Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Five

Het Boek Daniël - Nummer Honderdvijf

The Progressive Rejection of the Gospel: From Christ’s Birth to Stephen’s Stoning

De voortschrijdende verwerping van het Evangelie: van Christus’ geboorte tot de steniging van Stefanus

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the last article we noted that inspiration identified that the Jews “sealed their rejection” of the gospel at the cross, and then confirmed their rejection again at the stoning of Stephen. How can this be? Of course, the rejection of the gospel by the quibbling Jews of that history was accomplished progressively. They had already been passed by at His birth. Christ’s birth to the stoning of Stephen illustrates a progressive rejection of the gospel.

In het laatste artikel merkten wij op dat de geïnspireerde openbaring aangaf dat de Joden hun verwerping van het evangelie „bezegelden” aan het kruis, en vervolgens hun verwerping opnieuw bevestigden bij de steniging van Stefanus. Hoe kan dit zijn? Uiteraard voltrok de verwerping van het evangelie door de twistzieke Joden van die geschiedenis zich geleidelijk. Reeds bij Zijn geboorte waren zij gepasseerd. Van Christus’ geboorte tot de steniging van Stefanus wordt een voortschrijdende verwerping van het evangelie geïllustreerd.

> “Men know it not, but the tidings fill heaven with rejoicing. With a deeper and more tender interest the holy beings from the world of light are drawn to the earth. The whole world is brighter for His presence. Above the hills of Bethlehem are gathered an innumerable throng of angels. They wait the signal to declare the glad news to the world. Had the leaders in Israel been true to their trust, they might have shared the joy of heralding the birth of Jesus. But now they are passed by.” The Desire of Ages, 47.

> “De mensen weten het niet, maar de tijding vervult de hemel met blijdschap. Met een diepere en tedere belangstelling worden de heilige wezens uit de wereld van het licht tot de aarde getrokken. De gehele wereld is helderder door Zijn tegenwoordigheid. Boven de heuvels van Bethlehem heeft zich een ontelbare schare engelen verzameld. Zij wachten op het teken om het blijde nieuws aan de wereld bekend te maken. Indien de leiders in Israël trouw waren geweest aan hun toevertrouwde taak, hadden zij mogen delen in de vreugde om de geboorte van Jezus aan te kondigen. Maar nu worden zij voorbijgegaan.” The Desire of Ages, 47.

From the birth of Jesus to the death of Stephen the progressive rejection of the gospel by ancient Israel is illustrated. Acknowledging the Jews rejection of Christ as progressive allows an identification of “sealing their rejection,” at both the cross, where the veil of the temple was rent, and at Stephen’s death. The rending of the veil was a symbol that they were no longer God’s covenant people, and when Stephen was stoned, Stephen saw Jesus standing on the right hand of God, which in Daniel chapter twelve, verse one is a symbol of the close of probation. The destruction of Jerusalem is also a symbol of the close of probation.

Vanaf de geboorte van Jezus tot de dood van Stefanus wordt de geleidelijke verwerping van het evangelie door het oude Israël geïllustreerd. Door te erkennen dat de verwerping van Christus door de Joden geleidelijk verliep, kan men hun „bevestigde verwerping” zowel bij het kruis identificeren, waar het voorhangsel van de tempel scheurde, als bij de dood van Stefanus. Het scheuren van het voorhangsel was een symbool dat zij niet langer Gods verbondsvolk waren, en toen Stefanus gestenigd werd, zag hij Jezus staan aan de rechterhand van God, wat in Daniël hoofdstuk twaalf, vers één, een symbool is van het einde van de genadetijd. De verwoesting van Jeruzalem is eveneens een symbool van het einde van de genadetijd.

> “The retribution to come upon Jerusalem could be delayed only a short time; and as Christ’s eye rested upon the doomed city, he saw not merely its destruction, but the destruction of a world. He saw that as Jerusalem was given up to destruction, so the world will be given up to its doom. He saw the retribution that will be visited on the adversaries of God. The scenes that were transacted at the destruction of Jerusalem will be repeated at the great and terrible day of the Lord, but in a more fearful manner.” Review and Herald, December 7, 1897.

> “De vergelding die over Jeruzalem zou komen, kon slechts korte tijd worden uitgesteld; en terwijl Christus’ oog rustte op de ten dode opgeschreven stad, zag Hij niet alleen haar verwoesting, maar ook de verwoesting van een wereld. Hij zag dat, zoals Jeruzalem aan de vernietiging werd prijsgegeven, zo ook de wereld aan haar ondergang zal worden prijsgegeven. Hij zag de vergelding die over de tegenstanders van God zal komen. De taferelen die zich bij de verwoesting van Jeruzalem hebben afgespeeld, zullen zich op de grote en geduchte dag des HEEREN herhalen, maar op nog vreselijker wijze.” Review and Herald, 7 december 1897.

It was only God’s mercy that prevented Jerusalem from being destroyed at the cross.

