Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty

Het Boek Daniël - Nummer Honderdvijftig

Interpretation of Ezekiel 37 and Its Relevance to the Last Days

Interpretatie van Ezechiël 37 en de relevantie ervan voor de laatste dagen

Author

Jeff Pippenger

Published

March 21, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

After Ezekiel describes the process of the two nations becoming one, he then identifies that the nation would be ruled by King David, and that he will enter into covenant with them and that His tabernacle will be with them.

Nadat Ezechiël het proces heeft beschreven waarin de twee volken één worden, verklaart hij vervolgens dat het volk door koning David geregeerd zal worden, en dat Hij met hen een verbond zal aangaan en dat Zijn tabernakel bij hen zal zijn.

> Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:23–28.

> Ook zullen zij zich niet meer verontreinigen met hun afgoden, noch met hun verfoeilijke dingen, noch met enige van hun overtredingen; maar Ik zal hen verlossen uit al hun woonplaatsen, waarin zij gezondigd hebben, en hen reinigen; zo zullen zij Mij tot een volk zijn, en Ik zal hun tot een God zijn. En David, mijn knecht, zal koning over hen zijn; en zij zullen allen één Herder hebben; ook zullen zij in mijn verordeningen wandelen, en mijn inzettingen onderhouden en die doen. En zij zullen wonen in het land dat Ik aan Jakob, mijn knecht, gegeven heb, waarin uw vaderen gewoond hebben; en zij zullen daarin wonen, zij en hun kinderen en hun kindskinderen, tot in eeuwigheid; en mijn knecht David zal hun Vorst zijn voor eeuwig. Voorts zal Ik een verbond des vredes met hen maken; het zal een eeuwig verbond met hen zijn; en Ik zal hen bevestigen en vermenigvuldigen, en mijn heiligdom in hun midden zetten tot in eeuwigheid. Ook zal mijn tabernakel bij hen zijn; ja, Ik zal hun tot een God zijn, en zij zullen Mij tot een volk zijn. En de heidenen zullen weten dat Ik, de HEERE, Israël heilig, wanneer mijn heiligdom in hun midden zal zijn tot in eeuwigheid. Ezechiël 37:23–28.

Ezekiel chapter thirty-seven is providing a very detailed presentation of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. The two sticks that are to become one nation when divinity is combined with humanity, and they will have a king over them. The one nation is God’s church of the last days, who are the one hundred and forty-four thousand. The two sticks are the two periods of scattering for the northern and southern kingdoms of Israel. Those two sticks are those who Paul identifies as the “body,” when he also identifies Christ as the “head” of that body. Ezekiel identifies Paul’s “head,” as “king David,” and the “body,” as “one nation.”

Ezechiël hoofdstuk zevenendertig geeft een zeer gedetailleerde uiteenzetting van de verzegeling van de honderd vierenveertigduizend. De twee stokken die tot één natie zullen worden wanneer goddelijkheid met menselijkheid wordt verenigd, en zij zullen één koning over zich hebben. De ene natie is Gods kerk van de laatste dagen, die de honderd vierenveertigduizend zijn. De twee stokken zijn de twee perioden van verstrooiing voor de noordelijke en zuidelijke koninkrijken van Israël. Die twee stokken zijn degenen die Paulus aanduidt als het “lichaam”, wanneer hij Christus ook aanduidt als het “hoofd” van dat lichaam. Ezechiël duidt Paulus’ “hoofd” aan als “koning David”, en het “lichaam” als “één natie.”

In the message which was provided to Adventism in 1856, as represented by the unfinished series on the “seven times” by Hiram Edson in 1856, Edson refers to Isaiah, chapter seven’s prophecy of sixty-five years as the biblical point of reference for the starting points of both periods of seven times. The sixty-five year time prophecy is placed in an enigmatic context, similar to the passages in the book of Revelation that state, “he who hath ears, let him hear.” If you have eyes that can perceive, and ears that can understand, there is something very wonderful in that passage.

In de boodschap die in 1856 aan het adventisme werd gegeven, zoals weergegeven door de onvoltooide reeks over de „zeven tijden” van Hiram Edson in 1856, verwijst Edson naar de profetie van vijfenzestig jaar in Jesaja, hoofdstuk zeven, als het bijbelse referentiepunt voor de beginpunten van beide perioden van zeven tijden. De tijdsprofetie van vijfenzestig jaar is geplaatst in een raadselachtige context, vergelijkbaar met de passages in het boek Openbaring die zeggen: „wie oren heeft, laat hij horen.” Indien u ogen hebt die kunnen onderscheiden, en oren die kunnen verstaan, ligt er in die passage iets zeer wonderlijks.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.

> Want het hoofd van Syrië is Damascus, en het hoofd van Damascus is Rezin; en binnen vijfenzestig jaar zal Efraïm verbroken worden, zodat het geen volk meer zal zijn. En het hoofd van Efraïm is Samaria, en het hoofd van Samaria is de zoon van Remalia. Indien gij niet gelooft, voorzeker, gij zult niet bevestigd worden. Jesaja 7:8, 9.

