Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Five

Het boek Joël en de Laodiceaanse Kerk der Zevende-dags Adventisten - Nummer V

How Long? The Fifth Seal

Hoe Lang? Het Vijfde Zegel

Author

Jeff Pippenger

Published

December 7, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

When “the light for that time is given” it is either “received” or “rejected.” The separation that is accomplished when the light is introduced is the work of the everlasting gospel, which includes not only the sealing of God’s people, but the separation of the wheat and the tares. The final testing and separation process began at 9/11, when the prophetic question asks, “how long?” and the prophetic answer is, “until the Sunday law.” The last mention of the symbol of “how long” is found in the fifth seal in the book of Revelation.

Wanneer „het licht voor die tijd wordt gegeven”, wordt het óf „aangenomen” óf „verworpen”. De scheiding die tot stand wordt gebracht wanneer het licht wordt ingevoerd, is het werk van het eeuwige evangelie, dat niet alleen de verzegeling van Gods volk omvat, maar ook de scheiding van de tarwe en het onkruid. Het uiteindelijke beproevings- en scheidingsproces begon op 9/11, wanneer de profetische vraag luidt: „hoe lang?”, en het profetische antwoord is: „tot de zondagswet.” De laatste vermelding van het symbool „hoe lang” wordt gevonden in het vijfde zegel in het boek Openbaring.

> And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: And they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, holy and true, dost thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth?

> En toen Het Lam het vijfde zegel geopend had, zag ik onder het altaar de zielen van hen die gedood waren om het woord van God en om het getuigenis dat zij hadden. En zij riepen met luide stem en zeiden: Hoelang, o Heere, heilig en waarachtig, oordeelt en wreekt Gij ons bloed niet aan hen die op de aarde wonen?

> And white robes were given unto every one of them; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled. Revelation 6:9–11.

> En aan ieder van hen werden witte gewaden gegeven; en tot hen werd gezegd, dat zij nog een korte tijd zouden rusten, totdat ook hun mededienstknechten en hun broeders, die gedood zouden worden gelijk zij, voltallig zouden zijn. Openbaring 6:9–11.

Inspiration places the answer to the question of “how long” asked by the “souls of them that were slain” in future, when a second group of papal martyrs is made up. That begins at the Sunday law, and for this reason Sister White identifies Revelation chapter eighteen as the fulfilment of the second group of martyrs. There are two “voices” in the first five verses; the first voice marks 9/11 and the second voice calls men and women out of Babylon at the Sunday law. Sister White identifies the symbol of “how long” in the fifth seal with the first five verses of Revelation eighteen to outline 9/11 to the Sunday law. The focus is not on separation and sealing God’s people, but on the judgment of the papacy for murdering the martyrs of past history and those martyrs during the Sunday law crisis that make up the second group of papal martyrs.

De Inspiratie plaatst het antwoord op de vraag „hoe lang”, gesteld door de „zielen van hen die gedood waren”, in de toekomst, wanneer een tweede groep pauselijke martelaren voltallig zal zijn. Dat begint bij de zondagwet, en om deze reden identificeert Zuster White Openbaring hoofdstuk achttien als de vervulling van de tweede groep martelaren. Er zijn twee „stemmen” in de eerste vijf verzen; de eerste stem markeert 9/11 en de tweede stem roept mannen en vrouwen uit Babylon bij de zondagwet. Zuster White identificeert het symbool van „hoe lang” in het vijfde zegel met de eerste vijf verzen van Openbaring achttien om de periode van 9/11 tot aan de zondagwet af te bakenen. De nadruk ligt niet op de afscheiding en verzegeling van Gods volk, maar op het oordeel over het pausdom wegens het doden van de martelaren uit de vroegere geschiedenis en van die martelaren tijdens de crisis van de zondagwet, die de tweede groep pauselijke martelaren vormen.

> “When the fifth seal was opened, John the Revelator in vision saw beneath the altar the company that were slain for the Word of God and the testimony of Jesus Christ. After this came the scenes described in the eighteenth of Revelation, when those who are faithful and true are called out from Babylon. [Revelation 18:1–5, quoted.]” Manuscript Releases, volume 20, 14.

> „Toen het vijfde zegel werd geopend, zag Johannes de Openbaarder in een visioen onder het altaar de schare van hen die gedood waren om het Woord van God en het getuigenis van Jezus Christus. Hierna volgden de taferelen die in het achttiende hoofdstuk van Openbaring worden beschreven, wanneer zij die getrouw en waarachtig zijn, uit Babylon worden uitgeroepen. [Openbaring 18:1–5, geciteerd.]” Manuscript Releases, deel 20, 14.

In the other passage where she identifies the martyrs of the fifth seal and the future and second group of martyrs who are made up in the Sunday law crisis, she says those scenes “would be in a period of time in the future.” The two voices of Revelation eighteen represent the “period of time in the future.” The first voice in the beginning at 9/11 and the second voice at the Sunday law

In de andere passage, waarin zij de martelaren van het vijfde zegel en de toekomstige en tweede groep martelaren, die tijdens de zondagswetcrisis gevormd worden, identificeert, zegt zij dat die taferelen „zouden plaatsvinden in een tijdsperiode in de toekomst”. De twee stemmen van Openbaring achttien vertegenwoordigen de „tijdsperiode in de toekomst”. De eerste stem aan het begin op 11 september en de tweede stem bij de zondagswet.

> “‘And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: and they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, Holy and true, doest Thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them [They were pronounced pure and holy]; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled’ [Revelation 6:9–11]. Here were scenes presented to John that were not in reality but that which would be in a period of time in the future.

