Article

# The Book of Daniel - Number Eight

Het Boek Daniël - Nummer Acht

A Process

Een proces

Author

Jeff Pippenger

Published

December 3, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

> In the third year of the reign of Jehoiakim king of Judah came Nebuchadnezzar king of Babylon unto Jerusalem, and besieged it. And the Lord gave Jehoiakim king of Judah into his hand, with part of the vessels of the house of God: which he carried into the land of Shinar to the house of his god; and he brought the vessels into the treasure house of his god. Daniel 1:1, 2.

> In het derde jaar van de regering van Jojakim, de koning van Juda, kwam Nebukadnezar, de koning van Babel, naar Jeruzalem en belegerde het. En de Heere gaf Jojakim, de koning van Juda, in zijn hand, met een deel van de vaten van het huis Gods; die hij bracht naar het land Sinear, naar het huis van zijn god; en hij bracht de vaten in het schathuis van zijn god. Daniël 1:1, 2.

The books of Daniel and Revelation are the same book, and the same prophetic lines that are represented in the book of Daniel are taken up in the book of Revelation. The Revelation of Jesus Christ, represents the final prophetic message that is unsealed just before the close of probation.

De boeken Daniël en Openbaring zijn één en hetzelfde boek, en dezelfde profetische lijnen die in het boek Daniël worden voorgesteld, worden in het boek Openbaring weer opgenomen. De Openbaring van Jezus Christus vertegenwoordigt de laatste profetische boodschap die vlak vóór het einde van de genadetijd wordt ontzegeld.

Truths which in the past have been correctly understood from the book of Revelation but have been sealed up by custom and tradition, are still truth, and today they are being unsealed again by the Lion of the tribe of Judah, and those truths are now revealing their perfect fulfillment.

Waarheden die in het verleden uit het boek Openbaring op juiste wijze zijn verstaan, maar door gewoonte en traditie verzegeld zijn geworden, blijven waarheid, en heden worden zij opnieuw ontsloten door de Leeuw uit de stam van Juda, en die waarheden openbaren nu hun volmaakte vervulling.

Truths which in the past have been correctly understood from the book of Daniel but have been sealed up by custom and tradition, are still truth, and today they are being unsealed again by the Lion of the tribe of Judah, and those truths are now revealing their perfect fulfillment.

Waarheden die in het verleden uit het boek Daniël op juiste wijze zijn verstaan, maar door gewoonte en traditie verzegeld zijn geweest, zijn nog steeds waarheid, en heden worden zij opnieuw ontzegeld door de Leeuw uit de stam van Juda, en die waarheden openbaren nu hun volmaakte vervulling.

Daniel is simply the first of the two books that represent the Revelation of Jesus Christ.

Daniël is eenvoudigweg het eerste van de twee boeken die de Openbaring van Jezus Christus vertegenwoordigen.

Jehoiakim is a symbol of the empowerment of the first message in a reform movement. He is also a symbol of the covenant, for the change of a name prophetically identifies the beginning of a covenant relationship. The covenant relationship that God enters into with a people who had formerly not been God’s covenant people, begins at the empowerment of the first message.

Jojakim is een symbool van de bekrachtiging van de eerste boodschap in een hervormingsbeweging. Hij is ook een symbool van het verbond, want de verandering van een naam duidt profetisch op het begin van een verbondsrelatie. De verbondsrelatie die God aangaat met een volk dat voorheen niet Gods verbondsvolk was, begint bij de bekrachtiging van de eerste boodschap.

> Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:10.

> Gij die eertijds geen volk waart, maar nu Gods volk zijt; die geen ontferming verkregen hadt, maar nu ontferming verkregen hebt. 1 Petrus 2:10.

The symbol of a name being changed representing a covenant relationship is established by Abram’s name being changed to Abraham, Sarai’s name to Sarah, Jacob’s name to Israel and Saul to Paul. There are other witnesses to the symbol, but in chapter one of Daniel, Daniel’s name is changed to Belteshazzar, and Hananiah’s name is changed to Shadrach, Mishael’s to Meshach, and Azariah’s to Abednego.

Het symbool van een naamsverandering als uitbeelding van een verbondsrelatie wordt bevestigd doordat Abrams naam werd veranderd in Abraham, Saraï’s naam in Sara, Jakobs naam in Israël en Saul in Paulus. Er zijn nog andere getuigen van dit symbool, maar in hoofdstuk één van Daniël wordt Daniëls naam veranderd in Beltsassar, Hananja’s naam in Sadrach, Misaëls naam in Mesach en Azarja’s naam in Abednego.

When the Lord enters into a covenant relationship with a people, he is simultaneously passing by a former covenant people. Jehoiakim represents the covenant people who are being passed by and Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah represent the covenant people that are then being chosen. When people enter into a covenant relationship, they are then tested as to whether they will uphold the terms of the covenant. The test is represented by the act of eating.

Wanneer de Heer een verbondsrelatie met een volk aangaat, gaat Hij tegelijkertijd aan een voormalig verbondsvolk voorbij. Jojakim vertegenwoordigt het verbondsvolk waaraan wordt voorbijgegaan, en Daniël, Hananja, Misaël en Azarja vertegenwoordigen het verbondsvolk dat vervolgens wordt uitverkoren. Wanneer mensen een verbondsrelatie aangaan, worden zij vervolgens beproefd om te zien of zij de voorwaarden van het verbond zullen handhaven. De beproeving wordt voorgesteld door de daad van het eten.

Adam and Eve failed the test with the act of eating, and when God first entered into a covenant with a chosen people, he began the relationship by testing them with manna. Ancient Israel ultimately failed that test, but in doing so they provided the first reference and first witness to the fact that a covenant test is not a singular test, but it is a testing process. By the tenth test, they were assigned to die in the wilderness over the next forty years. God then entered into covenant with Joshua and Caleb, thus providing witness that when the Lord enters into covenant with a chosen people, He is also passing by a former covenant people. At the end of ancient Israel, which was also the beginning of spiritual Israel, the last testing process for ancient Israel was the first testing process for spiritual Israel, and it was represented as the Bread of Heaven. It had been typified by the manna in the first covenant testing process.

