Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Four

Het Boek Daniël - Nummer Honderdvier

Unveiling the Prophetic Rule: Understanding the Investigative and Executive Judgments in the Last Days

Het ontsluieren van de profetische regel: inzicht in het onderzoekend en het uitvoerend oordeel in de laatste dagen

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are putting in place the prophetic rule that was identified by the Lion of the tribe of Judah in His work of unsealing the last six verses of Daniel eleven, at the “time of the end,” in 1989, when the Soviet Union was swept away by an secret alliance between Ronald Reagan and the pope of Rome. We have shown that the triple applications of Rome and the fall of Babylon identify the woman and the beast she rides upon and reigns over in Revelation seventeen.

Wij stellen de profetische regel vast die werd geïdentificeerd door de Leeuw uit de stam van Juda in Zijn werk van het openen van de laatste zes verzen van Daniël elf, ten tijde van het einde, in 1989, toen de Sovjet-Unie werd weggevaagd door een geheime alliantie tussen Ronald Reagan en de paus van Rome. Wij hebben aangetoond dat de drievoudige toepassingen van Rome en de val van Babylon de vrouw identificeren en het beest waarop zij rijdt en waarover zij regeert in Openbaring zeventien.

The portrayal of the woman and the beast in chapters seventeen and eighteen identify the progressive judgment which God brings upon Modern Babylon, beginning at the soon-coming Sunday law and lasting until Michael stands up and human probation closes. That period of time marks the first part of God’s Executive Judgment that is accomplished with a mixture of His mercy. Then with the seven last plagues, no mercy is mixed with His judgments. The two steps have been also inferred in the Investigative Judgment, which began on October 22, 1844. The investigative judgment began with the investigation and judgment of the dead, and on September 11, 2001, the investigative judgment of the living began.

De voorstelling van de vrouw en het beest in de hoofdstukken zeventien en achttien duidt op het voortschrijdende oordeel dat God over het Moderne Babylon brengt, beginnend bij de spoedig komende zondagswet en voortdurend totdat Michaël opstaat en de menselijke genadetijd wordt afgesloten. Die tijdsperiode markeert het eerste deel van Gods Uitvoerend Oordeel, dat wordt voltrokken met een vermenging van Zijn barmhartigheid. Daarna, met de zeven laatste plagen, is met Zijn oordelen geen barmhartigheid meer vermengd. Deze twee stappen zijn ook af te leiden in het Onderzoekend Oordeel, dat begon op 22 oktober 1844. Het onderzoekend oordeel begon met het onderzoek en oordeel van de doden, en op 11 september 2001 begon het onderzoekend oordeel over de levenden.

The judgment of the living is also divided into two periods, the first beginning on September 11, 2001, with the investigation and judgment of those that are candidates to be among the one hundred and forty-four thousand, for judgment begins with the house of God. The investigative judgment of the dead was only accomplished upon those whose names had, at some time in their life, been recorded in the book of life. The names of the dead that were written and registered were then compared with the book of sins. If they had unconfessed sins their names were removed from the book of life. The investigative judgment of the Living is qualified as beginning with the house of God, whereas there needed to be no qualification in the investigative judgment of the dead.

Het oordeel over de levenden is eveneens in twee perioden verdeeld, waarvan de eerste begon op 11 september 2001, met het onderzoek en oordeel over hen die kandidaten zijn om tot de honderdvierenveertigduizend te behoren, want het oordeel begint bij het huis van God. Het onderzoekend oordeel over de doden werd alleen voltrokken over hen wier namen op enig moment in hun leven in het boek des levens waren opgetekend. De namen van de doden die waren opgeschreven en geregistreerd, werden vervolgens vergeleken met het boek van de zonden. Indien zij onbeleden zonden hadden, werden hun namen uit het boek des levens verwijderd. Het onderzoekend oordeel over de levenden wordt gekwalificeerd als beginnend bij het huis van God, terwijl een dergelijke kwalificatie bij het onderzoekend oordeel over de doden niet nodig was.

In the investigative judgment of the living, God’s Word was careful to identify that judgment during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand began at Jerusalem, which is God’s church. The Bible provides a second direct witness to this fact.

