Article

# The Book of Daniel - Number Ten

Het boek Daniël - nummer tien

The Process

Het Proces

Author

Jeff Pippenger

Published

December 5, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

In Daniel chapter one, Daniel was carried into the captivity of seventy years prophesied by Jeremiah, and continued until the first year of Cyrus.

In Daniël hoofdstuk één werd Daniël weggevoerd in de zeventigjarige ballingschap die door Jeremia geprofeteerd was, en hij bleef daar tot het eerste jaar van Kores.

> And Daniel continued even unto the first year of king Cyrus. Daniel 1:21.

> En Daniël bleef tot het eerste jaar van koning Kores. Daniël 1:21.

Thus, Daniel lived through the entire history of the seventy years of captivity, until the decree that allowed the return of ancient Israel to rebuild and restore Jerusalem.

Zo leefde Daniël door de gehele geschiedenis van de zeventig jaren van de gevangenschap heen, tot aan het besluit dat de terugkeer van het oude Israël toestond om Jeruzalem te herbouwen en te herstellen.

> Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord by the mouth of Jeremiah might be fulfilled, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying. Ezra 1:1.

> In het eerste jaar van Kores, de koning van Perzië, wekte de HEERE, opdat het woord van de HEERE, gesproken door de mond van Jeremia, vervuld zou worden, de geest van Kores, de koning van Perzië, op, zodat hij door zijn hele koninkrijk een oproep liet uitgaan en deze ook schriftelijk vastlegde, zeggende. Ezra 1:1.

Daniel therefore is the symbol of the testing process of the one hundred and forty-four thousand that began on September 11, 2001, and continues until the “decree,” which marks the call out of Babylon.

Daniël is derhalve het symbool van het beproevingsproces van de honderdvierenveertigduizend, dat begon op 11 september 2001 en voortduurt tot aan het „decreet”, dat de oproep uit Babylon markeert.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Revelation 18:4, 5.

> En ik hoorde een andere stem uit de hemel zeggen: Gaat uit van haar, Mijn volk, opdat gij geen gemeenschap hebt aan haar zonden en opdat gij niet ontvangt van haar plagen. Want haar zonden hebben zich opgestapeld tot aan de hemel, en God heeft Zich haar ongerechtigheden herinnerd. Openbaring 18:4, 5.

The seventy years of captivity is the testing and purification period of the one hundred and forty-four thousand. On September 11, 2001 the third Woe of Islam arrived. This is only recognized by those who accept the foundational truths of Adventism. The first Woe and the second Woe were both correctly identified as Islam by the pioneers. On both the 1843 and the 1850 pioneer charts, which Ellen White endorsed, and which are identified as a fulfillment of Habakkuk chapter two, Islam is identified as the fifth and sixth Trumpets. The last three Trumpets are Woe Trumpets.

De zeventig jaren van gevangenschap vormen de periode van beproeving en zuivering van de honderdvierendertigduizend. Op 11 september 2001 kwam de derde Wee van de islam. Dit wordt alleen onderkend door hen die de fundamentele waarheden van het adventisme aanvaarden. De eerste Wee en de tweede Wee werden door de pioniers beide terecht als de islam geïdentificeerd. Op zowel de pionierskaart van 1843 als die van 1850, die Ellen White heeft bekrachtigd, en die worden aangemerkt als een vervulling van Habakuk hoofdstuk twee, wordt de islam aangeduid als de vijfde en zesde Bazuin. De laatste drie Bazuinen zijn Weebazuinen.

> And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.

> En ik zag, en hoorde een engel vliegen in het midden des hemels, die met luider stem zei: Wee, wee, wee hun die op de aarde wonen, wegens de overige bazuinstemmen van de drie engelen, die nog zullen bazuinen! Openbaring 8:13.

If there are three Woe Trumpets, and the first and second Woe Trumpets are Islam, it is pretty simple to recognize that the third Woe Trumpet is also Islam. An element of the symbol of Islam as Woe Trumpets, is their restraint, and then when they’re released. Sister White identifies the four winds of Revelation seven, as an “angry horse,” seeking to “break loose” and “bring death and destruction” in its wake.

Als er drie Wee-Bazuinen zijn, en de eerste en tweede Wee-Bazuinen de islam zijn, dan is het tamelijk eenvoudig te erkennen dat ook de derde Wee-Bazuin de islam is. Een element van het symbool van de islam als Wee-Bazuinen is hun beteugeling, en vervolgens het moment waarop zij worden losgelaten. Zuster White duidt de vier winden van Openbaring zeven aan als een „toornig paard”, dat tracht „los te breken” en in zijn spoor „dood en verwoesting” te brengen.

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> „Engelen houden de vier winden tegen, voorgesteld als een woedend paard dat tracht los te breken en over het oppervlak van de gehele aarde te stormen, vernietiging en dood op zijn weg met zich meevoerend.

