Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Five

De Openbaring van Jezus Christus - Nummer Vijf

Isaiah Forty: Comfort Ye, Comfort Ye

Jesaja Veertig: Troost, Ja, Troost Mijn Volk

Author

Jeff Pippenger

Published

October 25, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the first seventeen verses of Isaiah forty the one hundred and forty-four thousand are prophetically located at the end of three and a half days, where they had been lying dead in the streets, while the world rejoiced. All the prophets agree with each other and the prophetic events they present always align with the other prophets, for God is not the author of confusion.

In de eerste zeventien verzen van Jesaja veertig worden de honderdvierenveertigduizend profetisch geplaatst aan het einde van drie en een halve dag, waar zij dood op de straten hadden gelegen, terwijl de wereld zich verheugde. Alle profeten stemmen met elkaar overeen, en de profetische gebeurtenissen die zij voorstellen zijn altijd in overeenstemming met de andere profeten, want God is niet de auteur van verwarring.

> And the spirits of the prophets are subject to the prophets. For God is not the author of confusion, but of peace, as in all churches of the saints. 1 Corinthians 14:32, 33.

> En de geesten der profeten zijn aan de profeten onderworpen. Want God is geen God van verwarring, maar van vrede, zoals in alle gemeenten der heiligen. 1 Korinthiërs 14:32, 33.

The Comforter, who Jesus promised to send in His absence, was placed into the very first words, of the very first verse, of the twenty-six chapters that make up Isaiah’s final prophetic narrative. “Comfort ye, comfort ye my people, saith your God.” The rule of first mention emphasizes that the following twenty-six chapters is to be understood in reference to the perfect and final fulfillment of the coming of the Comforter.

De Trooster, die Jezus beloofde te zenden in Zijn afwezigheid, werd geplaatst in de allereerste woorden van het allereerste vers van de zesentwintig hoofdstukken die Jesaja’s laatste profetische verhandeling vormen. “Troost, troost Mijn volk, zegt uw God.” De regel van de eerste vermelding benadrukt dat de volgende zesentwintig hoofdstukken begrepen moeten worden met betrekking tot de volmaakte en uiteindelijke vervulling van de komst van de Trooster.

> And I will pray the Father, and he shall give you another Comforter, that he may abide with you forever. . .. But the Comforter, which is the Holy Ghost, whom the Father will send in my name, he shall teach you all things, and bring all things to your remembrance, whatsoever I have said unto you. John 14:16, 26.

> En Ik zal de Vader bidden, en Hij zal u een andere Trooster geven, opdat Hij tot in eeuwigheid bij u blijve.... Maar de Trooster, de Heilige Geest, Die de Vader zenden zal in Mijn naam, Die zal u alles leren en u indachtig maken al wat Ik u gezegd heb. Johannes 14:16, 26.

The Midnight Cry of the Millerite history is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand.

De Middernachtsroep uit de Milleritische geschiedenis wordt herhaald in de geschiedenis van de honderdvierenvierenveertigduizend.

> “There is a world lying in wickedness, in deception and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind was carried to the future, when the signal will be given. ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Review and Herald, February 11, 1896.

> “Er is een wereld die in de boosheid ligt, in bedrog en misleiding, in de schaduw des doods zelf,—slapende, slapende. Wie gevoelen zielsbenauwdheid om hen te wekken? Welke stem kan hen bereiken? Mijn gedachten werden naar de toekomst gevoerd, wanneer het sein gegeven zal worden. ‘Zie, de Bruidegom komt; gaat uit Hem tegemoet.’ Maar sommigen zullen gewacht hebben met het verkrijgen van de olie om hun lampen bij te vullen, en te laat zullen zij ontdekken dat het karakter, voorgesteld door de olie, niet overdraagbaar is.” Review and Herald, 11 februari 1896.

The question is asked, “what voice can” “awaken” those that are “asleep”? The “voice” that awakens them in Isaiah chapter forty, is the “voice” that “cries” in the “wilderness.”

De vraag wordt gesteld: „welke stem kan” hen die „slapen” „wekken”? De „stem” die hen in Jesaja hoofdstuk veertig wekt, is de „stem” die in de „woestijn” „roept”.

> Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. The “voice” of him that “crieth” in the wilderness. . .. Isaiah 40:2, 3.

> Spreekt naar het hart van Jeruzalem en roept haar toe, dat haar strijd vervuld is, dat haar ongerechtigheid verzoend is; want zij heeft uit de hand des Heren dubbel ontvangen voor al haar zonden. De „stem” van hem die „roept” in de woestijn.... Jesaja 40:2, 3.

The message of the Midnight Cry is also the message of the latter rain.

De boodschap van de Middernachtsroep is ook de boodschap van de late regen.

> “You are getting the coming of the Lord too far off. I saw the latter rain was coming as [suddenly as] the midnight cry, and with ten times the power.” Spalding and Magan, 5.

> „U schuift de komst des Heren te ver in de toekomst. Ik zag dat de late regen kwam [even plotseling als] de middernachtsroep, en met tienvoudige kracht.” Spalding and Magan, 5.

One of the many symbols found in the Word of God that represents the latter rain message, is the symbol that is recognized by a doubling of words or phrases. The doubling of words, or phrases is a symbol of the Midnight Cry, or latter rain message in the last days. The symbolism of the doubling of “comfort ye,” places the opening of Isaiah chapter forty in the tarrying time, when the message represented as the Midnight Cry of the parable of the ten virgins is to be recognized and then proclaimed. At that time, Christ sends the Comforter to awaken the sleeping virgins, who are prophetically represented as sleeping, and in some prophetic passages as sleeping, the sleep of death. The first verse of Isaiah forty, is prophetically located three and a half symbolic days ‘after’ the disappointment of July 18, 2020, for that is when the Comforter is sent to awaken those that are asleep. Three and a half days is a symbol of a wilderness, and there is where the “voice” begins to “cry.”

Een van de vele symbolen die in het Woord van God worden aangetroffen en die de boodschap van de late regen vertegenwoordigen, is het symbool dat wordt herkend aan een verdubbeling van woorden of uitdrukkingen. De verdubbeling van woorden of uitdrukkingen is een symbool van de Middernachtsroep, of van de boodschap van de late regen in de laatste dagen. De symboliek van de verdubbeling van „troost, troost” plaatst de aanvang van Jesaja hoofdstuk veertig in de tijd van vertoeven, wanneer de boodschap die wordt voorgesteld als de Middernachtsroep van de gelijkenis van de tien maagden, moet worden herkend en vervolgens verkondigd. In die tijd zendt Christus de Trooster om de slapende maagden te wekken, die profetisch worden voorgesteld als slapend, en in sommige profetische passages als slapend, de slaap des doods. Het eerste vers van Jesaja veertig is profetisch gesitueerd drie en een halve symbolische dagen ‘na’ de teleurstelling van 18 juli 2020, want dan wordt de Trooster gezonden om hen die slapen te wekken. Drie en een halve dag is een symbool van een woestijn, en daar begint de „stem” te „roepen.”

Revelation eleven, Ezekiel thirty-seven, Matthew twenty-five, the history of the Millerites (along with the same waymarks of Millerite history that occur in every reform movement), combine to identify a ‘specific process’ of awakening the sleeping virgins. The process starts with the virgins going to sleep at the disappointment. The period of the tarrying time that began at the disappointment is ultimately recognized as the tarrying time. The last portion of the tarrying time is the development of the message of the Midnight Cry. When the message is established, it is then proclaimed until it reaches its climax, the judgment.

Openbaring elf, Ezechiël zevenendertig, Mattheüs vijfentwintig, de geschiedenis van de Millerieten (samen met dezelfde merktekenen van de Milleritische geschiedenis die in elke hervormingsbeweging voorkomen), komen samen om een ‘specifiek proces’ te identificeren van het ontwaken van de slapende maagden. Het proces begint ermee dat de maagden bij de teleurstelling in slaap vallen. De periode van de vertoeftijd die bij de teleurstelling begon, wordt uiteindelijk als de vertoeftijd herkend. Het laatste gedeelte van de vertoeftijd is de ontwikkeling van de boodschap van de Middernachtsroep. Wanneer de boodschap gevestigd is, wordt zij vervolgens verkondigd totdat zij haar hoogtepunt bereikt: het oordeel.

