Article

# Panium - Number Eighteen

Panium — Nummer Achttien

Three Times 250

Drie maal 250

Author

Jeff Pippenger

Published

February 25, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

We will now address some of the implications of verse twelve of Daniel eleven, and thereafter, bring the three lines of “250” years into the history of verses eleven through fifteen, that was fulfilled at the battle of Panium in 200 BC. The line of “250” years that began in 457 BC ends in 207 BC in the middle of the period that begins with the battle of Raphia and ends with the battle of Panium. The “250” years in the line of Nero ends with the three-step history of Constantine, represented by the years 313, 321 and 330. The “250” years of the United States ends on July 4, 2026.

Wij zullen nu enkele van de implicaties van vers twaalf van Daniël elf behandelen, en vervolgens de drie lijnen van „250” jaar binnenbrengen in de geschiedenis van de verzen elf tot en met vijftien, die vervuld werd bij de slag bij Panium in 200 v.Chr. De lijn van „250” jaar die begon in 457 v.Chr. eindigt in 207 v.Chr., midden in de periode die begint met de slag bij Raphia en eindigt met de slag bij Panium. De „250” jaar in de lijn van Nero eindigen met de geschiedenis in drie stappen van Constantijn, weergegeven door de jaren 313, 321 en 330. De „250” jaar van de Verenigde Staten eindigen op 4 juli 2026.

Nero’s line represents the history of the image of the beast testing time, first in the United States, and then in the world. The line of 457 BC places Trump at a midpoint militarily between two battles. The period that extends from 1776 also marks a midpoint for Trump’s final presidency. In order to place these lines in their proper place we will first address verse twelve, and the demise of Russia and Putin. Then the three lines of “250” years, then the line of the Hasmonean Dynasty. With those lines in place, we will place Peter in alignment with Panium. When those lines are in place we should be able to recognize how the message of July 18, 2020 is to be corrected and proclaimed, and that it is the message of the book of Joel.

De lijn van Nero vertegenwoordigt de geschiedenis van de beproevingstijd van het beeld van het beest, eerst in de Verenigde Staten en daarna in de wereld. De lijn van 457 v.Chr. plaatst Trump militair op een middelpunt tussen twee veldslagen. De periode die zich uitstrekt vanaf 1776 markeert eveneens een middelpunt voor Trumps laatste presidentschap. Om deze lijnen op hun juiste plaats te stellen, zullen wij eerst vers twaalf behandelen, en de ondergang van Rusland en Poetin. Vervolgens de drie lijnen van „250” jaar, daarna de lijn van de Hasmonese dynastie. Wanneer die lijnen op hun plaats zijn, zullen wij Petrus in overeenstemming brengen met Panium. Wanneer die lijnen op hun plaats zijn, zouden wij moeten kunnen onderkennen hoe de boodschap van 18 juli 2020 gecorrigeerd en verkondigd moet worden, en dat zij de boodschap van het boek Joël is.

## King Uzziah of Judah & Ptolemy King of Egypt

Koning Uzzia van Juda & Ptolemaeus, koning van Egypte

The history that fulfilled verse eleven at the battle of Raphia aligns with the history of king Uzziah. When Isaiah is purified and empowered to proclaim the message of the latter rain, his calling came in the year that Uzziah died.

De geschiedenis die vers elf vervulde in de slag bij Rafia komt overeen met de geschiedenis van koning Uzzia. Toen Jesaja werd gereinigd en bekrachtigd om de boodschap van de late regen te verkondigen, vond zijn roeping plaats in het jaar dat Uzzia stierf.

> In the year that king Uzziah died I saw also the Lord sitting upon a throne, high and lifted up, and his train filled the temple. Isaiah 6:1.

> In het sterfjaar van koning Uzzia zag ik ook de Heere, zittende op een hoge en verheven troon, en Zijn zomen vervulden de tempel. Jesaja 6:1.

Uzziah’s death was preceded by the rebellion he manifested that paralleled and aligned with the rebellion of Ptolemy just after the victory at the battle of Raphia. Uzziah and Ptolemy are symbols of a southern king whose heart has been lifted up, who rebel by seeking to combining their state authority with church authority. When Uzziah attempted to combine church and state, the leprosy on his forehead typified the mark of the beast.

De dood van Uzzia werd voorafgegaan door de opstand die hij openbaarde, welke parallel liep aan en overeenkwam met de opstand van Ptolemaeus kort na de overwinning bij de slag van Raphia. Uzzia en Ptolemaeus zijn symbolen van een zuidelijke koning wiens hart zich verheven heeft, die in opstand komt door te trachten zijn staatsgezag met kerkelijk gezag te verenigen. Toen Uzzia trachtte kerk en staat te verenigen, was de melaatsheid op zijn voorhoofd een voorafschaduwing van het merkteken van het beest.

> And the third angel followed them, saying with a loud voice, If any man worship the beast and his image, and receive his mark in his forehead, or in his hand, The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb: And the smoke of their torment ascendeth up for ever and ever: and they have no rest day nor night, who worship the beast and his image, and whosoever receiveth the mark of his name. Revelation 14:9–11.

> En een derde engel volgde hen en zei met luider stem: Indien iemand het beest en zijn beeld aanbidt en het merkteken ontvangt op zijn voorhoofd of op zijn hand, die zal ook drinken van de wijn van de toorn Gods, die ongemengd ingeschonken is in de beker van zijn gramschap; en hij zal gepijnigd worden met vuur en zwavel ten aanschouwen van de heilige engelen en ten aanschouwen van het Lam. En de rook van hun pijniging stijgt op in alle eeuwigheid; en zij hebben geen rust, dag noch nacht, die het beest en zijn beeld aanbidden, en al wie het merkteken van zijn naam ontvangt. Openbaring 14:9–11.

Uzziah then represents a progressive death from the time of his rebellious attempt to combine church and state. He then represents a lame-duck co-regency with his son for eleven years. Uzziah lived for eleven years after his rebellion. The beginning of his rebellion symbolizes the Sunday law, where church and state are combined and the mark of the beast is enforced. Eleven years later he died, representing the end of his reign as king of the southern kingdom of Judah, which was the glorious land, which is the United States.

Uzzia vertegenwoordigt vervolgens een voortschrijdend sterven vanaf de tijd van zijn opstandige poging om kerk en staat te verenigen. Daarna vertegenwoordigt hij een lamgelegde mederegentie met zijn zoon gedurende elf jaar. Uzzia leefde elf jaar na zijn opstand. Het begin van zijn opstand symboliseert de zondagswet, waarin kerk en staat worden verenigd en het merkteken van het beest wordt afgedwongen. Elf jaar later stierf hij, hetgeen het einde van zijn regering als koning van het zuidelijke koninkrijk Juda vertegenwoordigt, dat het heerlijke land was, hetgeen de Verenigde Staten zijn.

In prophetic relation to Ptolemy, Uzziah represents Judah, the glorious land and apostate Protestantism, whereas; Ptolemy represents Egypt, which is the dragon power, whose religion is spiritualism. When the two kings are considered as parallel lines, Uzziah ceases to be an illustration of the glorious land and together they become a symbol of two nations. Egypt and Judah are symbols of the religions of spiritualism and apostate Protestantism. They are a symbol of the state and the church. The statecraft and the churchcraft they represent when they are aligned as one symbol contain two nations, as was the Medes and Persians, as was France’s Egypt and Sodom, as is the United States Republican and Protestant horns, as were the northern and southern kingdoms of Israel and Judah, as well as pagan Rome and papal Rome. As a symbol of two kingdoms, they are prophetically tied together by the temple in Jerusalem where both Uzziah and Ptolemy sought to sacrifice at the temple in Jerusalem. Two nations who both rebel at the same sanctuary.

In profetische betrekking tot Ptolemaeus vertegenwoordigt Uzzia Juda, het heerlijke land en het afvallige protestantisme, terwijl Ptolemaeus Egypte vertegenwoordigt, dat de macht van de draak is, welks godsdienst het spiritisme is. Wanneer de twee koningen als parallelle lijnen worden beschouwd, houdt Uzzia op een illustratie van het heerlijke land te zijn en worden zij tezamen een symbool van twee volken. Egypte en Juda zijn symbolen van de godsdiensten van het spiritisme en het afvallige protestantisme. Zij zijn een symbool van de staat en van de kerk. Het staatsmanschap en het kerkelijke beleid dat zij vertegenwoordigen, wanneer zij als één symbool zijn samengevoegd, omvat twee volken, zoals bij de Meden en Perzen, zoals bij het Egypte en Sodom van Frankrijk, zoals bij de Republikeinse en Protestantse horens van de Verenigde Staten, zoals bij de noordelijke en zuidelijke koninkrijken van Israël en Juda, evenals bij het heidense Rome en het pauselijke Rome. Als symbool van twee koninkrijken zijn zij profetisch met elkaar verbonden door de tempel te Jeruzalem, waar zowel Uzzia als Ptolemaeus trachtten te offeren in de tempel te Jeruzalem. Twee volken die beiden in opstand komen tegen hetzelfde heiligdom.

It is important to notice that the rebellion of both kings was in relation to the temple at Jerusalem, which is a symbol of the temple where Daniel saw Christ in chapter ten. Both these king’s histories align at the Ukrainian War, and in so doing they begin their testimony in 2014. They both were lifted up with military victories represented by the battle of Raphia in verse eleven. Raphia marks the borderland of the sixth kingdom of Bible prophecy and the threefold union of the Sunday law. It is also the border of the transition of the church militant unto the church triumphant.

Het is van belang op te merken dat de opstand van beide koningen in verband stond met de tempel te Jeruzalem, die een symbool is van de tempel waar Daniël Christus zag in hoofdstuk tien. De geschiedenissen van deze beide koningen vallen samen bij de Oekraïense Oorlog, en daardoor beginnen zij hun getuigenis in 2014. Beiden werden verheven door militaire overwinningen, voorgesteld door de slag bij Raphia in vers elf. Raphia markeert het grensgebied van het zesde koninkrijk van de Bijbelse profetie en van de drievoudige vereniging van de zondagswet. Het is tevens de grens van de overgang van de strijdende kerk naar de triomferende kerk.

After 2014, the richest king announced his intention to run for the presidency in 2015. In 2020 the richest king, representing the Republican horn received its deadly wound that would later be healed. In 2022 the Ukrainian War escalated. Trump then returned in fulfillment of verse thirteen, in the election of 2024. In July of 2023, a voice in the wilderness was sounded. December 31, 2023 the Protestant horn was resurrected, as was the Republican horn in the election of 2024, when Trump returned and then in 2025 the foundation test ended with the arrival of the temple test.

Na 2014 maakte de rijkste koning zijn voornemen bekend om zich in 2015 kandidaat te stellen voor het presidentschap. In 2020 ontving de rijkste koning, die de Republikeinse hoorn vertegenwoordigde, zijn dodelijke wond, die later genezen zou worden. In 2022 escaleerde de Oekraïense Oorlog. Vervolgens keerde Trump terug in vervulling van vers dertien, bij de verkiezing van 2024. In juli 2023 klonk er een stem in de woestijn. Op 31 december 2023 werd de protestantse hoorn opgewekt, evenals de Republikeinse hoorn bij de verkiezing van 2024, toen Trump terugkeerde, en vervolgens eindigde in 2025 de funderingstest met de komst van de tempeltest.

## 1989

1989

The truths which were unsealed in 1989 was twofold. The prophetic parallels of the reform movements and the last six verses of Daniel eleven were unsealed at the same time. There are certain prophetic rules that were employed to establish the initial message of verse forty. Some of those very truths are now the key to the hidden history of the very same verse where those prophetic gems were discovered. I’ll give you an example.

