Article

# The Book of Daniel - Number Forty

Het Boek Daniël - Nummer Veertig

Paul

Paulus

Author

Jeff Pippenger

Published

January 4, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Daniel chapter one, when overlaid with Daniel chapter four, represents the history of the first and second angels, from 1798 to 1844. In that history the book of Daniel was unsealed, and the portion that was unsealed was chapters seven, eight and nine. “Line upon line” chapters one, four and then seven through nine, illustrate the history of the Millerite movement of the first angel.

Daniël hoofdstuk één vertegenwoordigt, wanneer het over Daniël hoofdstuk vier wordt gelegd, de geschiedenis van de eerste en tweede engel, van 1798 tot 1844. In die geschiedenis werd het boek Daniël ontzegeld, en het gedeelte dat werd ontzegeld bestond uit de hoofdstukken zeven, acht en negen. „Regel op regel”: hoofdstukken één, vier en vervolgens zeven tot en met negen, illustreren de geschiedenis van de Milleritische beweging van de eerste engel.

In that history (1798 to 1844), the foundational truths of Adventism were established, and those truths were ultimately represented upon the 1843 pioneer chart. Nebuchadnezzar’s image of Daniel chapter two, is on the chart. The visions of Daniel seven and eight are on the chart. “The daily” of chapter eight is represented, as is the “seven times” of Leviticus twenty-six. The three Woes of Islam, as represented in Revelation chapter nine, are there. God forewarned repeatedly that those foundational truths would be attacked.

In die geschiedenis (1798 tot 1844) werden de fundamentele waarheden van het adventisme gevestigd, en die waarheden werden uiteindelijk weergegeven op de pionierskaart van 1843. Het beeld van Nebukadnezar uit Daniël hoofdstuk twee staat op de kaart. De visioenen van Daniël zeven en acht staan op de kaart. „Het dagelijkse” van hoofdstuk acht wordt weergegeven, evenals de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig. De drie Weeën van de islam, zoals voorgesteld in Openbaring hoofdstuk negen, zijn daar aanwezig. God heeft herhaaldelijk vooraf gewaarschuwd dat die fundamentele waarheden zouden worden aangevallen.

> “Let those who stand as God’s watchmen on the walls of Zion be men who can see the dangers before the people,—men who can distinguish between truth and error, righteousness and unrighteousness.

> “Laat hen die als Gods wachters op de muren van Sion staan, mannen zijn die de gevaren vóór het volk kunnen zien,—mannen die onderscheid kunnen maken tussen waarheid en dwaling, gerechtigheid en ongerechtigheid.

> “The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.

> „De waarschuwing is gekomen: Er mag niets worden toegelaten dat het fundament van het geloof zal verstoren waarop wij hebben gebouwd sinds de boodschap kwam in 1842, 1843 en 1844. Ik was in deze boodschap, en sinds die tijd heb ik voor de wereld gestaan, trouw aan het licht dat God ons heeft gegeven. Het ligt niet in onze bedoeling onze voeten af te trekken van het platform waarop zij werden geplaatst, terwijl wij dag aan dag de Heere zochten met ernstig gebed, op zoek naar licht. Denkt u dat ik het licht dat God mij heeft gegeven, zou kunnen opgeven? Het moet zijn als de Rots der eeuwen. Het heeft mij geleid sinds het mij werd gegeven.” Review and Herald, 14 april 1903.

The work of the dirt brush man, that is to be accomplished with the participation of God’s last day people, is also represented by Isaiah, when he identifies the last day people and the work they are called to do, for the foundations were destined to be buried with error before the last days arrived.

Het werk van de man met de vuilborstel, dat tot stand gebracht moet worden met de deelname van Gods volk van de laatste dagen, wordt ook uitgebeeld door Jesaja, wanneer hij het volk van de laatste dagen aanduidt en het werk dat het geroepen is te doen, want het was bestemd dat de fundamenten met dwaling begraven zouden worden voordat de laatste dagen aanbraken.

> And they that shall be of thee shall build the old waste places: thou shalt raise up the foundations of many generations; and thou shalt be called, The repairer of the breach, The restorer of paths to dwell in. Isaiah 58:12.

> En die uit u voortkomen, zullen de aloude puinhopen herbouwen; gij zult de fundamenten van vele geslachten herstellen; en gij zult genoemd worden: De hersteller van de bres, De vernieuwer van paden om in te wonen. Jesaja 58:12.

The “old waste places,” refers to the doctrinal truths associated with the two desolating powers of paganism and papalism. The two desolating powers of paganism being followed by papalism is what William Miller used for his framework of every prophecy he presented.

De „oude puinhopen” verwijzen naar de leerstellige waarheden die verband houden met de twee verwoestende machten van het heidendom en het pausdom. Dat de twee verwoestende machten van het heidendom gevolgd worden door het pausdom, was het kader dat William Miller gebruikte voor elke profetie die hij uiteenzette.

> And they shall build the old wastes, they shall raise up the former desolations, and they shall repair the waste cities, the desolations of many generations. Isaiah 61:4.

> En zij zullen de oude puinhopen herbouwen, de verwoestingen van vroeger weder oprichten, en de verwoeste steden herstellen, de verwoestingen van vele geslachten. Jesaja 61:4.

The structure of prophecy that is represented as the framework, is the history and relationship of those two powers. To restore “the paths to dwell in,” is the restoration of Miller’s framework, that was represented in his dream by the work of the dirt brush man. Isaiah used the illustration of the history of Ezra and those who returned from Babylon and repaired Jerusalem, to identify the restoration of the former desolations.

De structuur van de profetie die als het raamwerk wordt voorgesteld, is de geschiedenis en onderlinge verhouding van die twee machten. „De paden om daarin te wonen” te herstellen, is het herstel van Millers raamwerk, dat in zijn droom werd voorgesteld door het werk van de man met de stofborstel. Jesaja gebruikte de geschiedenis van Ezra en van hen die uit Babylon terugkeerden en Jeruzalem herstelden als illustratie om het herstel van de vroegere verwoestingen aan te duiden.

> Since the days of our fathers have we been in a great trespass unto this day; and for our iniquities have we, our kings, and our priests, been delivered into the hand of the kings of the lands, to the sword, to captivity, and to a spoil, and to confusion of face, as it is this day. And now for a little space grace hath been showed from the Lord our God, to leave us a remnant to escape, and to give us a nail in his holy place, that our God may lighten our eyes, and give us a little reviving in our bondage. For we were bondmen; yet our God hath not forsaken us in our bondage, but hath extended mercy unto us in the sight of the kings of Persia, to give us a reviving, to set up the house of our God, and to repair the desolations thereof, and to give us a wall in Judah and in Jerusalem. Ezra 9:7–9.

