Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Fourteen

Het boek Joël en de Laodiceaanse Kerk der Zevende-dags Adventisten - Nummer Veertien

Number Fourteen

Nummer Veertien

Author

Jeff Pippenger

Published

December 20, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

The history of “God’s marvelous works,” is also represented by the prophetic question of “how long.” The history represented in those two, and many other symbols, represents the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. In that period there is a debate over the true and the many other false latter rain messages. There is only one genuine latter rain message. The story line of the sacred history where God performs His marvelous works is placed within the context of the book of Joel where the “new wine” is cut off from one class while being poured out upon the other class.

De geschiedenis van „Gods wonderbare werken” wordt eveneens uitgebeeld door de profetische vraag: „hoe lang”. De geschiedenis die door deze twee, en vele andere symbolen wordt voorgesteld, beeldt de verzegelingstijd van de honderdvierenveertigduizend uit. In die periode is er een strijd over de ware en de vele andere valse laat-regenboodschappen. Er is slechts één echte laat-regenboodschap. De verhaallijn van de heilige geschiedenis waarin God Zijn wonderbare werken verricht, wordt geplaatst binnen de context van het boek Joël, waar de „nieuwe wijn” aan de ene klasse wordt onthouden, terwijl zij over de andere klasse wordt uitgestort.

There are a few contrasts in the book of Joel that are to be noted. The root of the word “parable” means “placing beside” and inherently involves a contrast of two classes. We have touched some of the ‘contrasts’ in the book of Joel previously, pointing out that the crown of pride that is worn by the drunkards that rule Jerusalem is contrasted with those who wear the crown of glory. We have not yet shared how the symbol of joy is the opposite, but a counterpart of being ashamed, but it is, and we intend to show that. The subject of alpha and omega is also located in the book of Joel and that principle of the first illustrating the last is also confirmed by Peter’s two sermons in the book of Acts.

Er zijn in het boek Joël enkele tegenstellingen die opgemerkt dienen te worden. De wortel van het woord „gelijkenis” betekent „ernaast plaatsen” en houdt van nature een tegenstelling tussen twee klassen in. Wij hebben eerder enkele van de ‘tegenstellingen’ in het boek Joël aangeroerd en erop gewezen dat de kroon der hoogmoed die gedragen wordt door de dronkaards die over Jeruzalem heersen, in tegenstelling staat tot hen die de kroon der heerlijkheid dragen. Wij hebben nog niet uiteengezet hoe het symbool van vreugde het tegenovergestelde is, maar tevens de tegenhanger van beschaamd zijn; toch is het zo, en wij zijn voornemens dat aan te tonen. Ook het onderwerp van alfa en omega is in het boek Joël aanwezig, en dat beginsel dat het eerste het laatste illustreert, wordt eveneens bevestigd door Petrus’ twee predikingen in het boek Handelingen.

Acts chapter two takes place on Pentecost at 9 AM (the third hour) and chapter three is the ninth hour (3 PM) the time of the evening sacrifice. In Acts two the message Peter proclaims is in the upper room of a private residence, but his sermon in chapter three is given in the temple. They are tied together by the call to repentance in both meetings. Same message, two geographical places representing the symbol of a doubling within the Pentecostal message that is divided between the courtyard and the temple. In Revelation eleven John is told to measure the temple, but leave off the courtyard for it was given to the Gentiles.

Handelingen hoofdstuk twee vindt plaats op Pinksteren om 9 uur ’s morgens (het derde uur), en hoofdstuk drie op het negende uur (3 uur ’s middags), de tijd van het avondoffer. In Handelingen twee wordt de boodschap die Petrus verkondigt gebracht in de bovenzaal van een particuliere woning, maar zijn preek in hoofdstuk drie wordt gehouden in de tempel. Beide zijn verbonden door de oproep tot bekering in beide bijeenkomsten. Dezelfde boodschap, twee geografische plaatsen die het symbool vertegenwoordigen van een verdubbeling binnen de pinksterboodschap, die verdeeld is tussen de voorhof en de tempel. In Openbaring elf wordt Johannes opgedragen de tempel te meten, maar de voorhof buiten beschouwing te laten, want die was aan de heidenen gegeven.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> En mij werd een riet gegeven, aan een staf gelijk; en de engel stond daar en zei: Sta op en meet de tempel Gods, en het altaar, en hen die daarin aanbidden. Maar laat de voorhof die buiten de tempel is buiten beschouwing, en meet die niet; want hij is aan de heidenen gegeven; en zij zullen de heilige stad vertreden, tweeënveertig maanden. Openbaring 11:1, 2.

Thus, the doubling of the two sermons and the division of the two sermon’s location, identifies two audiences for the latter rain in the book of Joel. One audience is the Gentiles outside the temple and the other is the Jews in the temple. In the judgment of the living the house of God is judged first, and from 9/11 unto the Sunday law the temple is judged, and from the Sunday law until the close of human probation the Gentiles are judged. That judgment occurs during the latter rain identified by Peter as being set forth in the book of Joel. What the courtyard (the Gentiles) and the temple (God’s church) in the division represented in Acts chapters two and three, is also the distinction in Joel of the former rain and the latter rain. The former rain arrived at 9/11 and is poured out while God’s temple is being judged. When that process is finished the latter rain is poured out upon the Gentiles in the courtyard.

Zo wijst de verdubbeling van de twee preken en de scheiding van de plaats van de twee preken op twee doelgroepen voor de late regen in het boek Joël. De ene doelgroep zijn de heidenen buiten de tempel en de andere de Joden in de tempel. In het oordeel over de levenden wordt eerst het huis Gods geoordeeld, en vanaf 11 september tot aan de zondagswet wordt de tempel geoordeeld, en vanaf de zondagswet tot aan het einde van de menselijke genadetijd worden de heidenen geoordeeld. Dat oordeel vindt plaats gedurende de late regen, die door Petrus wordt aangeduid als uiteengezet in het boek Joël. Wat de voorhof (de heidenen) en de tempel (Gods kerk) in de in Handelingen hoofdstukken twee en drie voorgestelde scheiding vertegenwoordigden, is ook het onderscheid in Joël tussen de vroege regen en de late regen. De vroege regen kwam op 11 september en wordt uitgegoten terwijl Gods tempel wordt geoordeeld. Wanneer dat proces is voltooid, wordt de late regen uitgegoten over de heidenen in de voorhof.

> Be glad then, ye children of Zion, and rejoice in the Lord your God: for he hath given you the former rain moderately, and he will cause to come down for you the rain, the former rain, and the latter rain in the first month. Joel 2:23.

> Verheugt u dan, gij kinderen van Sion, en weest blijde in de HEERE, uw God; want Hij heeft u de vroege regen in rechtmatige mate gegeven, en Hij zal voor u doen neerdalen regen, de vroege regen en de late regen in de eerste maand. Joël 2:23.