Alleen Gods barmhartigheid heeft verhinderd dat Jeruzalem aan het kruis werd vernietigd.

> “In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.” The Desire of Ages, 600.

> “In de kruisiging van Christus door de Joden lag de verwoesting van Jeruzalem besloten. Het bloed dat op Golgotha werd vergoten, was het gewicht dat hen in het verderf deed wegzinken, voor deze wereld en voor de toekomende wereld. Zo zal het zijn op de grote laatste dag, wanneer het oordeel zal neerkomen op hen die Gods genade hebben verworpen. Christus, hun steen des aanstoots, zal hun dan verschijnen als een wrekende berg. De heerlijkheid van Zijn aangezicht, die voor de rechtvaardigen leven is, zal voor de goddelozen een verterend vuur zijn. Wegens verworpen liefde, versmade genade, zal de zondaar worden vernietigd.” The Desire of Ages, 600.

It was only God’s mercy that lingered in not bringing Jerusalem’s destruction at the time of the cross.

Alleen Gods barmhartigheid talmde om Jeruzalems verwoesting niet ten tijde van het kruis te brengen.

> “For nearly forty years after the doom of Jerusalem had been pronounced by Christ Himself, the Lord delayed His judgments upon the city and the nation. Wonderful was the long-suffering of God toward the rejectors of His gospel and the murderers of His Son.” The Great Controversy, 27.

> „Gedurende bijna veertig jaar nadat het oordeel over Jeruzalem door Christus Zelf was uitgesproken, stelde de Heer Zijn gerichten over de stad en de natie uit. Wonderbaarlijk was Gods lankmoedigheid jegens hen die Zijn evangelie verwierpen en de moordenaars van Zijn Zoon.” The Great Controversy, 27.

At the time of His last temple cleansing Jesus had set forth the warning to flee Jerusalem when the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, was seen by His followers. The first time He cleansed the temple He had stated that the Jews had made His father’s house a den of thieves, but the last time He said “your house” is left unto you desolate. Even before the cross, which was just about to take place, the temple where the veil was to be rent at the crucifixion had already been identified as the Jew’s house, not God’s house. Sister White addresses when Christ made that declaration, and as her testimony proceeds she also addresses the forty years of extended mercy.

Ten tijde van Zijn laatste reiniging van de tempel had Jezus de waarschuwing gegeven uit Jeruzalem te vluchten wanneer de gruwel der verwoesting, waarvan door de profeet Daniël gesproken is, door Zijn volgelingen gezien zou worden. De eerste keer dat Hij de tempel reinigde, had Hij verklaard dat de Joden van het huis van Zijn Vader een rovershol hadden gemaakt, maar de laatste keer zei Hij: “uw huis” wordt aan u woest overgelaten. Reeds vóór het kruis, dat op het punt stond plaats te vinden, was de tempel waar bij de kruisiging het voorhangsel gescheurd zou worden, al aangeduid als het huis van de Joden, niet als Gods huis. Zuster White gaat in op het moment waarop Christus die verklaring aflegde, en naarmate haar getuigenis voortgaat, behandelt zij ook de veertig jaren van verlengde genade.

> “Christ’s words to the priests and rulers, ‘Behold, your house is left unto you desolate’ (Matthew 23:38), had struck terror to their hearts. They affected indifference, but the question kept rising in their minds as to the import of these words. An unseen danger seemed to threaten them. Could it be that the magnificent temple, which was the nation’s glory, was soon to be a heap of ruins? . . .

> “Christus’ woorden tot de priesters en oversten: ‘Zie, uw huis wordt aan u woest overgelaten’ (Mattheüs 23:38), hadden hun hart met ontzetting vervuld. Zij deden alsof het hun onverschillig liet, maar de vraag bleef in hun gedachten opkomen wat de betekenis van deze woorden was. Een onzichtbaar gevaar scheen hen te bedreigen. Kon het zijn dat de prachtige tempel, die de roem van het volk was, weldra een puinhoop zou zijn?…”

> “Christ gave His disciples a sign of the ruin to come on Jerusalem, and He told them how to escape: ‘When ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled.’ This warning was given to be heeded forty years after, at the destruction of Jerusalem. The Christians obeyed the warning, and not a Christian perished in the fall of the city.” The Desire of Ages, 628, 630.

> „Christus gaf Zijn discipelen een teken van de komende verwoesting over Jeruzalem, en Hij zei hun hoe zij konden ontkomen: ‘Wanneer gij nu Jeruzalem door legers omsingeld zult zien, weet dan dat zijn verwoesting nabij is. Laten dan zij die in Judea zijn, vluchten naar de bergen; en laten zij die zich in het midden daarvan bevinden, eruit wegtrekken; en laten zij die op het land zijn, daar niet binnengaan. Want dit zijn de dagen der wraak, opdat alles wat geschreven is, vervuld worde.’ Deze waarschuwing werd gegeven om veertig jaar later, bij de verwoesting van Jeruzalem, ter harte genomen te worden. De christenen gehoorzaamden de waarschuwing, en niet één christen kwam om bij de val van de stad.” The Desire of Ages, 628, 630.