> Sinds de dagen van onze vaderen zijn wij tot op deze dag in grote schuld geweest; en om onze ongerechtigheden zijn wij, onze koningen en onze priesters, overgegeven in de hand van de koningen der landen, aan het zwaard, aan de gevangenschap, aan de plundering en aan schaamte des aangezichts, zoals het heden is. En nu is ons voor een korte tijd genade bewezen van de HEERE, onze God, om ons een ontkomen overblijfsel te laten, en om ons een pin te geven in Zijn heilige plaats, opdat onze God onze ogen zou verlichten en ons een weinig herleving zou geven in onze slavernij. Want wij waren slaven; nochtans heeft onze God ons in onze slavernij niet verlaten, maar ons goedertierenheid bewezen voor de ogen van de koningen van Perzië, om ons herleving te geven, om het huis van onze God op te richten en zijn verwoestingen te herstellen, en om ons een muur te geven in Juda en in Jeruzalem. Ezra 9:7–9.

Ezra and those who repaired Jerusalem, represent the “remnant” who are the restorers of the paths to dwell in, and they are those who are accomplishing the work in the context of the Leviticus twenty-six prayer, which Ezra references that “since the days of our fathers have we been in a great trespass unto this day; and for our iniquities have we, our kings, and our priests, been delivered into the hand of the kings of the lands, to the sword, to captivity, and to a spoil, and to confusion of face.” The “day” he is referring to is the “day” that the “remnant” of the last days restore the paths to dwell in.

Ezra en degenen die Jeruzalem herstelden, vertegenwoordigen het „overblijfsel” dat de paden herstelt om daarin te wonen, en zij zijn het die het werk volbrengen in de context van het gebed van Leviticus zesentwintig, waarnaar Ezra verwijst: „vanaf de dagen onzer vaderen zijn wij tot op deze dag in grote schuld geweest; en om onze ongerechtigheden zijn wij, onze koningen en onze priesters, overgegeven in de hand van de koningen der landen, aan het zwaard, aan de gevangenschap, aan de plundering en aan schaamte des aangezichts.” De „dag” waarnaar hij verwijst, is de „dag” waarop het „overblijfsel” van de laatste dagen de paden herstelt om daarin te wonen.

Ezra’s remnant are the two witnesses who are resurrected at the end of three and a half days, and fulfill the Leviticus twenty-six prayer as illustrated by Daniel in chapter nine. When Ezra and his coworkers returned from exile and rebuilt Jerusalem, they typified the work of restoring Miller’s jewels, which is the work of restoring the foundational truths of Miller. For this reason, understanding the framework of Miller’s work is essential.

Ezra’s overblijfsel zijn de twee getuigen die aan het einde van drie en een halve dag worden opgewekt en het gebed van Leviticus zesentwintig vervullen, zoals door Daniël in hoofdstuk negen wordt geïllustreerd. Toen Ezra en zijn medewerkers uit de ballingschap terugkeerden en Jeruzalem herbouwden, waren zij een voorafschaduwing van het werk van het herstellen van Millers juwelen, hetgeen het werk is van het herstellen van de fundamentele waarheden van Miller. Om deze reden is het begrijpen van het raamwerk van Millers werk van wezenlijk belang.

> “The apostles built upon a sure foundation, even the Rock of Ages. To this foundation they brought the stones that they quarried from the world. Not without hindrance did the builders labor. Their work was made exceedingly difficult by the opposition of the enemies of Christ. They had to contend against the bigotry, prejudice, and hatred of those who were building upon a false foundation. Many who wrought as builders of the church could be likened to the builders of the wall in Nehemiah’s day, of whom it is written: ‘They which builded on the wall, and they that bare burdens, with those that laded, everyone with one of his hands wrought in the work, and with the other hand held a weapon.’ Nehemiah 4:17.” Acts of the Apostles, 596.

> ‘De apostelen bouwden op een vast fundament, namelijk de Rots der eeuwen. Tot dit fundament brachten zij de stenen die zij uit de wereld hadden uitgehouwen. Niet zonder belemmering arbeiddden de bouwlieden. Hun werk werd buitengewoon moeilijk gemaakt door de tegenstand van de vijanden van Christus. Zij moesten strijden tegen de onverdraagzaamheid, het vooroordeel en de haat van hen die op een vals fundament bouwden. Velen die als bouwers van de gemeente werkten, konden worden vergeleken met de bouwers van de muur in Nehemia’s dagen, van wie geschreven staat: “Die aan de muur bouwden, en die lasten droegen, met degenen die opladen, verrichtten ieder met de ene hand het werk, en hielden met de andere hand een wapen vast.” Nehemia 4:17.’ Acts of the Apostles, 596.

In both passages of Isaiah, the work is to raise up the foundations and desolations of many generations. Isaiah is identifying a spiritual work that was illustrated by the literal work. The foundations were to be guarded, but instead they were eventually totally covered up by a false foundation of counterfeit jewels. Those who Isaiah identifies are restoring the foundational truths of the Millerites, not literal bricks and stones. The symbol of those truths is Miller’s framework of the two desolating powers which trampled down the sanctuary and the host for “seven times.”

In beide passages van Jesaja bestaat het werk erin de fundamenten en verwoestingen van vele geslachten weer op te richten. Jesaja duidt een geestelijk werk aan dat door het letterlijke werk werd uitgebeeld. De fundamenten moesten worden bewaakt, maar in plaats daarvan werden zij uiteindelijk geheel bedekt door een vals fundament van onechte juwelen. Degenen die Jesaja aanduidt, herstellen de fundamentele waarheden van de Millerieten, niet letterlijke bakstenen en stenen. Het symbool van die waarheden is Millers raamwerk van de twee verwoestende machten die het heiligdom en het heir gedurende „zeven tijden” vertrapten.

That work of restoration is represented as raising up “the foundations” and “desolations of many generations,” and represents the prophetic work of restoring the foundational truths through the methodology that brings prophetic line upon prophetic line, from here a little and there a little. The work of reestablishing the foundations and desolations is the work of presenting and defending the original truths represented upon the 1843 and 1850 pioneer charts, which are the two tables of Habakkuk chapter two. And the work is accomplished with the latter rain methodology of “line upon line”. It is the work of returning to Jeremiah’s old paths in the controversy of those who wish to uphold a counterfeit foundation, as represented by the false jewels of Miller’s dream.