Adam en Eva faalden voor de beproeving door de daad van het eten, en toen God voor het eerst een verbond aanging met een uitverkoren volk, begon Hij die verhouding door hen met manna te beproeven. Het oude Israël faalde uiteindelijk voor die beproeving, maar door dit te doen leverde het de eerste verwijzing en het eerste getuigenis van het feit dat een verbondsbeproeving geen enkelvoudige beproeving is, maar een beproevingsproces. Bij de tiende beproeving werd hun toegewezen in de daaropvolgende veertig jaar in de woestijn te sterven. Vervolgens ging God een verbond aan met Jozua en Kaleb, en gaf daarmee getuigenis dat, wanneer de Heere een verbond aangaat met een uitverkoren volk, Hij ook voorbijgaat aan een voormalig verbondsvolk. Aan het einde van het oude Israël, dat tevens het begin van het geestelijke Israël was, was het laatste beproevingsproces voor het oude Israël het eerste beproevingsproces voor het geestelijke Israël, en het werd voorgesteld als het Brood des Hemels. Het was voorafgeschaduwd door het manna in het eerste verbondsbeproevingsproces.

In that testing process, which was both the first and the last testing process, Jesus identified the test of heavenly Bread when he said that those who are his covenant people must eat his flesh and drink his blood. He lost more disciples at that presentation than any other time in his ministry. That controversy in his ministry was the high point of the illustration of the covenant testing process, and Sister White comments at length upon the event in the Desire of Ages, where the title of the chapter is “The Crisis in Galilee”. The name Galilee means “a hinge,” or “a turning point,” and in the chapter, she outlines why the disciples turned away from him. They refused to apply his testimony of the requirement of eating his flesh and drinking his blood with the proper prophetic methodology. She identified that they held to customs and traditions of prophetic concepts that Satan had inculcated into ancient Israel’s biblical understanding. Those misunderstandings provided them with, what they thought, was an excuse to apply his words literally, instead of spiritually. She also points out that when those who “turned” away from Jesus (Galilee) who are identified in the sixth chapter of John (John 6:66), they walked with him no more forever.

In dat beproevingsproces, dat zowel het eerste als het laatste beproevingsproces was, duidde Jezus de beproeving van hemels Brood aan toen Hij zei dat degenen die zijn verbondsvolk zijn, zijn vlees moeten eten en zijn bloed moeten drinken. Bij die voorstelling verloor Hij meer discipelen dan op enig ander moment in zijn bediening. Die controverse in zijn bediening vormde het hoogtepunt van de illustratie van het verbondsbeproevingsproces, en Zuster White geeft uitvoerig commentaar op die gebeurtenis in The Desire of Ages, waar de titel van het hoofdstuk “The Crisis in Galilee” luidt. De naam Galilea betekent “een scharnier” of “een keerpunt”, en in het hoofdstuk zet zij uiteen waarom de discipelen zich van Hem afkeerden. Zij weigerden zijn getuigenis over de vereiste zijn vlees te eten en zijn bloed te drinken toe te passen met de juiste profetische methodologie. Zij stelt vast dat zij vasthielden aan gebruiken en overleveringen van profetische opvattingen die satan in het bijbelse begrip van het oude Israël had ingeprent. Die misvattingen verschaften hun, naar zij meenden, een excuus om zijn woorden letterlijk toe te passen in plaats van geestelijk. Zij wijst er ook op dat toen degenen die zich van Jezus “afkeerden” (Galilea), die in het zesde hoofdstuk van Johannes worden aangeduid (Johannes 6:66), zich afwendden, zij nooit meer met Hem wandelden.

With the first as with the last covenant testing process of ancient Israel, we find that when God enters into a covenant relationship with a chosen people, He is simultaneously passing by the former covenant people. We also find that he tests those people, not with a singular test, but with a process of testing. We also see that the testing process is represented by something that is to be eaten. We also find that the food represents the Word of God, and that the test involves a choice between two types of food to eat. Do we eat of every tree that God has said we can eat of, or do we eat from the tree which we have been forbidden to eat? We also find that the choice of what to eat includes the test of how we eat the food offered.

Zoals bij het eerste, zo ook bij het laatste verbondelijke beproevingsproces van het oude Israël, zien wij dat wanneer God een verbondsrelatie aangaat met een uitverkoren volk, Hij tegelijk het vroegere verbondsvolk voorbijgaat. Wij zien ook dat Hij dat volk beproeft, niet met één enkele beproeving, maar met een beproevingsproces. Wij zien eveneens dat het beproevingsproces wordt voorgesteld door iets dat gegeten moet worden. Ook vinden wij dat het voedsel het Woord van God vertegenwoordigt, en dat de beproeving een keuze inhoudt tussen twee soorten voedsel om te eten. Eten wij van elke boom waarvan God heeft gezegd dat wij daarvan mogen eten, of eten wij van de boom waarvan ons verboden is te eten? Wij vinden ook dat de keuze van wat te eten de beproeving omvat van de wijze waarop wij het aangeboden voedsel eten.

At the end of spiritual Israel, in the time of the Millerite movement, the first message was empowered on August 11, 1840. Jehoiakim there represents the Protestants that are then being carried into Babylon to become her daughters. They were confronted with a test when the angel of Revelation ten descended and had a little book open in his hand. Just as Jehoiakim rebelled against Nebuchadnezzar’s demands, and was thereafter led into captivity, the Protestants refused to eat the food in the angel’s hand, based upon the traditions and customs they brought with them out of the Dark Ages.

