Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Sixteen

De Openbaring van Jezus Christus - Nummer Zestien

The Unveiling of the Seven Thunders: A Prophetic Analysis of Revelation and Hidden History

De Ontsluiering van de Zeven Donderslagen: Een Profetische Analyse van Openbaring en Verborgen Geschiedenis

Author

Jeff Pippenger

Published

November 15, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

We have been setting forth the sequence of prophetic events that are identified by the hidden history of the seven thunders that is represented in Revelation chapters eleven through thirteen. We have not yet reached the point in the development of these events, where we will overlay the history of the horn of Protestantism and the horn of Republicanism. Nor have we yet prepared a platform of understanding to pinpoint the role of Islam in the message of the Midnight Cry. There is, though, a very important truth connected with these events, that identifies what a person must do when they understand the truths that are being unsealed. The blessing of Revelation includes the responsibility of “keeping” those things that are written.

Wij hebben de opeenvolging van profetische gebeurtenissen uiteengezet die worden geïdentificeerd door de verborgen geschiedenis van de zeven donderslagen, zoals die wordt voorgesteld in Openbaring hoofdstukken elf tot en met dertien. Wij zijn nog niet gekomen tot het punt in de ontwikkeling van deze gebeurtenissen waarop wij de geschiedenis van de hoorn van het protestantisme en de hoorn van het republicanisme zullen over elkaar leggen. Evenmin hebben wij nog een begripsmatig fundament gelegd om de rol van de islam in de boodschap van de Middernachtsroep nauwkeurig aan te wijzen. Er is echter een zeer belangrijke waarheid die met deze gebeurtenissen verbonden is, en die aanduidt wat iemand moet doen wanneer hij de waarheden begrijpt die worden ontzegeld. De zegen van Openbaring omvat de verantwoordelijkheid om die dingen te “bewaren” die geschreven staan.

The line of history that is being unsealed conveys the creative power of God to those who would hear, read and keep those things written therein. It is therefore time to break away from our consideration of Isaiah’s last prophetic narrative, and Revelation chapters eleven through thirteen in order to establish the significance of the “three and a half days” that Elijah and Moses were dead in the street of the information super highway, that runs through the valley of dead dry bones. What we will identify now, is the symbolism of “the wilderness.”

De historische lijn die wordt ontsloten, draagt de scheppende kracht van God over aan hen die zouden horen, lezen en bewaren hetgeen daarin geschreven staat. Het is daarom tijd om ons los te maken van onze beschouwing van Jesaja’s laatste profetische vertelling, en van Openbaring hoofdstukken elf tot en met dertien, teneinde de betekenis vast te stellen van de „drie en een halve dag” dat Elia en Mozes dood lagen op de straat van de information super highway, die door het dal van dorre doodsbeenderen loopt. Wat wij nu zullen identificeren, is de symboliek van „de woestijn.”

In the last article we identified four prophetic witnesses of the sequence of events that are established by the hidden history of the seven thunders. The line of the image of Christ, the line of the two witnesses, the line of the image of the beast and the line of the counterfeit king of the north.

In het vorige artikel hebben wij vier profetische getuigen van de opeenvolging der gebeurtenissen vastgesteld, die door de verborgen geschiedenis van de zeven donderslagen worden bevestigd. De lijn van het beeld van Christus, de lijn van de twee getuigen, de lijn van het beeld van het beest en de lijn van de vervalste koning van het noorden.

The second half of the line of the counterfeit king of the north, begins with the empowerment of the papacy in 538. Then the papacy, the spiritual counterfeit king of the north, trampled down spiritual Jerusalem and spiritual Israel for twelve hundred and sixty years.

De tweede helft van de lijn van de vervalste koning van het noorden begint met de machtiging van het pausdom in 538. Vervolgens vertrapte het pausdom, de geestelijke vervalste koning van het noorden, gedurende twaalfhonderdzestig jaar het geestelijke Jeruzalem en het geestelijke Israël.

> And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

> En zij zullen vallen door de scherpte van het zwaard, en als gevangenen weggevoerd worden onder alle volken; en Jeruzalem zal door de heidenen vertrapt worden, totdat de tijden der heidenen vervuld zullen zijn. Lukas 21:24.

John was told to measure both the sanctuary and the host, but he was also told to leave out the courtyard, for it had been given to the Gentiles for twelve hundred and sixty years.

Johannes werd opgedragen zowel het heiligdom als de schare te meten, maar hem werd ook gezegd de voorhof buiten beschouwing te laten, want deze was voor twaalfhonderdzestig jaar aan de heidenen gegeven.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> En mij werd een riet gegeven, gelijk aan een staf; en de engel stond daar en zei: Sta op en meet de tempel van God, en het altaar, en hen die daarin aanbidden. Maar laat de voorhof die buiten de tempel is, buiten beschouwing, en meet die niet; want zij is aan de heidenen gegeven; en zij zullen de heilige stad vertreden, tweeënveertig maanden lang. Openbaring 11:1, 2.

John and Luke testify that the Gentiles “tread under foot” “Jerusalem,” for “forty and two months.” John identifies the duration, and Luke marks the conclusion of the history. These two witnesses are addressing the question of Daniel chapter eight, and verse thirteen.

Johannes en Lukas getuigen dat de heidenen „Jeruzalem” „onder de voet lopen” gedurende „tweeënveertig maanden”. Johannes geeft de duur aan, en Lukas markeert het einde van de geschiedenis. Deze twee getuigen behandelen de vraag van Daniël hoofdstuk acht, vers dertien.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> Toen hoorde ik een heilige spreken, en een andere heilige zei tot die bepaalde heilige die sprak: Hoelang zal het gezicht duren aangaande het dagelijks offer en de verwoestende overtreding, om zowel het heiligdom als het heerleger prijs te geven om vertrapt te worden? Daniël 8:13.

