2, section 9, note 17), how can she renounce the principles which governed her course in past ages?

> “Zijn deze personen de aanspraak op onfeilbaarheid vergeten die deze hoogmoedige macht gedurende achthonderd jaar heeft laten gelden? Verre van te zijn prijsgegeven, werd deze aanspraak in de negentiende eeuw met grotere stelligheid dan ooit tevoren bevestigd. Daar Rome beweert dat de ‘kerk nooit heeft gedwaald; noch zal zij, volgens de Schriften, ooit dwalen’ (John L. von Mosheim, Institutes of Ecclesiastical History, book 3, century II, part 2, chapter 2, section 9, note 17), hoe kan zij dan afstand doen van de beginselen die haar handelwijze in vroegere eeuwen hebben beheerst?”

> “The papal church will never relinquish her claim to infallibility. All that she has done in her persecution of those who reject her dogmas she holds to be right; and would she not repeat the same acts, should the opportunity be presented? Let the restraints now imposed by secular governments be removed and Rome be reinstated in her former power, and there would speedily be a revival of her tyranny and persecution.

> „De pauselijke kerk zal haar aanspraak op onfeilbaarheid nooit prijsgeven. Alles wat zij heeft gedaan in haar vervolging van hen die haar dogma’s verwerpen, acht zij rechtmatig; en zou zij niet dezelfde daden herhalen, indien de gelegenheid zich voordeed? Laat de beperkingen die thans door wereldlijke regeringen worden opgelegd, worden weggenomen en Rome in haar vroegere macht worden hersteld, en er zou spoedig een herleving zijn van haar tirannie en vervolging.

> “A well-known writer speaks thus of the attitude of the papal hierarchy as regards freedom of conscience, and of the perils which especially threaten the United States from the success of her policy: ‘There are many who are disposed to attribute any fear of Roman Catholicism in the United States to bigotry or childishness. Such see nothing in the character and attitude of Romanism that is hostile to our free institutions, or find nothing portentous in its growth. Let us, then, first compare some of the fundamental principles of our government with those of the Catholic Church.’

> ‘Een bekende schrijver spreekt aldus over de houding van de pauselijke hiërarchie ten aanzien van de gewetensvrijheid, en over de gevaren die vooral de Verenigde Staten bedreigen als gevolg van het welslagen van haar beleid: “Velen zijn geneigd iedere vrees voor het rooms-katholicisme in de Verenigde Staten toe te schrijven aan bekrompenheid of kinderachtigheid. Zulken zien niets in het karakter en de houding van het rooms-katholicisme dat vijandig is aan onze vrije instellingen, en vinden evenmin iets onheilspellends in zijn groei. Laten wij dan eerst enkele van de fundamentele beginselen van onze regering vergelijken met die van de Katholieke Kerk.”’

> “The Constitution of the United States guarantees liberty of conscience. Nothing is dearer or more fundamental. Pope Pius IX, in his Encyclical Letter of August 15, 1854, said: ‘The absurd and erroneous doctrines or ravings in defense of liberty of conscience are a most pestilential error—a pest, of all others, most to be dreaded in a state.’ The same pope, in his Encyclical Letter of December 8, 1864, anathematized ‘those who assert the liberty of conscience and of religious worship,’ also ‘all such as maintain that the church may not employ force.’

> „De Grondwet van de Verenigde Staten waarborgt de gewetensvrijheid. Niets is dierbaarder of fundamenteler. Paus Pius IX zei in zijn Encyclische Brief van 15 augustus 1854: ‘De absurde en dwalende leerstellingen, of razernijen, ter verdediging van de gewetensvrijheid zijn een hoogst verderfelijke dwaling—een pest die, meer dan welke andere ook, in een staat het meest te vrezen is.’ Dezelfde paus sprak in zijn Encyclische Brief van 8 december 1864 het anathema uit over ‘hen die de vrijheid van geweten en van godsdienstige eredienst verkondigen’, alsook over ‘allen die volhouden dat de kerk geen geweld mag aanwenden.’”

> “‘The specific tone of Rome in the United States does not imply a change of heart. She is tolerant where she is helpless. Says Bishop O’Connor: ‘Religious liberty is merely endured until the opposite can be carried into effect without peril to the Catholic world.’… The archbishop of St. Louis once said: ‘Heresy and unbelief are crimes; and in Christian countries, as in Italy and Spain, for instance, where all the people are Catholics, and where the Catholic religion is an essential part of the law of the land, they are punished as other crimes.’…

> “‘De bijzondere houding van Rome in de Verenigde Staten duidt niet op een verandering van hart. Zij is verdraagzaam waar zij machteloos is. Bisschop O’Connor zegt: ‘Godsdienstvrijheid wordt slechts geduld totdat het tegendeel zonder gevaar voor de katholieke wereld ten uitvoer kan worden gebracht.’… De aartsbisschop van St. Louis zei eens: ‘Ketterij en ongeloof zijn misdrijven; en in christelijke landen, zoals bijvoorbeeld in Italië en Spanje, waar alle mensen katholieken zijn, en waar de katholieke godsdienst een wezenlijk deel van de landswet uitmaakt, worden zij gestraft zoals andere misdrijven.’…”

> “‘Every cardinal, archbishop, and bishop in the Catholic Church takes an oath of allegiance to the pope, in which occur the following words: ‘Heretics, schismatics, and rebels to our said lord (the pope), or his aforesaid successors, I will to my utmost persecute and oppose.’—Josiah Strong, Our Country, ch. 5, pars. 2–4.

> „Elke kardinaal, aartsbisschop en bisschop in de Katholieke Kerk legt een eed van trouw af aan de paus, waarin de volgende woorden voorkomen: ‘Ketteren, schismatieken en opstandelingen tegen onze genoemde heer (de paus), of zijn voornoemde opvolgers, zal ik naar mijn uiterste vermogen vervolgen en bestrijden.’ —Josiah Strong, Our Country, hfdst. 5, al. 2–4.

> “It is true that there are real Christians in the Roman Catholic communion. Thousands in that church are serving God according to the best light they have. They are not allowed access to His word, and therefore they do not discern the truth. They have never seen the contrast between a living heart service and a round of mere forms and ceremonies. God looks with pitying tenderness upon these souls, educated as they are in a faith that is delusive and unsatisfying. He will cause rays of light to penetrate the dense darkness that surrounds them. He will reveal to them the truth as it is in Jesus, and many will yet take their position with His people.

> “Het is waar dat er ware christenen zijn in de rooms-katholieke gemeenschap. Duizenden in die kerk dienen God naar het beste licht dat zij hebben. Hun wordt de toegang tot Zijn woord niet toegestaan, en daarom onderscheiden zij de waarheid niet. Zij hebben nooit het contrast gezien tussen een levende dienst des harten en een kringloop van louter vormen en ceremoniën. God ziet met medelijdende tederheid neer op deze zielen, zoals zij onderwezen zijn in een geloof dat misleidend en onbevredigend is. Hij zal lichtstralen doen doordringen in de dichte duisternis die hen omringt. Hij zal hun de waarheid openbaren zoals die in Jezus is, en velen zullen zich alsnog scharen aan de zijde van Zijn volk.”

> “But Romanism as a system is no more in harmony with the gospel of Christ now than at any former period in her history. The Protestant churches are in great darkness, or they would discern the signs of the times. The Roman Church is far-reaching in her plans and modes of operation. She is employing every device to extend her influence and increase her power in preparation for a fierce and determined conflict to regain control of the world, to re-establish persecution, and to undo all that Protestantism has done. Catholicism is gaining ground upon every side. See the increasing number of her churches and chapels in Protestant countries. Look at the popularity of her colleges and seminaries in America, so widely patronized by Protestants. Look at the growth of ritualism in England and the frequent defections to the ranks of the Catholics. These things should awaken the anxiety of all who prize the pure principles of the gospel.

> “Maar het rooms-katholicisme als stelsel is thans niet meer in overeenstemming met het evangelie van Christus dan in enig vroeger tijdperk van zijn geschiedenis. De protestantse kerken verkeren in grote duisternis, anders zouden zij de tekenen der tijden onderscheiden. De Roomse Kerk is ver reikend in haar plannen en werkwijzen. Zij wendt ieder middel aan om haar invloed uit te breiden en haar macht te vergroten ter voorbereiding op een hevig en vastberaden conflict om opnieuw de heerschappij over de wereld te verkrijgen, de vervolging te herstellen en alles ongedaan te maken wat het protestantisme heeft tot stand gebracht. Het katholicisme wint aan alle zijden terrein. Zie het toenemende aantal van haar kerken en kapellen in protestantse landen. Let op de populariteit van haar colleges en seminaries in Amerika, die door protestanten op zo ruime schaal worden bezocht. Let op de groei van het ritualisme in Engeland en de veelvuldige overgangen naar de gelederen der katholieken. Deze dingen zouden de bezorgdheid moeten wekken van allen die de zuivere beginselen van het evangelie op prijs stellen.”

> “Protestants have tampered with and patronized popery; they have made compromises and concessions which papists themselves are surprised to see and fail to understand. Men are closing their eyes to the real character of Romanism and the dangers to be apprehended from her supremacy. The people need to be aroused to resist the advances of this most dangerous foe to civil and religious liberty.