It is not my point currently to identify the prophetic distinction between joy and being ashamed, but the verse informs God’s people to “be glad” because of the latter rain message. The latter rain message produces prophetic joy in God’s people. That being said the subject of the former or early rain, followed by the latter rain is an illustration of the stone of stumbling that was set aside and marveled at. The symbol of the corner stone that ultimately becomes the cap stone is what is marvelous in the eyes of both God and His people.

Het is thans niet mijn bedoeling het profetische onderscheid tussen blijdschap en beschaamd zijn aan te wijzen, maar het vers deelt Gods volk mee „zich te verblijden” vanwege de boodschap van de late regen. De boodschap van de late regen brengt profetische blijdschap voort in Gods volk. Dat gezegd zijnde, is het onderwerp van de vroege of eerste regen, gevolgd door de late regen, een illustratie van de steen des aanstoots die terzijde werd gesteld en waarover men zich verwonderde. Het symbool van de hoeksteen die uiteindelijk tot de sluitsteen wordt, is hetgeen wonderlijk is in de ogen van zowel God als Zijn volk.

The marvelous stone represents the Alpha and Omega of prophecy. The principle of the alpha and omega in terms of prophetic application is identified by Alpha and Omega repeatedly in His Word, and He is the Word. For this reason, that what has been revealed of this principle has been revealed to us and our children forever. The year 1863 is the cap stone of Bible prophecy, and it is the cap stone of the period of the third angel from 1844 unto 1863. 1844 was the foundation stone 1863 the cap stone of that prophetic period. 1844 to 1863 is an established prophetic period, just as established as 538 unto 1798. The fact that mankind does not know something which God has established, does not make that thing un-established!

De wonderbaarlijke steen vertegenwoordigt de Alfa en Omega van de profetie. Het beginsel van de Alfa en Omega met betrekking tot de profetische toepassing wordt in Zijn Woord herhaaldelijk aangeduid door Alfa en Omega, en Hij is het Woord. Om deze reden is hetgeen van dit beginsel geopenbaard is, aan ons en onze kinderen voor eeuwig geopenbaard. Het jaar 1863 is de sluitsteen van de Bijbelse profetie, en het is de sluitsteen van de periode van de derde engel van 1844 tot 1863. 1844 was de grondsteen, 1863 de sluitsteen van die profetische periode. 1844 tot 1863 is een vastgestelde profetische periode, evenzeer vastgesteld als 538 tot 1798. Het feit dat de mensheid iets niet weet wat God heeft vastgesteld, maakt die zaak niet onvastgesteld!

We ended the previous article with the following passage.

Wij besloten het vorige artikel met de volgende passage.

> “I was shown that his relation to the people of God was similar, in some respects, to that of Moses to Israel. There were murmurers against Moses, when in adverse circumstances, and there have been murmurers against him.” Testimonies, volume 3, 85.

> „Mij werd getoond dat zijn verhouding tot het volk van God in sommige opzichten gelijk was aan die van Mozes tot Israël. Er waren morrenden tegen Mozes toen de omstandigheden ongunstig waren, en er zijn ook morrenden tegen hem geweest.” Testimonies, deel 3, 85.

In 1863, James White represented “in some respects” “Moses to Israel.”

In 1863 vertegenwoordigde James White „in zekere opzichten” „Mozes voor Israël.”

The period of 1844 unto 1863 was typified in the period of the Red Sea deliverance unto the first Kadesh. The first Kadesh is an alpha and the second Kadesh is the omega—providing two forty-year periods that lead to Kadesh and both ended in rebellion.

De periode van 1844 tot 1863 werd voorafgebeeld in de periode vanaf de verlossing bij de Rode Zee tot aan het eerste Kades. Het eerste Kades is een alfa en het tweede Kades is de omega—waardoor twee perioden van veertig jaar worden aangeduid die naar Kades leiden en beide in opstand eindigden.

The Spirit of Prophecy aligns the Red Sea crossing with the great disappointment of 1844. The Bible aligns the Red Sea crossing with the cross, and Sister White confirms the disappointment of the disciples at the cross was typifying the great disappointment of 1844. It was the Lord’s will to go directly into the Promise Land, and the geographical marker of the entrance into the Promise Land was Jericho, which is where in this second week of December, 2025, that the archeologists just dug out ancient Jericho—only to find to their dismay that the fallen walls they discovered there had all fallen outward, not inward as they always do during a siege. In an ancient siege the walls were beaten down and pushed over towards the inside. Not so with Jericho.

De Geest der Profetie stelt de doortocht door de Rode Zee in verband met de grote teleurstelling van 1844. De Bijbel verbindt de doortocht door de Rode Zee met het kruis, en zuster White bevestigt dat de teleurstelling van de discipelen bij het kruis een voorafschaduwing was van de grote teleurstelling van 1844. Het was de wil des Heeren om rechtstreeks het Beloofde Land binnen te gaan, en het geografische merkteken van de toegang tot het Beloofde Land was Jericho, waar in deze tweede week van december 2025 de archeologen juist het oude Jericho hebben blootgelegd—om tot hun ontzetting te ontdekken dat de daar aangetroffen gevallen muren alle naar buiten waren gevallen, niet naar binnen zoals zij tijdens een belegering altijd doen. Bij een oude belegering werden de muren neergeslagen en naar binnen toe omvergeduwd. Met Jericho was dat niet zo.

> So the people shouted when the priests blew with the trumpets: and it came to pass, when the people heard the sound of the trumpet, and the people shouted with a great shout, that the wall fell down flat, so that the people went up into the city, every man straight before him, and they took the city. Joshua 6:20.

> Toen juichte het volk, terwijl de priesters op de trompetten bliezen; en het geschiedde, toen het volk het geluid van de trompet hoorde en het volk een luid gejuich aanhief, dat de muur vlak neerviel, zodat het volk de stad binnentrok, ieder recht voor zich uit, en zij namen de stad in. Jozua 6:20.

The archeologists also found jars with food, identifying that when the walls came down it was not a long drawn-out siege. It also answered a question among the archeological group as to why the biblical record of the fall of Jericho identifies them going “up” into Jericho over a hill or ramp, which they now know was created when the walls fell outward.

De archeologen vonden ook kruiken met voedsel, waaruit bleek dat, toen de muren instortten, er geen sprake was van een langdurig beleg. Daarmee werd tevens een vraag binnen de archeologische kring beantwoord waarom het bijbelse verslag van de val van Jericho vermeldt dat men „opging” Jericho binnen over een heuvel of helling, waarvan men nu weet dat die ontstond toen de muren naar buiten vielen.