De waarheden die in 1989 werden ontzegeld, waren tweeledig. De profetische parallellen van de hervormingsbewegingen en de laatste zes verzen van Daniël elf werden tegelijkertijd ontzegeld. Er zijn bepaalde profetische regels gebruikt om de oorspronkelijke boodschap van vers veertig vast te stellen. Sommige van juist die waarheden vormen nu de sleutel tot de verborgen geschiedenis van datzelfde vers waarin die profetische juwelen werden ontdekt. Ik zal u een voorbeeld geven.

In 1989, there was no unified understanding in Adventism as to what the last six verses of Daniel represented. That lack of unification was twofold. There was no consensus of the meaning of the verses. Those who professed to have understanding of the verses presented human ideas mixed the theology of apostate Protestantism and Catholicism, the birthright heritage they received from their forefathers of the rebellion of 1863, when they fulfilled the role of the disobedient prophet at Jeroboam’s foundational rebellion. Those individual ideas of what the verses were private interpretations, at best. Their ideas of the verses were either contradictory to basic prophetic application, and often contrary to the very premise they themselves identified of the verses.

In 1989 bestond er binnen het adventisme geen eensgezind begrip van wat de laatste zes verzen van Daniël vertegenwoordigden. Dat gebrek aan eenheid was tweeledig. Er bestond geen consensus over de betekenis van de verzen. Degenen die beweerden de verzen te begrijpen, brachten menselijke denkbeelden naar voren, vermengd met de theologie van het afvallige protestantisme en het katholicisme, het eerstgeboorterechtelijk erfgoed dat zij hadden ontvangen van hun voorvaders uit de opstand van 1863, toen zij de rol vervulden van de ongehoorzame profeet bij Jerobeams fundamentele opstand. Die individuele opvattingen over wat de verzen inhielden, waren hoogstens particuliere uitleggingen. Hun denkbeelden over de verzen waren óf in strijd met de fundamentele profetische toepassing, en vaak zelfs strijdig met juist de premisse die zij zelf ten aanzien van de verzen hadden vastgesteld.

What we saw in the verses was a consistent understanding of all six verses. It was the consistency of the message we saw that encouraged me to present my understanding, even when I knew all of Adventism rejected what I understood. What we understood of those verses was published first in 1996, and the understanding there set forth has only grown stronger as time has marched out over thirty years!

Wat wij in de verzen zagen, was een consequente opvatting van alle zes verzen. Het was de consequentie van de boodschap die wij zagen, die mij aanmoedigde mijn inzicht naar voren te brengen, zelfs toen ik wist dat het gehele adventisme verwierp wat ik begreep. Wat wij van die verzen begrepen, werd voor het eerst gepubliceerd in 1996, en het daarin uiteengezette inzicht is slechts sterker geworden naarmate de tijd zich over dertig jaar heeft voortbewogen!

If you consider the very first reference in the magazine The Time of the End, you find Testimonies, volume 9, page 11. Five years before 9/11, the magazine starts with 9/11. One of those understandings that encouraged me was in understanding that at “the time of the end” in verse forty, the kings of the north and south were spiritual, not literal powers. At that time, I already knew that Sister White said that the books of Daniel and Revelation are the same book, and that the same line of prophecy that is in Daniel, is taken up by John in the Revelation. I had found that in Revelation eleven, which was fulfilled in the history surrounding the time of the end in 1798; Sister White’s commentary upon the chapter clearly teaches that France was spiritual Egypt, and she was just as clear that in Revelation seventeen, the whore upon the beast was spiritual Babylon.

Wanneer u de allereerste verwijzing in het tijdschrift The Time of the End beschouwt, vindt u Testimonies, deel 9, bladzijde 11. Vijf jaar vóór 9/11 begint het tijdschrift met 9/11. Een van die inzichten die mij bemoedigden, was het besef dat ten tijde van „de tijd van het einde” in vers veertig, de koningen van het noorden en van het zuiden geestelijke, niet letterlijke machten waren. In die tijd wist ik reeds dat Zuster White zei dat de boeken Daniël en Openbaring hetzelfde boek zijn, en dat dezelfde profetische lijn die in Daniël voorkomt, door Johannes in de Openbaring wordt voortgezet. Ik had ontdekt dat in Openbaring elf, dat werd vervuld in de geschiedenis rond de tijd van het einde in 1798, Zuster White’s commentaar op het hoofdstuk duidelijk leert dat Frankrijk geestelijk Egypte was, en zij was even duidelijk dat in Openbaring zeventien de hoer op het beest geestelijk Babylon was.

Sister White’s identification of those two powers is in The Great Controversy, and those comments tie together John and Daniel’s testimony. The definition of the king of the south in Daniel chapter eleven is the power that controls Egypt, and the king of the north is the power who controls Babylon. When the Bible and Spirit of Prophecy worked in tandem to establish a truth by bringing Daniel and Revelation together to prove the point, was something I could never surrender to any misguided theologian, or misguided self-appointed leader of a self-supporting ministry.

Zuster White’s identificatie van die twee machten staat in The Great Controversy, en die opmerkingen verbinden het getuigenis van Johannes en Daniël met elkaar. De definitie van de koning van het zuiden in Daniël hoofdstuk elf is de macht die Egypte beheerst, en de koning van het noorden is de macht die Babylon beheerst. Wanneer de Bijbel en de Geest der Profetie samenwerkten om een waarheid te bevestigen door Daniël en Openbaring samen te brengen om het punt te bewijzen, was dat iets wat ik nooit kon prijsgeven aan enige misleide theoloog, of misleide zelfbenoemde leider van een onafhankelijke bediening.

To understand Ptolemy and Uzziah as symbols of the battle of Raphia and the fallout that occurs after their hearts are lifted up, is to be governed by the fact that Ptolemy represents the dragon power who defeats the proxy power of Rome, only to lose to the proxy power who had defeated Ptolemy in verse ten and in 1989. The historical distinctions are purposeful and important.

Ptolemaeus en Uzzia te begrijpen als symbolen van de slag bij Raphia en van de gevolgen die optreden nadat hun hart zich verheft, betekent zich te laten leiden door het feit dat Ptolemaeus de macht van de draak vertegenwoordigt die de volmachtige macht van Rome verslaat, om vervolgens te verliezen van de volmachtige macht die Ptolemaeus in vers tien en in 1989 had verslagen. De historische onderscheidingen zijn opzettelijk en belangrijk.

Uzziah receives the mark of the beast when he attempts to bring church and state together, Uzziah is the glorious land, and the glorious land was a major argument in the beginning of the message in 1989. Is the glorious land the United States, or is it the Seventh-day Adventist church? Those who then held to the erroneous idea that the glorious land is the Adventist church, along with any who still do—would argue that the glorious holy mountain of verse forty-five was clearly God’s church, so that meant to them, that a mountain and a land were the same symbol. Standard human reasoning, I suppose.

Uzzia ontvangt het merkteken van het beest wanneer hij probeert kerk en staat samen te brengen; Uzzia is het Sieraadland, en het Sieraadland was een belangrijk argument aan het begin van de boodschap in 1989. Is het Sieraadland de Verenigde Staten, of is het de Kerk der Zevende-dags Adventisten? Degenen die destijds vasthielden aan de onjuiste gedachte dat het Sieraadland de Adventkerk is, samen met allen die dat nog steeds doen, zouden betogen dat de heerlijke heilige berg van vers vijfenveertig duidelijk Gods kerk was, zodat dit voor hen betekende dat een berg en een land hetzelfde symbool waren. Gewoon menselijke redenering, veronderstel ik.

Uzziah is the glorious land, and Ptolemy is Egypt. Uzziah, as the glorious land has the two horns of Protestantism and Republicanism. The political manifestation of Ptolemy is communism and its varied forms, and the religious manifestation of Ptolemy is spiritualism and its varied forms. A characteristic of the dragon power is that it is a confederacy, but the false prophet, who is the glorious land is a single nation with two horns.

Uzzia is het heerlijke land, en Ptolemaeus is Egypte. Uzzia heeft, als het heerlijke land, de twee horens van het protestantisme en het republicanisme. De politieke manifestatie van Ptolemaeus is het communisme en zijn verschillende vormen, en de godsdienstige manifestatie van Ptolemaeus is het spiritisme en zijn verschillende vormen. Een kenmerk van de macht van de draak is dat zij een confederatie is, maar de valse profeet, die het heerlijke land is, is één enkele natie met twee horens.

Daniel eleven verse forty established that the United States was the proxy power of the papacy when the Soviet Union was swept away in 1989. This truth aligns with the role of the two-horned earth beast of Revelation thirteen, for the two books are the same.

Daniël elf vers veertig heeft vastgesteld dat de Verenigde Staten de gevolmachtigde macht van het pausdom waren toen de Sovjet-Unie in 1989 werd weggevaagd. Deze waarheid stemt overeen met de rol van het tweehornige beest uit de aarde van Openbaring dertien, want de twee boeken zijn hetzelfde.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. Revelation 13:11, 12.

> En ik zag een ander beest opkomen uit de aarde; en het had twee horens als een lam, en het sprak als een draak. En het oefent al de macht van het eerste beest voor diens ogen uit, en maakt dat de aarde en zij die daarop wonen het eerste beest aanbidden, welks dodelijke wond genezen was. Openbaring 13:11, 12.

Revelation thirteen identifies the United States as the proxy power of the Papacy, for the earth beast “exerciseth al the power of the” beast out of the sea that came “before him.” In verse two the dragon of pagan Rome had given the Papacy its power, seat and great authority. The word translated as “power” means power, but in verse twelve it is a different word that is translated as “power,” meaning “delegated authority.”

Openbaring dertien identificeert de Verenigde Staten als de gevolmachtigde macht van het pausdom, want het beest uit de aarde „oefent al de macht van” het beest uit de zee, dat „voor zijn ogen” was opgekomen. In vers twee had de draak van het heidense Rome aan het pausdom zijn kracht, zijn troon en grote macht gegeven. Het woord dat met „macht” is vertaald, betekent kracht, maar in vers twaalf is het een ander woord dat als „macht” is vertaald, en dat „gedelegeerde autoriteit” betekent.

The United States is the proxy power of the papacy, who has been typified by pagan Rome, who gave its military and economic support to the papacy as set forth in verse two. In doing so pagan Rome typified the United States who would also give its “chariots, ships and horsemen” to do the dirty-work of the papal power.

De Verenigde Staten zijn de plaatsvervangende macht van het pausdom, dat is voorafgeschaduwd door het heidense Rome, hetwelk zijn militaire en economische steun aan het pausdom gaf, zoals uiteengezet in vers twee. Daarmee was het heidense Rome een voorafbeelding van de Verenigde Staten, die eveneens hun „wagens, schepen en ruiters” zouden geven om het vuile werk van de pauselijke macht te verrichten.

When the three battles of verse ten, eleven and fifteen were fulfilled in history, Antiochus Magnus was at each battle. This fact identifies that the power represented in the three battles is a proxy power of the beast, for it is always Antiochus, and Antiochus in 1989 was the proxy power of the United States.

Toen de drie veldslagen van vers tien, elf en vijftien in de geschiedenis werden vervuld, was Antiochus Magnus bij elke veldslag aanwezig. Dit feit wijst uit dat de macht die in de drie veldslagen wordt voorgesteld, een volmacht van het beest is, want het is steeds Antiochus, en Antiochus was in 1989 de volmacht van de Verenigde Staten.

The three battles that lead to the Sunday law of verse sixteen bear the signature of Alpha and Omega, and also the structure of truth. It is the United States in the first battle and the third battle, identifying an alpha and omega in the first and last battle. The three battles that lead to the Sunday law of verse sixteen also bear the signature of truth. The proxy power of Nazi Ukraine is the battle in the middle that represents the rebellion of the middle waymark in the framework of the Hebrew word truth. The three battles represent 1989 unto the Sunday law, which means they represent the “hidden history” of verse forty.

