Article

# The Book of Daniel - Number Sixty-Nine

Het Boek Daniël - Nummer Negenenzestig

Unveiling the Generational Cycle: The Four Abominations of Adventism

Onthulling van de generatiecyclus: de vier gruwelen van het adventisme

Author

Jeff Pippenger

Published

February 2, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

God never changes, and therefore Adventism is judged in its fourth generation.

God verandert nooit, en daarom wordt het adventisme in zijn vierde generatie geoordeeld.

> “‘And he called to the man clothed with linen, which had the writer’s inkhorn by his side; and the Lord said unto him, Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof. And to the others he said in mine hearing, Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’

> “‘En Hij riep tot de man die met linnen bekleed was, die de schrijversinktkoker aan zijn zijde had; en de Heere zei tot hem: Trek midden door de stad, midden door Jeruzalem, en zet een teken op de voorhoofden van de mannen die zuchten en uitroepen over al de gruwelen die in haar midden gedaan worden. En tot de anderen zei Hij, terwijl ik het hoorde: Gaat achter hem aan door de stad en slaat toe; laat uw oog niet sparen en hebt geen medelijden: doodt volkomen oud en jong, zowel maagden als kleine kinderen en vrouwen; maar nadert niemand op wie het teken is; en begint bij Mijn heiligdom. Toen begonnen zij bij de oude mannen die vóór het huis waren.’”

> “Jesus is about to leave the mercy seat of the heavenly sanctuary to put on garments of vengeance and pour out His wrath in judgments upon those who have not responded to the light God has given them. ‘Because sentence against an evil work is not executed speedily, therefore the heart of the sons of men is fully set in them to do evil.’ Instead of being softened by the patience and long forbearance that the Lord has exercised toward them, those who fear not God and love not the truth strengthen their hearts in their evil course. But there are limits even to the forbearance of God, and many are exceeding these boundaries. They have overrun the limits of grace, and therefore God must interfere and vindicate His own honor.

> „Jezus staat op het punt de genadetroon van het hemelse heiligdom te verlaten om gewaden van wraak aan te trekken en Zijn toorn in oordelen uit te storten over hen die niet hebben gereageerd op het licht dat God hun heeft gegeven. ‘Omdat het vonnis over een boze daad niet snel wordt voltrokken, daarom is het hart van de mensenkinderen in hen ten volle gezet om kwaad te doen.’ In plaats van verzacht te worden door het geduld en de langdurige lankmoedigheid die de Heere jegens hen heeft betoond, verharden zij die God niet vrezen en de waarheid niet liefhebben, hun harten in hun boze weg. Maar zelfs aan de lankmoedigheid van God zijn grenzen gesteld, en velen overschrijden die grenzen. Zij hebben de grenzen van de genade overschreden, en daarom moet God ingrijpen en Zijn eigen eer handhaven.

> “Of the Amorites the Lord said: ‘In the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full.’ Although this nation was conspicuous because of its idolatry and corruption, it had not yet filled up the cup of its iniquity, and God would not give command for its utter destruction. The people were to see the divine power manifested in a marked manner, that they might be left without excuse. The compassionate Creator was willing to bear with their iniquity until the fourth generation. Then, if no change was seen for the better, His judgments were to fall upon them.

> “Van de Amorieten zei de Heer: ‘In het vierde geslacht zullen zij hierheen wederkeren; want de ongerechtigheid van de Amorieten is nog niet vol.’ Hoewel deze natie vanwege haar afgoderij en verdorvenheid in het oog sprong, had zij de maat van haar ongerechtigheid nog niet vol gemaakt, en God zou geen bevel geven tot haar algehele verdelging. Het volk moest de goddelijke macht op duidelijke wijze geopenbaard zien, opdat het zonder verontschuldiging zou zijn. De barmhartige Schepper was bereid hun ongerechtigheid te verdragen tot het vierde geslacht. Indien dan geen verandering ten goede werd gezien, zouden Zijn oordelen over hen komen.”

> “With unerring accuracy the Infinite One still keeps an account with all nations. While His mercy is tendered with calls to repentance, this account will remain open; but when the figures reach a certain amount which God has fixed, the ministry of His wrath commences. The account is closed. Divine patience ceases. There is no more pleading of mercy in their behalf.

