Article

# Elijah - Number Thirteen

Elia – Nummer dertien

Forty-six

Zesenveertig

Author

Jeff Pippenger

Published

October 19, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the previous article we were aligning Elijah with the history of 1798 through 1844. Elijah symbolically enters that history when William Miller was raised up to proclaim the first angel’s message. The widow of Sarepta represents a faithful church that is gathering two sticks, or two nations that would become one nation on October 22, 1844.

In het vorige artikel brachten wij Elia in verband met de geschiedenis van 1798 tot 1844. Elia treedt die geschiedenis symbolisch binnen toen William Miller werd verwekt om de boodschap van de eerste engel te verkondigen. De weduwe van Sarepta vertegenwoordigt een getrouwe gemeente die twee stokken bijeenbrengt, of twee naties die op 22 oktober 1844 één natie zouden worden.

> And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land: And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:21–28.

> En zeg tot hen: Zo zegt de Heere HEERE: Zie, Ik zal de kinderen Israëls wegnemen uit het midden der heidenen, waarheen zij gegaan zijn, en Ik zal hen van rondom bijeenvergaderen en hen brengen in hun land. En Ik zal hen maken tot één volk in het land, op de bergen van Israël; en één Koning zal over hen allen Koning zijn; en zij zullen niet meer tot twee volken zijn, noch voortaan ooit meer in twee koninkrijken verdeeld worden. Ook zullen zij zich niet meer verontreinigen met hun afgoden, noch met hun verfoeiselen, noch met enige van hun overtredingen; maar Ik zal hen verlossen uit al hun woonplaatsen, waarin zij gezondigd hebben, en Ik zal hen reinigen; zo zullen zij Mij tot een volk zijn, en Ik zal hun tot een God zijn. En Mijn knecht David zal Koning over hen zijn; en zij zullen allen één Herder hebben; ook zullen zij in Mijn verordeningen wandelen en Mijn inzettingen in acht nemen en die doen. En zij zullen wonen in het land dat Ik aan Jakob, Mijn knecht, gegeven heb, waarin uw vaderen gewoond hebben; ja, daarin zullen zij wonen, zij en hun kinderen en de kinderen hunner kinderen, tot in eeuwigheid; en Mijn knecht David zal hun Vorst zijn tot in eeuwigheid. Ook zal Ik met hen een verbond des vredes maken; het zal een eeuwig verbond met hen zijn; en Ik zal hun een plaats geven en hen vermenigvuldigen, en Mijn heiligdom in hun midden zetten tot in eeuwigheid. Ook zal Mijn tabernakel bij hen zijn; ja, Ik zal hun tot een God zijn, en zij zullen Mij tot een volk zijn. En de heidenen zullen weten dat Ik, de HEERE, Israël heilig, wanneer Mijn heiligdom in hun midden zal zijn tot in eeuwigheid. Ezechiël 37:21–28.

There are several blessings Ezekiel identifies that are promised to the two sticks, that are two nations that become one nation. We will begin by considering four of those blessings that Sister White has marked as four “comings,” which were all fulfilled at the same time, on October 22, 1844.

Er zijn verschillende zegeningen die Ezechiël aanwijst als beloofd aan de twee stokken, dat wil zeggen aan twee naties die één natie worden. Wij zullen beginnen met het beschouwen van vier van die zegeningen die Zuster White heeft aangeduid als vier ‘komsten’, die alle tegelijk werden vervuld op 22 oktober 1844.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> „De komst van Christus als onze hogepriester naar het allerheiligste, voor de reiniging van het heiligdom, zoals voorgesteld in Daniël 8:14; de komst van de Mensenzoon tot de Oude van dagen, zoals weergegeven in Daniël 7:13; en de komst van de Heere tot Zijn tempel, door Maleachi voorzegd, zijn beschrijvingen van dezelfde gebeurtenis; en dit wordt ook voorgesteld door de komst van de bruidegom naar de bruiloft, zoals door Christus beschreven in de gelijkenis van de tien maagden, in Mattheüs 25.” The Great Controversy, 426.

The first “coming” Sister White references, is the coming of the high priest for the “cleansing of the sanctuary,” that was to take place at the end of twenty-three hundred years. That verse provides the answer, to the question of Daniel eight and verse thirteen which asks, “How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot?” Verse fourteen identifies that the cleansing of the sanctuary would begin at the end of twenty-three hundred years. Ezekiel says that God will “take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, … and the nation that is gathered will no longer defile themselves” for God would “cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God.”

De eerste „komst” waarnaar Zuster White verwijst, is de komst van de hogepriester voor de „reiniging van het heiligdom”, die zou plaatsvinden aan het einde van drieëntwintighonderd jaar. Dat vers geeft het antwoord op de vraag van Daniël acht, vers dertien, die luidt: „Hoe lang zal het gezicht zijn aangaande het dagelijks offer en de overtreding der verwoesting, om zowel het heiligdom als het heir over te geven om vertreden te worden?” Vers veertien geeft aan dat de reiniging van het heiligdom zou beginnen aan het einde van drieëntwintighonderd jaar. Ezechiël zegt dat God „de kinderen Israëls zal halen uit het midden der heidenen, waarheen zij gegaan zijn, en hen van rondom zal vergaderen, … en het volk dat vergaderd is zich niet langer zal verontreinigen”, want God zou „hen reinigen; en zij zullen Mij tot een volk zijn, en Ik zal hun tot een God zijn.”

On October 22, 1844, the second “coming” Sister White referred to, was the fulfillment of Daniel chapter seven, verse thirteen, which identifies that the Son of man would come to the Ancient of days, to receive a kingdom. Ezekiel says that God “will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all.” Ezekiel represents Christ as king with the name of “David,” when he says that “David my servant shall be king over them.” He also identifies Christ, as David, would be their “one shepherd” and that His “servant David shall” also “be their prince forever.” A king by definition needs his title as king, and he needs a dominion to rule over and citizens of his kingdom. If there are no citizens, there would be no kingdom.

Op 22 oktober 1844 was de tweede „komst” waarnaar zuster White verwees, de vervulling van Daniël hoofdstuk zeven, vers dertien, waarin wordt aangeduid dat de Zoon des mensen tot de Oude van dagen zou komen om een koninkrijk te ontvangen. Ezechiël zegt dat God „hen in het land, op de bergen van Israël, tot één volk zal maken; en één koning zal hun allen tot koning zijn.” Ezechiël stelt Christus als koning voor onder de naam „David”, wanneer hij zegt dat „mijn knecht David koning over hen zal zijn.” Hij maakt ook duidelijk dat Christus, als David, hun „ene Herder” zou zijn en dat Zijn „knecht David” ook „voor eeuwig hun vorst zal zijn.” Een koning heeft per definitie zijn titel als koning nodig, en hij heeft een heerschappij nodig om over te regeren en burgers van zijn koninkrijk. Als er geen burgers zijn, zou er geen koninkrijk zijn.