De drie veldslagen die leiden tot de zondagwet van vers zestien dragen de signatuur van Alfa en Omega, en tevens de structuur van de waarheid. Het zijn de Verenigde Staten in de eerste veldslag en in de derde veldslag, hetgeen een alfa en omega in de eerste en laatste veldslag aanduidt. De drie veldslagen die leiden tot de zondagwet van vers zestien dragen ook de signatuur van de waarheid. De proxymacht van nazi-Oekraïne is de veldslag in het midden die de opstand van de middelste wegmarkering vertegenwoordigt binnen het raamwerk van het Hebreeuwse woord waarheid. De drie veldslagen vertegenwoordigen 1989 tot aan de zondagwet, wat betekent dat zij de „verborgen geschiedenis” van vers veertig vertegenwoordigen.

Verse eleven of Revelation eleven identifies 2023, as the point where both horns are resurrected. Daniel eleven, verse eleven identifies the very same period of history. The internal line of prophecy and the external line of prophecy align in 2023. The internal line is the “thing” Daniel understood and the external line is the “vision” he understood.

Vers elf van Openbaring elf duidt 2023 aan als het punt waarop beide horens worden opgewekt. Daniël elf, vers elf, duidt precies dezelfde periode van de geschiedenis aan. De interne profetische lijn en de externe profetische lijn vallen in 2023 samen. De interne lijn is het „ding” dat Daniël verstond, en de externe lijn is het „gezicht” dat hij verstond.

The temple test that Daniel illustrates began at the twenty-second day, and twenty-two years after 9/11, which is the point that Isaiah entered the temple brings you to 2023. Isaiah identifies the death of Uzziah after living with leprosy for eleven years at 9/11. The work of erecting the temple consists of first laying the foundation, and thereafter erecting the temple and placing the cap stone which then leads to the third litmus test, represented by the feast of trumpets in the line of Leviticus twenty-three. The internal work of the everlasting gospel is accomplished during the history of the external line. In verse eleven Putin has been typified by Ptolemy, and king Uzziah provides a second witness to the illustration of the king of the south who is lifted up through military success, who thereafter attempts to insert themselves into the realm of religion.

De tempeltoets die Daniël illustreert, begon op de tweeëntwintigste dag, en tweeëntwintig jaar na 11 september, hetgeen het punt is waarop Jesaja de tempel binnenging, brengt u tot 2023. Jesaja identificeert de dood van Uzzia, na elf jaar met melaatsheid te hebben geleefd, bij 11 september. Het werk van het oprichten van de tempel bestaat er eerst in het fundament te leggen, en vervolgens de tempel op te richten en de sluitsteen te plaatsen, wat dan leidt tot de derde lakmoesproef, voorgesteld door het feest der bazuinen in de lijn van Leviticus drieëntwintig. Het innerlijke werk van het eeuwige evangelie wordt volbracht gedurende de geschiedenis van de uiterlijke lijn. In vers elf is Poetin getypeerd door Ptolemaeus, en koning Uzzia verschaft een tweede getuige voor de illustratie van de koning van het zuiden, die door militair succes verheven wordt en die daarna tracht zich in het domein van de godsdienst in te dringen.

> And the king of the south shall be moved with choler, and shall come forth and fight with him, even with the king of the north: and he shall set forth a great multitude; but the multitude shall be given into his hand. And when he hath taken away the multitude, his heart shall be lifted up; and he shall cast down many ten thousands: but he shall not be strengthened by it. Daniel 11:11, 12.

> En de koning van het zuiden zal door gramschap bewogen worden, en hij zal uittrekken en tegen hem strijden, namelijk tegen de koning van het noorden; en deze zal een grote menigte op de been brengen; maar die menigte zal in zijn hand gegeven worden. En wanneer hij die menigte heeft weggevoerd, zal zijn hart zich verheffen; en hij zal vele tienduizenden neerwerpen; maar daardoor zal hij niet gesterkt worden. Daniël 11:11, 12.

Uriah Smith addresses Ptolemy Philopator’s history and his attempt to offer sacrifices in Jerusalem’s temple.

Uriah Smith behandelt de geschiedenis van Ptolemaeus Philopator en zijn poging om offers te brengen in de tempel van Jeruzalem.

> “Ptolemy lacked the prudence to make a good use of his victory. Had he followed up his success, he would probably have become master of the whole kingdom of Antiochus; but content with making only a few menaces and a few threats, he made peace that he might be able to give himself up to the uninterrupted and uncontrolled indulgence of his brutish passions. Thus, having conquered his enemies, he was overcome by his vices, and, forgetful of the great name which he might have established, he spent his time in feasting and lewdness.

> „Ptolemaeus ontbrak het aan de voorzichtigheid om op goede wijze gebruik te maken van zijn overwinning. Indien hij zijn succes had voortgezet, zou hij waarschijnlijk heer zijn geworden over het gehele koninkrijk van Antiochus; maar tevreden met slechts enkele dreigementen en enige bedreigingen te uiten, sloot hij vrede, opdat hij zich zou kunnen overgeven aan de ononderbroken en onbeteugelde bevrediging van zijn beestachtige hartstochten. Zo werd hij, nadat hij zijn vijanden had overwonnen, door zijn ondeugden overwonnen, en, het grote aanzien vergetend dat hij had kunnen vestigen, bracht hij zijn tijd door met feestmalen en ontucht.”

> “His heart was lifted up by his success, but he was far from being strengthened by it; for the inglorious use he made of it caused his own subjects to rebel against him. But the lifting up of his heart was more especially manifested in his transactions with the Jews. Coming to Jerusalem, he there offered sacrifices, and was very desirous of entering into the most holy place of the temple, contrary to the law and religion of that place; but being, though with great difficulty, restrained, he left the place burning with anger against the whole nation of the Jews, and immediately commenced against them a terrible and relentless persecution. In Alexandria, where the Jews had resided since the days of Alexander, and enjoyed the privileges of the most favored citizens, forty thousand according to Eusebius, sixty thousand according to Jerome, were slain in this persecution. The rebellion of the Egyptians, and the massacre of the Jews, certainly were not calculated to strengthen him in his kingdom, but were sufficient rather almost totally to ruin it.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 254.

> „Zijn hart verhief zich door zijn voorspoed, maar hij was er verre van daardoor gesterkt te worden; want het roemloze gebruik dat hij ervan maakte, bracht zijn eigen onderdanen ertoe tegen hem in opstand te komen. Maar de verheffing van zijn hart kwam nog in het bijzonder aan het licht in zijn handelingen jegens de Joden. Toen hij naar Jeruzalem kwam, bracht hij daar offers, en hij begeerde zeer het allerheiligste van de tempel binnen te gaan, in strijd met de wet en de godsdienst van die plaats; maar toen hij, zij het met grote moeite, werd tegengehouden, verliet hij de plaats brandend van toorn tegen het gehele Joodse volk, en begon onmiddellijk tegen hen een verschrikkelijke en meedogenloze vervolging. In Alexandrië, waar de Joden sinds de dagen van Alexander hadden gewoond en de voorrechten van de meest bevoorrechte burgers genoten, werden in deze vervolging veertigduizend volgens Eusebius, zestigduizend volgens Hiëronymus, gedood. De opstand van de Egyptenaren en de slachting van de Joden waren er stellig niet op berekend hem in zijn koninkrijk te versterken, maar waren veeleer voldoende om het bijna geheel te gronde te richten.” Uriah Smith, Daniël en de Openbaring, 254.

Ptolemy Philopator’s military victory at Raphia in 217 BC, did not strengthen Ptolemy, but it caused “his heart to be lifted up.” Victory in the Ukrainian War will not strengthen Putin, but it will “lift up his heart,” as did military success cause king Uzziah to lift up his heart.

De militaire overwinning van Ptolemaeus Philopator bij Raphia in 217 v.Chr. versterkte Ptolemaeus niet, maar zij maakte dat „zijn hart zich verhief”. Een overwinning in de Oekraïense Oorlog zal Poetin niet versterken, maar zij zal „zijn hart verheffen”, zoals militair succes ook koning Uzzia ertoe bracht zijn hart te verheffen.

> And Uzziah prepared for them throughout all the host shields, and spears, and helmets, and habergeons, and bows, and slings to cast stones. And he made in Jerusalem engines, invented by cunning men, to be on the towers and upon the bulwarks, to shoot arrows and great stones withal. And his name spread far abroad; for he was marvellously helped, till he was strong. But when he was strong, his heart was lifted up to his destruction: for he transgressed against the Lord his God, and went into the temple of the Lord to burn incense upon the altar of incense. 2 Chronicles 26:14–16.

> En Uzzia voorzag voor hen, voor het gehele leger, in schilden en speren en helmen en pantsers en bogen en slingers om stenen te werpen. Ook maakte hij in Jeruzalem oorlogswerktuigen, uitgedacht door kundige mannen, om op de torens en op de bolwerken te staan, om daarmee pijlen en grote stenen af te schieten. En zijn naam verbreidde zich tot ver in den vreemde; want hij werd wonderbaarlijk geholpen, totdat hij sterk geworden was. Maar toen hij sterk geworden was, verhief zijn hart zich tot zijn verderf; want hij handelde overtredend tegen de HEERE, zijn God, en ging de tempel des HEEREN binnen om reukwerk te branden op het reukofferaltaar. 2 Kronieken 26:14–16.

Two southern kings whose hearts were lifted up from military victories, attempted to enter the same temple and offer and offering, which only a priest was allowed to do. In both cases, the priests resisted the proud kings attempts to do so. One king then initiated a retaliation upon the Jews, and the other was struck in the forehead with leprosy.

Twee zuidelijke koningen, wier harten verheven waren door militaire overwinningen, trachtten dezelfde tempel binnen te gaan en een offer te brengen, iets wat alleen een priester geoorloofd was te doen. In beide gevallen verzetten de priesters zich tegen de pogingen van de trotse koningen om dit te doen. De ene koning begon daarop een vergeldingsactie tegen de Joden, en de andere werd op het voorhoofd met melaatsheid geslagen.

> And Azariah the priest went in after him, and with him fourscore priests of the Lord, that were valiant men: And they withstood Uzziah the king, and said unto him, It appertaineth not unto thee, Uzziah, to burn incense unto the Lord, but to the priests the sons of Aaron, that are consecrated to burn incense: go out of the sanctuary; for thou hast trespassed; neither shall it be for thine honour from the Lord God. Then Uzziah was wroth, and had a censer in his hand to burn incense: and while he was wroth with the priests, the leprosy even rose up in his forehead before the priests in the house of the Lord, from beside the incense altar. And Azariah the chief priest, and all the priests, looked upon him, and, behold, he was leprous in his forehead, and they thrust him out from thence; yea, himself hasted also to go out, because the Lord had smitten him. And Uzziah the king was a leper unto the day of his death, and dwelt in a several house, being a leper; for he was cut off from the house of the Lord: and Jotham his son was over the king’s house, judging the people of the land. Now the rest of the acts of Uzziah, first and last, did Isaiah the prophet, the son of Amoz, write. 2 Chronicles 26:17–22.