> ‘Protestanten hebben met het pausdom geknoeid en het begunstigd; zij hebben compromissen gesloten en concessies gedaan, waarvan de papisten zelf verbaasd zijn ze te zien en die zij niet weten te begrijpen. Mensen sluiten hun ogen voor het werkelijke karakter van het rooms-katholicisme en voor de gevaren die van zijn opperheerschappij te vrezen zijn. Het volk moet worden gewekt om weerstand te bieden aan de opmars van deze allergevaarlijkste vijand van de burgerlijke en godsdienstige vrijheid.

> “Many Protestants suppose that the Catholic religion is unattractive and that its worship is a dull, meaningless round of ceremony. Here they mistake. While Romanism is based upon deception, it is not a coarse and clumsy imposture. The religious service of the Roman Church is a most impressive ceremonial. Its gorgeous display and solemn rites fascinate the senses of the people and silence the voice of reason and of conscience. The eye is charmed. Magnificent churches, imposing processions, golden altars, jeweled shrines, choice paintings, and exquisite sculpture appeal to the love of beauty. The ear also is captivated. The music is unsurpassed. The rich notes of the deep-toned organ, blending with the melody of many voices as it swells through the lofty domes and pillared aisles of her grand cathedrals, cannot fail to impress the mind with awe and reverence.

> “Velen onder de protestanten menen dat de katholieke godsdienst onaantrekkelijk is en dat haar eredienst een dorre, zinloze opeenvolging van ceremoniën vormt. Hierin vergissen zij zich. Hoewel het rooms-katholicisme op bedrog berust, is het geen grove en onhandige misleiding. De godsdienstoefening van de Roomse Kerk is een hoogst indrukwekkend ceremonieel. Haar luisterrijke vertoning en plechtige riten bekoren de zinnen van het volk en doen de stem van verstand en geweten zwijgen. Het oog wordt bekoord. Schitterende kerken, indrukwekkende processies, gouden altaren, met juwelen versierde heiligdommen, uitgelezen schilderijen en verfijnde beeldhouwkunst spreken het gevoel voor schoonheid aan. Ook het oor wordt geboeid. De muziek is onovertroffen. De volle klanken van het diepgestemde orgel, vermengd met de melodie van vele stemmen wanneer die opklinken onder de hoge koepels en zuilengangen van haar grootse kathedralen, kunnen niet nalaten de geest met ontzag en eerbied te vervullen.”

> “This outward splendor, pomp, and ceremony, that only mocks the longings of the sin-sick soul, is an evidence of inward corruption. The religion of Christ needs not such attractions to recommend it. In the light shining from the cross, true Christianity appears so pure and lovely that no external decorations can enhance its true worth. It is the beauty of holiness, a meek and quiet spirit, which is of value with God.

> “Deze uiterlijke pracht, praal en ceremonie, die slechts de verlangens van de door zonde verziekte ziel bespotten, zijn een bewijs van innerlijk verderf. De godsdienst van Christus heeft dergelijke aantrekkingsmiddelen niet nodig om haar aan te bevelen. In het licht dat van het kruis uitstraalt, verschijnt het ware christendom zo rein en lieflijk dat geen uiterlijke versierselen de werkelijke waarde ervan kunnen verhogen. Het is de schoonheid van heiligheid, een zachtmoedige en stille geest, die waarde heeft bij God.

> “Brilliancy of style is not necessarily an index of pure, elevated thought. High conceptions of art, delicate refinement of taste, often exist in minds that are earthly and sensual. They are often employed by Satan to lead men to forget the necessities of the soul, to lose sight of the future, immortal life, to turn away from their infinite Helper, and to live for this world alone.

> „Schittering van stijl is niet noodzakelijkerwijs een aanwijzing voor zuivere, verheven gedachten. Hoge opvattingen van kunst, verfijnde fijnheid van smaak, bestaan dikwijls in geesten die aards en zinnelijk zijn. Zij worden dikwijls door Satan aangewend om de mensen ertoe te brengen de noden van de ziel te vergeten, het toekomstige, onsterfelijke leven uit het oog te verliezen, zich af te keren van hun oneindige Helper, en uitsluitend voor deze wereld te leven.

> “A religion of externals is attractive to the unrenewed heart. The pomp and ceremony of the Catholic worship has a seductive, bewitching power, by which many are deceived; and they come to look upon the Roman Church as the very gate of heaven. None but those who have planted their feet firmly upon the foundation of truth, and whose hearts are renewed by the Spirit of God, are proof against her influence. Thousands who have not an experimental knowledge of Christ will be led to accept the forms of godliness without the power. Such a religion is just what the multitudes desire.

> „Een godsdienst van uiterlijke vormen is aantrekkelijk voor het onwedergeboren hart. De pracht en plechtigheid van de katholieke eredienst hebben een verleidelijk, betoverend vermogen, waardoor velen worden misleid; en zij gaan de Rooms-Katholieke Kerk beschouwen als de eigenlijke poort van de hemel. Alleen zij die hun voeten vast op het fundament van de waarheid hebben geplant, en wier harten door de Geest van God vernieuwd zijn, zijn bestand tegen haar invloed. Duizenden die geen bevindelijke kennis van Christus hebben, zullen ertoe worden gebracht de vormen van godzaligheid aan te nemen zonder de kracht ervan. Een zodanige godsdienst is juist wat de menigten verlangen.״

> “The church’s claim to the right to pardon leads the Romanist to feel at liberty to sin; and the ordinance of confession, without which her pardon is not granted, tends also to give license to evil. He who kneels before fallen man, and opens in confession the secret thoughts and imaginations of his heart, is debasing his manhood and degrading every noble instinct of his soul. In unfolding the sins of his life to a priest,—an erring, sinful mortal, and too often corrupted with wine and licentiousness,—his standard of character is lowered, and he is defiled in consequence. His thought of God is degraded to the likeness of fallen humanity, for the priest stands as a representative of God. This degrading confession of man to man is the secret spring from which has flowed much of the evil that is defiling the world and fitting it for the final destruction. Yet to him who loves self-indulgence, it is more pleasing to confess to a fellow mortal than to open the soul to God. It is more palatable to human nature to do penance than to renounce sin; it is easier to mortify the flesh by sackcloth and nettles and galling chains than to crucify fleshly lusts. Heavy is the yoke which the carnal heart is willing to bear rather than bow to the yoke of Christ.

> „De aanspraak van de kerk op het recht om vergiffenis te schenken, brengt de roomsgezinde ertoe zich vrij te voelen om te zondigen; en de instelling van de biecht, zonder welke haar vergeving niet wordt verleend, heeft eveneens de neiging ruimte te geven aan het kwaad. Wie neerknielt voor de gevallen mens en in de biecht de verborgen gedachten en verbeeldingen van zijn hart opent, verlaagt zijn menswaardigheid en onteert elke edele aandrift van zijn ziel. Wanneer hij de zonden van zijn leven ontvouwt aan een priester,—een dwalend, zondig sterveling, en maar al te vaak verdorven door wijn en losbandigheid,—wordt zijn maatstaf van karakter verlaagd, en wordt hij dientengevolge verontreinigd. Zijn voorstelling van God wordt verlaagd tot de gelijkenis van de gevallen mensheid, want de priester staat daar als vertegenwoordiger van God. Deze vernederende biecht van mens aan mens is de verborgen bron waaruit veel van het kwaad is voortgevloeid dat de wereld verontreinigt en haar rijp maakt voor de uiteindelijke vernietiging. Toch is het voor hem die eigen genot liefheeft aangenamer te belijden aan een medesterveling dan zijn ziel voor God te openen. Het is voor de menselijke natuur smakelijker boete te doen dan van de zonde afstand te doen; het is gemakkelijker het vlees te kastijden met een boetekleed, brandnetels en schurende ketenen dan vleselijke begeerten te kruisigen. Zwaar is het juk dat het vleselijke hart bereid is te dragen, liever dan zich te buigen onder het juk van Christus.

> “There is a striking similarity between the Church of Rome and the Jewish Church at the time of Christ’s first advent. While the Jews secretly trampled upon every principle of the law of God, they were outwardly rigorous in the observance of its precepts, loading it down with exactions and traditions that made obedience painful and burdensome. As the Jews professed to revere the law, so do Romanists claim to reverence the cross. They exalt the symbol of Christ’s sufferings, while in their lives they deny Him whom it represents.

> „Er bestaat een treffende overeenkomst tussen de Kerk van Rome en de Joodse Kerk ten tijde van Christus’ eerste komst. Terwijl de Joden in het verborgene elk beginsel van de wet van God met voeten traden, waren zij uiterlijk streng in de naleving van haar voorschriften en laadden zij haar op met eisen en overleveringen die de gehoorzaamheid pijnlijk en bezwaarlijk maakten. Zoals de Joden beleden de wet te vereren, zo beweren de rooms-katholieken eerbied te hebben voor het kruis. Zij verheffen het symbool van Christus’ lijden, terwijl zij Hem die het vertegenwoordigt in hun leven verloochenen.״

> “Papists place crosses upon their churches, upon their altars, and upon their garments. Everywhere is seen the insignia of the cross. Everywhere it is outwardly honored and exalted. But the teachings of Christ are buried beneath a mass of senseless traditions, false interpretations, and rigorous exactions. The Saviour’s words concerning the bigoted Jews, apply with still greater force to the leaders of the Roman Catholic Church: ‘They bind heavy burdens and grievous to be borne, and lay them on men’s shoulders; but they themselves will not move them with one of their fingers.’ Matthew 23:4. Conscientious souls are kept in constant terror fearing the wrath of an offended God, while many of the dignitaries of the church are living in luxury and sensual pleasure.