> I saw in the night visions, and, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came to the Ancient of days, and they brought him near before him. And there was given him dominion, and glory, and a kingdom, that all people, nations, and languages, should serve him: his dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away, and his kingdom that which shall not be destroyed. Daniel 7:13, 14.

> Ik zag in de nachtgezichten, en zie, er kwam met de wolken des hemels iemand gelijk de Zoon des mensen; en Hij kwam tot de Oude van dagen, en men bracht Hem voor Zijn aangezicht. En Hem werd heerschappij gegeven, en eer, en het koninkrijk, opdat Hem alle volken, natiën en talen zouden dienen: Zijn heerschappij is een eeuwige heerschappij, die niet zal vergaan, en Zijn koninkrijk is een koninkrijk dat niet zal worden verdelgd. Daniël 7:13, 14.

The third “coming” identified by Sister White was when Christ, as “the messenger of the covenant” suddenly came to His temple to purify the sons of Levi. Ezekiel says that Christ “will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God,” and that “moreover” He would make “a covenant of peace with them,” which will “be an everlasting covenant.” The covenant would be accomplished when God would “set” His “sanctuary in the midst of them,” and that the “heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them.”

De derde „komst” die door zuster White werd aangeduid, was toen Christus, als „de boodschapper van het verbond”, plotseling tot Zijn tempel kwam om de zonen van Levi te reinigen. Ezechiël zegt dat Christus „hen zal reinigen; zo zullen zij Mij tot een volk zijn, en Ik zal hun tot een God zijn”, en dat Hij „voorts” met hen „een verbond des vredes” zou maken, dat „een eeuwig verbond” zal zijn. Het verbond zou vervuld worden wanneer God Zijn „heiligdom in hun midden” zou „stellen”, en dat de „heidenen zullen weten dat Ik, de HEERE, Israël heilig, wanneer Mijn heiligdom in hun midden zal zijn.”

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.

> Zie, Ik zal Mijn bode zenden, en hij zal de weg voor Mijn aangezicht bereiden; en plotseling zal tot Zijn tempel komen de Heere, Dien gij zoekt, namelijk de Bode des verbonds, in Wien gij behagen schept; zie, Hij zal komen, zegt de HEERE der heirscharen. Maar wie zal de dag Zijner komst verdragen? en wie zal bestaan, wanneer Hij verschijnt? Want Hij is als het vuur van een goudsmelter en als de zeep der vollers. En Hij zal zitten als een smelter en reiniger van zilver; en Hij zal de zonen van Levi reinigen, en Hij zal hen louteren als goud en als zilver, opdat zij de HEERE een offer in gerechtigheid zullen brengen. Dan zal het offer van Juda en Jeruzalem de HEERE aangenaam zijn, als in de dagen van ouds en als in vroegere jaren. Maleachi 3:1–4.

The messenger that prepared the way for Christ, the “messenger of the covenant” in the history of 1798 through 1844, was Elijah, as represented by William Miller. When Christ, suddenly came to His temple, He purified the “sons of Levi” as a “refiner’s fire.”

De boodschapper die de weg voor Christus bereidde, de „bode van het verbond” in de geschiedenis van 1798 tot en met 1844, was Elia, zoals vertegenwoordigd door William Miller. Toen Christus plotseling tot Zijn tempel kwam, reinigde Hij de „zonen van Levi” als een „louterend vuur”.

The other “coming” that was fulfilled on October 22, 1844, was the coming of the bridegroom. Twice Ezekiel identifies that the nation that was gathered from two sticks would be God’s “people, and” that He “will be their God.” This was accomplished with the marriage. On October 22, 1844, the four prophecies that were fulfilled which Sister White refers to, are all identified by the testimony of Ezekiel’s two sticks.

De andere „komst” die op 22 oktober 1844 werd vervuld, was de komst van de bruidegom. Tweemaal duidt Ezechiël de natie die uit twee stokken werd samengevoegd aan als Gods „volk”, en dat Hij „hun God zal zijn”. Dit werd met het huwelijk tot stand gebracht. Op 22 oktober 1844 worden de vier profetieën die werden vervuld, waarnaar Zuster White verwijst, alle aangewezen door het getuigenis van Ezechiëls twee stokken.

Elijah represents the messenger that prepares the way for the messenger of the covenant. Christ identified John the Baptist as the messenger that prepared the way for his first coming. Sister White identified William Miller as Elijah, and Miller prepared the way for Christ to come as the “high priest,” the “Son of man,” the “messenger of the covenant” and the “bridegroom.”

Elia vertegenwoordigt de boodschapper die de weg bereidt voor de boodschapper van het verbond. Christus identificeerde Johannes de Doper als de boodschapper die de weg bereidde voor zijn eerste komst. Zuster White identificeerde William Miller als Elia, en Miller bereidde de weg voor Christus om te komen als de „hogepriester”, de „Mensenzoon”, de „boodschapper van het verbond” en de „bruidegom”.

After three and a half years, Elijah came from Sarepta, where he had stayed with the widow and her son and commanded Ahab to call all Israel to Carmel. Ezekiel says the heathen would know that God was God, when He placed his sanctuary in the midst of the nation that was gathered together from the two sticks. At Mount Carmel Elijah told Israel to choose whether God was God or Baal was God, but he placed the question in the context of not only who was the true God, but also in the context of who was the true prophet.

Na drieënhalf jaar kwam Elia uit Sarepta, waar hij bij de weduwe en haar zoon had verbleven, en gebood Achab geheel Israël naar de Karmel te roepen. Ezechiël zegt dat de heidenen zouden weten dat God God was, wanneer Hij zijn heiligdom plaatste te midden van het volk dat uit de twee stokken was samengevoegd. Op de berg Karmel zei Elia tot Israël dat het moest kiezen of God God was of Baäl god was, maar hij plaatste de vraag in de context van niet alleen wie de ware God was, maar ook in de context van wie de ware profeet was.

> And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. Then said Elijah unto the people, I, even I only, remain a prophet of the Lord; but Baal’s prophets are four hundred and fifty men. 1 Kings 18:21, 22.

> En Elia trad naar voren tot heel het volk en zei: Hoe lang hinkt gij nog op twee gedachten? Indien de HEERE God is, volgt Hem dan na; maar indien Baäl het is, volgt hem dan na. En het volk antwoordde hem geen woord. Toen zei Elia tot het volk: Ik, ja ik alleen, ben als profeet van de HEERE overgebleven; maar de profeten van Baäl zijn vierhonderdvijftig man. 1 Koningen 18:21, 22.

All Israel, including Ahab, knew Elijah’s God was God, when fire came down from heaven and consumed Elijah’s offering. The descent of the fire on mount Carmel marks when God placed His sanctuary in the midst of the nation made of two sticks. The miracle of fire at Mount Carmel demonstrated that God was God, and Baal was a false god.

Heel Israël, met inbegrip van Achab, wist dat Elia’s God God was, toen vuur uit de hemel neerdaalde en Elia’s offer verteerde. De nederdaling van het vuur op de berg Karmel markeert het moment waarop God Zijn heiligdom plaatste te midden van de natie die uit twee stokken was gemaakt. Het wonder van het vuur op de berg Karmel toonde aan dat God God was en dat Baäl een valse god was.