The sixty-five year prophecy began in 742 BC, and within those sixty-five years, nineteen years later in 723 BC, the northern kingdom of Israel was taken into slavery by Assyria, and when those years ended in 677 BC, Manasseh was taken captive by Babylon. Those sixty five years were also represented in the fulfillments of the end of the scatterings of the two nations, that were to become one stick in Ezekiel’s narrative. They marked 1798, 1844 and 1863, respectively. In the verses which identify the message that was rejected in 1863 there is a special prophetic revelation in which the prophecy is couched.

De vijfenzestigjarige profetie begon in 742 v.Chr., en binnen die vijfenzestig jaren, negentien jaar later in 723 v.Chr., werd het noordelijke koninkrijk van Israël door Assyrië in slavernij weggevoerd; en toen die jaren eindigden in 677 v.Chr., werd Manasse gevankelijk naar Babylon gevoerd. Die vijfenzestig jaren werden ook uitgebeeld in de vervullingen van het einde van de verstrooiingen van de twee naties, die in Ezechiëls relaas tot één stok zouden worden. Zij markeerden respectievelijk 1798, 1844 en 1863. In de verzen die de boodschap aanduiden die in 1863 werd verworpen, ligt een bijzondere profetische openbaring besloten waarin de profetie is vervat.

It is the revelation that the “head” of a nation is its capital city, and that the “head” of the capital city is the king. It provides two witnesses to this revelation, and then brings the entire prophecy and revelation to a conclusion with the enigma that, “If ye will not believe, surely ye shall not be established.” If you do not believe that the king is the head, and that the head is the capital city, then you will not be established.

Het is de openbaring dat het „hoofd” van een natie haar hoofdstad is, en dat het „hoofd” van de hoofdstad de koning is. Zij levert twee getuigen voor deze openbaring en brengt vervolgens de gehele profetie en openbaring tot een afsluiting met het raadsel: „Indien gij niet gelooft, zult gij zeker niet bevestigd worden.” Indien gij niet gelooft dat de koning het hoofd is, en dat het hoofd de hoofdstad is, dan zult gij niet bevestigd worden.

Ezekiel’s nation that is produced by joining the two sticks of the northern and southern kingdoms, was to have a king, which is a head, which is the capital city of the nation. The entire passage of Ezekiel is speaking to the prophetic characteristics of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which represents the joining together of Divinity with humanity during the period of the sounding of the seventh trumpet of Islam of the third woe.

Ezechiëls natie, die wordt voortgebracht door het samenvoegen van de twee stokken van de noordelijke en zuidelijke koninkrijken, zou een koning hebben, die een hoofd is, dat wil zeggen de hoofdstad van de natie. De gehele passage in Ezechiël spreekt over de profetische kenmerken van de verzegeling van de honderdvierenveertigduizend, die de vereniging van de Godheid met de mensheid vertegenwoordigt gedurende de periode van het bazuingeschal van de zevende bazuin van de islam van het derde wee.

The days of the sounding of the Seventh Trumpet, in Revelation chapter ten, began when there was to be “time no longer,” which was October 22, 1844, when the third angel arrived. At that point John experienced the bitterness of that date, and he was there and then told to measure the temple, but leave off the history of the twelve hundred and sixty years of the trampling down of the sanctuary and host, for that period was given to the Gentiles.

De dagen van het bazuingeschal van de zevende bazuin, in Openbaring hoofdstuk tien, begonnen toen er „geen tijd meer” zou zijn, hetgeen 22 oktober 1844 was, toen de derde engel kwam. Op dat moment ondervond Johannes de bitterheid van die datum, en toen en daar werd hem gezegd de tempel te meten, maar de geschiedenis van de twaalfhonderdzestig jaren van het vertreden van het heiligdom en het heerleger weg te laten, want die periode was aan de heidenen gegeven.

> And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer: But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth.

> En de engel die ik zag staan op de zee en op de aarde, hief zijn hand op naar de hemel, en zwoer bij Hem die leeft tot in alle eeuwigheid, die de hemel geschapen heeft en wat daarin is, en de aarde en wat daarin is, en de zee en wat daarin is, dat er geen tijd meer zou zijn; maar in de dagen van de stem van de zevende engel, wanneer hij zal beginnen te bazuinen, zal ook het geheimenis van God voleindigd worden, gelijk Hij aan Zijn dienstknechten, de profeten, verkondigd heeft. En de stem die ik uit de hemel gehoord had, sprak opnieuw tot mij en zei: Ga heen, neem het geopende boekje uit de hand van de engel die op de zee en op de aarde staat.

> And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 10:5–11:2.