> En de priester Azarja ging hem achterna, en met hem tachtig priesters des HEEREN, kloeke mannen. En zij wederstonden koning Uzzia en zeiden tot hem: Het komt u niet toe, Uzzia, reukwerk voor de HEERE te ontsteken, maar aan de priesters, de zonen van Aäron, die geheiligd zijn om reukwerk te ontsteken; ga uit het heiligdom, want gij hebt overtreden; en het zal u van de HEERE God niet tot eer zijn. Toen werd Uzzia toornig, en hij had een wierookvat in zijn hand om reukwerk te ontsteken; en terwijl hij toornig was op de priesters, brak de melaatsheid uit aan zijn voorhoofd, in tegenwoordigheid van de priesters, in het huis des HEEREN, naast het reukofferaltaar. En Azarja, de overpriester, en al de priesters zagen hem aan, en zie, hij was melaats aan zijn voorhoofd; en zij dreven hem vandaar haastig weg; ja, ook hijzelf haastte zich om uit te gaan, omdat de HEERE hem geplaagd had. En koning Uzzia was melaats tot de dag van zijn dood, en hij woonde in een afgezonderd huis, omdat hij melaats was; want hij was afgesneden van het huis des HEEREN. En zijn zoon Jotham was over het huis des konings, en richtte het volk des lands. Het overige nu van de geschiedenis van Uzzia, de eerste en de laatste dingen, heeft de profeet Jesaja, de zoon van Amoz, beschreven. 2 Kronieken 26:17–22.

In 2014, the globalists of Europe and the Obama regime initiated a color revolution upon the nation of the Ukraine. In 2022 Russia began an invasion that will ultimately lead to a victory for Putin and Russia; represented by Ptolemy and Uzziah, the kings of the south. Verse twelve says that after the victory of Putin, “his heart shall be lifted up; and he shall cast down many ten thousands: but he shall not be strengthened by it.” History then records a progressive demise of his kingdom.

In 2014 hebben de globalisten van Europa en het Obama-regime een kleurenrevolutie ontketend over de natie Oekraïne. In 2022 begon Rusland een invasie die uiteindelijk zal leiden tot een overwinning voor Poetin en Rusland; voorgesteld door Ptolemaeus en Uzzia, de koningen van het zuiden. Vers twaalf zegt dat na de overwinning van Poetin „zijn hart verheven zal worden; en hij vele tienduizenden zal neerwerpen; maar daardoor zal hij niet gesterkt worden.” De geschiedenis tekent vervolgens het geleidelijke verval van zijn koninkrijk op.

The progressive demise led to his death, and by the time Antiochus the Great retaliates for his loss at Raphia, Antiochus was no longer engaged with Ptolemy Philopator, Antiochus was then addressing a young child who was then Egypt’s ruler. A child is a symbol of the last generation, so at one level the child king that Antiochus defeats at Panium is the final generation of the kingdom of the south. At the practical level the child king represents weakness in relation to Antiochus’s strength.

Het voortschrijdende verval leidde tot zijn dood, en tegen de tijd dat Antiochus de Grote vergelding oefent voor zijn verlies bij Raphia, was Antiochus niet langer in conflict met Ptolemaeus Philopator; Antiochus had toen te doen met een jong kind dat destijds de heerser van Egypte was. Een kind is een symbool van de laatste generatie, zodat op één niveau de kindkoning die Antiochus bij Panium verslaat, de laatste generatie van het koninkrijk van het zuiden is. Op het praktische niveau vertegenwoordigt de kindkoning zwakheid in verhouding tot de kracht van Antiochus.

> “The peace concluded between Ptolemy Philopater and Antiochus lasted fourteen years. Meanwhile Ptolemy died from intemperance and debauchery, and was succeeded by his son, Ptolemy Epiphanes, a child then four or five years old. Antiochus, during the same time, having suppressed rebellion in his kingdom, and reduced and settled the eastern parts in their obedience, was at leisure for any enterprise when young Epiphanes came to the throne of Egypt; and thinking this too good an opportunity for enlarging his dominion to be let slip, he raised an immense army “greater than the former” (for he had collected many forces and acquired great riches in his eastern expedition), and set out against Egypt, expecting to have an easy victory over the infant king. How he succeeded we shall presently see; for here new complications enter into the affairs of these kingdoms, and new actors are introduced upon the stage of history.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 255.

> „De vrede die tussen Ptolemaeus Philopator en Antiochus was gesloten, duurde veertien jaar. Intussen stierf Ptolemaeus ten gevolge van onmatigheid en losbandigheid, en werd hij opgevolgd door zijn zoon, Ptolemaeus Epiphanes, destijds een kind van vier of vijf jaar oud. Antiochus had in diezelfde tijd, nadat hij de opstand in zijn koninkrijk had onderdrukt en de oostelijke gewesten tot gehoorzaamheid had gebracht en daarin orde had gevestigd, de handen vrij voor elke onderneming toen de jonge Epiphanes de troon van Egypte besteeg; en omdat hij meende dat dit een al te gunstige gelegenheid was om zijn heerschappij uit te breiden om haar ongebruikt te laten voorbijgaan, bracht hij een ontzaglijk leger op de been, „groter dan het vorige” (want hij had tijdens zijn oostelijke veldtocht vele strijdkrachten verzameld en grote rijkdommen verworven), en trok op tegen Egypte, in de verwachting op gemakkelijke wijze de overwinning te behalen op de kinderlijke koning. Hoe hij daarin slaagde, zullen wij weldra zien; want hier treden nieuwe verwikkelingen op in de aangelegenheden van deze koninkrijken, en worden nieuwe spelers ingevoerd op het toneel van de geschiedenis.” Uriah Smith, Daniël en de Openbaring, 255.

## The King of the South

De koning van het Zuiden

To outline the final steps of Russia, is to outline the final steps of the prophetic king of the south. A prophetic characteristic of the spiritual king of the south that arrived in prophetic history at the time of the end in 1798—is how it comes to its end. It is also a prophetic characteristic of the king of the north, and the false prophet. Each of the three powers that lead the world to Armageddon have endings that are specifically identified in God’s Word. Whatever happens to Putin and Russia will have been typified with past lines of the king of the south.

De laatste stappen van Rusland schetsen, is de laatste stappen van de profetische koning van het zuiden schetsen. Een profetisch kenmerk van de geestelijke koning van het zuiden, die in de profetische geschiedenis ten tijde van het einde in 1798 opkwam, is de wijze waarop hij aan zijn einde komt. Het is eveneens een profetisch kenmerk van de koning van het noorden en van de valse profeet. Elk van de drie machten die de wereld naar Armageddon voeren, heeft een einde dat in Gods Woord uitdrukkelijk wordt aangeduid. Wat er ook met Poetin en Rusland gebeurt, het zal zijn uitgebeeld door vroegere lijnen van de koning van het zuiden.

The examples of the spiritual king of the south’s demise were typified by the demise of the first spiritual king of the south, who was atheistic France during the period of the Revolution. The demise of the southern kingdom includes the demise of the southern king. Napoleon’s demise corresponds to the demise of France, and aligns with the demise of the next kingdom of the south, who was Russia. Russia as the modern king of the south began in revolution, just as France, as the king of the south, began with revolution.

De voorbeelden van de ondergang van de geestelijke koning van het zuiden werden getypeerd door de ondergang van de eerste geestelijke koning van het zuiden, namelijk het atheïstische Frankrijk gedurende de periode van de Revolutie. De ondergang van het zuidelijke koninkrijk omvat de ondergang van de zuidelijke koning. De ondergang van Napoleon stemt overeen met de ondergang van Frankrijk en sluit aan bij de ondergang van het volgende koninkrijk van het zuiden, namelijk Rusland. Rusland als de moderne koning van het zuiden begon met een revolutie, evenals Frankrijk als de koning van het zuiden met een revolutie begon.

Revolution is a characteristic of the dragon, who is the symbol of the southern kings. The dragon, the primary symbol of the king of the south is Satan, and as he attempts a revolution at the end of the millennium, fire comes down out of heaven and devours him. His rebellion in heaven at the beginning was the alpha of his rebellion at the conclusion of the millennium.

Revolutie is een kenmerk van de draak, die het symbool is van de koningen van het zuiden. De draak, het voornaamste symbool van de koning van het zuiden, is Satan, en wanneer hij aan het einde van het millennium een revolutie tracht te ontketenen, daalt vuur uit de hemel neer en verslindt hem. Zijn opstand in de hemel in den beginne was de alfa van zijn opstand aan het einde van het millennium.

In 1798, France prophetically took the throne as the spiritual king of the south during the French Revolution. That revolution swept through the nations of Europe and ultimately arrived at the Russian Revolution that was quickly followed by the Bolshevik Revolution in the same year.

In 1798 nam Frankrijk profetisch de troon in als de geestelijke koning van het zuiden tijdens de Franse Revolutie. Die revolutie trok door de naties van Europa en kwam uiteindelijk uit bij de Russische Revolutie, die in hetzelfde jaar spoedig werd gevolgd door de Bolsjewistische Revolutie.

The Russian Revolution of 1917 consisted of two main steps: the February Revolution (which overthrew the Tsarist monarchy, ended autocracy, and established a provisional government amid a period of dual power with the Soviets) and the October Revolution (also called the Bolshevik Revolution, where the Bolsheviks under Lenin seized power in a coup, leading to the establishment of Soviet rule and the path to socialism/communism).

De Russische Revolutie van 1917 bestond uit twee hoofdstappen: de Februarirevolutie (die de tsaristische monarchie omverwierp, een einde maakte aan de autocratie en een voorlopige regering instelde te midden van een periode van dubbele macht met de sovjets) en de Oktoberrevolutie (ook wel de Bolsjewistische Revolutie genoemd, waarbij de bolsjewieken onder Lenin in een staatsgreep de macht grepen, wat leidde tot de vestiging van het sovjetbewind en de weg naar het socialisme/communisme).

In historical analyses and revolutionary theory (particularly from Marxist perspectives like those of Trotsky, Luxemburg, and others drawing parallels), the French Revolution (1789–1799) is often seen as typifying or providing a schema for the course of the Russian events. The two steps of the French Revolution that typified these Russian phases are:

In historische analyses en revolutionaire theorie (in het bijzonder vanuit marxistische perspectieven zoals die van Trotski, Luxemburg en anderen die dergelijke parallellen trekken) wordt de Franse Revolutie (1789–1799) vaak beschouwd als een typering van, of als een schema voor, het verloop van de Russische gebeurtenissen. De twee fasen van de Franse Revolutie die model stonden voor deze Russische fasen zijn:

- The initial moderate/constitutional phase (roughly 1789–1792), which aligns with the February Revolution. This French phase began with the storming of the Bastille, the convening of the Estates-General/National Assembly, the abolition of feudal privileges, the Declaration of the Rights of Man, and the establishment of a constitutional monarchy under the Girondins and moderate reformers. It overthrew absolute monarchy but retained elements of bourgeois/liberal governance and dual/contested power structures (e.g., between the Assembly and the lingering monarchy). Similarly, February 1917 ended Tsarism, but led to a bourgeois provisional government and dual power with the Soviets.

  De aanvankelijke gematigde/constitutionele fase (ongeveer 1789–1792), die overeenkomt met de Februarirevolutie. Deze Franse fase begon met de bestorming van de Bastille, de bijeenroeping van de Staten-Generaal/Nationale Vergadering, de afschaffing van de feodale privileges, de Verklaring van de Rechten van de Mens, en de vestiging van een constitutionele monarchie onder de Girondijnen en gematigde hervormers. Zij wierp de absolute monarchie omver, maar behield elementen van burgerlijk/liberaal bestuur en van dubbele/betwiste machtsstructuren (bijv. tussen de Vergadering en de voortbestaande monarchie). Evenzo maakte februari 1917 een einde aan het tsarisme, maar leidde het tot een burgerlijke voorlopige regering en tot dubbele macht met de sovjets.

- The radical/Jacobin phase (roughly 1792–1794, including the establishment of the First Republic, the execution of Louis XVI, and the Reign of Terror under Robespierre and the Jacobins/Committee of Public Safety) aligns with the October (Bolshevik) Revolution. The Jacobins seized power from the more moderate Girondins through radical action, declared a republic, suppressed counter-revolution, and pushed the revolution toward deeper social transformation and defense against internal/external threats. This mirrors how the Bolsheviks overthrew the provisional government, consolidated proletarian/dictatorship-of-the-proletariat rule, and advanced revolutionary socialism.