> “Met onfeilbare nauwkeurigheid houdt de Oneindige nog steeds rekening met alle volken. Terwijl Zijn barmhartigheid wordt aangeboden met oproepen tot bekering, blijft deze rekening open; maar wanneer de cijfers een bepaalde omvang bereiken die God heeft vastgesteld, vangt de bediening van Zijn toorn aan. De rekening wordt gesloten. Het goddelijk geduld houdt op. Er is niet langer een pleiten om barmhartigheid ten behoeve van hen.”

> “The prophet, looking down the ages, had this time presented before his vision. The nations of this age have been the recipients of unprecedented mercies. The choicest of heaven’s blessings have been given them, but increased pride, covetousness, idolatry, contempt of God, and base ingratitude are written against them. They are fast closing up their account with God.

> “De profeet, die de eeuwen overzag, zag deze tijd voor zich in een gezicht. De volken van deze tijd zijn de ontvangers geweest van ongekende barmhartigheden. Hun zijn de uitgelezenste zegeningen van de hemel geschonken, maar toegenomen hoogmoed, hebzucht, afgoderij, verachting van God en lage ondankbaarheid staan tegen hen opgetekend. Zij zijn snel bezig hun rekening met God af te sluiten.

> “But that which causes me to tremble is the fact that those who have had the greatest light and privileges have become contaminated by the prevailing iniquity. Influenced by the unrighteous around them, many, even of those who profess the truth, have grown cold and are borne down by the strong current of evil. The universal scorn thrown upon true piety and holiness leads those who do not connect closely with God to lose their reverence for His law. If they were following the light and obeying the truth from the heart, this holy law would seem even more precious to them when thus despised and set aside. As the disrespect for God’s law becomes more manifest, the line of demarcation between its observers and the world becomes more distinct. Love for the divine precepts increases with one class according as contempt for them increases with another class.

> “Maar wat mij doet sidderen, is het feit dat degenen die het grootste licht en de meeste voorrechten hebben gehad, besmet zijn geraakt door de heersende ongerechtigheid. Onder invloed van de onrechtvaardigen om hen heen zijn velen, zelfs onder hen die de waarheid belijden, koud geworden en worden zij meegesleept door de sterke stroom van het kwaad. De algemene verachting die over ware godsvrucht en heiligheid wordt uitgestort, brengt hen die zich niet nauw met God verbinden ertoe hun eerbied voor Zijn wet te verliezen. Indien zij het licht volgden en de waarheid van harte gehoorzaamden, zou deze heilige wet hun juist des te kostbaarder voorkomen wanneer zij aldus veracht en terzijde gesteld wordt. Naarmate het gebrek aan eerbied voor Gods wet duidelijker aan het licht treedt, wordt de scheidslijn tussen haar onderhouders en de wereld duidelijker. De liefde voor de goddelijke voorschriften neemt bij de ene klasse toe naarmate de verachting ervoor bij een andere klasse toeneemt.

> “The crisis is fast approaching. The rapidly swelling figures show that the time for God’s visitation has about come. Although loath to punish, nevertheless He will punish, and that speedily. Those who walk in the light will see signs of the approaching peril; but they are not to sit in quiet, unconcerned expectancy of the ruin, comforting themselves with the belief that God will shelter His people in the day of visitation. Far from it. They should realize that it is their duty to labor diligently to save others, looking with strong faith to God for help. ‘The effectual fervent prayer of a righteous man availeth much.’

> „De crisis nadert snel. De snel toenemende cijfers tonen aan dat de tijd van Gods bezoeking bijna is aangebroken. Hoewel Hij niet gaarne straft, zal Hij niettemin straffen, en wel spoedig. Zij die in het licht wandelen, zullen tekenen van het naderende gevaar zien; maar zij mogen niet stil neerzitten in een kalme, onbezorgde verwachting van het verderf, terwijl zij zich troosten met de gedachte dat God Zijn volk zal beschutten op de dag der bezoeking. Verre vandaar. Zij behoren te beseffen dat het hun plicht is zich ijverig in te spannen om anderen te redden, terwijl zij met krachtig geloof tot God opzien om hulp. ‘Het krachtige gebed van een rechtvaardige vermag veel.’”