> „Papisten plaatsen kruisen op hun kerken, op hun altaren en op hun gewaden. Overal ziet men de tekenen van het kruis. Overal wordt het uiterlijk geëerd en verheven. Maar de leringen van Christus zijn begraven onder een massa zinloze overleveringen, valse uitleggingen en strenge eisen. De woorden van de Heiland met betrekking tot de bekrompen Joden, zijn met nog grotere kracht van toepassing op de leiders van de Rooms-Katholieke Kerk: ‘Zij binden zware en moeilijk te dragen lasten bijeen en leggen die op de schouders van de mensen; maar zijzelf willen die met geen van hun vingers verroeren.’ Mattheüs 23:4. Gewetensvolle zielen worden in voortdurende angst gehouden uit vrees voor de toorn van een vertoornd God, terwijl velen van de hoogwaardigheidsbekleders van de kerk leven in weelde en zinnelijk genot.

> “The worship of images and relics, the invocation of saints, and the exaltation of the pope are devices of Satan to attract the minds of the people from God and from His Son. To accomplish their ruin, he endeavors to turn their attention from Him through whom alone they can find salvation. He will direct them to any object that can be substituted for the One who has said: ‘Come unto Me, all ye that labor and are heavy-laden, and I will give you rest.’ Matthew 11:28.

> „De verering van beelden en relikwieën, de aanroeping van heiligen en de verheffing van de paus zijn werktuigen van Satan om de gedachten van het volk af te trekken van God en van Zijn Zoon. Om hun ondergang te bewerken, tracht hij hun aandacht af te wenden van Hem door Wie alleen zij het heil kunnen vinden. Hij zal hen richten op ieder voorwerp dat in de plaats kan worden gesteld van Hem Die heeft gezegd: ‘Komt tot Mij, allen die vermoeid en belast zijt, en Ik zal u rust geven.’ Mattheüs 11:28.

> “It is Satan’s constant effort to misrepresent the character of God, the nature of sin, and the real issues at stake in the great controversy. His sophistry lessens the obligation of the divine law and gives men license to sin. At the same time he causes them to cherish false conceptions of God so that they regard Him with fear and hate rather than with love. The cruelty inherent in his own character is attributed to the Creator; it is embodied in systems of religion and expressed in modes of worship. Thus the minds of men are blinded, and Satan secures them as his agents to war against God. By perverted conceptions of the divine attributes, heathen nations were led to believe human sacrifices necessary to secure the favor of Deity; and horrible cruelties have been perpetrated under the various forms of idolatry.

> “Het is Satans voortdurende streven het karakter van God, de aard van de zonde en de werkelijke inzet van de grote strijd verkeerd voor te stellen. Zijn drogredenen verminderen de verplichting van de goddelijke wet en geven de mensen vrijheid om te zondigen. Tegelijk brengt hij hen ertoe valse voorstellingen van God te koesteren, zodat zij Hem met vrees en haat beschouwen in plaats van met liefde. De wreedheid die zijn eigen karakter eigen is, wordt aan de Schepper toegeschreven; zij krijgt gestalte in godsdienstige stelsels en komt tot uitdrukking in vormen van aanbidding. Zo worden de geesten van de mensen verblind, en Satan maakt hen tot zijn werktuigen om oorlog te voeren tegen God. Door verdorven opvattingen van de goddelijke eigenschappen werden heidense volken ertoe gebracht te geloven dat mensenoffers noodzakelijk waren om de gunst van de Godheid te verkrijgen; en onder de verschillende vormen van afgoderij zijn afschuwelijke wreedheden bedreven.”

> “The Roman Catholic Church, uniting the forms of paganism and Christianity, and, like paganism, misrepresenting the character of God, has resorted to practices no less cruel and revolting. In the days of Rome’s supremacy there were instruments of torture to compel assent to her doctrines. There was the stake for those who would not concede to her claims. There were massacres on a scale that will never be known until revealed in the judgment. Dignitaries of the church studied, under Satan their master, to invent means to cause the greatest possible torture and not end the life of the victim. In many cases the infernal process was repeated to the utmost limit of human endurance, until nature gave up the struggle, and the sufferer hailed death as a sweet release.

> “De Rooms-Katholieke Kerk, die de vormen van het heidendom en van het christendom verenigt en, evenals het heidendom, het karakter van God verkeerd voorstelt, heeft haar toevlucht genomen tot praktijken die niet minder wreed en afschuwwekkend zijn. In de dagen van Romes heerschappij waren er folterwerktuigen om instemming met haar leerstellingen af te dwingen. Er was de brandstapel voor hen die haar aanspraken niet wilden toegeven. Er waren slachtingen op een schaal die nooit bekend zal worden totdat zij in het oordeel wordt geopenbaard. Hoogwaardigheidsbekleders van de kerk bestudeerden, onder Satan, hun meester, middelen om een zo groot mogelijke foltering te veroorzaken zonder het leven van het slachtoffer te beëindigen. In vele gevallen werd het helse proces herhaald tot aan de uiterste grens van het menselijk uithoudingsvermogen, totdat de natuur de strijd opgaf en de lijdende de dood begroette als een zoete verlossing.

> “Such was the fate of Rome’s opponents. For her adherents she had the discipline of the scourge, of famishing hunger, of bodily austerities in every conceivable, heart-sickening form. To secure the favor of Heaven, penitents violated the laws of God by violating the laws of nature. They were taught to sunder the ties which He has formed to bless and gladden man’s earthly sojourn. The churchyard contains millions of victims who spent their lives in vain endeavors to subdue their natural affections, to repress, as offensive to God, every thought and feeling of sympathy with their fellow creatures.

> „Dit was het lot van de tegenstanders van Rome. Voor haar aanhangers had zij de tucht van de gesel, van knagende honger, van lichamelijke verstervingen in elke denkbare, hartverscheurende vorm. Om de gunst van de hemel te verkrijgen, overtraden boetelingen de wetten van God door de wetten van de natuur te overtreden. Hun werd geleerd de banden te verbreken die Hij heeft gevormd om de aardse levensreis van de mens te zegenen en te verheugen. Het kerkhof bevat miljoenen slachtoffers die hun leven hebben doorgebracht in vergeefse pogingen hun natuurlijke genegenheden te bedwingen, om, als aanstootgevend voor God, iedere gedachte en elk gevoel van medeleven met hun medeschepselen te onderdrukken.

> “If we desire to understand the determined cruelty of Satan, manifested for hundreds of years, not among those who never heard of God, but in the very heart and throughout the extent of Christendom, we have only to look at the history of Romanism. Through this mammoth system of deception the prince of evil achieves his purpose of bringing dishonor to God and wretchedness to man. And as we see how he succeeds in disguising himself and accomplishing his work through the leaders of the church, we may better understand why he has so great antipathy to the Bible. If that Book is read, the mercy and love of God will be revealed; it will be seen that He lays upon men none of these heavy burdens. All that He asks is a broken and contrite heart, a humble, obedient spirit.

> „Indien wij ernaar verlangen de welbewuste wreedheid van Satan te begrijpen, die zich gedurende honderden jaren heeft geopenbaard, niet onder hen die nooit van God hebben gehoord, maar in het hart zelf en over de gehele uitgestrektheid van de christenheid, dan behoeven wij slechts te zien op de geschiedenis van het romanisme. Door dit reusachtige stelsel van misleiding bereikt de vorst van het kwaad zijn doel: God oneer aandoen en de mens in ellende storten. En wanneer wij zien hoe hij erin slaagt zich te vermommen en zijn werk te volbrengen door middel van de leiders van de kerk, kunnen wij beter begrijpen waarom hij zulk een grote afkeer van de Bijbel heeft. Indien dat Boek wordt gelezen, zullen de barmhartigheid en de liefde van God worden geopenbaard; dan zal men zien dat Hij de mensen geen van deze zware lasten oplegt. Het enige wat Hij vraagt, is een gebroken en verslagen hart, een nederige, gehoorzame geest.״

> “Christ gives no example in His life for men and women to shut themselves in monasteries in order to become fitted for heaven. He has never taught that love and sympathy must be repressed. The Saviour’s heart overflowed with love. The nearer man approaches to moral perfection, the keener are his sensibilities, the more acute is his perception of sin, and the deeper his sympathy for the afflicted. The pope claims to be the vicar of Christ; but how does his character bear comparison with that of our Saviour? Was Christ ever known to consign men to the prison or the rack because they did not pay Him homage as the King of heaven? Was His voice heard condemning to death those who did not accept Him? When He was slighted by the people of a Samaritan village, the apostle John was filled with indignation, and inquired: ‘Lord, wilt Thou that we command fire to come down from heaven, and consume them, even as Elias did?’ Jesus looked with pity upon His disciple, and rebuked his harsh spirit, saying: ‘The Son of man is not come to destroy men’s lives, but to save them.’ Luke 9:54, 56. How different from the spirit manifested by Christ is that of His professed vicar.

