Article

# The Book of Daniel - Number Sixty-Three

Het Boek Daniël - Nummer Drieënzestig

Beyond Miller’s Charts: Islam, the Investigative Judgment, and the Final Testing

Voorbij Millers Schema’s: de islam, het onderzoekend oordeel en de laatste beproeving

Author

Jeff Pippenger

Published

January 27, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We have been informed that, “God directed the mind of William Miller to the prophecies and gave him great light upon the book of Revelation.” Miller was prevented by the history where he was raised up in from understanding the “great light” located in chapters twelve, thirteen, sixteen, seventeen and eighteen of Revelation, for those chapters identified the work of prophetic kingdoms which he could not see from his historical vantage point.

Ons is meegedeeld dat: “God het de geest van William Miller geleid tot de profetieën en hem groot licht gegeven over het boek Openbaring.” Miller werd door de geschiedenis waarin hij werd verwekt verhinderd het “grote licht” te begrijpen dat zich bevindt in de hoofdstukken twaalf, dertien, zestien, zeventien en achttien van Openbaring, want die hoofdstukken duidden het werk aan van profetische koninkrijken die hij vanuit zijn historisch gezichtspunt niet kon zien.

The light given Miller on the book of Revelation was the Churches, Seals and Trumpets, and it is the last three Trumpets, which are identified as “three Woes,” that are represented upon Habakkuk’s two tables. The “great light,” given to Miller in the book of Revelation concerns the role of Islam in Bible prophecy. Yet even that “great light” was limited by his historical setting.

Het licht dat aan Miller werd gegeven over het boek Openbaring betrof de gemeenten, de zegels en de bazuinen, en het zijn de laatste drie bazuinen, die worden aangeduid als „drie weeën”, die op Habakuks twee tafelen worden voorgesteld. Het „grote licht” dat aan Miller in het boek Openbaring werd gegeven, betreft de rol van de islam in de Bijbelse profetie. Toch werd zelfs dat „grote licht” begrensd door zijn historische context.

> “The seven churches of Asia is a history of the church of Christ in her seven forms, in all her windings and turnings, in all her prosperity and adversity, from the days of the apostles down to the end of the world. The seven seals are a history of the transactions of the powers and kings of the earth over the church, and God’s protection of his people during the same time. The seven trumpets are a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom. And the seven vials are the seven last plagues sent upon Papal Rome. Mixed with these are many other events, woven in like tributary streams, and filling up the grand river of prophecy, until the whole ends us in the ocean of eternity.

> ‘De zeven gemeenten van Azië vormen een geschiedenis van de kerk van Christus in haar zeven gedaanten, in al haar kronkelingen en wendingen, in al haar voorspoed en tegenspoed, vanaf de dagen van de apostelen tot aan het einde van de wereld. De zeven zegels vormen een geschiedenis van de handelingen van de machten en koningen der aarde ten opzichte van de kerk, en van Gods bescherming van zijn volk gedurende diezelfde tijd. De zeven bazuinen vormen een geschiedenis van zeven bijzondere en zware oordelen, gezonden over de aarde, of het Romeinse rijk. En de zeven schalen zijn de zeven laatste plagen, gezonden over het pauselijke Rome. Hiermee vermengd zijn vele andere gebeurtenissen, ingevlochten als zijrivieren, die de grote stroom der profetie aanvullen, totdat het geheel uitmondt in de oceaan der eeuwigheid.‘

> “This, to me, is the plan of John’s prophecy in the book of Revelation. And the man who wishes to understand this book, must have a thorough knowledge of other parts of the word of God. The figures and metaphors used in this prophecy, are not all explained in the same, but must be found in other prophets, and explained in other passages of Scripture. Therefore it is evident that God has designed the study of the whole, even to obtain a clear knowledge of any part.” William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.

> “Dit is, naar mijn inzicht, het plan van Johannes’ profetie in het boek Openbaring. En de mens die dit boek wenst te verstaan, moet grondige kennis hebben van andere delen van het woord van God. De beelden en metaforen die in deze profetie worden gebruikt, worden niet alle daarin zelf verklaard, maar moeten worden gevonden in andere profeten en verklaard in andere Schriftgedeelten. Daarom is het duidelijk dat God de bestudering van het geheel heeft bedoeld, zelfs om tot een helder begrip van enig deel te komen.” William Miller, Miller’s Lectures, deel 2, lezing 12, 178.

Notice that Miller understood the seven last plagues as the seven judgments upon papal Rome. He could not understand that papal Rome was given a deadly wound that was to be healed. He recognized the seven trumpets as “a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom,” but was unable to recognize the distinction between the kingdoms of pagan and papal Rome. Therefore, his ability to see the distinction between the first four trumpets and the last three trumpets was limited.