> “‘En toen het het vijfde zegel geopend had, zag ik onder het altaar de zielen van hen die gedood waren om het woord van God en om het getuigenis dat zij hadden: en zij riepen met luide stem, zeggende: Hoe lang, o Heere, heilig en waarachtig, oordeelt en wreekt Gij ons bloed niet aan hen die op de aarde wonen? En aan een ieder van hen werden witte klederen gegeven [Zij werden rein en heilig verklaard]; en hun werd gezegd dat zij nog een korte tijd moesten rusten, totdat ook hun mededienstknechten en hun broeders, die gedood zouden worden zoals zij, voltallig zouden zijn’ [Openbaring 6:9–11]. Hier werden aan Johannes taferelen getoond die niet de werkelijkheid van dat moment waren, maar datgene wat in een toekomstige periode zou zijn.”

> “Revelation 8:1–4 quoted.” Manuscript Releases, volume 20, 197.

> „Openbaring 8:1–4 geciteerd.” Manuscript Releases, deel 20, 197.

Sister White associates the fulfillment of the formation of the second group of martyrs in the future and in the other passage she quotes Revelation 18:1–5, which identifies a voice in the first three verses and another voice in verses four and five. The first voice marks 9/11 when the great buildings of New York came down and the second voice is the Sunday law when God’s other flock is called out of Babylon. In the second passage she refers to Revelation chapter eight and the first four verses which identify the opening of the seventh seal, when coals from off the altar are cast to the earth which aligns with Pentecost, when fire came from heaven and illuminated the disciples, just as Elijah’s twelve stones were illuminated and as represented by tongues of fire upon the disciples.

Zuster White verbindt de vervulling van de vorming van de tweede groep martelaren met de toekomst, en in de andere passage citeert zij Openbaring 18:1–5, waarin in de eerste drie verzen één stem en in de verzen vier en vijf een andere stem wordt aangeduid. De eerste stem markeert 11 september, toen de grote gebouwen van New York instortten, en de tweede stem is de zondagswet, wanneer Gods andere kudde uit Babylon wordt geroepen. In de tweede passage verwijst zij naar Openbaring hoofdstuk acht en de eerste vier verzen, die de opening van het zevende zegel aanduiden, wanneer kolen van het altaar op de aarde worden geworpen, hetgeen overeenkomt met Pinksteren, toen vuur uit de hemel neerkwam en de discipelen verlichtte, evenals Elia’s twaalf stenen werden verlicht en zoals voorgesteld door tongen als van vuur op de discipelen.

## How Long? Zechariah & John

Hoe lang nog? Zacharia & Johannes

How long is a prophetic symbol of the period of time from 9/11 unto the Sunday law which has been typified in the story of Mount Carmel, the history of the Millerites from 1840 to 1844, the history of Moses’ from the eighth to tenth plague, the witness of the martyrs of the fifth seal and in Zechariah the question is asked “how long” would it be until God had mercy upon Jerusalem that had been in Babylon for seventy years.

Hoe lang is een profetisch symbool van de tijdsperiode van 11 september tot aan de zondagswet, die voorafgeschaduwd is in het verhaal van de berg Karmel, de geschiedenis van de Millerieten van 1840 tot 1844, de geschiedenis van Mozes vanaf de achtste tot de tiende plaag, het getuigenis van de martelaren van het vijfde zegel; en in Zacharia wordt de vraag gesteld: „Hoe lang” zou het duren totdat God Zich over Jeruzalem ontfermde, dat zeventig jaar in Babylon was geweest.

> Then the angel of the Lord answered and said, O Lord of hosts, how long wilt thou not have mercy on Jerusalem and on the cities of Judah, against which thou hast had indignation these threescore and ten years?

> Toen antwoordde de engel des HEEREN en zei: O HEERE der heerscharen, hoelang zult Gij U niet ontfermen over Jeruzalem en over de steden van Juda, tegen welke Gij toornig zijt geweest deze zeventig jaren?

> And the Lord answered the angel that talked with me with good words and comfortable words.

> En de HEERE antwoordde de engel die met mij sprak met goede woorden, met troostrijke woorden.

> So the angel that communed with me said unto me, Cry thou, saying, Thus saith the Lord of hosts; I am jealous for Jerusalem and for Zion with a great jealousy. And I am very sore displeased with the heathen that are at ease: for I was but a little displeased, and they helped forward the affliction. Therefore thus saith the Lord; I am returned to Jerusalem with mercies: my house shall be built in it, saith the Lord of hosts, and a line shall be stretched forth upon Jerusalem. Cry yet, saying, Thus saith the Lord of hosts; My cities through prosperity shall yet be spread abroad; and the Lord shall yet comfort Zion, and shall yet choose Jerusalem. Zechariah 1:12–17.

> Toen zei de engel die met mij sprak tot mij: Roep uit en zeg: Zo zegt de HEERE der heirscharen: Met grote naijver ben Ik naijverig voor Jeruzalem en voor Sion. En Ik ben zeer vertoornd op de zorgeloze heidenvolken; want Ik was slechts een weinig vertoornd, maar zij hebben het onheil bevorderd. Daarom, zo zegt de HEERE: Ik ben met ontferming tot Jeruzalem wedergekeerd; mijn huis zal daarin gebouwd worden, spreekt de HEERE der heirscharen, en over Jeruzalem zal een meetsnoer worden uitgestrekt. Roep opnieuw uit en zeg: Zo zegt de HEERE der heirscharen: Mijn steden zullen zich door voorspoed opnieuw uitbreiden; en de HEERE zal Sion opnieuw vertroosten, en Jeruzalem opnieuw verkiezen. Zacharia 1:12–17.

Sister White directly aligns Zechariah’s “threescore and ten years” (seventy years) that literal ancient Israel was in bondage to literal Babylon with the twelve hundred and sixty years from 538 unto 1798 that spiritual Israel (Christians) were in bondage to spiritual Babylon (Roman Catholicism).