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> “Zullen wij slapen juist aan de rand van de eeuwige wereld? Zullen wij dof en koud en dood zijn? O, dat wij in onze gemeenten de Geest en de adem van God in Zijn volk ingeblazen mochten hebben, opdat zij op hun voeten zouden staan en leven. Wij moeten inzien dat de weg smal is en de poort eng. Maar wanneer wij door de enge poort gaan, is haar wijdte zonder grens.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

The four angels who are restraining the four winds are restraining the “angry horse” of Bible prophecy that produces death and destruction. In Revelation chapter nine, where the first and second Woe Trumpet are identified, there is a king that is identified. He is identified in Revelation “nine-eleven”.

De vier engelen die de vier winden tegenhouden, houden het „toornige paard” van de Bijbelse profetie tegen, dat dood en verwoesting voortbrengt. In Openbaring hoofdstuk negen, waar de eerste en tweede Wee-bazuinen worden aangeduid, wordt een koning geïdentificeerd. Hij wordt geïdentificeerd in Openbaring „negen-elf”.

> And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon. as being over them. Revelation 9:11.

> En zij hadden een koning over zich, namelijk de engel van de afgrond; zijn naam is in de Hebreeuwse taal Abaddon, maar in de Griekse taal heeft hij de naam Apollyon, als zijnde over hen. Openbaring 9:11.

The name, and therefore the character of the king of Islam is Abaddon in the Hebrew and Apollyon in the Greek. In both the Old and New Testaments, represented by the Hebrew and the Greek, the character of Islam is found in the definition of the two names. In both words the definition is “death and destruction.” Sister White says the “angry horse” that the four angels are restraining while the one hundred and forty-four thousand are being sealed is seeking to break loose and bring “death and destruction” in its path.

De naam, en daarom het karakter, van de koning van de islam is in het Hebreeuws Abaddon en in het Grieks Apollyon. In zowel het Oude als het Nieuwe Testament, vertegenwoordigd door het Hebreeuws en het Grieks, wordt het karakter van de islam gevonden in de betekenis van deze twee namen. In beide woorden luidt de betekenis: „dood en verderf.” Zuster White zegt dat het „toornige paard” dat door de vier engelen wordt tegengehouden terwijl de honderdvierenveertigduizend worden verzegeld, ernaar streeft los te breken en op zijn weg „dood en verderf” te brengen.

The first reference in the Scriptures to Islam is Ishmael, the father of those who uphold the religion of Islam. In that first reference he is identified as a wild man, and the word translated as “wild” means “the wild Arabian ass”. The first prophetic reference to Islam, is a symbol of the horse family, and a horse is how the pioneers illustrated Islam of the first and second Woes on the two sacred charts. The four winds of Revelation chapter seven, are held in check, or “restrained”, until God seals His people. The sealing process of the one hundred and forty-four thousand is also the testing process and purification process.

De eerste verwijzing in de Schrift naar de islam is Ismaël, de vader van hen die de godsdienst van de islam aanhangen. In die eerste verwijzing wordt hij aangeduid als een wilde man, en het woord dat met “wild” is vertaald, betekent “de wilde Arabische ezel”. De eerste profetische verwijzing naar de islam is een symbool uit de paardenfamilie, en een paard is de wijze waarop de pioniers de islam van de eerste en tweede Wee op de twee heilige kaarten hebben uitgebeeld. De vier winden van Openbaring hoofdstuk zeven worden in bedwang gehouden, of “tegengehouden”, totdat God Zijn volk verzegelt. Het verzegelingsproces van de honderd vierenveertigduizend is tevens het beproevingsproces en het reinigingsproces.

All these prophetic illustrations are represented by Daniel’s captivity for seventy years, beginning with Jehoiakim, the symbol of the empowerment of the first message, until the “decree” that calls men and women out of Babylon. The restraining and then the releasing of Islam is a prophetic characteristic of Islam as a symbol of biblical prophecy.

Al deze profetische illustraties worden uitgebeeld door Daniëls gevangenschap van zeventig jaar, beginnend met Jojakim, het symbool van de bekrachtiging van de eerste boodschap, tot aan het „decreet” dat mannen en vrouwen uit Babylon roept. Het beteugelen en vervolgens loslaten van de islam is een profetisch kenmerk van de islam als symbool binnen de bijbelse profetie.

When they are referred to as the “four winds”, they are held in check while God’s servants are sealed. At the beginning of the second Woe, in the time prophecy of three hundred and ninety-one years and fifteen days that was fulfilled on August 11, 1840, four angels, representing Islam of the second Woe, were “loosed.” At the end of the prophecy, they were “restrained”.