Merk op dat Miller de zeven laatste plagen verstond als de zeven oordelen over het pauselijke Rome. Hij kon niet begrijpen dat het pauselijke Rome een dodelijke wond werd toegebracht die genezen zou worden. Hij erkende de zeven bazuinen als „een geschiedenis van zeven bijzondere en zware oordelen die over de aarde, of het Romeinse koninkrijk, werden gezonden”, maar was niet in staat het onderscheid te onderkennen tussen de rijken van het heidense en het pauselijke Rome. Daarom was zijn vermogen om het onderscheid te zien tussen de eerste vier bazuinen en de laatste drie bazuinen beperkt.

Miller was unable to recognize that the judgments brought against Rome, were God’s response to Sunday enforcement, for the Millerites were still worshipping on Sunday in their history. Miller was correct in recognizing that the trumpets were judgments upon Rome, but the specific reason the judgments were brought, and the distinction between the first four and last three Trumpets was limited, or non-existent. With that limited view, the “jewel” of the three woes of Islam was still included upon the charts that were directed by the hand of God, and should not be altered.

Miller was niet in staat te onderkennen dat de oordelen die over Rome werden gebracht, Gods antwoord waren op de handhaving van de zondag, want de Millerieten aanbaden in hun geschiedenis nog steeds op zondag. Miller had gelijk toen hij erkende dat de bazuinen oordelen over Rome waren, maar de specifieke reden waarom die oordelen werden gebracht, en het onderscheid tussen de eerste vier en de laatste drie bazuinen, was beperkt of afwezig. Met die beperkte visie was het „juweel” van de drie weeën van de islam nog steeds opgenomen op de kaarten die door de hand van God waren geleid, en zou het niet veranderd mogen worden.

Enlightened discernment allows a “wise” student of prophecy to recognize that God not only inspired the holy men who wrote the Bible, but He also governed the work of the men who translated the King James Bible, and He specifically says that He employed the same type of divine oversight in the production of the two sacred charts.

Verlicht onderscheidingsvermogen stelt een „wijze” student van de profetie in staat te erkennen dat God niet alleen de heilige mannen inspireerde die de Bijbel schreven, maar dat Hij ook het werk bestuurde van de mannen die de King James Bible vertaalden, en Hij zegt uitdrukkelijk dat Hij hetzelfde soort goddelijk toezicht heeft aangewend bij de vervaardiging van de twee heilige kaarten.

Miller’s “jewel” of the fifth, sixth and seventh Trumpets (Islam), shines ten times brighter in the last days, for it identifies the subject of the final Midnight Cry. The subject of the Midnight Cry in Millerite history was the date of the conclusion of the prophetic periods, and in this sense the “Midnight Cry” message of the last days (which is the message of Islam of the third Woe), has been typified by the date of October 22, 1844. That date in Millerite history typifies the soon-coming Sunday law, and both October 22, 1844, and the Sunday law were typified by the cross, which was the conclusion of the Triumphal Entry of Christ.

Millers „juweel” van de vijfde, zesde en zevende bazuin (de islam) schijnt in de laatste dagen tienmaal helderder, want het duidt het onderwerp van de uiteindelijke Middernachtsroep aan. Het onderwerp van de Middernachtsroep in de Milleritische geschiedenis was de datum van de voltooiing van de profetische perioden, en in die zin is de boodschap van de „Middernachtsroep” van de laatste dagen (die de boodschap van de islam van het derde Wee is) getypeerd door de datum 22 oktober 1844. Die datum in de Milleritische geschiedenis is een type van de spoedig komende zondagwet, en zowel 22 oktober 1844 als de zondagwet werden getypeerd door het kruis, dat de afsluiting was van de Triomfantelijke Intocht van Christus.

Miller’s “jewel” of the fifth, sixth and seventh Trumpets (Islam), shines ten times brighter in the last days, for it identifies Islam in agreement with the theme of the last-day reformatory movement, which is Islam of the third Woe. Therefore, as the theme of the final reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand, it has been typified by the theme of each of the previous reformatory movements, whether it be the theme of “the resurrection” in the reformatory movement of Christ, the theme of “prophetic time” in the history of the Millerites, the theme of “the ark of God” in the reformatory movement of David or the theme of “the covenant” in the reformatory movement of Moses.