  De radicale/Jacobijnse fase (grofweg 1792–1794, met inbegrip van de vestiging van de Eerste Republiek, de executie van Lodewijk XVI en het Schrikbewind onder Robespierre en de Jakobijnen/het Comité van Openbare Veiligheid) correspondeert met de Oktoberrevolutie (Bolsjewistische Revolutie). De Jakobijnen grepen door radicaal optreden de macht van de gematigder Girondijnen, riepen een republiek uit, onderdrukten de contrarevolutie en dreven de revolutie voort in de richting van diepgaandere maatschappelijke omvorming en verdediging tegen interne/externe bedreigingen. Dit weerspiegelt hoe de Bolsjewieken de voorlopige regering omverwierpen, de heerschappij van het proletariaat/de dictatuur van het proletariaat consolideerden en het revolutionaire socialisme voortstuwden.

These parallels emphasize how revolutions often follow a pattern: an initial broad uprising against the old regime (led by moderates/bourgeois forces), followed by a more extreme seizure of power by radicals to ‘save’ and deepen the revolution amid crisis. The Bolsheviks themselves consciously drew on the French example, viewing their October uprising as akin to the Jacobin coup—necessary to prevent counter-revolution and fulfill the revolution’s potential.

Deze parallellen benadrukken hoe revoluties vaak een bepaald patroon volgen: een aanvankelijke brede opstand tegen het oude regime (geleid door gematigde/burgerlijke krachten), gevolgd door een extremere machtsovername door radicalen om de revolutie te ‘redden’ en te verdiepen te midden van een crisis. De bolsjewieken putten zelf bewust uit het Franse voorbeeld en beschouwden hun Oktoberopstand als verwant aan de Jacobijnse staatsgreep—noodzakelijk om de contrarevolutie te verhinderen en het potentieel van de revolutie te vervullen.

This typology appears in works like Trotsky’s History of the Russian Revolution (which explicitly compares the dual power phase in Russia to similar dynamics in France) and Rosa Luxemburg’s writings on the Russian events, where she notes the Russian Revolution’s first period (March–October) follows the schema of the French (and English) revolutions, with the Bolshevik takeover paralleling the Jacobin ascent.

Deze typologie verschijnt in werken als Trotski’s Geschiedenis van de Russische Revolutie (waarin de fase van de dubbele macht in Rusland expliciet wordt vergeleken met soortgelijke dynamieken in Frankrijk) en in Rosa Luxemburgs geschriften over de Russische gebeurtenissen, waar zij opmerkt dat de eerste periode van de Russische Revolutie (maart–oktober) het schema van de Franse (en Engelse) revoluties volgt, waarbij de machtsovername door de bolsjewieken parallel loopt met de opkomst van de jakobijnen.

Jesus always illustrates the end with the beginning, and the demise of Napoleon as the first spiritual king of the south followed the waymarks at the beginning of the revolution, and in so doing represented the demise of the Soviet Union.

Jezus verduidelijkt het einde steeds aan de hand van het begin, en de ondergang van Napoleon als de eerste geestelijke koning van het zuiden volgde de wegmarkeringen aan het begin van de revolutie en vertegenwoordigde daarmee de ondergang van de Sovjet-Unie.

Napoleon’s progressive (step-by-step) demise aligns closely with the Soviet Union’s gradual decline and 1991 collapse, in the same typological framework where the French Revolution’s two phases prefigured the Russian Revolution’s February and October 1917 stages. The parallel extends into the post-radical consolidation phase (Bonapartism) and its inevitable unraveling. This draws from both general historical patterns and Marxist analyses (especially Trotsky’s in The Revolution Betrayed and related works), which treat Napoleon as the archetype of Bonapartism: a strongman regime that arises after a revolution’s radical peak, balances between classes, preserves key structural gains of the revolution (while suppressing its democratic thrust), builds a personal/military-bureaucratic empire, overextends, and then suffers a phased collapse leading to partial restoration of the old order.

Napoleons voortschrijdende (stapsgewijze) ondergang stemt nauw overeen met het geleidelijke verval en de instorting van de Sovjet-Unie in 1991, binnen hetzelfde typologische kader waarin de twee fasen van de Franse Revolutie vooruitwezen naar de stadia van februari en oktober 1917 van de Russische Revolutie. De parallel strekt zich uit tot in de fase van consolidatie na de radicale omwenteling (bonapartisme) en haar onvermijdelijke ontrafeling. Dit is zowel ontleend aan algemene historische patronen als aan marxistische analyses (vooral die van Trotski in De verraden revolutie en verwante werken), die Napoleon beschouwen als het archetype van het bonapartisme: een sterkemansregime dat opkomt na het radicale hoogtepunt van een revolutie, tussen de klassen balanceert, wezenlijke structurele verworvenheden van de revolutie behoudt (terwijl het haar democratische stuwkracht onderdrukt), een persoonlijk/militair-bureaucratisch imperium opbouwt, zich overstrekt en vervolgens een gefaseerde ineenstorting ondergaat die leidt tot een gedeeltelijk herstel van de oude orde.

## Napoleon’s Bonapartist Rise Parallels the Stalinist Consolidation

Napoleons bonapartistische opkomst loopt parallel met de stalinistische consolidatie

After the Jacobin radical phase and Thermidorian reaction (1794), the unstable Directory (1795–1799), Napoleon’s 18 Brumaire coup (1799) establishes the Consulate, then the Empire (1804). He codifies and exports bourgeois revolutionary gains (Napoleonic Code, end of feudal privileges, strong centralized state) but subordinates them to authoritarian rule, military glory, and a new elite.

Na de Jacobijnse radicale fase en de Thermidoriaanse reactie (1794) volgt het instabiele Directoire (1795–1799); door Napoleons staatsgreep van 18 Brumaire (1799) worden vervolgens het Consulaat en daarna het Keizerrijk (1804) gevestigd. Hij codificeert en exporteert de burgerlijke revolutionaire verworvenheden (Code Napoléon, afschaffing van feodale privileges, een sterke gecentraliseerde staat), maar onderwerpt deze aan autoritair bewind, militaire roem en een nieuwe elite.

After the Bolshevik/October radical phase and early Soviet experiments, bureaucratic degeneration sets in (especially from the mid-1920s). Stalin’s consolidation defeats the Left Opposition, enforces “socialism in one country,” and creates a police/military-bureaucratic dictatorship. The planned economy and nationalized property (core gains of October) are preserved but turned into tools of a privileged caste, with internationalism abandoned.

Na de bolsjewistische/Oktoberse radicale fase en de vroege Sovjetexperimenten treedt bureaucratische degeneratie in (vooral vanaf het midden van de jaren 1920). Stalins consolidatie verslaat de Linkse Oppositie, legt het „socialisme in één land” op en schept een politie-/militair-bureaucratische dictatuur. De planeconomie en het genationaliseerde eigendom (de kerngaven van Oktober) blijven behouden, maar worden omgevormd tot werktuigen van een bevoorrechte kaste, terwijl het internationalisme wordt prijsgegeven.

In both cases, the revolutionary energy is “frozen” and redirected into state power and expansion under a single figure or apparatus (Trotsky explicitly called the Stalin regime a form of “Soviet Bonapartism,” closer to Napoleon’s Empire than the Consulate).

In beide gevallen wordt de revolutionaire energie „bevroren” en omgebogen naar staatsmacht en expansie onder één enkele figuur of één enkel apparaat (Trotski noemde het Stalinregime uitdrukkelijk een vorm van „Sovjet-bonapartisme”, dichter bij Napoleons Keizerrijk dan bij het Consulaat).

## The Step-by-Step Collapse

De Stapsgewijze Ineenstorting

This is the core alignment—the decline is not one sudden event but a successive series of erosions driven by overextension, internal contradictions, military quagmires, loss of peripheral control, failed reforms, and final dissolution/restoration.

Dit is de fundamentele overeenkomst—de neergang is niet één plotselinge gebeurtenis, maar een opeenvolgende reeks van uithollingen, voortgedreven door overmatige expansie, interne tegenstrijdigheden, militaire moerassen, verlies van perifere controle, mislukte hervormingen en uiteindelijke ontbinding/restauratie.

## Napoleonic side (1812 to 1815)

Napoleontische zijde (1812 tot 1815)

- 1812: Disastrous invasion of Russia—Grande Armée (600,000 men) decimated by logistics, winter, and resistance. Catastrophic turning point; massive loss of prestige and manpower.

  1812: Rampzalige invasie van Rusland — de Grande Armée (600.000 man) gedecimeerd door logistieke problemen, de winter en verzet. Catastrofaal keerpunt; enorm verlies aan prestige en mankracht.

- 1813: Coalition forms against him; defeat at Leipzig (“Battle of the Nations”)—loss of German allies and territories; empire begins shrinking.

  1813: Er vormt zich een coalitie tegen hem; nederlaag bij Leipzig („Volkerenslag”)—verlies van Duitse bondgenoten en gebieden; het keizerrijk begint te krimpen.

- 1814: Allies invade France proper; Paris falls; Napoleon abdicates and is exiled to Elba.

  1814: Geallieerden vallen Frankrijk zelf binnen; Parijs valt; Napoleon doet afstand van de troon en wordt naar Elba verbannen.

- 1815: Brief return (Hundred Days), final defeat at Waterloo; permanent exile to St. Helena; Bourbon monarchy restored (reactionary rollback of revolutionary gains, though not total—some legal/administrative changes survived).

  1815: Korte terugkeer (de Honderd Dagen), definitieve nederlaag bij Waterloo; permanente verbanning naar Sint-Helena; de Bourbonmonarchie hersteld (reactionaire terugdraaiing van de verworvenheden van de revolutie, zij het niet volledig—sommige juridische en bestuurlijke veranderingen bleven behouden).

## Soviet side (1970s to 1991)

Sovjetzijde (jaren 1970 tot 1991)

- Late 1970s–1980s: Economic stagnation (“zastoi” under Brezhnev), chronic shortages, technological lag, and crippling arms race with the US/NATO—systemic overextension begins to hollow out the economy.

  Eind jaren 1970–1980s: economische stagnatie („zastoi” onder Brezjnev), chronische tekorten, technologische achterstand en een verlammende wapenwedloop met de VS/NAVO — systemische overbelasting begint de economie van binnenuit uit te hollen.

- 1979–1989: Afghanistan war—Soviet “Vietnam”; quagmire drains resources, morale, and international standing (note the ironic parallel: Napoleon destroyed in Russia; USSR bled in a rugged, resistant theater).

  1979–1989: oorlog in Afghanistan—Sovjet-„Vietnam”; een moeras dat hulpbronnen, moreel en internationale aanzien uitput (let op de ironische parallel: Napoleon werd in Rusland vernietigd; de USSR bloedde leeg in een ruig strijdtoneel dat hardnekkig weerstand bood).

- 1985–1989: Gorbachev’s perestroika/glasnost reforms (attempted “saving” of the system, like some late Napoleonic adjustments) instead expose and accelerate contradictions; Eastern Bloc satellites revolt and break free (Berlin Wall falls November 9, 1989, regimes collapse across 1989–1990)—loss of the “outer empire,” exactly like Napoleon’s loss of allied states.

  1985–1989: Gorbatsjovs hervormingen van perestrojka/glasnost (een poging tot „redding” van het systeem, zoals sommige late napoleontische aanpassingen) leggen juist de tegenstrijdigheden bloot en versnellen die; de satellietstaten van het Oostblok komen in opstand en maken zich los (de Berlijnse Muur valt op 9 november 1989, regimes storten in heel 1989–1990 ineen) — verlies van het „buitenrijk”, precies zoals Napoleons verlies van de geallieerde staten.