Wanneer zij worden aangeduid als de „vier winden”, worden zij tegengehouden terwijl Gods dienstknechten worden verzegeld. Aan het begin van het tweede Wee, in de tijdsprofetie van driehonderdeenennegentig jaar en vijftien dagen die op 11 augustus 1840 werd vervuld, werden vier engelen, die de islam van het tweede Wee vertegenwoordigden, „losgelaten”. Aan het einde van de profetie werden zij „tegengehouden”.

> Saying to the sixth angel which had the trumpet, Loose the four angels which are bound in the great river Euphrates. And the four angels were loosed, which were prepared for an hour, and a day, and a month, and a year, for to slay the third part of men. Revelation 9:14, 15.

> Zeggende tot de zesde engel die de bazuin had: Maak de vier engelen los die gebonden zijn bij de grote rivier de Eufraat. En de vier engelen werden losgemaakt, die bereid waren voor een uur en een dag en een maand en een jaar, om het derde deel van de mensen te doden. Openbaring 9:14, 15.

On September 11, 2001, the first message in the history of the one hundred and forty-four thousand was empowered, when Islam of the third Woe was “loosed.” But it was immediately “restrained”. Sister White explains why this happened, but first we should remember that the purpose of Islam in its first biblical reference was to anger the nations, for Ishmael’s hand would be against every man, and every man’s hand would be against Islam.

Op 11 september 2001 werd de eerste boodschap in de geschiedenis van de honderdvierenveertigduizend bekrachtigd, toen de islam van het derde Wee werd „losgelaten”. Maar zij werd onmiddellijk „tegengehouden”. Zuster White legt uit waarom dit gebeurde, maar eerst moeten wij bedenken dat het doel van de islam in haar eerste bijbelse verwijzing was de volken toornig te maken, want Ismaëls hand zou tegen ieder mens zijn, en ieders hand tegen de islam.

> And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

> En de engel des Heren zeide tot haar: Zie, gij zijt zwanger en zult een zoon baren, en gij zult zijn naam Ismaël noemen; want de Here heeft uw verdrukking gehoord. En hij zal een wild mens zijn; zijn hand zal tegen allen zijn, en de hand van allen tegen hem; en hij zal wonen in de tegenwoordigheid van al zijn broeders. Genesis 16:11, 12.

The purpose of Islam in Bible prophecy is to unite all nations against Islam, in advance of the United Nations turning their wrath upon Sabbath keepers. On September 11, 2001 everyone who understands 9/11 as marking the beginning of the repeat of the sequence of the Millerite events has become as “Daniel” when he was taken to Babylon for seventy years. Jehoiakim identifies the starting of that testing process, and Islam of the third Woe was then released, but immediately held in check, so God could seal His people.

Het doel van de islam in de bijbelse profetie is alle volken tegen de islam te verenigen, voorafgaand aan het moment waarop de Verenigde Naties hun toorn zullen richten op de sabbathouders. Op 11 september 2001 is ieder die 9/11 begrijpt als de aanduiding van het begin van de herhaling van de opeenvolging van de Milleritische gebeurtenissen geworden als „Daniël” toen hij voor zeventig jaar naar Babel werd weggevoerd. Jojakim duidt het begin van dat beproevingsproces aan, en de islam van de derde Wee werd toen losgelaten, maar onmiddellijk in toom gehouden, opdat God Zijn volk kon verzegelen.

> “This view was given in 1847 when there were but very few of the Advent brethren observing the Sabbath, and of these but few supposed that its observance was of sufficient importance to draw a line between the people of God and unbelievers. Now the fulfillment of that view is beginning to be seen. ‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> “Dit gezicht werd in 1847 gegeven, toen er nog maar zeer weinige Adventbroeders waren die de sabbat hielden, en van dezen meenden slechts weinigen dat de onderhouding ervan van voldoende belang was om een scheidslijn te trekken tussen het volk van God en de ongelovigen. Nu begint de vervulling van dat gezicht zichtbaar te worden. ‘Het begin van die tijd van benauwdheid,’ hier genoemd, heeft geen betrekking op de tijd wanneer de plagen zullen beginnen te worden uitgegoten, maar op een korte periode vlak voordat zij worden uitgegoten, terwijl Christus in het heiligdom is. In die tijd, terwijl het werk van de zaligheid ten einde loopt, zal benauwdheid over de aarde komen, en de volken zullen vertoornd zijn, doch in bedwang gehouden worden om het werk van de derde engel niet te verhinderen. In die tijd zal de ‘late regen,’ of verkwikking van de tegenwoordigheid des Heren, komen om kracht te geven aan de luide roep van de derde engel, en om de heiligen voor te bereiden om stand te houden in de periode wanneer de zeven laatste plagen zullen worden uitgegoten.” Early Writings, 85.