> En ik ging naar de engel toe en zei tot hem: Geef mij het kleine boek. En hij zei tot mij: Neem het en eet het op; en het zal uw buik bitter maken, maar in uw mond zal het zoet zijn als honing. En ik nam het kleine boek uit de hand van de engel en at het op; en het was in mijn mond zoet als honing; en zodra ik het gegeten had, werd mijn buik bitter. En hij zei tot mij: Gij moet wederom profeteren voor vele volken en natiën en talen en koningen. En mij werd een riet gegeven, een staf gelijk; en de engel stond daar en zei: Sta op en meet de tempel Gods, en het altaar, en hen die daarin aanbidden. Maar laat de voorhof, die buiten de tempel is, erbuiten, en meet die niet; want hij is aan de heidenen gegeven; en zij zullen de heilige stad vertreden, tweeënveertig maanden lang. Openbaring 10:5–11:2.

The temple which John was to measure on October 22, 1844, was the temple which had worshippers “therein.” The courtyard was to be left off. The temple which has an altar, that also has worshippers therein is the holy place of the heavenly sanctuary. There was an altar in the courtyard, but that was to be left off, so the only other altar in God’s sanctuary is the altar of incense that is located in the Holy Place. At the arrival of the third angel in 1844, which typified the third angel’s arrival at the beginning of the sealing time on September 11, 2001, the temple consisted of only two apartments.

De tempel die Johannes op 22 oktober 1844 moest meten, was de tempel waarin zich aanbidders bevonden. De voorhof moest worden weggelaten. De tempel die een altaar heeft en waarin zich tevens aanbidders bevinden, is het heilige van het hemelse heiligdom. Er was een altaar in de voorhof, maar dat moest worden weggelaten; daarom is het enige andere altaar in Gods heiligdom het reukaltaar dat zich in het Heilige bevindt. Bij de komst van de derde engel in 1844, die de komst van de derde engel aan het begin van de verzegelingstijd op 11 september 2001 voorafschaduwde, bestond de tempel uit slechts twee afdelingen.

The Holy Place was a symbol of the Church, which Paul identifies as the body, and the Most Holy Place was a symbol of the head of the body. The holy place is a symbol of humanity, and the Most Holy Place is the symbol of divinity. The altar, and the smoke that ascended from the altar, which rose up and entered into the Most Holy Place, represents the point where humanity connected with divinity. Mankind can only enter the Most Holy Place by faith, but the experience of faithful people is located in the Holy Place.

Het Heilige was een symbool van de Gemeente, die Paulus aanduidt als het lichaam, en het Heilige der Heiligen was een symbool van het hoofd van het lichaam. Het Heilige is een symbool van de mensheid, en het Heilige der Heiligen is het symbool van de godheid. Het altaar, en de rook die van het altaar opsteeg, die oprees en binnenging in het Heilige der Heiligen, vertegenwoordigt het punt waar de mensheid met de godheid verbonden werd. De mens kan het Heilige der Heiligen slechts door geloof binnengaan, maar de ervaring van de gelovigen bevindt zich in het Heilige.

There they are to eat the Word of God, as represented by the loaves upon the table of showbread. There they are to let their light shine before men, and glorify their heavenly father, as represented by the seven-branched candlestick, which we are informed represents the Church. There they are to connect with divinity as their prayers ascend with the merits of Christ into the very presence of the Divine.

Daar moeten zij het Woord van God eten, zoals voorgesteld door de broden op de tafel der toonbroden. Daar moeten zij hun licht laten schijnen voor de mensen en hun hemelse Vader verheerlijken, zoals voorgesteld door de zevenarmige kandelaar, die, naar ons wordt meegedeeld, de Gemeente voorstelt. Daar moeten zij zich verbinden met de Godheid terwijl hun gebeden, met de verdiensten van Christus, opstijgen tot in de onmiddellijke tegenwoordigheid van de Goddelijke.

From 1798 to 1844, the Architect of the Temple raised up a temple of humanity which He intended to combine with His temple of divinity, but humanity rebelled. As of 2001, He once again is raising up the temple of humanity, represented as the one hundred and forty-four thousand. According to Ezekiel, “king David” is to reign over the nation, which is transformed from a valley of dead dry Laodicean bones, into the mighty army which is lifted up as an ensign at the soon-coming Sunday law.

Van 1798 tot 1844 richtte de Bouwmeester van de Tempel een tempel van menselijkheid op, die Hij voornemens was te verenigen met Zijn tempel van goddelijkheid, maar de menselijkheid kwam in opstand. Sinds 2001 richt Hij wederom de tempel van menselijkheid op, voorgesteld als de honderd vierenveertigduizend. Volgens Ezechiël zal „koning David” over de natie regeren, die wordt veranderd van een vallei van dode, dorre Laodiceese beenderen in het machtige leger dat bij de spoedig komende zondagswet als een banier wordt opgericht.