The question about the duration that the sanctuary and host were to be trodden under foot, identifies two desolating powers that would accomplish the act of treading down Jerusalem, which in Daniel is represented as the “sanctuary” and also the “host.” The correct foundational understanding of this verse, as expressed by J. N. Andrews, is that the verse identifies two desolating powers, which trampled down both the sanctuary and the host. The first desolating power identified in the verse is paganism, and the second is papalism. The word “host,” is Daniel’s expression for what John identifies as the “worshippers” in the temple, that is in Jerusalem.

De vraag aangaande de duur dat het heiligdom en het heerleger vertreden zouden worden, duidt op twee verwoestende machten die de daad van het vertreden van Jeruzalem zouden volbrengen, dat in Daniël wordt voorgesteld als het „heiligdom” en ook als het „heerleger”. Het juiste fundamentele begrip van dit vers, zoals verwoord door J. N. Andrews, is dat het vers twee verwoestende machten aanwijst, die zowel het heiligdom als het heerleger vertrapten. De eerste verwoestende macht die in het vers wordt aangeduid, is het heidendom, en de tweede is het pausdom. Het woord „heerleger” is Daniëls aanduiding voor wat Johannes de „aanbidders” in de tempel noemt, dat wil zeggen in Jeruzalem.

> “THERE ARE TWO ‘DESOLATIONS’ IN DANIEL 8.—This fact is made so plain by Josiah Litch that we present his words:

> “ER ZIJN TWEE ‘VERWOESTINGEN’ IN DANIËL 8.—Dit feit wordt door Josiah Litch zo duidelijk uiteengezet dat wij zijn woorden weergeven:

> “‘The daily sacrifice’ is the present reading of the English text. But no such thing as sacrifice is found in the original. This is acknowledged on all hands. It is a gloss or construction put on it by the translators. The true reading is, ‘the daily and the transgression of desolation,’ daily and transgression being connected together by “and;” the daily desolation and the transgression of desolation. They are two desolating powers, which were to desolate the sanctuary and the host.’—Prophetic Expositions, Volume 1, page 127.

> ‘Het dagelijks offer’ is de huidige lezing van de Engelse tekst. Maar in het origineel komt niets voor dat als offer kan worden aangeduid. Dit wordt algemeen erkend. Het is een gloss of uitleg die de vertalers eraan hebben gegeven. De juiste lezing is: ‘het dagelijkse en de overtreding der verwoesting’, waarbij dagelijks en overtreding door ‘en’ met elkaar verbonden zijn; de dagelijkse verwoesting en de overtreding der verwoesting. Het zijn twee verwoestende machten, die het heiligdom en de heerscharen zouden verwoesten.’—Prophetic Expositions, Volume 1, page 127.

> “It is plain that the sanctuary and the host were to be trodden under foot by the daily and the transgression of desolation. The careful reading of verse 13 settles this point. And this fact establishes another, viz.: that these two desolations are the two grand forms under which Satan has attempted to overthrow the worship and the cause of Jehovah. Mr. Miller’s remarks on the meaning of these two terms, and the course pursued by himself in ascertaining that meaning, is presented under the following head:

> “Het is duidelijk dat het heiligdom en het heerleger vertreden zouden worden door het dagelijkse en de overtreding der verwoesting. Een zorgvuldige lezing van vers 13 beslist dit punt. En dit feit bevestigt nog een ander, namelijk: dat deze twee verwoestingen de twee grote vormen zijn waaronder Satan heeft getracht de aanbidding en de zaak van Jehovah omver te werpen. De opmerkingen van de heer Miller over de betekenis van deze twee termen, en de door hem gevolgde weg om die betekenis vast te stellen, worden onder het volgende opschrift weergegeven:”

> “THE TWO DESOLATIONS ARE PAGANISM AND PAPACY

> “DE TWEE VERWOESTINGEN ZIJN HEIDENDOM EN HET PAUSDOM”

> “‘I read on, and could find no other case in which it [the daily] was found, but in Daniel. I then [by the aid of a concordance] took those words which stood in connection with it, ‘take way;’ he shall take away, ‘the daily;’ ‘from the time the daily shall be taken away’, etc. I read on, and thought I should find no light on the text; finally, I came to 2 Thessalonians 2:7, 8. ‘For the mystery of iniquity doth already work; only he who now letteth will let, until he be taken out of the way, and then shall that wicked be revealed,’ etc. And when I had come to that text, oh! how clear and glorious the truth appeared! There it is! That is ‘the daily!’ Well now, what does Paul mean by ‘he who now letteth,’ or hindereth? By ‘the man of sin,’ and the ‘wicked,’ popery is meant. Well, what is it which hinders popery from being revealed? Why, it is paganism; well, then, ‘the daily’ must mean paganism.’—Second Advent Manual, page 66.” J. N. Andrews, The Sanctuary and the 2300 Days, 33, 34.

> “‘Ik las verder, en kon geen enkel ander geval vinden waarin het [het dagelijkse] voorkwam dan in Daniël. Toen nam ik [met behulp van een concordantie] die woorden die ermee in verband stonden: “wegnemen”; hij zal “het dagelijkse” wegnemen; “vanaf de tijd dat het dagelijkse zal zijn weggenomen”, enz. Ik las verder en dacht dat ik geen licht over de tekst zou vinden; ten slotte kwam ik bij 2 Thessalonicenzen 2:7, 8. “Want de verborgenheid der ongerechtigheid is al werkzaam; alleen hij die nu weerhoudt, zal weerhouden, totdat hij uit de weg is weggenomen, en dan zal die wetteloze geopenbaard worden”, enz. En toen ik bij die tekst gekomen was, o! hoe helder en heerlijk verscheen de waarheid! Daar is het! Dat is “het dagelijkse”! Welnu, wat bedoelt Paulus met “hij die nu weerhoudt”, of verhindert? Met “de mens der zonde” en “de wetteloze” wordt het pausdom bedoeld. Welnu, wat is het dat verhindert dat het pausdom geopenbaard wordt? Wel, dat is het heidendom; welnu dan, “het dagelijkse” moet het heidendom betekenen.’—Second Advent Manual, pagina 66.” J. N. Andrews, The Sanctuary and the 2300 Days, 33, 34.

