Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Nine

Het boek Joël en de Laodicese Kerk der Zevende-dags Adventisten - Nummer Negen

Number Nine

Nummer Negen

Author

Jeff Pippenger

Published

December 11, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

I have reached the point in this introduction to the book of Joel to briefly summarize some of the points from the first eight articles and identify what we should expect from the book of Joel now that we take it up more directly, and then of course what does that have to do with the battles of Raphia and Panium of Daniel 11:11–16?

Ik ben in deze inleiding op het boek Joël aangekomen op het punt om enkele punten uit de eerste acht artikelen kort samen te vatten en aan te geven wat wij van het boek Joël mogen verwachten nu wij het meer rechtstreeks ter hand nemen, en vervolgens uiteraard: wat heeft dat te maken met de veldslagen bij Raphia en Panium uit Daniël 11:11–16?

We have placed an emphasis upon the song of the vineyard for “experience” is represented by a “song” prophetically. One of the characteristics of the one hundred and forty-four thousand as they sing the song of Moses and the Lamb, which is simply John’s way to represent Isaiah’s vineyard song. Every major prophet begins their books with condemnations against Israel for their rebellion, or you could say that every major prophet first sings the song of the vineyard. I contend that Joel’s song of the vineyard in chapter one is one of the most important revelations about the vineyard song. I could not say if I am correct or not, but the reason I am of this conviction is the prophetic connections that are symbolically represented in the book of Joel appear to be a key, or perhaps an axle for several spokes. Joel’s testimony not only connects with the other parallel lines, but it seems to set a point of reference, especially through the symbolism of the vineyard being destroyed in chapter one, and the next two chapters identifying both the image of the beast testing time in the United States and also the image of the beast testing time for the world. And it is all set within the context of a vineyard, and a vineyard isn’t a living vineyard—if it gets no rain.

Wij hebben nadruk gelegd op het lied van de wijngaard, want „ervaring” wordt profetisch voorgesteld door een „lied”. Een van de kenmerken van de honderd vierenveertigduizend is dat zij het lied van Mozes en van het Lam zingen, wat eenvoudigweg Johannes’ wijze is om het wijngaardlied van Jesaja voor te stellen. Iedere grote profeet begint zijn boek met veroordelingen tegen Israël vanwege zijn opstand, of men zou kunnen zeggen dat iedere grote profeet eerst het lied van de wijngaard zingt. Ik stel dat Joëls lied van de wijngaard in hoofdstuk één een van de belangrijkste openbaringen aangaande het wijngaardlied is. Ik kan niet zeggen of ik daarin gelijk heb of niet, maar de reden waarom ik van deze overtuiging ben, is dat de profetische verbanden die in het boek Joël symbolisch worden voorgesteld, een sleutel lijken te zijn, of misschien een as waaromheen verscheidene spaken draaien. Joëls getuigenis sluit niet alleen aan bij de andere parallelle lijnen, maar het schijnt ook een referentiepunt vast te stellen, in het bijzonder door de symboliek van de wijngaard die in hoofdstuk één wordt verwoest, en doordat de volgende twee hoofdstukken zowel de tijd van beproeving van het beeld van het beest in de Verenigde Staten aanduiden als ook de tijd van beproeving van het beeld van het beest voor de wereld. En dit alles is geplaatst binnen de context van een wijngaard, en een wijngaard is geen levende wijngaard—als hij geen regen krijgt.

We have also placed an emphasis on the prophetic period that is represented by the symbol of “how long?” I felt the necessity of reminding us of this previously established principle about “how long” to put an emphasis upon the “capstone” that was, and is also the foundation and corner stone. The final full development of the Midnight Cry message that is now under way is the “capstone.” Based upon the foundations that capstone is Miller’s jewels shining ten times brighter than in the beginning.

Wij hebben ook nadruk gelegd op de profetische periode die wordt voorgesteld door het symbool van „hoe lang?” Ik gevoelde de noodzaak ons aan dit tevoren vastgestelde beginsel aangaande „hoe lang” te herinneren, teneinde nadruk te leggen op de „sluitsteen”, die was en tevens ook het fundament en de hoeksteen is. De uiteindelijke volledige ontwikkeling van de boodschap van de Middernachtsroep, die thans gaande is, is de „sluitsteen”. Gegrond op de fundamenten is die sluitsteen Millers juwelen, die tienmaal helderder schijnen dan in het begin.

Based upon God’s “marvelous works” the capstone is when His people transition from a Laodicean experience unto a Philadelphian experience, which is when those people become the 8th that is of the 7 and also when they transition from the church militant to the church triumphant. This transition is the capstone. The transition is accomplished when God’s people hear and see the “capstone” message and it is marvelous in their eyes. The capstone message is the climax for it brings together all of the symbolic “capstone” truths together. The message of “seven times” was Miller’s foundation stone, and it was to be the Millerite capstone. Pentecost was the capstone to the Pentecostal season, just as was the Midnight Cry the capstone of the Millerite movement of the first and second angels.

Gebaseerd op Gods „wonderbare werken” is de sluitsteen het moment waarop Zijn volk overgaat van een Laodiceïsche ervaring naar een Filadelfische ervaring; dan worden die mensen de 8e, die uit de 7 is, en gaan zij tevens over van de strijdende kerk naar de triomferende kerk. Deze overgang is de sluitsteen. De overgang wordt volbracht wanneer Gods volk de boodschap van de „sluitsteen” hoort en ziet, en zij wonderbaar is in hun ogen. De boodschap van de sluitsteen is het hoogtepunt, want zij brengt alle symbolische waarheden van de „sluitsteen” bijeen. De boodschap van de „zeven tijden” was Millers fundamentsteen, en zij moest de Milleritische sluitsteen zijn. Pinksteren was de sluitsteen van het Pinksterseizoen, evenals de Middernachtsroep de sluitsteen was van de Milleritische beweging van de eerste en tweede engel.

As the climax or capstone of the 46-year period in which Christ built the Millerite temple of the first and second angels, the capstone was to become the foundation stone for Christ’s work of building the temple of the one hundred and forty-four thousand. That foundation stone was set up in 1844 as the light to lighten the path to heaven, and for this reason God’s people at the end of the world are to return to the “old paths” in order to find rest. If and when they return to the pioneer history of the Millerites, they find that the message of the Midnight Cry was the climax of the foundational history. The Midnight Cry was a manifestation of the outpouring of the Holy Spirit. When a soul returns to the “old paths” and finds the “bright light” that was set up at the beginning or foundational point of the path he finds the Midnight Cry, which Jeremiah identifies as “rest.”

Als hoogtepunt of sluitsteen van de periode van 46 jaar waarin Christus de Milleritische tempel van de eerste en de tweede engel bouwde, zou die sluitsteen de fundamentsteen worden voor Christus’ werk van het bouwen van de tempel van de honderd vierenveertigduizend. Die fundamentsteen werd in 1844 opgericht als het licht dat het pad naar de hemel zou verlichten, en daarom moet Gods volk aan het einde van de wereld terugkeren tot de „oude paden” om rust te vinden. Indien en wanneer zij terugkeren tot de pioniersgeschiedenis van de Millerieten, ontdekken zij dat de boodschap van de Middernachtsroep het hoogtepunt van de fundamentele geschiedenis was. De Middernachtsroep was een openbaring van de uitstorting van de Heilige Geest. Wanneer een ziel terugkeert tot de „oude paden” en het „heldere licht” vindt dat aan het beginpunt of fundament van het pad werd opgericht, vindt hij de Middernachtsroep, die Jeremia aanduidt als „rust.”