The miracle in Sarepta, when Elijah laid upon the widow’s dead son three times, proved to her that Elijah was a man of God, and the miracle at Carmel accomplished the same thing. Not only did the fire of Carmel prove God was God, but it demonstrated that Elijah was God’s true prophet, in contrast with the prophets of Baal and the prophets of the groves. In the history of 1840 through 1844, Miller and the Millerites were demonstrated to be the true prophets, in contrast with the false prophets of apostate Protestantism, who in that very history had manifested that they were the daughters of Jezebel.

Het wonder in Sarefat, toen Elia zich driemaal over de dode zoon van de weduwe uitstrekte, bewees haar dat Elia een man Gods was, en het wonder op de Karmel bewerkte hetzelfde. Niet alleen bewees het vuur van de Karmel dat God God was, maar het toonde ook aan dat Elia Gods ware profeet was, in tegenstelling tot de profeten van Baäl en de profeten der bossen. In de geschiedenis van 1840 tot en met 1844 werd aangetoond dat Miller en de Millerieten de ware profeten waren, in tegenstelling tot de valse profeten van het afvallige protestantisme, die juist in diezelfde geschiedenis hadden geopenbaard dat zij de dochters van Izebel waren.

Elijah at Carmel represents the work of identifying the true Protestant horn, for the sixth kingdom of Bible prophecy, the earth beast of Revelation thirteen, has a horn of Protestantism and a horn of Republicanism, and it had just started its reign in 1798. In 1798, at the end of three and a half years of Jezebel’s rule, Elijah came from Sarepta to make a clear distinction of which church was the horn of Protestantism on the earth beast.

Elia op de Karmel vertegenwoordigt het werk van het identificeren van de ware protestantse hoorn, want het zesde koninkrijk van de Bijbelse profetie, het beest uit de aarde van Openbaring dertien, heeft een hoorn van het protestantisme en een hoorn van het republicanisme, en het was in 1798 juist met zijn heerschappij begonnen. In 1798, aan het einde van drie en een half jaar van Izebels heerschappij, kwam Elia uit Sarepta om een duidelijk onderscheid te maken welke kerk de hoorn van het protestantisme op het beest uit de aarde was.

The widow of Sarepta was traveling from the history of Thyatira to the marriage, where her widowhood was to be removed. Her resurrected son represents those that were murdered by Jezebel during the three and a half years of drought. The two sticks she was gathering for a fire was the two houses of literal Israel that were to be gathered together as one nation, and that nation was spiritual Israel. The widow was going to use the two sticks to build a fire, which took place at Carmel and on October 22, 1844, when the messenger of the covenant purified the sons of Levi with a “refiner’s fire.”

De weduwe van Sarepta was op weg vanuit de geschiedenis van Thyatira naar het huwelijk, waar haar weduwschap zou worden weggenomen. Haar opgewekte zoon vertegenwoordigt hen die door Izebel werden vermoord gedurende de drieënhalf jaar van droogte. De twee stokken die zij verzamelde voor een vuur, waren de twee huizen van het letterlijke Israël die tot één natie zouden worden samengebracht, en die natie was het geestelijke Israël. De weduwe zou de twee stokken gebruiken om een vuur te maken, hetgeen plaatsvond op de Karmel en op 22 oktober 1844, toen de boodschapper van het verbond de zonen van Levi reinigde met een „louterend vuur”.

Fire is a symbol of the outpouring of God’s Spirit, which took place at Carmel and at the Midnight Cry that climaxed on October 22, 1844.

Vuur is een symbool van de uitstorting van Gods Geest, die plaatsvond op de Karmel en bij de Middernachtsroep, die haar hoogtepunt bereikte op 22 oktober 1844.

> And when the day of Pentecost was fully come, they were all with one accord in one place. And suddenly there came a sound from heaven as of a rushing mighty wind, and it filled all the house where they were sitting. And there appeared unto them cloven tongues like as of fire, and it sat upon each of them. And they were all filled with the Holy Ghost, and began to speak with other tongues, as the Spirit gave them utterance. Acts 2:1–4.

> En toen de dag van het Pinksterfeest volledig aangebroken was, waren zij allen eendrachtig bijeen op één plaats. En plotseling kwam er uit de hemel een geluid als van een geweldig gedreven wind, en het vervulde heel het huis waar zij zaten. En aan hen verschenen verdeelde tongen als van vuur, en het zette zich op ieder van hen. En zij werden allen vervuld met de Heilige Geest en begonnen te spreken in andere talen, zoals de Geest hun gaf uit te spreken. Handelingen 2:1–4.

The outpouring of the Spirit represents the proclamation of a message, and the widow was going to make a fire, so she could prepare some food to eat, which is a message.

De uitstorting van de Geest vertegenwoordigt de verkondiging van een boodschap, en de weduwe zou een vuur maken, zodat zij wat voedsel kon bereiden om te eten, hetgeen een boodschap is.

> And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:9, 10.

> En ik ging naar de engel toe en zei tot hem: Geef mij het boekje. En hij zei tot mij: Neem het en eet het op; en het zal uw buik bitter maken, maar in uw mond zal het zoet zijn als honing. En ik nam het boekje uit de hand van de engel en at het op; en het was in mijn mond zoet als honing; en zodra ik het gegeten had, werd mijn buik bitter. Openbaring 10:9, 10.

The message that was immediately proclaimed to Jezebel by Ahab was that Elijah’s God was the true God, for Ahab had just witnessed Elijah’s God answer by fire. The message that was immediately opened up on October 22, 1844 was the third angel’s message. In either case, the message delivered by Ahab or the third angel’s message infuriates Jezebel.

De boodschap die door Achab onmiddellijk aan Izebel werd verkondigd, was dat de God van Elia de ware God was, want Achab had zojuist gezien dat de God van Elia met vuur antwoordde. De boodschap die op 22 oktober 1844 onmiddellijk werd ontsloten, was de boodschap van de derde engel. In beide gevallen brengt de boodschap die door Achab werd overgebracht, of de boodschap van de derde engel, Izebel in woede.

> But tidings out of the east and out of the north shall trouble him: therefore he shall go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many. Daniel 11:44.

> Maar geruchten uit het oosten en uit het noorden zullen hem verschrikken; daarom zal hij uittrekken in grote grimmigheid om velen te verdelgen en volkomen weg te doen. Daniël 11:44.

Daniel’s “tidings out of the east and north” represents the message that enrages the king of the north, who is Jezebel, and she initiates the final persecution of earth’s history. That message was represented by Ahab’s message to Jezebel, and the arrival of the third angel’s message at the opening of the judgment in 1844.