In het onderzoekend oordeel over de levenden was Gods Woord er zorgvuldig in aan te duiden dat dit oordeel tijdens de verzegelingstijd van de honderd vierenveertigduizend begon te Jeruzalem, dat Gods kerk is. De Bijbel levert een tweede rechtstreeks getuigenis van dit feit.

> For the time is come that judgment must begin at the house of God: and if it first begin at us, what shall the end be of them that obey not the gospel of God? 1 Peter 4:17.

> Want de tijd is gekomen dat het oordeel moet beginnen bij het huis van God; en indien het eerst bij ons begint, wat zal dan het einde zijn van hen die het evangelie van God niet gehoorzaam zijn? 1 Petrus 4:17.

The judgment of the living begins at Jerusalem, the house of God, and there is a specific time when that judgment begins. The judgment of the living begins in Jerusalem when the writer’s inkhorn goes through Jerusalem and places a mark upon the men and women who sigh and cry for the abominations that are done in the church and also the land.

Het oordeel over de levenden begint te Jeruzalem, het huis van God, en er is een bepaalde tijd waarop dat oordeel aanvangt. Het oordeel over de levenden begint in Jeruzalem wanneer de schrijversinktkoker door Jeruzalem gaat en een merkteken aanbrengt op de mannen en vrouwen die zuchten en weeklagen over de gruwelen die in de kerk en ook in het land bedreven worden.

The class that does not obey the gospel is identified in Revelation chapter seven in contrast with the one hundred and forty-four thousand, where John there identifies them as the great multitude. The great multitude represents a class of living souls that are judged during the period of the judgment of the living who have not fully obeyed God’s law, for they have been worshipping on the pope’s day of the sun. At the soon-coming Sunday law in the United States those who have been sealed by the angel with the writer’s inkhorn in Ezekiel chapter nine, which is also the sealing of Revelation chapter seven, are lifted up as an ensign. Then those who are currently not obeying the gospel will be held accountable to the seventh-day Sabbath.

De groep die het evangelie niet gehoorzaamt, wordt in Openbaring hoofdstuk zeven geïdentificeerd in tegenstelling tot de honderdvierenvijftigduizend, waar Johannes hen daar aanduidt als de grote schare. De grote schare vertegenwoordigt een groep levende zielen die gedurende de periode van het oordeel over de levenden worden geoordeeld, die Gods wet niet volledig hebben gehoorzaamd, want zij hebben aanbeden op de zondag van de paus. Bij de spoedig komende zondagswet in de Verenigde Staten zullen zij die verzegeld zijn door de engel met de schrijversinktkoker in Ezechiël hoofdstuk negen, hetgeen tevens de verzegeling van Openbaring hoofdstuk zeven is, omhooggeheven worden als een banier. Dan zullen degenen die het evangelie thans niet gehoorzamen, ter verantwoording worden geroepen met betrekking tot de sabbat van de zevende dag.

> “But Christians of past generations observed the Sunday, supposing that in so doing they were keeping the Bible Sabbath; and there are now true Christians in every church, not excepting the Roman Catholic communion, who honestly believe that Sunday is the Sabbath of divine appointment. God accepts their sincerity of purpose and their integrity before Him. But when Sunday observance shall be enforced by law, and the world shall be enlightened concerning the obligation of the true Sabbath, then whoever shall transgress the command of God, to obey a precept which has no higher authority than that of Rome, will thereby honor popery above God. He is paying homage to Rome and to the power which enforces the institution ordained by Rome. He is worshiping the beast and his image. As men then reject the institution which God has declared to be the sign of His authority, and honor in its stead that which Rome has chosen as the token of her supremacy, they will thereby accept the sign of allegiance to Rome—‘the mark of the beast.’ And it is not until the issue is thus plainly set before the people, and they are brought to choose between the commandments of God and the commandments of men, that those who continue in transgression will receive ‘the mark of the beast.’” The Great Controversy, 449.