> “They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.

> „Achter hen was bij het begin van het pad een helder licht opgericht, waarvan een engel mij zei dat het de ‘middernachtsroep’ was. Dit licht scheen over het gehele pad en verlichtte hun voeten, opdat zij niet zouden struikelen.

> “If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

> ‘Als zij hun ogen gevestigd hielden op Jezus, die vlak vóór hen was en hen naar de stad leidde, waren zij veilig. Maar spoedig werden sommigen moede en zeiden dat de stad nog ver weg was, en dat zij verwacht hadden er eerder binnen te gaan. Dan bemoedigde Jezus hen door Zijn heerlijke rechterarm op te heffen, en van Zijn arm ging een licht uit dat over de adventschare golfde, en zij riepen: “Halleluja!” Anderen verloochenden roekeloos het licht achter hen en zeiden dat het niet God was geweest die hen zó ver had geleid. Het licht achter hen doofde uit, zodat hun voeten in volkomen duisternis waren; zij struikelden, verloren het merkteken en Jezus uit het oog, en vielen van het pad af, naar beneden in de donkere en goddeloze wereld daaronder.’ Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

The capstone of Millerite history is the foundation stone for the history of the one hundred and forty-four thousand. From the beginning of the three angels in 1798 until the church triumphant is raised up in fulfillment of cleansing of the sanctuary at the Sunday law the path is illuminated with the message of the Midnight Cry, for the parable is about Adventism, and how God raises up a people to perfectly reflect His character as probation closes for mankind during the Sunday law crisis.

De sluitsteen van de Milleritische geschiedenis is de grondsteen voor de geschiedenis van de honderd vierenveertigduizend. Vanaf het begin van de drie engelen in 1798 totdat de zegevierende gemeente wordt opgericht ter vervulling van de reiniging van het heiligdom bij de zondagwet, wordt het pad verlicht door de boodschap van de Middernachtsroep; want de gelijkenis handelt over het adventisme en over de wijze waarop God een volk doet opstaan om Zijn karakter volmaakt te weerspiegelen, terwijl de genadetijd voor de mensheid ten einde loopt gedurende de crisis van de zondagwet.

On the path, Jesus is leading and He continues to lighten the path by raising His glorious right arm. There is therefore a bright light at the beginning of the path and a bright light leading to the end of the path. Jesus as Alpha and Omega illustrates the end with the beginning, so the light at both ends of the path is the message of the Midnight Cry.

Op het pad gaat Jezus voorop, en Hij blijft het pad verlichten door Zijn heerlijke rechterarm op te heffen. Daarom is er een helder licht aan het begin van het pad en een helder licht dat naar het einde van het pad leidt. Jezus als Alfa en Omega verbindt in het beeld het einde met het begin; zo is het licht aan beide uiteinden van het pad de boodschap van de Middernachtsroep.

The first angel arrived in 1798 and announced that the hour of His judgment had arrived, “Saying … the hour of his judgment is come.” The hour of judgment came in 1798 and when it began the marriage between Christ and His new bride—Philadelphian Millerite Adventism began. Christ was to be married on October 22, 1844 and from 1798 to 1844 the bride was made ready. The bride was Philadelphian, for there was no condemnation upon Christ’s bride, for she made herself ready—she was pure. The announcement of the judgment is the announcement of the marriage at the beginning in 1798 that arrived at the end in 1844.

De eerste engel verscheen in 1798 en verkondigde dat het uur van Zijn oordeel gekomen was: „Zeggende … het uur van zijn oordeel is gekomen.” Het uur van het oordeel kwam in 1798, en toen het begon, nam het huwelijk tussen Christus en Zijn nieuwe bruid—het Filadelfische Milleritische Adventisme—een aanvang. Christus zou op 22 oktober 1844 huwen, en van 1798 tot 1844 werd de bruid gereedgemaakt. De bruid was Filadelfisch, want er was geen veroordeling over Christus’ bruid, want zij maakte zichzelf gereed—zij was rein. De aankondiging van het oordeel is de aankondiging van het huwelijk aan het begin in 1798, dat aan het einde in 1844 tot stand kwam.

The foundational light and the capstone light for the Millerite movement was the message announcing the marriage—the message of the Midnight Cry. The Midnight Cry was the foundation and capstone of the history of the first and second angels as well as Millerite history and the capstone of Millerite history is the foundation stone of the history of the one hundred and forty-four thousand as well as being the capstone. The temple construction is finished when the capstone is placed and the work of placing that final “marvelous” stone began in July 2023.

Het fundamentele licht en het sluitsteenlicht voor de Milleritische beweging was de boodschap die het huwelijk aankondigde—de boodschap van de Middernachtsroep. De Middernachtsroep was het fundament en de sluitsteen van de geschiedenis van de eerste en de tweede engel, evenals van de Milleritische geschiedenis, en de sluitsteen van de Milleritische geschiedenis is de funderingssteen van de geschiedenis van de honderdvierendertigduizend, terwijl zij tevens de sluitsteen is. De bouw van de tempel is voltooid wanneer de sluitsteen is geplaatst, en het werk van het plaatsen van die laatste „wonderbare” steen begon in juli 2023.

There are various prophetic fulfillments that will make up the capstone, but the capstone also represents the climax of a message. Pentecost was the capstone of the message of the Pentecostal season, just as the light of the “seven times” that came through the pen of Hiram Edson in 1856, was the intended capstone to Miller’s message, for the first foundational truth Miller discovered was the “seven times.” In 1856, rejecting the new light of the capstone truth equated to choosing to die in the wilderness of Laodicea, as ancient Israel had done over a forty-year period. This identifies July of 2023 as 1856, the turning point from Philadelphia to Laodicea in Millerite history and the reversal from Laodicea unto Philadelphia in the history of the one hundred and forty-four thousand. Christ did not marry an impure woman in 1844, for she was Philadelphian and He will marry a bride from Philadelphia at the Sunday law. But first she must make herself ready. Are you ready?

Er zijn verschillende profetische vervullingen die de deksteen zullen vormen, maar de deksteen vertegenwoordigt ook het hoogtepunt van een boodschap. Pinksteren was de deksteen van de boodschap van het pinksterseizoen, evenals het licht van de „zeven tijden” dat in 1856 door de pen van Hiram Edson kwam, de beoogde deksteen was van Millers boodschap, want de eerste fundamentele waarheid die Miller ontdekte, waren de „zeven tijden”. In 1856 stond het verwerpen van het nieuwe licht van de deksteenwaarheid gelijk aan de keuze om te sterven in de woestijn van Laodicea, zoals het oude Israël gedurende een periode van veertig jaar had gedaan. Dit identificeert juli 2023 als 1856, het keerpunt van Filadelfia naar Laodicea in de Milleritische geschiedenis en de ommekeer van Laodicea naar Filadelfia in de geschiedenis van de honderd vierenveertigduizend. Christus trouwde in 1844 niet met een onreine vrouw, want zij was Filadelfisch en Hij zal bij de zondagswet een bruid uit Filadelfia huwen. Maar eerst moet zij zich gereedmaken. Bent u gereed?