Dat werk van herstel wordt voorgesteld als het oprichten van „de fundamenten” en „verwoestingen van vele geslachten”, en stelt het profetische werk voor van het herstellen van de fundamentele waarheden door middel van de methodologie die profetische regel op profetische regel brengt, hier een weinig en daar een weinig. Het werk van het weder oprichten van de fundamenten en verwoestingen is het werk van het presenteren en verdedigen van de oorspronkelijke waarheden zoals voorgesteld op de pionierskaarten van 1843 en 1850, welke de twee tafelen van Habakuk hoofdstuk twee zijn. En het werk wordt volbracht met de methodologie van de late regen van „regel op regel”. Het is het werk van het terugkeren tot Jeremia’s oude paden in de strijd met hen die een vervalst fundament wensen te handhaven, zoals voorgesteld door de valse juwelen van Millers droom.

> “The enemy is seeking to divert the minds of our brethren and sisters from the work of preparing a people to stand in these last days. His sophistries are designed to lead minds away from the perils and duties of the hour. They estimate as nothing the light that Christ came from heaven to give to John for His people. They teach that the scenes just before us are not of sufficient importance to receive special attention. They make of no effect the truth of heavenly origin and rob the people of God of their past experience, giving them instead a false science.

> „De vijand tracht de gedachten van onze broeders en zusters af te leiden van het werk om een volk toe te rusten om in deze laatste dagen stand te houden. Zijn drogredenen zijn erop gericht de gedachten af te wenden van de gevaren en plichten van dit uur. Zij achten het licht, dat Christus uit de hemel kwam om aan Johannes te geven voor Zijn volk, als niets. Zij leren dat de taferelen die vlak vóór ons liggen niet belangrijk genoeg zijn om bijzondere aandacht te ontvangen. Zij stellen de waarheid van hemelse oorsprong buiten werking en beroven het volk van God van zijn vroegere ervaring, terwijl zij hun in de plaats daarvan een valse wetenschap geven.

> “‘Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ Jeremiah 6:16.

> „Zo zegt de HEERE: Gaat staan aan de wegen en ziet toe, en vraagt naar de oude paden, waar toch de goede weg is, en wandelt daarop.” Jeremia 6:16.

> “Let none seek to tear away the foundations of our faith—the foundations that were laid at the beginning of our work by prayerful study of the word and by revelation. Upon these foundations we have been building for the last fifty years. Men may suppose that they have found a new way and that they can lay a stronger foundation than that which has been laid. But this is a great deception. Other foundation can no man lay than that which has been laid.

> “Laat niemand trachten de grondslagen van ons geloof weg te rukken—de grondslagen die aan het begin van ons werk zijn gelegd door biddende studie van het Woord en door openbaring. Op deze grondslagen hebben wij de afgelopen vijftig jaar voortgebouwd. Mensen menen misschien dat zij een nieuwe weg hebben gevonden en dat zij een sterker fundament kunnen leggen dan hetgeen dat gelegd is. Maar dit is een grote misleiding. Niemand kan een ander fundament leggen dan dat wat gelegd is.

> “In the past many have undertaken the building of a new faith, the establishment of new principles. But how long did their building stand? It soon fell, for it was not founded upon the Rock.

> „In het verleden hebben velen zich gezet aan de opbouw van een nieuw geloof, aan de vestiging van nieuwe beginselen. Maar hoe lang hield hun bouwwerk stand? Het stortte spoedig in, want het was niet gegrondvest op de Rots.

> “Did not the first disciples have to meet the sayings of men? Did they not have to listen to false theories, and then, having done all, to stand firm, saying: ‘Other foundation can no man lay than that is laid’? 1 Corinthians 3:11.

> “Moesten de eerste discipelen niet de uitspraken van mensen tegemoet treden? Moesten zij niet luisteren naar valse theorieën, en daarna, nadat zij alles gedaan hadden, standvastig blijven, zeggende: ‘Want niemand kan een ander fundament leggen dan hetgeen gelegd is’? 1 Korintiërs 3:11.

> “So we are to hold the beginning of our confidence steadfast unto the end. Words of power have been sent by God and by Christ to this people, bringing them out from the world, point by point, into the clear light of present truth. With lips touched with holy fire, God’s servants have proclaimed the message. The divine utterance has set its seal to the genuineness of the truth proclaimed.” Testimonies, volume 8, 296, 297.

> „Zo moeten wij het begin van onze vrijmoedige zekerheid standvastig vasthouden tot het einde. Woorden van kracht zijn door God en door Christus tot dit volk gezonden, die hen punt voor punt uit de wereld brengen in het heldere licht van de tegenwoordige waarheid. Met lippen aangeraakt door heilig vuur hebben Gods dienstknechten de boodschap verkondigd. De goddelijke uitspraak heeft haar zegel gezet op de echtheid van de verkondigde waarheid.” Testimonies, deel 8, 296, 297.

The “work of preparing a people to stand in the last days,” is the work associated with the two prophecies of Ezekiel in chapter thirty-seven. A message is delivered by Isaiah’s voice in the wilderness, and the first message of Ezekiel brings those that have been dead in the street of the city of Sodom and Egypt for three-and-a-half days together. They then recognize they have been in Matthew’s tarrying time of the parable of the ten virgins. They then hear the call given to Jeremiah to separate the precious from the vile if they wish to return. They also recognize that Daniel’s prayer in chapter nine as present truth. Therefore if and when they choose to return by accepting and accomplishing the conditions of the gospel, then they receive Ezekiel’s second message and stand upon their feet a mighty army.

Het „werk om een volk voor te bereiden om in de laatste dagen stand te houden” is het werk dat verbonden is met de twee profetieën van Ezechiël in hoofdstuk zevenendertig. Een boodschap wordt gebracht door Jesaja’s stem in de woestijn, en de eerste boodschap van Ezechiël brengt hen die drieënhalve dag dood hebben gelegen op de straat van de stad Sodom en Egypte bijeen. Vervolgens erkennen zij dat zij zich in de vertoeftijd van Mattheüs’ gelijkenis van de tien maagden hebben bevonden. Daarna horen zij de oproep die aan Jeremia werd gegeven om het kostbare van het snode te scheiden, indien zij wensen terug te keren. Zij erkennen ook Daniëls gebed in hoofdstuk negen als tegenwoordige waarheid. Daarom, indien en wanneer zij ervoor kiezen terug te keren door de voorwaarden van het evangelie te aanvaarden en te volbrengen, ontvangen zij Ezechiëls tweede boodschap en gaan zij op hun voeten staan, een geweldig leger.

The “work of preparing a people to stand in the latter days” is accomplished through the latter rain methodology of “line upon line.” That work involves a work of restoring the Millerite truths that are represented on the 1843 and 1850 pioneer charts. Those two charts are Habakkuk’s two tables and they are to be laid upon one another (line upon line), and in so doing the two charts represent the foundational truths that are to be restored in the last days by the dirt brush man.