- 1990–1991: Internal nationalist crises, republics declare sovereignty; August 1991 hardliner coup fails spectacularly; Gorbachev resigns December 25, 1991; USSR dissolves into 15 states. Capitalist restoration follows (Yeltsin-era shock therapy, oligarchs, privatization)—analogous to the Bourbon restoration: prerevolutionary class elements (or their equivalents) return, rolling back full revolutionary property relations while keeping some administrative forms.

  1990–1991: Interne nationalistische crises, republieken verklaren hun soevereiniteit; de hardlinerstaatsgreep van augustus 1991 mislukt op spectaculaire wijze; Gorbatsjov treedt op 25 december 1991 af; de USSR valt uiteen in 15 staten. Daarna volgt het herstel van het kapitalisme (de schoktherapie van het Jeltsin-tijdperk, oligarchen, privatisering) — analoog aan de Restauratie van de Bourbons: prerevolutionaire klassenelementen (of hun equivalenten) keren terug en draaien de volledige revolutionaire eigendomsverhoudingen terug, terwijl sommige bestuurlijke vormen behouden blijven.

In both, the “empire” (French Continental System vs. Soviet Eastern Bloc/COMECON influence) fragments outward-in, internal decay accelerates, a final crisis exposes the hollowness, and the old social forces reassert (monarchy/capitalism). Bonapartism proves unsustainable—a “pyramid balanced on its point,” as Trotsky put it—because it rests on suppressing the revolution’s democratic base while defending (but distorting) its economic base amid hostile external pressures. The Soviet collapse was not “sudden” in the long view but the culmination of progressive internal rot, just as Napoleon’s empire did not vanish overnight but eroded through successive defeats until restoration.

In beide gevallen fragmenteert het „rijk” (het Franse Continentale Stelsel tegenover de invloed van het Sovjet-Oostblok/COMECON) van buiten naar binnen, versnelt het interne verval, legt een laatste crisis de holheid ervan bloot, en doen de oude maatschappelijke krachten zich opnieuw gelden (monarchie/kapitalisme). Het bonapartisme blijkt onhoudbaar te zijn — een „piramide in evenwicht op haar punt”, zoals Trotski het uitdrukte — omdat het berust op de onderdrukking van de democratische basis van de revolutie, terwijl het te midden van vijandige externe druk haar economische basis verdedigt (maar vervormt). De Sovjetinstorting was in het lange perspectief niet „plotseling”, maar de voltooiing van voortschrijdende interne verrotting, evenzeer als Napoleons rijk niet van de ene op de andere dag verdween, maar door opeenvolgende nederlagen werd uitgehold tot aan de restauratie.

The beginning and ending of France and the Soviet Union align with the testimony of king Uzziah and Ptolemy. Ptolemy IV Philopator wins a decisive victory at the Battle of Raphia (217 BC) against the king of the north (Antiochus III), but “he shall not be strengthened by it”—he makes peace instead of pressing the advantage, returns to luxury and self-exaltation, then (per the record preserved in 3 Maccabees 1–2) Ptolemy visits Jerusalem after his triumph. His heart lifted up, he attempts to enter the Holy of Holies and offer sacrifice himself—an act of usurpation and defiance against the true God. He is divinely struck (paralysis), humiliated, and turns to persecution of God’s people. His reign thereafter is one of progressive decline: moral corruption, internal revolts, and loss of strength until his death. This is the exact mirror of King Uzziah (2 Chronicles 26:16–21) whose heart was lifted up after military success., who then entered the temple to burn incense (usurping the priests) and was struck with leprosy in the forehead, which was a public, visible judgment. From then on Uzziah lived in isolation, cut off from the house of the Lord, until death—a slow, lingering demise rather than instant destruction.

Het begin en het einde van Frankrijk en de Sovjet-Unie stemmen overeen met het getuigenis van koning Uzzia en Ptolemeüs. Ptolemeüs IV Filopator behaalt een beslissende overwinning in de Slag bij Rafia (217 v.Chr.) tegen de koning van het noorden (Antiochus III), maar „hij zal daardoor niet gesterkt worden” — hij sluit vrede in plaats van zijn voordeel uit te buiten, keert terug tot weelde en zelfverheffing, en vervolgens bezoekt Ptolemeüs, volgens het overgeleverde verslag in 3 Makkabeeën 1–2, na zijn triomf Jeruzalem. Verheven in zijn hart probeert hij het Heilige der Heiligen binnen te gaan en zelf een offer te brengen — een daad van aanmatiging en verzet tegen de ware God. Hij wordt door God getroffen (verlamming), vernederd, en keert zich tot vervolging van Gods volk. Zijn regering is daarna een van geleidelijk verval: morele verdorvenheid, interne opstanden en verlies van kracht tot aan zijn dood. Dit is het exacte spiegelbeeld van koning Uzzia (2 Kronieken 26:16–21), wiens hart zich verhief na militair succes, die vervolgens de tempel binnenging om reukwerk te branden (waarmee hij zich het priesterambt aanmatigde) en met melaatsheid aan het voorhoofd werd geslagen, wat een openbaar, zichtbaar oordeel was. Vanaf dat moment leefde Uzzia in afzondering, afgesneden van het huis des HEEREN, tot aan zijn dood — een langzame, slepende ondergang in plaats van een onmiddellijke vernietiging.

Both are southern kings whose pride manifests in a temple intrusion at Jerusalem, followed by a progressive, erosive ending instead of immediate collapse. This is the typological template for every later “king of the south.”

Beiden zijn koningen van het zuiden wier hoogmoed zich openbaart in een indringing in de tempel te Jeruzalem, gevolgd door een geleidelijk, ondermijnend einde in plaats van een onmiddellijke ondergang. Dit is het typologische patroon voor elke latere „koning van het zuiden”.

## 1798: France Becomes the Spiritual King of the South

1798: Frankrijk wordt de geestelijke koning van het Zuiden

At “the time of the end” (1798), atheistic France (the power that had just manifested the spiritual characteristics of Egypt—open denial of God, as in Revelation 11:8) pushes at the king of the north (the Papacy) by taking the Pope captive. Napoleon is the military embodiment of that push. France wears the crown of the south in 1798, because it exalts the same atheistic spirit that ancient Egypt embodied.

In „de tijd van het einde” (1798) stoot het atheïstische Frankrijk (de macht die zojuist de geestelijke kenmerken van Egypte had geopenbaard—openlijke ontkenning van God, zoals in Openbaring 11:8) tegen de koning van het noorden (het pausdom) door de paus gevangen te nemen. Napoleon is de militaire belichaming van die stoot. Frankrijk draagt in 1798 de kroon van het zuiden, omdat het dezelfde atheïstische geest verheft die het oude Egypte belichaamde.

But just as Ptolemy could not “make the most of his victory,” the French Revolution’s radical phase could not sustain or fully export its gains. The crown of the south passes onward as the philosophy of atheism matures and finds a new governmental voice.

Maar evenals Ptolemaeus zijn overwinning niet ten volle kon uitbuiten, kon de radicale fase van de Franse Revolutie haar verworvenheden niet bestendigen noch ten volle exporteren. De kroon van het zuiden gaat verder over, naarmate de filosofie van het atheïsme rijpt en een nieuwe regeringsstem vindt.

## Progressive Leadership Symbols: Napoleon to Lenin to Stalin

Progressieve leiderschapssymbolen: van Napoleon tot Lenin tot Stalin

These three are not random; they are progressive endings—each representing a further stage in the king of the south’s trajectory toward its own slow dissolution. Napoleon—the first great symbol after 1798. Victorious in Egypt (the literal south), he overreaches (Russian campaign of 1812 was a disaster beginning a series of losses to his peripheral empire step by step (1813–1814), suffers final defeat (Waterloo 1815), and is exiled twice. Napoleon represents a progressive, phased demise—exactly like unto the Ptolemy and Uzziah.

Deze drie zijn niet willekeurig; zij vormen opeenvolgende eindfasen—elk een verdere etappe vertegenwoordigend in het traject van de koning van het zuiden naar zijn eigen langzame ontbinding. Napoleon—het eerste grote symbool na 1798. Overwinnend in Egypte (het letterlijke zuiden), overschrijdt hij zijn grenzen (de Russische veldtocht van 1812 was een ramp), waarmee een reeks verliezen voor zijn perifere rijk stap voor stap begint (1813–1814), hij lijdt de uiteindelijke nederlaag (Waterloo 1815) en wordt tweemaal verbannen. Napoleon vertegenwoordigt een geleidelijke, gefaseerde ondergang—precies zoals Ptolemeüs en Uzzia.

Lenin seized the crown in the 1917 October Revolution. The Bolshevik “push” continues the war against the old order (including religious power). But the radical phase cannot stabilize; Lenin’s own health fails early, and the system begins to bureaucratize.

Lenin greep de kroon in de Oktoberrevolutie van 1917. De bolsjewistische „stoot” zet de oorlog tegen de oude orde (met inbegrip van de religieuze macht) voort. Maar de radicale fase kan zich niet bestendigen; Lenins eigen gezondheid begeeft het vroeg, en het systeem begint te bureaucratiseren.

Stalin, the consolidator (Soviet Bonapartism) “freezes” the revolution into a military-bureaucratic empire, preserves the core gains (nationalized economy the anti-feudal parallel to Napoleon’s Code), but turns the power inward (purges) and outward (expansion). Yet the heart is lifted up in atheism; the system cannot truly “make the most of its victory.” Overextension (Afghanistan parallel to Napoleon’s Russia), stagnation, failed reforms (perestroika was the last desperate attempt), loss of satellites (1989–90 = loss of “allies”), and final dissolution (1991).

Stalin, de consolidator (Sovjet-bonapartisme), “bevriest” de revolutie tot een militair-bureaucratisch rijk, behoudt de kerngaven (genationaliseerde economie, de anti-feodale parallel met Napoleons Code), maar keert de macht naar binnen (zuiveringen) en naar buiten (expansie). Toch verheft het hart zich in atheïsme; het systeem kan zijn overwinning niet werkelijk “ten volle benutten”. Overstrekking (Afghanistan als parallel met Napoleons Rusland), stagnatie, mislukte hervormingen (perestrojka was de laatste wanhopige poging), verlies van satellietstaten (1989–90 = verlies van “bondgenoten”), en uiteindelijke ontbinding (1991).

The Soviet Union’s collapse was not sudden—it was progressive, exactly as Napoleon’s empire eroded step by step and as Ptolemy’s and Uzziah’s reigns withered after their temple-pride moment. The “spiritual” king of the south (atheism in governmental form) received its own lingering judgment: hollowed out from within, unable to sustain the lie, swept away in the counter-movement of the king of the north (the Papacy’s resurgence in the vacuum).

De ineenstorting van de Sovjet-Unie was niet plotseling—zij voltrok zich geleidelijk, precies zoals het rijk van Napoleon stap voor stap afbrokkelde en zoals de regeringen van Ptolemaeus en Uzzia verdorden na hun ogenblik van tempelhoogmoed. De „geestelijke” koning van het zuiden (atheïsme in regeringsvorm) ontving zijn eigen aanslepende oordeel: van binnenuit uitgehold, niet in staat de leugen in stand te houden, weggevaagd in de tegenbeweging van de koning van het noorden (de heropleving van het pausdom in het ontstane machtsvacuüm).

The French Revolution (two steps) typifies the Russian Revolution (February and October/Bolshevik). Napoleonic Bonapartism and progressive demise typify Stalinist consolidation and Soviet progressive demise. All of it is the modern outworking of Daniel 11’s king of the south line, from Ptolemy’s Raphia failure and temple arrogance, through Uzziah’s identical sin and slow end, to France in 1798 and its atheistic heir (Lenin–Stalin era) that could not strengthen itself by its victories.