Zuster White brengt Zacharia’s „zeventig jaren”, gedurende welke het letterlijke oude Israël in slavernij was aan het letterlijke Babylon, rechtstreeks in verband met de twaalfhonderd zestig jaren van 538 tot 1798, gedurende welke het geestelijke Israël (christenen) in slavernij was aan het geestelijke Babylon (het rooms-katholicisme).

> “God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> „Gods kerk op aarde verkeerde gedurende deze lange periode van onophoudelijke vervolging evenzeer in gevangenschap als de kinderen Israëls die gedurende de tijd van de ballingschap in Babylon gevangen werden gehouden.” Profeten en Koningen, 714.

In 1798, at the end of the twelve hundred and sixty years the first of three messages represented as angels in Revelation fourteen arrived. The second arrived on April 19, 1844 and the third on October 22, 1844. The history symbolized by the question, “how long” is from 9/11 unto the Sunday law, and that period of time was typified in the beginning of Adventism in the Millerite movement of August 11, 1840 unto October 22, 1844. That period is symbolically illustrated by John the Revelator in chapter ten when John eats the little book that was sweet in his mouth, but became bitter in his stomach.

In 1798, aan het einde van de twaalfhonderd zestig jaren, kwam de eerste van drie boodschappen die in Openbaring veertien als engelen worden voorgesteld. De tweede kwam op 19 april 1844 en de derde op 22 oktober 1844. De geschiedenis die wordt gesymboliseerd door de vraag: „hoe lang”, loopt van 9/11 tot aan de zondagswet, en die tijdsperiode werd getypeerd in het begin van het adventisme, in de Milleritische beweging van 11 augustus 1840 tot 22 oktober 1844. Die periode wordt symbolisch geïllustreerd door Johannes de Openbaarder in hoofdstuk tien, wanneer Johannes het kleine boek opeet dat zoet was in zijn mond, maar bitter werd in zijn buik.

> And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth. And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter.

> En de stem die ik uit de hemel gehoord had, sprak opnieuw tot mij en zei: Ga heen, neem het boekje dat geopend is in de hand van de engel die op de zee en op de aarde staat. En ik ging naar de engel toe en zei tot hem: Geef mij het boekje. En hij zei tot mij: Neem het en eet het op; en het zal uw buik bitter maken, maar in uw mond zal het zoet zijn als honing. En ik nam het boekje uit de hand van de engel en at het op; en het was in mijn mond zoet als honing; en zodra ik het gegeten had, werd mijn buik bitter.

> And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. Revelation 10:8–11.

> En hij zei tegen mij: Gij moet opnieuw profeteren voor vele volken, natiën, talen en koningen. Openbaring 10:8–11.

The history John is illustrating is represented by the book that was eaten, for the eating represented the Millerites coming to understand the message and their experience in proclaiming that message. So, when John is told immediately after that history is set forth that John must prophesy again, the prophesying that is being identified is the history of 1840 to 1844. John is told that the Millerite history from 1840 to 1844 is repeated in the history of the end of Adventism. As soon as John is told that he must prophesy again he is told to measure the temple.

De geschiedenis die Johannes illustreert, wordt voorgesteld door het boek dat werd opgegeten, want het eten stelde voor dat de Millerieten de boodschap gingen begrijpen en hun ervaring in het verkondigen van die boodschap. Dus wanneer Johannes, onmiddellijk nadat die geschiedenis is uiteengezet, te horen krijgt dat hij opnieuw moet profeteren, is het profeteren dat wordt aangeduid de geschiedenis van 1840 tot 1844. Johannes wordt gezegd dat de geschiedenis van de Millerieten van 1840 tot 1844 wordt herhaald in de geschiedenis van het einde van het adventisme. Zodra Johannes wordt gezegd dat hij opnieuw moet profeteren, wordt hem gezegd de tempel te meten.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> En mij werd een riet gegeven, gelijk aan een staf; en de engel stond daar en zei: Sta op en meet de tempel van God, en het altaar, en hen die daarin aanbidden. Maar laat de voorhof die buiten de tempel is, buiten beschouwing, en meet die niet; want hij is aan de heidenen gegeven; en zij zullen de heilige stad vertreden, tweeënveertig maanden lang. Openbaring 11:1, 2.

The work given to Adventism post-October 22, 1844 was represented by John as measuring or building the temple, in agreement with the promise set forth in Zechariah that “a line would be stretched forth upon Jerusalem” again—for the Lord would “yet choose Jerusalem.” The history represented at the beginning of Adventism with the Philadelphian movement of Millerite Adventism is repeated at the ending of Adventism with the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. At the great disappointment of October 22, 1844, a period of time, represented as “the days of the voice of the seventh angel” began.

Het werk dat na 22 oktober 1844 aan het adventisme werd toevertrouwd, werd door Johannes voorgesteld als het meten of bouwen van de tempel, in overeenstemming met de belofte die in Zacharia wordt uiteengezet dat er opnieuw „een meetsnoer over Jeruzalem zou worden uitgestrekt” — want de Heer zou „Jeruzalem nog verkiezen”. De geschiedenis die aan het begin van het adventisme werd voorgesteld met de Filadelfische beweging van het Milleritische adventisme, wordt herhaald aan het einde van het adventisme met de Filadelfische beweging van de honderd vierenveertigduizend. Bij de grote teleurstelling van 22 oktober 1844 begon een tijdsperiode, voorgesteld als „de dagen van de stem van de zevende engel”.

> But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.