Aan het einde van het geestelijke Israël, ten tijde van de Milleritische beweging, werd de eerste boodschap op 11 augustus 1840 bekrachtigd. Jojakim vertegenwoordigt daar de protestanten die dan naar Babylon worden weggevoerd om haar dochters te worden. Zij werden geconfronteerd met een beproeving toen de engel van Openbaring tien neerdaalde en een geopend boekje in zijn hand had. Evenals Jojakim in opstand kwam tegen de eisen van Nebukadnezar en daarna in gevangenschap werd weggevoerd, weigerden de protestanten het voedsel in de hand van de engel te eten, op grond van de overleveringen en gebruiken die zij uit de Donkere Middeleeuwen met zich hadden meegebracht.

By the spring of 1844, the testing process had reached a “turning point” for Jehoiakim and the Protestants, and just as in the first testing process for spiritual Israel, they “turned” and walked no more with Jesus. In that history Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah represent the Millerites, who chose to eat the little book which was sweet in their mouth, but became bitter in their stomach.

Tegen het voorjaar van 1844 had het beproevingsproces voor Jojakim en de protestanten een „keerpunt” bereikt, en evenals in het eerste beproevingsproces voor het geestelijke Israël „keerden” zij zich om en wandelden niet langer met Jezus. In die geschiedenis vertegenwoordigen Daniël, Hananja, Misaël en Azarja de Millerieten, die ervoor kozen het boekje te eten, dat zoet was in hun mond, maar bitter werd in hun buik.

If we include Adam and Eve, we have four classic witnesses that the test is represented by the act of eating. We have several prophetic witnesses, that all have the signature of the first and the last. The witness of the test of manna is a first witness, and the test of the Bread of Heaven is both a first test for spiritual Israel, while also being the last witness for ancient Israel. The test of the little book is both the first and the last. It is the end of spiritual Israel’s wandering as the church in the wilderness, and it is the first of those who were chosen to be the final denominated people of God. The Millerites were the beginning of God’s denominated people, which were to be identified as the true horn of Protestantism. There are several witnesses to the testing process that begins when the first message is empowered.

Als wij Adam en Eva meetellen, hebben wij vier klassieke getuigen dat de beproeving wordt voorgesteld door de daad van het eten. Wij hebben verscheidene profetische getuigen, die allen het kenmerk van de eerste en de laatste dragen. De getuigenis van de beproeving van het manna is een eerste getuige, en de beproeving van het Brood des Hemels is zowel een eerste beproeving voor het geestelijke Israël als tevens de laatste getuige voor het oude Israël. De beproeving van het kleine boek is zowel de eerste als de laatste. Zij vormt het einde van de omzwerving van het geestelijke Israël als de gemeente in de woestijn, en zij is de eerste van hen die verkozen werden om het uiteindelijke benoemde volk van God te zijn. De Millerieten waren het begin van Gods benoemde volk, dat geïdentificeerd moest worden als de ware hoorn van het protestantisme. Er zijn verscheidene getuigen van het beproevingsproces dat begint wanneer de eerste boodschap met kracht wordt bekleed.

In those processes of testing there arrives a “turning point”, where nearly all of the disciples turn away. At Joshua and Caleb’s testimony all Israel turned away and sought to return to Egypt. At the church in Galilee, the majority of disciples turned away. Because Jesus is the Alpha and Omega, the “turning point” that is represented at the end of the testing process is also illustrated at the beginning of the testing process. When the manna was first provided for ancient Israel, there were those that immediately turned away from the instructions. At Christ’s baptism He turned away and went into the wilderness. Sister White uses the symbol of a turning point in a very informative fashion.

In die beproevingsprocessen komt er een „keerpunt”, waarop bijna alle discipelen zich afkeren. Bij het getuigenis van Jozua en Kaleb keerde geheel Israël zich af en trachtte naar Egypte terug te keren. Bij de gemeente in Galilea keerde de meerderheid van de discipelen zich af. Omdat Jezus de Alfa en de Omega is, wordt het „keerpunt” dat aan het einde van het beproevingsproces wordt weergegeven, ook aan het begin van het beproevingsproces geïllustreerd. Toen het manna voor het eerst aan het oude Israël werd gegeven, waren er die zich onmiddellijk van de instructies afkeerden. Bij Christus’ doop keerde Hij Zich af en ging de woestijn in. Zuster White gebruikt het symbool van een keerpunt op zeer verhelderende wijze.

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow. The Lord in His word has opened up the aggressive work of the gospel as it has been carried on in the past, and will be in the future, even to the closing conflict, when Satanic agencies will make their last wonderful movement. From that word we understand that the forces are now at work that will usher in the last great conflict between good and evil—between Satan, the prince of darkness, and Christ, the Prince of life. But the coming triumph for the men who love and fear God is as sure as that His throne is established in the heavens.” Bible Echo, August 26, 1895.

> ‘Er zijn perioden die keerpunten vormen in de geschiedenis van naties en van de kerk. In de voorzienigheid van God wordt, wanneer deze verschillende crises aanbreken, het licht voor die tijd gegeven. Indien het wordt aangenomen, is er geestelijke vooruitgang; indien het wordt verworpen, volgen geestelijk verval en schipbreuk. De Heere heeft in Zijn Woord het aanvallende werk van het evangelie ontsloten, zoals het in het verleden is voortgezet en in de toekomst zal worden voortgezet, ja, tot aan het beslissende eindconflict, wanneer satanische machten hun laatste wonderbare beweging zullen maken. Uit dat Woord begrijpen wij dat thans de krachten werkzaam zijn die het laatste grote conflict tussen goed en kwaad zullen inleiden — tussen Satan, de vorst der duisternis, en Christus, de Vorst des levens. Maar de komende overwinning voor de mensen die God liefhebben en vrezen, is even zeker als dat Zijn troon in de hemelen is gevestigd.’ Bible Echo, 26 augustus 1895.