Christ was crucified in the year 31, and nearly forty years later in the year 70, Jerusalem was destroyed after a three-and-a-half-year siege. How could Jerusalem have been destroyed at the cross in the year 31, if there was still three and a half years of probationary time identified as seventy weeks in Daniel chapter nine, verse twenty-four? How can these seeming inconsistencies be resolved? The easiest resolution is to simply identify the fact that when it comes to the close of the probationary time represented by the seventy weeks, that it must be understood as a progressive close of probation. This is true, but it removes any prophetic specificity when applying the waymarks of that history. I will try to explain.

Christus werd gekruisigd in het jaar 31, en bijna veertig jaar later, in het jaar 70, werd Jeruzalem verwoest na een belegering van drieënhalf jaar. Hoe kon Jeruzalem bij het kruis in het jaar 31 verwoest zijn, als er nog drieënhalf jaar genadetijd overbleef, aangeduid als de zeventig weken in Daniël hoofdstuk negen, vers vierentwintig? Hoe kunnen deze schijnbare tegenstrijdigheden worden opgelost? De eenvoudigste oplossing is eenvoudigweg te erkennen dat, wanneer het gaat om het einde van de genadetijd die door de zeventig weken wordt voorgesteld, dit moet worden verstaan als een geleidelijk einde van de genadetijd. Dit is waar, maar het neemt iedere profetische nauwkeurigheid weg bij de toepassing van de merktekens van die geschiedenis. Ik zal proberen het uit te leggen.

If Pentecost represents the soon-coming Sunday law where the other flock in Babylon is called out, why was it three and a half years after Pentecost that the gospel went to the Gentiles? Is the death of Christ or the death of Stephen a sign of the close of probation for ancient Israel? If Laodicean Adventism ceases to be a church at the soon-coming Sunday law, did the destruction of the temple in the year 70, represent the end of the temple of Laodicean Adventism at the Sunday law? What might appear as seeming inconsistencies is resolved by the application of “line upon line,” and when that application is employed the testimony of the waymarks we are identifying become very clear and concise.

Als Pinksteren de spoedig komende zondagswet vertegenwoordigt, waarbij de andere kudde in Babylon wordt uitgeroepen, waarom ging het evangelie dan pas drie en een half jaar na Pinksteren naar de heidenen? Is de dood van Christus of de dood van Stefanus een teken van het einde van de genadetijd voor het oude Israël? Als het Laodiceïsche adventisme bij de spoedig komende zondagswet ophoudt een gemeente te zijn, vertegenwoordigde dan de verwoesting van de tempel in het jaar 70 het einde van de tempel van het Laodiceïsche adventisme bij de zondagswet? Wat als schijnbare inconsistenties zou kunnen voorkomen, wordt opgelost door de toepassing van „regel op regel”, en wanneer die toepassing wordt gehanteerd, wordt het getuigenis van de wegmarkeringen die wij identificeren zeer helder en bondig.

The week that Christ confirmed the covenant is broken up into two equal periods of three and a half years. The first three and a half years begins at Christ’s baptism and ends with His death. Baptism is the symbol of His death and resurrection, so the beginning of that period of three and a half years is identical to the ending. In that period Christ presented the gospel exclusively to the Jews. The end of that three and a half years marks the beginning of the following three and a half years. The beginning of the second period of three and a half years begins with the death of Christ, and it ends with the death of Stephen. In that period the disciples presented the gospel exclusively to the Jews.

De week waarin Christus het verbond bevestigde, wordt verdeeld in twee gelijke perioden van drieënhalf jaar. De eerste drieënhalf jaar beginnen bij de doop van Christus en eindigen met Zijn dood. De doop is het symbool van Zijn dood en opstanding, zodat het begin van die periode van drieënhalf jaar identiek is aan het einde ervan. In die periode bracht Christus het evangelie uitsluitend aan de Joden. Het einde van die drieënhalf jaar markeert het begin van de daaropvolgende drieënhalf jaar. Het begin van de tweede periode van drieënhalf jaar vangt aan met de dood van Christus, en zij eindigt met de dood van Stefanus. In die periode brachten de discipelen het evangelie uitsluitend aan de Joden.

Those two periods, which are separate prophetic lines, are to be brought together “line upon line.” Both beginnings and endings possess the signature of Alpha and Omega, for the beginning and ending histories are the same. Both periods of duration are identical, and the work that is carried out during each period is identical. Christ who is the First and the Last, is also the creator of all things, and in that regard He is the Creator of Truth. The Hebrew word “truth” was created by three Hebrew letters. The first letter, followed by the thirteenth letter, followed by the last letter of the Hebrew alphabet are combined to make the Hebrew word “truth.”