> Christus geeft in Zijn leven geenszins een voorbeeld dat mannen en vrouwen zich in kloosters zouden moeten opsluiten om geschikt te worden voor de hemel. Hij heeft nooit geleerd dat liefde en medeleven onderdrukt moeten worden. Het hart van de Heiland vloeide over van liefde. Hoe dichter de mens de zedelijke volmaaktheid nadert, des te scherper zijn gevoeligheden, des te fijner zijn waarneming van de zonde, en des te dieper zijn medelijden met de lijdenden. De paus beweert de plaatsbekleder van Christus te zijn; maar hoe houdt zijn karakter stand in vergelijking met dat van onze Heiland? Is het ooit van Christus bekend geweest dat Hij mensen overleverde aan de gevangenis of de folterbank omdat zij Hem geen hulde brachten als de Koning des hemels? Is Zijn stem ooit gehoord terwijl Hij hen ter dood veroordeelde die Hem niet aannamen? Toen Hij door de inwoners van een Samaritaans dorp werd miskend, werd de apostel Johannes met verontwaardiging vervuld en vroeg: ‘Heere, wilt Gij dat wij bevelen dat vuur van de hemel neerdaalt en hen verteert, zoals Elia deed?’ Jezus zag Zijn discipel met medelijden aan en bestrafte zijn harde geest, zeggende: ‘Want de Zoon des mensen is niet gekomen om de zielen der mensen te verderven, maar om te behouden.’ Lukas 9:54, 56. Hoezeer verschilt de geest die door Christus geopenbaard werd van die van Zijn vermeende plaatsbekleder.

> “The Roman Church now presents a fair front to the world, covering with apologies her record of horrible cruelties. She has clothed herself in Christlike garments; but she is unchanged. Every principle of the papacy that existed in past ages exists today. The doctrines devised in the darkest ages are still held. Let none deceive themselves. The papacy that Protestants are now so ready to honor is the same that ruled the world in the days of the Reformation, when men of God stood up, at the peril of their lives, to expose her iniquity. She possesses the same pride and arrogant assumption that lorded it over kings and princes, and claimed the prerogatives of God. Her spirit is no less cruel and despotic now than when she crushed out human liberty and slew the saints of the Most High.

> „De Roomse Kerk vertoont zich thans aan de wereld met een schoon voorkomen en bedekt haar geschiedenis van afschuwelijke wreedheden met verontschuldigingen. Zij heeft zich bekleed met christusgelijke gewaden; maar zij is onveranderd. Elk beginsel van het pausdom dat in vroegere eeuwen bestond, bestaat ook heden. De leerstellingen die in de donkerste eeuwen zijn uitgedacht, worden nog steeds aangehangen. Laat niemand zichzelf misleiden. Het pausdom dat protestanten thans zo bereidwillig zijn te eren, is hetzelfde dat de wereld beheerste in de dagen van de Reformatie, toen mannen Gods opstonden, met gevaar voor hun leven, om haar ongerechtigheid aan het licht te brengen. Het bezit dezelfde hoogmoed en vermetele aanmatiging waarmee het over koningen en vorsten heerste en de voorrechten van God opeiste. Zijn geest is thans niet minder wreed en despotisch dan toen het de menselijke vrijheid onderdrukte en de heiligen van de Allerhoogste doodde.”

> “The papacy is just what prophecy declared that she would be, the apostasy of the latter times. 2 Thessalonians 2:3, 4. It is a part of her policy to assume the character which will best accomplish her purpose; but beneath the variable appearance of the chameleon she conceals the invariable venom of the serpent. ‘Faith ought not to be kept with heretics, nor persons suspected of heresy’ (Lenfant, volume 1, page 516), she declares. Shall this power, whose record for a thousand years is written in the blood of the saints, be now acknowledged as a part of the church of Christ?

> “Het pausdom is precies wat de profetie heeft verklaard dat het zou zijn, de afval van de laatste tijden. 2 Thessalonicenzen 2:3, 4. Het behoort tot haar beleid het karakter aan te nemen dat haar doel het best zal verwezenlijken; maar onder het wisselende voorkomen van de kameleon verbergt zij het onveranderlijke gif van de slang. ‘Trouw behoeft niet gehouden te worden jegens ketters, noch jegens personen die van ketterij verdacht worden’ (Lenfant, deel 1, blz. 516), verklaart zij. Zal deze macht, wier geschiedenis gedurende duizend jaren geschreven staat in het bloed van de heiligen, nu erkend worden als een deel van de kerk van Christus?”

> “It is not without reason that the claim has been put forth in Protestant countries that Catholicism differs less widely from Protestantism than in former times. There has been a change; but the change is not in the papacy. Catholicism indeed resembles much of the Protestantism that now exists, because Protestantism has so greatly degenerated since the days of the Reformers.

> „Niet zonder reden is in protestantse landen de bewering naar voren gebracht dat het katholicisme minder sterk van het protestantisme verschilt dan in vroegere tijden. Er heeft zich een verandering voorgedaan; maar de verandering is niet in het pausdom. Het katholicisme vertoont inderdaad veel overeenkomst met een groot deel van het protestantisme dat thans bestaat, omdat het protestantisme sinds de dagen van de Hervormers zozeer is ontaard.

> “As the Protestant churches have been seeking the favor of the world, false charity has blinded their eyes. They do not see but that it is right to believe good of all evil, and as the inevitable result they will finally believe evil of all good. Instead of standing in defense of the faith once delivered to the saints, they are now, as it were, apologizing to Rome for their uncharitable opinion of her, begging pardon for their bigotry.

> “Naarmate de protestantse kerken de gunst van de wereld hebben gezocht, heeft valse liefdadigheid hun ogen verblind. Zij zien niet in dat het juist zou zijn van al het kwaad het goede te geloven, en als onvermijdelijk gevolg zullen zij ten slotte van al het goede het kwade geloven. In plaats van pal te staan ter verdediging van het geloof dat eenmaal aan de heiligen is overgeleverd, zijn zij nu als het ware Rome verontschuldigingen aan het aanbieden voor hun onbarmhartige oordeel over haar, en smeken zij om vergiffenis voor hun bekrompenheid.

> “A large class, even of those who look upon Romanism with no favor, apprehend little danger from her power and influence. Many urge that the intellectual and moral darkness prevailing during the Middle Ages favored the spread of her dogmas, superstitions, and oppression, and that the greater intelligence of modern times, the general diffusion of knowledge, and the increasing liberality in matters of religion forbid a revival of intolerance and tyranny. The very thought that such a state of things will exist in this enlightened age is ridiculed. It is true that great light, intellectual, moral, and religious, is shining upon this generation. In the open pages of God’s Holy Word, light from heaven has been shed upon the world. But it should be remembered that the greater the light bestowed, the greater the darkness of those who pervert and reject it.

> “Een grote groep, zelfs onder hen die het rooms-katholicisme geenszins gunstig gezind zijn, beseft slechts weinig van het gevaar dat uitgaat van haar macht en invloed. Velen voeren aan dat de verstandelijke en zedelijke duisternis die gedurende de Middeleeuwen heerste, de verbreiding van haar dogma’s, bijgeloof en onderdrukking heeft bevorderd, en dat de grotere ontwikkeling van de moderne tijd, de algemene verbreiding van kennis en de toenemende verdraagzaamheid in godsdienstzaken een herleving van onverdraagzaamheid en tirannie uitsluiten. Reeds de gedachte dat een dergelijke toestand in deze verlichte eeuw zou bestaan, wordt bespot. Het is waar dat er groot licht, verstandelijk, zedelijk en godsdienstig, op dit geslacht schijnt. Op de open bladzijden van Gods heilig Woord is licht uit de hemel over de wereld uitgestraald. Maar men dient te bedenken dat, hoe groter het geschonken licht is, des te groter de duisternis is van hen die het verdraaien en verwerpen.

> “A prayerful study of the Bible would show Protestants the real character of the papacy and would cause them to abhor and to shun it; but many are so wise in their own conceit that they feel no need of humbly seeking God that they may be led into the truth. Although priding themselves on their enlightenment, they are ignorant both of the Scriptures and of the power of God. They must have some means of quieting their consciences, and they seek that which is least spiritual and humiliating. What they desire is a method of forgetting God which shall pass as a method of remembering Him. The papacy is well adapted to meet the wants of all these. It is prepared for two classes of mankind, embracing nearly the whole world—those who would be saved by their merits, and those who would be saved in their sins. Here is the secret of its power.

> „Een biddende studie van de Bijbel zou protestanten het ware karakter van het pausdom doen zien en hen ertoe brengen het te verafschuwen en te mijden; maar velen zijn zo wijs in eigen oog, dat zij geen behoefte voelen om God ootmoedig te zoeken, opdat zij in de waarheid geleid mogen worden. Hoewel zij zich beroemen op hun verlichting, zijn zij onkundig zowel van de Schriften als van de kracht Gods. Zij moeten over enig middel beschikken om hun geweten tot rust te brengen, en zij zoeken datgene wat het minst geestelijk en vernederend is. Wat zij verlangen, is een methode om God te vergeten die kan doorgaan voor een methode om Hem te gedenken. Het pausdom is bij uitstek geschikt om aan de behoeften van al dezen tegemoet te komen. Het is ingericht voor twee klassen van mensen, die bijna de gehele wereld omvatten—hen die door hun verdiensten behouden willen worden, en hen die in hun zonden behouden willen worden. Hierin ligt het geheim van zijn macht.