De Franse Revolutie (twee stappen) is een type van de Russische Revolutie (Februari en Oktober/Bolsjewistisch). Het Napoleontische bonapartisme en de geleidelijke ondergang ervan zijn een type van de stalinistische consolidatie en de geleidelijke ondergang van de Sovjet-Unie. Dit alles is de moderne uitwerking van de lijn van de koning van het zuiden in Daniël 11, van Ptolemaeus’ mislukking bij Rafia en zijn hoogmoed jegens de tempel, via Uzzia’s identieke zonde en langzame einde, tot Frankrijk in 1798 en zijn atheïstische erfgenaam (Lenin-Stalintijdperk), die zich door zijn overwinningen niet kon versterken.

Lenin, the radical founder or seizer of power (parallel to the Jacobin/Bolshevik ascent; the “push” phase post-1917, is akin to Napoleon’s early Consulate after Brumaire). Stalin was the Bonapartist consolidator (Soviet empire builder, purges, WWII victory, Cold War peak; heart lifted up in atheism, but unable to fully “strengthen” the victory long-term—overextension begins).

Lenin, de radicale stichter of machtsgreep-pleger (parallel aan de Jacobijns/Bolsjewistische machtsopkomst; de „stoot”-fase na 1917 is verwant aan Napoleons vroege Consulaat na Brumaire). Stalin was de Bonapartistische consolidator (bouwer van het Sovjetimperium, zuiveringen, overwinning in de Tweede Wereldoorlog, hoogtepunt van de Koude Oorlog; zijn hart verhief zich in atheïsme, maar hij was niet in staat de overwinning op lange termijn ten volle te „versterken” — de overrekking vangt aan).

Khrushchev was the post-peak “thaw” leader (1953–1964): denounces Stalin (Secret Speech 1956), exposes some corruption, attempts limited reforms, but fails to resolve systemic contradictions. This parallels a “Thermidorian” or early-decline phase—loosening terror while the core atheist structure remains, yet prestige erodes (e.g., Cuban Missile Crisis humiliation 1962 mirrors minor Napoleonic setbacks before the big ones).

Chroesjtsjov was de post-piek-„dooi”-leider (1953–1964): hij hekelde Stalin (de Geheime Rede van 1956), legde een deel van de corruptie bloot, poogde beperkte hervormingen door te voeren, maar slaagde er niet in de systemische tegenstrijdigheden op te lossen. Dit vertoont een parallel met een „Thermidorische” of vroeg-vervallende fase—waarin de terreur wordt versoepeld terwijl de atheïstische kernstructuur blijft bestaan, maar het prestige afbrokkelt (bijv. de vernedering van de Cubacrisis in 1962 weerspiegelt kleine Napoleontische tegenslagen vóór de grote).

Gorbachev was the desperate reformer (1985–1991) with perestroika (restructuring) and glasnost (openness) as last-ditch efforts to “save” the system, but they accelerate collapse—loss of the Eastern Bloc (1989 Berlin Wall), internal revolts. This is the clearest “progressive ending” marker: like unto Napoleon’s late attempts at adjustment before the 1814 invasion, or Ptolemy/Uzziah’s lingering decline after temple-pride. Gorbachev’s 1989 concordat/meeting with Pope John Paul II (king of the north) symbolizes the spiritual defeat—the southern king’s atheism yielding to papal resurgence.

Gorbatsjov was de wanhopige hervormer (1985–1991), met perestrojka (herstructurering) en glasnost (openheid) als uiterste pogingen om het systeem te „redden”, maar zij versnellen de ineenstorting—het verlies van het Oostblok (1989 Berlijnse Muur), interne opstanden. Dit is de duidelijkste markering van een „geleidelijk einde”: gelijk aan Napoleons late pogingen tot aanpassing vóór de invasie van 1814, of Ptolemaeus/Uzzia’s voortgaande neergang na trots ten aanzien van de tempel. Gorbatsjovs concordaat/bijeenkomst in 1989 met paus Johannes Paulus II (koning van het noorden) symboliseert de geestelijke nederlaag—het atheïsme van de zuidelijke koning dat wijkt voor de pauselijke heropleving.

Yeltsin was the final dissolution figure (1991 onward) who led to the August 1991 coup resistance, becomes president of Russia, oversees USSR breakup (December 1991), shock therapy privatization, capitalist restoration. He embodies the chaotic end and partial “restoration” of prerevolutionary elements (oligarchic capitalism, like Bourbon’s return post-Napoleon). The southern king’s palace is swept away, fulfilling Daniel 11:40’s whirlwind conquest by the north (Papacy via US alliance).

Jeltsin was de laatste ontbindingsfiguur (vanaf 1991) die leidde tot het verzet tegen de staatsgreep van augustus 1991, president van Rusland werd, toezicht hield op het uiteenvallen van de USSR (december 1991), de privatisering via schoktherapie en het herstel van het kapitalisme. Hij belichaamt het chaotische einde en het gedeeltelijke „herstel” van prerevolutionaire elementen (oligarchisch kapitalisme, zoals de terugkeer van de Bourbons na Napoleon). Het paleis van de zuidelijke koning wordt weggevaagd, waarmee Daniël 11:40’s stormachtige verovering door het noorden (het pausdom via de alliantie met de VS) in vervulling gaat.

The typology emphasizes lingering, step-by-step judgment rather than instant fall, just as Ptolemy IV’s Raphia victory led to pride, temple intrusion, divine striking, and slow decay; Uzziah’s leprosy isolation until death; Napoleon’s phased losses (Russia, Leipzig, Paris, Elba, Waterloo). The Soviet line identifies the peak strength under Stalin, the progressive hollowing during Khrushchev’s thaw that exposes the cracks in the system. Then the Brezhnev-era stagnation and then Gorbachev’s reforms become accelerants; Yeltsin’s era completes the sweep (USSR dissolved, atheism’s governmental form ends). The “heart lifted up” manifests across the line (atheistic defiance), but none “makes the most of victory.”

De typologie benadrukt een aanslepend, stapsgewijs oordeel in plaats van een onmiddellijke val, zoals Ptolemaeus IV’s overwinning bij Raphia leidde tot hoogmoed, tempelschennis, goddelijke slag en langzame neergang; Uzzia’s afzondering wegens melaatsheid tot aan zijn dood; Napoleons gefaseerde verliezen (Rusland, Leipzig, Parijs, Elba, Waterloo). De Sovjetlijn wijst op de piek van kracht onder Stalin, de geleidelijke uitholling tijdens Chroesjtsjovs dooi, die de scheuren in het systeem blootlegt. Vervolgens worden de stagnatie van het Brezjnev-tijdperk en daarna Gorbatsjovs hervormingen versnellers; het tijdperk van Jeltsin voltooit de ommekeer (de USSR ontbonden, de bestuurlijke vorm van het atheïsme eindigt). Het „hart verhief zich” manifesteert zich door de hele lijn heen (atheïstische trotsering), maar niemand „maakt ten volle gebruik van de overwinning”.

The end of the southern kings are progressive, Satan’s demise began at the cross, and he is ultimately sent into exile for 1,000 years and then he dies.

Het einde van de zuidelijke koningen is progressief; Satans ondergang begon aan het kruis, en uiteindelijk wordt hij voor 1.000 jaar in ballingschap gezonden en daarna sterft hij.

> And I saw an angel come down from heaven, having the key of the bottomless pit and a great chain in his hand. And he laid hold on the dragon, that old serpent, which is the Devil, and Satan, and bound him a thousand years, And cast him into the bottomless pit, and shut him up, and set a seal upon him, that he should deceive the nations no more, till the thousand years should be fulfilled: and after that he must be loosed a little season.

> En ik zag een engel uit de hemel neerdalen, die de sleutel van de afgrond had en een grote keten in zijn hand. En hij greep de draak, de oude slang, die de duivel en de satan is, en bond hem voor duizend jaar, en wierp hem in de afgrond, en sloot hem daarin op, en zette een zegel op hem, opdat hij de volken niet meer zou verleiden, totdat de duizend jaar voleindigd zouden zijn; en daarna moet hij voor een korte tijd worden losgelaten.

> And I saw thrones, and they sat upon them, and judgment was given unto them: and I saw the souls of them that were beheaded for the witness of Jesus, and for the word of God, and which had not worshipped the beast, neither his image, neither had received his mark upon their foreheads, or in their hands; and they lived and reigned with Christ a thousand years. But the rest of the dead lived not again until the thousand years were finished.

> En ik zag tronen, en zij zetten zich daarop, en het oordeel werd hun gegeven; en ik zag de zielen van hen die onthoofd waren om het getuigenis van Jezus en om het woord van God, en die het beest noch zijn beeld hadden aanbeden, en zijn merkteken niet op hun voorhoofd of in hun handen hadden ontvangen; en zij werden levend en regeerden met Christus duizend jaren. Maar de overigen van de doden werden niet weer levend totdat de duizend jaren voleindigd waren.

> This is the first resurrection. Blessed and holy is he that hath part in the first resurrection: on such the second death hath no power, but they shall be priests of God and of Christ, and shall reign with him a thousand years.

> Dit is de eerste opstanding. Zalig en heilig is hij die deel heeft aan de eerste opstanding: over hen heeft de tweede dood geen macht, maar zij zullen priesters van God en van Christus zijn, en zij zullen met Hem duizend jaren regeren.

> And when the thousand years are expired, Satan shall be loosed out of his prison, And shall go out to deceive the nations which are in the four quarters of the earth, Gog and Magog, to gather them together to battle: the number of whom is as the sand of the sea. And they went up on the breadth of the earth, and compassed the camp of the saints about, and the beloved city: and fire came down from God out of heaven, and devoured them. And the devil that deceived them was cast into the lake of fire and brimstone, where the beast and the false prophet are, and shall be tormented day and night for ever and ever. Revelation 20:1–10.

> En wanneer de duizend jaren voleindigd zijn, zal de satan uit zijn gevangenis worden losgelaten, en hij zal uitgaan om de volken te verleiden die zich in de vier hoeken der aarde bevinden, Gog en Magog, om hen tot de strijd te vergaderen; hun aantal is als het zand der zee. En zij trokken op over de breedte der aarde en omsingelden de legerplaats der heiligen en de geliefde stad; en vuur daalde van God uit de hemel neer en verslond hen. En de duivel, die hen verleidde, werd geworpen in de poel van vuur en zwavel, waar ook het beest en de valse profeet zijn, en zij zullen dag en nacht gepijnigd worden in alle eeuwigheid. Openbaring 20:1–10.

We will continue our considerations of the southern king in Daniel eleven, verses eleven through fifteen in the next article.

Wij zullen onze beschouwingen over de zuidelijke koning in Daniël elf, verzen elf tot en met vijftien, in het volgende artikel voortzetten.

The Time of the End magazine was published in 1996 and it represents the prophecy from the book of Daniel that was unsealed in 1989. Recently the magazine was read by ChatGPT and asked to evaluate the role of Ukraine in the history of verse forty represented in the magazine. The following is the breakdown of the magazine that has been in the public record for thirty years. The first passage from the writings of Ellen White in the magazine is Testimonies, volume 9, 11.

Het tijdschrift The Time of the End werd in 1996 gepubliceerd en vertegenwoordigt de profetie uit het boek Daniël die in 1989 werd ontzegeld. Onlangs werd het tijdschrift door ChatGPT gelezen, met het verzoek de rol van Oekraïne te beoordelen in de geschiedenis van vers veertig zoals die in het tijdschrift wordt voorgesteld. Het volgende is de uiteenzetting van het tijdschrift die dertig jaar lang tot het publieke archief heeft behoord. De eerste passage uit de geschriften van Ellen White in het tijdschrift is Testimonies, deel 9, 11.