The southern kingdom of Judah, is where the capital city of Jerusalem was located, and the nation, king and capital represent the “head.” Surely if you believe, you shall be established. In the relationship of the northern and southern kingdoms, Judah was the “head,” it was where the capitol was, and it is the city which the Lord chose to place His name. The northern kingdom was the “body”. Because of Solomon’s apostasy the Lord raised up adversaries against Solomon. One of those adversaries was Jeroboam, who became the first king of the divided northern kingdom of Israel.

Het zuidelijke koninkrijk Juda was de plaats waar de hoofdstad Jeruzalem gelegen was, en de natie, de koning en de hoofdstad vertegenwoordigen het „hoofd”. Indien gij gelooft, zult gij zeker bevestigd worden. In de verhouding tussen de noordelijke en zuidelijke koninkrijken was Juda het „hoofd”; daar bevond zich de hoofdstad, en het is de stad die de Here verkozen heeft om er Zijn naam te vestigen. Het noordelijke koninkrijk was het „lichaam”. Vanwege Salomo’s afval verwekte de Here tegenstanders tegen Salomo. Een van die tegenstanders was Jerobeam, die de eerste koning werd van het verdeelde noordelijke koninkrijk Israël.

> And Jeroboam the son of Nebat, an Ephrathite of Zereda, Solomon’s servant, whose mother’s name was Zeruah, a widow woman, even he lifted up his hand against the king. And this was the cause that he lifted up his hand against the king: Solomon built Millo, and repaired the breaches of the city of David his father. And the man Jeroboam was a mighty man of valour: and Solomon seeing the young man that he was industrious, he made him ruler over all the charge of the house of Joseph. And it came to pass at that time when Jeroboam went out of Jerusalem, that the prophet Ahijah the Shilonite found him in the way; and he had clad himself with a new garment; and they two were alone in the field: And Ahijah caught the new garment that was on him, and rent it in twelve pieces: And he said to Jeroboam, Take thee ten pieces: for thus saith the Lord, the God of Israel, Behold, I will rend the kingdom out of the hand of Solomon, and will give ten tribes to thee: (But he shall have one tribe for my servant David’s sake, and for Jerusalem’s sake, the city which I have chosen out of all the tribes of Israel:)

> En Jerobeam, de zoon van Nebat, een Efratiet uit Zereda, een dienaar van Salomo, wiens moeders naam Zerua was, een weduwe, ook hij hief zijn hand op tegen de koning. En dit was de oorzaak waarom hij zijn hand ophief tegen de koning: Salomo bouwde Millo en herstelde de bressen van de stad van zijn vader David. En die man Jerobeam was een dapper held; en toen Salomo zag dat de jongeman ijverig was, stelde hij hem aan over al de dienstplicht van het huis van Jozef. En het geschiedde te dier tijd, toen Jerobeam uit Jeruzalem wegging, dat de profeet Ahia, de Siloniet, hem onderweg aantrof; en hij had zich met een nieuw kleed bekleed; en zij beiden waren alleen in het veld. Toen greep Ahia het nieuwe kleed dat hij aanhad, en scheurde het in twaalf stukken. En hij zei tot Jerobeam: Neem u tien stukken; want zo zegt de HEERE, de God van Israël: Zie, Ik zal het koninkrijk uit de hand van Salomo scheuren en u tien stammen geven. (Maar hij zal één stam hebben ter wille van mijn knecht David en ter wille van Jeruzalem, de stad die Ik uit al de stammen van Israël verkoren heb:)

> Because that they have forsaken me, and have worshipped Ashtoreth the goddess of the Zidonians, Chemosh the god of the Moabites, and Milcom the god of the children of Ammon, and have not walked in my ways, to do that which is right in mine eyes, and to keep my statutes and my judgments, as did David his father. Howbeit I will not take the whole kingdom out of his hand: but I will make him prince all the days of his life for David my servant’s sake, whom I chose, because he kept my commandments and my statutes: But I will take the kingdom out of his son’s hand, and will give it unto thee, even ten tribes. And unto his son will I give one tribe, that David my servant may have a light alway before me in Jerusalem, the city which I have chosen me to put my name there. 1 Kings 11:26–36.

> Omdat zij Mij hebben verlaten en Astoreth, de godin van de Sidoniërs, Kamos, de god van de Moabieten, en Milkom, de god van de kinderen Ammons, hebben aanbeden, en niet in Mijn wegen hebben gewandeld om te doen wat recht is in Mijn ogen, en Mijn inzettingen en Mijn verordeningen te onderhouden, zoals David, zijn vader, gedaan heeft. Nochtans zal Ik het gehele koninkrijk niet uit zijn hand nemen, maar Ik zal hem al de dagen van zijn leven tot vorst stellen, ter wille van David, Mijn knecht, die Ik verkoren heb, omdat hij Mijn geboden en Mijn inzettingen onderhouden heeft. Maar uit de hand van zijn zoon zal Ik het koninkrijk nemen en het u geven, namelijk tien stammen. En aan zijn zoon zal Ik één stam geven, opdat David, Mijn knecht, altijd een lamp voor Mijn aangezicht zal hebben in Jeruzalem, de stad die Ik Mij verkoren heb om daar Mijn naam te vestigen. 1 Koningen 11:26–36.