Het „werk van het voorbereiden van een volk om in de laatste dagen stand te houden” wordt volbracht door middel van de methode van de late regen van „regel op regel”. Dat werk omvat een werk van herstel van de Milleritische waarheden die worden voorgesteld op de pionierskaarten van 1843 en 1850. Die twee kaarten zijn de twee tafelen van Habakuk en zij moeten over elkaar heen worden gelegd (regel op regel), en daardoor vertegenwoordigen de twee kaarten de fundamentele waarheden die in de laatste dagen door de vuilborstelman hersteld moeten worden.

When brought together, line upon line, they identify the mistake in the 1843 chart, which was thereafter corrected upon the 1850 chart. When considered as one table (line upon line) they then represent both the experience of God’s people and the hidden history of the seven thunders, for together they illustrate the first disappointment, the tarrying time, the Midnight Cry, and October 22, 1844, and the great disappointment.

Wanneer zij samengebracht worden, regel op regel, wijzen zij de fout aan in de kaart van 1843, die vervolgens op de kaart van 1850 werd gecorrigeerd. Wanneer zij als één kaart worden beschouwd (regel op regel), vertegenwoordigen zij dan zowel de ervaring van Gods volk als de verborgen geschiedenis van de zeven donderslagen, want tezamen illustreren zij de eerste teleurstelling, de vertoeftijd, de Middernachtsroep, en 22 oktober 1844, en de grote teleurstelling.

It is the first disappointment, Midnight Cry and great disappointment that is the hidden history of the seven thunders. It is the structure of truth, for truth is based upon the first and last letter of the Hebrew word “truth” being the same as is the first and last disappointment of that history. The middle and thirteenth letter is a symbol of rebellion as represented by those who reject the message of the Midnight Cry. The two charts when brought together provide two witnesses to the prophetic truths of the Millerites that are to be restored by the dirt brush man, but they also identify the experience that typifies the experience of the one hundred and forty-four thousand.

Het is de eerste teleurstelling, de Middernachtsroep en de grote teleurstelling die de verborgen geschiedenis van de zeven donderslagen vormen. Het is de structuur van de waarheid, want de waarheid is daarop gegrond dat de eerste en laatste letter van het Hebreeuwse woord „waarheid” dezelfde zijn als de eerste en laatste teleurstelling van die geschiedenis. De middelste en dertiende letter is een symbool van opstand, zoals voorgesteld door hen die de boodschap van de Middernachtsroep verwerpen. Wanneer de twee kaarten samengebracht worden, leveren zij twee getuigen van de profetische waarheden van de Millerieten die door de man met de stofborstel hersteld moeten worden, maar zij wijzen ook op de ervaring die model staat voor de ervaring van de honderd vierenveertigduizend.

Those called to be the ensign (the one hundred and forty-four thousand) were confronted with their first disappointment on July 18, 2020, and then in July of 2023, they were then presented with a message from a voice crying in the wilderness. The voice was calling them to return.

Degenen die geroepen waren om het vaandel te zijn (de honderd vierenveertigduizend), werden op 18 juli 2020 geconfronteerd met hun eerste teleurstelling, en vervolgens werd hun in juli 2023 een boodschap gebracht door een stem die roept in de woestijn. Die stem riep hen op terug te keren.

It is at this point in the hidden history of the seven thunders that rebellion will be manifested, for the next waymark is when the dirt brush man gathers the jewels and casts them into the casket. They then shine ten times brighter. At that point Miller was awakened. When the virgins (Miller) awake, it is too late. The restoration of the desolations of many generations is a work that the two witnesses must participate in. That work is now being carried out.

Op dit punt in de verborgen geschiedenis van de zeven donderslagen zal de opstand geopenbaard worden, want het volgende waymark is wanneer de man met de stofborstel de juwelen verzamelt en ze in het kistje werpt. Dan schitteren zij tienmaal helderder. Op dat moment werd Miller gewekt. Wanneer de maagden (Miller) ontwaken, is het te laat. Het herstel van de verwoestingen van vele geslachten is een werk waaraan de twee getuigen moeten deelnemen. Dat werk wordt nu uitgevoerd.

William Miller’s framework of the prophecies represented by the vision of the Ulai River, of Daniel chapters seven, eight and nine was the two desolating powers of paganism and papalism and the framework for Future for America is paganism (the dragon), followed by papalism (the beast) and apostate Protestantism (the false prophet). The key that establishes both frameworks is the writings of the apostle Paul. The apostle Paul was the prophetic voice that connected ancient Israel with spiritual Israel. Before his conversion, Paul’s name was Saul, which means “selected” or “set forth”.

Het kader van de profetieën van William Miller, weergegeven door het visioen van de rivier de Ulai, van Daniël hoofdstuk zeven, acht en negen, bestond uit de twee verwoestende machten van het heidendom en het pausdom; en het kader voor Future for America is het heidendom (de draak), gevolgd door het pausdom (het beest) en het afvallige protestantisme (de valse profeet). De sleutel die beide kaders vaststelt, is de geschriften van de apostel Paulus. De apostel Paulus was de profetische stem die het oude Israël met het geestelijke Israël verbond. Vóór zijn bekering was Paulus’ naam Saul, wat „uitverkoren” of „naar voren gebracht” betekent.

Paul was chosen (selected) to be the apostle to the Gentiles, and he was chosen among other things for his understanding of the Old Testament. Writing the majority of the New Testament, there is no other of the New Testament authors who possessed the understanding of the Old Testament as did Paul. He was chosen to lead out in presenting the gospel to the Gentiles, but he was also chosen to establish the relationship of the prophetic histories of the Old Testament with the prophetic history that followed the time period of the cross. Without Paul’s testimony the prophetic understanding of the Millerites, and that of Future for America would be non-existent. In the very history where literal Israel was divorced as God’s chosen people, Paul was chosen to identify that ancient Israel, though then divorced from God, was the symbol of the prophetic history of spiritual Israel. The necessary prophetic rules for the movements of the first and third angels are based primarily upon the writings of the apostle Paul.