> “The leaven of godliness has not entirely lost its power. At the time when the danger and depression of the church are greatest, the little company who are standing in the light will be sighing and crying for the abominations that are done in the land. But more especially will their prayers arise in behalf of the church because its members are doing after the manner of the world.

> “Het zuurdeeg van de godsvrucht heeft zijn kracht niet geheel verloren. In de tijd waarin het gevaar en de neerslachtigheid van de gemeente het grootst zijn, zal het kleine gezelschap dat in het licht staat, zuchten en kermen over de gruwelen die in het land bedreven worden. Maar in het bijzonder zullen hun gebeden opgaan ten behoeve van de gemeente, omdat haar leden handelen naar de wijze van de wereld.

> “The earnest prayers of this faithful few will not be in vain. When the Lord comes forth as an avenger, He will also come as a protector of all those who have preserved the faith in its purity and kept themselves unspotted from the world. It is at this time that God has promised to avenge His own elect which cry day and night unto Him, though He bear long with them.

> De ernstige gebeden van deze getrouwe weinigen zullen niet tevergeefs zijn. Wanneer de Heere optreedt als een Wreker, zal Hij ook komen als een Beschermer van allen die het geloof in zijn zuiverheid hebben bewaard en zichzelf onbesmet van de wereld hebben gehouden. Het is in deze tijd dat God heeft beloofd Zijn uitverkorenen, die dag en nacht tot Hem roepen, recht te doen, hoewel Hij lankmoedig jegens hen is.

> “The command is: ‘Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’ These sighing, crying ones had been holding forth the words of life; they had reproved, counseled, and entreated. Some who had been dishonoring God repented and humbled their hearts before Him. But the glory of the Lord had departed from Israel; although many still continued the forms of religion, His power and presence were lacking.” Testimonies, volume 5, 207–210.

> “Het bevel luidt: ‘Ga midden door de stad, midden door Jeruzalem, en zet een teken op de voorhoofden van de mannen die zuchten en klagen over al de gruwelen die in haar midden bedreven worden.’ Deze zuchtenden en klagenden hadden de woorden des levens verkondigd; zij hadden bestraft, raad gegeven en gesmeekt. Sommigen die God hadden onteerd, kwamen tot berouw en verootmoedigden hun hart voor Hem. Maar de heerlijkheid des Heren was van Israël geweken; hoewel velen nog steeds de vormen van godsdienst bleven onderhouden, ontbraken Zijn kracht en tegenwoordigheid.” Testimonies, deel 5, 207–210.

The illustration of God’s judgment that Sister White is identifying in the passage is the judgment brought upon the city of Jerusalem, which in the last days is the Seventh-day Adventist church. The judgment is finalized at the Sunday law, for it is there that the seal of God and mark of the beast are impressed. Ezekiel chapter eight identifies four escalating abominations. The first verse emphasizes the vision is to be understood just before probation closes by identifying the fifth day of the sixth month of the sixth year.

De illustratie van Gods oordeel die Zuster White in de passage aanduidt, is het oordeel dat over de stad Jeruzalem werd gebracht, welke in de laatste dagen de Kerk der Zevende-dags Adventisten is. Het oordeel wordt bij de zondagswet voltrokken, want daar worden het zegel van God en het merkteken van het beest opgelegd. Ezechiël hoofdstuk acht identificeert vier toenemende gruwelen. Het eerste vers benadrukt dat het visioen vlak vóór het sluiten van de genadetijd moet worden verstaan, door de vijfde dag van de zesde maand van het zesde jaar aan te duiden.

Ezekiel did not need to include that historical point of reference. He could have simply written, “And it came to pass as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me.” The fact that he included the reference to the day before “666,” is a prophetic reference for students of prophecy. The reference for those who have the victory of the number of the beast’s name know “666,” is an element of the Revelation of Jesus Christ, which is unsealed just before probation closes. They know this for they are the people of God, that according to Peter, “in times past were not the people of God.”