The nation that was created when Ezekiel joined the two sticks was to have “David” as king, and David ruled from Jerusalem, which is the capital city where God chose to place His name. The ten northern tribes were a symbol of the body, and Jerusalem was the symbol of the head. Because of the sins of Manasseh, Judah was carried to Babylon in captivity in 677 BC, thus beginning the scattering of the “seven times” against the southern kingdom. At that time the Lord rejected Jerusalem.

De natie die werd geschapen toen Ezechiël de twee stokken samenvoegde, zou “David” als koning hebben, en David regeerde vanuit Jeruzalem, de hoofdstad waar God verkoos Zijn naam te vestigen. De tien noordelijke stammen waren een symbool van het lichaam, en Jeruzalem was het symbool van het hoofd. Vanwege de zonden van Manasse werd Juda in 677 v.Chr. in ballingschap naar Babylon gevoerd, waarmee de verstrooiing van de “zeven tijden” tegen het zuidelijke koninkrijk begon. In die tijd verwierp de Heer Jeruzalem.

> Notwithstanding the Lord turned not from the fierceness of his great wrath, wherewith his anger was kindled against Judah, because of all the provocations that Manasseh had provoked him withal. And the Lord said, I will remove Judah also out of my sight, as I have removed Israel, and will cast off this city Jerusalem which I have chosen, and the house of which I said, My name shall be there. 2 Kings 23:26, 27.

> Evenwel keerde de HEERE Zich niet af van de felheid van Zijn grote toorn, waarmee Zijn gramschap tegen Juda was ontbrand, vanwege al de tergingen waarmee Manasse hem had getergd. En de HEERE zei: Ook Juda zal Ik van voor Mijn aangezicht wegdoen, zoals Ik Israël heb weggedaan; en Ik zal deze stad Jeruzalem, die Ik verkoren heb, en het huis waarvan Ik gezegd heb: Mijn Naam zal daar zijn, verwerpen. 2 Koningen 23:26, 27.

It was in the “house” in Jerusalem where He chose to place His name, and the city and the house were cast off, but a promise was made by Zechariah that the Lord would once again choose Jerusalem.

Het was in het „huis” te Jeruzalem dat Hij verkoos Zijn naam te vestigen, en de stad en het huis werden verworpen, maar door Zacharia werd de belofte gegeven dat de Heere Jeruzalem opnieuw zou verkiezen.

> Then the angel of the Lord answered and said, O Lord of hosts, how long wilt thou not have mercy on Jerusalem and on the cities of Judah, against which thou hast had indignation these threescore and ten years? And the Lord answered the angel that talked with me with good words and comfortable words. So the angel that communed with me said unto me, Cry thou, saying, Thus saith the Lord of hosts; I am jealous for Jerusalem and for Zion with a great jealousy. And I am very sore displeased with the heathen that are at ease: for I was but a little displeased, and they helped forward the affliction. Therefore thus saith the Lord; I am returned to Jerusalem with mercies: my house shall be built in it, saith the Lord of hosts, and a line shall be stretched forth upon Jerusalem.

> Toen antwoordde de engel des HEEREN en zei: O HEERE der heirscharen, hoe lang zult Gij U niet ontfermen over Jeruzalem en over de steden van Juda, tegen welke Gij verbolgen zijt geweest deze zeventig jaar? En de HEERE antwoordde de engel die met mij sprak met goede woorden, met troostrijke woorden. Toen zei de engel die met mij sprak tot mij: Roep uit en zeg: Zo zegt de HEERE der heirscharen: Ik ijver voor Jeruzalem en voor Sion met grote ijver. En Ik ben zeer vertoornd op de zorgeloze heidenvolken; want Ik was slechts een weinig vertoornd, maar zij hebben het onheil bevorderd. Daarom, zo zegt de HEERE: Ik ben met ontferming tot Jeruzalem wedergekeerd; mijn huis zal daarin gebouwd worden, spreekt de HEERE der heirscharen, en over Jeruzalem zal een meetsnoer uitgestrekt worden.

> Cry yet, saying, Thus saith the Lord of hosts; My cities through prosperity shall yet be spread abroad; and the Lord shall yet comfort Zion, and shall yet choose Jerusalem. Then lifted I up mine eyes, and saw, and behold four horns. And I said unto the angel that talked with me, What be these? And he answered me, These are the horns which have scattered Judah, Israel, and Jerusalem. And the Lord shewed me four carpenters. Then said I, What come these to do? And he spake, saying, These are the horns which have scattered Judah, so that no man did lift up his head: but these are come to fray them, to cast out the horns of the Gentiles, which lifted up their horn over the land of Judah to scatter it.