> “Maar christenen van vroegere generaties hielden de zondag, in de veronderstelling dat zij daardoor de bijbelse sabbat onderhielden; en ook nu zijn er ware christenen in elke kerk, de rooms-katholieke gemeenschap niet uitgezonderd, die oprecht geloven dat de zondag de door God ingestelde sabbat is. God aanvaardt hun oprechtheid van voornemen en hun rechtschapenheid voor Hem. Maar wanneer de zondagsviering door de wet zal worden afgedwongen, en de wereld zal zijn verlicht aangaande de verplichting van de ware sabbat, dan zal ieder die het gebod van God overtreedt om gehoor te geven aan een voorschrift dat geen hogere autoriteit heeft dan die van Rome, daardoor het pausdom boven God eren. Hij betuigt hulde aan Rome en aan de macht die de door Rome verordende instelling handhaaft. Hij aanbidt het beest en zijn beeld. Wanneer de mensen dan de instelling verwerpen die God heeft verklaard het teken van Zijn gezag te zijn, en in de plaats daarvan eren wat Rome heeft gekozen als het kenteken van haar opperheerschappij, zullen zij daardoor het teken van trouw aan Rome aanvaarden — ‘het merkteken van het beest’. En pas wanneer de kwestie aldus duidelijk aan het volk is voorgelegd, en zij ertoe zijn gebracht te kiezen tussen de geboden van God en de geboden van mensen, zullen zij die in de overtreding volharden ‘het merkteken van het beest’ ontvangen.” The Great Controversy, 449.

The ensign of those who are sealed are who calls those who obey not the gospel into obedience.

Het teken van hen die verzegeld zijn, is Hij die hen die het evangelie niet gehoorzamen, tot gehoorzaamheid roept.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:10–12.

> En te dien dage zal er een wortel van Isaï zijn, die zal staan als een banier der volken; naar hem zullen de heidenen vragen; en zijn rust zal heerlijk zijn. En het zal geschieden te dien dage, dat de Heere ten tweeden male zijn hand zal aanleggen om te verwerven het overblijfsel van zijn volk, dat overgebleven zal zijn, uit Assyrië, en uit Egypte, en uit Pathros, en uit Kusch, en uit Elam, en uit Sinear, en uit Hamath, en van de eilanden der zee. En Hij zal een banier oprichten voor de volken, en de verdrevenen van Israël bijeenbrengen, en de verstrooiden van Juda vergaderen van de vier hoeken der aarde. Jesaja 11:10–12.

Those who currently do not obey not the gospel are judged while they are living, but their judgment must follow the investigative judgment of the living one hundred and forty-four thousand, for they can only be warned by seeing men and women with the seal of God during the crisis of the soon coming Sunday law.

Zij die het evangelie thans niet gehoorzamen, worden geoordeeld terwijl zij leven, maar hun oordeel moet volgen op het onderzoekend oordeel van de levende honderdvierenveertigduizend, want zij kunnen slechts worden gewaarschuwd door mannen en vrouwen met het zegel van God te zien tijdens de crisis van de spoedig komende zondagswet.

> “The work of the Holy Spirit is to convince the world of sin, of righteousness and of judgment. The world can only be warned by seeing those who believe the truth sanctified through the truth, acting upon high and holy principles, showing in a high, elevated sense, the line of demarcation between those who keep the commandments of God, and those who trample them under their feet. The sanctification of the Spirit signalizes the difference between those who have the seal of God, and those who keep a spurious rest-day. When the test comes, it will be clearly shown what the mark of the beast is. It is the keeping of Sunday. Those who after having heard the truth, continue to regard this day as holy, bear the signature of the man of sin, who thought to change times and laws.” Bible Training School, December 1, 1903.

> “Het werk van de Heilige Geest is de wereld te overtuigen van zonde, van gerechtigheid en van oordeel. De wereld kan slechts worden gewaarschuwd wanneer zij degenen die de waarheid geloven, door de waarheid geheiligd ziet, handelend naar verheven en heilige beginselen, en in hoge, verheven zin de scheidslijn tonend tussen hen die de geboden van God onderhouden en hen die die onder hun voeten treden. De heiliging door de Geest markeert het verschil tussen hen die het zegel van God hebben en hen die een valse rustdag onderhouden. Wanneer de beproeving komt, zal duidelijk blijken wat het merkteken van het beest is. Het is het houden van de zondag. Degenen die, nadat zij de waarheid hebben gehoord, deze dag blijven beschouwen als heilig, dragen het kenteken van de mens der zonde, die meende tijden en wetten te veranderen.” Bible Training School, 1 december 1903.

The executive judgment, which is where the work of the third Elijah is accomplished, begins at the soon-coming Sunday law. It is two periods of time; in the first period God’s judgments are mixed with mercy for those who do not now obey the gospel, and then it is followed by the seven last plagues that are poured out without mercy.