Ezechiël hoefde dat historische ijkpunt niet op te nemen. Hij had eenvoudig kunnen schrijven: „En het geschiedde, terwijl ik in mijn huis zat en de oudsten van Juda vóór mij zaten, dat daar de hand van de Heere HEERE op mij viel.” Het feit dat hij de verwijzing naar de dag vóór „666” opnam, is een profetische verwijzing voor studenten van de profetie. De verwijzing voor hen die de overwinning hebben over het getal van de naam van het beest, weten dat „666” een element is van de Openbaring van Jezus Christus, die juist vóór het sluiten van de genadetijd wordt ontzegeld. Zij weten dit, want zij zijn het volk van God, dat volgens Petrus „eertijds niet het volk van God waart.”

In 1 Peter chapter two the people who are now the people of God, “have tasted that the Lord is gracious.” They are those who have prophetically “eaten” the word of God, as opposed to those who refused to eat the word of God. All the prophets speak of the last days, and in John chapter six, Jesus gave the message that His disciples must eat His flesh and drink His blood. In that chapter the disciples that refused to eat His flesh and drink His blood, did so in verse sixty-six.

In 1 Petrus hoofdstuk twee hebben de mensen die nu het volk van God zijn, „geproefd dat de Heere goedertieren is.” Zij zijn degenen die profetisch het woord van God hebben „gegeten”, in tegenstelling tot hen die weigerden het woord van God te eten. Alle profeten spreken over de laatste dagen, en in Johannes hoofdstuk zes gaf Jezus de boodschap dat Zijn discipelen Zijn vlees moesten eten en Zijn bloed moesten drinken. In dat hoofdstuk deden de discipelen die weigerden Zijn vlees te eten en Zijn bloed te drinken, dat in vers zesenzestig.

> From that time many of his disciples went back, and walked no more with him. John 6:66.

> Van toen af gingen velen van zijn discipelen terug en wandelden niet meer met Hem. Johannes 6:66.

The wise who eat the flesh and drink the blood of Christ in the last days, understand that Christ as Palmoni, is the Wonderful Numberer, and they recognize His signature when it is presented. The number “665,” in the opening verse of Ezekiel eight, is there, for any who wish to see, that it is identifying at least two important prophetic points. The first is that the message is to be understood as covering a period of time before the Sunday law. The second is that the number “666” is in one of only two verses in the book of Revelation, that is qualified by identifying that the “wise” would understand in the last days.

De wijzen die in de laatste dagen het vlees eten en het bloed drinken van Christus, begrijpen dat Christus als Palmoni de Wonderbare Teller is, en zij herkennen Zijn handtekening wanneer die wordt voorgelegd. Het getal „665” in het openingsvers van Ezechiël acht staat daar, voor ieder die het wil zien, om aan te duiden dat het ten minste twee belangrijke profetische punten identificeert. Het eerste is dat de boodschap moet worden verstaan als betrekking hebbend op een tijdsperiode vóór de zondagswet. Het tweede is dat het getal „666” voorkomt in een van slechts twee verzen in het boek Openbaring, dat nader wordt gekwalificeerd door de aanduiding dat de „wijzen” het in de laatste dagen zouden verstaan.

> Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. Revelation 13:18.

> Hier is de wijsheid. Laat hem die verstand heeft het getal van het beest berekenen; want het is het getal van een mens, en zijn getal is zeshonderd zesenzestig. Openbaring 13:18.

The “wise” who understand the increase of knowledge in the last days, when the Revelation of Jesus Christ is unsealed will know that “666,” is an important prophetic symbol for they will have gotten victory over the number. Ezekiel therefore introduces an escalating rebellion in chapter eight, that is represented by four increasing abominations. The final identifies the foolish as bowing down to the sun, thus marking the judgment of Jerusalem (Adventism), in the last days. That judgment takes place in the fourth generation. The four abominations are the symbols of the four generations of Laodicean Adventism.

De „wijzen” die de toename van kennis in de laatste dagen begrijpen, wanneer de Openbaring van Jezus Christus wordt ontzegeld, zullen weten dat „666” een belangrijk profetisch symbool is, want zij zullen de overwinning over het getal hebben behaald. Ezechiël voert daarom in hoofdstuk acht een toenemende opstand in, die wordt weergegeven door vier zich vermeerderende gruwelen. De laatste duidt de dwazen aan als neerbuigend voor de zon, en markeert aldus het oordeel over Jeruzalem (het adventisme) in de laatste dagen. Dat oordeel vindt plaats in de vierde generatie. De vier gruwelen zijn de symbolen van de vier generaties van het Laodiceïsche adventisme.