In fulfillment of the “seven times” of Leviticus twenty-six, paganism trampled down the sanctuary and host for twelve hundred and sixty years, and then papalism did the same work for an additional twelve hundred and sixty years. The papacy had trampled down Jerusalem for twelve hundred and sixty years according to Luke and John, until the papacy received its deadly wound in 1798. Subtracting twelve hundred and sixty years from 1798, arrives at 538. Subtracting twelve hundred and sixty years from 538, arrives at 723 BC, when Assyria, the literal king of the north at that time, took the northern kingdom of Israel into slavery.

Ter vervulling van de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig vertrapte het heidendom gedurende twaalfhonderdzestig jaar het heiligdom en het heir, en daarna verrichtte het pausdom gedurende nog eens twaalfhonderdzestig jaar hetzelfde werk. Het pausdom had volgens Lukas en Johannes gedurende twaalfhonderdzestig jaar Jeruzalem vertrapt, totdat het pausdom in 1798 zijn dodelijke wond ontving. Wanneer men twaalfhonderdzestig jaar van 1798 aftrekt, komt men uit op 538. Wanneer men twaalfhonderdzestig jaar van 538 aftrekt, komt men uit op 723 v.Chr., toen Assyrië, destijds de letterlijke koning van het noorden, het noordelijke koninkrijk Israël in slavernij voerde.

John only refers to the twelve hundred and sixty years that the papacy trampled down the sanctuary and the host, but Luke addresses both periods of twelve hundred and sixty years that paganism and papalism trampled down Jerusalem, for he states “until the times of the Gentiles be fulfilled.” Luke identifies the trampling down of Jerusalem as more than a single “time”, for he calls it the fulfillment of the “times” of the Gentiles.

Johannes verwijst slechts naar de twaalfhonderdzestig jaren waarin het pausdom het heiligdom en de heirscharen vertrapte, maar Lukas behandelt beide perioden van twaalfhonderdzestig jaren waarin het heidendom en het pausdom Jeruzalem vertrapten, want hij zegt: “totdat de tijden der heidenen vervuld zullen zijn.” Lukas duidt het vertrappen van Jeruzalem aan als meer dan één enkele “tijd”, want hij noemt het de vervulling van de “tijden” der heidenen.

Of course, in 1856, Millerite Adventism became Laodicean, and seven years later they rejected the truth of the “seven times” of Leviticus twenty-six, so it is impossible for Adventism to see these simple biblical facts. The fact that I am identifying is that the hidden history of the seven thunders, which identifies three waymarks, and a period of time between the first and second waymark, and then a second period of time between the second and third waymark, is represented within the prophetic line of the counterfeit king of the north.

Natuurlijk werd het Milleritische adventisme in 1856 Laodicees, en zeven jaar later verwierpen zij de waarheid van de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig; daarom is het voor het adventisme onmogelijk deze eenvoudige bijbelse feiten te zien. Het feit waarop ik wijs, is dat de verborgen geschiedenis van de zeven donderslagen, die drie wegmerken aanduidt, en een tijdsperiode tussen het eerste en het tweede wegmerk, en vervolgens een tweede tijdsperiode tussen het tweede en het derde wegmerk, wordt weergegeven binnen de profetische lijn van de vervalste koning van het noorden.

That line started in 723 BC, with the northern kingdom of Israel going into slavery at the hands of the king of Assyria, a literal king of the north. Then in 538, the spiritual king of the north was empowered, and he then trampled down spiritual Jerusalem for another twelve hundred and sixty years, until he received a deadly wound in 1798. From 723 BC, until 538, the powers that held Israel in subjection were always pagan powers.

Die lijn begon in 723 v.Chr., toen het noordelijke koninkrijk Israël in slavernij werd gevoerd door de koning van Assyrië, een letterlijke koning van het noorden. Vervolgens werd in 538 de geestelijke koning van het noorden met macht bekleed, en daarna vertrapte hij het geestelijke Jeruzalem nog eens twaalfhonderdzestig jaar lang, totdat hij in 1798 een dodelijke wond ontving. Van 723 v.Chr. tot 538 waren de machten die Israël in onderwerping hielden steeds heidense machten.

The line of Christ identifies the anointing of the true king of the north at His baptism in the year 27, and twelve hundred and sixty prophetic days later, He was crucified. His disciples were then empowered to present the message of the true king of the north, until the stoning of Stephen in the year 34. The only time Christ did not walk in the entire twelve hundred and sixty days of His ministry, was when he rode into Jerusalem in the triumphal entry. He therefore trod down Jerusalem for twelve hundred and sixty days, as did His disciples after the cross. Both lines, the counterfeit king of the north and Christ, the true king of the north, trod down Jerusalem and the host for twelve hundred and sixty days.

De lijn van Christus identificeert de zalving van de ware koning van het noorden bij Zijn doop in het jaar 27, en twaalfhonderdzestig profetische dagen later werd Hij gekruisigd. Zijn discipelen werden vervolgens gemachtigd om de boodschap van de ware koning van het noorden te verkondigen, tot aan de steniging van Stefanus in het jaar 34. De enige keer dat Christus gedurende de gehele twaalfhonderdzestig dagen van Zijn bediening niet liep, was toen Hij bij de triomfantelijke intocht Jeruzalem binnenreed. Daarom vertrad Hij Jeruzalem gedurende twaalfhonderdzestig dagen, evenals Zijn discipelen na het kruis. Beide lijnen, de vervalste koning van het noorden en Christus, de ware koning van het noorden, vertrapten Jeruzalem en het heerleger gedurende twaalfhonderdzestig dagen.

