Article

# Parallel Warnings - Number Five

Parallelle Waarschuwingen - Nummer Vijf

The Unveiling of the Lion of the Tribe of Judah: Understanding the Closing Scenes of the Great Controversy

De onthulling van de Leeuw uit de stam van Juda: inzicht in de slotscènes van de grote strijd

Author

Jeff Pippenger

Published

August 8, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the passage we are still addressing, which comments on Christ as the angel in Revelation ten that descends, Christ as the mighty angel illustrates “the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan.” The “position” Christ took when He placed his right foot on the sea and left foot on dry land “denotes His supreme power and authority over the whole earth.” When Christ cried “with a loud voice,” He “cried” “as when a lion roareth.”

In de passage die wij nog steeds behandelen, waarin Christus wordt besproken als de engel in Openbaring tien die neerdaalt, beeldt Christus als de machtige engel „de rol uit die Hij vervult in de slotscènes van de grote strijd met Satan.” De „positie” die Christus innam toen Hij zijn rechtervoet op de zee en zijn linkervoet op het droge land zette, „duidt op Zijn opperste macht en gezag over de gehele aarde.” Toen Christus „met luide stem” riep, „riep” Hij „zoals een leeuw brult.”

Christ will manifest His omnipotence in “the closing scenes of the great controversy” and when Christ manifests His omnipotence, He does so as the Lion of the tribe of Judah.

Christus zal Zijn almacht openbaren in „de slottonelen van de grote strijd”, en wanneer Christus Zijn almacht openbaart, doet Hij dat als de Leeuw uit de stam van Juda.

> “The Saviour is presented before John under the symbols of ‘the Lion of the tribe of Judah’ and of ‘a Lamb as it had been slain.’ Revelation 5:5, 6. These symbols represent the union of omnipotent power and self-sacrificing love. The Lion of Judah, so terrible to the rejectors of His grace, will be the Lamb of God to the obedient and faithful.” Acts of the Apostles, 589.

> „De Heiland wordt aan Johannes voorgesteld onder de symbolen van ‘de Leeuw uit de stam van Juda’ en van ‘een Lam, staande als geslacht’. Openbaring 5:5, 6. Deze symbolen vertegenwoordigen de vereniging van almachtige macht en zichzelf opofferende liefde. De Leeuw van Juda, zo ontzagwekkend voor hen die Zijn genade verwerpen, zal voor de gehoorzamen en getrouwen het Lam Gods zijn.” Handelingen van de Apostelen, 589.

Christ’s manifestation as the Lion of the tribe of Judah emphasizes his work in both sealing and unsealing biblical prophecy, according to His divine timing. Just before human probation closes, when “the time is at hand” there will be an unsealing of a special Bible truth identifying “things which must shortly come to pass.”

Christus’ openbaring als de Leeuw uit de stam van Juda benadrukt zijn werk zowel in het verzegelen als in het ontsluiten van de bijbelse profetie, overeenkomstig zijn goddelijke timing. Vlak voordat de menselijke genadetijd sluit, wanneer „de tijd nabij is”, zal er een ontsluiting zijn van een bijzondere bijbelse waarheid die „de dingen die weldra moeten geschieden” identificeert.

> The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.

> De openbaring van Jezus Christus, die God Hem gegeven heeft om Zijn dienstknechten te tonen hetgeen weldra moet geschieden; en Hij heeft die door Zijn engel gezonden en te kennen gegeven aan Zijn dienstknecht Johannes, die getuigenis afgelegd heeft van het woord van God en van het getuigenis van Jezus Christus, van al wat hij gezien heeft. Zalig is hij die leest, en zij die de woorden van deze profetie horen en bewaren hetgeen daarin geschreven staat; want de tijd is nabij. Openbaring 1:1–3.

When the “time” that is “at hand” actually arrives into history there is a blessing pronounced upon those who read, hear “and keep those things which are written therein.” The special message is a time-sensitive message that is only recognizable when “the time is at hand.” Then—at that time, and not before—persons will be able to read, hear “and keep those things which are written” in the book of Revelation. When the “time is at hand” the blessing pronounced upon those who “readeth”, “hear” “and keep those things which are written therein” parallels the opening up of the book of Daniel at the “time of the end.”

Wanneer de „tijd” die „nabij is” daadwerkelijk in de geschiedenis aanbreekt, wordt een zegen uitgesproken over hen die lezen, horen „en bewaren hetgeen daarin geschreven staat.” De bijzondere boodschap is een tijdgebonden boodschap die slechts herkenbaar is wanneer „de tijd nabij is.” Dan — op dat tijdstip, en niet eerder — zullen mensen in staat zijn te lezen, te horen „en te bewaren hetgeen geschreven staat” in het boek Openbaring. Wanneer „de tijd nabij is”, loopt de zegen die wordt uitgesproken over hen die „leest”, „horen” „en bewaren hetgeen daarin geschreven staat” parallel met de opening van het boek Daniël ten tijde van het einde.

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Daniel 12:4.