Millers „juweel” van de vijfde, zesde en zevende Bazuinen (de islam) schittert in de laatste dagen tienmaal helderder, want het duidt de islam aan in overeenstemming met het thema van de hervormingsbeweging van de laatste dagen, namelijk de islam van het derde Wee. Daarom is het, als het thema van de laatste hervormingsbeweging van de honderdvierenveertigduizend, voorafgebeeld door het thema van elk van de voorgaande hervormingsbewegingen, of het nu gaat om het thema van „de opstanding” in de hervormingsbeweging van Christus, het thema van „de profetische tijd” in de geschiedenis van de Millerieten, het thema van „de ark van God” in de hervormingsbeweging van David, of het thema van „het verbond” in de hervormingsbeweging van Mozes.

Whether the event of the cross, the date of October 22, 1844, or the various themes of the reformatory movements, every date and theme represented a life-or-death testing question for the generation of that time. Miller’s “jewel” of the three Woes of Islam is a life-or-death test question, as represented in the parable of the ten virgins in terms of the “oil.” Miller’s jewels in the beginning of his dream shone as the sun, but at the end of his dream they shone “ten times brighter”. Miller’s jewels were like kerosene (lamp oil) in the history of the Millerites, but today those jewels are rocket fuel!

Of het nu gaat om de gebeurtenis van het kruis, de datum van 22 oktober 1844, of de verschillende thema’s van de reformatorische bewegingen, elke datum en elk thema vormden een beproevende vraag van leven of dood voor de generatie van die tijd. Millers „juweel” van de drie Weeën van de islam is een beproevende vraag van leven of dood, zoals voorgesteld in de gelijkenis van de tien maagden in termen van de „olie”. Millers juwelen aan het begin van zijn droom schitterden als de zon, maar aan het einde van zijn droom schitterden zij „tienmaal helderder”. Millers juwelen waren in de geschiedenis van de Millerieten als kerosine (lampolie), maar heden ten dage zijn die juwelen raketbrandstof!

The Millerites understood, and correctly applied, the time prophecy of Islam of the second Woe, that was fulfilled on August 11, 1840, but their understanding of the third Woe, which is the Seventh Trumpet, could not see the third Woe arriving as a judgment upon the sixth kingdom of Bible prophecy, for they did not see a fifth kingdom, let alone the sixth kingdom of Bible prophecy. Yet the “great light” on Revelation that was given to Miller is to shine ten times brighter in the “Midnight Cry” of the last days.

De Millerieten begrepen en pasten de tijdsprofetie van de islam van het tweede Wee, die op 11 augustus 1840 werd vervuld, op juiste wijze toe; maar hun begrip van het derde Wee, dat de Zevende Bazuin is, kon het derde Wee niet zien komen als een oordeel over het zesde koninkrijk van de Bijbelse profetie, want zij zagen geen vijfde koninkrijk, laat staan het zesde koninkrijk van de Bijbelse profetie. Toch moet het „grote licht” op Openbaring dat aan Miller werd gegeven, in de „Middernachtsroep” van de laatste dagen tienmaal helderder schijnen.

The truths represented upon Habakkuk’s two tables are essentially truths which were fulfilled in past history. The charts are based upon the time prophecies which Miller was led to assemble, and all those time prophecies had concluded by 1844. Those time prophecies will shine brighter in the last days, for they will be seen to be as accurate today as they were in Millerite history, but they possess no direct time predictions for the last days. They do, however, provide repeating prophetic types of the histories they represented in the past, but with a few of Miller’s jewels, future predictions are directly represented.

De waarheden die op Habakuks twee tafelen zijn voorgesteld, zijn in wezen waarheden die in de geschiedenis van het verleden vervuld zijn. De kaarten zijn gebaseerd op de tijdsprofetieën die Miller ertoe werd geleid samen te stellen, en al die tijdsprofetieën waren tegen 1844 ten einde gekomen. Die tijdsprofetieën zullen in de laatste dagen helderder schijnen, want men zal zien dat zij heden even nauwkeurig zijn als zij waren in de Milleritische geschiedenis, maar zij bevatten geen rechtstreekse tijdsvoorspellingen voor de laatste dagen. Zij verschaffen echter wel zich herhalende profetische typen van de geschiedenissen die zij in het verleden voorstelden, maar met enkele van Millers juwelen worden toekomstige voorspellingen rechtstreeks voorgesteld.

The work of Christ in the heavenly sanctuary that began in 1844, continues until that work is finished. The prophecy of the twenty-three hundred days, and the work of cleansing that it identified, is still “in the process of fulfillment,” as Sister White states concerning the Ulai and Hiddekel Rivers, so that prophecy has an end-of-the-world fulfillment.

Het werk van Christus in het hemelse heiligdom, dat in 1844 begon, duurt voort totdat dat werk voltooid is. De profetie van de tweeduizend driehonderd dagen, en het reinigingswerk dat zij aanwees, is nog steeds „in het proces van vervulling”, zoals Zuster White verklaart met betrekking tot de rivieren de Ulai en de Hiddekel; daarom heeft die profetie een vervulling aan het einde van de wereld.