> “A day of great intellectual darkness has been shown to be favorable to the success of the papacy. It will yet be demonstrated that a day of great intellectual light is equally favorable for its success. In past ages, when men were without God’s word and without the knowledge of the truth, their eyes were blindfolded, and thousands were ensnared, not seeing the net spread for their feet. In this generation there are many whose eyes become dazzled by the glare of human speculations, ‘science falsely so called;’ they discern not the net, and walk into it as readily as if blindfolded. God designed that man’s intellectual powers should be held as a gift from his Maker and should be employed in the service of truth and righteousness; but when pride and ambition are cherished, and men exalt their own theories above the word of God, then intelligence can accomplish greater harm than ignorance. Thus the false science of the present day, which undermines faith in the Bible, will prove as successful in preparing the way for the acceptance of the papacy, with its pleasing forms, as did the withholding of knowledge in opening the way for its aggrandizement in the Dark Ages.

> „Er is aangetoond dat een tijd van grote verstandelijke duisternis bevorderlijk is voor het welslagen van het pausdom. Nog zal worden aangetoond dat een tijd van groot verstandelijk licht evenzeer bevorderlijk is voor zijn welslagen. In vroegere eeuwen, toen de mensen zonder Gods woord en zonder de kennis der waarheid waren, waren hun ogen geblinddoekt, en duizenden werden verstrikt, zonder het net te zien dat voor hun voeten was uitgespreid. In deze generatie zijn er velen wier ogen verblind worden door de schittering van menselijke bespiegelingen, ‘wetenschap ten onrechte alzo genoemd;’ zij onderscheiden het net niet en lopen erin even gemakkelijk als waren zij geblinddoekt. God heeft beschikt dat de verstandelijke vermogens van de mens als een gave van zijn Maker beschouwd zouden worden en in dienst van waarheid en gerechtigheid zouden worden aangewend; maar wanneer hoogmoed en eerzucht worden gekoesterd, en mensen hun eigen theorieën boven het woord van God verheffen, dan kan verstand grotere schade aanrichten dan onwetendheid. Zo zal de valse wetenschap van de huidige tijd, die het geloof in de Bijbel ondermijnt, even succesvol blijken in het bereiden van de weg voor de aanvaarding van het pausdom, met zijn bekoorlijke vormen, als het onthouden van kennis was in het banen van de weg voor zijn verheffing in de Donkere Middeleeuwen.”

> “In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World. And that which gives greater significance to this movement is the fact that the principal object contemplated is the enforcement of Sunday observance—a custom which originated with Rome, and which she claims as the sign of her authority. It is the spirit of the papacy—the spirit of conformity to worldly customs, the veneration for human traditions above the commandments of God—that is permeating the Protestant churches and leading them on to do the same work of Sunday exaltation which the papacy has done before them.

> „In de bewegingen die thans in de Verenigde Staten gaande zijn om voor de instellingen en gebruiken van de kerk de steun van de staat te verzekeren, treden de protestanten in de voetstappen van de papisten. Ja, meer nog, zij openen de deur voor het pausdom om in protestants Amerika de opperheerschappij te herwinnen die het in de Oude Wereld heeft verloren. En wat aan deze beweging des te grotere betekenis verleent, is het feit dat het voornaamste beoogde doel de afdwinging van de zondagsviering is—een gebruik dat bij Rome zijn oorsprong vond en dat het als het teken van zijn gezag opeist. Het is de geest van het pausdom—de geest van gelijkvormigheid aan wereldse gebruiken, de verering van menselijke overleveringen boven de geboden van God—die de protestantse kerken doordringt en hen ertoe leidt hetzelfde werk van verheffing van de zondag te doen dat het pausdom hun is voorgegaan.”

> “If the reader would understand the agencies to be employed in the soon-coming contest, he has but to trace the record of the means which Rome employed for the same object in ages past. If he would know how papists and Protestants united will deal with those who reject their dogmas, let him see the spirit which Rome manifested toward the Sabbath and its defenders.

> “Indien de lezer de machten wil begrijpen die in de spoedig komende strijd zullen worden aangewend, hoeft hij slechts het verslag na te gaan van de middelen die Rome in vroegere eeuwen voor hetzelfde doel heeft gebruikt. Indien hij wil weten hoe papisten en protestanten, verenigd, zullen handelen jegens hen die hun dogma’s verwerpen, laat hem dan letten op de geest die Rome heeft geopenbaard tegenover de sabbat en zijn verdedigers.

> “Royal edicts, general councils, and church ordinances sustained by secular power were the steps by which the pagan festival attained its position of honor in the Christian world. The first public measure enforcing Sunday observance was the law enacted by Constantine. (A.D. 321) This edict required townspeople to rest on “the venerable day of the sun,” but permitted countrymen to continue their agricultural pursuits. Though virtually a heathen statute, it was enforced by the emperor after his nominal acceptance of Christianity.

> „Koninklijke edicten, algemene concilies en kerkelijke verordeningen, gesteund door wereldlijke macht, waren de treden waardoor het heidense feest zijn ereplaats in de christelijke wereld verwierf. De eerste openbare maatregel ter handhaving van de zondagsviering was de wet die door Constantijn werd uitgevaardigd. (A.D. 321) Dit edict verplichtte de stedelingen te rusten op „de eerbiedwaardige dag van de zon”, maar stond de plattelandsbewoners toe hun landbouwarbeid voort te zetten. Hoewel het in wezen een heidense verordening was, werd zij door de keizer ten uitvoer gelegd nadat hij het christendom in naam had aangenomen.

> “The royal mandate not proving a sufficient substitute for divine authority, Eusebius, a bishop who sought the favor of princes, and who was the special friend and flatterer of Constantine, advanced the claim that Christ had transferred the Sabbath to Sunday. Not a single testimony of the Scriptures was produced in proof of the new doctrine. Eusebius himself unwittingly acknowledges its falsity and points to the real authors of the change. ‘All things,’ he says, ‘whatever that it was duty to do on the Sabbath, these we have transferred to the Lord’s Day.’—Robert Cox, Sabbath Laws and Sabbath Duties, page 538. But the Sunday argument, groundless as it was, served to embolden men in trampling upon the Sabbath of the Lord. All who desired to be honored by the world accepted the popular festival.

> „Aangezien het koninklijk bevel geen toereikende vervanging bleek te zijn voor goddelijk gezag, stelde Eusebius, een bisschop die de gunst van vorsten zocht en die de bijzondere vriend en vleier van Constantijn was, de bewering voorop dat Christus de sabbat op de zondag had overgedragen. Er werd geen enkel getuigenis uit de Schriften aangevoerd ter staving van de nieuwe leer. Eusebius zelf erkent onbedoeld de onwaarheid ervan en wijst op de werkelijke auteurs van de verandering. ‘Alle dingen,’ zegt hij, ‘wat het een plicht was op de sabbat te doen, deze hebben wij overgebracht op de Dag des Heren.’—Robert Cox, Sabbath Laws and Sabbath Duties, page 538. Maar het zondag-argument, ongegrond als het was, diende ertoe de mensen vrijmoediger te maken bij het vertrappen van de sabbat des Heren. Allen die door de wereld geëerd wensten te worden, aanvaardden het populaire feest.”

> “As the papacy became firmly established, the work of Sunday exaltation was continued. For a time the people engaged in agricultural labor when not attending church, and the seventh day was still regarded as the Sabbath. But steadily a change was effected. Those in holy office were forbidden to pass judgment in any civil controversy on the Sunday. Soon after, all persons, of whatever rank, were commanded to refrain from common labor on pain of a fine for freemen and stripes in the case of servants. Later it was decreed that rich men should be punished with the loss of half of their estates; and finally, that if still obstinate they should be made slaves. The lower classes were to suffer perpetual banishment.

> „Naarmate het pausdom zich stevig vestigde, werd het werk van de verheffing van de zondag voortgezet. Een tijdlang verrichtte het volk landarbeid wanneer het niet de kerk bezocht, en de zevende dag werd nog steeds als de sabbat beschouwd. Maar geleidelijk werd er een verandering teweeggebracht. Hun die een heilig ambt bekleedden, werd verboden op zondag uitspraak te doen in enig burgerlijk geschil. Kort daarna werd allen, van welke rang ook, bevolen zich te onthouden van gewone arbeid, op straffe van een geldboete voor vrijen en geseling in het geval van dienstknechten. Later werd verordend dat rijke lieden gestraft moesten worden met het verlies van de helft van hun bezittingen; en ten slotte, dat zij, indien zij nog steeds halsstarrig bleven, tot slaven gemaakt moesten worden. De lagere klassen moesten eeuwige verbanning ondergaan.״

> “Miracles also were called into requisition. Among other wonders it was reported that as a husbandman who was about to plow his field on Sunday cleaned his plow with an iron, the iron stuck fast in his hand, and for two years he carried it about with him, ‘to his exceeding great pain and shame.’—Francis West, Historical and Practical Discourse on the Lord’s Day, page 174.