Daniëls „tijdingen uit het oosten en het noorden” vertegenwoordigen de boodschap die de koning van het noorden, namelijk Izebel, in toorn doet ontbranden, waarna zij de laatste vervolging in de geschiedenis van de aarde ontketent. Die boodschap werd uitgebeeld door Achabs boodschap aan Izebel en door de komst van de boodschap van de derde engel bij de opening van het oordeel in 1844.

> And Ahab told Jezebel all that Elijah had done, and withal how he had slain all the prophets with the sword. Then Jezebel sent a messenger unto Elijah, saying, So let the gods do to me, and more also, if I make not thy life as the life of one of them by tomorrow about this time. 1 Kings 19:1, 2.

> En Achab vertelde Izebel alles wat Elia gedaan had, en bovendien hoe hij al de profeten met het zwaard gedood had. Toen zond Izebel een bode tot Elia met de boodschap: Zo mogen de goden mij doen, ja nog erger, indien ik morgen omstreeks deze tijd uw leven niet maak als het leven van een van hen. 1 Koningen 19:1, 2.

Elijah, as a symbol, is represented through the wilderness time period of 538 through 1798. Then in 1798, Elijah appears in history as William Miller. In 1844, Elijah is calling the fire of the Midnight Cry down from heaven. Then in 1863, Elijah and his message were rejected. His message was Moses’ message of the “seven times,” represented also by the message of Ezekiel’s two sticks. The gathering of the two sticks at the conclusion of their scattering was the message of the widow of Sarepta, and she gathered the two sticks in advance of preparing a meal.

Elia wordt, als symbool, voorgesteld door de woestijnperiode van 538 tot 1798. Vervolgens verschijnt Elia in 1798 in de geschiedenis als William Miller. In 1844 roept Elia het vuur van de Middernachtsroep uit de hemel neer. Daarna werden Elia en zijn boodschap in 1863 verworpen. Zijn boodschap was de boodschap van Mozes over de „zeven tijden”, eveneens voorgesteld door de boodschap van Ezechiëls twee stokken. Het bijeenbrengen van de twee stokken aan het einde van hun verstrooiing was de boodschap van de weduwe van Sarepta, en zij verzamelde de twee stokken voorafgaand aan het bereiden van een maaltijd.

Millerite Adventism, according to James and Ellen White, became Laodicean Adventism in 1856, and when they thereafter rejected Elijah’s message of Moses’ “seven times” in 1863, they removed the logical ability to understand the increase of knowledge of the “seven times” that God had sought to bring forth in 1856 (through the eight unfinished articles of Hiram Edson.) They were forced by logic to begin to tear down the foundational system of truths the angels led William Miller to assemble. The first ‘stone’ that was discovered by Miller, was the foundation stone that Laodicean Adventism would stumble over throughout its entire history. The rejection of that first stone of truth produced the blindness of Laodicea, a symptom that is curable, but rarely pursued.

Het Milleritische adventisme werd, volgens James en Ellen White, in 1856 Laodicees adventisme; en toen zij vervolgens in 1863 Elia’s boodschap van Mozes’ „zeven tijden” verwierpen, namen zij daarmee het logische vermogen weg om de vermeerdering van kennis van de „zeven tijden” te begrijpen die God in 1856 had getracht voort te brengen (door middel van de acht onvoltooide artikelen van Hiram Edson). Door de logica werden zij ertoe gedwongen het fundamentele stelsel van waarheden, dat de engelen William Miller hadden geleid samen te stellen, te beginnen af te breken. De eerste ‘steen’ die door Miller werd ontdekt, was de grondsteen waarover het Laodiceese adventisme gedurende zijn gehele geschiedenis zou struikelen. De verwerping van die eerste steen der waarheid bracht de blindheid van Laodicea voort, een symptoom dat geneeslijk is, maar zelden wordt nagestreefd.

The cleansing of the temple that began on October 22, 1844, involved the cleansing of the “host” that had been trampled down along with the sanctuary in Daniel 8:13. The host was represented by the “two sticks” that the widow of Zarephath had gathered for the fire. The two sticks were the two houses of literal ancient Israel. Literal Ephraim and Judah, were to be gathered into one spiritual nation, and purified by the messenger of the covenant at the opening of the judgment. Those two nations were the “host,” that had been trampled down.

De reiniging van het heiligdom, die op 22 oktober 1844 begon, omvatte de reiniging van de „heirschare” die samen met het heiligdom vertreden was in Daniël 8:13. De heirschare werd voorgesteld door de „twee stukken hout” die de weduwe van Sarfath voor het vuur had verzameld. De twee stukken hout waren de twee huizen van het letterlijke oude Israël. Het letterlijke Efraïm en Juda moesten tot één geestelijke natie worden samengebracht en door de Bode van het verbond worden gereinigd bij de aanvang van het oordeel. Die twee naties waren de „heirschare” die vertreden was.

Ezekiel’s promise was that God would “take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone”, and would “gather them” “and bring them into their own land.” The land of literal Israel was the glorious land, or the promised land, or Judah. The spiritual glorious land in 1798, was the land of the two-horned earth beast of Revelation thirteen.

Ezechiëls belofte was dat God “de kinderen Israëls uit het midden der heidenen, waarheen zij gegaan zijn, zal nemen”, en hen “vergaderen” en “brengen in hun eigen land.” Het land van het letterlijke Israël was het heerlijke land, of het beloofde land, of Juda. Het geestelijke heerlijke land was in 1798 het land van het tweehornige beest uit de aarde van Openbaring dertien.

> In the day that I lifted up mine hand unto them, to bring them forth of the land of Egypt into a land that I had espied for them, flowing with milk and honey, which is the glory of all lands. . . . Yet also I lifted up my hand unto them in the wilderness, that I would not bring them into the land which I had given them, flowing with milk and honey, which is the glory of all lands. Ezekiel 20:6, 15.

> Op de dag dat Ik Mijn hand tot hen ophief om hen uit het land Egypte te leiden naar een land dat Ik voor hen uitgezocht had, vloeiende van melk en honing, dat de heerlijkheid van alle landen is.... Evenwel hief Ik ook Mijn hand tot hen op in de woestijn, dat Ik hen niet zou brengen in het land dat Ik hun gegeven had, vloeiende van melk en honing, dat de heerlijkheid van alle landen is. Ezechiël 20:6, 15.

The two literal houses of Israel lived in the land that was the “glory of all lands,” the land that “flowed” with “milk and honey.” When the two literal houses of Israel were gathered together as spiritual Israel, they were promised to be placed in their own land. The spiritual “glorious land” is where the movement of the Millerites at the beginning and the movement of the one hundred and forty-four thousand at the ending are located during the reign of the earth beast. The movement that represents the one hundred and forty-four thousand could only be raised up in the land of the earth beast. A movement claiming to be the movement of the third angel from any other land is a counterfeit, for the Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning.