The first generation began in 1863, with the rebellion against Moses’ oath of “seven times.” Twenty-five years later, the rebellion of 1888 was manifested. Thirty-one years later the rebellion of 1919 occurred, represented by W. W. Prescott’s book, “The Doctrine of Christ”. Thirty-eight years after that, in 1957, the rebellion represented by the book, “Questions on Doctrine” took place. We will now begin to demonstrate why these four waymarks align with the four abominations of Ezekiel eight.

De eerste generatie begon in 1863, met de opstand tegen Mozes’ eed van „zeven tijden”. Vijfentwintig jaar later werd de opstand van 1888 geopenbaard. Eenendertig jaar later vond de opstand van 1919 plaats, vertegenwoordigd door het boek van W. W. Prescott, „The Doctrine of Christ”. Achtendertig jaar daarna vond in 1957 de opstand plaats die vertegenwoordigd werd door het boek „Questions on Doctrine”. Wij zullen nu beginnen aan te tonen waarom deze vier wegmarkeringen overeenkomen met de vier gruwelen van Ezechiël acht.

In 1863, Laodicean Adventism introduced a new chart to replace the two charts that were fulfillments of Habakkuk chapter two’s command to, “write the vision and make it plain upon tables.” The 1863 chart dropped the “seven times” from the prophetic illustration, as it had been on the two sacred charts along with the 1260, 1290, and 1335. In Habakkuk the command identified that the tables (in the plural) would be published in a fashion that, “he may run that readeth it.” The 1863 chart was so far off the mark, that it required a handout of explanation to go with it. It was not possible to look at the 1863 chart and “run” without an extra handout.

In 1863 voerde het Laodiceïsche adventisme een nieuwe kaart in ter vervanging van de twee kaarten die vervullingen waren van het bevel in Habakuk, hoofdstuk twee, om: „schrijf het gezicht op en stel het duidelijk voor op tafelen.” De kaart van 1863 liet de „zeven tijden” weg uit de profetische voorstelling, zoals deze op de twee heilige kaarten hadden gestaan, samen met de 1260, 1290 en 1335. In Habakuk gaf het bevel aan dat de tafelen (in het meervoud) op zodanige wijze gepubliceerd zouden worden dat „wie het leest, daarmee hardlopend voort kan gaan.” De kaart van 1863 week zo ver van het doel af, dat er een verklarend uitreikblad bij nodig was. Het was niet mogelijk naar de kaart van 1863 te kijken en „te lopen” zonder een extra uitreikblad.

> And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. Habakkuk 2:2.

> Toen antwoordde de HEERE mij en zei: Schrijf het gezicht op en stel het duidelijk op tafelen, opdat men het in het voorbijlopen leze. Habakuk 2:2.

The 1863, chart was a counterfeit designed to cover up the true, just as William Miller saw in his dream. The two sacred charts were the symbol of the covenant that Christ made with the people who had just taken the position as the true Protestant horn of the earth beast. Those two charts represented a symbol of the covenant relationship between the Millerites and Christ, who suddenly came to His temple in 1844, and when He came, He came as the Messenger of the Covenant. Ancient Israel illustrates modern Israel, and when Christ took ancient Israel out of the bondage of Egypt, He typified the time when He was to take modern Israel out of the bondage of twelve hundred and sixty years of papal rule. Sister White repeatedly upholds these two histories as parallel histories.

De kaart van 1863 was een vervalsing, ontworpen om de ware te verhullen, juist zoals William Miller in zijn droom zag. De twee heilige kaarten waren het symbool van het verbond dat Christus sloot met het volk dat zojuist de positie had ingenomen als de ware protestantse hoorn van het beest uit de aarde. Die twee kaarten vertegenwoordigden een symbool van de verbondsverhouding tussen de Millerieten en Christus, die in 1844 plotseling tot Zijn tempel kwam, en toen Hij kwam, kwam Hij als de Boodschapper van het Verbond. Het oude Israël is een illustratie van het moderne Israël, en toen Christus het oude Israël uit de slavernij van Egypte leidde, gaf Hij daarmee voorafschaduwend gestalte aan de tijd waarin Hij het moderne Israël zou uitleiden uit de slavernij van twaalfhonderdzestig jaar pauselijke heerschappij. Zuster White houdt deze twee geschiedenissen herhaaldelijk voor als parallelle geschiedenissen.