When the manna was first given to ancient Israel, the light for that history was given. At Christ’s baptism the light for that history was given. On August 11, 1840 the light for that history was given. Each of those turning points mark the beginning of a testing process that ultimately ends at another turning point, when the former covenant people turn away and walk with Christ no more.

Toen het manna voor het eerst aan het oude Israël werd gegeven, werd het licht voor die geschiedenis gegeven. Bij de doop van Christus werd het licht voor die geschiedenis gegeven. Op 11 augustus 1840 werd het licht voor die geschiedenis gegeven. Elk van die keerpunten markeert het begin van een beproevingsproces dat uiteindelijk eindigt bij een ander keerpunt, wanneer het vroegere verbondsvolk zich afkeert en niet langer met Christus wandelt.

Because these various testing processes represent both a testing process for the former covenant people and also for the new covenant people, there are two conclusions of the testing process. The conclusion of the testing process, and therefore the final turning point for the Protestants in the Millerite history, was the spring of 1844. The conclusion of the testing process (in the Fall of 1844), or turning point for the Millerites themselves, came after the turning point for the former people of God.

Omdat deze verschillende beproevingsprocessen zowel een beproevingsproces voor het volk van het vroegere verbond als ook voor het volk van het nieuwe verbond vertegenwoordigen, zijn er twee conclusies van het beproevingsproces. De conclusie van het beproevingsproces, en daarom het laatste keerpunt voor de protestanten in de Milleritische geschiedenis, was het voorjaar van 1844. De conclusie van het beproevingsproces (in het najaar van 1844), of het keerpunt voor de Millerieten zelf, kwam na het keerpunt voor het vroegere volk van God.

In the history of Christ, the testing process is identified by his twice cleansing the temple, once at the beginning of his ministry, and then again at the ending of his ministry.

In de geschiedenis van Christus wordt het beproevingsproces aangeduid door het feit dat Hij de tempel tweemaal reinigde: eenmaal aan het begin van zijn bediening en vervolgens opnieuw aan het einde van zijn bediening.

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

> ‘Toen Jezus Zijn openbare bediening begon, reinigde Hij de tempel van haar heiligschennende ontwijding. Tot de laatste daden van Zijn bediening behoorde de tweede reiniging van de tempel. Zo worden in het laatste werk ter waarschuwing van de wereld twee onderscheiden oproepen aan de kerken gedaan. De boodschap van de tweede engel luidt: “Babylon is gevallen, is gevallen, die grote stad, omdat zij alle volken heeft doen drinken van de wijn van de toorn van haar hoererij” (Openbaring 14:8). En in de luide roep van de boodschap van de derde engel wordt een stem uit de hemel gehoord, die zegt: “Gaat uit van haar, Mijn volk, opdat gij aan haar zonden geen gemeenschap hebt en opdat gij van haar plagen niet ontvangt. Want haar zonden zijn opgestapeld tot aan de hemel, en God heeft aan haar ongerechtigheden gedacht” (Openbaring 18:4, 5).’ Selected Messages, boek 2, 118.

The testing process of the two temple cleansings of Christ is aligned with Malachi chapter three, in the writings of the Spirit of Prophecy.

Het beproevingsproces van de twee tempelreinigingen van Christus is in de geschriften van de Geest der Profetie in overeenstemming gebracht met Maleachi hoofdstuk drie.

> “In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

> „Door de tempel te reinigen van de kopers en verkopers van de wereld, kondigde Jezus Zijn zending aan om het hart te reinigen van de bezoedeling van de zonde,—van de aardse begeerten, de zelfzuchtige lusten, de kwade gewoonten die de ziel verderven. Maleachi 3:1–3 geciteerd.” The Desire of Ages, 161.

The cleansing of God’s people represents the testing process that is repeatedly identified with several lines of prophecy. Every reference, beginning with Adam and Eve unto the Millerite history represents the cleansing of the one hundred and forty-four thousand.

De reiniging van Gods volk vertegenwoordigt het beproevingsproces dat herhaaldelijk wordt aangeduid in verscheidene lijnen van profetie. Elke verwijzing, beginnend bij Adam en Eva tot aan de Milleritische geschiedenis, vertegenwoordigt de reiniging van de honderdvierenveertigduizend.

> “In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed.” Review and Herald, February 26, 1914.

> „In de laatste dagen van de geschiedenis van deze aarde moet Gods verbond met zijn geboden onderhoudende volk worden vernieuwd.” Review and Herald, 26 februari 1914.

The cleansing process of the one hundred and forty-four thousand is the first reference in the book of Daniel, which is the first book of the two books that together represent the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before human probation closes. The cleansing process of the one hundred and forty-four thousand is also represented as the sealing process. When the first message of the cleansing, sealing process of the one hundred and forty-four thousand began on September 11, 2001, it was a turning point for the church and for the world. In Revelation chapter eighteen, the angel that lightens the world with his glory then arrived. Yet in Revelation eighteen, the angel is not represented as having anything to eat in his hand—but it is there. The little book is there. It can be easily recognized by those who choose to eat the methodology represented as “line upon line,” by the prophet Isaiah.

Het reinigingsproces van de honderdvierenveertigduizend is de eerste verwijzing in het boek Daniël, dat het eerste boek is van de twee boeken die samen de Openbaring van Jezus Christus vertegenwoordigen, welke juist vóór het einde van de menselijke genadetijd wordt ontzegeld. Het reinigingsproces van de honderdvierenveertigduizend wordt ook voorgesteld als het verzegelingsproces. Toen de eerste boodschap van het reinigings-, verzegelingsproces van de honderdvierenveertigduizend op 11 september 2001 begon, was dat een keerpunt voor de kerk en voor de wereld. In Openbaring hoofdstuk achttien kwam toen de engel aan die de wereld met zijn heerlijkheid verlicht. Toch wordt in Openbaring achttien de engel niet voorgesteld als iemand die iets te eten in zijn hand heeft—maar het is daar. Het kleine boek is daar. Het kan gemakkelijk worden herkend door hen die ervoor kiezen de methodologie te eten die door de profeet Jesaja wordt voorgesteld als „regel op regel”.