> „Ook wonderen werden te hulp geroepen. Onder andere wondertekenen werd bericht dat, toen een landman die op zondag zijn akker wilde gaan ploegen, zijn ploeg met een stuk ijzer schoonmaakte, het ijzer vast aan zijn hand bleef kleven, en hij het gedurende twee jaar met zich meedroeg, ‘tot zijn uitermate grote pijn en schande.’ —Francis West, Historical and Practical Discourse on the Lord’s Day, pagina 174.

> “Later the pope gave directions that the parish priest should admonish the violators of Sunday and wish them to go to church and say their prayers, lest they bring some great calamity on themselves and neighbors. An ecclesiastical council brought forward the argument, since so widely employed, even by Protestants, that because persons had been struck by lightning while laboring on Sunday, it must be the Sabbath. ‘It is apparent,’ said the prelates, ‘how high the displeasure of God was upon their neglect of this day.’ An appeal was then made that priests and ministers, kings and princes, and all faithful people ‘use their utmost endeavors and care that the day be restored to its honor, and, for the credit of Christianity, more devoutly observed for the time to come.’—Thomas Morer, Discourse in Six Dialogues on the Name, Notion, and Observation of the Lord’s Day, page 271.

> „Later gaf de paus aanwijzingen dat de pastoor de overtreders van de zondag moest vermanen en hen ertoe moest bewegen naar de kerk te gaan en hun gebeden te verrichten, opdat zij niet een grote ramp over zichzelf en hun naasten zouden brengen. Een kerkelijke raad voerde het argument aan, dat sindsdien zo algemeen is gebruikt, zelfs door protestanten, namelijk dat, omdat personen door de bliksem waren getroffen terwijl zij op zondag arbeid verrichtten, deze dag wel de sabbat moest zijn. ‘Het is duidelijk,’ zeiden de prelaten, ‘hoe zwaar Gods ongenoegen rustte op hun veronachtzaming van deze dag.’ Vervolgens werd een beroep gedaan op priesters en dienaren, koningen en vorsten, en op alle gelovige mensen, dat zij ‘hun uiterste inspanningen en zorg aanwenden opdat de dag in zijn eer hersteld worde en, tot eer van het christendom, voortaan met meer toewijding worde onderhouden.’ —Thomas Morer, Discourse in Six Dialogues on the Name, Notion, and Observation of the Lord’s Day, page 271.

> “The decrees of councils proving insufficient, the secular authorities were besought to issue an edict that would strike terror to the hearts of the people and force them to refrain from labor on the Sunday. At a synod held in Rome, all previous decisions were reaffirmed with greater force and solemnity. They were also incorporated into the ecclesiastical law and enforced by the civil authorities throughout nearly all Christendom. (See Heylyn, History of the Sabbath, pt. 2, ch. 5, sec. 7.)

> Toen de besluiten van concilies ontoereikend bleken, werd de wereldlijke overheid verzocht een edict uit te vaardigen dat schrik in de harten van het volk zou slaan en hen zou dwingen zich op de zondag van arbeid te onthouden. Op een synode, gehouden te Rome, werden alle eerdere besluiten met grotere kracht en plechtigheid opnieuw bekrachtigd. Zij werden ook opgenomen in het kerkelijk recht en door de burgerlijke overheid in bijna geheel de christenheid gehandhaafd. (Zie Heylyn, History of the Sabbath, pt. 2, ch. 5, sec. 7.)

> “Still the absence of Scriptural authority for Sundaykeeping occasioned no little embarrassment. The people questioned the right of their teachers to set aside the positive declaration of Jehovah, ‘The seventh day is the Sabbath of the Lord thy God,’ in order to honor the day of the sun. To supply the lack of Bible testimony, other expedients were necessary. A zealous advocate of Sunday, who about the close of the twelfth century visited the churches of England, was resisted by faithful witnesses for the truth; and so fruitless were his efforts that he departed from the country for a season and cast about him for some means to enforce his teachings. When he returned, the lack was supplied, and in his after labors he met with greater success. He brought with him a roll purporting to be from God Himself, which contained the needed command for Sunday observance, with awful threats to terrify the disobedient. This precious document—as base a counterfeit as the institution it supported—was said to have fallen from heaven and to have been found in Jerusalem, upon the altar of St. Simeon, in Golgotha. But, in fact, the pontifical palace at Rome was the source whence it proceeded. Frauds and forgeries to advance the power and prosperity of the church have in all ages been esteemed lawful by the papal hierarchy.

> Toch bracht het ontbreken van Schriftuurlijke bevoegdheid voor de zondagsviering niet geringe verlegenheid teweeg. Het volk stelde de vraag op grond van welk recht hun leraren de uitdrukkelijke verklaring van Jehovah terzijde stelden: „De zevende dag is de sabbat des HEEREN, uws Gods”, om de dag der zon te eren. Om het gemis aan Bijbels getuigenis aan te vullen, waren andere hulpmiddelen noodzakelijk. Een ijverig voorstander van de zondag, die tegen het einde van de twaalfde eeuw de kerken van Engeland bezocht, werd door getrouwe getuigen voor de waarheid weerstaan; en zo vruchteloos waren zijn pogingen, dat hij het land voor een tijd verliet en naar enig middel omzag om zijn leringen kracht bij te zetten. Toen hij terugkeerde, was in de leemte voorzien, en in zijn latere arbeid had hij groter succes. Hij bracht een rol mee die voorgaf van God Zelf te zijn, en die het benodigde gebod tot zondagsviering bevatte, met ontzagwekkende bedreigingen om de ongehoorzamen schrik aan te jagen. Van dit kostbare document — een even laag vervalsing als de instelling die het ondersteunde — werd gezegd dat het uit de hemel was gevallen en te Jeruzalem was gevonden, op het altaar van de heilige Simeon, op Golgotha. Maar in werkelijkheid was het pauselijk paleis te Rome de bron waaruit het was voortgekomen. Bedrog en vervalsingen om de macht en voorspoed van de kerk te bevorderen, zijn in alle eeuwen door de pauselijke hiërarchie als geoorloofd beschouwd.

> “The roll forbade labor from the ninth hour, three o’clock, on Saturday afternoon, till sunrise on Monday; and its authority was declared to be confirmed by many miracles. It was reported that persons laboring beyond the appointed hour were stricken with paralysis. A Miller who attempted to grind his corn, saw, instead of flour, a torrent of blood come forth, and the mill wheel stood still, notwithstanding the strong rush of water. A woman who placed dough in the oven found it raw when taken out, though the oven was very hot. Another who had dough prepared for baking at the ninth hour, but determined to set it aside till Monday, found, the next day, that it had been made into loaves and baked by divine power. A man who baked bread after the ninth hour on Saturday found, when he broke it the next morning, that blood started therefrom. By such absurd and superstitious fabrications did the advocates of Sunday endeavor to establish its sacredness. (See Roger de Hoveden, Annals, vol. 2, pp. 526–530.)

> “De rol verbood arbeid vanaf het negende uur, drie uur in de namiddag, op zaterdag, tot zonsopgang op maandag; en van zijn gezag werd verklaard dat het door vele wonderen bevestigd was. Er werd bericht dat personen die na het vastgestelde uur werkten, door verlamming werden getroffen. Een molenaar die trachtte zijn koren te malen, zag in plaats van meel een stroom van bloed tevoorschijn komen, en het molenrad stond stil, ondanks de sterke aandrang van het water. Een vrouw die deeg in de oven plaatste, trof het rauw aan toen zij het eruit haalde, hoewel de oven zeer heet was. Een andere, die tegen het negende uur deeg gereed had om te bakken, maar besloot het tot maandag terzijde te zetten, ontdekte de volgende dag dat het door goddelijke kracht tot broden was gevormd en gebakken. Een man die na het negende uur op zaterdag brood bakte, bemerkte, toen hij het de volgende morgen brak, dat er bloed uit tevoorschijn kwam. Door zulke absurde en bijgelovige verzinsels poogden de voorstanders van de zondag haar heiligheid te bevestigen. (Zie Roger de Hoveden, Annals, deel 2, blz. 526–530.)”

> “In Scotland, as in England, a greater regard for Sunday was secured by uniting with it a portion of the ancient Sabbath. But the time required to be kept holy varied. An edict from the king of Scotland declared that ‘Saturday from twelve at noon ought to be accounted holy,’ and that no man, from that time till Monday morning, should engage in worldly business.—Morer, pages 290, 291.

> „In Schotland werd, evenals in Engeland, een grotere eerbied voor de zondag verzekerd door daaraan een deel van de oude sabbat te verbinden. Maar de tijd die heilig gehouden moest worden, verschilde. Een edict van de koning van Schotland verklaarde dat ‘de zaterdag vanaf twaalf uur ’s middags als heilig beschouwd behoort te worden’, en dat niemand zich vanaf dat tijdstip tot maandagmorgen met wereldse zaken mocht bezighouden.—Morer, blz. 290, 291.