> “Upon us is shining the accumulated light of past ages. The record of Israel’s forgetfulness has been preserved for our enlightenment. In this age God has set His hand to gather unto Himself a people from every nation, kindred, and tongue. In the advent movement He has wrought for His heritage, even as He wrought for the Israelites in leading them from Egypt. In the great disappointment of 1844 the faith of His people was tested as was that of the Hebrews at the Red Sea.” Testimonies, volume 8, 115, 116.

> “Op ons schijnt het opgehoopte licht van vervlogen eeuwen. Het verslag van Israëls vergeetachtigheid is bewaard gebleven tot onze verlichting. In deze tijd heeft God Zijn hand uitgestrekt om Zich een volk te verzamelen uit elke natie, stam en taal. In de adventbeweging heeft Hij gewerkt voor Zijn erfdeel, evenals Hij voor de Israëlieten werkte door hen uit Egypte te leiden. In de grote teleurstelling van 1844 werd het geloof van Zijn volk beproefd, zoals dat van de Hebreeën aan de Rode Zee.” Testimonies, deel 8, 115, 116.

When the Lord entered into covenant with ancient Israel, He gave two tables to represent the covenant relationship. When the Lord entered into covenant with modern Israel, He gave two tables to represent the covenant relationship. The two tables of the Ten Commandments typify Habakkuk’s two tables. He gave them the two tables shortly after the Red Sea crossing, which Sister White aligns with the great disappointment of 1844. Shortly after 1844, in terms of prophetic history, the Lord produced the second table. Ancient Israel was made the depositaries of God’s law, and modern Israel was made the depositaries of not only God’s law, but also those great prophetic truths.

Toen de Heer een verbond sloot met het oude Israël, gaf Hij twee tafelen om de verbondsrelatie te vertegenwoordigen. Toen de Heer een verbond sloot met het moderne Israël, gaf Hij twee tafelen om de verbondsrelatie te vertegenwoordigen. De twee tafelen van de Tien Geboden zijn een voorafbeelding van Habakuks twee tafelen. Hij gaf hun de twee tafelen kort na de doortocht door de Rode Zee, die Zuster White in verband brengt met de Grote Teleurstelling van 1844. Kort na 1844 bracht de Heer, in termen van profetische geschiedenis, de tweede tafel voort. Het oude Israël werd aangesteld tot bewaarders van Gods wet, en het moderne Israël werd aangesteld tot bewaarders niet alleen van Gods wet, maar ook van die grote profetische waarheden.

> “God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world.” Testimonies, volume 5, 455.

> “God heeft Zijn kerk in deze tijd geroepen, zoals Hij het oude Israël heeft geroepen, om als een licht op de aarde te staan. Door het machtige kliefmes van de waarheid, de boodschappen van de eerste, tweede en derde engel, heeft Hij hen afgescheiden van de kerken en van de wereld om hen in een heilige nabijheid tot Zichzelf te brengen. Hij heeft hen tot bewaarders van Zijn wet gemaakt en heeft hun de grote waarheden van de profetie voor deze tijd toevertrouwd. Gelijk de heilige godsspraken die aan het oude Israël waren toevertrouwd, zijn deze een heilig pand dat aan de wereld moet worden meegedeeld.” Testimonies, deel 5, 455.

The first two Commandments identify God’s hatred for idolatry, and in those first two Commandments He identifies that judgment is carried out unto the third and fourth generations, for He identifies that He is a jealous God.

De eerste twee Geboden openbaren Gods haat jegens afgoderij, en in die eerste twee Geboden maakt Hij bekend dat het oordeel wordt voltrokken tot in het derde en vierde geslacht, want Hij maakt bekend dat Hij een na-ijverig God is.