> Maar gij, o Daniël, sluit deze woorden toe en verzegel dit boek, tot de tijd van het einde toe: velen zullen het doorkruisen, en de kennis zal vermeerderen. Daniël 12:4.

The “many” that are running “to and fro,” (which represents the study of God’s Word) are doing so at the “time of the end” when “the words” that had been “shut up” in “the book” of Daniel are unsealed. But there is another class of virgins running to and fro just after the Sunday law in the United States.

De „velen” die „heen en weer” trekken (wat de bestudering van Gods Woord voorstelt), doen dit in „de tijd van het einde”, wanneer „de woorden” die in „het boek” van Daniël „verzegeld” waren geweest, worden ontsloten. Maar er is nog een andere klasse van maagden die kort na de zondagswet in de Verenigde Staten heen en weer trekt.

> Behold, the days come, saith the Lord God, that I will send a famine in the land, not a famine of bread, nor a thirst for water, but of hearing the words of the Lord: And they shall wander from sea to sea, and from the north even to the east, they shall run to and fro to seek the word of the Lord, and shall not find it. In that day shall the fair virgins and young men faint for thirst. They that swear by the sin of Samaria, and say, Thy god, O Dan, liveth; and, The manner of Beersheba liveth; even they shall fall, and never rise up again. Amos 8:11–14.

> Zie, de dagen komen, spreekt de Heere HEERE, dat Ik een honger in het land zal zenden, niet een honger naar brood, noch dorst naar water, maar om de woorden des HEEREN te horen; en zij zullen zwerven van zee tot zee, en van het noorden tot het oosten; zij zullen heen en weer lopen om het woord des HEEREN te zoeken, en zullen het niet vinden. Te dien dage zullen de schone maagden en de jongelingen van dorst bezwijken. Zij die zweren bij de zonde van Samaria, en zeggen: Zo waar uw god leeft, o Dan; en: Zo waar de weg van Berseba leeft; ook zij zullen vallen en niet meer opstaan. Amos 8:11–14.

The sin of Samaria was the sin represented by Ahab and Jezebel, Ahab representing the United States and Jezebel the Catholic church. Jezebel, Ahab and the false prophets at the confrontation with Elijah at Mount Carmel typify the Sunday law. At the confrontation there were two sets of unholy prophets, the prophets of Baal and the priests of the grove. Baal was one of the gods worshipped; the other that was worshipped in the groves was Ashtaroth. Baal was a male god and Ashtaroth was a female god. Together the male deity represents the state and the female the church.

De zonde van Samaria was de zonde die werd voorgesteld door Achab en Izebel, waarbij Achab de Verenigde Staten vertegenwoordigt en Izebel de Katholieke Kerk. Izebel, Achab en de valse profeten bij de confrontatie met Elia op de berg Karmel zijn een type van de zondagswet. Bij die confrontatie waren er twee groepen onheilige profeten: de profeten van Baäl en de priesters van het bos. Baäl was een van de goden die werden vereerd; de andere die in de bossen werd vereerd, was Astarte. Baäl was een mannelijke god en Astarte was een vrouwelijke godin. Samen vertegenwoordigt de mannelijke godheid de staat en de vrouwelijke de kerk.

The god that was set up in Dan was set up by Samaria’s first king Jeroboam, who erected a golden calf in both Bethel and Dan. Bethel means house of God and Dan means judgment, and together they represent the combination of church and state, which takes place in the United States in advance of the enforcement of Sunday-keeping. Those two golden calves were represented by Aaron’s golden calf.

De god die in Dan werd opgericht, werd opgericht door Samaria’s eerste koning, Jerobeam, die zowel in Bethel als in Dan een gouden kalf oprichtte. Bethel betekent huis van God en Dan betekent oordeel, en samen vertegenwoordigen zij de vereniging van kerk en staat, die in de Verenigde Staten plaatsvindt voorafgaand aan de handhaving van de zondagsviering. Die twee gouden kalveren werden vertegenwoordigd door Aarons gouden kalf.

A calf is a beast and a golden statue is an image, so the golden calf of Aaron and also the two golden calves of Jeroboam represent the combination of church and state that takes place just prior to the enforcement of the Sunday law in the United States. With Jeroboam, the two cities provide a second witness to the symbolism of the combination of church and state, which is defined as the image of the beast in the book of Revelation.

Een kalf is een beest en een gouden standbeeld is een beeld; daarom vertegenwoordigen het gouden kalf van Aäron en ook de twee gouden kalveren van Jerobeam de vereniging van kerk en staat die vlak vóór de handhaving van de zondagswet in de Verenigde Staten plaatsvindt. Bij Jerobeam verschaffen de twee steden een tweede getuigenis van de symboliek van de vereniging van kerk en staat, die in het boek Openbaring wordt omschreven als het beeld van het beest.