Daniel’s seventy years began on September 11, 2001 when Islam was released and angered the nations by suddenly and unexpectedly striking the earth beast of Revelation thirteen. Islam was then restrained, so the work of the third angel can be finished. The work of the third angel is the sealing of God’s people, and when that work began on September 11, 2001 the Latter Rain began to “sprinkle”. Daniel chapter one is illustrating the testing process of the one hundred and forty-four thousand, beginning on September 11, 2001, and continuing until the second “voice” of Revelation eighteen calls God’s other flock out of Babylon. Daniel therefore represents a people who are now in spiritual captivity, until the very conclusion of the testing process. The conclusion of the testing period in Daniel chapter one is identified as the “end of the days.”

Daniëls zeventig jaren begonnen op 11 september 2001, toen de islam werd losgelaten en de volken vertoornde door plotseling en onverwacht het aardbeest van Openbaring dertien te treffen. Daarna werd de islam beteugeld, opdat het werk van de derde engel voltooid kan worden. Het werk van de derde engel is de verzegeling van Gods volk, en toen dat werk op 11 september 2001 begon, begon de Late Regen te „besprenkelen”. Daniël hoofdstuk één beeldt het beproevingsproces van de honderd vierenveertigduizend uit, beginnend op 11 september 2001 en voortgaand totdat de tweede „stem” van Openbaring achttien Gods andere kudde uit Babylon roept. Daniël vertegenwoordigt derhalve een volk dat zich nu in geestelijke gevangenschap bevindt, tot aan de uiteindelijke voltooiing van het beproevingsproces. De afsluiting van de beproevingsperiode in Daniël hoofdstuk één wordt aangeduid als het „einde der dagen.”

> Now at the end of the days that the king had said he should bring them in, then the prince of the eunuchs brought them in before Nebuchadnezzar. And the king communed with them; and among them all was found none like Daniel, Hananiah, Mishael, and Azariah: therefore stood they before the king. And in all matters of wisdom and understanding, that the king enquired of them, he found them ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm. Daniel 1:18–20.

> Toen nu het einde gekomen was van de dagen waarvan de koning had gezegd dat men hen zou binnenbrengen, bracht de overste der hovelingen hen voor Nebukadnezar. En de koning sprak met hen; en onder hen allen werd niemand gevonden als Daniël, Hananja, Misaël en Azarja; daarom traden zij in dienst voor de koning. En in alle zaken van wijsheid en inzicht waarover de koning hen ondervroeg, bevond hij hen tienmaal voortreffelijker dan alle tovenaars en sterrenwichelaars die er in heel zijn rijk waren. Daniël 1:18–20.

The third test, which represents a prophetic litmus test for Daniel and the three worthies, was when they were judged by Nebuchadnezzar, and found to be “ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm.” The third test is represented by judgment, and the judgment occurred at “the end of the days.” In the book of Daniel, the “end of the days,” is where Daniel stands in his lot.

De derde beproeving, die voor Daniël en de drie waardigen een profetische lakmoesproef voorstelt, vond plaats toen zij door Nebukadnezar werden beoordeeld en bevonden werden „tienmaal beter dan alle geleerden en bezweerders die in zijn gehele rijk waren.” De derde beproeving wordt voorgesteld door het oordeel, en het oordeel vond plaats „aan het einde der dagen”. In het boek Daniël is het „einde der dagen” de plaats waar Daniël in zijn lot staat.

> “‘Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand…. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. But go thou (Daniel) thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days.’

> “Velen zullen gereinigd, wit gemaakt en beproefd worden; maar de goddelozen zullen goddeloos handelen; en geen van de goddelozen zal het verstaan; maar de wijzen zullen het verstaan…. Zalig is hij die verwacht en komt tot de duizend driehonderdvijfendertig dagen. Maar ga gij (Daniël) heen tot het einde toe; want gij zult rusten en opstaan in uw lot aan het einde der dagen.”

> “The time has come for Daniel to stand in his lot. The time has come for the light given him to go to the world as never before. If those for whom the Lord has done so much will walk in the light, their knowledge of Christ and the prophecies relating to Him will be greatly increased as they near the close of this earth’s history.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1174.

> „De tijd is gekomen voor Daniël om op te staan in zijn lot. De tijd is gekomen dat het licht dat hem werd gegeven, naar de wereld uitgaat als nooit tevoren. Indien zij voor wie de Heere zo veel heeft gedaan, in het licht zullen wandelen, zal hun kennis van Christus en van de profetieën die op Hem betrekking hebben, aanzienlijk toenemen naarmate zij het einde van de geschiedenis van deze aarde naderen.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, deel 4, 1174.

Sister White identifies the “end of the days” in association with the purification process of verse ten of Daniel chapter twelve. She often employs verse ten, with verse thirteen’s, “end of the days.”

Zuster White identificeert het „einde der dagen” in samenhang met het reinigingsproces van vers tien van Daniël hoofdstuk twaalf. Zij gebruikt dikwijls vers tien, samen met vers dertien: „einde der dagen.”

> “‘Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand…. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. But go thou (Daniel) thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days.’