Paganism was a counterfeit of the worship system of the earthly sanctuary service of the literal Jews, and papalism is a counterfeit of the heavenly sanctuary service of the spiritual Jews. Paganism’s twelve hundred and sixty years, was parallel to Christ’s twelve hundred and sixty days, and papalism’s twelve hundred and sixty years, was parallel to the disciples’ twelve hundred and sixty days.

Het heidendom was een vervalsing van het eredienststelsel van de aardse heiligdomsdienst van de letterlijke Joden, en het pausdom is een vervalsing van de hemelse heiligdomsdienst van de geestelijke Joden. De twaalfhonderdzestig jaren van het heidendom liepen parallel met de twaalfhonderdzestig dagen van Christus, en de twaalfhonderdzestig jaren van het pausdom liepen parallel met de twaalfhonderdzestig dagen van de discipelen.

Each of the two lines contain the identical prophetic structure of the hidden history of the seven thunders, that began to be publicly unsealed in July, 2023. The unsealing was accomplished in part by the recognition of the Millerite movement’s first disappointment. Their first disappointment ushered in a period of time, called the “tarrying time” in the parable of the ten virgins. The “tarrying time” ended at the Exeter, New Hampshire camp meeting, when the message of the Midnight Cry had been fully established. The Exeter camp meeting became the second waymark, which then ushered in a period of time where the message of the Midnight Cry was proclaimed, until the third waymark of judgment and the last disappointment arrived.

Elk van de twee regels bevat dezelfde profetische structuur van de verborgen geschiedenis van de zeven donderslagen, die in juli 2023 openbaar begon te worden ontzegeld. Die ontzegeling werd ten dele tot stand gebracht door de erkenning van de eerste teleurstelling van de Milleritische beweging. Hun eerste teleurstelling luidde een tijdsperiode in, die in de gelijkenis van de tien maagden de „vertoeftijd” wordt genoemd. De „vertoeftijd” eindigde op de kampbijeenkomst te Exeter, New Hampshire, toen de boodschap van de Middernachtsroep volledig was bevestigd. De kampbijeenkomst te Exeter werd het tweede wegmerk, dat vervolgens een tijdsperiode inluidde waarin de boodschap van de Middernachtsroep werd verkondigd, totdat het derde wegmerk van oordeel en de laatste teleurstelling aanbraken.

The three waymarks were the first disappointment, the Midnight Cry message and the last disappointment. Those three waymarks align with the Hebrew word “truth” which represent the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet. The first and the last both being disappointments, represents the signature of Alpha and Omega.

De drie merktekens waren de eerste teleurstelling, de boodschap van de Middernachtsroep en de laatste teleurstelling. Deze drie merktekens stemmen overeen met het Hebreeuwse woord „waarheid”, dat de eerste, dertiende en laatste letter van het Hebreeuwse alfabet vertegenwoordigt. Dat zowel de eerste als de laatste teleurstellingen zijn, vormt de signatuur van Alfa en Omega.

There is no direct representation of twelve hundred and sixty days in the Millerite history, yet the Millerite history is the history of the first movement and therefore typifies the last movement. The history of the first disappointment in the last movement began on July 18, 2020, and it is illustrated in Revelation chapter eleven. In Revelation chapter eleven, the two witnesses are slain, marking the first disappointment in the last movement, that was typified by the first movement.

Er is geen directe voorstelling van twaalfhonderdzestig dagen in de Milleritische geschiedenis, en toch is de Milleritische geschiedenis de geschiedenis van de eerste beweging en vormt zij daarom een type van de laatste beweging. De geschiedenis van de eerste teleurstelling in de laatste beweging begon op 18 juli 2020 en wordt uitgebeeld in Openbaring hoofdstuk elf. In Openbaring hoofdstuk elf worden de twee getuigen gedood, waarmee de eerste teleurstelling in de laatste beweging wordt gemarkeerd, die door de eerste beweging werd getypeerd.

In Revelation eleven the disappointment ushered in a period of twelve hundred and sixty days that their dead bodies were in the street, thus marking the tarrying time of the parable. At their resurrection they are lifted up as an ensign in the same hour as the judgment of the Sunday law. The history of the two witnesses includes a symbolic period of twelve hundred and sixty days.

In Openbaring elf luidde de teleurstelling een periode van twaalfhonderdzestig dagen in, gedurende welke hun dode lichamen op de straat lagen, en markeerde aldus de vertoeftijd van de gelijkenis. Bij hun opstanding worden zij opgeheven als een banier in hetzelfde uur als het oordeel over de zondagswet. De geschiedenis van de twee getuigen omvat een symbolische periode van twaalfhonderdzestig dagen.

The details of the movement of the third angel in the hidden history of the seven thunders provides much more specification than the other parallel lines, but the line of the third angel, the line of the true king of the north, and the line of the counterfeit king of the north, all possess the same prophetic characteristics of a beginning point, followed by a period of time that reaches to a middle point, that is followed by a period of time that reaches to judgment at the end-point.

De bijzonderheden van de beweging van de derde engel in de verborgen geschiedenis van de zeven donderslagen verschaffen veel meer specificatie dan de andere parallelle lijnen, maar de lijn van de derde engel, de lijn van de ware koning van het noorden, en de lijn van de vervalste koning van het noorden bezitten alle dezelfde profetische kenmerken van een beginpunt, gevolgd door een tijdsperiode die reikt tot een middelpunt, waarop een tijdsperiode volgt die reikt tot het oordeel op het eindpunt.

The twelve hundred and sixty days is a primary element of the hidden history of the seven thunders. The twelve hundred and sixty days is symbolized as a “wilderness” in Revelation chapter twelve.