Het uitvoerende oordeel, waarin het werk van de derde Elia wordt volbracht, begint bij de spoedig komende zondagswet. Het omvat twee tijdsperioden; in de eerste periode zijn Gods oordelen vermengd met barmhartigheid voor hen die het evangelie nu niet gehoorzamen, en daarna wordt het gevolgd door de zeven laatste plagen die zonder barmhartigheid worden uitgegoten.

> “Probationary time will not continue much longer. Now God is withdrawing his restraining hand from the earth. Long has he been speaking to men and women through the agency of his Holy Spirit; but they have not heeded the call. Now he is speaking to his people, and to the world, by his judgments. The time of these judgments is a time of mercy for those who have not yet had opportunity to learn what is truth. Tenderly will the Lord look upon them. His heart of mercy is touched; his hand is still stretched out to save. Large numbers will be admitted to the fold of safety who in these last days will hear the truth for the first time.” Review and Herald, November 22, 1906.

> „De genadetijd zal niet veel langer voortduren. Nu trekt God Zijn weerhoudende hand van de aarde terug. Lange tijd heeft Hij tot mannen en vrouwen gesproken door de werking van Zijn Heilige Geest; maar zij hebben geen gehoor gegeven aan de roepstem. Nu spreekt Hij tot Zijn volk en tot de wereld door Zijn oordelen. De tijd van deze oordelen is een tijd van genade voor hen die nog geen gelegenheid hebben gehad te leren wat de waarheid is. Teder zal de Heere op hen neerzien. Zijn hart van barmhartigheid wordt bewogen; Zijn hand is nog steeds uitgestrekt om te redden. Grote aantallen zullen worden toegelaten tot de kudde van veiligheid, die in deze laatste dagen de waarheid voor het eerst zullen horen.” Review and Herald, 22 november 1906.

Those who obey not the gospel are the “other sheep,” Jesus promised to call, and they will hear His voice when He calls.

Zij die het evangelie niet gehoorzamen, zijn de „andere schapen” die Jezus beloofde te roepen, en zij zullen Zijn stem horen wanneer Hij roept.

> And other sheep I have, which are not of this fold: them also I must bring, and they shall hear my voice; and there shall be one fold, and one shepherd. John 10:16.

> En Ik heb nog andere schapen, die niet uit deze schaapskooi zijn; ook die moet Ik leiden, en zij zullen Mijn stem horen; en het zal worden één kudde en één Herder. Johannes 10:16.

The “voice” they hear is the second “voice” of Revelation chapter eighteen, that cries loudly at the soon-coming Sunday law when the judgment of the great whore is doubled, for she has filled up her probationary cup of sin.

De „stem” die zij horen, is de tweede „stem” van Openbaring hoofdstuk achttien, die luid roept bij de spoedig komende zondagswet, wanneer het oordeel over de grote hoer wordt verdubbeld, want zij heeft de maat van haar proeftijdszonde vol gemaakt.

> “The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils’ (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, ‘teaching for doctrines the commandments of men’ (Matthew 15:9).

> „De profeet zegt: ‘Ik zag een andere engel nederdalen uit de hemel, hebbende grote macht; en de aarde werd verlicht door zijn heerlijkheid. En hij riep krachtig met sterke stem, zeggende: Babylon, die grote stad, is gevallen, is gevallen, en is geworden een woonstede der duivelen’ (Openbaring 18:1, 2). Dit is dezelfde boodschap die door de tweede engel werd gegeven. Babylon is gevallen, ‘omdat zij al de volken heeft doen drinken van de wijn van de toorn harer hoererij’ (Openbaring 14:8). Wat is die wijn?—Haar valse leringen. Zij heeft de wereld een valse sabbat gegeven in de plaats van de sabbat van het vierde gebod, en heeft de leugen herhaald die Satan Eva het eerst in Eden vertelde—de natuurlijke onsterfelijkheid van de ziel. Vele verwante dwalingen heeft zij wijd en zijd verbreid, ‘lerende leringen, die geboden van mensen zijn’ (Matteüs 15:9).”