> Maar in de dagen van de stem van de zevende engel, wanneer hij zal beginnen te bazuinen, zal ook het geheimenis van God volbracht worden, zoals Hij aan Zijn dienstknechten, de profeten, verkondigd heeft. Openbaring 10:7.

The message was sweet to the Millerites when the Islamic time prophecy of the second woe was fulfilled just as the Millerites had predicted in advance of August 11, 1840. The message turned bitter in the stomach at the great disappointment of October 22, 1844. As soon as John finishes illustrating the history of 1840 to 1844, he is informed that he must do the very same thing (prophesy) again. Then he is told to measure Jerusalem, and when he does so he is aligning with Zechariah’s prophecy of the Lord choosing Jerusalem. From October 22, 1844 onward prophetic history is represented as the “days of the voice of the seventh angel.” The “days” of the message (voice) of the seventh angel (third woe) represent a period of time when the divinity of Christ would be permanently combined with humanity who were to be the one hundred and forty-four thousand. That work was delayed by the rebellion of 1863, and on 9/11 the sounding of the seventh angel (third woe) once again began to sound.

De boodschap was zoet voor de Millerieten toen de islamitische tijdsprofetie van de tweede wee werd vervuld, precies zoals de Millerieten vóór 11 augustus 1840 hadden voorspeld. De boodschap werd bitter in de buik bij de grote teleurstelling van 22 oktober 1844. Zodra Johannes de geschiedenis van 1840 tot 1844 heeft voltooid te illustreren, wordt hem meegedeeld dat hij precies hetzelfde opnieuw moet doen (profeteren). Vervolgens wordt hem gezegd Jeruzalem te meten, en wanneer hij dat doet, stemt hij overeen met Zacharia’s profetie van de Heer die Jeruzalem uitkiest. Vanaf 22 oktober 1844 wordt de profetische geschiedenis voorgesteld als de „dagen van de stem van de zevende engel”. De „dagen” van de boodschap (stem) van de zevende engel (derde wee) vertegenwoordigen een tijdsperiode waarin de goddelijkheid van Christus blijvend verenigd zou worden met de mensheid die de honderdvierenveertigduizend zouden zijn. Dat werk werd vertraagd door de opstand van 1863, en op 9/11 begon het bazuingeschal van de zevende engel (derde wee) opnieuw te klinken.

In sacred history the Lord chose Jerusalem to place His name there, and his “name” is His character. Jerusalem and Zion are referenced by Zechariah when he states, “I am jealous for Jerusalem and for Zion with a great jealousy” and thereafter with, “the Lord shall yet comfort Zion, and shall yet choose Jerusalem.” Zion is comforted when it receives the Holy Spirit who is the “Comforter.” The comforting of the Holy Spirit began at 9/11 in agreement with Christ breathing on the disciples after His descent from meeting with the Father after His resurrection. The manifestation of the Holy Spirit was greatly increased at Pentecost. That season began with the first fruit offering being resurrected and it ended with the first fruit offering of Pentecost, when the entire world then heard the message.

In de heilige geschiedenis koos de Heer Jeruzalem om daar Zijn naam te vestigen, en Zijn „naam” is Zijn karakter. Naar Jeruzalem en Sion wordt door Zacharia verwezen wanneer hij verklaart: „Ik ben voor Jeruzalem en voor Sion met grote na-ijver vervuld”, en vervolgens: „de HEERE zal Sion nog troosten, en Jeruzalem nog verkiezen.” Sion wordt getroost wanneer het de Heilige Geest ontvangt, Die de „Trooster” is. De vertroosting door de Heilige Geest begon op 11/9, overeenkomstig Christus’ blazen op de discipelen na Zijn nederdaling van de ontmoeting met de Vader na Zijn opstanding. De openbaring van de Heilige Geest werd met Pinksteren aanzienlijk vermeerderd. Dat tijdvak begon met de opstanding van het eerstelingenoffer en eindigde met het eerstelingenoffer van Pinksteren, toen vervolgens de gehele wereld de boodschap hoorde.

> Comfort ye, comfort ye my people, saith your God. Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. Isaiah 41:1, 2.

> Troost, troost Mijn volk, zegt uw God. Spreekt naar het hart van Jeruzalem en roept haar toe, dat haar strijd vervuld is, dat haar ongerechtigheid verzoend is; want zij heeft uit de hand des Heren dubbel ontvangen voor al haar zonden. Jesaja 41:1, 2.

The one hundred and forty-four thousand are sealed when “their iniquity is pardoned.” This occurs just before the Sunday law as they are lifted up as the Pentecostal first fruit offering while receiving the outpouring of the Holy Spirit without measure as the disciples typified at Pentecost. The sprinkling of rain that began at 9/11 becomes a full outpouring at the Sunday law. In the history the first fruit offering of 9/11 unto the first fruit offering at the Sunday law when the one hundred and forty-four thousand are sealed and prepared as an offering to be lifted up as an ensign from the Sunday law until the close of probation. That history is represented by the first three verses of Revelation eighteen announcing the fall of Babylon, which is the biblical symbol that represents a ‘doubling.’

De honderdvierenveertigduizend worden verzegeld wanneer „hun ongerechtigheid verzoend is.” Dit vindt plaats vlak vóór de zondagswet, wanneer zij worden opgeheven als de pinksterlijke eerstelingsofferande, terwijl zij de uitstorting van de Heilige Geest zonder mate ontvangen, zoals de discipelen daarvan op Pinksteren het type waren. De besprenging van regen die op 11 september begon, wordt bij de zondagswet tot een volle uitstorting. In de geschiedenis van de eerstelingsofferande van 11 september tot aan de eerstelingsofferande bij de zondagswet, wanneer de honderdvierenveertigduizend worden verzegeld en voorbereid als een offerande om van de zondagswet tot aan het einde van de genadetijd als een banier te worden opgeheven. Die geschiedenis wordt voorgesteld door de eerste drie verzen van Openbaring achttien, die de val van Babylon aankondigen, het bijbelse symbool dat een ‘verdubbeling’ voorstelt.