The messenger represented as the “voice” in Isaiah, asked what the message was that was to be proclaimed. He was told in symbolic language to present the message of Islam. The prophetic message of Islam cannot be separated from the soon-coming Sunday law, for Islam is a trumpet power, and the seven trumpets of Revelation represent God’s judgment upon the powers who pass Sunday laws. Those powers were pagan Rome in 321, a symbol of the dragon; papal Rome in 538, a symbol of the beast; and the soon coming Sunday law in the United States, a symbol of the false prophet.

De boodschapper die in Jesaja als de „stem” wordt voorgesteld, vroeg wat de boodschap was die verkondigd moest worden. Hem werd in symbolische taal gezegd de boodschap van de islam te brengen. De profetische boodschap van de islam kan niet worden gescheiden van de spoedig komende zondagwet, want de islam is een trompetmacht, en de zeven bazuinen van Openbaring stellen Gods oordeel voor over de machten die zondagwetten uitvaardigen. Die machten waren het heidense Rome in 321, een symbool van de draak; het pauselijke Rome in 538, een symbool van het beest; en de spoedig komende zondagwet in de Verenigde Staten, een symbool van de valse profeet.

In connection with the identification of what the message that the “voice” who had been crying in the wilderness was to proclaim, was the promise that God’s word never fails. The ‘promise and assurance’ that God’s word never fails, is located in the identical prophetic setting that in Habakkuk chapter two, and verse three, is expressed as “at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry.” The message of Islam will never fail, it will surely come. The last verse of Isaiah chapter forty, addresses those that wait for the vision in Habakkuk.

In verband met de vaststelling van wat de boodschap was die de „stem”, die in de woestijn had geroepen, moest verkondigen, stond de belofte dat Gods woord nooit faalt. De ‘belofte en verzekering’ dat Gods woord nooit faalt, bevindt zich in dezelfde profetische setting als die welke in Habakuk hoofdstuk twee, vers drie, aldus wordt uitgedrukt: „op het einde zal het spreken, en niet liegen; al vertoeft het, verbeid het; want het zal gewis komen, het zal niet uitblijven.” De boodschap van de islam zal nooit falen; zij zal gewis komen. Het laatste vers van Jesaja hoofdstuk veertig richt zich tot hen die op het visioen in Habakuk wachten.

> But they that wait upon the Lord shall renew their strength; they shall mount up with wings as eagles; they shall run, and not be weary; and they shall walk, and not faint. Isaiah 40:31.

> Maar wie de HEERE verwachten, zullen hun kracht vernieuwen; zij zullen opvaren met vleugelen als arenden; zij zullen lopen en niet moede worden; zij zullen wandelen en niet mat worden. Jesaja 40:31.

The “hidden history” of the seven thunders, that is now being unsealed, identifies three waymarks that begin and end with a disappointment. In that symbolic history, there are three waymarks, separated by two periods of time. A disappointment begins the tarrying time. The tarrying time leads to the corrected message and prediction of the Midnight Cry. The message of the Midnight Cry begins a period of proclaiming the message of the Midnight Cry, that leads to a second disappointment, that is represented as judgment. Those three steps, separated by two periods of time, represent the Alpha and Omega, as created in the Hebrew word “truth.”

De „verborgen geschiedenis” van de zeven donderslagen, die nu wordt ontzegeld, wijst drie wegmerken aan die beginnen en eindigen met een teleurstelling. In die symbolische geschiedenis zijn er drie wegmerken, gescheiden door twee tijdsperioden. Een teleurstelling begint de vertoeftijd. De vertoeftijd leidt tot de gecorrigeerde boodschap en voorspelling van de Middernachtsroep. De boodschap van de Middernachtsroep begint een periode van verkondiging van de boodschap van de Middernachtsroep, die leidt tot een tweede teleurstelling, die als oordeel wordt voorgesteld. Die drie stappen, gescheiden door twee tijdsperioden, vertegenwoordigen de Alfa en Omega, zoals gevormd in het Hebreeuwse woord „waarheid”.