> “Velen zullen gereinigd, wit gemaakt en beproefd worden; maar de goddelozen zullen goddeloos handelen; en geen van de goddelozen zal het verstaan; maar de wijzen zullen het verstaan…. Zalig is hij die verwacht en komt tot de duizend driehonderd vijfendertig dagen. Maar ga gij (Daniël) heen tot het einde toe; want gij zult rusten en staan in uw lot aan het einde der dagen.”

> “Daniel is today standing in his lot, and we are to give him place to speak to the people. Our message is to go forth as a lamp that burneth. ‘At that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. And many of them that sleep in the dust of the earth shall awake, some to everlasting life, and some to shame and everlasting contempt. And they that be wise shall shine as the brightness of the firmament; and they that turn many to righteousness as the stars forever and ever.’

> „Daniël staat heden in zijn lot, en wij moeten hem de gelegenheid geven tot het volk te spreken. Onze boodschap moet uitgaan als een brandende lamp. ‘In die tijd zal Michaël opstaan, de grote vorst die staat voor de kinderen van uw volk; en er zal een tijd van benauwdheid zijn, zoals er niet geweest is sinds er een volk is geweest tot op diezelfde tijd; en in die tijd zal uw volk verlost worden, ieder die geschreven gevonden wordt in het boek. En velen van hen die slapen in het stof der aarde zullen ontwaken, sommigen tot eeuwig leven, en sommigen tot smaad en eeuwige verachting. En de verstandigen zullen schitteren als de glans van het uitspansel; en zij die velen tot gerechtigheid brengen als de sterren, voor eeuwig en altoos.’

> “These words present the work that we are to do in these last days. We are not one-half awake. We have not the power that is essential to the doing of the work that must be done. We must come into life, come into union. Now, just now, we must stand in that position where repentance and pardon shall be the striking features of our work. There must be no quarrelling. It is too late to engage with Satan in his work of blinding eyes. It is too late to give heed to seducing spirits and doctrines of devils.

> “Deze woorden stellen het werk voor dat wij in deze laatste dagen behoren te doen. Wij zijn nog niet half wakker. Wij bezitten niet de kracht die onmisbaar is voor het verrichten van het werk dat gedaan moet worden. Wij moeten tot leven komen, tot eenheid komen. Nu, juist nu, moeten wij die positie innemen waarin bekering en vergeving de meest kenmerkende trekken van ons werk zullen zijn. Er mag geen twisten zijn. Het is te laat om met Satan samen te werken in zijn werk van verblinding van de ogen. Het is te laat om acht te slaan op verleidende geesten en leringen van duivelen.

> “I am instructed to say that when the Holy Spirit gives tongue and utterance, we shall see a work done similar to that done on the day of Pentecost. The representatives of Christ will work intelligently. There will not be found one man here and another there seeking to tear down and destroy.

> „Mij is opgedragen te zeggen dat, wanneer de Heilige Geest tong en uiting geeft, wij een werk zullen zien verricht dat gelijk is aan het werk dat op de Pinksterdag werd gedaan. De vertegenwoordigers van Christus zullen met inzicht arbeiden. Men zal niet de ene man hier en de andere daar aantreffen, die trachten af te breken en te vernietigen.

> “‘Before the decree bring forth, before the day pass as the chaff, before the fierce anger of the Lord come upon you, before the day of the Lord’s anger come upon you, seek ye the Lord, all ye meek of the earth, which have wrought His judgment; seek righteousness, seek meekness: it may be ye shall be hid in the day of the Lord’s anger.’” Australian Union Conference Record, March 11, 1907.

> “‘Voordat het besluit uitgaat, voordat de dag vergaat als kaf, voordat de brandende toorn des Heren over u komt, voordat de dag van de toorn des Heren over u komt, zoekt de Here, gij allen zachtmoedigen der aarde, die Zijn recht gewerkt hebt; zoekt gerechtigheid, zoekt zachtmoedigheid: misschien zult gij verborgen worden ten dage van de toorn des Heren.’” Australian Union Conference Record, 11 maart 1907.

The sealing of the one hundred and forty-four thousand that is represented by the seventy years of Daniel’s captivity in Babylon, is represented in Daniel chapter twelve, and verse ten. The verse possesses the signature of “truth” for it identifies the three-steps that are the characteristics of the Hebrew word “truth.” Many shall be purified, made white and then tried. Daniel and the three worthies were purified by the fear of God in chapter one, for they determined not to eat the Babylonian diet. They then demonstrated a countenance that was made fairer and fatter than those who ate the Babylonian food. Their countenance was the righteousness of Christ which is the white garments. They then were tried when they went into the judgment of Nebuchadnezzar, at the end of the days.