> And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies. Revelation 18:1–3.

> En na deze dingen zag ik een andere engel neerdalen uit de hemel, die grote macht had; en de aarde werd verlicht door zijn heerlijkheid. En hij riep met krachtige stem, zeggende: Gevallen, gevallen is Babylon, de grote, en zij is geworden tot een woonplaats van duivelen, en een schuilplaats van elke onreine geest, en een kooi van elke onreine en hatelijke vogel. Want alle volken hebben gedronken van de wijn van de toorn van haar hoererij, en de koningen der aarde hebben met haar gehoereerd, en de kooplieden der aarde zijn rijk geworden door de overvloed van haar weelde. Openbaring 18:1–3.

Throughout the Scriptures a doubling of phrases or words represents the perfect fulfillment of the fall of Babylon in the last days. It is the signature of Alpha and Omega who always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. Babylon’s two falls are represented as Nimrod and Belshazzar. Nimrod was the beginning of Babylon, when it was simply Babel. Nimrod’s fall represented Belshazzar’s fall and the message of the second angel and the angel of Revelation eighteen is that the fall of Nimrod at the beginning of Babylon represented the fall of Belshazzar at the end, for Alpha and Omega always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing

Door heel de Schriften heen vertegenwoordigt een verdubbeling van uitdrukkingen of woorden de volkomen vervulling van de val van Babylon in de laatste dagen. Het is het kenmerk van de Alfa en de Omega, Die altijd het einde van een zaak aanschouwelijk maakt door het begin van die zaak. Babylons twee vallen worden voorgesteld door Nimrod en Belsazar. Nimrod was het begin van Babylon, toen het nog slechts Babel was. Nimrods val beeldde Belsazars val uit, en de boodschap van de tweede engel en van de engel van Openbaring achttien is dat de val van Nimrod aan het begin van Babylon de val van Belsazar aan het einde uitbeeldde, want de Alfa en de Omega maakt altijd het einde van een zaak aanschouwelijk door het begin van die zaak.

Nimrod’s tower was brought down as a symbol of his fall and he typified the fall of the Twin Towers on 9/11. Belshazzar’s fall was the writing on the wall, marking the end of Babylon’s seventy-year reign as the first kingdom of Bible prophecy, and thus typifying the fall of the United States at the end of Isaiah twenty-three’s symbolic “seventy years, according to the days of one king” representing the history of the United States from 1798 unto the Sunday law. Belshazzar’s writing on the wall, represents when the wall of separation of church and state falls at the Sunday law, which is the very point where the sixth kingdom of Bible prophecy ends, just as Belshazzar was slain on that very night. The handwriting on the wall is the law that is written that overturns the wall of separation of church and state in the Constitution.

Nimrods toren werd neergehaald als een symbool van zijn val, en hij was een voorafbeelding van de val van de Twin Towers op 9/11. Belsazars val was het schrift aan de wand, dat het einde markeerde van Babylons heerschappij van zeventig jaar als het eerste koninkrijk van de Bijbelse profetie, en aldus een voorafbeelding vormde van de val van de Verenigde Staten aan het einde van de symbolische „zeventig jaar” van Jesaja drieëntwintig, „naar de dagen van één koning”, die de geschiedenis van de Verenigde Staten van 1798 tot aan de zondagswet vertegenwoordigen. Belsazars schrift aan de wand vertegenwoordigt het moment waarop de scheidsmuur tussen kerk en staat valt bij de zondagswet, hetgeen juist het punt is waarop het zesde koninkrijk van de Bijbelse profetie eindigt, evenals Belsazar in diezelfde nacht werd gedood. Het handschrift aan de wand is de wet die wordt geschreven en die de scheidsmuur tussen kerk en staat in de Grondwet omverwerpt.

The ‘history’ represented from 9/11 unto the Sunday law and thereafter to the close of human probation and the seven last plagues is the historical period that is symbolized within God’s word by a doubling of phrases or words. In that period the Holy Spirit is poured out, beginning with a sprinkling from 9/11 unto the Sunday law and thereafter the full outpouring. The Holy Spirit has been represented by Christ as the “Comforter” who, when he came would show God’s people all things.

De ‘geschiedenis’ die wordt uitgebeeld vanaf 9/11 tot aan de zondagwet en daarna tot aan het einde van de menselijke genadetijd en de zeven laatste plagen, is de historische periode die binnen Gods woord wordt gesymboliseerd door een verdubbeling van uitdrukkingen of woorden. In die periode wordt de Heilige Geest uitgestort, beginnend met een besprenkeling vanaf 9/11 tot aan de zondagwet en daarna de volle uitstorting. De Heilige Geest is door Christus voorgesteld als de “Trooster”, die, wanneer Hij kwam, Gods volk alle dingen zou tonen.

> But the Comforter, which is the Holy Ghost, whom the Father will send in my name, he shall teach you all things, and bring all things to your remembrance, whatsoever I have said unto you. John 14:26.

> Maar de Trooster, de Heilige Geest, die de Vader zenden zal in mijn naam, die zal u alles leren en u indachtig maken alles wat Ik u gezegd heb. Johannes 14:26.

The Holy Spirit is conveyed to the one hundred and forty-four thousand through the “golden oil,” which is also the “rain,” and is also the “Comforter.” When represented as the “Comforter” the Holy Spirit is identifying a special manifestation of the Holy Spirit.