> “The law was not spoken at this time exclusively for the benefit of the Hebrews. God honored them by making them the guardians and keepers of His law, but it was to be held as a sacred trust for the whole world. The precepts of the Decalogue are adapted to all mankind, and they were given for the instruction and government of all. Ten precepts, brief, comprehensive, and authoritative, cover the duty of man to God and to his fellow man; and all based upon the great fundamental principle of love. ‘Thou shalt love the Lord thy God with all thy heart, and with all thy soul, and with all thy strength, and with all thy mind; and thy neighbor as thyself.’ Luke 10:27. See also Deuteronomy 6:4, 5; Leviticus 19:18. In the Ten Commandments these principles are carried out in detail, and made applicable to the condition and circumstances of man.

> „De wet werd op dit tijdstip niet uitsluitend ten behoeve van de Hebreeën uitgesproken. God eerde hen door hen tot de bewakers en behoeders van Zijn wet te maken, maar zij moest als een heilige toevertrouwing voor de gehele wereld worden bewaard. De voorschriften van de Decaloog zijn aangepast aan de gehele mensheid, en zij werden gegeven tot onderwijzing en besturing van allen. Tien voorschriften, kort, alomvattend en gezaghebbend, omvatten de plicht van de mens jegens God en jegens zijn naaste; en alles is gegrond op het grote fundamentele beginsel van de liefde. ‘Gij zult de Heere, uw God, liefhebben met geheel uw hart en met geheel uw ziel en met geheel uw kracht en met geheel uw verstand; en uw naaste als uzelf.’ Lukas 10:27. Zie ook Deuteronomium 6:4, 5; Leviticus 19:18. In de Tien Geboden worden deze beginselen in bijzonderheden uitgewerkt en toepasselijk gemaakt op de toestand en omstandigheden van de mens.

> “‘Thou shalt have no other gods before Me.’

> „Gij zult geen andere goden voor Mijn aangezicht hebben.”

> “Jehovah, the eternal, self-existent, uncreated One, Himself the Source and Sustainer of all, is alone entitled to supreme reverence and worship. Man is forbidden to give to any other object the first place in his affections or his service. Whatever we cherish that tends to lessen our love for God or to interfere with the service due Him, of that do we make a god.

> „Jehova, de eeuwige, uit Zichzelf bestaande, ongeschapen Wezen, Zelf de Bron en Onderhouder van alles, heeft alleen recht op de hoogste eerbied en aanbidding. Het is de mens verboden aan enig ander voorwerp de eerste plaats te geven in zijn genegenheden of in zijn dienst. Wat wij ook koesteren dat ertoe neigt onze liefde tot God te verminderen of de Hem verschuldigde dienst te belemmeren, daarvan maken wij een god.

> “‘Thou shalt not make unto thee any graven image, or any likeness of anything that is in heaven above, or that is in the earth beneath, or that is in the water under the earth: thou shalt not bow down thyself to them, nor serve them.’

> ‘Gij zult u geen gesneden beeld maken, noch enige gelijkenis van hetgeen boven in de hemel is, noch van hetgeen beneden op de aarde is, noch van hetgeen in de wateren onder de aarde is; gij zult u voor die niet nederbuigen, noch hen dienen.’

> “The second commandment forbids the worship of the true God by images or similitudes. Many heathen nations claimed that their images were mere figures or symbols by which the Deity was worshiped, but God has declared such worship to be sin. The attempt to represent the Eternal One by material objects would lower man’s conception of God. The mind, turned away from the infinite perfection of Jehovah, would be attracted to the creature rather than to the Creator. And as his conceptions of God were lowered, so would man become degraded.

> „Het tweede gebod verbiedt de aanbidding van de ware God door beelden of gelijkenissen. Vele heidense volken beweerden dat hun beelden slechts figuren of symbolen waren waardoor de Godheid werd aanbeden, maar God heeft verklaard dat zulk een aanbidding zonde is. De poging om de Eeuwige door stoffelijke voorwerpen voor te stellen, zou de opvatting van de mens van God verlagen. De geest, afgewend van de oneindige volmaaktheid van Jehovah, zou worden aangetrokken tot het schepsel in plaats van tot de Schepper. En naarmate zijn voorstellingen van God werden verlaagd, zo zou ook de mens ontaarden.”

> “‘I the Lord thy God am a jealous God.’ The close and sacred relation of God to His people is represented under the figure of marriage. Idolatry being spiritual adultery, the displeasure of God against it is fitly called jealousy.” Patriarchs and Prophets, 305, 306.