Paulus werd uitgekozen (geselecteerd) om de apostel voor de heidenen te zijn, en hij werd onder andere uitgekozen vanwege zijn begrip van het Oude Testament. Omdat hij het grootste deel van het Nieuwe Testament schreef, is er onder de auteurs van het Nieuwe Testament geen ander die het inzicht in het Oude Testament bezat zoals Paulus dat deed. Hij werd uitgekozen om het voortouw te nemen in het verkondigen van het evangelie aan de heidenen, maar hij werd ook uitgekozen om de relatie vast te stellen tussen de profetische geschiedenissen van het Oude Testament en de profetische geschiedenis die volgde op de tijdsperiode van het kruis. Zonder het getuigenis van Paulus zou het profetische begrip van de Millerieten, en dat van Future for America, niet bestaan. In juist de geschiedenis waarin het letterlijke Israël werd verstoten als Gods uitverkoren volk, werd Paulus uitgekozen om aan te wijzen dat het oude Israël, hoewel toen van God verstoten, het symbool was van de profetische geschiedenis van het geestelijke Israël. De noodzakelijke profetische regels voor de bewegingen van de eerste en de derde engel zijn hoofdzakelijk gebaseerd op de geschriften van de apostel Paulus.

For this reason, we will consider some of the prophetic principles that are identified by Paul that impacted the message of the Millerites, that was set within the framework of two desolating powers, and in so doing we will also consider how those principles impact upon the framework of three desolating powers.

Om deze reden zullen wij enkele van de profetische beginselen beschouwen die door Paulus worden aangeduid en die van invloed waren op de boodschap van de Millerieten, welke was geplaatst binnen het kader van twee verwoestende machten; en daarbij zullen wij tevens nagaan hoe die beginselen van invloed zijn op het kader van drie verwoestende machten.

> Moreover, brethren, I would not that ye should be ignorant, how that all our fathers were under the cloud, and all passed through the sea; And were all baptized unto Moses in the cloud and in the sea; And did all eat the same spiritual meat; And did all drink the same spiritual drink: for they drank of that spiritual Rock that followed them: and that Rock was Christ. But with many of them God was not well pleased: for they were overthrown in the wilderness. Now these things were our examples, to the intent we should not lust after evil things, as they also lusted. Neither be ye idolaters, as were some of them; as it is written, The people sat down to eat and drink, and rose up to play. Neither let us commit fornication, as some of them committed, and fell in one day three and twenty thousand. Neither let us tempt Christ, as some of them also tempted, and were destroyed of serpents. Neither murmur ye, as some of them also murmured, and were destroyed of the destroyer. Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:1–10.

> Voorts, broeders, ik wil niet dat gij onwetend zijt, dat onze vaderen allen onder de wolk waren en allen door de zee zijn gegaan; en allen in de wolk en in de zee tot Mozes gedoopt werden; en allen hetzelfde geestelijke voedsel aten; en allen dezelfde geestelijke drank dronken; want zij dronken uit de geestelijke Rots die hen volgde; en die Rots was Christus. Maar in velen van hen had God geen welbehagen; want zij zijn neergeveld in de woestijn. En deze dingen zijn geschied ons tot voorbeelden, opdat wij geen lust tot kwade dingen zouden hebben, zoals ook zij begeerd hebben. Wordt ook geen afgodendienaars, zoals sommigen van hen, gelijk geschreven staat: Het volk zette zich neer om te eten en te drinken, en zij stonden op om zich te vermaken. Laten wij ook geen hoererij bedrijven, zoals sommigen van hen bedreven hebben, en er op één dag drieëntwintigduizend vielen. Laten wij ook Christus niet verzoeken, zoals ook sommigen van hen Hem verzocht hebben en door de slangen omgekomen zijn. Mort ook niet, zoals ook sommigen van hen gemord hebben en omgebracht zijn door de verderver. Al deze dingen nu zijn hun overkomen tot voorbeelden, en zij zijn beschreven tot waarschuwing voor ons, over wie de einden der eeuwen gekomen zijn. 1 Korinthiërs 10:1–10.

In ten short verses, Paul identifies that the rite of baptism was typified at the Red Sea crossing, that the Rock which followed ancient Israel, was a “spiritual Rock,” and that it was Christ. He identifies that ancient Israel was the example for those living in the last days. This passage is a warning, and the passage is a point of controversy between those who uphold truth and those who oppose truth. Adventist theologians teach that Paul was simply identifying that the histories of ancient Israel were illustrating moral lessons that needed to be understood by those living in the last days, but they insist Paul was not identifying that the histories of literal Israel were actually to be repeated by spiritual Israel. Sister White often uses this passage to confirm exactly what Paul meant.

In tien korte verzen maakt Paulus duidelijk dat de rite van de doop werd voorafgebeeld in de doortocht door de Rode Zee, dat de Rots die het oude Israël volgde een „geestelijke Rots” was, en dat deze Christus was. Hij maakt duidelijk dat het oude Israël het voorbeeld was voor hen die in de laatste dagen leven. Deze passage is een waarschuwing, en de passage vormt een twistpunt tussen hen die de waarheid handhaven en hen die de waarheid bestrijden. Adventistische theologen leren dat Paulus eenvoudig aangaf dat de geschiedenissen van het oude Israël zedelijke lessen illustreerden die begrepen moesten worden door hen die in de laatste dagen leven, maar zij houden vol dat Paulus niet aangaf dat de geschiedenissen van het letterlijke Israël in werkelijkheid herhaald zouden worden door het geestelijke Israël. Zuster White gebruikt deze passage dikwijls om precies te bevestigen wat Paulus bedoelde.

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .

> “Iedereen van de oude profeten sprak minder voor zijn eigen tijd dan voor de onze, zodat hun profeteren voor ons van kracht is. ‘En al deze dingen zijn hun overkomen tot voorbeelden; en zij zijn beschreven tot waarschuwing voor ons, over wie het einde der eeuwen gekomen is.’ 1 Korinthe 10:11. ‘Aan hen werd geopenbaard dat zij niet zichzelf, maar ons bedienden met die dingen welke u nu verkondigd zijn door hen die u het evangelie gepredikt hebben door de Heilige Geest, Die uit de hemel gezonden is; in welke dingen de engelen begerig zijn in te zien.’ 1 Petrus 1:12....”

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> „De Bijbel heeft zijn schatten opgehoopt en samengebonden voor dit laatste geslacht. Alle grote gebeurtenissen en plechtige handelingen uit de oudtestamentische geschiedenis zijn in deze laatste dagen in de gemeente herhaald en worden opnieuw herhaald.” Selected Messages, boek 3, 338, 339.

The “great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days,” is how Sister White summarizes Paul’s meaning in the verses. In an attempt to undermine Paul’s identification of ancient Israel as symbolically illustrating literal Israel’s history, Satan has foisted two primary attacks against this prophetic principle. The first, that I already mentioned, is the claim that Paul was simply identifying that those histories represented moral lessons. That false teaching is a half-truth, and a half-truth is not truth at all. It is true that the moral lessons that might be derived from the history of ancient Israel, is for the benefit of those living in the last days, but when that is used to deny that those histories are also an illustration of events that will be repeated, it becomes a half-truth, which is designed to deny the truth.