De twee letterlijke huizen van Israël leefden in het land dat de „sieraad van alle landen” was, het land dat „vloeide” van „melk en honing”. Toen de twee letterlijke huizen van Israël werden samengebracht als geestelijk Israël, werd hun beloofd dat zij in hun eigen land geplaatst zouden worden. Het geestelijke „heerlijke land” is de plaats waar de beweging van de Millerieten aan het begin en de beweging van de honderd vierenveertigduizend aan het einde zich bevinden tijdens de heerschappij van het beest uit de aarde. De beweging die de honderd vierenveertigduizend vertegenwoordigt, kon slechts worden opgericht in het land van het beest uit de aarde. Een beweging die beweert de beweging van de derde engel te zijn vanuit enig ander land, is een vervalsing, want de Alfa en de Omega stelt het einde altijd voor door middel van het begin.

> “The unrivaled mercies and blessings of God have been showered upon our nation, it has been a land of liberty, and the glory of the whole earth. But instead of returning gratitude to God, instead of honoring God and his law, the professed Christians of America have become leavened with pride, covetousness, and self-sufficiency. . . .

> „De onovertroffen barmhartigheden en zegeningen van God zijn over onze natie uitgestort; zij is een land van vrijheid geweest en de luister van de ganse aarde. Maar in plaats van God dankbaarheid terug te brengen, in plaats van God en zijn wet te eren, zijn de belijdende christenen van Amerika doortrokken geraakt van hoogmoed, hebzucht en zelfgenoegzaamheid....”

> “The time has come when judgment is fallen in the streets, and equity cannot enter, and he that departeth from evil maketh himself a prey. But the Lord’s arm is not shortened that it cannot save, and his ear is not heavy that it cannot hear. The people of the United States have been a favored people; but when they restrict religious liberty, surrender Protestantism, and give countenance to popery, the measure of their guilt will be full, and ‘national apostasy’ will be registered in the books of heaven. The result of this apostasy will be national ruin.” Review and Herald, May 2, 1893.

> „De tijd is gekomen waarin het recht op straat terneerligt en de billijkheid geen toegang kan vinden, en wie zich van het kwaad afkeert, maakt zichzelf tot een prooi. Maar de arm des Heren is niet verkort, zodat hij niet zou kunnen verlossen, en zijn oor is niet zwaar geworden, zodat het niet zou kunnen horen. Het volk van de Verenigde Staten is een bevoorrecht volk geweest; maar wanneer het de godsdienstvrijheid beperkt, het protestantisme prijsgeeft en het pausdom begunstigt, zal de maat van zijn schuld vol zijn, en ‘nationale afvalligheid’ zal in de boeken des hemels worden opgetekend. Het gevolg van deze afvalligheid zal nationale ondergang zijn.” Review and Herald, 2 mei 1893.

Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen identify the treading down of both the sanctuary and the host. The host was the two houses of literal Israel. Jerusalem was trampled down during the twelve hundred and sixty years of the Dark Ages.

Daniël hoofdstuk acht, verzen dertien en veertien, duiden op de vertreding van zowel het heiligdom als de heerschaar. De heerschaar bestond uit de twee huizen van het letterlijke Israël. Jeruzalem werd gedurende de twaalfhonderdzestig jaren van de Donkere Middeleeuwen vertrapt.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> En mij werd een riet gegeven, aan een staf gelijk; en de engel stond daar en zei: Sta op en meet de tempel van God, en het altaar, en hen die daarin aanbidden. Maar laat de voorhof, die buiten de tempel is, erbuiten en meet die niet; want hij is aan de heidenen gegeven; en zij zullen de heilige stad vertreden tweeënveertig maanden. Openbaring 11:1, 2.

John in chapter eleven of Revelation is told to measure not only the temple, but also “them that worship therein.” John was prophetically located at October 22, 1844, when he was commanded to measure the temple and the worshippers therein.

Johannes wordt in hoofdstuk elf van Openbaring opgedragen niet alleen de tempel te meten, maar ook „hen die daarin aanbidden.” Johannes bevond zich profetisch op 22 oktober 1844, toen hem bevolen werd de tempel en de aanbidders daarin te meten.

> And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:10.

> En ik nam het boekje uit de hand van de engel en at het op; en het was in mijn mond zoet als honing; en zodra ik het gegeten had, werd mijn buik bitter. Openbaring 10:10.

In verse ten of chapter ten of Revelation, John represented the bitter disappointment of October 22, 1844, and he was immediately told to measure both the sanctuary and the host. The subject of the question of Daniel eight and verse thirteen, is the trampling down of both the sanctuary and the host. John informs us that “the Gentiles” were to “tread under foot” the “holy city” for “forty and two months.” The forty-two months was Elijah’s three and a half years. It was the Dark Ages from 538 through 1798. Prophetically standing in October 22, 1844, John was told to leave off the court and “measure it not, for it was given to the Gentiles, and the holy city shall they tread under foot forty and two months.”

In het tiende vers van het tiende hoofdstuk van Openbaring beeldde Johannes de bittere teleurstelling van 22 oktober 1844 uit, en hem werd onmiddellijk gezegd zowel het heiligdom als de heirschare te meten. Het onderwerp van de vraag in Daniël acht, vers dertien, is de vertreding van zowel het heiligdom als de heirschare. Johannes deelt ons mee dat „de heidenen” de „heilige stad” „tweeënveertig maanden” lang zouden „vertreden”. De tweeënveertig maanden waren Elia’s drie en een half jaar. Het was de Donkere Middeleeuwen van 538 tot en met 1798. Profetisch staande op 22 oktober 1844, werd Johannes gezegd de voorhof buiten beschouwing te laten en „die niet te meten, want zij is aan de heidenen gegeven, en zij zullen de heilige stad vertreden, tweeënveertig maanden.”

When John was told to measure the “temple, and the altar, and them that worship therein;” in the words of Daniel eight and verse thirteen, he was told to measure the sanctuary and the host. If John was told ‘not’ to count the twelve hundred and sixty years, then he was to measure from 1798 to where he was standing in 1844. 1798 to 1844, when measured, represents forty-six years. The beginning of the forty-six years was in 1798, when Moses’ “seven times” against the northern house of Israel was fulfilled. The ending of the forty-six years was in 1844, when Moses’ “seven times” against the southern house of Israel was fulfilled. John’s measurement equates to forty-six years. The number forty-six symbolizes the temple. Jesus said destroy this temple, and in three days I will raise it up, but the quibbling Jews argued the temple had been erected in forty-six years.

Toen Johannes te horen kreeg dat hij de „tempel, en het altaar, en hen die daarin aanbidden” moest meten, werd hem, in de bewoordingen van Daniël acht en vers dertien, gezegd het heiligdom en het heer te meten. Indien Johannes werd gezegd de twaalfhonderdzestig jaren ‘niet’ te tellen, dan moest hij meten vanaf 1798 tot waar hij stond in 1844. 1798 tot 1844 vertegenwoordigt, wanneer het gemeten wordt, zesenveertig jaar. Het begin van de zesenveertig jaren lag in 1798, toen Mozes’ „zeven tijden” tegen het noordelijke huis van Israël vervuld werden. Het einde van de zesenveertig jaren lag in 1844, toen Mozes’ „zeven tijden” tegen het zuidelijke huis van Israël vervuld werden. Johannes’ meting komt overeen met zesenveertig jaar. Het getal zesenveertig symboliseert de tempel. Jezus zei: Breek deze tempel af, en in drie dagen zal Ik hem oprichten, maar de kibbelende Joden voerden aan dat de tempel in zesenveertig jaar was opgebouwd.

> Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. John 2:19–21.

> Jezus antwoordde en zei tot hen: Breek deze tempel af, en in drie dagen zal Ik hem doen herrijzen. De Joden zeiden dan: Zesenveertig jaar is aan deze tempel gebouwd, en zult Gij hem in drie dagen doen herrijzen? Maar Hij sprak over de tempel van Zijn lichaam. Johannes 2:19–21.

Jesus took the flesh of Adam after Adam fell, with all of its inherited degenerations, in order to set an example that we might overcome as He overcame. Upon two witnesses, to teach that Christ’s flesh did not contain the inherited degeneracies of four thousand years of sin, is to promote the wine of Babylon, for to teach that Christ did not accept those inherited weaknesses is a primary doctrine of Catholicism.

Jezus nam het vlees van Adam aan nadat Adam gevallen was, met al zijn erfelijke ontaardingen, om een voorbeeld te stellen opdat wij zouden overwinnen zoals Hij overwon. Op grond van twee getuigen is het onderwijzen dat het vlees van Christus niet de erfelijke ontaardingen van vierduizend jaar zonde bevatte, het bevorderen van de wijn van Babylon; want te leren dat Christus die erfelijke zwakheden niet aannam, is een fundamentele leerstelling van het katholicisme.

> And every spirit that confesseth not that Jesus Christ is come in the flesh is not of God: and this is that spirit of antichrist, whereof ye have heard that it should come; and even now already is it in the world. 1 John 4:3.

> En iedere geest die niet belijdt dat Jezus Christus in het vlees gekomen is, is niet uit God; en dit is de geest van de antichrist, waarvan gij gehoord hebt dat hij komen zou; en hij is nu reeds in de wereld. 1 Johannes 4:3.

> For many deceivers are entered into the world, who confess not that Jesus Christ is come in the flesh. This is a deceiver and an antichrist. 2 John 1:7.

> Want velen zijn er in de wereld uitgegaan, verleiders die niet belijden dat Jezus Christus in het vlees gekomen is. Dit is de verleider en de antichrist. 2 Johannes 1:7.

The temple of Christ’s body was the temple of every human being’s body.

De tempel van het lichaam van Christus was de tempel van het lichaam van ieder mens.

> “Christ was not in as favorable a position in the desolate wilderness to endure the temptations of Satan as was Adam when he was tempted in Eden. The Son of God humbled Himself and took man’s nature after the race had wandered four thousand years from Eden, and from their original state of purity and uprightness. Sin had been making its terrible marks upon the race for ages; and physical, mental, and moral degeneracy prevailed throughout the human family.

> „Christus bevond Zich niet in een zo gunstige positie in de verlaten woestijn om de verzoekingen van Satan te doorstaan als Adam toen hij in Eden werd verzocht. De Zoon van God vernederde Zichzelf en nam de natuur van de mens aan nadat het menselijk geslacht vierduizend jaar van Eden en van zijn oorspronkelijke staat van reinheid en rechtschapenheid was afgedwaald. De zonde had gedurende eeuwen haar verschrikkelijke sporen op het menselijk geslacht gedrukt; en lichamelijke, verstandelijke en zedelijke ontaarding heerste in de gehele menselijke familie.

> “When Adam was assailed by the tempter in Eden he was without the taint of sin. He stood in the strength of his perfection before God. All the organs and faculties of his being were equally developed, and harmoniously balanced.

> „Toen Adam in Eden door de verzoeker werd bestookt, was hij vrij van de smet der zonde. Hij stond voor God in de kracht van zijn volmaaktheid. Alle organen en vermogens van zijn wezen waren gelijkelijk ontwikkeld en harmonisch in evenwicht.״

> “Christ, in the wilderness of temptation, stood in Adam’s place to bear the test he failed to endure. Here Christ overcame in the sinner’s behalf, four thousand years after Adam turned his back upon the light of his home. Separated from the presence of God, the human family had been departing, every successive generation, farther from the original purity, wisdom, and knowledge which Adam possessed in Eden. Christ bore the sins and infirmities of the race as they existed when He came to the earth to help man. In behalf of the race, with the weaknesses of fallen man upon Him, He was to stand the temptations of Satan upon all points wherewith man would be assailed.” Selected Messages, book 1, 267, 268.

> “Christus stond in de woestijn der verzoeking in Adams plaats om de proef te doorstaan die hij niet had kunnen doorstaan. Hier overwon Christus ten behoeve van de zondaar, vierduizend jaar nadat Adam het licht van zijn tehuis de rug had toegekeerd. Gescheiden van de tegenwoordigheid van God was het menselijk geslacht met elke opeenvolgende generatie verder verwijderd geraakt van de oorspronkelijke reinheid, wijsheid en kennis die Adam in Eden bezat. Christus droeg de zonden en zwakheden van het menselijk geslacht zoals die bestonden toen Hij naar de aarde kwam om de mens te helpen. Ten behoeve van het menselijk geslacht moest Hij, met de zwakheden van de gevallen mensheid op Zich, de verzoekingen van Satan doorstaan op elk punt waarop de mens zou worden aangevallen.” Selected Messages, boek 1, 267, 268.

In John chapter two Christ was speaking of His body as a temple, and His body-temple was that of a human being with the degeneracies of four thousand years of compounded weakness. The human temple that Christ referred to is made up of forty-six chromosomes. When Moses went upon Sinai to receive the law and instruction for erecting the temple, he was on the mount forty-six days. Ezekiel refers to Christ placing His temple in the “midst” of the two sticks. The period of time from the conclusion of the seven times of the northern kingdom and the southern kingdom that John was told to measure was forty-six years, and it represented the “midst” or period of time between 1798 and 1844. In those forty-six years, Jesus erected the spiritual temple that he would suddenly cleanse when He came as the messenger of the covenant. As the messenger of the covenant, He would write his law upon his people’s hearts. That law is represented by two tables. The first table has four commandments, the second table has six. Together they represent the number forty-six.

In Johannes hoofdstuk twee sprak Christus over Zijn lichaam als een tempel, en Zijn lichaamstempel was die van een menselijk wezen met de ontaardingen van vierduizend jaar opgestapelde zwakheid. De menselijke tempel waarnaar Christus verwees, bestaat uit zesenveertig chromosomen. Toen Mozes de Sinaï besteeg om de wet en onderricht te ontvangen voor het oprichten van de tempel, was hij zesenveertig dagen op de berg. Ezechiël verwijst ernaar dat Christus Zijn tempel in het „midden” van de twee stokken plaatst. De tijdsperiode vanaf de afsluiting van de zeven tijden van het noordelijke koninkrijk en het zuidelijke koninkrijk, die Johannes werd opgedragen te meten, bedroeg zesenveertig jaar, en zij vertegenwoordigde het „midden”, of de tijdsperiode tussen 1798 en 1844. In die zesenveertig jaren richtte Jezus de geestelijke tempel op die Hij plotseling zou reinigen wanneer Hij kwam als de boodschapper van het verbond. Als de boodschapper van het verbond zou Hij Zijn wet in de harten van Zijn volk schrijven. Die wet wordt voorgesteld door twee tafelen. De eerste tafel heeft vier geboden, de tweede tafel heeft zes. Samen vertegenwoordigen zij het getal zesenveertig.