> “‘Ik, de HEERE, uw God, ben een na-ijverig God.’ De nauwe en heilige betrekking van God tot Zijn volk wordt voorgesteld onder het beeld van het huwelijk. Afgoderij, zijnde geestelijk overspel, wordt Gods ongenoegen daarover terecht na-ijver genoemd.” Patriarchen en Profeten, 305, 306.

God’s jealousy is especially manifested against idolatry, and it is not a coincidence that the first abomination in Ezekiel chapter eight is “an image of jealousy.”

Gods ijver openbaart zich in het bijzonder tegen afgoderij, en het is geen toeval dat de eerste gruwel in Ezechiël hoofdstuk acht „een beeld der ijvering” is.

> And it came to pass in the sixth year, in the sixth month, in the fifth day of the month, as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me. Then I beheld, and lo a likeness as the appearance of fire: from the appearance of his loins even downward, fire; and from his loins even upward, as the appearance of brightness, as the colour of amber. And he put forth the form of an hand, and took me by a lock of mine head; and the spirit lifted me up between the earth and the heaven, and brought me in the visions of God to Jerusalem, to the door of the inner gate that looketh toward the north; where was the seat of the image of jealousy, which provoketh to jealousy. And, behold, the glory of the God of Israel was there, according to the vision that I saw in the plain. Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. Ezekiel 8:1–5.

> En het geschiedde in het zesde jaar, in de zesde maand, op de vijfde dag van de maand, terwijl ik in mijn huis zat en de oudsten van Juda vóór mij zaten, dat daar de hand van de Heere HEERE op mij viel. Toen zag ik, en zie, een gedaante als het aanzien van vuur: van het aanzien van Zijn lendenen neerwaarts vuur, en van Zijn lendenen opwaarts als het aanzien van glans, als de kleur van barnsteen. En Hij strekte de vorm van een hand uit en greep mij bij een lok van mijn hoofd; en de Geest hief mij op tussen de aarde en de hemel en bracht mij in de gezichten Gods naar Jeruzalem, naar de ingang van de binnenpoort die naar het noorden ziet, waar de zetel was van het beeld der jaloezie, dat tot jaloersheid verwekt. En zie, de heerlijkheid van de God van Israël was daar, overeenkomstig het gezicht dat ik in de vlakte gezien had. Toen zei Hij tot mij: Mensenkind, sla nu uw ogen op in de richting van het noorden. Zo sloeg ik mijn ogen op in de richting van het noorden, en zie, noordwaarts, bij de poort van het altaar, dit beeld der jaloezie bij de ingang. Ezechiël 8:1–5.

The image of jealousy is the first of four escalating abominations that Ezekiel is shown. The image of jealousy represents the beginning of the first of four generations of escalating rebellion in Adventism. The first generation began in 1863.

Het beeld van de na-ijver is de eerste van vier toenemende gruwelen die aan Ezechiël worden getoond. Het beeld van de na-ijver vertegenwoordigt het begin van de eerste van vier generaties van toenemende opstand binnen het adventisme. De eerste generatie begon in 1863.

We will continue this study in the next article.

Wij zullen deze studie in het volgende artikel voortzetten.

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .

> “Ieder van de oude profeten sprak minder voor zijn eigen tijd dan voor de onze, zodat hun profeteren voor ons van kracht is. ‘Al deze dingen nu zijn hun overkomen tot voorbeelden; en zij zijn beschreven tot waarschuwing voor ons, over wie het einde der eeuwen gekomen is.’ 1 Korinthiërs 10:11. ‘Aan hen werd geopenbaard dat zij niet zichzelf, maar ons bedienden met die dingen, welke u nu verkondigd zijn door hen die u het evangelie gepredikt hebben door de Heilige Geest, Die van de hemel gezonden is; in welke dingen de engelen begerig zijn in te zien.’ 1 Petrus 1:12....”

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> „De Bijbel heeft zijn schatten voor deze laatste generatie vergaard en samengebonden. Alle grote gebeurtenissen en plechtige handelingen van de oudtestamentische geschiedenis zijn zich in deze laatste dagen in de gemeente aan het herhalen en herhalen zich.” Selected Messages, boek 3, 338, 339.

Back to Articles