In Ezekiel thirty-seven, Ezekiel also represents the “voice” of Isaiah forty. The voice in Isaiah forty asks, “What shall I cry?” The “voice” in Ezekiel thirty-seven, verse seven, then “prophesied as” he “was commanded.”

In Ezechiël zevenendertig vertegenwoordigt Ezechiël ook de „stem” van Jesaja veertig. De stem in Jesaja veertig vraagt: „Wat zal ik uitroepen?” De „stem” in Ezechiël zevenendertig, vers zeven, profeteerde vervolgens „zoals” hem „bevolen was.”

> So I prophesied as I was commanded: and as I prophesied, there was a noise, and behold a shaking, and the bones came together, bone to his bone. And when I beheld, lo, the sinews and the flesh came up upon them, and the skin covered them above: but there was no breath in them. Ezekiel 37:7, 8.

> Dus profeteerde ik zoals mij geboden was; en terwijl ik profeteerde, ontstond er een gedruis, en zie, een beroering, en de beenderen kwamen bijeen, elk been naar zijn been. En toen ik toezag, zie, de pezen en het vlees kwamen op hen, en de huid bedekte hen van boven; maar er was geen adem in hen. Ezechiël 37:7, 8.

Ezekiel’s first prophecy brought the bones and flesh together, but they were not yet alive. “So,” Ezekiel “prophesied as he” was “commanded” a second time. The second prophecy brought the bodies to life. The two prophecies are typified by the creation of Adam.

Ezechiëls eerste profetie bracht de beenderen en het vlees bijeen, maar zij waren nog niet levend. “Dus” profeteerde Ezechiël “zoals hem” voor de tweede maal “bevolen was”. De tweede profetie bracht de lichamen tot leven. De twee profetieën worden voorafgebeeld door de schepping van Adam.

> And the Lord God formed man of the dust of the ground, and breathed into his nostrils the breath of life; and man became a living soul. Genesis 2:7.

> En de Here God formeerde de mens uit het stof der aarde, en blies de adem des levens in zijn neusgaten; alzo werd de mens tot een levende ziel. Genesis 2:7.

The two-step process of bringing the dead dry bones to life is first mentioned in the creation of Adam, thus emphasizing that God’s prophetic Word is also His creative power. God first “formed” Adam, and Ezekiel’s first prophecy brought the bones and bodies together, then God “breathed into his nostrils the breath of life; and man became a living soul.”

Het tweestapsproces waardoor de dode, dorre beenderen tot leven worden gebracht, wordt voor het eerst genoemd bij de schepping van Adam, en benadrukt aldus dat Gods profetisch Woord tevens Zijn scheppende kracht is. God „formeerde” eerst Adam, en Ezechiëls eerste profetie bracht de beenderen en lichamen bijeen; vervolgens „blies” God „de levensadem in zijn neusgaten; alzo werd de mens tot een levende ziel.”

Ezekiel’s second prophecy was directed “unto the wind,” not unto the bones, for he was told to “say to the wind,” “Come from the four winds, O breath, and breathe upon these slain, that they may live.” Ezekiel’s second prophecy, which brings the dead bodies to life as a mighty army, was directed, not at the dead bodies, but at the wind. It was a command to the wind to breathe upon the bodies. The first time the word “breath” is mentioned in God’s Word is the creation of Adam, and it is there defined as the breath of life, and what brings life into the dead bodies, comes from the four winds.

Ezechiëls tweede profetie was gericht „tot de wind”, niet tot de beenderen, want hem werd gezegd „tot de wind” te zeggen: „Kom van de vier winden, o adem, en blaas op deze verslagenen, opdat zij levend worden.” Ezechiëls tweede profetie, die de dode lichamen tot leven brengt als een machtig leger, was niet tot de dode lichamen gericht, maar tot de wind. Het was een bevel aan de wind om op de lichamen te blazen. De eerste keer dat het woord „adem” in Gods Woord wordt genoemd, is bij de schepping van Adam, en daar wordt het omschreven als de levensadem; en wat leven brengt in de dode lichamen, komt van de vier winden.