De „grote gebeurtenissen en plechtige handelingen uit de geschiedenis van het Oude Testament hebben zich herhaald en herhalen zich in de gemeente in deze laatste dagen,” zo vat Zuster White Paulus’ bedoeling in de verzen samen. In een poging Paulus’ aanwijzing te ondermijnen dat het oude Israël de geschiedenis van het letterlijke Israël symbolisch illustreerde, heeft Satan twee voornaamste aanvallen tegen dit profetische beginsel gelanceerd. De eerste, die ik reeds noemde, is de bewering dat Paulus eenvoudigweg aangaf dat die geschiedenissen morele lessen vertegenwoordigden. Die valse leer is een halve waarheid, en een halve waarheid is in het geheel geen waarheid. Het is waar dat de morele lessen die uit de geschiedenis van het oude Israël kunnen worden afgeleid, ten nutte zijn van hen die in de laatste dagen leven, maar wanneer dit wordt gebruikt om te ontkennen dat die geschiedenissen tevens een illustratie zijn van gebeurtenissen die herhaald zullen worden, wordt het een halve waarheid, die erop is gericht de waarheid te ontkennen.

> “A blessing or a curse is now before the people of God—a blessing if they come out from the world and are separate, and walk in the path of humble obedience; and a curse if they unite with the idolatrous, who trample upon the high claims of heaven. The sins and iniquities of rebellious Israel are recorded and the picture presented before us as a warning that if we imitate their example of transgression and depart from God we shall fall as surely as did they. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’” Testimonies, volume 1, 609.

> „Een zegen of een vloek ligt nu vóór het volk van God—een zegen indien zij uit de wereld uitgaan en zich afzonderen, en wandelen op het pad van nederige gehoorzaamheid; en een vloek indien zij zich verenigen met de afgodendienaars, die de hoge aanspraken van de hemel met voeten treden. De zonden en ongerechtigheden van het opstandige Israël zijn opgetekend, en het tafereel wordt ons voor ogen gesteld als een waarschuwing dat, indien wij hun voorbeeld van overtreding navolgen en van God afwijken, wij even zeker zullen vallen als zij gevallen zijn. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’” Testimonies, deel 1, 609.

One truth is not to be used to deny another truth, for when it is, it turns the truth of God into a lie.

De ene waarheid mag niet worden gebruikt om een andere waarheid te ontkennen, want wanneer dat gebeurt, wordt de waarheid van God tot een leugen gemaakt.

> “One saying of the Saviour must not be made to destroy another.” The Great Controversy, 371.

> „Het ene woord van de Heiland mag niet gebruikt worden om het andere teniet te doen.” The Great Controversy, 371.

The teaching that ancient Israel’s history represents moral lessons alone, is often used by Adventist theologians to destroy God’s prophetic Word, and it is one of the half-truths that is included in the dish of fables prepared to deceive God’s people into receiving a lie, and the lie they receive is identified in the writings of the apostle Paul.

De leer dat de geschiedenis van het oude Israël uitsluitend morele lessen vertegenwoordigt, wordt door adventistische theologen dikwijls gebruikt om Gods profetische Woord te ondermijnen, en zij is een van de halve waarheden die zijn opgenomen in de schotel van fabels die is bereid om Gods volk te misleiden tot het aannemen van een leugen; en de leugen die zij aannemen, wordt in de geschriften van de apostel Paulus geïdentificeerd.

The other primary attack against the principle that the history of ancient Israel illustrates the history of modern Israel was invented by Jesuits during the history of the counter reformation, and it consists of agreeing to the idea that the history of ancient Israel is repeated. The Jesuit lie is that the history is literally repeated, not spiritually repeated. The lie was invented as a way to prevent an understanding that the pope of Rome is the antichrist of Bible prophecy, for the teaching assents to the truth that there is an antichrist in the last days, but it argues that the antichrist is represented by a literal power, not a spiritual power. The whore in Revelation seventeen, who has mystery Babylon written on her forehead, would then be a whore that arises in the literal land of Babylon, which today is Iraq.

De andere voornaamste aanval op het beginsel dat de geschiedenis van het oude Israël de geschiedenis van het moderne Israël illustreert, werd door de Jezuïeten uitgedacht tijdens de geschiedenis van de Contrareformatie, en bestaat hierin dat men instemt met het idee dat de geschiedenis van het oude Israël wordt herhaald. De leugen van de Jezuïeten is dat de geschiedenis letterlijk wordt herhaald, niet geestelijk wordt herhaald. De leugen werd uitgevonden als middel om te verhinderen dat men zou begrijpen dat de paus van Rome de antichrist van de Bijbelse profetie is; want deze leer stemt in met de waarheid dat er in de laatste dagen een antichrist is, maar zij betoogt dat de antichrist wordt voorgesteld door een letterlijke macht, niet door een geestelijke macht. De hoer in Openbaring zeventien, die het opschrift mysterie Babylon op haar voorhoofd heeft geschreven, zou dan een hoer zijn die opkomt in het letterlijke land Babylon, dat heden ten dage Irak is.

> “Those who become confused in their understanding of the word, who fail to see the meaning of antichrist, will surely place themselves on the side of antichrist.” Kress Collection, 105.

> „Zij die in hun begrip van het woord in verwarring raken, die nalaten de betekenis van de antichrist te zien, zullen zich stellig aan de zijde van de antichrist plaatsen.” Kress Collection, 105.

The pope is a literal person, representing a literal power (the Catholic church), but he and his organization has been prophetically identified by literal Babylon, and can only be correctly identified when the subject of the antichrist is set forth as the spiritual fulfillment of a literal example. Paul identified that literal Israel illustrates spiritual Israel, but it was not a new prophetic truth that he presented, for his understanding was generally based upon the Old Testament, and it is there that his testimony is grounded.

De paus is een letterlijke persoon, die een letterlijke macht vertegenwoordigt (de Katholieke Kerk), maar hij en zijn organisatie zijn profetisch aangeduid door het letterlijke Babylon, en kunnen alleen juist worden geïdentificeerd wanneer het onderwerp van de antichrist wordt uiteengezet als de geestelijke vervulling van een letterlijk voorbeeld. Paulus stelde vast dat het letterlijke Israël een afbeelding is van het geestelijke Israël, maar dit was geen nieuwe profetische waarheid die hij naar voren bracht, want zijn inzicht was in het algemeen gegrond op het Oude Testament, en daarin vindt zijn getuigenis zijn grondslag.

> Thus saith the Lord the King of Israel, and his redeemer the Lord of hosts; I am the first, and I am the last; and beside me there is no God. And who, as I, shall call, and shall declare it, and set it in order for me, since I appointed the ancient people? and the things that are coming, and shall come, let them show unto them. Fear ye not, neither be afraid: have not I told thee from that time, and have declared it? ye are even my witnesses. Is there a God beside me? yea, there is no God; I know not any. Isaiah 44:6–8.