De verzegeling van de honderdvierenvijftigduizend, die wordt voorgesteld door de zeventig jaren van Daniëls ballingschap in Babylon, wordt weergegeven in Daniël, hoofdstuk twaalf, vers tien. Het vers draagt het kenmerk van de „waarheid”, want het duidt de drie stappen aan die de eigenschappen zijn van het Hebreeuwse woord „waarheid”. Velen zullen gereinigd, wit gemaakt en vervolgens beproefd worden. Daniël en de drie waardigen werden in hoofdstuk één gereinigd door de vreze Gods, want zij namen zich voor van het Babylonische voedsel niet te eten. Vervolgens toonden zij een gelaat dat schoner en welgedaner was dan dat van hen die het Babylonische voedsel aten. Hun gelaat was de gerechtigheid van Christus, die de witte klederen is. Daarna werden zij beproefd toen zij ingingen in het oordeel van Nebukadnezar, aan het einde der dagen.

At “the end of the days,” when Daniel stands “in his lot”, “knowledge of Christ and the prophecies relating to Him will be greatly increased” for God’s people. Nebuchadnezzar noted that in “all matters of wisdom and understanding,” Daniel and the three worthies were “found” to be “ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm.”

Aan “het einde der dagen”, wanneer Daniël “in zijn lot” staat, zal “de kennis van Christus en van de profetieën die op Hem betrekking hebben, voor Gods volk sterk toenemen.” Nebukadnezar merkte op dat Daniël en de drie jongemannen in “alle zaken van wijsheid en verstand” “bevonden” werden “tienmaal beter te zijn dan al de magiërs en sterrenwichelaars die in zijn gehele rijk waren.”

Daniel chapter one is illustrating the experience of the one hundred and forty-four thousand, who go through a three-step testing process. Commenting on that process, Sister White says, “These words present the work that we are to do in these last days. We are not one-half awake. We have not the power that is essential to the doing of the work that must be done. We must come into life, come into union. Now, just now, we must stand in that position where repentance and pardon shall be the striking features of our work. There must be no quarrelling.”

Daniël hoofdstuk één beeldt de ervaring uit van de honderdvierenvijftigduizend, die door een beproevingsproces in drie stappen gaan. In commentaar op dat proces zegt zuster White: “Deze woorden stellen het werk voor dat wij in deze laatste dagen moeten doen. Wij zijn niet half wakker. Wij bezitten niet de kracht die onmisbaar is voor het verrichten van het werk dat gedaan moet worden. Wij moeten tot leven komen, tot eenheid komen. Nu, juist nu, moeten wij in die positie staan waarin bekering en vergeving de kenmerkende trekken van ons werk zullen zijn. Er mag geen gekibbel zijn.”

The testing process that leads to the “end of the days,” leads to the resurrection of the two witnesses in Revelation chapter eleven. The work we are to do now is to accept the message of September 11, 2001 and wake up, as represented by the dead dry bones. “We must come to life, come into union.” When we do this, the striking features of our work will be our “repentance and pardon.” The striking feature of our work is represented by Daniel in chapter nine, when he prays the Leviticus twenty-six prayer, asking for forgiveness of his sins, and the sins of his fathers, while also acknowledging that he had been walking contrary to God ever since the disappointment that marked the beginning of the tarrying time on July 18, 2020. He must also acknowledge that God had been walking contrary to him during that same period. Daniel represents those that have gone through a captivity of “seventy years”, ever since July 18, 2020.

Het beproevingsproces dat leidt tot het “einde der dagen”, leidt tot de opstanding van de twee getuigen in Openbaring hoofdstuk elf. Het werk dat wij nu moeten doen, is de boodschap van 11 september 2001 aanvaarden en ontwaken, zoals voorgesteld door de dode, dorre beenderen. “Wij moeten tot leven komen, tot eenheid komen.” Wanneer wij dit doen, zullen de kenmerkende trekken van ons werk onze “bekering en vergeving” zijn. Het kenmerkende van ons werk wordt voorgesteld door Daniël in hoofdstuk negen, wanneer hij het gebed van Leviticus zesentwintig bidt en vergeving vraagt voor zijn zonden en de zonden van zijn vaderen, terwijl hij tevens erkent dat hij sinds de teleurstelling die het begin markeerde van de vertoeftijd op 18 juli 2020, God tegenstrevend was geweest. Hij moet ook erkennen dat God hem gedurende diezelfde periode had tegengestaan. Daniël vertegenwoordigt hen die een gevangenschap van “zeventig jaar” hebben doorgemaakt, sinds 18 juli 2020.

The seventy years is a symbol of the “seven times” of Leviticus twenty-six. The book of Chronicles informs us that the seventy years was the period that the land would “enjoy” the sabbaths which she was not allowed to enjoy due to ancient Israel’s rebellion against the covenant of Leviticus twenty-five.

De zeventig jaar is een symbool van de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig. Het boek Kronieken deelt ons mee dat de zeventig jaar de periode was waarin het land de sabbatten zou „genieten” die het niet had mogen genieten als gevolg van het verzet van het oude Israël tegen het verbond van Leviticus vijfentwintig.