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> „Engelen houden de vier winden tegen, voorgesteld als een woedend paard dat tracht los te breken en over het aangezicht van de gehele aarde voort te stormen, vernietiging en dood op zijn weg meedragend.

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> “Zullen wij slapen op de uiterste grens van de eeuwige wereld? Zullen wij traag en koud en dood zijn? O, dat wij in onze gemeenten de Geest en adem van God in Zijn volk ingeblazen mochten hebben, opdat zij op hun voeten zouden staan en leven.” Manuscript Releases, deel 20, 217.

The two questions here are shall we sleep, and shall we be dead?…two terms for the same prophetic condition. The message of the four winds that are being restrained by angels, is the message that causes the breath of God to enter the dead and causes them to stand up and live. The message of the four winds is the message of the angry horse of Islam. The message of the four winds in the book of Revelation, is the sealing message. The sealing message of Revelation seven, verse one through three, is the message that identifies that the four winds are restrained, until the servants of God are sealed.

De twee vragen hier zijn: zullen wij slapen, en zullen wij dood zijn? … twee termen voor dezelfde profetische toestand. De boodschap van de vier winden die door engelen worden tegengehouden, is de boodschap die maakt dat de adem van God de doden binnengaat en hen doet opstaan en leven. De boodschap van de vier winden is de boodschap van het toornige paard van de islam. De boodschap van de vier winden in het boek Openbaring is de verzegelingsboodschap. De verzegelingsboodschap van Openbaring zeven, vers één tot en met drie, is de boodschap die duidelijk maakt dat de vier winden worden tegengehouden, totdat de dienstknechten van God zijn verzegeld.

> And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. Revelation 7:1–3.

> En na deze dingen zag ik vier engelen staan op de vier hoeken der aarde, die de vier winden der aarde vasthielden, opdat er geen wind zou waaien over de aarde, noch over de zee, noch over enige boom. En ik zag een andere engel opkomen uit het oosten, die het zegel van de levende God had; en hij riep met luide stem tot de vier engelen, aan wie het gegeven was de aarde en de zee schade toe te brengen, zeggende: Brengt geen schade toe aan de aarde, noch aan de zee, noch aan de bomen, totdat wij de dienstknechten van onze God aan hun voorhoofden verzegeld hebben. Openbaring 7:1–3.

Ezekiel’s second prophecy was directed to the wind, and the life that the wind delivered unto the bodies came from the message of the four winds. In verses eight through ten, in Ezekiel thirty-seven the words that appear either as “wind” or “breath” is the same Hebrew word in each occurrence. God breathed into Adam, the breath of life, and in Ezekiel the breath of life is the message of the sealing of the one hundred and forty-four thousand that comes from the four winds. That message delivers God’s creative power to the bodies that have been brought together in the valley of death, by the first message. The message of the four winds is the message of Islam bringing judgment upon the United States for the Sunday law. It is the message of the Midnight Cry.

Ezechiëls tweede profetie was gericht tot de wind, en het leven dat de wind aan de lichamen bracht, kwam voort uit de boodschap van de vier winden. In de verzen acht tot en met tien, in Ezechiël zevenendertig, is het woord dat telkens verschijnt als óf „wind” óf „adem”, in iedere voorkomensvorm hetzelfde Hebreeuwse woord. God blies Adam de levensadem in, en in Ezechiël is de levensadem de boodschap van de verzegeling van de honderd vierenveertig duizend die van de vier winden komt. Die boodschap brengt Gods scheppende kracht over aan de lichamen die door de eerste boodschap in de vallei van de dood zijn samengebracht. De boodschap van de vier winden is de boodschap van de islam die oordeel brengt over de Verenigde Staten vanwege de zondagwet. Het is de boodschap van de Middernachtsroep.

The hidden history of the seven thunders begins with a disappointment, which begins the tarrying time. In Revelation eleven when the two prophets were slain on July 18, 2020, the tarrying time began. Ezekiel was among the dead when the Lord asked Ezekiel if the two witnesses that are dead in the street could live.