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

> ‘Toen Jezus Zijn openbare bediening begon, reinigde Hij de Tempel van zijn heiligschennende ontwijding. Tot de laatste daden van Zijn bediening behoorde de tweede reiniging van de Tempel. Zo worden er ook in het laatste werk ter waarschuwing van de wereld twee onderscheiden oproepen tot de kerken gedaan. De boodschap van de tweede engel luidt: “Babylon is gevallen, is gevallen, die grote stad, omdat zij alle volken heeft doen drinken van de wijn van de toorn van haar hoererij” (Openbaring 14:8). En in de luide roep van de boodschap van de derde engel wordt een stem uit de hemel gehoord, die zegt: “Gaat uit van haar, Mijn volk, opdat gij aan haar zonden geen gemeenschap hebt en opdat gij van haar plagen niet ontvangt. Want haar zonden zijn opgestapeld tot aan de hemel, en God heeft aan haar ongerechtigheden gedacht” (Openbaring 18:4, 5).’ Selected Messages, boek 2, 118.

At the soon coming Sunday law in the United States the progressive executive judgment upon Modern Babylon commences, and the last period of the judgment of the living begins as the two judgments overlap. The third messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant work represents the work during the time of the judgment of the living that began on September 11, 2001, and ends when the last of those who currently do not obey the gospel hear the second voice of Revelation chapter eighteen, and come out of Babylon. That work identifies the purification and purging of the temple of the one hundred and forty-four thousand at the beginning of the ministry of the messenger who prepares the way, and then a purging and purification of the temple of the great multitude at the ending of the ministry of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant.

Bij de spoedig komende zondagswet in de Verenigde Staten vangt het voortschrijdende uitvoerende oordeel over het Moderne Babylon aan, en begint de laatste periode van het oordeel over de levenden wanneer de twee oordelen elkaar overlappen. De derde boodschapper, die de weg bereidt voor het werk van de Boodschapper van het Verbond, vertegenwoordigt het werk gedurende de tijd van het oordeel over de levenden, dat begon op 11 september 2001 en eindigt wanneer de laatste van hen die thans het evangelie niet gehoorzamen, de tweede stem van Openbaring hoofdstuk achttien horen en uit Babylon komen. Dat werk wijst op de reiniging en zuivering van de tempel van de honderd vierenveertigduizend aan het begin van de bediening van de boodschapper die de weg bereidt, en vervolgens op een loutering en reiniging van de tempel van de grote schare aan het einde van de bediening van de boodschapper die de weg bereidt voor de Boodschapper van het Verbond.

At the soon coming Sunday law the manifestation of the power of God that occurred at Pentecost is repeated.

Bij de spoedig komende zondagswet wordt de openbaring van de kracht van God die op Pinksteren plaatsvond, herhaald.

> “Not one of us will ever receive the seal of God while our characters have one spot or stain upon them. It is left with us to remedy the defects in our characters, to cleanse the soul temple of every defilement. Then the latter rain will fall upon us as the early rain fell upon the disciples on the Day of Pentecost. . . .

> ‘Niet één van ons zal ooit het zegel van God ontvangen zolang onze karakters ook maar één vlek of smet vertonen. Het is aan ons om de gebreken in ons karakter te verhelpen, om de tempel van de ziel te reinigen van iedere verontreiniging. Dan zal de late regen op ons neerdalen, zoals de vroege regen neerdaalde op de discipelen op de Pinksterdag....’

> “What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.” Testimonies, volume 5, 214, 216.

> “Wat doet u, broeders, in het grote werk van voorbereiding? Degenen die zich met de wereld verenigen, ontvangen de wereldse vorm en bereiden zich voor op het merkteken van het beest. Degenen die zichzelf niet vertrouwen, die zich voor God verootmoedigen en hun zielen reinigen door de waarheid te gehoorzamen, dezen ontvangen de hemelse vorm en bereiden zich voor op het zegel van God op hun voorhoofden. Wanneer het decreet uitgaat en het stempel wordt opgedrukt, zal hun karakter tot in eeuwigheid rein en vlekkeloos blijven.” Testimonies, volume 5, 214, 216.

It is here that a seeming discrepancy in the prophetic Word might be stumbled over, though it is not necessary to do so. At Pentecost in the time of the disciples the message that was empowered was not carried to the Gentiles, which are those who do not obey the gospel at the soon-coming Sunday law. The message that was empowered at Pentecost was carried to ancient Israel, that for another three and a half years were still in their final probationary time.