Die twee perioden, die afzonderlijke profetische lijnen zijn, dienen „regel op regel” samengebracht te worden. Zowel de begin- als de eindgeschiedenissen dragen het merkteken van Alfa en Omega, want de geschiedenis van het begin en die van het einde zijn dezelfde. Beide tijdsperioden zijn identiek in duur, en het werk dat gedurende elke periode wordt verricht, is identiek. Christus, die de Eerste en de Laatste is, is ook de Schepper van alle dingen, en in dat opzicht is Hij de Schepper van de Waarheid. Het Hebreeuwse woord „waarheid” werd gevormd door drie Hebreeuwse letters. De eerste letter, gevolgd door de dertiende letter, gevolgd door de laatste letter van het Hebreeuwse alfabet, worden samengevoegd tot het Hebreeuwse woord voor „waarheid.”

Both of the periods of three and a half years have Christ as the first and the last, for Christ is at the beginning of the first period at His baptism, as He is at the ending at His death in the first period. And Christ is at His death in the beginning of the second period and He is standing at the right hand of God at the ending of the second period. The number thirteen is the symbol of rebellion, and in both periods whether the gospel was presented in person by Christ, or in the second period by His disciples, the quibbling Jews rebelled against the message of the gospel.

Beide perioden van drieënhalf jaar hebben Christus als de eerste en de laatste, want Christus is aan het begin van de eerste periode bij Zijn doop, zoals Hij ook aan het einde bij Zijn dood is in de eerste periode. En Christus is bij Zijn dood aan het begin van de tweede periode, en Hij staat aan de rechterhand van God aan het einde van de tweede periode. Het getal dertien is het symbool van opstand, en in beide perioden, hetzij het evangelie persoonlijk door Christus werd gebracht, hetzij in de tweede periode door Zijn discipelen, kwamen de vitzuchtige Joden in opstand tegen de boodschap van het evangelie.

Both periods are the same duration, possess the signature of Alpha and Omega, and identify the same gospel message. Those two periods are to be brought together “line upon line.” The methodology of “line upon line,” is the testing methodology of the latter rain. It is the methodology of the last days, and the truths which are identified and established by that methodology in the last days are what purges or purifies the sons of Levi during the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

Beide perioden hebben dezelfde duur, dragen het kenmerk van Alfa en Omega, en duiden dezelfde evangelieboodschap aan. Die twee perioden dienen “regel op regel” samengebracht te worden. De methodologie van “regel op regel” is de beproevingsmethodologie van de late regen. Zij is de methodologie van de laatste dagen, en de waarheden die in de laatste dagen door die methodologie worden geïdentificeerd en bevestigd, zijn hetgeen de zonen van Levi reinigt of zuivert tijdens de verzegeling van de honderd vierenveertigduizend.

> Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:9–13.

> Wie zal hij kennis leren? en wie zal hij de leer doen verstaan? hun die van de melk gespeend en van de borsten weggetrokken zijn. Want gebod moet op gebod zijn, gebod op gebod; regel op regel, regel op regel; hier een weinig, en daar een weinig. Want met stamelende lippen en in een andere tong zal hij tot dit volk spreken. Tot wie hij gezegd heeft: Dit is de rust, waarmede gij de vermoeide moogt doen rusten; en dit is de verkwikking; toch wilden zij niet horen. Maar het woord des Heren was hun: gebod op gebod, gebod op gebod; regel op regel, regel op regel; hier een weinig, en daar een weinig; opdat zij heengaan, en achterwaarts vallen, en verbreizeld, en verstrikt, en gevangen worden. Jesaja 28:9–13.

The next verse in Isaiah addresses the scornful men that rule the people of Jerusalem. For those scornful men, the “rest and the refreshing” (the latter rain), which they refused to “hear,” is what causes them to “go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.” That test was presented to them from another tongue, for Elijah, John the Baptist and William Miller were not trained in the theological schools of their respective histories. The latter rain message that tests Laodicean Adventism, is the message that is produced by the application of “line upon line.”

Het volgende vers in Jesaja richt zich tot de spottende mannen die over het volk van Jeruzalem heersen. Voor die spottende mannen is de „rust en de verkwikking” (de late regen), waarnaar zij weigerden te „horen”, datgene wat maakt dat zij „heengaan, en achterover vallen, en verbroken worden, en verstrikt worden, en gevangen worden.” Die beproeving werd hun voorgehouden vanuit een andere tong, want Elia, Johannes de Doper en William Miller waren niet opgeleid in de theologische scholen van hun respectieve geschiedenissen. De boodschap van de late regen, die het Laodiceïsche adventisme beproeft, is de boodschap die wordt voortgebracht door de toepassing van „regel op regel.”

When the first three and a half years of the week in which Christ confirmed the covenant is laid over the second three and a half years, we find prophetic light that clarifies any seeming inconsistencies that might arise in an inquiring mind. The week was when the Messenger of the Covenant was to confirm the covenant, and a biblical covenant must be confirmed with blood. The baptism and crucifixion of Christ and the stoning of Stephen all identify blood. Both lines represent the blood of the covenant, and those lines are confirming the covenant.