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112.

> „Het licht dat Daniël van God ontving, werd in het bijzonder voor deze laatste dagen gegeven. De visioenen die hij aan de oevers van de Ulai en de Hiddekel, de grote rivieren van Sinear, zag, zijn thans bezig in vervulling te gaan, en alle voorzegde gebeurtenissen zullen spoedig plaatsvinden.” Testimonies to Ministers, 112.

Portions of the visions of Daniel chapters seven and eight, which are on the two tables, are yet future, for they both identify the sanctuary work of Christ. Yet the histories of the kingdoms of Bible prophecy in those two chapters end with papal Rome receiving its deadly wound. The “stone” that is “cut out of the mountain without hands”, and the eighth kingdom of Daniel two are still future. But most of what is represented upon the charts in relation to Daniel chapters two, seven and eight has been fulfilled.

Delen van de visioenen van Daniël hoofdstukken zeven en acht, die op de twee tabellen staan, liggen nog in de toekomst, want beide identificeren zij het heiligdomswerk van Christus. Toch eindigen de geschiedenissen van de koninkrijken van de Bijbelse profetie in die twee hoofdstukken met het feit dat pauselijk Rome zijn dodelijke wond ontvangt. De „steen” die „zonder handen uit de berg gehouwen” is, en het achtste koninkrijk van Daniël twee liggen nog in de toekomst. Maar het grootste deel van wat op de kaarten is weergegeven met betrekking tot Daniël hoofdstukken twee, zeven en acht is vervuld.

The work of Christ in the sanctuary, and the third Woe of Islam are essentially the two subjects that represent prophetic history beyond the time of the Millerites. Along with those two themes, is the last-day history that is typified when the two charts are brought together upon one line. When that is done, the first disappointment of 1843, as represented upon the first chart, finds its correction upon the second chart. Together they produce and identify the “hidden history” of the Seven Thunders, which is now being unsealed in connection with the unsealing of the Revelation of Jesus Christ.

Het werk van Christus in het heiligdom, en het derde Wee van de islam, zijn in wezen de twee onderwerpen die de profetische geschiedenis vertegenwoordigen na de tijd van de Millerieten. Samen met die twee thema’s is er de geschiedenis van de laatste dagen, die wordt getypeerd wanneer de twee kaarten op één lijn worden samengebracht. Wanneer dat gebeurt, vindt de eerste teleurstelling van 1843, zoals weergegeven op de eerste kaart, haar correctie op de tweede kaart. Samen brengen zij de „verborgen geschiedenis” van de Zeven Donderslagen voort en identificeren die, welke nu wordt ontzegeld in samenhang met het ontzegelen van de Openbaring van Jezus Christus.

That “hidden history” is structured upon the “truth,” which is the three Hebrew letters that when combined, create the word “truth.” The word is created by the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet, and represent Jesus not only as the Truth, but as Alpha and Omega. The “hidden history” begins and ends with a disappointment, and has rebellion in the middle, for “thirteen” is a number which represents rebellion.

Die „verborgen geschiedenis” is opgebouwd op de „waarheid”, die bestaat uit de drie Hebreeuwse letters die, wanneer zij worden samengevoegd, het woord „waarheid” vormen. Het woord wordt gevormd door de eerste, de dertiende en de laatste letter van het Hebreeuwse alfabet, en vertegenwoordigt Jezus niet alleen als de Waarheid, maar ook als de Alfa en de Omega. De „verborgen geschiedenis” begint en eindigt met een teleurstelling, en heeft opstand in het midden, want „dertien” is een getal dat opstand vertegenwoordigt.

The year 1843, illustrated upon the first chart, identifies the first disappointment and the arrival of the tarrying time. The tarrying time leads to the arrival of the message of the Midnight Cry, where the rebellion of the foolish virgins is manifested. The message of the Midnight Cry is then proclaimed until the last disappointment. That “hidden history” of the Midnight Cry is repeated (to the very letter) in the last days.

Het jaar 1843, weergegeven op de eerste kaart, markeert de eerste teleurstelling en de aanvang van de vertoeftijd. De vertoeftijd leidt tot de komst van de boodschap van de Middernachtsroep, waarin de opstandigheid van de dwaze maagden openbaar wordt. De boodschap van de Middernachtsroep wordt vervolgens verkondigd tot aan de laatste teleurstelling. Die „verborgen geschiedenis” van de Middernachtsroep wordt in de laatste dagen opnieuw herhaald (tot op de letter).