De twaalfhonderdzestig dagen vormen een wezenlijk bestanddeel van de verborgen geschiedenis van de zeven donderslagen. De twaalfhonderdzestig dagen worden in Openbaring hoofdstuk twaalf gesymboliseerd als een „woestijn”.

> And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. Revelation 12:6.

> En de vrouw vluchtte naar de woestijn, waar zij een plaats heeft, door God bereid, opdat men haar daar zou voeden duizend tweehonderd en zestig dagen. Openbaring 12:6.

The church fled into the wilderness to escape the treading down of the papal power for twelve hundred and sixty years. Verse fourteen provides another witness.

De kerk vluchtte de woestijn in om te ontkomen aan de vertreding door de pauselijke macht gedurende twaalfhonderdzestig jaar. Vers veertien levert nog een ander getuigenis.

> And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. Revelation 12:14.

> En aan de vrouw werden twee vleugels van een grote arend gegeven, opdat zij naar de woestijn zou vliegen, naar haar plaats, waar zij gevoed wordt een tijd, tijden en een halve tijd, buiten het gezicht van de slang. Openbaring 12:14.

The church fled from the persecution of the dragon and the papacy for twelve hundred and sixty years, and therefore the “wilderness” is a symbol of the twelve hundred and sixty days. That number occurs directly seven times in the books of Daniel and Revelation, but it is represented several other ways in the Scriptures. In each case, it represents the “seven times” of Leviticus twenty-six.

De gemeente vluchtte gedurende twaalfhonderdzestig jaar voor de vervolging van de draak en het pausdom, en daarom is de „woestijn” een symbool van de twaalfhonderdzestig dagen. Dat getal komt in de boeken Daniël en Openbaring rechtstreeks zevenmaal voor, maar het wordt in de Schrift op verscheidene andere wijzen weergegeven. In elk geval vertegenwoordigt het de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig.

Whether it was paganism trampling down the sanctuary and host from 723 BC to the year 538, or the papacy trampling down spiritual Jerusalem and the worshippers therein, it was an illustration of the scattering of God’s people, that was brought about by God’s people breaking the “sabbaths-of-the-land” covenant as represented in Leviticus chapters twenty-five and twenty-six. In chapter twenty-six it is called the quarrel of God’s covenant.

Of het nu het heidendom was dat het heiligdom en het heerleger vertrapte van 723 v.Chr. tot het jaar 538, of het pausdom dat het geestelijke Jeruzalem en de aanbidders daarin vertrapte, het was een illustratie van de verstrooiing van Gods volk, die teweeggebracht werd doordat Gods volk het verbond van de „sabbatten van het land” had verbroken, zoals voorgesteld in Leviticus hoofdstukken vijfentwintig en zesentwintig. In hoofdstuk zesentwintig wordt dit de twist van Gods verbond genoemd.

> And I will bring a sword upon you, that shall avenge the quarrel of my covenant: and when ye are gathered together within your cities, I will send the pestilence among you; and ye shall be delivered into the hand of the enemy. Leviticus 26:25.

> En Ik zal het zwaard over u brengen, dat de twist van Mijn verbond zal wreken; en wanneer gij u binnen uw steden verzamelt, zal Ik de pest onder u zenden; en gij zult in de hand van de vijand worden overgeleverd. Leviticus 26:25.

The rebellion against God’s covenant brought upon God’s people the slavery and scattering that is represented as the “quarrel of my covenant.” Without understanding the punishment, which Daniel calls Moses’ “curse” and “oath”, that is also called the “quarrel of my covenant,” blinds a person from seeing the deeper meaning of Christ’s work as represented in Daniel chapter nine. A consistent evaluation of God’s people who are in Laodicean blindness in the writings of Ellen White is that they cannot “reason from cause, to effect.” You may profess to understand the twelve hundred and sixty years of the Dark Ages, but if you don’t know the “cause” of that trampling down you are blind.

De opstand tegen Gods verbond bracht over Gods volk de slavernij en verstrooiing die wordt voorgesteld als de „twist van mijn verbond”. Zonder begrip van de straf, die Daniël de „vloek” en „eed” van Mozes noemt, en die ook de „twist van mijn verbond” wordt genoemd, is een mens verblind voor het zien van de diepere betekenis van Christus’ werk zoals dat in Daniël hoofdstuk negen wordt voorgesteld. Een consequente beoordeling van Gods volk, dat zich in Laodiceïsche blindheid bevindt, in de geschriften van Ellen White is dat zij niet kunnen „redeneren van oorzaak tot gevolg”. U mag belijden de twaalfhonderd zestig jaren van de Donkere Middeleeuwen te begrijpen, maar als u de „oorzaak” van die vertreding niet kent, bent u blind.

> And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:27.

> En hij zal het verbond met velen bevestigen voor één week; en in het midden van de week zal hij het slachtoffer en het spijsoffer doen ophouden, en wegens de uitbreidende gruwelen zal hij het verwoest maken, ja, tot aan de voleinding toe, en wat vast besloten is, zal over de verwoeste worden uitgestort. Daniël 9:27.

Christ’s confirmation of the covenant is directly associated with the “quarrel of His covenant.” The duration of the “curse” was twenty-five hundred and twenty years, and the duration of Christ confirming that very same covenant was twenty-five hundred and twenty days. In agreement with the Hebrew word “truth” which provides the structure of the hidden history of the seven thunders, the prophetic week that Christ was to confirm His covenant possessed three waymarks that are represented by the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet.