The manner of Beersheba represents the covenant of Abraham. The first mention of the name “Beersheba” is in Genesis twenty-one, which is a passage that the apostle Paul employs to oppose those who were suggesting in his day that you must retain the ceremonial laws and circumcision in order to be saved. Paul uses the passage where the first mention of Beersheba is located. He employs that history to address two different and opposite covenants in the same story. Paul uses the son of the bondwoman (Ishmael) to represent a covenant that is based upon human power and contrasts Ishmael with Isaac who he employs to represent a covenant that is based upon God’s power. This passage of the Bible is the first time that Beersheba is mentioned, and later in history Paul employs that history to describe a situation in his personal history that had been illustrated in biblical history. Paul believed and taught that biblical history repeats.

De wijze van Berseba vertegenwoordigt het verbond van Abraham. De eerste vermelding van de naam „Berseba” staat in Genesis eenentwintig, een gedeelte dat de apostel Paulus gebruikt om zich te verzetten tegen hen die in zijn dagen beweerden dat men de ceremoniële wetten en de besnijdenis moest behouden om behouden te worden. Paulus gebruikt het gedeelte waarin de eerste vermelding van Berseba voorkomt. Hij gebruikt die geschiedenis om in hetzelfde verhaal twee verschillende en tegengestelde verbonden te behandelen. Paulus gebruikt de zoon van de slavin (Ismaël) om een verbond voor te stellen dat op menselijke kracht berust, en stelt Ismaël tegenover Izak, die hij gebruikt om een verbond voor te stellen dat op Gods kracht berust. Dit Schriftgedeelte is de eerste keer dat Berseba wordt genoemd, en later in de geschiedenis gebruikt Paulus die geschiedenis om een situatie in zijn persoonlijke geschiedenis te beschrijven die in de bijbelse geschiedenis was uitgebeeld. Paulus geloofde en onderwees dat de bijbelse geschiedenis zich herhaalt.

Even though Paul uses this passage from Genesis twenty-one to illustrate two opposite covenants, in the passage there are two covenants that God makes with Abraham, but they are not the two covenants that Paul derives from the story. In the passage God again promised to fulfill His promise of making Abraham the father of many nations through Isaac and He also promised that He would make Ishmael the father of a great nation. One passage of Scripture, four covenants referenced, and it’s the first time Beersheba is mentioned in Scriptures.

Hoewel Paulus deze passage uit Genesis eenentwintig gebruikt om twee tegenovergestelde verbonden te illustreren, zijn er in de passage twee verbonden die God met Abraham sluit, maar dat zijn niet de twee verbonden die Paulus uit het verhaal afleidt. In de passage beloofde God opnieuw Zijn belofte te vervullen om Abraham door Isaak tot een vader van vele volken te maken, en Hij beloofde ook dat Hij Ismaël tot een vader van een groot volk zou maken. Eén Schriftgedeelte, vier verbonden waarnaar wordt verwezen, en het is de eerste keer dat Berseba in de Schrift wordt genoemd.

> Wherefore she said unto Abraham, Cast out this bondwoman and her son: for the son of this bondwoman shall not be heir with my son, even with Isaac. And the thing was very grievous in Abraham’s sight because of his son. And God said unto Abraham, Let it not be grievous in thy sight because of the lad, and because of thy bondwoman; in all that Sarah hath said unto thee, hearken unto her voice; for in Isaac shall thy seed be called. And also of the son of the bondwoman will I make a nation, because he is thy seed. And Abraham rose up early in the morning, and took bread, and a bottle of water, and gave it unto Hagar, putting it on her shoulder, and the child, and sent her away: and she departed, and wandered in the wilderness of Beersheba. Genesis 21:10–14.

> Daarom zei zij tot Abraham: Verdrijf deze slavin en haar zoon; want de zoon van deze slavin zal niet erven met mijn zoon, namelijk met Isaak. En deze zaak was zeer grievend in Abrahams ogen, om zijn zoon. Maar God zei tot Abraham: Laat het in uw ogen niet grievend zijn vanwege de jongen en vanwege uw slavin; luister in alles wat Sara tot u gezegd heeft naar haar stem; want in Isaak zal uw nageslacht genoemd worden. Maar ook van de zoon van de slavin zal Ik een volk maken, omdat hij uw nageslacht is. Toen stond Abraham vroeg in de morgen op, nam brood en een kruik water, gaf die aan Hagar, legde die op haar schouder, alsook het kind, en zond haar weg; en zij vertrok en dwaalde rond in de woestijn van Berseba. Genesis 21:10–14.

Beersheba represents the covenant of Abraham. In the very same chapter Abraham also made a covenant with Abimelech.

Berseba vertegenwoordigt het verbond van Abraham. In hetzelfde hoofdstuk sloot Abraham ook een verbond met Abimelech.

> And it came to pass at that time, that Abimelech and Phichol the chief captain of his host spake unto Abraham, saying, God is with thee in all that thou doest: Now therefore swear unto me here by God that thou wilt not deal falsely with me, nor with my son, nor with my son’s son: but according to the kindness that I have done unto thee, thou shalt do unto me, and to the land wherein thou hast sojourned. And Abraham said, I will swear.