## Overview: Ukraine in the Prophetic Framework

Overzicht: Oekraïne in het profetische raamwerk

Within the magazine’s prophetic outline of Daniel 11:40–45, Ukraine is discussed in connection with the collapse of the Soviet Union and the struggle between the Papacy (king of the north) and atheistic communism (king of the south). Ukraine is presented as a key religious and geopolitical battleground during the closing stages of the proxy wars, particularly in relation to the Ukrainian Catholic Church and its legalization after decades of suppression under Soviet rule.

Binnen de profetische schets van Daniël 11:40–45 in het tijdschrift wordt Oekraïne besproken in verband met de ineenstorting van de Sovjet-Unie en de strijd tussen het pausdom (de koning van het noorden) en het atheïstische communisme (de koning van het zuiden). Oekraïne wordt voorgesteld als een belangrijk religieus en geopolitiek strijdtoneel tijdens de slotfase van de proxyoorlogen, in het bijzonder met betrekking tot de Oekraïense Katholieke Kerk en haar legalisering na tientallen jaren van onderdrukking onder het Sovjetbewind.

The magazine presents Ukraine as part of the broader prophetic fulfillment of Daniel 11:40, describing the sweeping away of the king of the south through a Vatican–United States alliance. Ukraine is shown as evidence of the weakening of Soviet atheism and the resurgence of Catholic influence in Eastern Europe.

Het tijdschrift presenteert Oekraïne als deel van de bredere profetische vervulling van Daniël 11:40, en beschrijft het wegvagen van de koning van het zuiden door middel van een alliantie tussen het Vaticaan en de Verenigde Staten. Oekraïne wordt voorgesteld als bewijs van de verzwakking van het Sovjetatheïsme en de heropleving van de katholieke invloed in Oost-Europa.

## Ukraine in the War Between the King of the North and South

Oekraïne in de oorlog tussen de koning van het Noorden en de koning van het Zuiden

The magazine teaches that the king of the south is atheism, embodied first by France (1798) and later by Soviet Russia. The king of the north is the papacy and Daniel 11:40 describes a spiritual war beginning in 1798 and culminating in the collapse of the Soviet Union in 1989. Ukraine appears within this context as part of the Soviet bloc that is swept away in fulfillment of Daniel 11:40. The publication presents the collapse of the Soviet Union as the first step in the healing of the Papacy’s deadly wound (Revelation 13).

Het tijdschrift leert dat de koning van het zuiden het atheïsme is, eerst belichaamd door Frankrijk (1798) en later door Sovjet-Rusland. De koning van het noorden is het pausdom, en Daniël 11:40 beschrijft een geestelijke oorlog die in 1798 begint en uitmondt in de ineenstorting van de Sovjet-Unie in 1989. Oekraïne verschijnt binnen deze context als onderdeel van het Sovjetblok dat wordt weggevaagd ter vervulling van Daniël 11:40. De publicatie stelt de ineenstorting van de Sovjet-Unie voor als de eerste stap in de genezing van de dodelijke wond van het pausdom (Openbaring 13).

## Suppression of the Ukrainian Catholic Church (Quoted Sources)

Onderdrukking van de Oekraïense Katholieke Kerk (geciteerde bronnen)

The magazine includes secular documentation of Catholic persecution under Soviet rule.

Het tijdschrift bevat wereldlijke documentatie van katholieke vervolging onder Sovjetbewind.

From Time Magazine, December 4, 1989:

Uit Time Magazine, 4 december 1989:

> “After World War II, fierce but generally less bloody persecution spread into the Ukraine and the new Soviet bloc, affecting millions of Roman Catholics and Protestants as well as Orthodox.”

> “Na de Tweede Wereldoorlog breidde een hevige, maar over het algemeen minder bloedige vervolging zich uit naar Oekraïne en het nieuwe Sovjetblok, waarbij miljoenen rooms-katholieken en protestanten evenals orthodoxen werden getroffen.”

Ukraine is identified as a major area where Catholicism was suppressed under communism.

Oekraïne wordt aangemerkt als een belangrijk gebied waar het katholicisme onder het communisme werd onderdrukt.

## Legalization of the Ukrainian Catholic Church

Legalisering van de Oekraïense Katholieke Kerk

A major focus of the Ukraine discussion is the legalization of the long-banned Ukrainian Catholic Church.

Een belangrijk aandachtspunt in de discussie over Oekraïne is de legalisering van de lange tijd verboden Oekraïense Katholieke Kerk.

From Life Magazine, December 1989:

Uit Life Magazine, december 1989:

> “Three new Catholic bishops have recently been named in Czechoslovakia. And this month Gorbachev meets Pope John Paul II during a visit to Italy—the first face-to-face encounter between leaders of the Kremlin and the Vatican. The sessions may lead to legalization of the long-banned Ukrainian Catholic Church in the U.S.S.R.”

> “Onlangs zijn in Tsjecho-Slowakije drie nieuwe katholieke bisschoppen benoemd. En deze maand ontmoet Gorbatsjov paus Johannes Paulus II tijdens een bezoek aan Italië—de eerste rechtstreekse ontmoeting tussen de leiders van het Kremlin en het Vaticaan. De besprekingen kunnen leiden tot legalisering van de al lange tijd verboden Oekraïense Katholieke Kerk in de U.S.S.R.”

From U.S. News & World Report, December 11, 1989:

Uit U.S. News & World Report, 11 december 1989:

> “The revival of religious freedom is expected to include lifting of an official ban on the five-million-member Ukraine Catholic Church, which has survived underground since 1946 when Stalin ordered it absorbed into the Russian Orthodox Church. Winning legalization for the Ukrainian Church has been a primary aim of the pope’s.”

> “De heropleving van de godsdienstvrijheid zal naar verwachting ook de opheffing omvatten van een officieel verbod op de Oekraïense Katholieke Kerk met haar vijf miljoen leden, die sinds 1946 ondergronds heeft voortbestaan, toen Stalin beval dat zij in de Russisch-Orthodoxe Kerk zou worden opgenomen. Het verkrijgen van wettelijke erkenning voor de Oekraïense Kerk is een van de voornaamste doelstellingen van de paus geweest.”

The magazine presents this as evidence of the weakening of atheistic control, the restoration of Catholic power. It is identified as a direct outcome of Vatican diplomatic pressure and a milestone in Daniel 11:40’s fulfillment is set forth as the Ukraine as a visible example of the Papacy regaining influence in former communist territory.

Het tijdschrift presenteert dit als bewijs van de verzwakking van de atheïstische controle, van het herstel van de katholieke macht. Het wordt aangemerkt als een rechtstreeks gevolg van diplomatieke druk vanuit het Vaticaan, en een mijlpaal in de vervulling van Daniël 11:40 wordt voorgesteld, waarbij Oekraïne wordt aangevoerd als een zichtbaar voorbeeld van het pausdom dat in voormalig communistisch gebied opnieuw invloed verwerft.

## Ukraine as Evidence of the Papacy’s Advance

Oekraïne als Bewijs van de Opmars van het Pausdom

The collapse of communism not merely as political change but as a spiritual defeat of atheism, a geopolitical advance of the Papacy and the beginning of the Papacy’s return to world dominance. The Ukraine becomes a case study in the dismantling of Soviet religious suppression and a strategic victory of Rome in Eastern Europe. It represents the visible shift from enforced atheism to restored Catholic authority and the legalization of the Ukrainian Catholic Church is treated as prophetic confirmation that the king of the north was sweeping away the king of the south “like a whirlwind.”

De ineenstorting van het communisme niet louter als politieke verandering, maar als een geestelijke nederlaag van het atheïsme, een geopolitieke opmars van het pausdom en het begin van de terugkeer van het pausdom tot wereldheerschappij. Oekraïne wordt een casestudy in de ontmanteling van de Sovjetonderdrukking van religie en een strategische overwinning van Rome in Oost-Europa. Het vertegenwoordigt de zichtbare overgang van opgelegd atheïsme naar hersteld katholiek gezag, en de legalisering van de Oekraïense Katholieke Kerk wordt behandeld als profetische bevestiging dat de koning van het noorden de koning van het zuiden wegvaagde „als een wervelwind”.

## Ukraine and the Broader Prophetic Sequence

Oekraïne en de bredere profetische opeenvolging

- 1798 – Papacy receives deadly wound.

  1798 – Het pausdom ontvangt een dodelijke wond.

- 1917 – Atheism relocates to Russia (Bolshevik Revolution).

  1917 – Het atheïsme verplaatst zich naar Rusland (Bolsjewistische Revolutie).

- 1989 – Soviet Union collapses.

  1989 – De Sovjet-Unie stort in.

- Ukraine – Catholic Church legalized.

  Oekraïne – Katholieke Kerk gelegaliseerd.

- Papacy regains geopolitical influence.

  Het pausdom herwint geopolitieke invloed.

- United States eventually comes under Papal influence (Daniel 11:41).

  De Verenigde Staten komen uiteindelijk onder pauselijke invloed te staan (Daniël 11:41).

- Entire world follows (Daniel 11:42–43).

  De gehele wereld volgt (Daniël 11:42–43).

Ukraine fits into stages 3–4 as part of the transition between Soviet atheism and restored Papal influence.

Oekraïne past in fasen 3–4 als onderdeel van de overgang tussen het Sovjetatheïsme en de herstelde pauselijke invloed.

## Sources Referenced in Ukraine Discussion

Bronnen waarnaar wordt verwezen in de bespreking over Oekraïne

- Jeff Pippenger (primary theological framework)

  Jeff Pippenger (primair theologisch kader)

Spirit of Prophecy

Geest der Profetie

- The Great Controversy

  De Grote Strijd

- Selected Messages

  Uitgelezen Boodschappen

- Testimonies for the Church

  Getuigenissen voor de Gemeente

Secular Press

Seculiere Pers

- Time Magazine

  Time Magazine

- Life Magazine

  Life Magazine

- U.S. News & World Report

  U.S. News & World Report

Ukraine is mentioned in connection with:

Oekraïne wordt genoemd in verband met:

- Post-World War II Catholic persecution

  Katholieke vervolging na de Tweede Wereldoorlog

- Underground survival of the Ukrainian Catholic Church

  Ondergrondse overleving van de Oekraïense Katholieke Kerk

- Gorbachev–Vatican diplomacy

  Diplomatie tussen Gorbatsjov en het Vaticaan

- Legal restoration of Catholic hierarchy

  Wettelijk herstel van de katholieke hiërarchie

## Summary of Ukraine’s Role in the Newsletter

Samenvatting van de Rol van Oekraïne in de Nieuwsbrief

The Ukraine was a stronghold of suppressed Catholicism under Soviet atheism. The legalization of the Ukrainian Catholic Church signaled the weakening of the king of the south. The Vatican’s influence in the Ukraine demonstrated the Papacy’s resurgence and the Ukraine’s religious shift served as tangible evidence that Daniel 11:40 was being fulfilled. The events surrounding Ukraine formed part of the first step in the healing of the Papacy’s deadly wound. The Ukraine is therefore presented not as an isolated political event, but as a prophetic marker within the final movements of Daniel 11.

Oekraïne was een bolwerk van onderdrukt katholicisme onder het Sovjetatheïsme. De legalisering van de Oekraïense Katholieke Kerk duidde op de verzwakking van de koning van het zuiden. De invloed van het Vaticaan in Oekraïne toonde de heropleving van het pausdom aan, en de religieuze verschuiving in Oekraïne diende als tastbaar bewijs dat Daniël 11:40 in vervulling ging. De gebeurtenissen rond Oekraïne vormden onderdeel van de eerste stap in de genezing van de dodelijke wond van het pausdom. Oekraïne wordt daarom niet voorgesteld als een op zichzelf staande politieke gebeurtenis, maar als een profetisch merkteken binnen de laatste bewegingen van Daniël 11.

Back to Articles