> Fear not, little flock; for it is your Father’s good pleasure to give you the kingdom. Luke 12:32.

> Vrees niet, kleine kudde; want het is uws Vaders welbehagen u het Koninkrijk te geven. Lukas 12:32.

On October 22, 1844 the Lord married the bride He had made ready to follow Him into the history of the third angel, and all that the third angel represents, but by 1863 the history of the third angel was diverted into the wilderness of Laodicea. The history of 1844 unto 1863 represents the period of the third angel, thus providing an illustration of the foolish virgins in the time period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. The virgins are wheat and tares who are being separated by messages typified by angels—for it is the angels that do the work of separating.

Op 22 oktober 1844 huwde de Heer de bruid die Hij gereedgemaakt had om Hem te volgen in de geschiedenis van de derde engel, en in alles wat de derde engel vertegenwoordigt; maar tegen 1863 werd de geschiedenis van de derde engel afgeleid naar de woestijn van Laodicea. De geschiedenis van 1844 tot 1863 vertegenwoordigt de periode van de derde engel en verschaft aldus een illustratie van de dwaze maagden in de tijdsperiode van de verzegeling van de honderd vierenveertigduizend. De maagden zijn tarwe en onkruid die door boodschappen, voorgesteld door engelen, van elkaar worden gescheiden — want het zijn de engelen die het werk van de scheiding verrichten.

> “I then saw the third angel. Said my accompanying angel, ‘Fearful is his work. Awful is his mission. He is the angel that is to select the wheat from the tares, and seal, or bind, the wheat for the heavenly garner. These things should engross the whole mind, the whole attention.’” Early Writings, 119.

> „Toen zag ik de derde engel. Mijn begeleidende engel zei: ‘Vreeswekkend is zijn werk. Ontzagwekkend is zijn zending. Hij is de engel die de tarwe van het onkruid moet afscheiden en de tarwe voor de hemelse schuur moet verzegelen, of bijeenbinden. Deze dingen behoren de gehele geest, de gehele aandacht, in beslag te nemen.’” Early Writings, 119.

The three angel’s messages of Revelation fourteen are the latter rain message that divides and binds the two classes.

De boodschappen van de drie engelen van Openbaring veertien zijn de boodschap van de late regen die de twee klassen scheidt en bindt.

> “To John were opened scenes of deep and thrilling interest in the experience of the church. He saw the position, dangers, conflicts, and final deliverance of the people of God. He records the closing messages which are to ripen the harvest of the earth, either as sheaves for the heavenly garner or as fagots for the fires of destruction. Subjects of vast importance were revealed to him, especially for the last church, that those who should turn from error to truth might be instructed concerning the perils and conflicts before them. None need be in darkness in regard to what is coming upon the earth.” The Great Controversy, 341.

> “Aan Johannes werden taferelen van diep en aangrijpend belang geopend betreffende de ervaring van de gemeente. Hij zag de positie, de gevaren, de strijd en de uiteindelijke verlossing van het volk van God. Hij tekent de slotboodschappen op die de oogst der aarde tot rijpheid moeten brengen, hetzij als schoven voor de hemelse schuur, hetzij als bundels voor de vuren der vernietiging. Onderwerpen van ontzaglijke betekenis werden hem geopenbaard, in het bijzonder voor de laatste gemeente, opdat zij die zich van dwaling tot waarheid zouden keren, onderricht zouden worden aangaande de gevaren en de strijd die vóór hen liggen. Niemand hoeft in duisternis te verkeren met betrekking tot wat over de aarde komt.” The Great Controversy, 341.

It is “words of truth” which in this generation are “the closing messages which are to ripen the harvest,” and which separate the two classes. That work is also the work of the “dirt brush man” from Miller’s dream.

Het zijn “woorden van waarheid” die in deze generatie “de slotboodschappen zijn die de oogst tot rijpheid moeten brengen”, en die de twee klassen van elkaar scheiden. Dat werk is tevens het werk van de “vuilborstelman” uit Millers droom.

> “‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

> “‘Wiens wan in Zijn hand is, en Hij zal Zijn dorsvloer grondig zuiveren en Zijn tarwe in de schuur bijeenbrengen.’ Mattheüs 3:12. Dit was een van de tijden van zuivering. Door de woorden van de waarheid werd het kaf van de tarwe gescheiden. Omdat zij te ijdel en zelfrechtvaardig waren om bestraffing te aanvaarden, te zeer de wereld liefhadden om een leven van nederigheid te aanvaarden, keerden velen zich van Jezus af. Velen doen nog steeds hetzelfde. Zielen worden heden ten dage beproefd zoals die discipelen in de synagoge te Kapernaüm beproefd werden. Wanneer de waarheid tot het hart doordringt, zien zij dat hun leven niet in overeenstemming is met de wil van God. Zij zien de noodzaak van een algehele verandering in henzelf; maar zij zijn niet bereid het zelfverloochenende werk op zich te nemen. Daarom worden zij toornig wanneer hun zonden aan het licht worden gebracht. Zij gaan geërgerd weg, evenals de discipelen Jezus verlieten, morrend: ‘Deze rede is hard; wie kan haar aanhoren?’” De Wens der Eeuwen, 392.

Beginning at the great disappointment of 1844 the waymarks and transactions through to 1863 represent the history of 9/11 unto the Sunday law. Why is 1844 9/11 you ask?

Beginnend bij de Grote Teleurstelling van 1844 vertegenwoordigen de wegmarkeringen en gebeurtenissen tot aan 1863 de geschiedenis vanaf 9/11 tot aan de zondagswet. Waarom is 1844 9/11, zult u vragen?

Sister White’s writings are clear that the third angel arrived on October 22, 1844, but also arrived in 1888 which typifies 9/11. More importantly all the prophets isolate the very history of 9/11 unto the Sunday law, so it is not the testimony of two or three, but the united testimony of every witness from God’s Word that 9/11 to the Sunday law is the period where “the effect of every vision” is accomplished.

De geschriften van zuster White maken duidelijk dat de derde engel op 22 oktober 1844 kwam, maar ook in 1888 kwam, hetgeen een voorafbeelding van 9/11 is. Nog belangrijker is dat alle profeten juist de geschiedenis van 9/11 tot aan de zondagswet afzonderen, zodat het niet het getuigenis van twee of drie is, maar het verenigde getuigenis van elke getuige uit Gods Woord dat 9/11 tot aan de zondagswet de periode is waarin „de uitwerking van elk gezicht” wordt volbracht.

The history of the third angel’s arrival and conclusion was from 1844 to 1863 and represents the period of God’s marvelous works from 9/11 unto the Sunday law. That history is also represented by 1840 to 1844, and in that line 1840 is the alpha and 1844 the omega. In the line of 1844 to 1863, 1844 is the alpha and 1863 is the omega. 1844 is both alpha and omega.