By laying “line upon line” we understand that when Christ descended on September 11, 2001, he also had a “little book” which had been represented as “manna”, the “bread of heaven” and the “little book”. But on September 11, 2001, the former chosen people, represented by Jehoiakim, chose to hold to the customs and traditions of Adventism, and then began their march into the captivity of Babylon which will be complete at the Sunday law.

Door „regel op regel” te leggen, begrijpen wij dat toen Christus op 11 september 2001 neerdaalde, Hij ook een „boekrolletje” had, dat was voorgesteld als „manna”, het „brood des hemels” en het „boekrolletje”. Maar op 11 september 2001 koos het voormalige uitverkoren volk, vertegenwoordigd door Jojakim, ervoor vast te houden aan de gebruiken en tradities van het adventisme, en begon toen zijn tocht naar de gevangenschap van Babylon, die bij de zondagswet voltooid zal zijn.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> “Hoe komt het dat men zegt dat ik heb verklaard dat New York door een vloedgolf zal worden weggevaagd? Dit heb ik nooit gezegd. Ik heb gezegd, terwijl ik daar de grote gebouwen verdieping na verdieping zag verrijzen: ‘Wat vreselijke taferelen zullen er plaatsvinden wanneer de Heere zal opstaan om de aarde geducht te doen beven! Dan zullen de woorden van Openbaring 18:1–3 worden vervuld.’ Het gehele achttiende hoofdstuk van Openbaring is een waarschuwing voor wat over de aarde komt. Maar ik heb geen bijzonder licht met betrekking tot wat over New York komt, behalve dat ik weet dat op een dag de grote gebouwen daar zullen worden neergehaald door het keren en omkeren van Gods macht. Uit het mij gegeven licht weet ik dat er verwoesting in de wereld is. Eén woord van de Heere, één aanraking van zijn machtige kracht, en deze massieve bouwwerken zullen vallen. Er zullen taferelen plaatsvinden waarvan wij ons de verschrikking niet kunnen indenken.” Review and Herald, 5 juli 1906.

When the “great buildings” of “New York” were “thrown down by the turning and overturning of God’s power,” on September 11, 2001, the light of the angel of Revelation eighteen filled the whole earth, for a turning point had come in the history of the earth beast of Revelation thirteen.

Toen de „grote gebouwen” van „New York” op 11 september 2001 „neergehaald werden door het keren en omkeren van Gods macht”, vervulde het licht van de engel van Openbaring achttien de gehele aarde, want er was een keerpunt gekomen in de geschiedenis van het aardebeest van Openbaring dertien.

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow.” Bible Echo, August 26, 1895.

> “Er zijn perioden die keerpunten vormen in de geschiedenis van volken en van de kerk. In de voorzienigheid van God wordt, wanneer deze verschillende crises zich aandienen, het licht voor die tijd gegeven. Indien het wordt aangenomen, is er geestelijke vooruitgang; indien het wordt verworpen, volgen geestelijk verval en schipbreuk.” Bible Echo, 26 augustus 1895.

When the light of the angel of Revelation eighteen arrived on September 11, 2001, those who received the light progressed spiritually and those who rejected the light declined spiritually, and began their rebellious journey onward to their final turning point of the Sunday law, where they forever make shipwreck of their profession as the messengers of the third angel. Those in Galilee that turned away and walked no more with Christ in John 6:66, were turning away from the light that had first arrived at his baptism, which is where the first message of that testing history was empowered. In Daniel chapter one, two classes of worshippers are illustrated in the history when the first message is empowered. Jehoiakim represents those that make shipwreck of faith, and Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah represent the faithful.

Toen het licht van de engel van Openbaring achttien op 11 september 2001 verscheen, gingen degenen die het licht aannamen geestelijk vooruit, en degenen die het licht verwierpen gingen geestelijk achteruit en begonnen hun opstandige tocht voort naar hun laatste keerpunt van de zondagswet, waar zij voor altijd schipbreuk lijden in hun belijdenis als de boodschappers van de derde engel. Degenen in Galilea die zich afkeerden en niet langer met Christus wandelden in Johannes 6:66, keerden zich af van het licht dat eerst bij Zijn doop was verschenen, waar de eerste boodschap van die beproevingsgeschiedenis bekrachtigd werd. In Daniël hoofdstuk één worden twee klassen van aanbidders uitgebeeld in de geschiedenis waarin de eerste boodschap bekrachtigd wordt. Jojakim vertegenwoordigt hen die schipbreuk lijden in het geloof, en Daniël, Hananja, Misaël en Azarja vertegenwoordigen de getrouwen.

> In the third year of the reign of Jehoiakim king of Judah came Nebuchadnezzar king of Babylon unto Jerusalem, and besieged it. And the Lord gave Jehoiakim king of Judah into his hand, with part of the vessels of the house of God: which he carried into the land of Shinar to the house of his god; and he brought the vessels into the treasure house of his god. And the king spake unto Ashpenaz the master of his eunuchs, that he should bring certain of the children of Israel, and of the king’s seed, and of the princes; Children in whom was no blemish, but well favoured, and skilful in all wisdom, and cunning in knowledge, and understanding science, and such as had ability in them to stand in the king’s palace, and whom they might teach the learning and the tongue of the Chaldeans. And the king appointed them a daily provision of the king’s meat, and of the wine which he drank: so nourishing them three years, that at the end thereof they might stand before the king. Now among these were of the children of Judah, Daniel, Hananiah, Mishael, and Azariah: Unto whom the prince of the eunuchs gave names: for he gave unto Daniel the name of Belteshazzar; and to Hananiah, of Shadrach; and to Mishael, of Meshach; and to Azariah, of Abednego. But Daniel purposed in his heart that he would not defile himself with the portion of the king’s meat, nor with the wine which he drank: therefore he requested of the prince of the eunuchs that he might not defile himself. Daniel 1:1-8.