> “But notwithstanding all the efforts to establish Sunday sacredness, papists themselves publicly confessed the divine authority of the Sabbath and the human origin of the institution by which it had been supplanted. In the sixteenth century a papal council plainly declared: ‘Let all Christians remember that the seventh day was consecrated by God, and hath been received and observed, not only by the Jews, but by all others who pretend to worship God; though we Christians have changed their Sabbath into the Lord’s Day.’—Ibid., pages 281, 282. Those who were tampering with the divine law were not ignorant of the character of their work. They were deliberately setting themselves above God.

> “Maar niettegenstaande alle pogingen om de heiligheid van de zondag te vestigen, erkenden de papisten zelf openlijk het goddelijk gezag van de sabbat en de menselijke oorsprong van de instelling waardoor deze was verdrongen. In de zestiende eeuw verklaarde een pauselijk concilie uitdrukkelijk: ‘Laat alle christenen zich herinneren dat de zevende dag door God is geheiligd, en is aanvaard en onderhouden, niet alleen door de Joden, maar ook door allen die belijden God te aanbidden; hoewel wij christenen hun sabbat hebben veranderd in de Dag des Heren.’—Ibid., bladzijden 281, 282. Degenen die zich vergrepen aan de goddelijke wet, waren niet onkundig van het karakter van hun werk. Zij stelden zich welbewust boven God.”

> “A striking illustration of Rome’s policy toward those who disagree with her was given in the long and bloody persecution of the Waldenses, some of whom were observers of the Sabbath. Others suffered in a similar manner for their fidelity to the fourth commandment. The history of the churches of Ethiopia and Abyssinia is especially significant. Amid the gloom of the Dark Ages, the Christians of Central Africa were lost sight of and forgotten by the world, and for many centuries they enjoyed freedom in the exercise of their faith. But at last Rome learned of their existence, and the emperor of Abyssinia was soon beguiled into an acknowledgment of the pope as the vicar of Christ. Other concessions followed.

> “Een treffende illustratie van Rome’s beleid jegens hen die van haar verschilden, werd gegeven in de lange en bloedige vervolging van de Waldenzen, van wie sommigen de sabbat onderhielden. Anderen leden op soortgelijke wijze vanwege hun trouw aan het vierde gebod. De geschiedenis van de kerken van Ethiopië en Abessinië is in het bijzonder veelbetekenend. Te midden van de duisternis van de Donkere Middeleeuwen raakten de christenen van Centraal-Afrika uit het zicht en werden zij door de wereld vergeten, en gedurende vele eeuwen genoten zij vrijheid in de uitoefening van hun geloof. Maar ten slotte vernam Rome van hun bestaan, en de keizer van Abessinië werd spoedig verleid tot de erkenning van de paus als de plaatsbekleder van Christus. Andere concessies volgden.”

> “An edict was issued forbidding the observance of the Sabbath under the severest penalties. (See Michael Geddes, Church History of Ethiopia, pages 311, 312.) But papal tyranny soon became a yoke so galling that the Abyssinians determined to break it from their necks. After a terrible struggle the Romanists were banished from their dominions, and the ancient faith was restored. The churches rejoiced in their freedom, and they never forgot the lesson they had learned concerning the deception, the fanaticism, and the despotic power of Rome. Within their solitary realm they were content to remain, unknown to the rest of Christendom.

> „Er werd een edict uitgevaardigd dat de viering van de sabbat onder de zwaarste straffen verbood. (Zie Michael Geddes, Church History of Ethiopia, blz. 311, 312.) Maar de pauselijke tirannie werd weldra een juk dat zo drukkend was dat de Abessijnen besloten het van hun hals af te werpen. Na een vreselijke strijd werden de roomsgezinden uit hun gebied verdreven en werd het oude geloof hersteld. De kerken verheugden zich in hun vrijheid, en zij vergaten nooit de les die zij hadden geleerd aangaande het bedrog, het fanatisme en de despotische macht van Rome. Binnen hun afgezonderde rijk waren zij tevreden te blijven, onbekend voor de rest van de christenheid.

> “The churches of Africa held the Sabbath as it was held by the papal church before her complete apostasy. While they kept the seventh day in obedience to the commandment of God, they abstained from labor on the Sunday in conformity to the custom of the church. Upon obtaining supreme power, Rome had trampled upon the Sabbath of God to exalt her own; but the churches of Africa, hidden for nearly a thousand years, did not share in this apostasy. When brought under the sway of Rome, they were forced to set aside the true and exalt the false sabbath; but no sooner had they regained their independence than they returned to obedience to the fourth commandment.

> „De kerken van Afrika hielden de sabbat zoals die door de pauselijke kerk werd gehouden vóór haar volledige afvalligheid. Terwijl zij de zevende dag hielden in gehoorzaamheid aan het gebod van God, onthielden zij zich op de zondag van arbeid overeenkomstig de gewoonte van de kerk. Nadat Rome de opperste macht had verkregen, had het Gods sabbat met voeten getreden om de zijne te verheffen; maar de kerken van Afrika, bijna duizend jaar verborgen, hadden geen deel aan deze afvalligheid. Toen zij onder de heerschappij van Rome werden gebracht, werden zij gedwongen de ware terzijde te stellen en de valse sabbat te verheffen; maar zodra zij hun onafhankelijkheid hadden herwonnen, keerden zij terug tot gehoorzaamheid aan het vierde gebod.

> “These records of the past clearly reveal the enmity of Rome toward the true Sabbath and its defenders, and the means which she employs to honor the institution of her creating. The word of God teaches that these scenes are to be repeated as Roman Catholics and Protestants shall unite for the exaltation of the Sunday.

> „Deze verslagen uit het verleden openbaren duidelijk de vijandschap van Rome tegen de ware sabbat en haar verdedigers, en de middelen die het aanwendt om de instelling die het zelf heeft geschapen, te eren. Het Woord van God leert dat deze taferelen zich zullen herhalen, wanneer rooms-katholieken en protestanten zich zullen verenigen ter verheffing van de zondag.

> “The prophecy of Revelation 13 declares that the power represented by the beast with lamblike horns shall cause ‘the earth and them which dwell therein’ to worship the papacy—there symbolized by the beast ‘like unto a leopard.’ The beast with two horns is also to say ‘to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast;’ and, furthermore, it is to command all, ‘both small and great, rich and poor, free and bond,’ to receive the mark of the beast. Revelation 13:11–16. It has been shown that the United States is the power represented by the beast with lamblike horns, and that this prophecy will be fulfilled when the United States shall enforce Sunday observance, which Rome claims as the special acknowledgment of her supremacy. But in this homage to the papacy the United States will not be alone. The influence of Rome in the countries that once acknowledged her dominion is still far from being destroyed. And prophecy foretells a restoration of her power. ‘I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast.’ Verse 3. The infliction of the deadly wound points to the downfall of the papacy in 1798. After this, says the prophet, ‘his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast.’ Paul states plainly that the ‘man of sin’ will continue until the second advent. 2 Thessalonians 2:3–8. To the very close of time he will carry forward the work of deception. And the revelator declares, also referring to the papacy: ‘All that dwell upon the earth shall worship him, whose names are not written in the book of life.’ Revelation 13:8. In both the Old and the New World, the papacy will receive homage in the honor paid to the Sunday institution, that rests solely upon the authority of the Roman Church.

> “De profetie van Openbaring 13 verklaart dat de macht die wordt voorgesteld door het beest met lamshoornen, ‘de aarde en hen die daarop wonen’ zal doen het pausdom te aanbidden—hier gesymboliseerd door het beest ‘gelijk een luipaard.’ Het beest met twee hoornen zal ook zeggen ‘tot hen die op de aarde wonen, dat zij een beeld voor het beest zouden maken;’ en bovendien zal het allen gebieden, ‘kleinen en groten, rijken en armen, vrijen en slaven,’ het merkteken van het beest te ontvangen. Openbaring 13:11–16. Er is aangetoond dat de Verenigde Staten de macht is die wordt voorgesteld door het beest met lamshoornen, en dat deze profetie vervuld zal worden wanneer de Verenigde Staten de viering van de zondag zullen afdwingen, die Rome opeist als de bijzondere erkenning van haar opperheerschappij. Maar in deze hulde aan het pausdom zullen de Verenigde Staten niet alleen staan. De invloed van Rome in de landen die eens haar heerschappij erkenden, is nog verre van vernietigd. En de profetie voorzegt een herstel van haar macht. ‘En ik zag een van zijn koppen als tot de dood gewond; en zijn dodelijke wond werd genezen; en de gehele wereld verwonderde zich achter het beest aan.’ Vers 3. Het toebrengen van de dodelijke wond wijst op de val van het pausdom in 1798. Daarna, zegt de profeet, ‘werd zijn dodelijke wond genezen; en de gehele wereld verwonderde zich achter het beest aan.’ Paulus verklaart duidelijk dat de ‘mens der zonde’ zal voortbestaan tot de tweede komst. 2 Thessalonicenzen 2:3–8. Tot vlak voor het einde der tijd zal hij het werk van misleiding voortzetten. En ook de ziener verklaart, eveneens doelend op het pausdom: ‘En allen die op de aarde wonen, zullen het aanbidden, wier namen niet geschreven zijn in het boek des levens.’ Openbaring 13:8. Zowel in de Oude als in de Nieuwe Wereld zal het pausdom hulde ontvangen in de eer die wordt bewezen aan de zondaginstelling, die uitsluitend berust op het gezag van de Roomse Kerk.”