The first obstacle which announced the entrance into the Promised Land was Jericho, a city of influence and wealth. Jericho is 1863, and Jericho is a subject of Bible prophecy, not only as an illustration of the Sunday law time period, but also in connection with its fall and rise. Jericho also had its own specific prophetic curse pronounced upon it. Joshua pronounced a curse upon the man who rebuilt Jericho, and in so doing identified that the man who rebuilt Jericho would lose his youngest and oldest sons in the re-building of that cursed city. One son was to be lost at the laying of the foundation and the other at the raising of the gate. That prophecy was fulfilled, and the record of its fulfillment is recorded in the Bible, making Jericho an established biblical symbol.

Het eerste obstakel dat de intocht in het Beloofde Land aankondigde, was Jericho, een stad van invloed en rijkdom. Jericho is 1863, en Jericho is een onderwerp van Bijbelse profetie, niet alleen als een illustratie van de periode van de zondagswet, maar ook in verband met zijn val en zijn opkomst. Jericho had ook zijn eigen specifieke profetische vloek die erover werd uitgesproken. Jozua sprak een vloek uit over de man die Jericho zou herbouwen, en identificeerde daarmee dat de man die Jericho herbouwde, zijn jongste en oudste zonen zou verliezen bij de herbouw van die vervloekte stad. Eén zoon zou verloren gaan bij het leggen van het fundament en de andere bij het oprichten van de poort. Die profetie werd vervuld, en het verslag van haar vervulling is in de Bijbel opgetekend, waardoor Jericho een gevestigd Bijbels symbool is.

Within its historical demise, and in its prophetic curse, followed by the historical fulfillment of that prophecy, we find three witnesses speaking about Jericho in 1863. All three of those testimonies are to be applied to 1863. Those three witnesses stand together just as three Moses’s stand prophetically at the end of their respective forty-year periods. One of those forty-year periods is clearly aligned with Millerite history, establishing that all three representations of Moses at the end of each forty-year period align with the history of 1863—the history of the third angel.

Binnen haar historische ondergang en in haar profetische vloek, gevolgd door de historische vervulling van die profetie, vinden wij drie getuigen die over Jericho spreken in 1863. Al deze drie getuigenissen moeten op 1863 worden toegepast. Die drie getuigen staan tezamen, juist zoals drie Mozessen profetisch staan aan het einde van hun respectieve perioden van veertig jaar. Een van die perioden van veertig jaar is duidelijk in overeenstemming met de Milleritische geschiedenis, waarmee wordt vastgesteld dat alle drie voorstellingen van Mozes aan het einde van elke periode van veertig jaar overeenkomen met de geschiedenis van 1863—de geschiedenis van de derde engel.

Two of those three witnesses of Moses’ forty years end at Kadesh, the third conclusion of the forty years was the Jordan River, and the conclusion of the second was the Red Sea. The conclusion of the first forty years was Moses fleeing Egypt. All three are describing a flight out of Egypt in fulfillment of Abraham’s four-hundred and thirty year prophecy of bondage in Egypt.

Twee van deze drie getuigenissen van de veertig jaren van Mozes eindigen te Kades; de derde afsluiting van de veertig jaren was de Jordaan, en de afsluiting van de tweede was de Rode Zee. De afsluiting van de eerste veertig jaren was de vlucht van Mozes uit Egypte. Alle drie beschrijven zij een uittocht uit Egypte ter vervulling van Abrahams profetie van vierhonderddertig jaar van dienstbaarheid in Egypte.

Moses’ three forty-year periods, whose endings (capstone) represents a type of deliverance from Egypt, were a fulfillment of Abraham’s prophecy of captivity in and deliverance out of Egyptian bondage. As the prophesied deliverer of Abraham’s covenant promise, Moses himself began by being saved out of the water, as his name means. Thereafter Moses led God’s people through the waters of the Red Sea and thereafter to the shore of the deliverance, represented by the Jordan River. The alpha of Moses life was saving from the water of the Nile and omega was the salvation represented by the water of the Jordan River. The alpha of Moses life illustrated by the experience defined by his name and his parents, being godly parents knew that the baby had been sentenced to death, as he would be forty years later after killing the Egyptian. As godly parents who knew their son needed to be saved from the death sentence, prepared for him an ark, that passed from the Hebrew world unto the Egyptian world, just as Moses left at the end of forty years the Egyptian world for the Hebrew world.

Mozes’ drie perioden van veertig jaar, waarvan de voltooiingen (sluitsteen) een voorafbeelding van verlossing uit Egypte vormen, waren een vervulling van Abrahams profetie van gevangenschap in en bevrijding uit de Egyptische slavernij. Als de geprofeteerde verlosser van Abrahams verbondsbelofte begon Mozes zelf ermee uit het water gered te worden, zoals zijn naam betekent. Vervolgens leidde Mozes Gods volk door de wateren van de Rode Zee en daarna naar de oever van de verlossing, uitgebeeld door de rivier de Jordaan. De alfa van Mozes’ leven was redding uit het water van de Nijl en de omega was de zaligheid die wordt uitgebeeld door het water van de rivier de Jordaan. De alfa van Mozes’ leven, geïllustreerd door de ervaring die door zijn naam en zijn ouders wordt bepaald—godvrezende ouders, die wisten dat het kind ter dood was veroordeeld, zoals hij veertig jaar later zou zijn nadat hij de Egyptenaar had gedood. Als godvrezende ouders, die wisten dat hun zoon van het doodvonnis gered moest worden, maakten zij voor hem een ark gereed, die vanuit de Hebreeuwse wereld naar de Egyptische wereld overging, evenals Mozes aan het einde van veertig jaar de Egyptische wereld verliet voor de Hebreeuwse wereld.

Moses repeated the story of Noah in his salvation from the water. The very first mention of Moses as the “deliverer” of Abraham’s four-hundred and thirty year covenant prophecy was a repetition of the history where God entered into covenant with mankind, therefore bringing Abraham’s covenant prophecy of a chosen people together with the covenant promise to all mankind. This identifies a baptism in the transfer of the baby Moses to Pharaoh’s daughter, for the death was acknowledged by the parent’s work, the burial is represented by the ark upon the water, and the resurrection is Pharaoh’s daughter.

Mozes herhaalde het verhaal van Noach in zijn redding uit het water. De allereerste vermelding van Mozes als de „bevrijder” van Abrahams vierhonderddertigjarige verbondsprofetie was een herhaling van de geschiedenis waarin God met de mensheid een verbond aanging, en bracht aldus Abrahams verbondsprofetie van een uitverkoren volk samen met de verbondsbelofte aan de gehele mensheid. Dit duidt op een doop in de overdracht van de baby Mozes aan de dochter van de farao, want de dood werd erkend door het handelen van de ouders, de begrafenis wordt voorgesteld door de ark op het water, en de opstanding is de dochter van de farao.