De verborgen geschiedenis van de zeven donderslagen begint met een teleurstelling, waarmee de vertoeftijd aanvangt. In Openbaring elf, toen de twee profeten op 18 juli 2020 werden gedood, begon de vertoeftijd. Ezechiël bevond zich onder de doden toen de Heere aan Ezechiël vroeg of de twee getuigen die dood op de straat lagen, konden leven.

> The hand of the Lord was upon me, and carried me out in the spirit of the Lord, and set me down in the midst of the valley which was full of bones, And caused me to pass by them round about: and, behold, there were very many in the open valley; and, lo, they were very dry. And he said unto me, Son of man, can these bones live? And I answered, O Lord God, thou knowest. Ezekiel 37:1–3.

> De hand des HEEREN was op mij, en voerde mij uit in de Geest des HEEREN, en zette mij neer in het midden van het dal, dat vol beenderen was. En Hij deed mij daar rondom voorbijgaan; en zie, er waren er zeer velen in het open dal; en zie, zij waren zeer dor. En Hij zeide tot mij: Mensenkind, zullen deze beenderen levend worden? En ik antwoordde: Ach, Heere HEERE, Gij weet het. Ezechiël 37:1–3.

In verse seven, when Ezekiel delivers the first of the two prophecies the message was simply, “O ye dry bones, hear the word of the Lord.” John, in the Revelation records, “blessed are those who hear the words of the prophecy of this book.” Ezekiel represents the dead dry bones who are blessed, as those who hear Ezekiel’s command to hear the Word of the Lord, and His Word is Truth. In chapter two of Ezekiel, the experience of those who hear God’s word is described.

In vers zeven, wanneer Ezechiël de eerste van de twee profetieën uitspreekt, was de boodschap eenvoudig: „Gij dorre beenderen, hoort het woord des HEEREN.” Johannes tekent in de Openbaring op: „zalig zijn zij die de woorden der profetie van dit boek horen.” Ezechiël beeldt de dode, dorre beenderen uit die gezegend zijn, namelijk zij die Ezechiëls gebod horen om het Woord des HEEREN te horen, en Zijn Woord is Waarheid. In hoofdstuk twee van Ezechiël wordt de ervaring beschreven van hen die Gods woord horen.

> And he said unto me, Son of man, stand upon thy feet, and I will speak unto thee. And the spirit entered into me when he spake unto me, and set me upon my feet, that I heard him that spake unto me. Ezekiel 2:1, 2.

> En Hij zei tot mij: Mensenkind, sta op uw voeten, en Ik zal tot u spreken. En de Geest kwam in mij, toen Hij tot mij sprak, en zette mij op mijn voeten, zodat ik Hem hoorde Die tot mij sprak. Ezechiël 2:1, 2.

In Revelation eleven, when the dead bodies hear the Word of the Lord, the Comforter enters into them and they stand on their feet. It is the Comforter that sets them on their feet.

In Openbaring elf, wanneer de dode lichamen het Woord des Heeren horen, gaat de Trooster in hen binnen en zij gaan op hun voeten staan. Het is de Trooster die hen op hun voeten zet.

> And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. Revelation 11:11.

> En na drie dagen en een halve kwam de Geest des levens uit God in hen, en zij gingen op hun voeten staan; en grote vrees viel op hen die hen zagen. Openbaring 11:11.

The standing up of the dead is step number one, in a two-step process that raises them out of their graves to become the ensign that is lifted up at the judgment of the Sunday law. When they stand in chapter eleven, “great fear” comes upon those that see them.

Het opstaan van de doden is stap nummer één in een proces van twee stappen dat hen uit hun graven doet opstaan om het vaandel te worden dat wordt opgericht bij het oordeel over de zondagswet. Wanneer zij in hoofdstuk elf opstaan, komt „grote vrees” over hen die hen zien.

> And he shall pass over to his strong hold for fear, and his princes shall be afraid of the ensign, saith the Lord, whose fire is in Zion, and his furnace in Jerusalem. Isaiah 31:9.