The gathering of spiritual Israel from 1798 through 1844, represents the gathering of spiritual Israel, but it also represents the establishment of a temple.

De verzameling van het geestelijke Israël van 1798 tot en met 1844 vertegenwoordigt de verzameling van het geestelijke Israël, maar zij vertegenwoordigt ook de oprichting van een tempel.

> To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ.

> Tot Wie komende, als tot een levende steen, wel door de mensen verworpen, maar bij God uitverkoren en dierbaar, wordt ook gij, als levende stenen, opgebouwd tot een geestelijk huis, een heilig priesterdom, om geestelijke offeranden te brengen, die Gode welgevallig zijn door Jezus Christus.

> Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded.

> Daarom is ook in de Schrift vervat: Zie, Ik leg in Sion een uitverkoren, kostelijke hoeksteen; en wie in Hem gelooft, zal geenszins beschaamd worden.

> Unto you therefore which believe he is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed.

> Voor u dan die gelooft, is Hij dierbaar; maar voor hen die ongehoorzaam zijn: de steen die de bouwlieden verworpen hebben, deze is geworden tot hoofd des hoeks, en een steen des aanstoots en een rots der ergernis, namelijk voor hen die zich aan het woord stoten, daar zij ongehoorzaam zijn; waartoe zij ook bestemd waren.

> But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:4–10.

> Maar gij zijt een uitverkoren geslacht, een koninklijk priesterschap, een heilige natie, een verkregen volk; opdat gij zoudt verkondigen de deugden van Hem, Die u uit de duisternis geroepen heeft tot Zijn wonderbaar licht; gij, die eertijds geen volk waart, maar nu Gods volk zijt; die eertijds niet ontfermd waart, maar nu ontferming verkregen hebt. 1 Petrus 2:4–10.

The temple that was erected from 1798 to 1844 includes a class that were “appointed” to disobedience. Their disobedience was manifested in their rejection of the “seven times,” “the corner stone,” “the stone which the builders disallowed” which is the “rock of offence” and the “stone of stumbling.”

De tempel die van 1798 tot 1844 werd opgericht, omvat een klasse die tot ongehoorzaamheid werd „bestemd”. Hun ongehoorzaamheid kwam aan het licht in hun verwerping van de „zeven tijden”, „de hoeksteen”, „de steen die de bouwlieden verworpen hebben”, welke de „rots der ergernis” en de „steen des aanstoots” is.

The class that was “chosen of God,” recognized the “stone” that had been “disallowed of men” as the “living stone,” and as the “stone” that had been “chosen of God, and” was “precious.” The “chosen of God,” the “chosen generation” were in “times past” “not a people, but were” then to be “the people of God.” When God gathered the two sticks, He brought them out from the “heathen.” They were to become His people when he brought the two nations together as one during the forty-six years from 1798 until 1844.

De klasse die „door God uitverkoren” was, erkende de „steen” die „door de mensen verworpen” was, als de „levende steen”, en als de „steen” die „door God uitverkoren en” „kostbaar” was. De „door God uitverkorenen”, het „uitverkoren geslacht”, waren „eertijds” „geen volk, maar” zouden toen „het volk van God” worden. Toen God de twee stokken bijeenbracht, voerde Hij hen uit onder de „heidenen”. Zij zouden Zijn volk worden wanneer Hij de twee naties gedurende de zesenveertig jaren van 1798 tot 1844 als één samenbracht.

There is only one foundation, and that foundation is Jesus Christ, but the “stone of stumbling” that was the foundation of the history that was rejected by the disobedient, was Moses’ seven times. When the “seven times” was rejected in 1863, it was a rejection of Jesus Christ.

Er is slechts één fundament, en dat fundament is Jezus Christus; maar de „steen des aanstoots” die het fundament vormde van de geschiedenis die door de ongehoorzamen werd verworpen, was de zeven tijden van Mozes. Toen de „zeven tijden” in 1863 werden verworpen, was dat een verwerping van Jezus Christus.

The dish of fables that infers that the cleansing of the sanctuary that began on October 22, 1844 was a fulfillment of the twenty-three hundred year prophecy alone, identifies an empty sanctuary, a sanctuary without a host, a kingdom without citizens. There is no purpose for the sanctuary provided by inspiration, that is of higher priority, than what God said the purpose of the sanctuary is.

Het samenraapsel van verdichtsels dat afleidt dat de reiniging van het heiligdom, die op 22 oktober 1844 begon, uitsluitend een vervulling was van de profetie van de drieëntwintighonderd jaren, duidt op een leeg heiligdom, een heiligdom zonder heirschare, een koninkrijk zonder onderdanen. Er is geen doel van het heiligdom, door de Inspiratie aangereikt, dat een hogere prioriteit heeft dan hetgeen God heeft gezegd dat het doel van het heiligdom is.

> And let them make me a sanctuary; that I may dwell among them. Exodus 25:8.

> En laten zij Mij een heiligdom maken, opdat Ik in hun midden zal wonen. Exodus 25:8.

In the Scriptures, God’s sanctuary is always associated with His people, who are the host. Ezekiel’s two sticks, that are identified as two nations, were to become one nation and God’s sanctuary would be in their midst. To misrepresent the question of verse thirteen of Daniel eight, in order to hide what is actually asked by the question, is simultaneously also rejecting the “certain saint” in verse thirteen, who was asked to answer the question.

In de Schrift wordt Gods heiligdom altijd in verband gebracht met Zijn volk, dat de heerschare is. Ezechiëls twee stokken, die als twee natiën worden aangeduid, moesten tot één natie worden, en Gods heiligdom zou in hun midden zijn. De vraag van vers dertien van Daniël acht verkeerd weergeven om te verhullen wat er in de vraag daadwerkelijk wordt gevraagd, betekent tegelijkertijd ook de “zekere heilige” in vers dertien verwerpen, aan wie werd gevraagd de vraag te beantwoorden.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> Toen hoorde ik een heilige spreken, en een andere heilige zei tot die bepaalde heilige die sprak: Hoe lang zal het gezicht duren aangaande het dagelijks offer en de verwoestende overtreding, waardoor zowel het heiligdom als het leger ter vertreding worden overgegeven? En hij zei tot mij: Tot tweeduizend driehonderd dagen; daarna zal het heiligdom gereinigd worden. Daniël 8:13, 14.