> En het geschiedde te dien tijde, dat Abimelech en Pichol, de overste van zijn krijgsmacht, tot Abraham spraken, zeggende: God is met u in alles wat gij doet. Zweer mij dan nu hier bij God, dat gij niet bedrieglijk zult handelen jegens mij, noch jegens mijn zoon, noch jegens mijn kleinzoon; maar overeenkomstig de goedertierenheid die ik u bewezen heb, zult gij doen aan mij en aan het land waarin gij als vreemdeling verkeerd hebt. En Abraham zeide: Ik zal zweren.

> And Abraham reproved Abimelech because of a well of water, which Abimelech’s servants had violently taken away. And Abimelech said, I wot not who hath done this thing: neither didst thou tell me, neither yet heard I of it, but to day.

> En Abraham berispte Abimelech vanwege een waterput, die de knechten van Abimelech met geweld hadden afgenomen. En Abimelech zei: Ik weet niet wie deze zaak gedaan heeft; ook hebt gij het mij niet meegedeeld, en ik heb er evenmin van gehoord dan heden.

> And Abraham took sheep and oxen, and gave them unto Abimelech; and both of them made a covenant. And Abraham set seven ewe lambs of the flock by themselves. And Abimelech said unto Abraham, What mean these seven ewe lambs which thou hast set by themselves?

> En Abraham nam schapen en runderen en gaf die aan Abimelech; en zij beiden sloten een verbond. En Abraham zette zeven ooilammeren van de kudde afzonderlijk. Toen zei Abimelech tot Abraham: Wat betekenen deze zeven ooilammeren die gij afzonderlijk hebt gezet?

> And he said, For these seven ewe lambs shalt thou take of my hand, that they may be a witness unto me, that I have digged this well. Wherefore he called that place Beersheba; because there they sware both of them. Thus they made a covenant at Beersheba: then Abimelech rose up, and Phichol the chief captain of his host, and they returned into the land of the Philistines. And Abraham planted a grove in Beersheba, and called there on the name of the Lord, the everlasting God.

> En hij zei: Deze zeven ooilammeren zult gij uit mijn hand aannemen, opdat zij mij tot een getuigenis zijn, dat ik deze put gegraven heb. Daarom noemde hij die plaats Berséba; omdat zij daar beiden een eed gezworen hadden. Aldus sloten zij een verbond te Berséba; daarna stonden Abimelech op en Pichol, de overste van zijn krijgsmacht, en zij keerden terug naar het land der Filistijnen. En Abraham plantte een tamarisk te Berséba, en riep daar de Naam des HEEREN aan, de eeuwige God.

> And Abraham sojourned in the Philistines’ land many days. Genesis 21:22–34.

> En Abraham verbleef vele dagen in het land der Filistijnen. Genesis 21:22–34.

Beersheba is the symbol of God’s covenant with Abraham. There are several covenant histories marked in the Bible that connect Beersheba with Abraham’s covenant. “Beer” means well and “sheba” means “seven.” Sheba is the same Hebrew word that is translated as “seven times” that William Miller correctly understood to represent the prophecy of twenty-five hundred and twenty years in Leviticus twenty-six. It was the very first “time prophecy” he discovered, and it was the first foundational truth to be set aside in 1863. In the passage where the word “sheba” is translated as “seven times” in four different verses, the punishment of God that is represented by the “seven times” is called “the quarrel of my covenant.”

Beërseba is het symbool van Gods verbond met Abraham. In de Bijbel zijn verscheidene verbondsgeschiedenissen gemarkeerd die Beërseba verbinden met het verbond van Abraham. „Beer” betekent put en „sheba” betekent „zeven”. Sheba is hetzelfde Hebreeuwse woord dat wordt vertaald met „zeven tijden”, waarvan William Miller terecht begreep dat het de profetie van tweeduizend vijfhonderd twintig jaar in Leviticus zesentwintig vertegenwoordigde. Het was de allereerste „tijdprofetie” die hij ontdekte, en het was de eerste fundamentele waarheid die in 1863 terzijde werd gesteld. In de passage waar het woord „sheba” in vier verschillende verzen wordt vertaald met „zeven tijden”, wordt de straf van God die door de „zeven tijden” wordt voorgesteld, „de twistzaak van mijn verbond” genoemd.

> Then will I also walk contrary unto you, and will punish you yet seven times for your sins. And I will bring a sword upon you, that shall avenge the quarrel of my covenant: and when ye are gathered together within your cities, I will send the pestilence among you; and ye shall be delivered into the hand of the enemy. Leviticus 26:24, 25.

> Dan zal ook Ik Mij tegen u keren, en u nog zevenmaal tuchtigen om uw zonden. En Ik zal het zwaard over u brengen, dat de wraak van Mijn verbond zal voltrekken; en wanneer gij u binnen uw steden verzamelt, zal Ik de pest onder u zenden; en gij zult in de hand van de vijand overgegeven worden. Leviticus 26:24, 25.

The word translated as “seven times” and represents the “quarrel” of God’s covenant in Leviticus twenty-six, which is “sheba” in the word Beersheba, is also translated twice in the book of Daniel once as “the oath” that is written in the law of Moses and once as “the curse.” Both the “oath” and the “curse” are translated from the word “sheba” for it not only means ‘seven’ but it includes the concept of a covenant or “oath” that if broken produces a “curse.”