De geschiedenis van de komst en voltooiing van de derde engel liep van 1844 tot 1863 en vertegenwoordigt de periode van Gods wonderbare werken vanaf 9/11 tot aan de zondagswet. Die geschiedenis wordt ook voorgesteld door 1840 tot 1844, en in die lijn is 1840 de alfa en 1844 de omega. In de lijn van 1844 tot 1863 is 1844 de alfa en 1863 de omega. 1844 is zowel alfa als omega.

The cross aligns with 1844, and the Alpha and Omega shed His blood at the cross. From 9/11 (1840) we find Revelation ten setting forth the history that begins with John eating the little book in 1840 and then the disappointment in his stomach in 1844. The eating is the beginning; the stomach marks the end. The last verse of chapter ten represents the history being repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand.

Het kruis komt overeen met 1844, en de Alfa en de Omega vergoot Zijn bloed aan het kruis. Vanaf 11 september (1840) vinden wij in Openbaring tien een uiteenzetting van de geschiedenis die begint met Johannes die in 1840 het kleine boek eet en vervolgens de teleurstelling in zijn maag in 1844. Het eten is het begin; de maag markeert het einde. Het laatste vers van hoofdstuk tien stelt voor dat de geschiedenis wordt herhaald in de geschiedenis van de honderdvierenveertigduizend.

> And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. Revelation 10:10, 11.

> En ik nam het boekje uit de hand van de engel en at het op; en het was in mijn mond zoet als honing; en zodra ik het gegeten had, werd mijn buik bitter. En hij zei tot mij: Gij moet wederom profeteren over vele volken, en natiën, en talen, en koningen. Openbaring 10:10, 11.

Revelation chapter ten and Habakkuk chapter two represent two chapters that provide witness to the prophetic period of 1840 unto 1844. The history of 1844 unto 1863 begins at a waymark of disappointment, followed by a scattering that is followed by a gathering. In that period the prophetic history of Habakkuk’s two tables concludes when the second table was printed in 1849 and published abroad in 1850. The period of Habakkuk’s tables was from May of 1842 when the 1843 chart was published and the prophetic period ended where it began with the publication of one of Habakkuk’s two tables. The 1843 chart is the alpha and the 1850 chart is the omega.

Openbaring hoofdstuk tien en Habakuk hoofdstuk twee vormen twee hoofdstukken die getuigenis afleggen van de profetische periode van 1840 tot 1844. De geschiedenis van 1844 tot 1863 begint bij een wegmerk van teleurstelling, gevolgd door een verstrooiing die wordt gevolgd door een inzameling. In die periode wordt de profetische geschiedenis van Habakuks twee tafelen voltooid wanneer de tweede tafel in 1849 werd gedrukt en in 1850 in het buitenland werd uitgegeven. De periode van Habakuks tafelen liep van mei 1842, toen de kaart van 1843 werd gepubliceerd, en de profetische periode eindigde waar zij begon, met de publicatie van een van Habakuks twee tafelen. De kaart van 1843 is de alfa en de kaart van 1850 is de omega.

In 1856 Hiram Edson wrote a series of articles which took William Miller’s understanding of the “seven times” to a new level. Edson’s work was the omega of Miller’s work bringing Miller’s foundation truth to the position of a capstone which was intended to empower God’s people. Miller’s light on the “seven times” was the alpha and Edson’s light on the “seven times” was the omega.

In 1856 schreef Hiram Edson een reeks artikelen die William Millers begrip van de „zeven tijden” naar een nieuw niveau brachten. Edsons werk was de omega van Millers werk en bracht Millers fundamentele waarheid in de positie van een sluitsteen, die bedoeld was om Gods volk kracht te verlenen. Millers licht over de „zeven tijden” was de alpha en Edsons licht over de „zeven tijden” was de omega.

In 1863 the movement changed into the church which would ultimately bring about a movement from its own body, the same way that the Millerites came from Protestants, and just as the disciples came out of Judaism to Christianity and just as Joshua and Caleb came from the former covenant people who were destined to die in the wilderness.

In 1863 veranderde de beweging in de kerk die uiteindelijk vanuit haar eigen midden een beweging zou voortbrengen, op dezelfde wijze als de Millerieten uit de protestanten voortkwamen, en zoals de discipelen uit het jodendom tot het christendom kwamen en zoals Jozua en Kaleb voortkwamen uit het voormalige verbondsvolk dat bestemd was om in de woestijn te sterven.

In the very same history, (1844 to 1863) the Republican horn of the earth beast is going through a parallel struggle that ultimately breaks out into the Civil War which all historians agree reached its midpoint in 1863 with Lincoln’s Emancipation Proclamation. Lincoln represents the first Republican president, who took the oath of Presidency following the worst Democratic President in history up to that point. He was later assassinated. All these prophetic characteristics and others are repeated with the last Republican president.

In diezelfde geschiedenis (1844 tot 1863) maakt de Republikeinse hoorn van het beest uit de aarde een parallelle worsteling door, die uiteindelijk uitbarst in de Burgeroorlog, waarvan alle historici het erover eens zijn dat zij haar middelpunt bereikte in 1863 met Lincolns Emancipatieproclamatie. Lincoln vertegenwoordigt de eerste Republikeinse president, die de eed van het presidentschap aflegde na de slechtste Democratische president in de geschiedenis tot op dat moment. Later werd hij vermoord. Al deze profetische kenmerken, en andere, worden herhaald bij de laatste Republikeinse president.

1844 unto 1863 included a scattering and gathering. 1863 represents the Sunday law, so the scattering that took place in 1844 is the only scattering until 1863 when the Laodicean Seventh-day Adventists were scattered unto the wilderness of Laodicea. 1844 produced a scattering and 1863 produced a scattering, thus witnessing to the fact that the history is an identified prophetic symbol, for it begins with an alpha scattering in 1844 and ends with an omega scattering in 1863. The first scattering arrived on July 18, 2020 and the final omega scattering is fulfilled at the Sunday law.

1844 tot 1863 omvatte een verstrooiing en een verzameling. 1863 vertegenwoordigt de zondagswet, dus de verstrooiing die in 1844 plaatsvond, is de enige verstrooiing tot aan 1863, wanneer de Laodiceaanse Zevende-dags Adventisten verstrooid werden naar de woestijn van Laodicea. 1844 bracht een verstrooiing voort en 1863 bracht een verstrooiing voort, en getuigt aldus van het feit dat de geschiedenis een geïdentificeerd profetisch symbool is, want zij begint met een alfa-verstrooiing in 1844 en eindigt met een omega-verstrooiing in 1863. De eerste verstrooiing kwam op 18 juli 2020, en de uiteindelijke omega-verstrooiing wordt vervuld bij de zondagswet.

> “The time is coming when we shall be separated and scattered, and each one of us will have to stand without the privilege of communion with those of like precious faith; and how can you stand unless God is by your side, and you know that he is leading and guiding you?” Review and Herald, March 25, 1890.

> „De tijd komt dat wij gescheiden en verstrooid zullen worden, en ieder van ons zal moeten standhouden zonder het voorrecht van gemeenschap met hen van hetzelfde kostbare geloof; en hoe kunt u standhouden tenzij God aan uw zijde is, en u weet dat Hij u leidt en bestuurt?” Review and Herald, 25 maart 1890.