> “Since the middle of the nineteenth century, students of prophecy in the United States have presented this testimony to the world. In the events now taking place is seen a rapid advance toward the fulfillment of the prediction. With Protestant teachers there is the same claim of divine authority for Sundaykeeping, and the same lack of Scriptural evidence, as with the papal leaders who fabricated miracles to supply the place of a command from God. The assertion that God’s judgments are visited upon men for their violation of the Sunday-sabbath, will be repeated; already it is beginning to be urged. And a movement to enforce Sunday observance is fast gaining ground.

> „Sinds het midden van de negentiende eeuw hebben studenten van de profetie in de Verenigde Staten dit getuigenis aan de wereld voorgehouden. In de gebeurtenissen die thans plaatsvinden, is een snelle voortgang te zien in de richting van de vervulling van de voorzegging. Bij protestantse leraren bestaat dezelfde aanspraak op goddelijk gezag voor de zondagsviering en hetzelfde gebrek aan schriftuurlijk bewijs als bij de pauselijke leiders die wonderen verzonnen om de plaats in te nemen van een gebod van God. De bewering dat Gods oordelen de mensen treffen wegens hun overtreding van de zondagssabbat, zal worden herhaald; zij begint reeds te worden aangedrongen. En een beweging om de zondagsviering af te dwingen wint snel terrein.”

> “Marvelous in her shrewdness and cunning is the Roman Church. She can read what is to be. She bides her time, seeing that the Protestant churches are paying her homage in their acceptance of the false sabbath and that they are preparing to enforce it by the very means which she herself employed in bygone days. Those who reject the light of truth will yet seek the aid of this self-styled infallible power to exalt an institution that originated with her. How readily she will come to the help of Protestants in this work it is not difficult to conjecture. Who understands better than the papal leaders how to deal with those who are disobedient to the church?

> „Wonderbaarlijk in haar schranderheid en sluwheid is de Roomse Kerk. Zij kan lezen wat komen zal. Zij wacht haar tijd af, ziende dat de protestantse kerken haar eer bewijzen door hun aanvaarding van de valse sabbat en dat zij zich gereedmaken die af te dwingen door juist de middelen die zijzelf in vroeger dagen heeft aangewend. Degenen die het licht der waarheid verwerpen, zullen nog de hulp zoeken van deze zichzelf onfeilbaar noemende macht om een instelling te verheffen die bij haar haar oorsprong had. Hoe bereidwillig zij de protestanten in dit werk te hulp zal komen, laat zich niet moeilijk vermoeden. Wie begrijpt beter dan de pauselijke leiders hoe men moet omgaan met hen die aan de kerk ongehoorzaam zijn?”

> “The Roman Catholic Church, with all its ramifications throughout the world, forms one vast organization under the control, and designed to serve the interests, of the papal see. Its millions of communicants, in every country on the globe, are instructed to hold themselves as bound in allegiance to the pope. Whatever their nationality or their government, they are to regard the authority of the church as above all other. Though they may take the oath pledging their loyalty to the state, yet back of this lies the vow of obedience to Rome, absolving them from every pledge inimical to her interests.

> „De Rooms-Katholieke Kerk vormt, met al haar vertakkingen over de gehele wereld, één uitgestrekte organisatie onder de heerschappij van en bestemd om de belangen van de pauselijke stoel te dienen. Haar miljoenen lidmaten worden in elk land op aarde onderricht zichzelf te beschouwen als gebonden in trouw aan de paus. Wat ook hun nationaliteit of hun regering moge zijn, zij dienen het gezag van de kerk te beschouwen als verheven boven alle andere. Hoewel zij de eed kunnen afleggen waarin zij hun trouw aan de staat beloven, ligt daarachter toch de gelofte van gehoorzaamheid aan Rome, die hen ontslaat van elke verplichting die strijdig is met haar belangen.״

> “History testifies of her artful and persistent efforts to insinuate herself into the affairs of nations; and having gained a foothold, to further her own aims, even at the ruin of princes and people. In the year 1204, Pope Innocent III extracted from Peter II, king of Arragon, the following extraordinary oath: ‘I, Peter, king of Arragonians, profess and promise to be ever faithful and obedient to my lord, Pope Innocent, to his Catholic successors, and the Roman Church, and faithfully to preserve my kingdom in his obedience, defending the Catholic faith, and persecuting heretical pravity.’—John Dowling, The History of Romanism, b. 5, ch. 6, sec.

> “De geschiedenis getuigt van haar listige en hardnekkige pogingen om zich in de aangelegenheden van de naties in te dringen; en, eenmaal vaste voet verkregen hebbend, haar eigen doeleinden na te streven, zelfs ten koste van de ondergang van vorsten en volken. In het jaar 1204 ontfutselde paus Innocentius III aan Peter II, koning van Arragon, de volgende buitengewone eed: ‘Ik, Peter, koning der Arragonezen, verklaar en beloof mijn heer, paus Innocentius, zijn katholieke opvolgers en de Roomse Kerk altijd getrouw en gehoorzaam te zijn, en mijn koninkrijk getrouw in zijn gehoorzaamheid te bewaren, het katholieke geloof te verdedigen en ketterse verdorvenheid te vervolgen.’ —John Dowling, The History of Romanism, b. 5, hfdst. 6, sec.

> “55. This is in harmony with the claims regarding the power of the Roman pontiff ‘that it is lawful for him to depose emperors’ and ‘that he can absolve subjects from their allegiance to unrighteous rulers.’—Mosheim, b. 3, cent. 11, pt. 2, ch. 2, sec. 9, note 17.

> “55. Dit is in overeenstemming met de beweringen aangaande de macht van de Romeinse paus, ‘dat het hem geoorloofd is keizers af te zetten’ en ‘dat hij onderdanen van hun trouw aan onrechtvaardige heersers kan ontslaan’.—Mosheim, b. 3, cent. 11, pt. 2, hfdst. 2, sec. 9, noot 17.

> “And let it be remembered, it is the boast of Rome that she never changes. The principles of Gregory VII and Innocent III are still the principles of the Roman Catholic Church. And had she but the power, she would put them in practice with as much vigor now as in past centuries. Protestants little know what they are doing when they propose to accept the aid of Rome in the work of Sunday exaltation. While they are bent upon the accomplishment of their purpose, Rome is aiming to re-establish her power, to recover her lost supremacy. Let the principle once be established in the United States that the church may employ or control the power of the state; that religious observances may be enforced by secular laws; in short, that the authority of church and state is to dominate the conscience, and the triumph of Rome in this country is assured.

> “En laat men bedenken dat het juist de roem van Rome is dat zij nooit verandert. De beginselen van Gregorius VII en Innocentius III zijn nog steeds de beginselen van de Rooms-Katholieke Kerk. En indien zij slechts de macht had, zou zij die thans met evenveel kracht in praktijk brengen als in voorbije eeuwen. Protestanten beseffen nauwelijks wat zij doen wanneer zij voorstellen de hulp van Rome te aanvaarden in het werk van de verheffing van de zondag. Terwijl zij erop uit zijn hun doel te verwezenlijken, is Rome erop gericht haar macht te herstellen, haar verloren opperheerschappij te herwinnen. Zodra eenmaal in de Verenigde Staten het beginsel is gevestigd dat de kerk de macht van de staat mag aanwenden of beheersen; dat godsdienstige gebruiken door wereldlijke wetten mogen worden afgedwongen; kortom, dat het gezag van kerk en staat het geweten moet beheersen, is de triomf van Rome in dit land verzekerd.”

> “God’s word has given warning of the impending danger; let this be unheeded, and the Protestant world will learn what the purposes of Rome really are, only when it is too late to escape the snare. She is silently growing into power. Her doctrines are exerting their influence in legislative halls, in the churches, and in the hearts of men. She is piling up her lofty and massive structures in the secret recesses of which her former persecutions will be repeated. Stealthily and unsuspectedly she is strengthening her forces to further her own ends when the time shall come for her to strike. All that she desires is vantage ground, and this is already being given her. We shall soon see and shall feel what the purpose of the Roman element is. Whoever shall believe and obey the word of God will thereby incur reproach and persecution.” The Great Controversy, 563–581.

> „Gods woord heeft gewaarschuwd voor het dreigende gevaar; laat deze waarschuwing onbeacht blijven, en de protestantse wereld zal pas te laat, wanneer aan de strik niet meer te ontkomen valt, leren wat de werkelijke bedoelingen van Rome zijn. Zij groeit stilzwijgend uit tot macht. Haar leerstellingen oefenen hun invloed uit in wetgevende vergaderzalen, in de kerken en in de harten van mensen. Zij stapelt haar verheven en massieve bouwwerken op, in de verborgen schuilhoeken waarvan haar vroegere vervolgingen zullen worden herhaald. Heimelijk en onverdacht versterkt zij haar krachten om haar eigen doeleinden te bevorderen, wanneer de tijd gekomen zal zijn om toe te slaan. Het enige wat zij verlangt, is een gunstige uitgangspositie, en die wordt haar reeds gegeven. Wij zullen weldra zien en voelen wat het doel van het roomse element is. Wie ook maar het woord van God zal geloven en gehoorzamen, zal daardoor smaad en vervolging op zich laden.” The Great Controversy, 563–581.

Back to Articles