Christus’ bevestiging van het verbond houdt rechtstreeks verband met de „twist van Zijn verbond”. De duur van de „vloek” bedroeg tweeduizend vijfhonderd en twintig jaar, en de duur waarin Christus datzelfde verbond bevestigde, bedroeg tweeduizend vijfhonderd en twintig dagen. Overeenkomstig het Hebreeuwse woord „waarheid”, dat de structuur verschaft van de verborgen geschiedenis van de zeven donderslagen, bezat de profetische week waarin Christus Zijn verbond zou bevestigen drie wegmarkeringen, die worden voorgesteld door de eerste, dertiende en laatste letters van het Hebreeuwse alfabet.

The first waymark of the week was His baptism, the second waymark was the cross and the last was the death of Stephen. To refuse to see the “seven times” of Leviticus twenty-six, as the heavenly angels led William Miller to see the “seven times,” eliminates the ability to fully see the very prophecy where Christ shed His blood and confirmed the very covenant that His literal ancient people had rejected. Everyone that is ultimately saved will have only a partial and incomplete understanding of “truth.” But no one gets saved that purposely refuses to see the “truth.” There is only one way to the Father, and that is through Jesus, and Jesus is the “truth.”

De eerste wegmarkering van de week was Zijn doop, de tweede wegmarkering was het kruis en de laatste was de dood van Stefanus. Weigeren de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig te zien, zoals de hemelse engelen William Miller ertoe leidden de „zeven tijden” te zien, neemt het vermogen weg om juist die profetie ten volle te zien waarin Christus Zijn bloed vergoot en juist het verbond bevestigde dat Zijn letterlijke volk vanouds had verworpen. Ieder die uiteindelijk gered wordt, zal slechts een gedeeltelijk en onvolledig begrip van de „waarheid” hebben. Maar niemand wordt gered die opzettelijk weigert de „waarheid” te zien. Er is slechts één weg tot de Vader, en die is door Jezus, en Jezus is de „waarheid.”

This is a worthwhile understanding to ponder, for it speaks to the covenant of Leviticus twenty-five and twenty-six. The “curse” of the “seven times” was brought upon ancient literal Israel through their unwillingness to implement the guidelines of allowing the land to rest, and of fulfilling the Jubilee instructions. It was a sin of omission. The curse was brought upon them for their omitting a work they were commanded to do, rather than because they had directly broken a commandment, such as thou shalt not kill or thou shalt not steal. They simply ignored the guidelines associated with allowing the land to rest. Adventists that simply do not accept the “seven times” (that the angels led William Miller to discover) because for whatever unsanctified reason, simply have never taken the time to truly investigate the truth, and are accomplishing the same type of rebellion of omission by disregarding the very same covenant information that ancient literal Israel disregarded. The beginning illustrates the ending.

Dit is een waardevol inzicht om te overdenken, want het spreekt tot het verbond van Leviticus vijfentwintig en zesentwintig. De „vloek” van de „zeven tijden” werd over het oude letterlijke Israël gebracht door hun onwil om de richtlijnen toe te passen met betrekking tot het land rust te geven en de voorschriften van het Jubeljaar te vervullen. Het was een zonde van nalatigheid. De vloek werd over hen gebracht omdat zij een werk nalieten dat hun bevolen was te doen, en niet omdat zij rechtstreeks een gebod hadden overtreden, zoals gij zult niet doodslaan of gij zult niet stelen. Zij negeerden eenvoudigweg de richtlijnen die verband hielden met het land rust te geven. Adventisten die de „zeven tijden” eenvoudigweg niet aanvaarden (die de engelen William Miller hebben geleid te ontdekken), omdat zij om wat voor ongeheiligde reden dan ook eenvoudigweg nooit de tijd hebben genomen om de waarheid werkelijk te onderzoeken, volbrengen hetzelfde soort opstandigheid van nalatigheid door dezelfde verbondsinformatie te veronachtzamen die het oude letterlijke Israël veronachtzaamde. Het begin illustreert het einde.

The twelve hundred and sixty days in Revelation twelve that is identified as a “wilderness,” is a symbol of the “seven times.” Both the twelve hundred and sixty days of Christ’s ministry, and the twelve hundred and sixty days of the disciple’s ministry represent the entire week that the covenant was being confirmed. Both the twelve hundred and sixty years that paganism trampled down God’s people, and the twelve hundred and sixty years that papalism trampled down God’s people, represent the entire “seven times” of the curse of Moses.

De twaalfhonderdzestig dagen in Openbaring twaalf, die als een „woestijn” worden aangeduid, zijn een symbool van de „zeven tijden”. Zowel de twaalfhonderdzestig dagen van Christus’ bediening als de twaalfhonderdzestig dagen van de bediening van de discipelen vertegenwoordigen de gehele week waarin het verbond werd bevestigd. Zowel de twaalfhonderdzestig jaren waarin het heidendom Gods volk vertrapte als de twaalfhonderdzestig jaren waarin het pausdom Gods volk vertrapte, vertegenwoordigen de volledige „zeven tijden” van de vloek van Mozes.

In Revelation eleven, after twelve hundred and sixty days, the dead bones are brought back to life in order to enter into covenant as the one hundred and forty-four thousand. But in order for them to accomplish that covenant relationship, they are required to fulfill the terms of the covenant, just as Daniel did in chapter nine. The terms of the covenant of the “seven times” contains specific directions for those who find themselves in the land of the enemy. When those who wake up to the reality that they have been scattered desire to return to the Lord, Leviticus twenty-six provides directions for how they are to return.

In Openbaring elf worden de dode beenderen na twaalfhonderdzestig dagen weer tot leven gebracht om als de honderdvierenvijftigduizend in het verbond te treden. Maar om die verbondsverhouding te kunnen verwezenlijken, wordt van hen verlangd dat zij de voorwaarden van het verbond vervullen, evenals Daniël deed in hoofdstuk negen. De voorwaarden van het verbond van de „zeven tijden” bevatten specifieke aanwijzingen voor hen die zich in het land van de vijand bevinden. Wanneer zij die ontwaken tot de werkelijkheid dat zij verstrooid zijn, verlangen terug te keren tot de Heer, geeft Leviticus zesentwintig aanwijzingen voor de wijze waarop zij moeten terugkeren.