Its not enough for God to stand “by your side,” you must also “know that he is leading and guiding you.” This fact is a subject of prophecy represented by the various phrases based upon when “ye shall know the Lord.”

Het is niet genoeg dat God „aan uw zijde” staat; u moet ook „weten dat Hij u leidt en bestuurt.” Dit feit is een onderwerp van profetie, voorgesteld door de verschillende uitdrukkingen die gebaseerd zijn op wanneer „gij de Heere zult kennen.”

> And ye shall eat in plenty, and be satisfied, and praise the name of the Lord your God, that hath dealt wondrously with you: and my people shall never be ashamed. And ye shall know that I am in the midst of Israel, and that I am the Lord your God, and none else: and my people shall never be ashamed. … So shall ye know that I am the Lord your God dwelling in Zion, my holy mountain: then shall Jerusalem be holy, and there shall no strangers pass through her any more. Joel 2:26, 27, 3:17.

> En gij zult overvloedig eten en verzadigd worden, en de Naam van de HEERE, uw God, prijzen, die wonderlijk met u gehandeld heeft; en Mijn volk zal nimmer beschaamd worden. En gij zult weten dat Ik in het midden van Israël ben, en dat Ik de HEERE, uw God, ben, en niemand anders; en Mijn volk zal nimmer beschaamd worden. … Zo zult gij weten dat Ik de HEERE, uw God, ben, wonende op Sion, Mijn heilige berg; dan zal Jeruzalem heilig zijn, en geen vreemden zullen meer door haar trekken. Joël 2:26, 27, 3:17.

When Jerusalem is holy, she is the church triumphant, for the church militant is defined is a church made up of wheat and tares, and when “no strangers pass through” “Jerusalem” “anymore” God’s people “shall know” “that he is leading and guiding.” They know, for they are those who have fulfilled the prayer of “seven times,” which includes confessing that God had not been leading you as a Laodicean, but when your change to a Philadelphian you will know “that he is leading and guiding” and that God is “in the midst of Israel.”

Wanneer Jeruzalem heilig is, is zij de triomferende kerk, want de strijdende kerk wordt omschreven als een kerk die bestaat uit tarwe en onkruid, en wanneer „geen vreemden meer door” „Jeruzalem” „trekken”, zal Gods volk „weten” „dat Hij leidt en bestuurt.” Zij weten het, want zij zijn degenen die het gebed van „zevenmaal” hebben vervuld, wat inhoudt te belijden dat God u als Laodiceeër niet had geleid, maar wanneer uw verandering tot een Filadelfiër plaatsvindt, zult u weten „dat Hij leidt en bestuurt” en dat God „in het midden van Israël” is.

The alpha scattering (disappointment) of April 19 and the omega scattering (disappointment) of October 22 is marked by the first official publication after the great disappointment of October 22. Publishing is a prophetic marker in Millerite history and the prophetic history of the United States, so the first thing officially published after 1844 is a waymark of that history, and the waymark identifies a scattering.

De alfa-verstrooiing (teleurstelling) van 19 april en de omega-verstrooiing (teleurstelling) van 22 oktober worden gemarkeerd door de eerste officiële publicatie na de grote teleurstelling van 22 oktober. Publicatie is een profetische markering in de Milleritische geschiedenis en in de profetische geschiedenis van de Verenigde Staten; daarom is het eerste dat na 1844 officieel werd gepubliceerd een wegmarkering van die geschiedenis, en die wegmarkering duidt op een verstrooiing.

## 1847—The Remnant Scattered Abroad

1847—Het Verstrooide Overblijfsel in den Vreemde

> “A Word to the ‘Little Flock.’

> “Een woord tot de ‘kleine kudde’.”

> “The following articles were written for The Day-Dawn, which has been published at Canandaigua, New York, by O. R. L. Crosier. But as that paper is not now published, and as we do not know as it will be published again, it is thought best by some of us in Maine, to have them given in this form. I wish to call the attention of the ‘little flock’ to those things which will very soon take place on this earth. . . .

> “De volgende artikelen werden geschreven voor The Day-Dawn, dat te Canandaigua, New York, werd uitgegeven door O. R. L. Crosier. Maar aangezien dat blad thans niet wordt uitgegeven, en aangezien wij niet weten of het opnieuw zal worden uitgegeven, achten sommigen van ons in Maine het het beste dat zij in deze vorm worden uitgegeven. Ik wens de aandacht van de ‘kleine kudde’ te vestigen op die dingen welke zeer spoedig op deze aarde zullen plaatsvinden....”

> “The reader will have observed that three communications from the pen of Mrs. E. G. White were included in A Word to the ‘Little Flock.’ . . .

> “De lezer zal hebben opgemerkt dat drie mededelingen uit de pen van mevrouw E. G. White werden opgenomen in A Word to the ‘Little Flock.’...”

> “The second communication from Mrs. White, found on pages 14–18, is an account of her first vision under the title, To the Remnant Scattered Abroad. This was written December 20, 1845, as a personal letter to Enoch Jacobs, and was first published by the recipient in The Day-Star of January 24, 1846. Then on April 6, 1846, it was reprinted in broadside form by James White and H. S. Gurney. The statement as it appears in A Word to the ‘Little Flock,’ with the exception of minor editorial changes and added scripture references, is identical with the full account of the vision as first printed.” James White, A Word to the ‘Little Flock’, 25.

> „De tweede mededeling van mevrouw White, te vinden op de bladzijden 14–18, is een verslag van haar eerste visioen onder de titel Aan het overblijfsel, verstrooid in den vreemde. Dit werd op 20 december 1845 geschreven als een persoonlijke brief aan Enoch Jacobs en werd voor het eerst door de geadresseerde gepubliceerd in The Day-Star van 24 januari 1846. Vervolgens werd het op 6 april 1846 door James White en H. S. Gurney opnieuw in de vorm van een los blad uitgegeven. De verklaring zoals zij voorkomt in A Word to the ‘Little Flock’ is, met uitzondering van geringe redactionele wijzigingen en toegevoegde Schriftverwijzingen, identiek aan het volledige verslag van het visioen zoals het aanvankelijk werd gedrukt.” James White, A Word to the ‘Little Flock’, 25.

1844 marks the arrival of an angel and a disappointment. In 1845 the first vision is written and it is published in 1846. The first vision is to “the remnant scattered abroad.” I doubt that the unmarried teenage prophetess knew when she wrote out her first vision that a prophetic characteristic of the “remnant” is that the remnant would of prophetic necessity need to be “scattered abroad,” as one of the characteristics of the one hundred and forty-four thousand. In 1846 the Whites were married, thus changing Ellen’s last name to White. In the same year the Whites began to keep the seventh-day Sabbath. In 1846 the covenant is marked as finalized, the prophetic marriage that began in 1844 was consummated in 1846, and in 1847 the first official publication is printed and mailed.