Wanneer de eerste drieënhalf jaar van de week waarin Christus het verbond bevestigde, over de tweede drieënhalf jaar worden gelegd, vinden wij profetisch licht dat alle schijnbare tegenstrijdigheden verheldert die in een onderzoekende geest zouden kunnen opkomen. De week was de tijd waarin de Boodschapper van het Verbond het verbond moest bevestigen, en een bijbels verbond moet met bloed worden bevestigd. De doop en kruisiging van Christus en de steniging van Stefanus wijzen alle op bloed. Beide lijnen vertegenwoordigen het bloed van het verbond, en die lijnen bevestigen het verbond.

When brought together “line upon line,” the baptism and crucifixion are the first waymark, and the crucifixion and stoning of Stephen are the last waymark. When brought together into one line we find the cross and Michael standing up at the death of Stephen as two witnesses of the Jews sealing their rejection of the gospel. The death of Christ, is also the death of His disciple Stephen, which is Passover when the two lines are combined. Three days later Christ is resurrected as the First Fruit offering.

Wanneer doop en kruisiging samengebracht worden „regel op regel”, vormen zij de eerste wegmarkering, en de kruisiging en de steniging van Stefanus vormen de laatste wegmarkering. Wanneer zij samengebracht worden tot één lijn, vinden wij het kruis en het opstaan van Michaël bij de dood van Stefanus als twee getuigen van het feit dat de Joden hun verwerping van het evangelie bezegelden. De dood van Christus is ook de dood van Zijn discipel Stefanus, wat Pascha is wanneer de twee lijnen worden samengevoegd. Drie dagen later wordt Christus opgewekt als het offer van de Eerstelingsvrucht.

> But now is Christ risen from the dead, and become the first fruits of them that slept. 1 Corinthians 15:20.

> Maar nu, Christus is opgewekt uit de doden en is de Eersteling geworden van hen die ontslapen zijn. 1 Korinthe 15:20.

In between Passover and the feast of First Fruits on the third day is the beginning of the feast of Unleavened Bread. Unleavened bread does not “rise”, and Christ did not rise on the second day, He rose on the third day. Christ and Stephen die together in the “line upon line” application, but Stephen is resurrected after Christ for there is an order to the first fruit resurrection.

Tussen het Pascha en het feest van de Eerstelingen op de derde dag ligt het begin van het feest van de Ongezuurde Broden. Ongezuurd brood “rijst” niet, en Christus stond niet op de tweede dag op; Hij stond op de derde dag op. Christus en Stefanus sterven samen in de toepassing van “regel op regel”, maar Stefanus wordt na Christus opgewekt, want er is een orde in de opstanding van de eerstelingen.

> But every man in his own order: Christ the first fruits; afterward they that are Christ’s at his coming. 1 Corinthians 15:22.

> Maar ieder in zijn eigen orde: Christus als de eerstelingen; daarna zij die van Christus zijn, bij zijn komst. 1 Korinthiërs 15:22.

The Spring feasts cannot be separated from each other, for they are directly related to one another. In this sense, Pentecost represents the soon-coming Sunday law, when there will be a repetition of the pouring out of the Holy Spirit, and the second voice of Revelation chapter eighteen will then call those that do not currently know the gospel, to come out of Babylon. The word “Babylon,” is based upon the word, “Babel,” which means confusion, for it was in the fall of Babel that God confused the languages, and it was at Pentecost that God reverses the confusion of the languages in order to carry the gospel to the world. Thus Pentecost and the Sunday law align.

De voorjaarsfeesten kunnen niet van elkaar worden gescheiden, want zij staan in rechtstreeks verband met elkaar. In deze zin vertegenwoordigt Pinksteren de spoedig komende zondagswet, wanneer er een herhaling zal zijn van de uitstorting van de Heilige Geest, en de tweede stem van Openbaring hoofdstuk achttien dan hen die het evangelie thans niet kennen, zal oproepen om uit Babylon uit te gaan. Het woord „Babylon” is gebaseerd op het woord „Babel”, dat verwarring betekent, want het was bij de val van Babel dat God de talen verwarde, en het was op Pinksteren dat God de verwarring van de talen ongedaan maakt om het evangelie naar de wereld te brengen. Zo stemmen Pinksteren en de zondagswet overeen.

At Pentecost the gift of languages was given to the disciples, but their message then was still restricted to the Jews. When both lines are brought together Pentecost occurs in the year 34, when Stephen was stoned and the gospel was then carried to those who do not currently know the gospel.

Met Pinksteren werd de gave van talen aan de discipelen gegeven, maar hun boodschap was toen nog steeds beperkt tot de Joden. Wanneer beide lijnen worden samengebracht, valt Pinksteren in het jaar 34, toen Stefanus gestenigd werd en het evangelie vervolgens werd gebracht aan hen die het evangelie momenteel niet kennen.