Moses’ life begins with the baptism of Noah’s ark being typified. This then means that from the outset the number “8” is associated with Moses, for the root of his covenant relationship began with the number “8” from the covenant of Noah, and his work was to institute the rite of circumcision on the “eighth” day. He was then tested and he failed on the very rite. Moses life begins with a baptism and forty years later there is a death (of an Egyptian) that marks the point where the Egyptian Moses dies and becomes strictly a son of Abraham. The beginning and ending of Moses’s first forty years is represented by a baptism. The first identified a transition from Hebrew to Egyptian and the last from Egyptian to Hebrew. Forty years after that, Moses takes God’s people through the baptism of the Red Sea, on his way to the baptism at the Jordan, which he never made.

Het leven van Mozes begint met de voorafbeelding van de doop van Noachs ark. Dit betekent dan dat vanaf het begin het getal „8” met Mozes verbonden is, want de wortel van zijn verbondsrelatie begon met het getal „8” vanuit het verbond van Noach, en zijn taak was het instellen van het ritueel van de besnijdenis op de „achtste” dag. Vervolgens werd hij beproefd en faalde hij juist met betrekking tot datzelfde ritueel. Het leven van Mozes begint met een doop en veertig jaar later is er een dood (van een Egyptenaar) die het punt markeert waarop de Egyptische Mozes sterft en uitsluitend een zoon van Abraham wordt. Het begin en het einde van Mozes’ eerste veertig jaren worden weergegeven door een doop. De eerste duidde een overgang aan van Hebreeër tot Egyptenaar en de laatste van Egyptenaar tot Hebreeër. Veertig jaar daarna leidt Mozes Gods volk door de doop van de Rode Zee, op weg naar de doop aan de Jordaan, die hij nooit bereikte.

God’s people under the guidance of Joshua entered the Promised Land without Moses for he died just before the baptism of the Jordan River arrived. Moses said, and Peter repeated that the Lord thy God would raise up a prophet like unto Moses. The prophet who was typified by Moses was Christ, and He began His work exactly where Moses left off. He began His work at His baptism, and that baptism was the exact place Joshua baptized ancient Israel when they crossed the Jordan into the Promised Land. The gospels inform us that John was baptizing at Bethabara, which is the crossing point, and means ferry crossing.

Gods volk betrad onder de leiding van Jozua het Beloofde Land zonder Mozes, want hij stierf vlak voordat de doop van de Jordaan werd bereikt. Mozes zei, en Petrus herhaalde, dat de Heere, uw God, een profeet zou verwekken gelijk Mozes. De profeet die door Mozes werd uitgebeeld, was Christus, en Hij begon Zijn werk precies waar Mozes ophield. Hij begon Zijn werk bij Zijn doop, en die doop was precies de plaats waar Jozua het oude Israël doopte toen zij de Jordaan overstaken naar het Beloofde Land. De evangeliën delen ons mee dat Johannes doopte te Bethabara, dat de oversteekplaats is en „veerplaats” betekent.

The Red Sea is the symbol of the rebellion of Egypt, identifying Moses prophetic testimony in this line as truth. The Nile River to the Red Sea (sometimes called a river) and on to the Jordan. Moses, meaning ‘saved out of the water’ begins and ends his testimony at the water of deliverance, and each of those waters manifest two classes of worshippers.

De Rode Zee is het symbool van de opstand van Egypte, en bevestigt in deze lijn het profetische getuigenis van Mozes als waarheid. Van de rivier de Nijl tot de Rode Zee (soms een rivier genoemd) en vandaar tot de Jordaan. Mozes, wiens naam betekent ‘uit het water gered’, begint en eindigt zijn getuigenis bij het water van verlossing, en elk van die wateren openbaart twee klassen van aanbidders.

The first forty years of Moses represents the first angel’s message and the second forty years is the second angel, the third being the third. The three angels possess their own peculiar prophetic characteristics such as that all three messages are represented in the first message. We have demonstrated this phenomenon publicly for years in connection with the first three chapters of the book of Daniel.

De eerste veertig jaren van Mozes vertegenwoordigen de boodschap van de eerste engel, en de tweede veertig jaren die van de tweede engel, terwijl de derde die van de derde vormt. De drie engelen bezitten hun eigen kenmerkende profetische eigenschappen, in zoverre dat alle drie de boodschappen in de eerste boodschap worden voorgesteld. Wij hebben dit verschijnsel jarenlang in het openbaar aangetoond in verband met de eerste drie hoofdstukken van het boek Daniël.

Daniel feared God in chapter one and refused to eat the Babylonian diet, and God glorified him in the second and dietary visual test that followed, which led to the judgment and third test carried out by Nebuchadnezzar himself. Daniel chapter one is the first angel of Revelation fourteen who announces “fear God,” “give him glory” as Daniel did in the second dietary and visual test, for “the hour of the judgment” of Nebuchadnezzar has come.

Daniël vreesde God in hoofdstuk één en weigerde het Babylonische voedsel te eten, en God verheerlijkte hem in de tweede en visuele voedselbeproeving die daarop volgde, hetgeen leidde tot het oordeel en de derde beproeving die door Nebukadnezar zelf werd uitgevoerd. Daniël hoofdstuk één is de eerste engel van Openbaring veertien, die verkondigt: „vrees God”, „geef Hem heerlijkheid”, zoals Daniël deed in de tweede voedsel- en visuele beproeving, want „het uur van het oordeel” van Nebukadnezar is gekomen.

The first forty years of Moses’s life began because his parents feared God. When Pharaoh’s daughter saw the ark in the water, Moses had passed the second test, which is a visual test. Then Pharaoh’s daughter judged that he was not to die. Judgment also arrived at the end of the first forty; when He slew the Egyptian and had to flee Egypt.

De eerste veertig jaren van het leven van Mozes begonnen omdat zijn ouders God vreesden. Toen de dochter van de farao de ark in het water zag, had Mozes de tweede beproeving doorstaan, namelijk een visuele beproeving. Vervolgens oordeelde de dochter van de farao dat hij niet mocht sterven. Ook aan het einde van de eerste veertig kwam het oordeel, toen hij de Egyptenaar doodsloeg en uit Egypte moest vluchten.

In the second forty years, the second angel of Revelation fourteen announcing the fall of Babylon was typified by the fall of Egypt. In that fall, at the end of the forty years there was a tremendous manifestation of the power of God, as there was at the end of the second angel’s message during the Midnight Cry of 1844.

In de tweede veertig jaar werd de tweede engel van Openbaring veertien, die de val van Babylon aankondigt, voorafgebeeld door de val van Egypte. In die val was er aan het einde van de veertig jaar een ontzaglijke openbaring van de macht van God, zoals er was aan het einde van de boodschap van de tweede engel tijdens de Middernachtsroep van 1844.

The third forty years begins with the judgment of death being pronounced on virtually the entire congregation, and it ends with the judgment of death upon the leader of that congregation.

De derde periode van veertig jaar begint met de uitspraak van het doodsoordeel over vrijwel de gehele gemeente, en zij eindigt met het doodsoordeel over de leider van die gemeente.

Sister White identifies that our work is to combine the three angels’ messages.

Zuster White geeft aan dat ons werk erin bestaat de boodschappen van de drie engelen te verenigen.