The heavenly being who was asked the question is called “that certain saint,” and the expression is translated from the Hebrew word “Palmoni”, which means the wonderful numberer, the numberer of secrets. In the passage, which is the central pillar and foundation of Adventism, Christ represents himself as the wonderful numberer. He does so right where He identifies the relationship between the longest time prophecy in the Bible and also the time prophecy of the twenty-three hundred days. The longest time prophecy is Moses’ oath, which is the seven times of Leviticus twenty-six. It is the prophecy that identifies the scattering and enslavement of both houses of Israel, who are identified as the “host” that will be trampled down in verse thirteen, whereas, verse fourteen identifies the prophecy of trampling down of the sanctuary. Both prophecies were fulfilled on October 22, 1844, after the widow of Zarephath gathered the two sticks for the fire of the messenger of the covenant.

De hemelse gestalte aan wie de vraag werd gesteld, wordt aangeduid als „die ene heilige”, en deze uitdrukking is vertaald uit het Hebreeuwse woord „Palmoni”, dat de wonderbare teller, de teller van verborgenheden betekent. In de passage, die de centrale pijler en grondslag van het Adventisme vormt, stelt Christus Zichzelf voor als de wonderbare teller. Dat doet Hij juist daar waar Hij de relatie aanduidt tussen de langste tijdsprofetie in de Bijbel en tevens de tijdsprofetie van de drieëntwintighonderd dagen. De langste tijdsprofetie is de eed van Mozes, namelijk de zeven tijden van Leviticus zesentwintig. Het is de profetie die de verstrooiing en knechtschap van beide huizen van Israël aanwijst, die worden aangeduid als de „heirschare” die in vers dertien vertrapt zal worden, terwijl vers veertien de profetie van de vertreding van het heiligdom aanduidt. Beide profetieën werden vervuld op 22 oktober 1844, nadat de weduwe van Sarepta de twee stokken voor het vuur van de bode van het verbond had verzameld.

When Adventism rejected the very first truth of prophetic time which the angels led William Miller to understand, they blinded themselves. In 1856, with the eight articles of Hiram Edson, Palmoni attempted to increase the light of the seven times, but to no avail. They rejected the message to Laodicea, and accepted the five malignant manifestations of Laodicea, thus identifying themselves as the five foolish virgins.

Toen het adventisme de allereerste waarheid van de profetische tijd verwierp, die de engelen William Miller hadden geleid te begrijpen, verblindde het zichzelf. In 1856 trachtte Palmoni met de acht artikelen van Hiram Edson het licht over de zeven tijden te vermeerderen, maar tevergeefs. Zij verwierpen de boodschap aan Laodicea en aanvaardden de vijf kwaadaardige manifestaties van Laodicea, en identificeerden zich aldus als de vijf dwaze maagden.

The sixty-five years of Isaiah seven, that identifies 742BC, 723BC and 677BC in its beginning, was repeated in the ending history of 1798, 1844 and 1863. That ending history is represented by the gathering of the two sticks in Ezekiel chapter thirty-seven, and the widow of Sarepta (as she is called in the Greek of the New Testament), is the history of God establishing a covenant relationship with spiritual Israel in spiritual Judah (the glorious land) during the history of the sixth kingdom of Bible prophecy. That history being the end of the prophecy of sixty-five years, also represents the beginning of the earth beast of Revelation thirteen. At the beginning of the sixth kingdom of Bible prophecy, the joining of two sticks illustrates the ending of the sixth kingdom of Bible prophecy. That history contains a parallel history of the horn of Protestantism and the horn of Republicanism.

De vijfenzestig jaren van Jesaja zeven, die in hun begin 742 v.Chr., 723 v.Chr. en 677 v.Chr. aanwijzen, werden herhaald in de eindgeschiedenis van 1798, 1844 en 1863. Die eindgeschiedenis wordt voorgesteld door het bijeenbrengen van de twee stokken in Ezechiël hoofdstuk zevenendertig, en de weduwe van Sarepta (zoals zij in het Grieks van het Nieuwe Testament wordt genoemd) is de geschiedenis van Gods vestiging van een verbondsverhouding met geestelijk Israël in geestelijk Juda (het heerlijke land) gedurende de geschiedenis van het zesde koninkrijk van de Bijbelprofetie. Die geschiedenis, zijnde het einde van de profetie van vijfenzestig jaren, vertegenwoordigt tevens het begin van het aardbeest van Openbaring dertien. Aan het begin van het zesde koninkrijk van de Bijbelprofetie beeldt het samenvoegen van twee stokken het einde van het zesde koninkrijk van de Bijbelprofetie uit. Die geschiedenis bevat een parallelle geschiedenis van de hoorn van het protestantisme en de hoorn van het republicanisme.

Prophetically a power, or a horn, or a nation, or a kingdom, or a king or a head are interchangeable symbols, depending upon the context where they are used. All these symbols also refer to the two sticks which Ezekiel identifies as two nations. In the beginning of the earth beast’s prophetic history, the Protestant horn was gathered into one nation, or one horn. At the end of that very same history the Republican horn will come together with the horn of apostate Protestantism to make one nation. That nation will be an image to the sea beast of Revelation thirteen. Logically, if we refuse to see the testimony of the curse of the seven times (that was carried out against both houses of literal Israel), we certainly will not be able to see how those two literal houses of ancient Israel became the nation of spiritual Israel in 1844. If we cannot see that history, we are absolutely “clueless” about how that history at the beginning of the United States identifies the history at the end, when the Republican horn repeats the gathering process and the joining together that was illustrated in the beginning with the Protestant horn.

Profetisch gezien zijn een macht, of een hoorn, of een natie, of een koninkrijk, of een koning, of een hoofd onderling verwisselbare symbolen, afhankelijk van de context waarin zij worden gebruikt. Al deze symbolen verwijzen eveneens naar de twee stokken die Ezechiël aanduidt als twee natiën. Aan het begin van de profetische geschiedenis van het beest uit de aarde werd de protestantse hoorn verzameld tot één natie, of één hoorn. Aan het einde van diezelfde geschiedenis zal de Republikeinse hoorn samenkomen met de hoorn van het afvallige protestantisme om één natie te vormen. Die natie zal een beeld zijn van het beest uit de zee van Openbaring dertien. Logischerwijs geldt dat, indien wij weigeren het getuigenis te zien van de vloek van de zeven tijden (die voltrokken werd over beide huizen van het letterlijke Israël), wij zeker niet in staat zullen zijn te zien hoe die twee letterlijke huizen van het oude Israël in 1844 de natie van het geestelijke Israël werden. Indien wij die geschiedenis niet kunnen zien, zijn wij volstrekt “onthand” met betrekking tot de wijze waarop die geschiedenis aan het begin van de Verenigde Staten de geschiedenis aan het einde aanduidt, wanneer de Republikeinse hoorn het verzamelingsproces en de vereniging herhaalt die in het begin door de protestantse hoorn werd geïllustreerd.

We will continue to consider these truths in the next article.

In het volgende artikel zullen wij deze waarheden verder beschouwen.

Back to Articles