Stephen represents those who are resurrected “at His coming,” but who have died with Him. The First Fruit offering marks the resurrection of Christ on the third day, and it also marks the beginning of the Feast of Weeks, which is also the feast of Pentecost, and which commemorates the giving of the Ten Commandments at Sinai.

Stefanus vertegenwoordigt hen die worden opgewekt „bij Zijn komst”, maar die met Hem gestorven zijn. Het offer van de Eerstelingsschoof markeert de opstanding van Christus op de derde dag, en het markeert tevens het begin van het Wekenfeest, dat ook het Pinksterfeest is en dat de herdenking vormt van de gave van de Tien Geboden op de Sinaï.

October 22, 1844, aligns with the cross, for among other proofs Sister White aligns the disappointment of the disciples after the cross with the disappointment that followed October 22, 1844. Both the cross and October 22, 1844, prefigure the soon-coming Sunday law. Pentecost also typifies the soon coming Sunday law, but Pentecost came fifty-two days after the cross. The cross, which was typified by Passover, ushers in a series of feasts which commemorate the old paths of ancient Israel from the night the angel of death passed over Egypt, through to the giving of the law. Though the feasts possess their own distinctions, they are inseparably linked to each other. It is therefore accurate to apply the complete fifty-two days from Passover to Pentecost as one singular waymark.

22 oktober 1844 stemt overeen met het kruis, want onder andere bewijzen brengt Zuster White de teleurstelling van de discipelen na het kruis in overeenstemming met de teleurstelling die volgde op 22 oktober 1844. Zowel het kruis als 22 oktober 1844 zijn voorafschaduwingen van de spoedig komende zondagwet. Pinksteren is eveneens een type van de spoedig komende zondagwet, maar Pinksteren kwam tweeënvijftig dagen na het kruis. Het kruis, dat door het Pascha werd voorgesteld, luidt een reeks feesten in die de oude paden van het oude Israël gedenken, vanaf de nacht waarin de engel des doods Egypte voorbijging tot aan de wetgeving. Hoewel de feesten hun eigen onderscheidende kenmerken bezitten, zijn zij onlosmakelijk met elkaar verbonden. Daarom is het juist de volledige tweeënvijftig dagen van het Pascha tot Pinksteren als één enkel wegmerk toe te passen.

For this reason, the cross, the death of Stephen, and Pentecost all prefigure the soon coming Sunday law, when the progressive executive judgment upon Modern Babylon begins, as the second voice of Revelation chapter eighteen begins to call God’s other flock out of Babylon. It is at that waymark that the executive judgment upon Jerusalem arrived, though God in His mercy deferred the actual destruction of the temple and city nearly forty years after the cross to the year 70. The destruction of ancient Jerusalem represents the beginning of the progressive executive judgment that begins in the United States when “national apostasy is followed by national ruin.”

Om deze reden zijn het kruis, de dood van Stefanus en Pinksteren alle voorafbeeldingen van de spoedig komende zondagswet, wanneer het voortschrijdende uitvoerende oordeel over het Moderne Babylon begint, terwijl de tweede stem van Openbaring hoofdstuk achttien Gods andere kudde uit Babylon begint te roepen. Op die wegmarkering kwam het uitvoerende oordeel over Jeruzalem, hoewel God in Zijn barmhartigheid de feitelijke verwoesting van de tempel en de stad bijna veertig jaar na het kruis uitstelde, tot het jaar 70. De verwoesting van het oude Jeruzalem vertegenwoordigt het begin van het voortschrijdende uitvoerende oordeel dat in de Verenigde Staten begint wanneer “nationale afval wordt gevolgd door nationale ondergang.”

Truth is established upon the testimony of two, and in the two lines of three and a half years that Christ confirmed the covenant we find two witnesses of a death and resurrection that is associated with the history that identifies the soon-coming Sunday law. That Sunday law in Revelation chapter eleven, is identified as the “hour of the great earthquake.” That “hour” is directly connected to two witnesses that gave a testimony of three and a half years. Their testimony ends with their death and resurrection.

De waarheid wordt bevestigd op het getuigenis van twee, en in de twee perioden van drieënhalf jaar waarin Christus het verbond bevestigde, vinden wij twee getuigen van een dood en opstanding die verbonden zijn met de geschiedenis die de spoedig komende zondagswet aanduidt. Die zondagswet wordt in Openbaring hoofdstuk elf aangeduid als het „uur van de grote aardbeving”. Dat „uur” is rechtstreeks verbonden met twee getuigen die een getuigenis van drieënhalf jaar gaven. Hun getuigenis eindigt met hun dood en opstanding.

Their testimony of three and a half years, followed by their death and resurrection has been represented by the death and resurrection of both Jesus and Stephen, for “line upon line,” Stephen is represented as being resurrected with Christ. In the feast of First Fruits, two primary offerings were presented.