De Heilige Geest wordt aan de honderd vierenveertigduizend meegedeeld door middel van de „gouden olie”, die ook de „regen” is, en eveneens de „Trooster”. Wanneer Hij wordt voorgesteld als de „Trooster”, duidt de Heilige Geest een bijzondere manifestatie van de Heilige Geest aan.

God’s people have always possessed the Holy Spirit when they have met the requirements of the gospel, but the times of genuine sacred revival, “as in former years,” when a special manifestation of the Holy Spirit for a corporate body, the Holy Spirit is represented as the Comforter. More importantly the corporate body are having their memories’ exercised by the Comforter as he “brings all things to their “remembrance.” This confirms that those people participating in the manifestation have the genuine experience, for the Holy Spirit is participating in the activities of their minds, for he is influencing the thinking process as he brings “all things to your remembrance.”

Gods volk heeft altijd de Heilige Geest bezeten wanneer het aan de vereisten van het evangelie heeft voldaan; maar in tijden van oprechte heilige opwekking, „als in vorige jaren”, wanneer er een bijzondere openbaring van de Heilige Geest voor een collectief lichaam plaatsvindt, wordt de Heilige Geest voorgesteld als de Trooster. Nog belangrijker is dat bij het collectieve lichaam het geheugen door de Trooster in werking wordt gesteld, wanneer Hij „alles” in hun „herinnering” brengt. Dit bevestigt dat diegenen die aan deze openbaring deelnemen de oprechte ervaring hebben, want de Heilige Geest neemt deel aan de werkzaamheden van hun verstand, doordat Hij het denkproces beïnvloedt terwijl Hij „alles in uw herinnering” brengt.

Human memory combines to make up the higher nature of man with the other components such as judgment, intelligence, reason and conscience, which the apostle Paul labels as “the mind.” The higher nature is either the carnal mind or it’s the mind of Christ.

Het menselijk geheugen vormt samen met de andere bestanddelen, zoals oordeel, verstand, rede en geweten, de hogere natuur van de mens, die de apostel Paulus aanduidt als „het denken”. De hogere natuur is óf het vleselijke denken óf het denken van Christus.

> Because the carnal mind is enmity against God: for it is not subject to the law of God, neither indeed can be. Romans 8:7.

> Omdat de vleselijke gezindheid vijandschap is tegen God; want zij onderwerpt zich niet aan de wet van God, en kan dat ook niet. Romeinen 8:7.

> For who hath known the mind of the Lord, that he may instruct him? But we have the mind of Christ. 1 Corinthians 2:16.

> Want wie heeft de zin des Heeren gekend, dat hij Hem zou onderrichten? Maar wij hebben de zin van Christus. 1 Korinthe 2:16.

The lower nature, or flesh is made up of the nervous, emotional, and hormonal systems associated with the senses which are the “avenues of the soul.” The higher nature is designed to rule over the lower and as such is represented as the fortress, and the fortress is constantly under attack from the senses (the lower nature), and the attacks are made against the fortress through the avenues that lead into the fortress. Within the fortress of the higher nature there is a command center, or what Sister White calls the citadel. The citadel is the Most Holy Place in the sanctuary, which is divided into two basic divisions. The courtyard is the flesh, or lower nature, and to come into the courtyard or also to transfer the blood into the holy place required passing through a curtain or veil. The courtyard is bookended by the veils.

De lagere natuur, of het vlees, bestaat uit de zenuw-, gevoels- en hormoonstelsels die verbonden zijn met de zintuigen, welke de „toegangswegen van de ziel” zijn. De hogere natuur is bestemd om over de lagere te heersen en wordt als zodanig voorgesteld als de vesting; en de vesting staat voortdurend onder aanval van de zintuigen (de lagere natuur), en de aanvallen worden op de vesting uitgevoerd via de toegangswegen die in de vesting leiden. Binnen de vesting van de hogere natuur bevindt zich een commandocentrum, of wat Zuster White de citadel noemt. De citadel is de Allerheiligste Plaats in het heiligdom, dat in twee fundamentele afdelingen is verdeeld. De voorhof is het vlees, of de lagere natuur, en om de voorhof binnen te gaan, of ook om het bloed over te brengen in de heilige plaats, moest men door een gordijn of voorhangsel gaan. De voorhof wordt aan weerszijden begrensd door de voorhangsels.

> By a new and living way, which he hath consecrated for us, through the veil, that is to say, his flesh. Hebrews 10:20.

> Langs een nieuwe en levende weg, die Hij voor ons heeft ingewijd, door het voorhangsel, dat is te zeggen, Zijn vlees. Hebreeën 10:20.

The sanctuary is divided into two parts; the courtyard and sanctuary. The sanctuary in turn is divided into two parts as is the higher nature. The higher nature breaks down into two areas. One of those areas is represented as the holy place and the other the Most Holy Place. The holy place represents the mental activities necessary for humanity to function, but the Most Holy Place is the area where God and Man meet. The Most Holy Place is the throne room of God, and those who are converted are seated in heavenly places with Christ.

Het heiligdom is verdeeld in twee delen: de voorhof en het heiligdom. Het heiligdom op zijn beurt is verdeeld in twee delen, evenals de hogere natuur. De hogere natuur valt uiteen in twee gebieden. Een van die gebieden wordt voorgesteld als het heilige, en het andere als het Allerheiligste. Het heilige vertegenwoordigt de mentale activiteiten die noodzakelijk zijn opdat de mensheid kan functioneren, maar het Allerheiligste is het gebied waar God en mens elkaar ontmoeten. Het Allerheiligste is de troonzaal van God, en zij die bekeerd zijn, zijn met Christus gezet in de hemelse gewesten.

> And hath raised us up together, and made us sit together in heavenly places in Christ Jesus. Ephesians 2:6.