Hier zou men kunnen struikelen over een schijnbare tegenstrijdigheid in het profetische Woord, hoewel dat niet nodig is. Met Pinksteren in de tijd van de discipelen werd de boodschap die met kracht bekleed was niet tot de heidenen gebracht, dat zijn degenen die het evangelie niet gehoorzamen ten tijde van de spoedig komende zondagswet. De boodschap die met Pinksteren met kracht bekleed was, werd tot het oude Israël gebracht, dat nog gedurende drieënhalf jaar in zijn laatste genadetijd verkeerde.

> Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Daniel 9:24.

> Zeventig weken zijn bepaald over uw volk en over uw heilige stad, om de overtreding te voleinden, om aan de zonden een einde te maken, om de ongerechtigheid te verzoenen, om eeuwige gerechtigheid aan te brengen, om gezicht en profetie te verzegelen, en om de Allerheiligste te zalven. Daniël 9:24.

The message that was empowered at Pentecost would not be carried to those who obeyed not the gospel until Stephen was stoned in the year 34. Sister White often identifies this fact.

De boodschap die met Pinksteren met kracht werd bekleed, zou niet worden gebracht tot hen die het evangelie niet gehoorzaamden vóór Stefanus in het jaar 34 werd gestenigd. Zuster White wijst dikwijls op dit feit.

> “Then, said the angel, ‘He shall confirm the covenant with many for one week [seven years].’ For seven years after the Saviour entered on His ministry, the gospel was to be preached especially to the Jews; for three and a half years by Christ Himself; and afterward by the apostles. ‘In the midst of the week He shall cause the sacrifice and the oblation to cease.’ Daniel 9:27. In the spring of A. D. 31, Christ the true sacrifice was offered on Calvary. Then the veil of the temple was rent in twain, showing that the sacredness and significance of the sacrificial service had departed. The time had come for the earthly sacrifice and oblation to cease.

> ‘Dan,’ zei de engel, ‘Hij zal het verbond met velen bevestigen gedurende één week [zeven jaar].’ Gedurende zeven jaar nadat de Heiland Zijn bediening had aangevangen, moest het evangelie in het bijzonder aan de Joden worden gepredikt: drie en een half jaar door Christus Zelf, en daarna door de apostelen. ‘In het midden van de week zal Hij slachtoffer en spijsoffer doen ophouden.’ Daniël 9:27. In het voorjaar van het jaar 31 n.Chr. werd Christus, het ware Offer, op Golgotha geofferd. Toen scheurde het voorhangsel van de tempel in tweeën, ten teken dat de heiligheid en betekenis van de offerdienst geweken waren. De tijd was gekomen dat het aardse slachtoffer en spijsoffer moesten ophouden.

> “The one week—seven years—ended in A. D. 34. Then by the stoning of Stephen the Jews finally sealed their rejection of the gospel; the disciples who were scattered abroad by persecution ‘went everywhere preaching the word’ (Acts 8:4); and shortly after, Saul the persecutor was converted, and became Paul, the apostle to the Gentiles.” The Desire of Ages, 233.

> „De ene week — zeven jaar — eindigde in n.Chr. 34. Toen bezegelden de Joden door de steniging van Stefanus uiteindelijk hun verwerping van het evangelie; de discipelen die door de vervolging verstrooid waren, ‘gingen het land door en verkondigden overal het woord’ (Handelingen 8:4); en kort daarna werd Saulus, de vervolger, bekeerd en werd Paulus, de apostel der heidenen.” The Desire of Ages, 233.

The message which was empowered at Pentecost, fifty days after Christ’s resurrection, aligns with the Sunday law where the gospel calls Christ’s other flock out of Babylon, yet it was not for three and a half years after the cross that the Jews “sealed their rejection of the gospel,” and the message then went to the Gentiles, who are those who then did not obey the gospel. The seeming contradiction is magnified by the identification that in 34 AD the Jews sealed their rejection of the gospel, for Sister White says otherwise.