1844 markeert de komst van een engel en een teleurstelling. In 1845 wordt het eerste visioen op schrift gesteld en in 1846 wordt het gepubliceerd. Het eerste visioen is gericht aan “het overblijfsel dat verstrooid is in den vreemde.” Ik betwijfel of de ongehuwde tienerprofetes, toen zij haar eerste visioen opschreef, wist dat een profetisch kenmerk van het “overblijfsel” is dat het overblijfsel uit profetische noodzaak “verstrooid in den vreemde” moest zijn, als een van de kenmerken van de honderd vierenveertigduizend. In 1846 traden de Whites in het huwelijk, waardoor Ellens achternaam veranderde in White. In datzelfde jaar begonnen de Whites de sabbat van de zevende dag te houden. In 1846 wordt het verbond gemarkeerd als bekrachtigd; het profetische huwelijk dat in 1844 begon, werd in 1846 voltrokken, en in 1847 wordt de eerste officiële publicatie gedrukt en verzonden.

## May, 1850

Mei 1850

> “DEAR READER—My object in this review has been to expose error by the light of sacred truth. . . .

> „BESTE LEZER — Het is mijn doel in deze beschouwing geweest de dwaling aan het licht te brengen door het licht van de heilige waarheid....”

> “In presenting this little work to the scattered flock, I have discharged my duty to them, in this respect, and may God add his blessing. Amen.” James White, The Seventh-day Sabbath not Abolished, 2.

> „Door dit kleine werk aan de verstrooide kudde aan te bieden, heb ik in dit opzicht mijn plicht jegens hen vervuld, en moge God Zijn zegen toevoegen. Amen.” James White, The Seventh-day Sabbath not Abolished, 2.

The publication by James White is identifying that his audience was still a scattered flock, but it is also the defense of the seventh-day Sabbath. This is the message of the third angel in its infancy in terms of Millerite Adventism understanding of the Sabbath and the third angel. It is published the same year the 1850 chart is published and together they represent the raising up of the Lord’s army for the approaching Sunday law crisis. Jesus always illustrates the end with the beginning and those who presented the message in 1844 who employed the 1843 chart, were typifying those who would present the message employing the 1850 chart. The beginning of the period of Habakkuk’s two tables, men were proclaiming the message of the hour in conjunction with Habakkuk’s table and in 1850 James White is presenting the message of the third angel along with the 1850 chart. The chart was made by Brother Nichols in the 1849 time period, a period of time when James and Ellen White were living with Brother Nichols. James White was directly associated with the 1850 chart’s production and in that year he began to proclaim the third angel’s message.

De publicatie van James White geeft aan dat zijn gehoor nog steeds een verstrooide kudde was, maar zij is tevens de verdediging van de zevendedags-sabbat. Dit is de boodschap van de derde engel in haar kinderschoenen wat betreft het Milleritische adventistische begrip van de sabbat en van de derde engel. Zij wordt gepubliceerd in hetzelfde jaar waarin de kaart van 1850 wordt uitgegeven, en samen vertegenwoordigen zij het oprichten van het leger des Heeren voor de naderende crisis van de zondagswet. Jezus illustreert het einde steeds met het begin, en zij die in 1844 de boodschap brachten met gebruikmaking van de kaart van 1843, waren een voorafschaduwing van hen die de boodschap zouden brengen met gebruikmaking van de kaart van 1850. Aan het begin van de periode van Habakuks twee tafelen verkondigden mannen de boodschap van het uur in samenhang met Habakuks tafel, en in 1850 brengt James White de boodschap van de derde engel samen met de kaart van 1850. De kaart werd vervaardigd door broeder Nichols in de periode van 1849, een tijd waarin James en Ellen White bij broeder Nichols woonden. James White was rechtstreeks betrokken bij de totstandkoming van de kaart van 1850, en in dat jaar begon hij de boodschap van de derde engel te verkondigen.

> “September 23d, [1850] the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering time Israel was smitten and torn; but now in the gathering time God will heal and bind up his people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering when God has set his hand to gather his people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was a shame for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God does no more for us now than he did then, Israel would never be gathered. It is as necessary that the truth should be published in a paper, as preached.” Review and Herald, November 1, 1850.

> „23 september [1850] toonde de Heere mij dat Hij Zijn hand ten tweeden male had uitgestrekt om het overblijfsel van Zijn volk terug te winnen, en dat de inspanningen in deze tijd van vergadering verdubbeld moeten worden. In de tijd van verstrooiing werd Israël geslagen en verscheurd; maar nu, in de tijd van vergadering, zal God Zijn volk genezen en verbinden. In de verstrooiing hadden de pogingen om de waarheid te verbreiden slechts weinig uitwerking, brachten weinig of niets tot stand; maar in de vergadering, nu God Zijn hand heeft uitgestrekt om Zijn volk te vergaderen, zullen de pogingen om de waarheid te verbreiden hun beoogde uitwerking hebben. Allen behoren eensgezind en ijverig te zijn in het werk. Ik zag dat het een schande was wanneer iemand naar de verstrooiing verwees voor voorbeelden die ons nu, in de vergadering, zouden moeten leiden; want indien God nu niet meer voor ons doet dan Hij toen deed, zou Israël nooit vergaderd worden. Het is even noodzakelijk dat de waarheid in een blad gepubliceerd wordt, als dat zij gepredikt wordt.” Review and Herald, 1 november 1850.

> “The view that the Lord ‘had stretched out His hand the second time to recover the remnant of His people,’ on page 74, refers only to the union and strength once existing among those looking for Christ, and to the fact that He had begun to unite and to raise up His people again.” Early Writings, 86.

> „De opvatting dat de Heere ‘voor de tweede maal Zijn hand had uitgestrekt om het overblijfsel van Zijn volk terug te brengen,’ op bladzijde 74, heeft uitsluitend betrekking op de eenheid en kracht die eens bestonden onder hen die Christus verwachtten, en op het feit dat Hij begonnen was Zijn volk opnieuw te verenigen en op te richten.” Early Writings, 86.

Sister White in Early Writings is commenting upon the passage from Review and Herald in connection with her employing the prophet Isaiah’s words when she said, “the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people.” He stretched out His hand in 1850. When He gathered those people into the Most Holy Place on October 22, 1844 it was at the conclusion of the scattering from 677 BC until October 22, 1844. Literal Judah residing in the literal glorious land were scattered for 2520 years in agreement with the “seven times” of Leviticus twenty-six in 677 BC. At the conclusion of the 2520 years spiritual Israel was gathered on October 22, 1844 and they were immediately scattered and the scattering concluded when the Lord stretches forth His hand a second time. He gathers them the second time in the passage to accomplish two things; to “bind up his people” and to “raise up” His people.

Zuster White geeft in Early Writings commentaar op de passage uit de Review and Herald in verband met haar gebruik van de woorden van de profeet Jesaja, toen zij zei: „de Heer toonde mij dat Hij voor de tweede maal Zijn hand had uitgestrekt om het overblijfsel van Zijn volk terug te brengen.” Hij strekte Zijn hand uit in 1850. Toen Hij dat volk op 22 oktober 1844 in het Allerheiligste bijeenbracht, was dat aan het einde van de verstrooiing die van 677 v.Chr. tot 22 oktober 1844 had geduurd. Het letterlijke Juda, wonende in het letterlijke heerlijke land, werd in overeenstemming met de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig in 677 v.Chr. gedurende 2520 jaar verstrooid. Aan het einde van de 2520 jaren werd geestelijk Israël op 22 oktober 1844 verzameld, en zij werden onmiddellijk verstrooid; en de verstrooiing eindigde toen de Heer voor de tweede maal Zijn hand uitstrekte. Hij vergadert hen de tweede maal in de passage om twee dingen te bewerken: Zijn volk te „verbinden” en Zijn volk op te „richten”.