> “The Lord is about to punish the world for its iniquity. He is about to punish religious bodies for their rejection of the light and truth which has been given them. The great message, combining the first, second, and third angels’ messages, is to be given to the world. This is to be the burden of our work.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 950.

> „De Heer staat op het punt de wereld te straffen om haar ongerechtigheid. Hij staat op het punt de kerkgenootschappen te straffen wegens hun verwerping van het licht en de waarheid die hun gegeven zijn. De grote boodschap, die de boodschappen van de eerste, tweede en derde engel verenigt, moet aan de wereld worden gebracht. Dit moet de kern van ons werk zijn.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, deel 7, 950.

Moses’ first forty years represents the first angel of Revelation fourteen, and his second period of forty years is the second angel and the third forty-year period is the third angel. Our “great message” is to combine “the first, second, and third angels’ messages” which places all three symbols of Moses’ in 1863, and therefore three Moses’ at the Sunday law.

De eerste veertig jaar van Mozes vertegenwoordigen de eerste engel van Openbaring veertien, en zijn tweede periode van veertig jaar is de tweede engel, en de derde periode van veertig jaar is de derde engel. Onze „grote boodschap” is „de boodschappen van de eerste, tweede en derde engel” te verenigen, hetgeen alle drie de symbolen van Mozes in 1863 plaatst, en daarom drie Mozessen bij de zondagwet.

1844 to 1863 includes two witnesses of both forty-year periods that led to Kadesh. Inspiration identifies that a third cannot exist without a first and a second, the first forty years of Moses’ life must also represent 1844 to 1863. Moses is killing the Egyptian in 1863, along with Moses striking the Rock with his rod of authority and also when Moses asks to see God’s glory in the history of the rebellion of the golden calf. There are three Moses’ at 1863 and the Sunday law, and they are all forty years old.

1844 tot 1863 omvat twee getuigenissen van beide perioden van veertig jaar die naar Kades leidden. De Inspiratie maakt duidelijk dat een derde niet kan bestaan zonder een eerste en een tweede; de eerste veertig jaren van Mozes’ leven moeten daarom eveneens 1844 tot 1863 voorstellen. Mozes doodt de Egyptenaar in 1863, evenals Mozes die met zijn staf van gezag op de Rots slaat, en ook wanneer Mozes vraagt Gods heerlijkheid te mogen zien in de geschiedenis van de opstand van het gouden kalf. Er zijn drie gestalten van Mozes bij 1863 en de zondagswet, en zij zijn alle veertig jaar oud.

Moses’ three periods each contain a deliverance by water; Moses in the basket aligns with Moses through the Red Sea which aligns with Moses twice at the Jordan River: the Nile, the Red Sea and twice at the Jordan. Waters of deliverance are represented in each of the three periods, for they all align with the period when the water of deliverance is being poured out during the latter rain period.

Elk van Mozes’ drie perioden bevat een verlossing door water; Mozes in het biezen kistje correspondeert met Mozes door de Rode Zee, hetgeen correspondeert met Mozes tweemaal bij de Jordaan: de Nijl, de Rode Zee en tweemaal bij de Jordaan. Wateren van verlossing worden in elk van de drie perioden uitgebeeld, want zij stemmen alle overeen met de periode waarin het water van verlossing wordt uitgestort gedurende de tijd van de late regen.

At the end of the third period of forty years Moses struck the Rock with his rod. At the end of the second forty years his rod parted the Red Sea. At the end of the first forty years, he rejected the rod of Egyptian authority, chose to suffer with his people.

Aan het einde van de derde periode van veertig jaar sloeg Mozes met zijn staf op de Rots. Aan het einde van de tweede veertig jaar spleet zijn staf de Rode Zee. Aan het einde van de eerste veertig jaar verwierp hij de staf van het Egyptische gezag en koos hij ervoor met zijn volk te lijden.

At the end of the first period an Egyptian died, and at the end of the second period the military, firstborn and leadership of Egypt died. At the end of the third period the nation of Israel, Aaron and Moses had all died. These are three parallel histories that “line upon line” each represent 1844 unto 1863—the history of the third angel, which in turn represents 9/11 to the Sunday law, and the Pentecostal season when the waters of deliverance are poured out.

Aan het einde van de eerste periode stierf een Egyptenaar, en aan het einde van de tweede periode stierven het leger, de eerstgeborenen en het leiderschap van Egypte. Aan het einde van de derde periode waren de natie Israël, Aäron en Mozes allen gestorven. Dit zijn drie parallelle geschiedenissen die „regel op regel” elk de periode van 1844 tot 1863 vertegenwoordigen — de geschiedenis van de derde engel, die op haar beurt de periode van 9/11 tot de zondagwet vertegenwoordigt, en het pinksterseizoen waarin de wateren van bevrijding worden uitgestort.

Moses is at both rebellions at Kadesh, and the Kadesh rebellions are both capstones in their respective periods. They both represent 1863, which is also the capstone of the period of the third angel, starting with the alpha in 1844 unto the capstone of 1863. When considering the marvelous light of the stone that begins as the foundation and ends as the cap stone it is recognized that the capstone is always prophetically larger. The few drops at the beginning of the Pentecostal season, leading to the full outpouring at the capstone on the day of Pentecost, illustrates this truth.

Mozes is aanwezig bij beide opstanden te Kades, en de opstanden te Kades zijn beide sluitstenen in hun respectieve perioden. Beide vertegenwoordigen 1863, dat tevens de sluitsteen is van de periode van de derde engel, beginnend met de alfa in 1844 tot aan de sluitsteen van 1863. Wanneer men het wonderbare licht beschouwt van de steen die als fundament begint en als sluitsteen eindigt, wordt erkend dat de sluitsteen profetisch altijd groter is. De enkele druppels aan het begin van het pinksterseizoen, die leiden tot de volle uitstorting bij de sluitsteen op de Pinksterdag, illustreren deze waarheid.

At 9/11, the sprinkling began and it ends at the full outpouring at the Sunday law. This truth identifies Moses’ sin at the second and omega Kadesh as a greater sin than the rebellion in the first alpha Kadesh rebellion. The alpha rebellion produced the death of an entire nation, and omega rebellion produced the death of one man (Moses), but the one man’s sin was greater than the entire nations corporate sin. The man who sins dies, and at that level there is no distinction between the sins of Moses or any other Israelite, but prophetically Moses’ striking Christ a second time was greater, for it was the capstone of that forty-year period.

Op 11 september begon de besprenging en zij eindigt bij de volledige uitstorting ten tijde van de zondagswet. Deze waarheid duidt de zonde van Mozes te Kades, de tweede en omega-Kades, aan als een grotere zonde dan de opstand in de eerste, alpha-Kades-opstand. De alpha-opstand bracht de dood van een gehele natie voort, en de omega-opstand bracht de dood van één man (Mozes) voort, maar de zonde van die ene man was groter dan de gezamenlijke zonde van de gehele natie. De mens die zondigt, zal sterven, en op dat niveau bestaat er geen onderscheid tussen de zonden van Mozes en die van enige andere Israëliet, maar profetisch was het feit dat Mozes Christus voor de tweede maal sloeg groter, want het was de sluitsteen van die periode van veertig jaar.