> En hij zal uit vrees naar zijn vesting overtrekken, en zijn vorsten zullen sidderen vanwege het banier, spreekt de HEERE, wiens vuur in Sion is en wiens oven in Jeruzalem. Jesaja 31:9.

The Midnight Cry message of Millerite history was the second part of the second angel’s message. The second angel’s message produced a separation of the Millerites from the churches that were then identified as the daughters of Babylon, and the faithful were called out to come and stand with the Millerites. A ‘body’ of believers was formed by that message, and then the second step was the message of the Midnight Cry that joined and added power to the second message. The Millerites then became a mighty army that took the message like a tidal wave across the land. That two-step process is the two voices of Revelation eighteen, and it is the identical process of the resurrection of the dead dry bones in Ezekiel who were slain in the street of Revelation eleven.

De boodschap van de Middernachtsroep in de Milleritische geschiedenis was het tweede deel van de boodschap van de tweede engel. De boodschap van de tweede engel bracht een scheiding teweeg tussen de Millerieten en de kerken die toen werden aangeduid als de dochters van Babylon, en de getrouwen werden opgeroepen uit te gaan om zich bij de Millerieten te voegen en met hen stand te houden. Door die boodschap werd een „lichaam” van gelovigen gevormd, en vervolgens was de tweede stap de boodschap van de Middernachtsroep, die zich met de tweede boodschap verenigde en daaraan kracht bijzette. De Millerieten werden toen een machtig leger dat de boodschap als een vloedgolf over het land droeg. Dat tweestappenproces zijn de twee stemmen van Openbaring achttien, en het is hetzelfde proces als de opstanding van de dode dorre beenderen in Ezechiël, die waren gedood op de straat van Openbaring elf.

> “Angels were sent to aid the mighty angel from heaven, and I heard voices which seemed to sound everywhere, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues; for her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. This message seemed to be an addition to the third message, and joined it, as the midnight cry joined the second angel’s message in 1844.” Spiritual Gifts, volume 1, 195, 196.

> „Engelen werden uitgezonden om de machtige engel uit de hemel bij te staan, en ik hoorde stemmen die schenen overal te klinken: Gaat uit van haar, Mijn volk, opdat gij geen gemeenschap hebt aan haar zonden en opdat gij niet ontvangt van haar plagen; want haar zonden zijn opgerezen tot aan de hemel, en God heeft haar ongerechtigheden in gedachtenis gebracht. Deze boodschap scheen een toevoeging aan de derde boodschap te zijn en voegde zich daarbij, zoals de middernachtsroep zich in 1844 bij de boodschap van de tweede engel voegde.” Spiritual Gifts, deel 1, 195, 196.

The first waymark in the hidden history of the seven thunders, is the disappointment which begins the tarrying time. The tarrying time is a period of time that is represented as three and a half days, which is a symbol of the wilderness. At the end of the forty years of wandering in the wilderness, Joshua led a mighty army into the Promised Land. At the end of the three and a half days, Ezekiel is taken to the valley of death, and is told to command the dead bodies to “hear the word of the Lord.” Ezekiel is a “voice” crying in the wilderness. The command to hear the Word of the Lord brings the body parts together, but they are not yet alive, they are not yet an army, they are not yet sealed. The “word of the Lord” which is spoken by Ezekiel in chapter two, identifies that when the Comforter arrives, God’s people stand, while they simultaneously hear the Word of the Lord. Christ promised He would send the Comforter, three and a half days after they were murdered in the street.

Het eerste wegmerk in de verborgen geschiedenis van de zeven donderslagen is de teleurstelling die de vertoeftijd doet beginnen. De vertoeftijd is een tijdsperiode die wordt voorgesteld als drie en een halve dag, hetgeen een symbool is van de woestijn. Aan het einde van de veertig jaren van omzwerving in de woestijn voerde Jozua een machtig leger het Beloofde Land binnen. Aan het einde van de drie en een halve dag wordt Ezechiël naar de vallei des doods gebracht, en hem wordt gezegd de dode lichamen te bevelen “het woord des Heren te horen.” Ezechiël is een “stem” van een die roept in de woestijn. Het bevel om het Woord des Heren te horen brengt de lichaamsdelen bijeen, maar zij leven nog niet, zij zijn nog geen leger, zij zijn nog niet verzegeld. Het “woord des Heren” dat door Ezechiël in hoofdstuk twee wordt gesproken, maakt duidelijk dat wanneer de Trooster komt, Gods volk opstaat, terwijl het tegelijkertijd het Woord des Heren hoort. Christus beloofde dat Hij de Trooster zou zenden, drie en een halve dag nadat zij op de straat waren gedood.