> To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. 2 Chronicles 36:21.

> Opdat het woord des HEEREN, door de mond van Jeremia gesproken, vervuld zou worden, totdat het land zijn sabbatten genoten had; want al de dagen dat het verwoest lag, hield het sabbat, totdat de zeventig jaren vervuld waren. 2 Kronieken 36:21.

As a symbol of a prophetic “wilderness,” the “three and a half days” that the two witnesses of Revelation eleven were dead in the street after July 18, 2020 is a symbol of the “seventy years”, and also a symbol of the “seven times”. At the “end of the days,” is a symbol of the end of the prophetic days that were sealed up in the book of Daniel.

Als symbool van een profetische „woestijn” zijn de „drieënhalve dagen” waarin de twee getuigen van Openbaring elf na 18 juli 2020 dood op de straat lagen, een symbool van de „zeventig jaren”, en tevens een symbool van de „zeven tijden”. „Aan het einde der dagen” is een symbool van het einde van de profetische dagen die in het boek Daniël verzegeld waren.

In 1798, the book of Daniel was unsealed and Daniel stood in his lot, ready to fulfill his purpose.

In 1798 werd het boek Daniël ontzegeld en stond Daniël op zijn plaats, gereed om zijn doel te vervullen.

> “When God gives a man a special work to do, he is to stand in his lot and place as did Daniel, ready to answer the call of God, ready to fulfill His purpose.” Manuscript Releases, volume 6, 108.

> „Wanneer God een mens een bijzondere taak te verrichten geeft, moet hij op zijn post en op zijn plaats staan, zoals Daniël deed, gereed om aan de roepstem van God gehoor te geven, gereed om Zijn voornemen te volbrengen.” Manuscript Releases, deel 6, 108.

On October 22, 1844, in fulfillment of Daniel chapter eight, and verse fourteen, the book of Daniel once again stood in its lot. 1798, and 1844, are the conclusion of the first and second indignations, and therefore mark the end of “seven times.” The “end of the days” in the book of Daniel is a symbol of the conclusion of a captivity that is represented by the “seven times.” In Daniel chapter four, Nebuchadnezzar lived as a beast while “seven times” passed over him. At “the end of the days,” his kingdom and reason was restored to him.

Op 22 oktober 1844 stond het boek Daniël, in vervulling van Daniël hoofdstuk acht, vers veertien, opnieuw op zijn plaats. 1798 en 1844 vormen het einde van de eerste en de tweede gramschap, en markeren daarom het einde van „zeven tijden”. Het „einde der dagen” in het boek Daniël is een symbool van de voltooiing van een gevangenschap die door de „zeven tijden” wordt voorgesteld. In Daniël hoofdstuk vier leefde Nebukadnezar als een beest terwijl „zeven tijden” over hem heengingen. Aan „het einde der dagen” werden zijn koninkrijk en zijn verstand aan hem hersteld.

> And at the end of the days I Nebuchadnezzar lifted up mine eyes unto heaven, and mine understanding returned unto me, and I blessed the most High, and I praised and honoured him that liveth forever, whose dominion is an everlasting dominion, and his kingdom is from generation to generation: And all the inhabitants of the earth are reputed as nothing: and he doeth according to his will in the army of heaven, and among the inhabitants of the earth: and none can stay his hand, or say unto him, What doest thou? At the same time my reason returned unto me; and for the glory of my kingdom, mine honour and brightness returned unto me; and my counsellors and my lords sought unto me; and I was established in my kingdom, and excellent majesty was added unto me. Daniel 4:34–36.

> En aan het einde der dagen sloeg ik, Nebukadnezar, mijn ogen op naar de hemel, en mijn verstand keerde tot mij terug; en ik loofde de Allerhoogste, en ik prees en eerde Hem die eeuwig leeft, wiens heerschappij een eeuwige heerschappij is, en wiens koninkrijk is van geslacht tot geslacht. En al de inwoners der aarde worden geacht als niets; en Hij doet naar Zijn wil met het heir des hemels en onder de inwoners der aarde; en niemand kan Zijn hand keren, of tot Hem zeggen: Wat doet Gij? Te dienzelfden tijde keerde mijn verstand tot mij terug; en tot heerlijkheid van mijn koninkrijk keerden mijn eer en glans tot mij terug; en mijn raadslieden en mijn machthebbers zochten mij op; en ik werd in mijn koninkrijk bevestigd, en uitnemende majesteit werd mij toegevoegd. Daniël 4:34–36.

The end of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand is represented as the “end of the days,” and therefore represents the symbolic conclusion of the “seventy years” and also of the “seven times.” At that time, “repentance and pardon” will be the features that represent the work of those who were previously dead in the street that runs through the valley of dead dry bones.