Het woord dat wordt vertaald als „zeven tijden” en de „twist” van Gods verbond in Leviticus zesentwintig aanduidt, namelijk „sheba” in het woord Beersheba, wordt in het boek Daniël eveneens tweemaal vertaald: eenmaal als „de eed”, die geschreven staat in de wet van Mozes, en eenmaal als „de vloek”. Zowel „de eed” als „de vloek” zijn vertalingen van het woord „sheba”, want het betekent niet alleen ‘zeven’, maar omvat ook het begrip van een verbond of „eed” dat, indien het wordt verbroken, een „vloek” voortbrengt.

> Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. Daniel 9:11.

> Ja, geheel Israël heeft Uw wet overtreden door af te wijken, zodat zij Uw stem niet gehoorzaamden; daarom is de vloek over ons uitgestort, evenals de eed die geschreven staat in de wet van Mozes, de knecht van God, omdat wij tegen Hem gezondigd hebben. Daniël 9:11.

The word “sheba” or seven that represented seven lambs offered at a well at Beersheba represents the covenant. And God’s covenant or His oath states that the obedient live and the disobedient die.

Het woord „sheba”, of zeven, dat de zeven lammeren vertegenwoordigde die bij een put te Berséba werden geofferd, vertegenwoordigt het verbond. En Gods verbond, of Zijn eed, verklaart dat de gehoorzamen leven en de ongehoorzamen sterven.

Beersheba symbolizes the covenant that is represented by the faith of Abraham. So, when the “fair virgins” of Amos eight, who are also the “foolish virgins” of Matthew twenty-five, who are also the “wicked” of Daniel twelve are swearing “by the sin of Samaria” they are swearing allegiance to the mark of Jezebel (the papacy) who has committed fornication with Ahab (the United Nations) and who rules over the image of the beast (the United States).

Berseba symboliseert het verbond dat vertegenwoordigd wordt door het geloof van Abraham. Dus, wanneer de „schone maagden” van Amos acht, die ook de „dwaze maagden” van Matteüs vijfentwintig zijn, die ook de „goddelozen” van Daniël twaalf zijn, zweren „bij de zonde van Samaria”, dan zweren zij trouw aan het merkteken van Izebel (het pausdom), die hoererij heeft bedreven met Achab (de Verenigde Naties) en die heerst over het beeld van het beest (de Verenigde Staten).

When those very same “fair virgins” say “Thy god, O Dan, liveth,” they are bowing down to the golden image of a calf as identified by two witnesses (Aaron and Jeroboam). The golden calf represents the image of the beast, which is the combination of church and state.

Wanneer diezelfde „schone maagden” zeggen: „Uw god, o Dan, leeft,” buigen zij zich neer voor het gouden beeld van een kalf, zoals dit door twee getuigen (Aäron en Jerobeam) is aangeduid. Het gouden kalf vertegenwoordigt het beeld van het beest, dat de vereniging van kerk en staat is.

When those same virgins claim the “manner” of Beersheba “liveth,” the word “manner” means “way.” This is the very same word that is used to identify the “ways” of the “old paths” in Jeremiah 6:16. Those virgins are saying that even though they have bowed to the image of the beast and accepted the mark of his authority that they are still children of Abraham. They are frantically running to and fro in God’s Word looking for the message represented by the “east” and the “north” and from “sea to sea,” and still claiming to be Seventh-day Adventists, but it is too late.

Wanneer diezelfde maagden beweren dat de „wijze” van Berseba „leeft”, betekent het woord „wijze” „weg”. Dit is precies hetzelfde woord dat gebruikt wordt om de „wegen” van de „oude paden” in Jeremia 6:16 aan te duiden. Die maagden zeggen dat zij, hoewel zij zich voor het beeld van het beest hebben neergebogen en het merkteken van zijn gezag hebben aanvaard, toch nog kinderen van Abraham zijn. Zij rennen in Gods Woord in paniek heen en weer, op zoek naar de boodschap die door het „oosten” en het „noorden” en van „zee tot zee” wordt voorgesteld, en beweren nog steeds Zevende-dags Adventisten te zijn, maar het is te laat.

> But tidings out of the east and out of the north shall trouble him: therefore he shall go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many. And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. Daniel 11:44, 45.

> Maar geruchten uit het oosten en uit het noorden zullen hem verontrusten; daarom zal hij uittrekken in grote grimmigheid om velen te verdelgen en geheel weg te doen. En hij zal de tenten van zijn paleis opslaan tussen de zeeën, op de heerlijke heilige berg; toch zal hij aan zijn einde komen, en niemand zal hem helpen. Daniël 11:44, 45.