> And they that are left of you shall pine away in their iniquity in your enemies’ lands; and also in the iniquities of their fathers shall they pine away with them. If they shall confess their iniquity, and the iniquity of their fathers, with their trespass which they trespassed against me, and that also they have walked contrary unto me; And that I also have walked contrary unto them, and have brought them into the land of their enemies; if then their uncircumcised hearts be humbled, and they then accept of the punishment of their iniquity: Then will I remember my covenant with Jacob, and also my covenant with Isaac, and also my covenant with Abraham will I remember; and I will remember the land. Leviticus 26:39–42.

> En wie van u overgebleven zijn, zullen wegkwijnen in hun ongerechtigheid in de landen van uw vijanden; en ook in de ongerechtigheden van hun vaderen zullen zij met hen wegkwijnen. Indien zij hun ongerechtigheid belijden, en de ongerechtigheid van hun vaderen, met hun overtreding waarmee zij tegen Mij hebben overtreden, en ook dat zij Mij tegenstrevend hebben gewandeld; en dat ook Ik hun tegenstrevend heb gewandeld en hen gebracht heb in het land van hun vijanden; indien dan hun onbesneden hart vernederd wordt, en zij dan de straf van hun ongerechtigheid aanvaarden: dan zal Ik gedenken aan Mijn verbond met Jakob, en ook aan Mijn verbond met Izak, en ook aan Mijn verbond met Abraham zal Ik gedenken; en Ik zal aan het land gedenken. Leviticus 26:39–42.

The expression “pine away” in the Scriptures means to be dissolved, corrupted and consumed away. To pine away is to deteriorate into dead dry bones. And the instruction identifies death, for it represents those that awaken to their condition as being “in your enemies land.”

De uitdrukking „wegkwijnen” in de Schriften betekent ontbonden, verdorven en verteerd worden. Wegkwijnen is ontaarden in dode, dorre beenderen. En de onderwijzing duidt de dood aan, want zij stelt hen die tot hun toestand ontwaken voor als zijnde „in het land van uw vijanden.”

> The last enemy that shall be destroyed is death. 1 Corinthians 15:26.

> De laatste vijand die tenietgedaan zal worden, is de dood. 1 Korinthe 15:26.

July 18, 2020, the first disappointment in the movement of the third angel took place. It has been typified by all the other first disappointments in the sacred prophetic reform lines. Ezekiel chapter thirty-seven identifies God’s people in the last days as having been dissolved, corrupted and consumed away until they were simply a valley of dead dry bones. They are in the enemy’s land, which is the land of death. In Revelation eleven, the two witnesses were slain and left in the street. All the prophets agree with each other. Moses is therefore speaking to those that are dead in the street that runs through Ezekiel’s valley. In their disappointed condition they are given instruction through Jeremiah.

Op 18 juli 2020 vond de eerste teleurstelling in de beweging van de derde engel plaats. Zij is getypeerd door alle andere eerste teleurstellingen in de heilige profetische hervormingslijnen. Ezechiël hoofdstuk zevenendertig duidt Gods volk in de laatste dagen aan als ontbonden, verdorven en wegverteerd, totdat zij eenvoudig een dal van dode, dorre beenderen waren. Zij bevinden zich in het land van de vijand, dat het land van de dood is. In Openbaring elf werden de twee getuigen gedood en op de straat achtergelaten. Alle profeten stemmen met elkaar overeen. Mozes spreekt daarom tot hen die dood zijn op de straat die door het dal van Ezechiël loopt. In hun teleurgestelde toestand ontvangen zij onderricht door Jeremia.

> Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. Jeremiah 15:19.

> Daarom, zo zegt de HEERE: Indien gij wederkeert, dan zal Ik u doen wederkeren, en gij zult voor Mijn aangezicht staan; en indien gij het kostelijke van het verachte afscheidt, zult gij als Mijn mond zijn; laten zíj tot u terugkeren, maar gij, keer gij niet tot hen terug. Jeremia 15:19.

Jeremiah is informed that if he desires to speak for God, he must return, and in so doing he must separate the precious from the vile. The context of the passage identifies that the vile are those that he is not to return unto. When he is represented in the passage as being in his disappointed state, he identifies that he was alone.

Jeremia wordt meegedeeld dat hij, indien hij namens God wenst te spreken, moet terugkeren, en dat hij daarbij het kostelijke van het verachtelijke moet afscheiden. De context van de passage maakt duidelijk dat het verachtelijke degenen zijn tot wie hij niet mag terugkeren. Wanneer hij in de passage wordt voorgesteld in zijn staat van teleurstelling, geeft hij te kennen dat hij alleen was.

> I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Jeremiah 15:17.

> Ik heb niet gezeten in de vergadering der spotters, noch mij verblijd; ik zat alleen vanwege uw hand, want Gij hebt mij met verontwaardiging vervuld. Jeremia 15:17.

Jeremiah was not seated in the “assembly of mockers,” for he was seated alone. He was not to return to the vile, who are the assembly of mockers. In 1863, Adventism began its return to the “assembly of mockers” when it returned to the biblical methodology of the daughters of Babylon in order to reject Moses’ “seven times.” But Jeremiah is more specifically speaking of the last days, than the Millerite history. When those in the valley of dead bones awaken to the fact that they are in the enemies’ land, they are never to return to those that rejoiced over their death in the street. That group can return unto Jeremiah, but he cannot return unto them.