> “I then saw the third angel. Said my accompanying angel, ‘Fearful is his word, awful is his mission. He is the angel that is to select the wheat from the tares, and seal or bind the wheat for the heavenly garner.’ These things should engage the whole mind, the whole attention. Again I was shown the necessity of those who believe we are having the last message of mercy, being separate from those who are daily receiving or imbibing new error. I saw that neither young nor old should attend the assemblies of those who are in error and darkness. Said the angel, ‘Let the mind cease to dwell on things of no profit.’” Manuscript Releases, volume 5, 425.

> ‘Daarna zag ik de derde engel. Mijn begeleidende engel zei: “Vreeswekkend is zijn woord, ontzaglijk is zijn zending. Hij is de engel die het koren van het onkruid moet scheiden, en het koren voor de hemelse schuur moet verzegelen of samenbinden.” Deze dingen zouden heel het denken, heel de aandacht, moeten bezighouden. Opnieuw werd mij de noodzakelijkheid getoond dat zij die geloven dat wij de laatste boodschap van barmhartigheid hebben, afgescheiden moeten zijn van hen die dagelijks nieuwe dwaling ontvangen of indrinken. Ik zag dat noch jong noch oud de samenkomsten zouden moeten bijwonen van hen die in dwaling en duisternis verkeren. De engel zei: “Laat het denken ophouden te verwijlen bij dingen die geen nut hebben.”’ Manuscript Releases, deel 5, 425.

The second gathering that began in 1850 typified the sealing (binding) of God’s people as they are lifted up “raised” as an ensign. 1850 identifies when the Lord gathers the one hundred and forty-four thousand. Of prophetic necessity they must have been scattered prior to being gathered. Thus, “the three and a half days” of Revelation 11:11 which symbolize 1260, which is half of 2520 and represents the scattering that followed July 18, 2020. Revelation 11:11 is representing the second gathering of those who are to be the one hundred and forty-four thousand and the ensign that is lifted up to the nations as set forth in Isaiah 11:11!

De tweede inzameling die in 1850 begon, was een voorafbeelding van de verzegeling (binding) van Gods volk, terwijl zij worden opgeheven, „verheven”, als een banier. 1850 duidt het moment aan waarop de Heere de honderd vierenveertigduizend vergadert. Uit profetische noodzaak moeten zij, vóórdat zij vergaderd worden, verstrooid zijn geweest. Aldus zijn „de drieënhalve dagen” van Openbaring 11:11, die 1260 symboliseren, wat de helft is van 2520 en de verstrooiing vertegenwoordigt die volgde op 18 juli 2020. Openbaring 11:11 stelt de tweede inzameling voor van hen die de honderd vierenveertigduizend zullen zijn, en de banier die tot de natiën wordt opgeheven, zoals uiteengezet in Jesaja 11:11!

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious.

> En te dien dage zal er een wortel van Isaï zijn, die tot een banier der volken zal staan; naar Hem zullen de heidenen vragen; en Zijn rust zal heerlijk zijn.

> And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea.

> En het zal geschieden te dien dage, dat de Heere voor de tweede maal Zijn hand wederom uitstrekken zal om het overblijfsel van Zijn volk, dat overgebleven zal zijn, terug te winnen uit Assyrië, en uit Egypte, en uit Pathros, en uit Cusj, en uit Elam, en uit Sinear, en uit Hamath, en van de eilanden der zee.

> And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:10, 11, 12.

> En Hij zal een banier oprichten voor de volken, en de verdrevenen van Israël verzamelen, en de verstrooiden van Juda bijeenbrengen van de vier hoeken der aarde. Jesaja 11:10, 11, 12.

In 1850 the Lord stretched forth His hand a second time to gather the people who were presenting the third angel’s message in conjunction with the message of the Midnight Cry as represented by Habakkuk’s two tables. In July of 2023 the Lord stretched forth His hand a second time to gather the people who were presenting the third angel’s message in conjunction with the message of the Midnight Cry as represented by Habakkuk’s two tables. Both 1850 and July 2023 identify the gathering of “the remnant of his people” as Isaiah states in verse 11 of chapter 11. Verse 11 is sandwiched between verses ten and twelve, and both those verses identify the lifting up of the ensign to the world.

In 1850 strekte de Heere voor de tweede maal Zijn hand uit om het volk te vergaderen dat de boodschap van de derde engel verkondigde in samenhang met de boodschap van de Middernachtsroep, zoals voorgesteld door Habakuks twee tafelen. In juli 2023 strekte de Heere voor de tweede maal Zijn hand uit om het volk te vergaderen dat de boodschap van de derde engel verkondigde in samenhang met de boodschap van de Middernachtsroep, zoals voorgesteld door Habakuks twee tafelen. Zowel 1850 als juli 2023 duiden op de vergadering van “het overblijfsel van zijn volk”, zoals Jesaja in vers 11 van hoofdstuk 11 zegt. Vers 11 is ingesloten tussen de verzen tien en twaalf, en beide verzen duiden op het opheffen van het banierteken voor de wereld.

Each of the three verses are identifying the ensign, though the middle verse identifies them as the “remnant.” The remnant there is gathered a second time and the number of tribes who they are gathered from is eight. “8” represents not only those in the Noah’s ark that went from old world to the new world without seeing death, but “8” also represents those who are the 8th church that is of the seven. The two witnesses of Revelation 11:11 are those who have been resurrected. The number “8” is the symbol of the resurrection, a symbol of the one hundred and forty-four thousand, a symbol of baptism and a symbol of those who transition from Laodicea unto Philadelphia and become Isaiah’s ensign to the nations. The Lord stretches forth His hand a second time in 1850 to 1865 and again in July of 2023.

Elk van de drie verzen duidt het vaandel aan, hoewel het middelste vers hen aanduidt als het „overblijfsel”. Het overblijfsel wordt daar een tweede maal verzameld, en het aantal stammen waaruit zij worden verzameld is acht. „8” vertegenwoordigt niet alleen degenen in de ark van Noach die zonder de dood te zien van de oude wereld naar de nieuwe wereld gingen, maar „8” vertegenwoordigt ook hen die de achtste gemeente zijn, die uit de zeven is. De twee getuigen van Openbaring 11:11 zijn degenen die zijn opgewekt. Het getal „8” is het symbool van de opstanding, een symbool van de honderd vierenveertigduizend, een symbool van de doop en een symbool van hen die van Laodicea naar Filadelfia overgaan en tot Jesaja’s vaandel voor de volken worden. De Heer strekt Zijn hand een tweede maal uit in 1850 tot 1865 en opnieuw in juli 2023.

In 2023, there was new light upon the seven times just as there had been in 1856. The period of 1856 unto 1863 is representing the history of the one hundred and forty-four thousand when the Lord raises up His remnant people as an army.