Once standing, the bodies ‘who are not yet alive,’ are going to be given a second prophecy. The “voice that crieth in the wilderness” in Isaiah, asks what the prophecy is that he is to cry? The “message” that both Ezekiel, and the “voice” in Isaiah forty are commanded to present, is the message of Islam. When that prophecy is delivered, “Adam” comes to life as a mighty army. The living two witnesses then proclaim the message of Islam’s judgment upon the United States, because of the passage of the soon-coming Sunday law. The judgment of the Sunday law is the third waymark of the hidden history of the seven thunders. When it is fulfilled, the army is lifted up as an ensign to heaven, and is represented in Revelation fourteen.

Zodra zij eenmaal staan, zullen de lichamen „die nog niet levend zijn” een tweede profetie ontvangen. De „stem des roependen in de woestijn” in Jesaja vraagt wat de profetie is die hij moet uitroepen. De „boodschap” die zowel Ezechiël als de „stem” in Jesaja veertig bevolen wordt te verkondigen, is de boodschap van de islam. Wanneer die profetie wordt gebracht, komt „Adam” tot leven als een machtig leger. De levende twee getuigen verkondigen vervolgens de boodschap van het oordeel van de islam over de Verenigde Staten, vanwege de aanneming van de spoedig komende zondagswet. Het oordeel van de zondagswet is het derde waymark van de verborgen geschiedenis van de zeven donderslagen. Wanneer dit wordt vervuld, wordt het leger opgeheven als een banier naar de hemel en wordt het voorgesteld in Openbaring veertien.

> “I have had an experience in the first, second, and third angels’ messages. The angels are represented as flying in the midst of heaven, proclaiming to the world a message of warning, and having a direct bearing upon the people living in the last days of this earth’s history. No one hears the voice of these angels, for they are a symbol to represent the people of God who are working in harmony with the universe of heaven. Men and women, enlightened by the Spirit of God and sanctified through the truth, proclaim the three messages in their order.” Selected Messages, book 2, 387.

> „Ik heb ervaring gehad met de boodschappen van de eerste, de tweede en de derde engel. De engelen worden voorgesteld als vliegend in het midden des hemels, terwijl zij aan de wereld een boodschap van waarschuwing verkondigen, die rechtstreeks betrekking heeft op de mensen die leven in de laatste dagen van de geschiedenis van deze aarde. Niemand hoort de stem van deze engelen, want zij zijn een symbool ter aanduiding van het volk van God dat werkzaam is in harmonie met het hemelse heelal. Mannen en vrouwen, verlicht door de Geest van God en geheiligd door de waarheid, verkondigen de drie boodschappen in hun volgorde.” Selected Messages, boek 2, 387.

The ensign that is lifted up is the third angel that is flying in the midst of heaven, warning mankind against accepting the mark of the beast. The mighty army continues to present that message to the world, until Michael stands up and human probation closes.

Het banier dat wordt opgeheven, is de derde engel die in het midden des hemels vliegt en de mensheid waarschuwt tegen het aannemen van het merkteken van het beest. Het machtige leger blijft die boodschap aan de wereld verkondigen, totdat Michaël opstaat en de genadetijd voor de mens wordt afgesloten.

We will continue these thoughts in the next article.

Wij zullen deze overdenkingen in het volgende artikel voortzetten.

> And at midnight there was a cry made, Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him. Matthew 25:6.

> En te middernacht klonk er een geroep: Zie, de bruidegom komt; gaat uit hem tegemoet. Mattheüs 25:6.

Back to Articles