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> „Mij wordt dikwijls verwezen naar de gelijkenis van de tien maagden, van wie er vijf wijs waren en vijf dwaas. Deze gelijkenis is en zal tot op de letter vervuld worden, want zij heeft een bijzondere toepassing op deze tijd en is, evenals de boodschap van de derde engel, vervuld geworden en zal tot aan het einde der tijden tegenwoordige waarheid blijven.” Review and Herald, 19 augustus 1890.

When rightly understood, the previous statement identifies that the only group of people in the last days who have a possibility of being either a foolish or wise virgin, are people within a group who have suffered a disappointment. The disappointment is what produces the tarrying time, and the parable that “has been and will be fulfilled to the very letter” is premised upon the effects produced internally within the virgins during a tarrying time that begins with a disappointment. That disappointment that slew the “two witnesses” in the street of the city, and reduced them to dead, dry bones in the valley of death took place on July 18, 2020. Adventism, by and large, was not involved with that disappointment. If anything, they celebrated the failed prediction as the “two witnesses” lay slain in the street. To the very letter means “to the very letter”.

Wanneer zij juist wordt begrepen, wijst de voorgaande uitspraak erop dat de enige groep mensen in de laatste dagen die de mogelijkheid heeft óf een dwaze óf een wijze maagd te zijn, mensen zijn binnen een groep die een teleurstelling heeft ondergaan. De teleurstelling is wat de vertoeftijd voortbrengt, en de gelijkenis die „tot op de letter is en zal worden vervuld” berust op de uitwerkingen die innerlijk in de maagden worden teweeggebracht gedurende een vertoeftijd die met een teleurstelling begint. Die teleurstelling, die de „twee getuigen” op de straat van de stad doodde en hen tot dode, dorre beenderen in het dal des doods reduceerde, vond plaats op 18 juli 2020. Het adventisme was daar, over het geheel genomen, niet bij betrokken. Integendeel, men vierde de mislukte voorspelling terwijl de „twee getuigen” verslagen op de straat lagen. Tot op de letter betekent „tot op de letter”.

In the Millerite history, the former covenant people (Protestantism), celebrated the failed prediction of 1843 (the first disappointment), and at that point the Protestants passed the limits of their probationary testing time. The testing time had begun on August 11, 1840, when the mighty angel of Revelation ten descended at the fulfillment of the time prophecy of the second Woe (Islam). The Protestants rejected prophetic time at the first disappointment, for the erroneous prediction provided them with an excuse for no longer seeking truth. The theme of all of the waymarks of the Millerite history was “time prophecy”.

In de geschiedenis van de Millerieten vierde het vroegere verbondsvolk (het protestantisme) de mislukte voorspelling van 1843 (de eerste teleurstelling), en op dat moment overschreden de protestanten de grenzen van hun proeftijd. De beproevingstijd was begonnen op 11 augustus 1840, toen de machtige engel van Openbaring tien nederdaalde bij de vervulling van de tijdprofetie van de tweede Wee (de islam). Bij de eerste teleurstelling verwierpen de protestanten de profetische tijd, want de onjuiste voorspelling verschafte hun een voorwendsel om niet langer naar de waarheid te zoeken. Het thema van al de merktekens in de geschiedenis van de Millerieten was „tijdprofetie”.

On September 11, 2001, the angel of Revelation eighteen descended at the fulfillment of the prophecy of the third Woe (Islam). The theme of all of the waymarks in the last days is Islam. The first disappointment marks the end of a cleansing of the former covenant people, as the former covenant people were then provided with an excuse for no longer seeking the truth. The testing time then began for “the virgins” of the last days, for the testing of the former covenant people that began with the descent of the angel, ended at the first disappointment. Thus, the testing of those who are represented as virgins began, and that process of testing will ultimately manifest whether the virgins are either foolish or wise.

Op 11 september 2001 daalde de engel van Openbaring achttien neer bij de vervulling van de profetie van het derde Wee (de islam). Het thema van alle wegmerken in de laatste dagen is de islam. De eerste teleurstelling markeert het einde van een reiniging van het vroegere verbondsvolk, daar het vroegere verbondsvolk toen een verontschuldiging werd verschaft om de waarheid niet langer te zoeken. Toen begon de beproevingstijd voor „de maagden” van de laatste dagen, want de beproeving van het vroegere verbondsvolk, die met de nederdaling van de engel was begonnen, eindigde bij de eerste teleurstelling. Aldus begon de beproeving van hen die als maagden worden voorgesteld, en dat beproevingsproces zal uiteindelijk openbaren of de maagden dwaas dan wel wijs zijn.