> In het derde jaar van de regering van Jojakim, de koning van Juda, kwam Nebukadnezar, de koning van Babel, naar Jeruzalem en belegerde het. En de Heere gaf Jojakim, de koning van Juda, in zijn hand, met een deel van de vaten van het huis Gods; die hij bracht naar het land Sinear, naar het huis van zijn god; en hij bracht de vaten in het schathuis van zijn god. En de koning sprak tot Aspenaz, het hoofd van zijn hovelingen, dat hij enigen van de kinderen Israëls zou brengen, zowel uit het koninklijk geslacht als uit de vorsten; jongelingen aan wie geen gebrek was, maar die schoon van aanzien waren, ervaren in alle wijsheid, bedreven in kennis, inzicht hebbend in wetenschap, en in wie bekwaamheid was om dienst te doen in het paleis van de koning, en aan wie men de geschriften en de taal der Chaldeeën zou leren. En de koning bepaalde voor hen een dagelijkse toewijzing van de spijzen van de koning en van de wijn die hij dronk; en men zou hen drie jaar lang opvoeden, opdat zij daarna voor de koning zouden staan. Onder hen nu waren uit de kinderen van Juda: Daniël, Hananja, Misaël en Azarja. En het hoofd van de hovelingen gaf hun andere namen; want hij noemde Daniël Beltsazar, Hananja Sadrach, Misaël Mesach en Azarja Abed-Nego. Maar Daniël nam zich in zijn hart voor dat hij zich niet zou verontreinigen met de spijzen van de koning, noch met de wijn die hij dronk; daarom verzocht hij het hoofd van de hovelingen dat hij zich niet zou hoeven verontreinigen. Daniël 1:1-8.

Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah were the children of Judah. They were made into eunuchs, thus representing the final generation of Adventism. Nebuchadnezzar, as many ancient kings, had the four Judean youths castrated, to remove any concerns the king might have when they served as slaves and interacted with the king’s wives and concubines.

Daniël, Hananja, Misaël en Azarja waren kinderen van Juda. Zij werden tot eunuchen gemaakt en vertegenwoordigden aldus de laatste generatie van het adventisme. Nebukadnezar liet, zoals vele koningen in de oudheid, de vier Judese jongelingen castreren, om elke zorg weg te nemen die de koning zou kunnen hebben wanneer zij als slaven dienden en in aanraking kwamen met de vrouwen en bijvrouwen van de koning.

Symbolically it represents the final generation of Adventism, for there would be no more line of Judah after these four. Four is a symbol of worldwide, and thus represents the final generation of Seventh-day Adventists around the world who recognize September 11, 2001, as a fulfillment of God’s prophetic Word.

Symbolisch vertegenwoordigt zij de laatste generatie van het adventisme, want na deze vier zou er geen verdere lijn van Juda meer zijn. Vier is een symbool van het wereldomvattende, en vertegenwoordigt derhalve de laatste generatie van Zevendedagsadventisten over de gehele wereld die 11 september 2001 erkennen als een vervulling van Gods profetisch Woord.

Those Seventh-day Adventists are the subject of God’s prophetic Word, for they are those called to be the one hundred and forty-four thousand. Yet their prophetic heritage began with the rebellion of their fathers, in 1863. That initial rebellion is almost impossible to recognize for it has been covered by the traditions and customs of four generations of escalating rebellion. Though difficult to recognize it must be seen and acknowledged, as Daniel ultimately does in Daniel chapter nine. He did so by recognizing the truth located in God’s prophetic Word.

Die Zevendedagsadventisten zijn het onderwerp van Gods profetisch Woord, want zij zijn degenen die geroepen zijn om de honderdvierenveertigduizend te zijn. Toch begon hun profetische erfgoed met de opstand van hun vaderen, in 1863. Die aanvankelijke opstand is vrijwel onmogelijk te herkennen, want zij is bedekt door de tradities en gebruiken van vier generaties van toenemende opstand. Hoewel zij moeilijk te herkennen is, moet zij worden gezien en erkend, zoals Daniël uiteindelijk doet in Daniël hoofdstuk negen. Hij deed dit door de waarheid te erkennen die gelegen is in Gods profetisch Woord.

The rebellion that Daniel and the three worthies directly descended from, was their father’s refusal to remain separate from the heathen influences that surrounded them. In 1863, Laodicean Adventism returned to the biblical methodology of apostate Protestantism and Catholicism, to uphold their rejection of Miller’s identification of the “seven times” of Leviticus twenty-six. That rebellion for Daniel and the three worthies was represented by king Hezekiah.

De opstand waarvan Daniël en de drie waardigen rechtstreeks afstamden, was de weigering van hun vader om afgescheiden te blijven van de heidense invloeden die hen omringden. In 1863 keerde het Laodicese adventisme terug tot de bijbelse methodologie van het afvallige protestantisme en het katholicisme, om hun verwerping van Millers identificatie van de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig te handhaven. Die opstand werd voor Daniël en de drie waardigen vertegenwoordigd door koning Hizkia.

King Hezekiah pled with the Lord not to die, and his prayer was answered when the Lord gave him another 15 years. In doing so, he then fathered Manasseh, one of the most wicked kings of Judah, but also the king that marks the beginning of the progressive seven-step conquering and enslavement of Judah. In 1856, the True Witness came to knock on Laodicean Adventism’s door, but they chose to live and not die to self. By 1863, they had rebuilt “Jericho” and started the escalating rebellion that ultimately prevented them from recognizing September 11, 2001 as the beginning of their three-step journey into the slavery of spiritual Babylon that ends at the Sunday law.