The rebellion of Moses at the second omega Kadesh was a greater sin than the rebellion of the children of Israel rejecting the message of Joshua and Caleb. Moses prophetically stands at 1863, where he dies in the wilderness for his rebellion. Moses also stands at 1863, where the former covenant people die in the wilderness for their rebellion, but Moses did not participate in that rebellion. 1863 aligns with the Sunday law, as does Aaron’s rebellion of the golden calf. That history, which aligns with Kadesh, 1863, and the Sunday law, Moses is praying to see God’s glory.

De opstandigheid van Mozes bij het tweede omega-Kades was een grotere zonde dan de opstandigheid van de kinderen Israëls, die de boodschap van Jozua en Kaleb verwierpen. Mozes staat profetisch bij 1863, waar hij wegens zijn opstandigheid in de woestijn sterft. Mozes staat ook bij 1863, waar het vroegere verbondsvolk wegens zijn opstandigheid in de woestijn sterft, maar Mozes nam aan die opstandigheid geen deel. 1863 komt overeen met de zondagwet, evenals Aarons opstandigheid met het gouden kalf. In die geschiedenis, die overeenkomt met Kades, 1863 en de zondagwet, bidt Mozes om Gods heerlijkheid te zien.

Kadesh represents 1863, and Moses is at both Kadesh’s, so upon two biblical witnesses, who are both cap stones we establish that the third forty-year period which does not end at Kadesh represents 1863 as well. There ‘Moses the unsanctified’ is crucifying Christ afresh, as he rejects the Rock. In 1863, and the giving of the Law at Sinai, ‘Moses the sanctified’ is seeking Gods’ character. In 1863 Moses represents a wise and also a foolish virgin.

Kades vertegenwoordigt 1863, en Mozes bevindt zich bij beide Kadesen; daarom stellen wij op grond van twee bijbelse getuigen, die beide tevens sluitstenen zijn, vast dat ook de derde periode van veertig jaar, die niet in Kades eindigt, 1863 vertegenwoordigt. Daar kruisigt ‘Mozes de ongeheiligde’ Christus opnieuw, doordat hij de Rots verwerpt. In 1863, en bij de gave van de Wet op de Sinaï, zoekt ‘Mozes de geheiligde’ Gods karakter. In 1863 vertegenwoordigt Mozes zowel een wijze als een dwaze maagd.

> “The Pharisee and the publican represent two great classes into which those who come to worship God are divided. Their first two representatives are found in the first two children that were born into the world.” Christ’s Object Lessons, 152.

> „De Farizeeër en de tollenaar vertegenwoordigen twee grote groepen waarin degenen die God komen aanbidden, zijn verdeeld. Hun eerste twee vertegenwoordigers worden gevonden in de eerste twee kinderen die in de wereld werden geboren.” Lessen uit het leven van alledag, 152.

At Kadesh and 1863, Moses represents “two great classes into which those who” “worship God are divided”. Moses is an example of the one hundred and forty-four thousand as is Peter.

Bij Kades en 1863 vertegenwoordigt Mozes „twee grote klassen waarin zij die” „God aanbidden, verdeeld zijn”. Mozes is een voorbeeld van de honderd vierenveertigduizend, evenals Petrus.

> “For each of the classes represented by the Pharisee and the publican there is a lesson in the history of the apostle Peter. In his early discipleship Peter thought himself strong. Like the Pharisee, in his own estimation he was ‘not as other men are.’ When Christ on the eve of His betrayal forewarned His disciples, ‘All ye shall be offended because of Me this night,’ Peter confidently declared, ‘Although all shall be offended, yet will not I.’ Mark 14:27, 29. Peter did not know his own danger. Self-confidence misled him. He thought himself able to withstand temptation; but in a few short hours the test came, and with cursing and swearing he denied his Lord.” Christ’s Object Lessons, 152.

> „Voor elk van de klassen die door de Farizeeër en de tollenaar worden voorgesteld, ligt in de geschiedenis van de apostel Petrus een les. In de eerste tijd van zijn discipelschap achtte Petrus zichzelf sterk. Evenals de Farizeeër was hij, naar zijn eigen oordeel, ‘niet als de andere mensen’. Toen Christus aan de vooravond van Zijn verraad Zijn discipelen van tevoren waarschuwde: ‘Gij zult in deze nacht allen aanstoot aan Mij nemen’, verklaarde Petrus vol vertrouwen: ‘Al zouden zij ook allen aanstoot nemen, ik echter niet.’ Markus 14:27, 29. Petrus kende zijn eigen gevaar niet. Zelfvertrouwen misleidde hem. Hij meende in staat te zijn de verzoeking te weerstaan; maar binnen enkele korte uren kwam de beproeving, en met vloeken en zweren verloochende hij zijn Heere.” Lessen uit het Leven van Alledag, 152.

At the Sunday law, which is 1863, Peter represents two classes. Those who receive the mark of the beast or those who receive the seal of God. When Jesus changed Simon’s name to Peter, it symbolized the one-hundred and forty-four thousand. That understanding is also symbolized by multiplying Peter’s name using the number from the letter position in the English alphabet. If we use that same technique on 1863, we get 144.

Bij de zondagswet, dat is 1863, vertegenwoordigt Petrus twee klassen: degenen die het merkteken van het beest ontvangen, of degenen die het zegel van God ontvangen. Toen Jezus de naam van Simon veranderde in Petrus, symboliseerde dit de honderd vierenveertigduizend. Dat begrip wordt ook gesymboliseerd door de naam van Petrus te vermenigvuldigen met gebruikmaking van het getal dat voortkomt uit de letterpositie in het Engelse alfabet. Als wij diezelfde techniek toepassen op 1863, verkrijgen wij 144.

Two of the three symbols of Moses which align with 1863, establish that the third period must align also. The two lines of Kadesh identify the story of the wise and foolish virgins, and the third period identifies an attempt to employ human effort to accomplish a godly work. To trust in human power as did Moses with the Egyptian represents trust in human authority over ordained authority.

Twee van de drie symbolen van Mozes die met 1863 overeenkomen, bevestigen dat ook de derde periode daarmee in overeenstemming moet zijn. De twee lijnen van Kades identificeren het verhaal van de wijze en dwaze maagden, en de derde periode duidt op een poging om menselijke inspanning aan te wenden om een goddelijk werk te volbrengen. Te vertrouwen op menselijke kracht, zoals Mozes deed met de Egyptenaar, vertegenwoordigt vertrouwen in menselijk gezag boven verordineerd gezag.