De boodschap die met Pinksteren, vijftig dagen na Christus’ opstanding, met kracht werd bekleed, stemt overeen met de zondagswet waarbij het evangelie Christus’ andere kudde uit Babylon roept; toch was het pas drieënhalf jaar na het kruis dat de Joden „hun verwerping van het evangelie bezegelden”, en toen ging de boodschap tot de heidenen, die degenen zijn die toen het evangelie niet gehoorzaamden. De schijnbare tegenstrijdigheid wordt nog vergroot door de identificatie dat de Joden in 34 na Chr. hun verwerping van het evangelie bezegelden, want Zuster White zegt iets anders.

> “Since the whole ritual economy was symbolical of Christ, it had no value apart from Him. When the Jews sealed their rejection of Christ by delivering Him to death, they rejected all that gave significance to the temple and its services. Its sacredness had departed. It was doomed to destruction. From that day sacrificial offerings and the service connected with them were meaningless. Like the offering of Cain, they did not express faith in the Saviour. In putting Christ to death, the Jews virtually destroyed their temple. When Christ was crucified, the inner veil of the temple was rent in twain from top to bottom, signifying that the great final sacrifice had been made, and that the system of sacrificial offerings was forever at an end.” The Desire of Ages, 165.

> „Aangezien het gehele rituele bestel symbolisch was voor Christus, had het buiten Hem geen waarde. Toen de Joden hun verwerping van Christus bezegelden door Hem ter dood over te leveren, verwierpen zij alles wat betekenis verleende aan de tempel en zijn diensten. Zijn heiligheid was geweken. Hij was ten dode opgeschreven. Vanaf die dag waren de offergaven en de daarmee verbonden dienst betekenisloos. Evenals het offer van Kaïn brachten zij geen geloof in de Heiland tot uitdrukking. Door Christus ter dood te brengen, vernietigden de Joden in wezen hun tempel. Toen Christus werd gekruisigd, scheurde het binnenste voorhangsel van de tempel van boven tot beneden in tweeën, als aanduiding dat het grote, laatste offer was gebracht en dat het stelsel van offergaven voorgoed ten einde was gekomen.” The Desire of Ages, 165.

Did the Jews seal their rejection of the gospel at the stoning of Stephen or the cross of Christ? This seeming contradiction is associated with the seeming contradiction of identifying the manifestation of the power of God at Pentecost to the soon-coming Sunday law.

Verzegelden de Joden hun verwerping van het evangelie bij de steniging van Stefanus of bij het kruis van Christus? Deze schijnbare tegenstrijdigheid houdt verband met de schijnbare tegenstrijdigheid van het identificeren van de manifestatie van de kracht van God op Pinksteren met de spoedig komende zondagswet.

We intend to sort the seeming contradiction out in the next article, but I wish to remind us that the purpose of this particular consideration is based upon the fact that is identified by the prophets that God’s Laodicean people in the last days do not understand the judgment. We have taken time to review the various periods and purposes of the judgment in order to be clear about how the investigative and executive judgments both meet at the soon-coming Sunday law. In order to see the revelation associated with the seeming contradictions we have just raised these elements needed to be reviewed.

Wij zijn voornemens deze schijnbare tegenstrijdigheid in het volgende artikel op te helderen, maar ik wil ons eraan herinneren dat het doel van deze specifieke beschouwing gegrond is op het feit dat de profeten aanduiden dat Gods Laodicese volk in de laatste dagen het oordeel niet begrijpt. Wij hebben de tijd genomen om de verschillende perioden en doeleinden van het oordeel te herzien, opdat het duidelijk moge zijn hoe zowel het onderzoekend als het uitvoerend oordeel beide samenkomen bij de spoedig komende zondagswet. Om de openbaring te kunnen zien die met de schijnbare tegenstrijdigheden samenhangt welke wij zojuist naar voren hebben gebracht, moesten deze elementen worden nagegaan.

We will continue this study in the next article.

Wij zullen deze studie in het volgende artikel voortzetten.

> “Roman Catholics acknowledge that the change in the Sabbath was made by their church, and they cite this very change as evidence of the supreme authority of the church. They declare that by observing the first day of the week as the Sabbath, Protestants are recognizing her power to legislate in divine things. The Roman church has not relinquished her claim to infallibility; and when the world and the Protestant churches accept a spurious Sabbath of her creating, while they reject the Sabbath of Jehovah, they virtually acknowledge this claim. They may cite the authority for this change, but the fallacy of their reasoning is easily discerned. The papist is sharp enough to see that Protestants are deceiving themselves, willingly closing their eyes to the facts in the case. As the Sunday institution gains favor, he rejoices, feeling assured that it will eventually bring the whole Protestant world under the banner of Rome.