Between the first and the last disappointment is the message of the Midnight Cry. The theme of the message of the Midnight Cry for the Millerites was “time”, and the theme of the message of the Midnight Cry in the last days is “Islam”. In Miller’s dream he is awakened with a shout (cry), and at that time, his jewels shine ten times brighter than they formerly shone. The jewels upon the charts that directly identifies a prediction for the last days is Islam and the investigative judgment. As such, the tests of the “message” of the Midnight Cry and of the “experience” represented by the investigative judgment, is not for the former covenant people, but for those who profess to be the last virgins.

Tussen de eerste en de laatste teleurstelling ligt de boodschap van de Middernachtkreet. Het thema van de boodschap van de Middernachtkreet voor de Millerieten was „tijd”, en het thema van de boodschap van de Middernachtkreet in de laatste dagen is „islam”. In Millers droom wordt hij door een geroep (kreet) gewekt, en op dat ogenblik schitteren zijn juwelen tienmaal helderder dan zij voorheen schitterden. De juwelen op de kaarten die rechtstreeks een voorspelling voor de laatste dagen aanduiden, zijn de islam en het onderzoekend oordeel. Als zodanig zijn de beproevingen van de „boodschap” van de Middernachtkreet en van de „ervaring” die door het onderzoekend oordeel wordt voorgesteld, niet voor het vroegere verbondsvolk, maar voor hen die belijden de laatste maagden te zijn.

The illustration that is produced when both charts are brought together, which identifies the history of the first to the last disappointment, identifies that in the time when the “hidden history” of the Seven Thunders is occurring, the final work of the investigative judgment is being accomplished. That final work is the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and it takes place during the “troublous times” of Daniel nine, during the angering of the nations in Revelation eleven, the holding of the “four winds” of Revelation chapter seven, the “staying of the rough wind in the day of the east wind,” of Isaiah chapter twenty-seven, and the restraint of the “angry horse that is seeking to break loose and bring death and destruction” upon the world. All of these prophetic witnesses represent Islam of the third Woe, as represented upon the sacred charts.

De illustratie die ontstaat wanneer beide kaarten samengebracht worden, en die de geschiedenis van de eerste tot de laatste teleurstelling aanduidt, toont aan dat in de tijd waarin de „verborgen geschiedenis” van de Zeven Donderslagen plaatsvindt, het laatste werk van het onderzoekend oordeel wordt volbracht. Dat laatste werk is de verzegeling van de honderd vierenveertigduizend, en het vindt plaats tijdens de „benauwde tijden” van Daniël negen, tijdens het vertoornen van de volken in Openbaring elf, het tegenhouden van de „vier winden” van Openbaring hoofdstuk zeven, het „stuiten van de felle wind op de dag van de oostenwind” van Jesaja hoofdstuk zevenentwintig, en de beteugeling van het „toornige paard dat tracht los te breken en dood en verwoesting” over de wereld te brengen. Al deze profetische getuigen stellen de islam van de derde Wee voor, zoals voorgesteld op de heilige kaarten.

The three primary elements of the two sacred charts of Habakkuk that are specifically addressing events that were future to the publication of the charts, is the sealing of the one hundred and forty-four thousand, Islam and the fulfillment of the parable of the ten virgins. The charts identify a testing, sealing process of both an “experience” and a “message.” The experience necessary for a foolish virgin is “Christ in you the hope of glory”, which represents the perfection represented by the one hundred and forty-four thousand.

De drie voornaamste elementen van de twee heilige kaarten van Habakuk die zich specifiek richten op gebeurtenissen die ten tijde van de publicatie van de kaarten nog toekomstig waren, zijn de verzegeling van de honderdvier-en-veertigduizend, de islam en de vervulling van de gelijkenis van de tien maagden. De kaarten duiden op een beproevings- en verzegelingsproces van zowel een „ervaring” als een „boodschap”. De ervaring die voor een dwaze maagd noodzakelijk is, is „Christus in u, de hoop der heerlijkheid”, hetgeen de volmaaktheid vertegenwoordigt die door de honderdvier-en-veertigduizend wordt uitgebeeld.

> Even the mystery which hath been hid from ages and from generations, but now is made manifest to his saints: To whom God would make known what is the riches of the glory of this mystery among the Gentiles; which is Christ in you, the hope of glory: Whom we preach, warning every man, and teaching every man in all wisdom; that we may present every man perfect in Christ Jesus. Colossians 1:26–28.

> Zelfs het geheimenis dat van alle eeuwen en geslachten verborgen is geweest, maar nu geopenbaard is aan Zijn heiligen; aan wie God heeft willen bekendmaken wat de rijkdom is van de heerlijkheid van dit geheimenis onder de heidenen; hetwelk is Christus in u, de hoop der heerlijkheid; Hem verkondigen wij, terwijl wij ieder mens vermanen en ieder mens onderwijzen in alle wijsheid, opdat wij ieder mens volmaakt mogen voorstellen in Christus Jezus. Kolossenzen 1:26–28.