Koning Hizkia smeekte de HEERE dat hij niet zou sterven, en zijn gebed werd verhoord toen de HEERE hem nog vijftien jaar gaf. Daarbij verwekte hij vervolgens Manasse, een van de goddelooste koningen van Juda, maar ook de koning die het begin markeert van de voortschrijdende verovering en knechting van Juda in zeven stappen. In 1856 kwam de Getrouwe Getuige kloppen aan de deur van het Laodicese adventisme, maar zij kozen ervoor te leven en niet aan het ik te sterven. Tegen 1863 hadden zij „Jericho” herbouwd en waren zij begonnen aan de toenemende opstand die hun er uiteindelijk van weerhield 11 september 2001 te herkennen als het begin van hun reis in drie stappen naar de slavernij van het geestelijke Babylon, die eindigt bij de zondagwet.

For king Hezekiah, 1863 came when his prayer to live was granted. The Lord provided a sign that his prayer had been accepted. God confirmed the prayer by moving the sun, and the Babylonians saw the activity of God in the heavens, though they knew not what it meant. The Babylonians then came to Jerusalem to find out about the God who had the power to control the sun. Instead of glorifying the God of Heaven, king Hezekiah, instead of dying to self, chose to glorify his temple and city instead of the God who had chosen to place His name in that temple and city.

Voor koning Hizkia kwam 1863 toen zijn gebed om te mogen leven werd verhoord. De Heere gaf een teken dat zijn gebed was aangenomen. God bevestigde het gebed door de zon te verplaatsen, en de Babyloniërs zagen het handelen van God in de hemel, hoewel zij niet wisten wat het betekende. Daarna kwamen de Babyloniërs naar Jeruzalem om navraag te doen naar de God die de macht had de zon te beheersen. In plaats van de God des hemels te verheerlijken, koos koning Hizkia, in plaats van aan zichzelf te sterven, ervoor zijn tempel en stad te verheerlijken in plaats van de God die ervoor gekozen had Zijn naam in die tempel en stad te doen wonen.

That rebellion brought the prophecy that children from his blood line would become slaves and eunuchs in Babylon. Those children were Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah, and represent the spiritual final generation of those Seventh-day Adventists that recognize September 11, 2001 as a turning point in the history of the nations of the world and of the church, when the light is given that is to test and seal the one hundred and forty-four thousand.

Die opstand bracht de profetie voort dat kinderen uit zijn bloedlijn slaven en hovelingen in Babylon zouden worden. Die kinderen waren Daniël, Hananja, Misaël en Azarja, en zij vertegenwoordigen de geestelijke eindgeneratie van die Zevendedagsadventisten die 11 september 2001 erkennen als een keerpunt in de geschiedenis van de volken der wereld en van de kerk, wanneer het licht wordt gegeven dat bestemd is om de honderd vierenveertigduizend te beproeven en te verzegelen.

> In those days was Hezekiah sick unto death. And the prophet Isaiah the son of Amoz came to him, and said unto him, Thus saith the Lord, Set thine house in order; for thou shalt die, and not live. Then he turned his face to the wall, and prayed unto the Lord, saying, I beseech thee, O Lord, remember now how I have walked before thee in truth and with a perfect heart, and have done that which is good in thy sight. And Hezekiah wept sore. And it came to pass, afore Isaiah was gone out into the middle court, that the word of the Lord came to him, saying, Turn again, and tell Hezekiah the captain of my people, Thus saith the Lord, the God of David thy father, I have heard thy prayer, I have seen thy tears: behold, I will heal thee: on the third day thou shalt go up unto the house of the Lord. And I will add unto thy days fifteen years; and I will deliver thee and this city out of the hand of the king of Assyria; and I will defend this city for mine own sake, and for my servant David’s sake. And Isaiah said, Take a lump of figs. And they took and laid it on the boil, and he recovered. And Hezekiah said unto Isaiah, What shall be the sign that the Lord will heal me, and that I shall go up into the house of the Lord the third day? And Isaiah said, This sign shalt thou have of the Lord, that the Lord will do the thing that he hath spoken: shall the shadow go forward ten degrees, or go back ten degrees? And Hezekiah answered, It is a light thing for the shadow to go down ten degrees: nay, but let the shadow return backward ten degrees. And Isaiah the prophet cried unto the Lord: and he brought the shadow ten degrees backward, by which it had gone down in the dial of Ahaz. At that time Berodachbaladan, the son of Baladan, king of Babylon, sent letters and a present unto Hezekiah: for he had heard that Hezekiah had been sick. And Hezekiah hearkened unto them, and shewed them all the house of his precious things, the silver, and the gold, and the spices, and the precious ointment, and all the house of his armour, and all that was found in his treasures: there was nothing in his house, nor in all his dominion, that Hezekiah shewed them not. Then came Isaiah the prophet unto king Hezekiah, and said unto him, What said these men? and from whence came they unto thee? And Hezekiah said, They are come from a far country, even from Babylon. And he said, What have they seen in thine house? And Hezekiah answered, All the things that are in mine house have they seen: there is nothing among my treasures that I have not shewed them. And Isaiah said unto Hezekiah, Hear the word of the Lord. Behold, the days come, that all that is in thine house, and that which thy fathers have laid up in store unto this day, shall be carried into Babylon: nothing shall be left, saith the Lord. And of thy sons that shall issue from thee, which thou shalt beget, shall they take away; and they shall be eunuchs in the palace of the king of Babylon. Then said Hezekiah unto Isaiah, Good is the word of the Lord which thou hast spoken. And he said, Is it not good, if peace and truth be in my days? And the rest of the acts of Hezekiah, and all his might, and how he made a pool, and a conduit, and brought water into the city, are they not written in the book of the chronicles of the kings of Judah? And Hezekiah slept with his fathers: and Manasseh his son reigned in his stead. 2 Kings 20:1–21.