Sister White states her husbands, “relation to the people of God was similar, in some respects, to that of Moses to Israel.” In 1863, Moses was represented by James White. In 1863, James White is slaying an Egyptian, striking Christ a second time and praying for the rebels who rejected the message of “rest” set forth by Joshua and Caleb. Moses is both a foolish virgin when he struck the Rock a second time and a wise virgin as he interceded for the rebels of Israel.

Zuster White verklaart dat de „verhouding van haar echtgenoot tot het volk van God in sommige opzichten vergelijkbaar was met die van Mozes tot Israël.” In 1863 werd Mozes vertegenwoordigd door James White. In 1863 doodt James White een Egyptenaar, slaat hij Christus voor de tweede maal en bidt hij voor de rebellen die de boodschap van „rust”, zoals die door Jozua en Kaleb werd uiteengezet, verwierpen. Mozes is zowel een dwaze maagd wanneer hij de Rots voor de tweede maal sloeg, als een wijze maagd wanneer hij voor de rebellen van Israël ten beste spreekt.

We will close this article with the passage in Numbers fourteen where Moses is at 1863, when he is given a view of God’s glory in the parallel history represented by the golden calf rebellion.

Wij zullen dit artikel afsluiten met de passage in Numeri veertien, waar Mozes zich bevindt in 1863, wanneer hem in de parallelle geschiedenis die door de opstand van het gouden kalf wordt voorgesteld, een blik op Gods heerlijkheid wordt gegeven.

In the passage the Lord asks “how long” would he have to deal with the rebels of Israel, which is the same question Isaiah asked the Lord in chapter six. Notice that the book of Numbers places this history in the period when the earth is lightened with God’s glory, as the angels also marked in verse three of Isaiah six. 9/11 was the foundation stone of the history of 1844 to 1863 and the Sunday law is the capstone. The setting in Numbers is nothing less than an illustration of the song or the parable of the vineyard, as ancient Israel is being passed by as the Lord entered into covenant with Joshua.

In de passage vraagt de Heer „hoe lang” Hij nog met de opstandigen van Israël te doen zou hebben, wat dezelfde vraag is die Jesaja de Heer in hoofdstuk zes stelde. Merk op dat het boek Numeri deze geschiedenis plaatst in de periode waarin de aarde verlicht wordt met Gods heerlijkheid, zoals de engelen eveneens aanduidden in vers drie van Jesaja zes. 9/11 was de grondsteen van de geschiedenis van 1844 tot 1863 en de zondagswet is de sluitsteen. De setting in Numeri is niets minder dan een illustratie van het lied of de gelijkenis van de wijngaard, terwijl het oude Israël wordt voorbijgegaan toen de Heer een verbond aanging met Jozua.

> And all the congregation lifted up their voice, and cried; and the people wept that night. And all the children of Israel murmured against Moses and against Aaron: and the whole congregation said unto them, Would God that we had died in the land of Egypt! or would God we had died in this wilderness! And wherefore hath the Lord brought us unto this land, to fall by the sword, that our wives and our children should be a prey? were it not better for us to return into Egypt? And they said one to another, Let us make a captain, and let us return into Egypt.

> En de gehele vergadering verhief haar stem en riep, en het volk weende die nacht. En al de kinderen Israëls murmureren tegen Mozes en tegen Aäron; en de gehele vergadering zei tot hen: Och, waren wij maar gestorven in het land Egypte! Of och, waren wij maar gestorven in deze woestijn! En waarom heeft de HEERE ons naar dit land gebracht, om door het zwaard te vallen, zodat onze vrouwen en onze kinderen tot buit zouden worden? Zou het voor ons niet beter zijn naar Egypte terug te keren? En zij zeiden tot elkander: Laat ons een aanvoerder aanstellen, en laat ons naar Egypte terugkeren.

> Then Moses and Aaron fell on their faces before all the assembly of the congregation of the children of Israel. And Joshua the son of Nun, and Caleb the son of Jephunneh, which were of them that searched the land, rent their clothes: And they spake unto all the company of the children of Israel, saying,

> Toen wierpen Mozes en Aäron zich met het aangezicht ter aarde voor de gehele vergadering van de gemeente van de kinderen Israëls. En Jozua, de zoon van Nun, en Kaleb, de zoon van Jefunne, die behoorden tot hen die het land verspied hadden, scheurden hun klederen. En zij spraken tot de gehele vergadering van de kinderen Israëls, zeggende,

> The land, which we passed through to search it, is an exceeding good land. If the Lord delight in us, then he will bring us into this land, and give it us; a land which floweth with milk and honey. Only rebel not ye against the Lord, neither fear ye the people of the land; for they are bread for us: their defence is departed from them, and the Lord is with us: fear them not.

> Het land dat wij zijn doorgetrokken om het te verspieden, is een uitermate goed land. Indien de HEERE welgevallen aan ons heeft, dan zal Hij ons in dit land brengen en het ons geven; een land dat vloeit van melk en honing. Weest alleen niet weerspannig tegen de HEERE, en vreest ook het volk van het land niet; want zij zijn ons tot spijze: hun bescherming is van hen geweken, en de HEERE is met ons; vreest hen niet.

> But all the congregation bade stone them with stones. And the glory of the Lord appeared in the tabernacle of the congregation before all the children of Israel. And the Lord said unto Moses, How long will this people provoke me? and how long will it be ere they believe me, for all the signs which I have shewed among them?

> Maar de gehele vergadering zeide dat men hen met stenen stenigen moest. Toen verscheen de heerlijkheid des HEEREN in de tent der samenkomst voor al de kinderen Israëls. En de HEERE zeide tot Mozes: Hoelang zal dit volk Mij tergen? en hoelang zal het duren eer zij Mij geloven, ondanks al de tekenen die Ik in hun midden gedaan heb?

> I will smite them with the pestilence, and disinherit them, and will make of thee a greater nation and mightier than they.

> Ik zal hen met de pestilentie slaan en hen onterven, en Ik zal u tot een groter en machtiger volk maken dan zij.

> And Moses said unto the Lord, Then the Egyptians shall hear it, (for thou broughtest up this people in thy might from among them;) And they will tell it to the inhabitants of this land: for they have heard that thou Lord art among this people, that thou Lord art seen face to face, and that thy cloud standeth over them, and that thou goest before them, by day time in a pillar of a cloud, and in a pillar of fire by night. Now if thou shalt kill all this people as one man, then the nations which have heard the fame of thee will speak, saying, Because the Lord was not able to bring this people into the land which he sware unto them, therefore he hath slain them in the wilderness.