The one hundred and forty-four thousand are represented as a group of people who have came out of a “captivity”. The captivity that is directly represented in the book of Revelation is the captivity of being dead in the street for three and a half days, as represented in Revelation chapter eleven. The captivity of a symbolic death is representing the “seven times” of Leviticus twenty-six, and that captivity requires the manifestation of repentance, as illustrated by Daniel’s prayer, in chapter nine.

De honderd vierenveertigduizend worden voorgesteld als een groep mensen die uit een „gevangenschap” zijn voortgekomen. De gevangenschap die in het boek Openbaring rechtstreeks wordt voorgesteld, is de gevangenschap van drie en een halve dag dood op de straat te liggen, zoals voorgesteld in Openbaring hoofdstuk elf. De gevangenschap van een symbolische dood stelt de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig voor, en die gevangenschap vereist de openbaring van bekering, zoals geïllustreerd door Daniëls gebed in hoofdstuk negen.

When the dead dry bones are brought back to life, they are immediately lifted up as an “ensign”. In death they were without Christ within them, the hope of glory. Part of their required repentance was their acknowledgment that they had walked contrary to God, and that God had walked contrary to them. When they meet the requirements prophetically identified, Christ then “comes suddenly to His temple”, and the “experience” is attained that is needed in order to be a member of the ensign that is then lifted up.

Wanneer de dode, dorre beenderen weer tot leven worden gebracht, worden zij onmiddellijk als een „banier” opgeheven. In de dood waren zij zonder Christus in zich, de hoop der heerlijkheid. Een deel van hun vereiste bekering was hun erkenning dat zij God vijandig hadden tegengestaan en dat God hun vijandig was tegemoetgetreden. Wanneer zij voldoen aan de profetisch aangeduide vereisten, komt Christus vervolgens „plotseling tot Zijn tempel”, en wordt de „ervaring” verkregen die nodig is om een lid te zijn van de banier die dan wordt opgeheven.

The “experience” that is illustrated when the two charts are brought together, is accomplished by the final work of Christ in the heavenly sanctuary. That “experience” is represented by the “mareh” vision, which is the vision of “the appearance”. The “message” that is needed is the “chazon” vision, of prophetic history. That “message” is identified as the message of God’s impending judgment upon a rebellious world that is brought about by Islam of the third Woe.

De „ervaring” die wordt geïllustreerd wanneer de twee kaarten worden samengebracht, wordt tot stand gebracht door het laatste werk van Christus in het hemelse heiligdom. Die „ervaring” wordt voorgesteld door het „mareh”-visioen, dat het visioen is van „de verschijning”. De „boodschap” die nodig is, is het „chazon”-visioen van de profetische geschiedenis. Die „boodschap” wordt aangeduid als de boodschap van Gods naderend oordeel over een opstandige wereld, dat wordt teweeggebracht door de islam van de derde Wee.

In 1856, the Lord sought to finish the rebuilding of spiritual Jerusalem in Adventism. Under the arrival of the three angels from 1798 unto 1844, the Millerite temple had been built upon the foundations, represented as “jewels” in Miller’s dream, as represented by the prophetic truths on the two pioneer charts (1843 and 1850) that fulfilled Habakkuk chapter two. He then led His people to erect the wall of His seventh-day Sabbath law, and returned them to the “old paths” of ancient Israel to finish the work of the “street to walk in”. BUT, the old path included a doctrine, a prophecy, that was designed to test and separate them. In 1863, Adventism failed the test of the “seven times”, and began to wander in the wilderness of Laodicea.

In 1856 trachtte de Heere de herbouw van het geestelijke Jeruzalem in het Adventisme te voltooien. Onder de komst van de drie engelen van 1798 tot 1844 was de Milleritische tempel op de fundamenten gebouwd, voorgesteld als „juwelen” in Millers droom, zoals weergegeven door de profetische waarheden op de twee pionierskaarten (1843 en 1850) die Habakuk hoofdstuk twee vervulden. Vervolgens leidde Hij Zijn volk ertoe de muur van Zijn wet van de sabbat van de zevende dag op te richten, en bracht Hij hen terug tot de „oude paden” van het oude Israël om het werk van de „straat om op te wandelen” te voltooien. MAAR het oude pad omvatte een leer, een profetie, die ontworpen was om hen te beproeven en te scheiden. In 1863 faalde het Adventisme in de beproeving van de „zeven tijden” en begon het rond te dwalen in de woestijn van Laodicea.