Het einde van de verzegelingstijd van de honderd vierenveertigduizend wordt voorgesteld als het „einde der dagen” en vertegenwoordigt daarom de symbolische voltooiing van de „zeventig jaren” en ook van de „zeven tijden”. In die tijd zullen „berouw en vergeving” de kenmerken zijn die het werk vertegenwoordigen van hen die voorheen dood waren op de straat die door het dal van de dorre doodsbeenderen loopt.

The visible feature of the work of repentance of the one hundred and forty-four thousand is represented in Ezekiel chapter nine, as “sighing and crying.” When God’s people confess and put away their personal sins, when they acknowledge that they have repeated the same sins of their fathers, when they set aside their pride of opinion and admit that they have been walking contrary to God, and also that He has been walking contrary to them since the tarrying time arrived on July 18, 2020, they will then be found to have “ten times” more prophetic power than all the other professed wise men in the kingdom.

Het zichtbare kenmerk van het werk der bekering van de honderdvierenvierenveertigduizend wordt in Ezechiël hoofdstuk negen voorgesteld als „zuchten en schreien”. Wanneer Gods volk zijn persoonlijke zonden belijdt en aflegt, wanneer zij erkennen dat zij dezelfde zonden van hun vaderen hebben herhaald, wanneer zij hun hoogmoedige eigen oordeel terzijde stellen en erkennen dat zij in strijd met God hebben gewandeld, en tevens dat Hij sinds de komst van de vertoeftijd op 18 juli 2020 in strijd met hen heeft gewandeld, dan zal blijken dat zij „tienmaal” meer profetische kracht bezitten dan al de overige zogenaamd wijze mannen in het koninkrijk.

The sealing process began with the loosing and then the restraining of Islam. That process ends as it began, when Islam is once again released. It is released at the end of the days of the sealing time, which for Daniel was the decree of Cyrus that called men out of Babylon. It is there, at the end of the days of purification, at the judgment of the Sunday law “decree” in the United States, that the faithful will be found to possess “ten times more” prophetic power.

Het verzegelingsproces begon met het loslaten en vervolgens het beteugelen van de islam. Dat proces eindigt zoals het begon, wanneer de islam opnieuw wordt losgelaten. Zij wordt losgelaten aan het einde van de dagen van de verzegelingstijd, die voor Daniël het besluit van Kores was dat mensen uit Babylon riep. Dáár, aan het einde van de dagen van reiniging, bij het oordeel over het zondagswet-„besluit” in de Verenigde Staten, zullen de getrouwen blijken te beschikken over „tienmaal meer” profetische kracht.

> “You are getting the coming of the Lord too far off. I saw the latter rain was coming as [suddenly as] the midnight cry, and with ten times the power.” Spalding and Magan, 5.

> „U stelt de komst van de Heer te ver uit. Ik zag dat de late regen kwam zo [plotseling als] de middernachtsroep, en met tienmaal zoveel kracht.” Spalding and Magan, 5.

We will begin the consideration of Daniel chapter two in the next article.

In het volgende artikel zullen wij de beschouwing van Daniël hoofdstuk twee aanvangen.

> “This was the midnight cry, which was to give power to the second angel’s message. Angels were sent from heaven to arouse the discouraged saints and prepare them for the great work before them. The most talented men were not the first to receive this message. Angels were sent to the humble, devoted ones, and constrained them to raise the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’ Those entrusted with the cry made haste, and in the power of the Holy Spirit sounded the message, and aroused their discouraged brethren. This work did not stand in the wisdom and learning of men, but in the power of God, and His saints who heard the cry could not resist it. The most spiritual received this message first, and those who had formerly led in the work were the last to receive and help swell the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’” Early Writings, 238.

> “Dit was de middernachtsroep, die kracht moest geven aan de boodschap van de tweede engel. Engelen werden uit de hemel gezonden om de ontmoedigde heiligen op te wekken en hen voor te bereiden op het grote werk dat vóór hen lag. De meest begaafde mannen waren niet de eersten om deze boodschap te ontvangen. Engelen werden gezonden tot de nederigen en toegewijden en drongen hen ertoe de roep te verheffen: ‘Zie, de Bruidegom komt; gaat uit Hem tegemoet!’ Degenen aan wie de roep was toevertrouwd, haastten zich, en in de kracht van de Heilige Geest verkondigden zij de boodschap en wekten hun ontmoedigde broeders op. Dit werk berustte niet op de wijsheid en geleerdheid van mensen, maar op de kracht van God, en Zijn heiligen die de roep hoorden, konden daaraan geen weerstand bieden. De meest geestelijke personen ontvingen deze boodschap het eerst, en zij die vroeger leiding hadden gegeven in het werk, waren de laatsten om haar te ontvangen en mee te helpen de roep te doen aanzwellen: ‘Zie, de Bruidegom komt; gaat uit Hem tegemoet!’” Early Writings, 238.

Back to Articles