> En Mozes zeide tot de HEERE: Dan zullen de Egyptenaren het horen, want Gij hebt dit volk door Uw macht uit hun midden opgevoerd; en zij zullen het vertellen aan de inwoners van dit land; want zij hebben gehoord dat Gij, HEERE, in het midden van dit volk zijt, dat Gij, HEERE, van aangezicht tot aangezicht gezien wordt, en dat Uw wolk boven hen staat, en dat Gij voor hen uitgaat, des daags in een wolkkolom en des nachts in een vuurkolom. Nu dan, indien Gij al dit volk als één man doodt, dan zullen de volken die het gerucht over U gehoord hebben, spreken en zeggen: Omdat de HEERE niet bij machte was dit volk te brengen in het land dat Hij hun gezworen had, daarom heeft Hij hen in de woestijn gedood.

> And now, I beseech thee, let the power of my Lord be great, according as thou hast spoken, saying, The Lord is longsuffering, and of great mercy, forgiving iniquity and transgression, and by no means clearing the guilty, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation. Pardon, I beseech thee, the iniquity of this people according unto the greatness of thy mercy, and as thou hast forgiven this people, from Egypt even until now.

> En nu, ik bid U, laat de kracht van mijn Heere groot zijn, overeenkomstig wat Gij gesproken hebt, zeggende: De HEERE is lankmoedig en groot van barmhartigheid, vergevende ongerechtigheid en overtreding, maar Hij houdt de schuldige geenszins voor onschuldig, bezoekende de ongerechtigheid der vaderen aan de kinderen, tot in het derde en vierde geslacht. Vergeef toch, ik bid U, de ongerechtigheid van dit volk naar de grootheid van Uw barmhartigheid, gelijk Gij dit volk vergeven hebt, van Egypte af tot nu toe.

> And the Lord said, I have pardoned according to thy word: But as truly as I live, all the earth shall be filled with the glory of the Lord.

> En de HEERE zeide: Ik heb vergeven overeenkomstig uw woord; maar zo waarlijk als Ik leef, de ganse aarde zal met de heerlijkheid des HEEREN vervuld worden.

> Because all those men which have seen my glory, and my miracles, which I did in Egypt and in the wilderness, and have tempted me now these ten times, and have not hearkened to my voice; Surely they shall not see the land which I sware unto their fathers, neither shall any of them that provoked me see it: But my servant Caleb, because he had another spirit with him, and hath followed me fully, him will I bring into the land whereinto he went; and his seed shall possess it. (Now the Amalekites and the Canaanites dwelt in the valley.) Tomorrow turn you, and get you into the wilderness by the way of the Red sea.

> Omdat al die mannen die mijn heerlijkheid hebben gezien en mijn wonderen die Ik in Egypte en in de woestijn heb gedaan, en Mij nu deze tienmaal verzocht hebben en naar mijn stem niet geluisterd hebben, voorzeker het land niet zullen zien dat Ik hun vaderen onder ede beloofd heb; ja, niemand van hen die Mij getergd hebben, zal het zien. Maar mijn knecht Kaleb, omdat er een andere geest in hem was en hij Mij volkomen gevolgd heeft, hem zal Ik brengen in het land waarin hij gegaan is; en zijn nageslacht zal het in bezit nemen. (De Amalekieten nu en de Kanaänieten woonden in het dal.) Morgen, wendt u om en trekt naar de woestijn, op de weg naar de Schelfzee.

> And the Lord spake unto Moses and unto Aaron, saying, How long shall I bear with this evil congregation, which murmur against me? I have heard the murmurings of the children of Israel, which they murmur against me. Say unto them, As truly as I live, saith the Lord, as ye have spoken in mine ears, so will I do to you: Your carcases shall fall in this wilderness; and all that were numbered of you, according to your whole number, from twenty years old and upward, which have murmured against me, Doubtless ye shall not come into the land, concerning which I sware to make you dwell therein, save Caleb the son of Jephunneh, and Joshua the son of Nun. But your little ones, which ye said should be a prey, them will I bring in, and they shall know the land which ye have despised. But as for you, your carcases, they shall fall in this wilderness. And your children shall wander in the wilderness forty years, and bear your whoredoms, until your carcases be wasted in the wilderness. After the number of the days in which ye searched the land, even forty days, each day for a year, shall ye bear your iniquities, even forty years, and ye shall know my breach of promise.

> En de HEERE sprak tot Mozes en tot Aäron, zeggende: Hoe lang zal Ik deze boze vergadering verdragen, die tegen Mij murmureert? Ik heb het morren der kinderen Israëls gehoord, waarmee zij tegen Mij morren. Zeg tot hen: Zo waarachtig als Ik leef, spreekt de HEERE, voorzeker, gelijk gij voor Mijn oren gesproken hebt, zo zal Ik u doen: Uw dode lichamen zullen vallen in deze woestijn; ja, allen die van u geteld zijn, naar uw gehele getal, van twintig jaar oud en daarboven, die tegen Mij gemurmureerd hebben. Voorzeker, gij zult niet komen in het land, waarover Ik Mijn hand opgeheven heb om u daarin te doen wonen, behalve Kaleb, de zoon van Jefunne, en Jozua, de zoon van Nun. Maar uw kleine kinderen, van wie gij gezegd hebt dat zij ten buit zouden worden, hen zal Ik daarin brengen, en zij zullen het land kennen dat gij versmaad hebt. Maar wat u betreft, uw dode lichamen, zij zullen vallen in deze woestijn. En uw kinderen zullen veertig jaar in de woestijn omzwerven en uw hoererijen dragen, totdat uw dode lichamen in de woestijn verteerd zijn. Overeenkomstig het aantal dagen waarin gij het land verspied hebt, veertig dagen, voor elke dag een jaar, zult gij uw ongerechtigheden dragen, veertig jaar, en gij zult Mijn verbreking van de belofte gewaarworden.

> I the Lord have said, I will surely do it unto all this evil congregation, that are gathered together against me: in this wilderness they shall be consumed, and there they shall die. And the men, which Moses sent to search the land, who returned, and made all the congregation to murmur against him, by bringing up a slander upon the land, Even those men that did bring up the evil report upon the land, died by the plague before the Lord.

> Ik, de HEERE, heb gesproken: Voorzeker zal Ik dit doen aan deze gehele boze vergadering, die zich tegen Mij verzameld heeft; in deze woestijn zullen zij verteerd worden, en daar zullen zij sterven. En de mannen die Mozes gezonden had om het land te verspieden, en die terugkeerden en de gehele vergadering tegen hem deden morren door een kwaad gerucht over het land uit te brengen, juist die mannen die het kwade gerucht over het land uitgebracht hadden, stierven door de plaag voor het aangezicht des HEEREN.

> But Joshua the son of Nun, and Caleb the son of Jephunneh, which were of the men that went to search the land, lived still. Numbers 14:1–38.

> Maar Jozua, de zoon van Nun, en Kaleb, de zoon van Jefunne, bleven in leven van de mannen die eropuit getrokken waren om het land te verspieden. Numeri 14:1–38.

We will continue these thoughts in the next article.

Wij zullen deze gedachten in het volgende artikel voortzetten.

Back to Articles