> Zo zegt de HEERE, de Koning van Israël, en zijn Verlosser, de HEERE der heerscharen: Ik ben de Eerste, en Ik ben de Laatste; en buiten Mij is er geen God. En wie zal, gelijk Ik, roepen, en het verkondigen, en het voor Mij in orde stellen, sinds Ik het oude volk aangesteld heb? En laten zij hun de dingen die komen zullen en die geschieden zullen, te kennen geven. Vreest niet, en weest niet verschrikt; heb Ik het u niet van toen af doen horen en verkondigd? Gij zijt immers Mijn getuigen. Is er een God buiten Mij? Ja, er is geen andere Rots; Ik ken er geen. Jesaja 44:6–8.

We are to be Christ’s witnesses, as was Paul, that the Alpha and Omega appointed not only ancient Israel, but all the biblical ancient people as symbols to show “the things that are coming,” upon those who live in the last days. Paul was an expert on the Old Testament, and he was raised up to be the prophetic connecting link between the dispensation of literal and spiritual Israel. It was his writings that guided those who understood the increase of knowledge at the time of the end in 1798, and also in 1989.

Wij behoren getuigen van Christus te zijn, evenals Paulus, dat de Alfa en de Omega niet alleen het Israël van oudsher, maar al de oudtestamentische volken heeft aangesteld als symbolen om „de dingen die komen zullen” te tonen aan hen die in de laatste dagen leven. Paulus was een kenner van het Oude Testament, en hij werd verwekt om de profetische verbindingsschakel te zijn tussen de bedeling van het letterlijke en het geestelijke Israël. Het waren zijn geschriften die leiding gaven aan hen die de toename van kennis in de tijd van het einde in 1798, en ook in 1989, begrepen.

Ancient literal Babylon, the ancient children of the east, ancient Egypt, ancient Greece, and the ancient Medo-Persian empire are symbols of spiritual powers at the end of the world. The ancient symbols are the literal that precedes, and represent, the spiritual that follows. Paul goes so far as to identify that literal Adam symbolized spiritual Adam (who is Christ).

Het oude letterlijke Babylon, de oude kinderen van het oosten, het oude Egypte, het oude Griekenland en het oude Medo-Perzische rijk zijn symbolen van geestelijke machten aan het einde van de wereld. De oude symbolen zijn het letterlijke dat voorafgaat en vertegenwoordigen het geestelijke dat volgt. Paulus gaat zelfs zo ver dat hij verklaart dat die letterlijke Adam de geestelijke Adam symboliseerde (die Christus is).

> And so it is written, The first man Adam was made a living soul; the last Adam was made a quickening spirit. Howbeit that was not first which is spiritual, but that which is natural; and afterward that which is spiritual. The first man is of the earth, earthy: the second man is the Lord from heaven. As is the earthy, such are they also that are earthy: and as is the heavenly, such are they also that are heavenly. And as we have borne the image of the earthy, we shall also bear the image of the heavenly. 1 Corinthians 15:45–49.

> Zo staat er ook geschreven: De eerste mens, Adam, werd tot een levende ziel; de laatste Adam werd tot een levendmakende geest. Maar niet het geestelijke is eerst, doch het natuurlijke, daarna het geestelijke. De eerste mens is uit de aarde, stoffelijk; de tweede mens is de Heere uit de hemel. Gelijk de stoffelijke is, zodanig zijn ook de stoffelijken; en gelijk de hemelse is, zodanig zijn ook de hemelsen. En gelijk wij het beeld van de stoffelijke gedragen hebben, zo zullen wij ook het beeld van de hemelse dragen. 1 Korinthe 15:45–49.

There are some very profound lessons Paul is teaching concerning the first and last Adam, but we are simply identifying the principle which he sets forth very clearly in the passage, when he states, “that was not first which is spiritual, but that which is natural; and afterward that which is spiritual.” The literal, which Paul here identifies as “natural,” is first, and the spiritual is last. Literal Israel was first, and natural, and spiritual Israel comes “afterward.”

Er zijn enkele zeer diepgaande lessen die Paulus onderwijst aangaande de eerste en de laatste Adam, maar wij wijzen eenvoudig op het beginsel dat hij in deze passage zeer duidelijk uiteenzet, wanneer hij zegt: „niet het geestelijke was eerst, maar het natuurlijke; daarna het geestelijke.” Het letterlijke, dat Paulus hier als „natuurlijk” aanduidt, is eerst, en het geestelijke is laatst. Het letterlijke Israël was eerst, en natuurlijk, en het geestelijke Israël komt „daarna”.

Literal Babylon precedes spiritual Babylon. The next important point that is emphasized in Paul’s writings is the point in history when the change from literal to spiritual is to be applied. It is the time period of the cross when the prophetic change from literal to spiritual is identified.

Het letterlijke Babylon gaat aan het geestelijke Babylon vooraf. Het volgende belangrijke punt dat in Paulus’ geschriften wordt benadrukt, is het moment in de geschiedenis waarop de overgang van het letterlijke naar het geestelijke moet worden toegepast. Het is de tijdsperiode van het kruis waarin de profetische overgang van het letterlijke naar het geestelijke wordt aangeduid.

> For ye are all the children of God by faith in Christ Jesus. For as many of you as have been baptized into Christ have put on Christ. There is neither Jew nor Greek, there is neither bond nor free, there is neither male nor female: for ye are all one in Christ Jesus. And if ye be Christ’s, then are ye Abraham’s seed, and heirs according to the promise. Galatians 3:26–29.

> Want gij zijt allen kinderen van God door het geloof in Christus Jezus. Want zovelen van u als in Christus gedoopt zijn, hebben Christus aangedaan. Daarbij is noch Jood noch Griek, daar is noch slaaf noch vrije, daar is geen man en vrouw; want gij zijt allen één in Christus Jezus. En indien gij van Christus zijt, dan zijt gij Abrahams zaad en overeenkomstig de belofte erfgenamen. Galaten 3:26–29.

It matters not what your birthright might be, if and when you accept Christ, you then become the seed of Abraham. You are not literal Israel; you are spiritual Israel. The transition from literal to spiritual was the cross. Paul divides mankind into two classes. Each class has their own covenant, each are descendants of Abraham. Each has a city that represents their family and covenant. Each is either a son of literal Adam or spiritual Adam.