> En heeft ons mede opgewekt, en heeft ons mede doen zitten in de hemelse gewesten in Christus Jezus. Efeziërs 2:6.

The verse is taken from a passage where several verses prior, but absolutely in the same flow of thought, Jesus is seated in heavenly places, just as are His people.

Het vers is ontleend aan een gedeelte waarin, enkele verzen eerder, maar volstrekt binnen dezelfde gedachtengang, Jezus gezeten is in de hemelse gewesten, evenals ook Zijn volk.

> Which he wrought in Christ, when he raised him from the dead, and set him at his own right hand in the heavenly places. Ephesians 1:20.

> Die Hij in Christus heeft gewerkt, toen Hij Hem uit de doden opwekte en Hem zette aan Zijn rechterhand in de hemelse gewesten. Efeziërs 1:20.

Christ and His people are seated together in the Most Holy Place. Christ was resurrected and then sat down in heavenly places and His people are raised up and seated in the throne room of the Most Holy Place. Paul identifies that those who are raised in verse six have been resurrected from sin in the previous verse.

Christus en Zijn volk zijn tezamen gezeten in het Allerheiligste. Christus is opgewekt en heeft Zich vervolgens gezet in de hemelse gewesten, en Zijn volk is opgewekt en gezeten in de troonzaal van het Allerheiligste. Paulus maakt duidelijk dat degenen die in vers zes zijn opgewekt, in het voorafgaande vers uit de zonde zijn opgewekt.

> Even when we were dead in sins, hath quickened us together with Christ, (by grace ye are saved) And hath raised us up together, and made us sit together in heavenly places in Christ Jesus. Ephesians 1:5, 6.

> Ook toen wij dood waren door de zonden, heeft Hij ons samen met Christus levend gemaakt (uit genade zijt gij zalig geworden), en heeft ons mede opgewekt en ons mede doen zitten in de hemelse gewesten in Christus Jezus. Efeziërs 1:5, 6.

The perfect fulfillment of the passage from Ephesians are the two witnesses of Revelation eleven, eleven who are resurrected and then taken up into heaven as an ensign—but also to be seated in heavenly places. In the Most Holy Place the two witnesses are representing humanity in the very presence of God, and their justification for being seated there is the badge which they each possess. That badge is the seal of God, and the seal of God represents that the human has become one with the divine, and that seal is represented by the fact that the Comforter, who is the Holy Spirit is abiding within the Most Holy Place of ‘their’ higher nature. The Most Holy Place is the throne room of God where divine and human are combined, and it represents the human temple whose higher nature includes a Most Holy Place where both divinity and humanity are seated together.

De volmaakte vervulling van de passage uit Efeziërs zijn de twee getuigen van Openbaring elf, elf die worden opgewekt en daarna ten hemel worden opgenomen als een banier—maar ook om in de hemelse gewesten te worden gezet. In het Heilige der Heiligen vertegenwoordigen de twee getuigen de mensheid in de onmiddellijke tegenwoordigheid van God, en hun rechtvaardiging om daar gezeten te zijn is het kenteken dat ieder van hen bezit. Dat kenteken is het zegel van God, en het zegel van God houdt in dat de mens één is geworden met het goddelijke, en dat zegel wordt vertegenwoordigd door het feit dat de Trooster, die de Heilige Geest is, verblijft binnen het Heilige der Heiligen van ‘hun’ hogere natuur. Het Heilige der Heiligen is de troonzaal van God waar het goddelijke en het menselijke verenigd zijn, en het stelt de menselijke tempel voor, waarvan de hogere natuur een Heilige der Heiligen omvat waar zowel de goddelijkheid als de menselijkheid tezamen gezeten zijn.

The outpouring of the “Comforter” is the sealing of the one hundred and forty-four thousand and it marks a change in salvational history, for at that time, the church changes from the church militant to the church triumphant. At that time, it changes from the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. At that time, it changes from the experience of the seventh church unto the experience of the sixth church and the sixth church was the Millerites. A prophetic characteristic of the sixth church of Philadelphia as it was fulfilled by the Millerite movement, is that it was never a church. It was only a movement all the way to 1856 when both of the Whites identified the movement as Laodicean. Seven years later the legal church was formed.

De uitstorting van de „Trooster” is de verzegeling van de honderdvierenveertigduizend, en zij markeert een verandering in de heilsgeschiedenis, want op dat tijdstip verandert de gemeente van de strijdende gemeente in de triumferende gemeente. Op dat tijdstip verandert zij van de Laodicese beweging van de honderdvierenveertigduizend tot de Filadelfische beweging van de honderdvierenveertigduizend. Op dat tijdstip verandert zij van de ervaring van de zevende gemeente tot de ervaring van de zesde gemeente, en de zesde gemeente waren de Millerieten. Een profetisch kenmerk van de zesde gemeente van Filadelfia, zoals die vervuld werd door de Milleritische beweging, is dat zij nooit een kerk was. Zij was slechts een beweging, helemaal tot aan 1856, toen beide Whites de beweging als Laodicees identificeerden. Zeven jaar later werd de wettelijke kerk gevormd.

The salvational change at the Sunday law was typified by the salvational change at Pentecost which marked the inauguration of Christ as High Priest.

De verlossingsmatige verandering bij de zondagswet werd getypeerd door de verlossingsmatige verandering op Pinksteren, die de inauguratie van Christus als Hogepriester markeerde.

> “The Pentecostal outpouring was Heaven’s communication that the Redeemer’s inauguration was accomplished. According to His promise He had sent the Holy Spirit from heaven to His followers as a token that He had, as priest and king, received all authority in heaven and on earth, and was the Anointed One over His people.” Acts of the Apostles, 38.