In 2023 was er nieuw licht op de zeven tijden, evenals dat er in 1856 was geweest. De periode van 1856 tot 1863 stelt de geschiedenis voor van de honderd vierenveertigduizend, wanneer de Heer Zijn overblijfselvolk opricht als een leger.

Isaiah 11:11 aligns perfectly with Revelation 11:11 which aligns perfectly with Daniel 11:11. Isaiah and John are portraying an internal history and Daniel an external history. Daniel’s external line of 11:11 runs parallel with John’s internal line of 11:11 and Isaiah’s 11:11 presents the ensign of the internal line who calls God’s other flock out of the external line. Palmoni has tied these passages together into a nice bundle that could only be accomplished by the One who is Creator of all things.

Jesaja 11:11 stemt volmaakt overeen met Openbaring 11:11, dat volmaakt overeenstemt met Daniël 11:11. Jesaja en Johannes beelden een innerlijke geschiedenis uit, en Daniël een uiterlijke geschiedenis. Daniëls uiterlijke lijn van 11:11 loopt parallel met Johannes’ innerlijke lijn van 11:11, en Jesaja’s 11:11 stelt het vaandel voor van de innerlijke lijn, die Gods andere kudde uit de uiterlijke lijn roept. Palmoni heeft deze passages samengebonden tot een fraai geheel dat alleen tot stand gebracht kon worden door Hem die de Schepper van alle dingen is.

We will continue these things in the next article.

Wij zullen deze dingen in het volgende artikel voortzetten.

## Dialogue with Artificial Information:

Dialoog met Kunstmatige Informatie:

Does the math world find any significance in the number “11”?

Ziet de wiskundige wereld enige betekenis in het getal “11”?

Yes, the number 11 holds several points of genuine mathematical interest and significance (beyond just being a prime number). Here are the main ones that mathematicians and math enthusiasts often highlight:

Ja, het getal 11 bezit verschillende punten van werkelijke wiskundige belangstelling en betekenis (afgezien van het feit dat het slechts een priemgetal is). Hier zijn de voornaamste daarvan die wiskundigen en liefhebbers van de wiskunde vaak benadrukken:

11 is fifth prime number, the smallest two-digit prime and the first prime that is a palindrome in base 10. “11” is the smallest repunit (a number consisting of repeated units that is a prime. It is the only two-digit prime where the two digits are the same. 11, 22, 33, 44 ect. Only works with “11.” “11” is a Mersenne prime exponent. The decimal expansion of 1/11 = 0.090909… has a repeating period of just 2, but 1/11 is famous in another way: the sequence of primes 11, 101, 1009, 10007, 100003, etc., shows up in discussions of primes in arithmetic progression. The dihedral group of order 22 (symmetries of a regular 11-gon) is notable because “11” is the smallest prime for which the dihedral group has a non-abelian center-free structure of interest in group theory. In theoretical physics (string theory / M-theory), the universe is often modeled in 11 spacetime dimensions, and physicists and mathematicians who work in that area frequently remark on 11’s appearance. “11” is the only palindromic prime with an even number of digits (all others with even digits greater than 2 are divisible by 11 and hence composite). This is a theorem in recreational number theory.

11 is het vijfde priemgetal, het kleinste tweecijferige priemgetal en het eerste priemgetal dat in grondtal 10 een palindroom is. “11” is het kleinste repunitgetal (een getal dat uit herhaalde enen bestaat) dat een priemgetal is. Het is het enige tweecijferige priemgetal waarbij beide cijfers gelijk zijn. 11, 22, 33, 44 enz. Alleen bij “11” werkt dit. “11” is een Mersenne-priemexponent. De decimale ontwikkeling van 1/11 = 0,090909… heeft een repeterende periode van slechts 2, maar 1/11 is ook op een andere manier bekend: de rij priemgetallen 11, 101, 1009, 10007, 100003, enz., komt voor in besprekingen van priemgetallen in rekenkundige progressie. De dihedrale groep van orde 22 (de symmetrieën van een regelmatige 11-hoek) is opmerkelijk omdat “11” het kleinste priemgetal is waarvoor de dihedrale groep een niet-abelse centrumloze structuur heeft die in de groepentheorie van belang is. In de theoretische natuurkunde (snaartheorie / M-theorie) wordt het heelal vaak gemodelleerd in 11 ruimtetijddimensies, en natuurkundigen en wiskundigen die op dat gebied werken, wijzen vaak op het voorkomen van 11. “11” is het enige palindromische priemgetal met een even aantal cijfers (alle andere met een even aantal cijfers groter dan 2 zijn deelbaar door 11 en dus samengesteld). Dit is een stelling in de recreatieve getaltheorie.

Bottom line:

Kortom:

While “11” doesn’t have the same superstar status as π, e, or the golden ratio, it pops up repeatedly as the smallest or first example of many phenomena (first repunit prime, only even-digit palindromic prime, early appearance in many proofs and counterexamples, 11 dimensions in M-theory, etc.). So yes—the math world does consider 11 a significant number.

Hoewel “11” niet dezelfde supersterstatus heeft als π, e of de gulden snede, duikt het herhaaldelijk op als het kleinste of eerste voorbeeld van vele verschijnselen (het eerste repunit-priemgetal, het enige palindromische priemgetal met een even aantal cijfers, een vroege verschijning in vele bewijzen en tegenvoorbeelden, 11 dimensies in de M-theorie, enz.). Dus ja — de wereld van de wiskunde beschouwt 11 wel degelijk als een betekenisvol getal.

> “He who inspired the Word was the true expositor of the Word. Christ illustrated his teachings by calling the attention of his hearers to the simple laws of nature, and to the familiar objects which they daily saw and handled. Thus he led their minds from the natural to the spiritual. Many failed of grasping at once the meaning of his parables; but as they day by day came in contact with the objects with which the Great Teacher had associated spiritual truths, some discerned the lessons of divine truth he had sought to impress, and these were convinced of the truth of his mission and converted to the gospel.” Sabbath School Worker, December 1, 1909.

> ‘Hij die het Woord inspireerde, was de ware Uitlegger van het Woord. Christus verduidelijkte zijn leringen door de aandacht van zijn hoorders te vestigen op de eenvoudige wetten van de natuur en op de vertrouwde voorwerpen die zij dagelijks zagen en hanteerden. Zo leidde Hij hun gedachten van het natuurlijke naar het geestelijke. Velen slaagden er niet in onmiddellijk de betekenis van zijn gelijkenissen te begrijpen; maar toen zij dag aan dag in aanraking kwamen met de voorwerpen waarmee de grote Leraar geestelijke waarheden had verbonden, onderscheidden sommigen de lessen van de goddelijke waarheid die Hij hun had willen inprenten, en dezen raakten overtuigd van de waarheid van zijn zending en bekeerden zich tot het evangelie.’ Sabbath School Worker, 1 december 1909.

> “Leading thus from the natural to the spiritual kingdom, Christ’s parables are links in the chain of truth that unites man with God, and earth with heaven.” Christ’s Object Lessons, 17.

> „Zo voeren Christus’ gelijkenissen van het natuurlijke naar het geestelijke koninkrijk en vormen zij schakels in de keten der waarheid die de mens met God en de aarde met de hemel verbindt.” Christ’s Object Lessons, 17.

Back to Articles