> „Rooms-katholieken erkennen dat de verandering van de sabbat door hun kerk is aangebracht, en zij voeren juist deze verandering aan als bewijs van het hoogste gezag van de kerk. Zij verklaren dat protestanten, door de eerste dag van de week als sabbat te onderhouden, haar macht erkennen om op goddelijk gebied wetten te stellen. De Roomse kerk heeft haar aanspraak op onfeilbaarheid niet prijsgegeven; en wanneer de wereld en de protestantse kerken een onechte sabbat van haar makelij aannemen, terwijl zij de sabbat van Jehovah verwerpen, erkennen zij in feite deze aanspraak. Zij mogen zich voor deze verandering op gezag beroepen, maar de drogreden van hun redenering is gemakkelijk te onderkennen. De papist is scherpzinnig genoeg om te zien dat protestanten zichzelf misleiden en willens en wetens hun ogen sluiten voor de feiten van de zaak. Naarmate de zondagsinstelling meer ingang vindt, verheugt hij zich, in de overtuiging dat zij uiteindelijk de gehele protestantse wereld onder de banier van Rome zal brengen.

> “The change of the Sabbath is the sign or mark of the authority of the Roman church. Those who, understanding the claims of the fourth commandment, choose to observe the false Sabbath in the place of the true, are thereby paying homage to that power by which alone it is commanded. The mark of the beast is the papal Sabbath, which has been accepted by the world in the place of the day of God’s appointment.

> „De verandering van de sabbat is het teken of merkteken van het gezag van de Roomse kerk. Degenen die, terwijl zij de aanspraken van het vierde gebod begrijpen, ervoor kiezen de valse sabbat te onderhouden in plaats van de ware, bewijzen daardoor eer aan die macht door welke alleen zij geboden is. Het merkteken van het beest is de pauselijke sabbat, die door de wereld is aangenomen in de plaats van de dag die God heeft ingesteld.

> “But the time to receive the mark of the beast, as designated in prophecy, has not yet come. The testing time has not yet come. There are true Christians in every church, not excepting the Roman Catholic communion. None are condemned until they have had the light and have seen the obligation of the fourth commandment. But when the decree shall go forth enforcing the counterfeit Sabbath, and when the loud cry of the third angel shall warn men against the worship of the beast and his image, the line will be clearly drawn between the false and the true. Then those who still continue in transgression will receive the mark of the beast in their foreheads or in their hands.

> „Maar de tijd om het merkteken van het beest te ontvangen, zoals in de profetie is aangeduid, is nog niet gekomen. De tijd van beproeving is nog niet aangebroken. Er zijn ware christenen in elke kerk, ook in de rooms-katholieke gemeenschap. Niemand wordt veroordeeld voordat hij het licht heeft ontvangen en de verplichting van het vierde gebod heeft ingezien. Maar wanneer het bevel zal uitgaan dat de valse sabbat oplegt, en wanneer de luide roep van de derde engel de mensen zal waarschuwen tegen de aanbidding van het beest en zijn beeld, zal de scheidslijn tussen het valse en het ware duidelijk worden getrokken. Dan zullen zij die in overtreding blijven volharden, het merkteken van het beest aan hun voorhoofd of aan hun hand ontvangen.ײ

> “With rapid steps we are approaching this period. When Protestant churches shall unite with the secular power to sustain a false religion, for opposing which their ancestors endured the fiercest persecution, then will the papal Sabbath be enforced by the combined authority of church and state. There will be a national apostasy, which will end only in national ruin.” Bible Training School, February 2, 1913.

> „Met snelle schreden naderen wij deze periode. Wanneer protestantse kerken zich met de wereldlijke macht zullen verenigen om een valse godsdienst te handhaven, ter wille van het verzet waartegen hun voorouders de hevigste vervolging hebben doorstaan, dan zal de pauselijke sabbat worden afgedwongen door het verenigde gezag van kerk en staat. Er zal een nationale afval zijn, die slechts zal eindigen in nationale ondergang.” Bible Training School, 2 februari 1913.

Back to Articles