Jeremia zat niet in de „vergadering der spotters”, want hij zat alleen. Hij mocht niet terugkeren tot de verdorvenen, die de vergadering der spotters zijn. In 1863 begon het adventisme zijn terugkeer naar de „vergadering der spotters” toen het terugkeerde tot de bijbelse methodologie van de dochters van Babylon om Mozes’ „zeven tijden” te verwerpen. Maar Jeremia spreekt meer specifiek over de laatste dagen dan over de Milleritische geschiedenis. Wanneer zij die zich in het dal der dorre doodsbeenderen bevinden, ontwaken tot het besef dat zij zich in het land van de vijand bevinden, mogen zij nooit terugkeren tot hen die zich over hun dood op de straat verheugden. Die groep kan tot Jeremia terugkeren, maar hij kan niet tot hen terugkeren.

But if they are to return, they also must fulfill the directions given by Moses that are directly associated with the “seven times.” Those that are dead in the street in Revelation eleven, are dead for three and a half days, which prophetically is the “wilderness.”

Maar als zij moeten terugkeren, dan moeten zij ook de aanwijzingen vervullen die door Mozes zijn gegeven en die rechtstreeks verbonden zijn met de „zeven tijden”. Degenen die in Openbaring elf dood op de straat liggen, zijn drieënhalve dag dood, wat profetisch de „woestijn” is.

This is why the initial awakening of the dead is accomplished by a message that causes the bones to be formed together, but they are not yet alive. It takes the message of the four winds, which is the sealing message, to turn them into a mighty army. The first message that brings them together comes from a “voice.”

Daarom wordt de eerste opwekking van de doden bewerkt door een boodschap die de beenderen doet samenvoegen, maar zij leven nog niet. Het is de boodschap van de vier winden, die de verzegelingsboodschap is, die hen tot een machtig leger maakt. De eerste boodschap die hen samenbrengt, komt van een „stem”.

> Comfort ye, comfort ye my people, saith your God. Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. The voice of him that crieth in the wilderness, Prepare ye the way of the Lord, make straight in the desert a highway for our God. Every valley shall be exalted, and every mountain and hill shall be made low: and the crooked shall be made straight, and the rough places plain. Isaiah 40:1–4.

> Troost, troost Mijn volk, zegt uw God. Spreekt naar het hart van Jeruzalem, en roept haar toe dat haar strijd voleindigd is, dat haar ongerechtigheid verzoend is; want zij heeft uit de hand des Heren het dubbele ontvangen voor al haar zonden. Een stem van een die roept in de woestijn: Bereidt de weg des Heren, maakt recht in de wildernis een baan voor onze God. Elk dal zal verheven worden, en elke berg en heuvel zullen vernederd worden; en het kromme zal recht gemaakt worden, en de oneffen plaatsen tot een vlakte. Jesaja 40:1–4.

The voice comes from the wilderness, which is a symbol of the scattering of the “seven times.” That voice is in the wilderness, for Ezekiel was also taken to the valley of dead bones. He was testifying from the very valley, not from a distance.

De stem komt uit de woestijn, die een symbool is van de verstrooiing van de „zeven tijden”. Die stem is in de woestijn, want ook Ezechiël werd naar het dal van de dorre beenderen gebracht. Hij legde getuigenis af vanuit datzelfde dal, niet van verre.

> The hand of the Lord was upon me, and carried me out in the spirit of the Lord, and set me down in the midst of the valley which was full of bones. Ezekiel 37:1.

> De hand des HEEREN was op mij, en Hij voerde mij uit in de Geest des HEEREN en zette mij neer midden in de vallei, die vol beenderen was. Ezechiël 37:1.

The valley is the wilderness of three and a half days. The promise of the voice is that Jerusalem’s iniquity is pardoned and that her warfare is finished. The promise is representing the sealing of the one hundred and forty-four thousand that is accomplished in the last days. But the pardoning of her iniquity is associated with her receiving “double” for all her sins. The remedy offered by Moses requires a confession of not only their iniquities, but also the iniquities of their fathers. If they will fulfill that command, their iniquity will be pardoned.

Het dal is de woestijn van drieënhalve dag. De belofte van de stem is dat Jeruzalems ongerechtigheid vergeven is en dat haar strijd voleindigd is. De belofte stelt de verzegeling van de honderd vierenveertigduizend voor, die in de laatste dagen wordt volbracht. Maar de vergeving van haar ongerechtigheid hangt samen met het ontvangen van “dubbel” voor al haar zonden. Het geneesmiddel dat door Mozes wordt aangeboden, vereist een belijdenis van niet alleen hun eigen ongerechtigheden, maar ook de ongerechtigheden van hun vaderen. Indien zij dat gebod zullen vervullen, zal hun ongerechtigheid vergeven worden.

We will continue these truths in the next article.

Wij zullen deze waarheden in het volgende artikel voortzetten.

> Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. And he hath confirmed his words, which he spake against us, and against our judges that judged us, by bringing upon us a great evil: for under the whole heaven hath not been done as hath been done upon Jerusalem. As it is written in the law of Moses, all this evil is come upon us: yet made we not our prayer before the Lord our God, that we might turn from our iniquities, and understand thy truth. Daniel 9:11–13.

> Ja, geheel Israël heeft uw wet overtreden, ja, door af te wijken, zodat zij uw stem niet zouden gehoorzamen; daarom is de vloek over ons uitgestort, en de eed die geschreven staat in de wet van Mozes, de knecht van God, omdat wij tegen Hem gezondigd hebben. En Hij heeft zijn woorden bevestigd, die Hij tegen ons en tegen onze rechters, die ons richtten, gesproken heeft, door een groot onheil over ons te brengen; want onder de ganse hemel is niet gedaan zoals gedaan is aan Jeruzalem. Gelijk geschreven staat in de wet van Mozes, is al dit onheil over ons gekomen; toch hebben wij niet voor het aangezicht van de HEERE, onze God, gebeden, opdat wij ons van onze ongerechtigheden zouden afkeren en uw waarheid verstaan. Daniël 9:11–13.

Back to Articles