October 22, 1844, typifies the soon-coming Sunday law, and at the Sunday law the work will be accomplished represented by the forty-nine years of finishing the street and wall in troublous times, as identified by Daniel.

22 oktober 1844 is een type van de spoedig komende zondagswet, en bij de zondagswet zal het werk worden volbracht dat wordt voorgesteld door de negenenveertig jaren van het voltooien van de straat en de muur in benauwde tijden, zoals door Daniël aangeduid.

> Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. Daniel 9:25.

> Weet dan en versta, dat vanaf het uitgaan van het bevel om Jeruzalem te herstellen en te herbouwen tot op de Messias, de Vorst, zeven weken en tweeënzestig weken zullen zijn; de straat zal opnieuw gebouwd worden, en de muur, zelfs in benauwde tijden. Daniël 9:25.

All the prophets agree with one another, and the “troublous times” of Daniel is also identified in the passage from Early Writings which we have been considering.

Alle profeten stemmen met elkaar overeen, en de „benauwde tijden” van Daniël worden ook aangeduid in de passage uit Early Writings die wij hebben beschouwd.

> “At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> “In die tijd, terwijl het werk der zaligheid ten einde loopt, zal benauwdheid over de aarde komen, en de volken zullen toornig zijn, doch in bedwang gehouden worden, opdat zij het werk van de derde engel niet verhinderen. In die tijd zal de ‘late regen’, of verkwikking van het aangezicht des Heeren, komen om kracht te geven aan de luide stem van de derde engel en om de heiligen voor te bereiden om staande te blijven in de periode waarin de zeven laatste plagen zullen worden uitgestort.” Early Writings, 85.

We will continue this study in the next article.

Wij zullen deze studie in het volgende artikel voortzetten.

> “Just as long as those who profess the truth are serving Satan, his hellish shadow will cut off their views of God and heaven. They will be as those who have lost their first love. They cannot view eternal realities. That which God has prepared for us is represented in Zechariah, chapters 3 and 4, and 4:12–14: ‘And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my Lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.’

> “Zolang zij die de waarheid belijden Satan dienen, zal zijn helse schaduw hun uitzicht op God en de hemel afsnijden. Zij zullen zijn als degenen die hun eerste liefde verloren hebben. Zij kunnen de eeuwige werkelijkheden niet aanschouwen. Datgene wat God voor ons heeft bereid, wordt voorgesteld in Zacharia, hoofdstukken 3 en 4, en 4:12–14: ‘En ik antwoordde wederom en zei tot hem: Wat zijn deze twee olijftakken, die door de twee gouden buizen de gouden olie uit zich doen uitvloeien? En hij antwoordde mij en zei: Weet gij niet wat deze zijn? En ik zei: Neen, mijn heer. Toen zei hij: Deze zijn de twee gezalfden, die bij de Heere der ganse aarde staan.’”

> “The Lord is full of resources. He has no lack of facilities. It is because of our lack of faith, our earthliness, our cheap talk, our unbelief, manifested in our conversation, that dark shadows gather about us. Christ is not revealed in word or character as the One altogether lovely, and the chiefest among ten thousand. When the soul is content to lift itself up unto vanity, the Spirit of the Lord can do little for it. Our shortsighted vision beholds the shadow, but cannot see the glory beyond. Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> „De Heere is rijk aan hulpmiddelen. Hem ontbreekt het aan geen enkele voorziening. Het is vanwege ons gebrek aan geloof, onze aardsgezindheid, ons goedkope spreken, ons ongeloof, geopenbaard in onze gesprekken, dat zich donkere schaduwen om ons heen samenpakken. Christus wordt in woord noch in karakter geopenbaard als Degene Die geheel begeerlijk is en de Voornaamste onder tienduizend. Wanneer de ziel er genoegen in vindt zich op te heffen tot ijdelheid, kan de Geest des Heeren weinig voor haar doen. Ons kortzichtig gezichtsvermogen aanschouwt de schaduw, maar kan de heerlijkheid daarachter niet zien. Engelen houden de vier winden vast, voorgesteld als een toornig paard dat tracht los te breken en over het oppervlak der gehele aarde heen te stormen, terwijl het verwoesting en dood op zijn weg meevoert.

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> “Zullen wij slapen op de uiterste rand van de eeuwige wereld? Zullen wij traag en koud en dood zijn? O, dat wij in onze gemeenten de Geest en de adem van God in Zijn volk ingeblazen mochten hebben, opdat zij op hun voeten zouden staan en leven. Wij moeten inzien dat de weg nauw is en de poort eng. Maar wanneer wij door de enge poort gaan, is haar wijdte zonder grens.” Manuscript Releases, deel 20, 217.

Back to Articles