> Roep nogmaals uit en zeg: Zo zegt de HEERE der heerscharen: Mijn steden zullen zich door voorspoed opnieuw uitbreiden; en de HEERE zal Sion opnieuw troosten en Jeruzalem opnieuw verkiezen. Toen sloeg ik mijn ogen op en zag, en zie, vier horens. En ik zei tot de engel die met mij sprak: Wat zijn deze? En hij antwoordde mij: Dit zijn de horens die Juda, Israël en Jeruzalem verstrooid hebben. En de HEERE toonde mij vier smeden. Toen zei ik: Wat komen dezen doen? En hij sprak en zei: Dit zijn de horens die Juda verstrooid hebben, zodat niemand zijn hoofd ophief; maar dezen zijn gekomen om hun schrik aan te jagen, om de horens der heidenvolken neer te werpen, die hun horen opgeheven hebben tegen het land van Juda om het te verstrooien.

> I lifted up mine eyes again, and looked, and behold a man with a measuring line in his hand. Then said I, Whither goest thou? And he said unto me, To measure Jerusalem, to see what is the breadth thereof, and what is the length thereof. And, behold, the angel that talked with me went forth, and another angel went out to meet him, And said unto him, Run, speak to this young man, saying, Jerusalem shall be inhabited as towns without walls for the multitude of men and cattle therein: For I, saith the Lord, will be unto her a wall of fire round about, and will be the glory in the midst of her. Ho, ho, come forth, and flee from the land of the north, saith the Lord: for I have spread you abroad as the four winds of the heaven, saith the Lord. Deliver thyself, O Zion, that dwellest with the daughter of Babylon. For thus saith the Lord of hosts; After the glory hath he sent me unto the nations which spoiled you: for he that toucheth you toucheth the apple of his eye.

> Ik sloeg opnieuw mijn ogen op en zag, en zie, een man met een meetsnoer in zijn hand. Toen zei ik: Waarheen gaat gij? En hij zei tot mij: Om Jeruzalem te meten, om te zien wat zijn breedte is en wat zijn lengte is. En zie, de engel die met mij sprak, trad naar voren, en een andere engel ging uit hem tegemoet, en zei tot hem: Snel, spreek tot deze jongeman en zeg: Jeruzalem zal bewoond worden als dorpen zonder muren, vanwege de menigte van mensen en vee daarin. Want Ik, spreekt de HEERE, zal haar een vurige muur zijn rondom, en Ik zal de heerlijkheid zijn in haar midden. Ho, ho, vlucht weg en ontkomt uit het land van het noorden, spreekt de HEERE; want Ik heb u verspreid naar de vier winden van de hemel, spreekt de HEERE. Red uzelf, o Sion, gij die woont bij de dochter van Babylon. Want zo zegt de HEERE der heerscharen: Na de heerlijkheid heeft Hij Mij gezonden tot de volken die u beroofd hebben; want wie u aanraakt, raakt Zijn oogappel aan.

> For, behold, I will shake mine hand upon them, and they shall be a spoil to their servants: and ye shall know that the Lord of hosts hath sent me. Sing and rejoice, O daughter of Zion: for, lo, I come, and I will dwell in the midst of thee, saith the Lord. And many nations shall be joined to the Lord in that day, and shall be my people: and I will dwell in the midst of thee, and thou shalt know that the Lord of hosts hath sent me unto thee. And the Lord shall inherit Judah his portion in the holy land, and shall choose Jerusalem again. Be silent, O all flesh, before the Lord: for he is raised up out of his holy habitation. Zechariah 1:12–2:13.

> Want zie, Ik zal Mijn hand tegen hen bewegen, en zij zullen hun knechten ten buit worden; en gij zult weten dat de HEERE der heerscharen mij gezonden heeft. Zing en verheug u, o dochter van Sion; want zie, Ik kom, en Ik zal in uw midden wonen, spreekt de HEERE. En vele volken zullen zich te dien dage bij de HEERE voegen, en zij zullen Mij tot een volk zijn; en Ik zal in uw midden wonen, en gij zult weten dat de HEERE der heerscharen mij tot u gezonden heeft. En de HEERE zal Juda als Zijn erfdeel bezitten in het heilige land, en Jeruzalem weder verkiezen. Wees stil, alle vlees, voor het aangezicht van de HEERE; want Hij is opgestaan uit Zijn heilige woning. Zacharia 1:12–2:13.

The promises of the Lord once again choosing Jerusalem were fulfilled when ancient Israel rebuilt Jerusalem after their captivity in Babylon, but the prophets speak more about the last days than the days in which they lived. The Lord was “raised up out of his holy temple,” on October 22, 1844, when He arose and moved from the Holy Place to the Most Holy Place, at which time “all flesh” was to “be silent” before the Lord,” for the antitypical Day of Atonement had arrived, in agreement with Habakkuk TWO-TWENTY.