Het doet er niet toe wat uw geboorterecht ook moge zijn; indien en zodra u Christus aanneemt, wordt u het zaad van Abraham. U bent niet het letterlijke Israël; u bent het geestelijke Israël. De overgang van het letterlijke naar het geestelijke was het kruis. Paulus verdeelt de mensheid in twee klassen. Elke klasse heeft haar eigen verbond; beide zijn afstammelingen van Abraham. Elke klasse heeft een stad die haar familie en verbond vertegenwoordigt. Ieder is óf een zoon van de letterlijke Adam óf van de geestelijke Adam.

> For it is written, that Abraham had two sons, the one by a bondmaid, the other by a freewoman. But he who was of the bondwoman was born after the flesh; but he of the freewoman was by promise. Which things are an allegory: for these are the two covenants; the one from the mount Sinai, which gendereth to bondage, which is Agar. For this Agar is mount Sinai in Arabia, and answereth to Jerusalem which now is, and is in bondage with her children. But Jerusalem which is above is free, which is the mother of us all. For it is written, Rejoice, thou barren that bearest not; break forth and cry, thou that travailest not: for the desolate hath many more children than she which hath an husband. Now we, brethren, as Isaac was, are the children of promise. But as then he that was born after the flesh persecuted him that was born after the Spirit, even so it is now. Nevertheless what saith the scripture? Cast out the bondwoman and her son: for the son of the bondwoman shall not be heir with the son of the freewoman. So then, brethren, we are not children of the bondwoman, but of the free. Galatians 4:22–30.

> Want er staat geschreven dat Abraham twee zonen had, één bij een slavin en één bij een vrije vrouw. Maar hij die uit de slavin was, is naar het vlees geboren; doch hij die uit de vrije vrouw was, door de belofte. Deze dingen hebben een allegorische betekenis; want deze vrouwen zijn de twee verbonden: het ene van de berg Sinaï, dat tot slavernij baart, en dat is Hagar. Want dit Hagar is de berg Sinaï in Arabië en komt overeen met het huidige Jeruzalem, en het verkeert in slavernij met zijn kinderen. Maar het Jeruzalem dat boven is, is vrij, en dat is de moeder van ons allen. Want er staat geschreven: Verheug u, gij onvruchtbare die niet baart; breek uit en roep, gij die geen weeën hebt; want de eenzame heeft veel meer kinderen dan zij die een man heeft. Wij nu, broeders, zijn, evenals Izak, kinderen van de belofte. Maar zoals destijds hij die naar het vlees geboren was, hem vervolgde die naar de Geest geboren was, zo is het ook nu. Doch wat zegt de Schrift? Werp de slavin uit en haar zoon; want de zoon van de slavin zal geenszins erven met de zoon van de vrije vrouw. Zo dan, broeders, zijn wij niet kinderen van de slavin, maar van de vrije. Galaten 4:22–30.

In the time period of the cross, the ancient literal became symbols of the modern spiritual. The apostle Paul clarified these essential prophetic truths that allowed William Miller to establish the framework of two desolating powers, which he based all of his prophetic conclusions upon. The same work accomplished by the apostle Paul is what identifies the three desolating powers that is the framework for all the prophetic conclusions of Future for America.

In de tijdsperiode van het kruis werden de oude letterlijke zaken symbolen van de moderne geestelijke. De apostel Paulus verduidelijkte deze wezenlijke profetische waarheden, die William Miller in staat stelden het raamwerk van twee verwoestende machten vast te stellen, waarop hij al zijn profetische conclusies baseerde. Hetzelfde werk dat door de apostel Paulus werd volbracht, is wat de drie verwoestende machten identificeert die het raamwerk vormen voor alle profetische conclusies van Future for America.

The framework of Miller’s understanding of the increase of knowledge represented by the Ulai River vision of chapter seven, eight and nine was based upon his discovery that “the daily” in the book of Daniel represented pagan Rome. He made that discovery in Paul’s second letter to the Thessalonians. That understanding is the primary truth identified in association with the prophetic “lie,” that causes strong delusion to come upon Seventh-day Adventists in the last days.

Het kader van Millers begrip van de toename van kennis, voorgesteld door het visioen van de rivier de Ulai in hoofdstuk zeven, acht en negen, was gebaseerd op zijn ontdekking dat „het gedurige” in het boek Daniël het heidense Rome vertegenwoordigde. Die ontdekking deed hij in Paulus’ tweede brief aan de Thessalonicenzen. Dat begrip is de voornaamste waarheid die wordt aangeduid in verband met de profetische „leugen”, welke in de laatste dagen een krachtige dwaling over de Zevendedagsadventisten brengt.

We will continue our study of the increase of knowledge represented by the vision of the Ulai River in the next article by considering what Miller recognized in Paul’s letter.

In het volgende artikel zullen wij onze studie voortzetten van de vermeerdering van kennis die wordt voorgesteld door het visioen van de rivier de Ulai, door te onderzoeken wat Miller in de brief van Paulus herkende.

> “One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had great light: ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.

> Hij die onder de oppervlakte ziet, die de harten van alle mensen doorgrondt, zegt van hen die groot licht hebben gehad: ‘Zij zijn niet bedroefd en ontzet vanwege hun zedelijke en geestelijke toestand.’ Ja, zij hebben hun eigen wegen gekozen, en hun ziel verlustigt zich in hun gruwelen. Ook Ik zal hun dwaasheden verkiezen, en zal hun vrezen over hen doen komen; omdat, toen Ik riep, niemand antwoordde; toen Ik sprak, hoorden zij niet; maar zij deden wat kwaad was in Mijn ogen, en verkozen datgene waaraan Ik geen behagen had.’ ‘God zal hun zenden een krachtige dwaling, dat zij de leugen zouden geloven,’ omdat zij ‘de liefde der waarheid niet aangenomen hebben, opdat zij behouden zouden worden,’ ‘maar een welbehagen hebben gehad in de ongerechtigheid.’ Jesaja 66:3, 4; 2 Thessalonicenzen 2:11, 10, 12.

> “The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have once known the truth, mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.

> „De hemelse Leraar vroeg: ‘Welke sterkere misleiding kan het verstand verblinden dan de schijn dat u op het juiste fundament bouwt en dat God uw werken aanvaardt, terwijl u in werkelijkheid vele dingen verricht overeenkomstig werelds beleid en tegen Jehovah zondigt? O, het is een grote misleiding, een begoochelende waan, die bezitneemt van de gedachten wanneer mensen die eens de waarheid hebben gekend, de vorm van godsvrucht verwarren met haar geest en kracht; wanneer zij menen dat zij rijk zijn en verrijkt met goederen en aan niets gebrek hebben, terwijl zij in werkelijkheid aan alles gebrek hebben.’” Testimonies, deel 8, 249, 250.

Back to Articles