Hun getuigenis van drie en een half jaar, gevolgd door hun dood en opstanding, is uitgebeeld door de dood en opstanding van zowel Jezus als Stefanus, want „regel op regel” wordt Stefanus voorgesteld als met Christus te zijn opgewekt. In het feest van de Eerstelingsvruchten werden twee voornaamste offergaven gebracht.

One was a lamb without blemish, and the other an offering of barley. The barley represented the crop to follow, and the lamb represented Christ. Christ was resurrected on the third day, and Stephen represented those that follow, and the barley represented the crop that was to follow. The two witnesses in Revelation eleven testified for three and a half years, after which they were then slain and then were resurrected three and a half days later. Those two witnesses had been typified by Christ, who was the First Fruits, for they represent the one hundred and forty-four thousand, who are also first fruits.

De ene was een lam zonder smet, en de andere een offer van gerst. De gerst vertegenwoordigde de oogst die zou volgen, en het lam vertegenwoordigde Christus. Christus werd op de derde dag opgewekt, en Stefanus vertegenwoordigde hen die volgen, en de gerst vertegenwoordigde de oogst die zou volgen. De twee getuigen in Openbaring elf getuigden drieënhalf jaar lang, waarna zij vervolgens werden gedood en vervolgens drieënhalve dag later werden opgewekt. Die twee getuigen waren getypeerd door Christus, die de Eerstelingen was, want zij vertegenwoordigen de honderdvierenveertigduizend, die ook eerstelingen zijn.

> And I looked, and, lo, a Lamb stood on the mount Sion, and with him an hundred forty and four thousand, having his Father’s name written in their foreheads. And I heard a voice from heaven, as the voice of many waters, and as the voice of a great thunder: and I heard the voice of harpers harping with their harps: And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the first fruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God. Revelation 14:1–5.

> En ik zag, en zie, een Lam stond op de berg Sion, en met Hem honderd vierenveertigduizend, die de naam van Zijn Vader op hun voorhoofden geschreven hadden. En ik hoorde een stem uit de hemel, als een stem van vele wateren en als een stem van een zware donderslag; en ik hoorde de stem van citerspelers, spelende op hun citers. En zij zongen als het ware een nieuw lied vóór de troon en vóór de vier dieren en de ouderlingen; en niemand kon dat lied leren dan de honderd vierenveertigduizend, die van de aarde verlost waren. Dezen zijn het die zich met vrouwen niet verontreinigd hebben, want zij zijn maagden. Dezen zijn het die het Lam volgen, waarheen Het ook gaat. Dezen zijn uit de mensen verlost als eerstelingen voor God en het Lam. En in hun mond is geen bedrog gevonden, want zij zijn zonder vlek voor de troon van God. Openbaring 14:1–5.

The barley offering on the feast of First Fruits represented the crop that was to follow, and Stephen in the year 34, followed Christ’s death in the year 31, though “line upon line,” they died at the same waymark. In relation to the first fruit offerings, Christ was the lamb that was slain and Stephen was the barley. According to Paul “Christ” is “the first fruits of them that slept,” and then “afterward they that are Christ’s at his coming.” The one hundred and forty-four thousand are first fruits, and they are those “which follow the Lamb whithersoever he goeth.”

Het gersteoffer op het feest van de Eerstelingsvruchten vertegenwoordigde de oogst die zou volgen, en Stefanus volgde in het jaar 34 op Christus’ dood in het jaar 31, hoewel zij „regel op regel” bij hetzelfde merkteken stierven. In verband met de eerstelingsoffers was Christus het lam dat geslacht werd en was Stefanus de gerst. Volgens Paulus is „Christus” „de eerstelingen van hen die ontslapen zijn”, en vervolgens „daarna die van Christus zijn bij zijn komst”. De honderd vierenveertigduizend zijn eerstelingen, en zij zijn het „die het Lam volgen, waarheen Het ook gaat.”

In the “hour” of the “great earthquake” of Revelation chapter eleven, the two witnesses that have prophesied for three and a half years, only to be slain and lie in the streets for three and a half days, are resurrected. They are those represented by Stephen who prophetically was resurrected with Jesus, but also after Jesus. They are therefore resurrected “three and a half days,” after they are murdered by the beast that ascended from the bottomless pit. The same “hour,” that they are resurrected they ascend to heaven as an ensign. The process of their resurrection and ascension is carefully outlined in God’s prophetic Word, and it includes that they were typified by the literal death of Stephen, thus representing a spiritual death that is accomplished upon the two witnesses as they are transformed from the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the third angel.