De beloften dat de Heere Jeruzalem opnieuw zou verkiezen, werden vervuld toen het oude Israël na hun gevangenschap in Babylon Jeruzalem herbouwde; maar de profeten spreken meer over de laatste dagen dan over de dagen waarin zij leefden. De Heere werd „opgewekt uit zijn heilige tempel” op 22 oktober 1844, toen Hij opstond en Zich verplaatste van het Heilige naar het Allerheiligste, op welk tijdstip „al het vlees” voor de Heere „zwijgen” moest, want de antitypische Grote Verzoendag was aangebroken, overeenkomstig Habakuk TWEE-TWINTIG.

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> Maar de HEERE is in Zijn heilige tempel; laat de ganse aarde voor Zijn aangezicht zwijgen. Habakuk 2:20.

At that time, John in chapter eleven of Revelation was told to measure the temple, which Zechariah witnessed when he “lifted up” his “eyes again, and looked, and behold a man with a measuring line in his hand”. Then Zechariah said, “Whither goest thou?” And John said unto Zechariah, “To measure Jerusalem, to see what is the breadth thereof, and what is the length thereof.” The history of the rebuilding of Jerusalem after the seventy year captivity, and the history that began in 1798 but ended in rebellion when the third angel arrived in 1844, both identify the work that began on September 11, 2001.

In die tijd werd Johannes in het elfde hoofdstuk van Openbaring opgedragen de tempel te meten, waarvan Zacharia getuige was toen hij “wederom” zijn “ogen opsloeg, en zag, en zie, een man met een meetsnoer in zijn hand”. Toen zei Zacharia: “Waarheen gaat gij?” En Johannes zei tot Zacharia: “Om Jeruzalem te meten, om te zien hoe groot zijn breedte is, en hoe groot zijn lengte is.” De geschiedenis van de herbouw van Jeruzalem na de zeventigjarige gevangenschap, en de geschiedenis die in 1798 begon maar in opstand eindigde toen de derde engel in 1844 aankwam, duiden beide op het werk dat op 11 september 2001 begon.

The southern kingdom, the city of Jerusalem, and king David are all the “head” where the character of God is to be manifested. The northern kingdom represents the “body”, and when the Lord determined to once again “have mercy on Jerusalem” and to “comfort her” and to once again “choose her”, He is identifying the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which includes the joining together of the dead dry bones of Laodicea, and thereafter the revival of those bones into a mighty army.

Het zuidelijke koninkrijk, de stad Jeruzalem en koning David zijn alle het „hoofd” waar het karakter van God geopenbaard moet worden. Het noordelijke koninkrijk vertegenwoordigt het „lichaam”, en toen de Heere besloot opnieuw „Zich over Jeruzalem te ontfermen” en „haar te troosten” en haar opnieuw „te verkiezen”, duidt Hij daarmee op de verzegeling van de honderd vierenveertigduizend, wat de samenvoeging omvat van de dode, dorre beenderen van Laodicea, en vervolgens de opwekking van die beenderen tot een machtig leger.

That work is represented in Ezekiel chapter thirty-seven, and it is represented by the northern and southern kingdoms, which provide a simile of the work of fulfilling the covenant promise to write His law upon the hearts and minds of the one hundred and forty-four thousand. Of the two sticks, one and one only is identified as the head, and if you believe, if your eyes can perceive and your ears can understand, this identifies the other stick as the body.

Dat werk wordt voorgesteld in Ezechiël hoofdstuk zevenendertig, en het wordt voorgesteld door de noordelijke en zuidelijke koninkrijken, die een gelijkenis bieden van het werk van de vervulling van de verbondsbelofte om Zijn wet te schrijven op de harten en in de gedachten van de honderdvierenvierenveertigduizend. Van de twee stokken wordt er één, en slechts één, als het hoofd aangeduid, en indien u gelooft, indien uw ogen kunnen waarnemen en uw oren kunnen verstaan, duidt dit de andere stok aan als het lichaam.

We will continue this study in the next article.

Wij zullen deze studie in het volgende artikel voortzetten.

> “Upon the foundation that Christ Himself had laid, the apostles built the church of God. In the Scriptures the figure of the erection of a temple is frequently used to illustrate the building of the church. Zechariah refers to Christ as the Branch that should build the temple of the Lord. He speaks of the Gentiles as helping in the work: ‘They that are far off shall come and build in the temple of the Lord;’ and Isaiah declares, ‘The sons of strangers shall build up thy walls.’ Zechariah 6:12, 15; Isaiah 60:10.