> In die dagen werd Hizkia ziek tot stervens toe. En de profeet Jesaja, de zoon van Amoz, kwam tot hem en zei tot hem: Zo zegt de HEERE: Breng uw huis in orde, want gij zult sterven en niet leven. Toen keerde hij zijn gezicht naar de muur en bad tot de HEERE, zeggende: Ach, HEERE, gedenk toch hoe ik voor Uw aangezicht gewandeld heb in waarheid en met een volkomen hart, en gedaan heb wat goed is in Uw ogen. En Hizkia weende zeer. En het geschiedde, toen Jesaja nog niet uit de middelste voorhof was gegaan, dat het woord van de HEERE tot hem kwam, zeggende: Keer terug en zeg tot Hizkia, de vorst van Mijn volk: Zo zegt de HEERE, de God van David, uw vader: Ik heb uw gebed gehoord, Ik heb uw tranen gezien; zie, Ik zal u genezen; op de derde dag zult gij opgaan naar het huis van de HEERE. En Ik zal vijftien jaren aan uw dagen toevoegen; en Ik zal u en deze stad verlossen uit de hand van de koning van Assyrië; en Ik zal deze stad beschermen om Mijnentwil en om Davids, Mijn knechts, wil. En Jesaja zei: Neemt een klomp vijgen. En zij namen die en legden die op de zweer, en hij genas. En Hizkia zei tot Jesaja: Wat zal het teken zijn dat de HEERE mij genezen zal, en dat ik op de derde dag zal opgaan naar het huis van de HEERE? En Jesaja zei: Dit zult gij van de HEERE tot teken hebben, dat de HEERE het woord zal doen dat Hij gesproken heeft: zal de schaduw tien graden vooruitgaan, of tien graden teruggaan? En Hizkia antwoordde: Het is iets gerings voor de schaduw om tien graden af te dalen; neen, maar laat de schaduw tien graden terugkeren. Toen riep de profeet Jesaja tot de HEERE; en Hij deed de schaduw tien graden teruggaan, waarlangs zij op de zonnewijzer van Achaz afgedaald was. In die tijd zond Berodach-Baladan, de zoon van Baladan, de koning van Babel, brieven en een geschenk aan Hizkia, want hij had gehoord dat Hizkia ziek geweest was. En Hizkia hoorde naar hen en toonde hun het gehele huis van zijn kostbaarheden: het zilver en het goud en de specerijen en de kostbare olie en het gehele huis van zijn wapens, en alles wat in zijn schatkamers gevonden werd; er was niets in zijn huis, noch in heel zijn heerschappij, dat Hizkia hun niet toonde. Toen kwam de profeet Jesaja tot koning Hizkia en zei tot hem: Wat hebben deze mannen gezegd, en vanwaar zijn zij tot u gekomen? En Hizkia zei: Uit een ver land zijn zij tot mij gekomen, uit Babel. En hij zei: Wat hebben zij in uw huis gezien? En Hizkia antwoordde: Alles wat in mijn huis is, hebben zij gezien; er is niets onder mijn schatten dat ik hun niet getoond heb. Toen zei Jesaja tot Hizkia: Hoor het woord van de HEERE. Zie, de dagen komen dat alles wat in uw huis is, en wat uw vaderen hebben opgelegd tot op deze dag, naar Babel weggevoerd zal worden; niets zal overblijven, zegt de HEERE. En van uw zonen die uit u zullen voortkomen, die gij zult verwekken, zullen zij nemen; en zij zullen hovelingen zijn in het paleis van de koning van Babel. Toen zei Hizkia tot Jesaja: Goed is het woord van de HEERE dat gij gesproken hebt. Ook zei hij: Zou het niet goed zijn, indien in mijn dagen vrede en waarheid zullen zijn? Het overige nu van de geschiedenis van Hizkia, en al zijn macht, en hoe hij de vijver en de waterleiding gemaakt heeft en water in de stad gebracht heeft, is dat niet geschreven in het boek van de kronieken van de koningen van Juda? En Hizkia ontsliep met zijn vaderen; en zijn zoon Manasse regeerde in zijn plaats. 2 Koningen 20:1–21.

The next verse says:

Het volgende vers luidt:

> Manasseh was twelve years old when he began to reign, and reigned fifty and five years in Jerusalem. And his mother’s name was Hephzibah. 2 Kings 21:1.

> Manasse was twaalf jaar oud toen hij koning werd, en hij regeerde vijfenvijftig jaar in Jeruzalem. En de naam van zijn moeder was Hefziba. 2 Koningen 21:1.

What would have been the result if king Hezekiah had accepted the Lord’s will, and simply got his house in order and died? He was given fifteen extra years, and three years later wicked Manasseh was born. What would have happened in 1856, if Adventism had accepted the transition from Philadelphia unto Laodicea and got their house in order and left the foundational truths of William Miller intact? I suppose we will never know the answer to that question, but what we do know is that “Daniel purposed in his heart that he would not defile himself with the portion of the king’s meat, nor with the wine which he drank.”

Wat zou het gevolg zijn geweest indien koning Hizkia de wil van de Heer had aanvaard, eenvoudig zijn huis op orde had gebracht en was gestorven? Hem werden vijftien extra jaren gegeven, en drie jaar later werd de goddeloze Manasse geboren. Wat zou er in 1856 zijn gebeurd indien het adventisme de overgang van Filadelfia naar Laodicea had aanvaard, zijn huis op orde had gebracht en de fundamentele waarheden van William Miller onaangetast had gelaten? Ik veronderstel dat wij het antwoord op die vraag nooit zullen weten, maar wat wij wel weten, is dat “Daniël nam zich in zijn hart voor dat hij zich niet zou verontreinigen met de spijs van de koning, noch met de wijn die hij dronk.”

We will continue Daniel chapter one in the next article.

Wij zullen in het volgende artikel verdergaan met Daniël, hoofdstuk één.

Back to Articles