Those virgins are looking for the message of these previous two verses. The final warning message that was unsealed at the time of the end in 1989, when, as described in Daniel eleven, verse forty, the “countries” representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States, identifies the final rise and fall of the papacy. In these two verses a message represented by the east and the north enrages the king of the north (the pope) and the final persecution begins, and it ends in verse forty-five when the papacy plants the “tabernacles” which comes from the Hebrew word meaning “tent,” (tent is a symbol of a church), but it’s “the tabernacle” of his “palace,” which represents a state. Where he places the tent that represents the combination of church and state, or as John calls it in the Revelation, the image of the beast, is “between the seas,” in the plural. The fair virgins are looking for the final warning message represented in verses forty-four and forty-five of Daniel eleven, and in the very next verse Michael stands up and probation closes. And at that time Amos 8:14 says that the fair virgins “shall fall, and never rise up again.”

Die maagden zijn op zoek naar de boodschap van deze voorgaande twee verzen. De laatste waarschuwingsboodschap die in de tijd van het einde, in 1989, werd ontzegeld, toen, zoals beschreven in Daniël elf, vers veertig, de „landen” die de voormalige Sovjet-Unie vertegenwoordigen, door het pausdom en de Verenigde Staten werden weggevaagd, duidt de laatste opkomst en val van het pausdom aan. In deze twee verzen vertoornt een boodschap, voorgesteld door het oosten en het noorden, de koning van het noorden (de paus), en de laatste vervolging begint, en zij eindigt in vers vijfenveertig wanneer het pausdom de „tabernakelen” plant, wat afkomstig is van het Hebreeuwse woord dat „tent” betekent (tent is een symbool van een kerk), maar het is „de tabernakel” van zijn „paleis”, wat een staat voorstelt. Waar hij de tent plaatst die de vereniging van kerk en staat vertegenwoordigt, of, zoals Johannes het in de Openbaring noemt, het beeld van het beest, is „tussen de zeeën”, in het meervoud. De schone maagden zijn op zoek naar de laatste waarschuwingsboodschap die wordt voorgesteld in verzen vierenveertig en vijfenveertig van Daniël elf, en in het eerstvolgende vers staat Michaël op en sluit de genadetijd. En in die tijd zegt Amos 8:14 dat de schone maagden „zullen vallen en nooit meer opstaan.”

When the fair virgins claim to be Seventh-day Adventists at the very time they are bowing to the image of the beast they are represented by John as Jews who say they are Jews but are not. They are claiming to be the children of Abraham, but they do lie.

Wanneer de schone maagden beweren Zevendedagsadventisten te zijn juist op het ogenblik dat zij zich neerbuigen voor het beeld van het beest, worden zij door Johannes voorgesteld als Joden die zeggen dat zij Joden zijn, maar het niet zijn. Zij beweren kinderen van Abraham te zijn, maar zij liegen.

> Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Revelation 3:9.

> Zie, Ik zal maken dat zij uit de synagoge van de satan, die zeggen dat zij Joden zijn, en het niet zijn, maar liegen—zie, Ik zal maken dat zij zullen komen en zich neerbuigen aan uw voeten, en erkennen dat Ik u heb liefgehad. Openbaring 3:9.

They have accepted the mark of the papacy and thus have accepted his character. They profess to be Jews, or they profess to be Sabbath-keeping Adventists, but they then have the character of the pope, who among other things sits “in the temple of God.” They profess to be Adventists, or they profess to be in the Adventist temple, but they are no more Adventists than the pope is Christian.

Zij hebben het merkteken van het pausdom aangenomen en hebben aldus zijn karakter aangenomen. Zij beweren Joden te zijn, of zij beweren sabbatvierende adventisten te zijn, maar vervolgens hebben zij het karakter van de paus, die onder andere zit „in de tempel van God”. Zij beweren adventisten te zijn, of zij beweren zich in de adventistische tempel te bevinden, maar zij zijn niet meer adventisten dan de paus christen is.

Those running “to and fro” seeking “the word of the Lord” are not “the wise” identified in the book of Daniel—but they are identified as “virgins.” It is obvious that those who are wandering, starving and dying of thirst in the verses do not “understand” the “words of the Lord” for they are seeking that very thing in the verses. The Word of the Lord that is revealed just before probation closes is the Revelation of Jesus Christ, and the foolish, wicked or “fair virgins” are those who did not understand the increase of knowledge from the book of Daniel. They did not have the necessary oil to follow on to the wedding as Matthew teaches.

Zij die „heen en weer lopen” op zoek naar „het woord des Heren” zijn niet „de verstandigen” die in het boek Daniël worden aangeduid — maar zij worden wel aangeduid als „maagden”. Het is duidelijk dat zij die in de verzen rondzwerven, hongeren en van dorst omkomen, de „woorden des Heren” niet „verstaan”, want juist daarnaar zoeken zij in deze verzen. Het Woord des Heren dat vlak vóór het sluiten van de genadetijd wordt geopenbaard, is de Openbaring van Jezus Christus, en de dwaze, goddeloze of „schone maagden” zijn degenen die de toename van kennis uit het boek Daniël niet hebben verstaan. Zij hadden niet de noodzakelijke olie om, zoals Mattheüs leert, voort te gaan naar de bruiloft.