> Op het fundament dat Christus Zelf had gelegd, bouwden de apostelen de gemeente van God. In de Schrift wordt het beeld van de oprichting van een tempel dikwijls gebruikt om de opbouw van de gemeente te illustreren. Zacharia verwijst naar Christus als de Spruit die de tempel des Heren zou bouwen. Hij spreekt over de heidenen als medearbeiders in het werk: ‘En die verre zijn, zullen komen en bouwen aan den tempel des Heren;’ en Jesaja verklaart: ‘En de kinderen der vreemden zullen uw muren bouwen.’ Zacharia 6:12, 15; Jesaja 60:10.

> “Writing of the building of this temple, Peter says, ‘To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ.’ 1 Peter 2:4, 5.

> Over de bouw van deze tempel schrijft Petrus: „Tot Wie komende, als tot een levende steen, wel door de mensen verworpen, maar bij God uitverkoren en kostbaar, wordt ook gij, als levende stenen, opgebouwd tot een geestelijk huis, een heilig priesterschap, om geestelijke offers te brengen, Gode welgevallig door Jezus Christus.” 1 Petrus 2:4, 5.

> “In the quarry of the Jewish and the Gentile world the apostles labored, bringing out stones to lay upon the foundation. In his letter to the believers at Ephesus, Paul said, ‘Now therefore ye are no more strangers and foreigners, but fellow citizens with the saints, and of the household of God; and are built upon the foundation of the apostles and prophets, Jesus Christ Himself being the Chief Cornerstone; in whom all the building fitly framed together groweth unto an holy temple in the Lord: in whom ye also are builded together for an habitation of God through the Spirit.’ Ephesians 2:19–22.

> “In de steengroeve van de Joodse en de heidense wereld arbeidden de apostelen, terwijl zij stenen tevoorschijn brachten om op het fundament te leggen. In zijn brief aan de gelovigen te Efeze zei Paulus: ‘Zo zijt gij dan niet meer vreemdelingen en bijwoners, maar medeburgers der heiligen en huisgenoten Gods; gebouwd op het fundament van de apostelen en profeten, waarvan Jezus Christus Zelf de uiterste Hoeksteen is; op Wie het gehele gebouw, wel samengevoegd zijnde, opwast tot een heilige tempel in de Heere; op Wie ook gij mede gebouwd wordt tot een woonstede Gods in de Geest.’ Efeziërs 2:19–22.

> “And to the Corinthians he wrote: ‘According to the grace of God which is given unto me, as a wise master builder, I have laid the foundation, and another buildeth thereon. But let every man take heed how he buildeth thereupon. For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. Now if any man build upon this foundation gold, silver, precious stones, wood, hay, stubble; every man’s work shall be made manifest: for the day shall declare it, because it shall be revealed by fire; and the fire shall try every man’s work of what sort it is.” 1 Corinthians 3:10–13.

> “En aan de Korinthiërs schreef hij: ‘Naar de genade Gods die mij gegeven is, heb ik als een wijs bouwmeester het fundament gelegd, en een ander bouwt daarop voort. Maar laat ieder toezien hoe hij daarop bouwt. Want niemand kan een ander fundament leggen dan hetgeen gelegd is, hetwelk is Jezus Christus. Indien nu iemand op dit fundament bouwt: goud, zilver, kostbare stenen, hout, hooi, stoppelen; ieders werk zal openbaar worden; want de dag zal het aan het licht brengen, omdat die in vuur geopenbaard wordt; en het vuur zal ieders werk beproeven, van welke aard het is.’ 1 Korinthiërs 3:10–13.

> “The apostles built upon a sure foundation, even the Rock of Ages. To this foundation they brought the stones that they quarried from the world. Not without hindrance did the builders labor. Their work was made exceedingly difficult by the opposition of the enemies of Christ. They had to contend against the bigotry, prejudice, and hatred of those who were building upon a false foundation. Many who wrought as builders of the church could be likened to the builders of the wall in Nehemiah’s day, of whom it is written: ‘They which builded on the wall, and they that bare burdens, with those that laded, everyone with one of his hands wrought in the work, and with the other hand held a weapon.’ Nehemiah 4:17.” Acts of the Apostles, 595–597.

> „De apostelen bouwden op een vaste grondslag, namelijk de Rots der Eeuwen. Tot deze grondslag brachten zij de stenen die zij uit de wereld hadden uitgehouwen. Niet zonder belemmering arbeidden de bouwlieden. Hun werk werd buitengewoon bemoeilijkt door de tegenstand van de vijanden van Christus. Zij moesten strijden tegen de bekrompenheid, het vooroordeel en de haat van hen die op een valse grondslag bouwden. Velen die arbeidden als bouwers van de gemeente konden worden vergeleken met de bouwers van de muur in de dagen van Nehemia, van wie geschreven staat: ‘Die aan de muur bouwden, en die lasten droegen, met hen die opladen, verrichtten eenieder met de ene hand het werk, en hielden met de andere hand een wapen vast.’ Nehemia 4:17.” The Acts of the Apostles, 595–597.

Back to Articles