In het „uur” van de „grote aardbeving” van Openbaring hoofdstuk elf worden de twee getuigen, die drieënhalf jaar hebben geprofeteerd om vervolgens te worden gedood en drieënhalve dag op de straten te liggen, opgewekt. Zij zijn degenen die werden uitgebeeld door Stefanus, die profetisch met Jezus werd opgewekt, maar ook na Jezus. Daarom worden zij „drieënhalve dag” opgewekt nadat zij zijn vermoord door het beest dat uit de afgrond opsteeg. In hetzelfde „uur” waarin zij worden opgewekt, stijgen zij als een banier op naar de hemel. Het proces van hun opstanding en hemelvaart wordt zorgvuldig uiteengezet in Gods profetische Woord, en het omvat dat zij werden getypeerd door de letterlijke dood van Stefanus, en aldus een geestelijke dood vertegenwoordigen die aan de twee getuigen wordt voltrokken terwijl zij worden veranderd van de Laodiceaanse beweging van de derde engel tot de Filadelfische beweging van de derde engel.

We will continue this study in the next article.

Wij zullen deze studie in het volgende artikel voortzetten.

> “One thing is certain: those Seventh-day Adventists who take their stand under Satan’s banner will first give up their faith in the warnings and reproofs contained in the Testimonies of God’s spirit.

> „Eén ding is zeker: die Zevende-dags Adventisten die hun plaats innemen onder Satans banier, zullen als eersten hun geloof opgeven in de waarschuwingen en terechtwijzingen die vervat zijn in de Getuigenissen van Gods Geest.

> “The call to greater consecration and holier service is being made, and will continue to be made. Some who are now voicing Satan’s suggestions will come to their senses. There are those in important positions of trust who do not understand the truth for this time. To them the message must be given. If they receive it, Christ will accept them, and will make them workers together with him. But if they refuse to hear the message, they will take their stand under the black banner of the Prince of Darkness.

> “De oproep tot grotere toewijding en heiliger dienst wordt gedaan en zal blijven weerklinken. Sommigen die nu de ingevingen van Satan vertolken, zullen tot bezinning komen. Er zijn mensen in belangrijke vertrouwensposities die de waarheid voor deze tijd niet begrijpen. Aan hen moet de boodschap worden gebracht. Indien zij haar aannemen, zal Christus hen aannemen en hen tot medewerkers met Hem maken. Maar indien zij weigeren naar de boodschap te luisteren, zullen zij hun plaats innemen onder de zwarte banier van de vorst der duisternis.

> “I am instructed to say that the precious truth for this time is open more and more clearly to human minds. In a special sense men and women are to eat of Christ’s flesh and drink of his blood. There will be a development of the understanding, for the truth is capable of constant expansion. The divine originator of truth will come into closer and still closer communion with those who follow on to know him. As God’s people receive his word as the bread of heaven, they will know that his goings forth are prepared as the morning. They will receive spiritual strength, as the body receives physical strength when food is eaten.

> “Mij is opgedragen te zeggen dat de kostbare waarheid voor deze tijd zich steeds duidelijker aan de menselijke geest openbaart. In bijzondere zin moeten mannen en vrouwen eten van Christus’ vlees en drinken van zijn bloed. Er zal een ontwikkeling van het begrip zijn, want de waarheid is vatbaar voor voortdurende uitbreiding. De goddelijke oorsprong van de waarheid zal in steeds nauwere gemeenschap treden met hen die volharden om Hem te kennen. Wanneer Gods volk zijn woord ontvangt als het brood des hemels, zullen zij weten dat zijn opgangen bereid zijn als de dageraad. Zij zullen geestelijke kracht ontvangen, zoals het lichaam lichamelijke kracht ontvangt wanneer voedsel wordt gegeten.

> “We do not half understand the Lord’s plan in taking the children of Israel from Egyptian bondage, and leading them through the wilderness into Canaan.

> „Wij begrijpen nog niet ten volle het plan van de Heer om de kinderen Israëls uit de Egyptische slavernij te voeren en hen door de woestijn naar Kanaän te leiden.

> “As we gather up the divine rays shining from the gospel, we shall have a clearer insight into the Jewish economy, and a deeper appreciation of its important truths. Our exploration of truth is yet incomplete. We have gathered up only a few rays of light. Those who are not daily students of the Word will not solve the problems of the Jewish economy. They will not understand the truths taught by the temple service. The work of God is hindered by a worldly understanding of his great plan. The future life will unfold the meaning of the laws that Christ, enshrouded in the pillar of cloud, gave to his people.” Spalding and Magan, 305, 306.

> „Wanneer wij de goddelijke stralen verzamelen die uit het evangelie schijnen, zullen wij een helderder inzicht verkrijgen in de Joodse bedeling en een diepere waardering voor haar gewichtige waarheden. Ons onderzoek van de waarheid is nog onvoltooid. Wij hebben slechts enkele lichtstralen verzameld. Zij die niet dagelijks studenten van het Woord zijn, zullen de vraagstukken van de Joodse bedeling niet oplossen. Zij zullen de waarheden die door de tempeldienst worden onderwezen, niet begrijpen. Het werk van God wordt belemmerd door een werelds begrip van zijn grote plan. Het toekomstige leven zal de betekenis ontvouwen van de wetten die Christus, gehuld in de wolkkolom, aan zijn volk gaf.” Spalding and Magan, 305, 306.

Back to Articles