That “famine” is the close of probation. Amos’ “virgins” who are seeking for bread (the Word of God) and water (the Holy Spirit) in the verses, are Daniel’s “wicked” that do not “understand”. They are Matthew’s foolish virgins who are seeking for the Holy Spirit, which together on three witnesses identifies those who realize their opportunity to prepare for the marriage is past and they have no garment to go to the wedding, for they refused to “hear” the special message that is now being unsealed. From the time when the special message is unsealed, until the close of probation is the time of the last call for salvation. To come to that time unprepared is to prepare to hear the words, “Too late!”

Die „hongersnood” is de sluiting van de genadetijd. Amos’ „maagden” die in de verzen brood (het Woord van God) en water (de Heilige Geest) zoeken, zijn Daniëls „goddelozen” die niet „verstaan”. Zij zijn de dwaze maagden van Mattheüs, die de Heilige Geest zoeken, hetgeen tezamen op grond van drie getuigen hen identificeert als degenen die beseffen dat hun gelegenheid om zich op het huwelijk voor te bereiden voorbij is en dat zij geen kleed hebben om naar de bruiloft te gaan, omdat zij geweigerd hebben te „horen” naar de bijzondere boodschap die nu wordt ontsloten. Vanaf de tijd dat de bijzondere boodschap wordt ontsloten tot aan de sluiting van de genadetijd is de tijd van de laatste roepstem tot zaligheid. Onvoorbereid tot die tijd te komen, is zich erop voor te bereiden de woorden te horen: „Te laat!”

> “There is a world lying in wickedness, in deception and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind was carried to the future, when the signal will be given. ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Review and Herald, February 11, 1896.

> „Er is een wereld die in de goddeloosheid ligt, in misleiding en begoocheling, in de schaduw van de dood zelf,—slapend, slapend. Wie gevoelen zielennood om hen wakker te schudden? Welke stem kan hen bereiken? Mijn gedachten werden naar de toekomst gevoerd, wanneer het sein gegeven zal worden. ‘Zie, de Bruidegom komt; gaat uit Hem tegemoet.’ Maar sommigen zullen talmen om de olie te verkrijgen tot het bijvullen van hun lampen, en te laat zullen zij ontdekken dat karakter, waarvan de olie het symbool is, niet overdraagbaar is.” Review and Herald, 11 februari 1896.

The prophetic line represented by the parable of the ten virgins uses oil to represent character, but “the golden oil” and “holy oil” also represents the messages of “God’s Spirit.”

De profetische lijn die wordt voorgesteld door de gelijkenis van de tien maagden gebruikt olie als voorstelling van karakter, maar „de gouden olie” en „heilige olie” stellen ook de boodschappen van „Gods Geest” voor.

> “The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.

> “De gezalfden die bij de Heere van de ganse aarde staan, bekleden de positie die eens aan Satan als overdekkende cherub was gegeven. Door de heilige wezens die Zijn troon omringen, onderhoudt de Heere een voortdurende gemeenschap met de bewoners der aarde. De gouden olie stelt de genade voor waarmee God de lampen van de gelovigen voortdurend voorziet, opdat zij niet flakkeren en uitdoven. Indien deze heilige olie niet vanuit de hemel werd uitgestort in de boodschappen van Gods Geest, zouden de machten van het kwaad de mens volledig beheersen.

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.

> „God wordt onteerd wanneer wij de mededelingen die Hij ons zendt, niet aannemen. Zo weigeren wij de gouden olie die Hij in onze zielen zou uitgieten om te worden doorgegeven aan hen die in duisternis verkeren. Wanneer de roep zal klinken: ‘Zie, de bruidegom komt; gaat uit hem tegemoet,’ zullen zij die de heilige olie niet hebben ontvangen, die de genade van Christus niet in hun hart hebben gekoesterd, ontdekken, evenals de dwaze maagden, dat zij niet gereed zijn hun Heer te ontmoeten. Zij hebben niet in zichzelf de macht om de olie te verkrijgen, en hun leven lijdt schipbreuk. Maar indien om Gods Heilige Geest wordt gevraagd, indien wij smeken, zoals Mozes deed: ‘Toon mij Uw heerlijkheid,’ dan zal de liefde van God in onze harten worden uitgestort. Door de gouden buizen zal de gouden olie aan ons worden meegedeeld. ‘Niet door kracht, noch door geweld, maar door mijn Geest, zegt de HEERE der heerscharen.’ Door de heldere stralen van de Zon der Gerechtigheid te ontvangen, schijnen Gods kinderen als lichten in de wereld.” Review and Herald, 20 juli 1897.

Those running “to and fro” in Amos add to the testimony identifying the class of Seventh-day Adventist’s that reject their responsibility to “understand” the special message from the book of Revelation that is unsealed when “the time is at hand.”

Zij die in Amos „heen en weer lopen”, voegen zich bij het getuigenis dat de klasse van Zevendedagsadventisten identificeert die hun verantwoordelijkheid verwerpen om de bijzondere boodschap uit het boek Openbaring, die wordt ontzegeld wanneer „de tijd nabij is”, te „verstaan”.

> “We are now living in a most perilous time, and not one of us should be tardy in seeking a preparation for the coming of Christ. Let none follow the example of the foolish virgins, and think that it will be safe to wait until the crisis comes before gaining a preparation of character to stand in that time. It will be too late to seek for the righteousness of Christ when the guests are called in and examined. Now is the time to put on the righteousness of Christ,—the wedding garment that will fit you to enter into the marriage supper of the Lamb. In the parable, the foolish virgins are represented as begging for oil, and failing to receive it at their request. This is symbolic of those who have not prepared themselves by developing a character to stand in a time of crisis. It is as if they should go to their neighbors and say, Give me your character, or I shall be lost. Those that were wise could not impart their oil to the flickering lamps of the foolish virgins. Character is not transferable. It is not to be bought or sold; it is to be acquired. The Lord has given to every individual an opportunity to obtain a righteous character through the hours of probation; but he has not provided a way by which one human agent may impart to another the character which he has developed by going through hard experiences, by learning lessons from the great Teacher, so that he can manifest patience under trial, and exercise faith so that he can remove mountains of impossibility. It is impossible to impart the fragrance of love,—to give to another gentleness, tact, and perseverance. It is impossible for one human heart to pour into another the love of God and humanity.

> „Wij leven thans in een hoogst gevaarvolle tijd, en niemand van ons behoort traag te zijn in het zoeken van een voorbereiding op de komst van Christus. Laat niemand het voorbeeld van de dwaze maagden volgen en menen dat het veilig zal zijn te wachten totdat de crisis komt, alvorens een voorbereiding van karakter te verkrijgen om in die tijd stand te houden. Het zal te laat zijn om de gerechtigheid van Christus te zoeken wanneer de gasten worden binnengeroepen en onderzocht. Nu is de tijd om de gerechtigheid van Christus aan te doen,—het bruiloftskleed dat u geschikt zal maken om binnen te gaan tot het bruiloftsmaal van het Lam. In de gelijkenis worden de dwaze maagden voorgesteld als smekend om olie, en zij slagen er niet in die op hun verzoek te verkrijgen. Dit is een zinnebeeld van hen die zich niet hebben voorbereid door een karakter te ontwikkelen dat in een tijd van crisis standhoudt. Het is alsof zij tot hun naasten zouden gaan en zeggen: Geef mij uw karakter, anders zal ik verloren gaan. Degenen die wijs waren, konden hun olie niet meedelen aan de flakkerende lampen van de dwaze maagden. Karakter is niet overdraagbaar. Het kan niet worden gekocht of verkocht; het moet worden verworven. De Heere heeft ieder individu de gelegenheid gegeven om gedurende de genadetijd een rechtvaardig karakter te verkrijgen; maar Hij heeft geen weg gebaand waarlangs de ene menselijke persoon aan de andere het karakter kan meedelen dat hij heeft ontwikkeld door zware ervaringen door te maken, door lessen te leren van de grote Leraar, zodat hij geduld kan tonen onder beproeving en geloof kan oefenen waardoor hij bergen van onmogelijkheid kan verzetten. Het is onmogelijk de geur van liefde over te dragen,—aan een ander zachtmoedigheid, tact en volharding te schenken. Het is onmogelijk dat het ene mensenhart in het andere de liefde tot God en tot de mensheid uitstort.”

> “But the day is coming, and it is close upon us, when every phase of character will be revealed by special temptation. Those who remain true to principle, who exercise faith to the end, will be those who have proved true under test and trial during the previous hours of their probation, and have formed characters after the likeness of Christ. It will be those who have cultivated close acquaintance with Christ, who, through his wisdom and grace, are partakers of the divine nature. But no human being can give to another, heart-devotion and noble qualities of mind, and supply his deficiencies with moral power. We can each do much for each other by giving to men a Christlike example, thus influencing them to go to Christ for the righteousness without which they cannot stand in the judgment. Men should prayerfully consider the important matter of character-building, and frame their characters after the divine model.” The Youth’s Instructor, January 16, 1896.

> „Maar de dag komt, en hij is ons nabij, waarop elke fase van het karakter door bijzondere verzoeking geopenbaard zal worden. Zij die trouw blijven aan het beginsel, die tot het einde toe geloof oefenen, zullen degenen zijn die zich waar hebben betoond onder beproeving en verzoeking gedurende de voorafgaande uren van hun genadetijd, en karakters hebben gevormd naar de gelijkenis van Christus. Het zullen zij zijn die een innige gemeenschap met Christus hebben aangekweekt, die door Zijn wijsheid en genade deelgenoten zijn van de goddelijke natuur. Maar geen mens kan een ander hartelijke toewijding en edele eigenschappen van geest geven, en diens tekortkomingen aanvullen met zedelijke kracht. Ieder van ons kan veel voor de ander doen door de mensen een christusgelijk voorbeeld te geven en hen aldus ertoe te beïnvloeden tot Christus te gaan voor de gerechtigheid zonder welke zij in het oordeel niet kunnen bestaan. Mensen behoren biddend de belangrijke zaak van karaktervorming te overwegen en hun karakters te vormen naar het goddelijke voorbeeld.” The Youth’s Instructor, 16 januari 1896.

Back to Articles