> „De uitstorting op Pinksteren was de mededeling van de hemel dat de inhuldiging van de Verlosser was volbracht. Overeenkomstig Zijn belofte had Hij de Heilige Geest vanuit de hemel tot Zijn volgelingen gezonden als een teken dat Hij, als priester en koning, alle macht in de hemel en op de aarde had ontvangen, en de Gezalfde over Zijn volk was.” Handelingen der Apostelen, 38.

When the latter rain is poured out without measure upon the one hundred and forty-four thousand at the Sunday law it will be “Heaven’s communication” that the church militant has ended and the church triumphant has arrived. The inauguration of Christ at Pentecost in the sanctuary above, typifies the anointing of the one hundred and forty-four thousand at the Sunday law.

Wanneer de late regen zonder mate wordt uitgestort over de honderdvierenveertigduizend bij de zondagswet, zal dit „de mededeling van de hemel” zijn dat de strijdende kerk ten einde is gekomen en de triomferende kerk is aangebroken. De inauguratie van Christus met Pinksteren in het heiligdom daarboven is een voorafbeelding van de zalving van de honderdvierenveertigduizend bij de zondagswet.

The “Pentecostal” outpouring identifying that Christ was the Anointed One represented His anointing in the inaugural ceremony in heaven, but He had also been anointed at His baptism. His baptism (9/11) unto Pentecost (the Sunday law) is also represented again three and a half years after His baptism by His actual death, burial and resurrection (feast of first fruits). 9/11 is therefore represented at His baptism and also at His resurrection. His symbolic resurrection and his literal resurrection mark the beginning of two prophetic lines that each end at Pentecost. Both histories begin with the resurrection of the first fruit offering.

De „Pinkster”-uitstorting, die aanwees dat Christus de Gezalfde was, vertegenwoordigde Zijn zalving bij de inauguratieplechtigheid in de hemel, maar Hij was ook bij Zijn doop gezalfd. Zijn doop (9/11) tot aan Pinksteren (de zondagswet) wordt eveneens opnieuw voorgesteld, drieënhalf jaar na Zijn doop, door Zijn werkelijke dood, begrafenis en opstanding (het feest van de eerstelingen). 9/11 wordt daarom voorgesteld bij Zijn doop en ook bij Zijn opstanding. Zijn symbolische opstanding en Zijn letterlijke opstanding markeren het begin van twee profetische lijnen die elk eindigen bij Pinksteren. Beide geschiedenissen beginnen met de opstanding van het offer van de eerstelingsgarve.

> But now is Christ risen from the dead, and become the firstfruits of them that slept. For since by man came death, by man came also the resurrection of the dead. For as in Adam all die, even so in Christ shall all be made alive. But every man in his own order: Christ the firstfruits; afterward they that are Christ’s at his coming. 1 Corinthians 15:20–23.

> Maar nu, Christus is opgewekt uit de doden en is de eersteling geworden van hen die ontslapen zijn. Want aangezien de dood door een mens is gekomen, is ook de opstanding van de doden door een mens gekomen. Want zoals allen in Adam sterven, zo zullen ook in Christus allen levend gemaakt worden. Maar ieder in zijn eigen orde: Christus als eersteling, daarna zij die van Christus zijn, bij zijn komst. 1 Korinthe 15:20–23.

Christ is the first fruit offering at His resurrection marking the beginning of the “Pentecostal season” which ends with the first fruit offering of Pentecost. Christ’s resurrection is barley and the wheat are those who “afterward” “are Christ’s at his coming.” Those who are “afterward” of Christ’s resurrection are “they that are Christ’s at his coming,” thus representing the final ingathering of faithful souls at the end of the world, as represented by those three thousand souls that were gathered at Pentecost.

Christus is bij Zijn opstanding het offer van de eerstelingsvrucht, waarmee het begin van het „Pinksterseizoen” wordt gemarkeerd, dat eindigt met het offer van de eerstelingsvrucht met Pinksteren. Christus’ opstanding is de gerst, en de tarwe zijn zij die „daarna” „van Christus zijn bij Zijn komst”. Degenen die „daarna” volgen op Christus’ opstanding, zijn „zij die van Christus zijn bij Zijn komst”, en vertegenwoordigen aldus de uiteindelijke inzameling van getrouwe zielen aan het einde van de wereld, zoals voorgesteld door die drieduizend zielen die met Pinksteren werden verzameld.

The verse also addresses the resurrection in terms of death. Death began with Adam and passes upon all men, but it does so “in” “order.” In the book of Acts Peter records that when the book of Joel was then being fulfilled, men were to send their sins beforehand to judgment that they might be blotted out, when the times of refreshing came from the presence of the Comforter. Christ was not looking at the books of judgment to blot out sin at that time, for judgment was over eighteen hundred years in the future.

Het vers behandelt ook de opstanding in termen van de dood. De dood begon met Adam en gaat over op alle mensen, maar zij doet dit „in” „orde”. In het boek Handelingen vermeldt Petrus dat, toen het boek van Joël toen in vervulling ging, de mensen hun zonden vooraf tot het oordeel moesten zenden, opdat zij uitgedelgd zouden worden, wanneer de tijden van verkwikking zouden komen van de tegenwoordigheid van de Trooster. Christus zag op dat ogenblik niet in de boeken van het oordeel om de zonde uit te delgen, want het oordeel lag meer dan achttienhonderd jaar in de toekomst.

The reference to “every man in his order” begins with Adam, and thus identifies the judgment of the dead from Adam onward until the times of refreshing arrive. When the latter rain arrives, the judgment passes from the dead unto the living. In the period of time represented by the verse (from Christ’s resurrection unto Pentecost), from the barley first fruits until the first fruits of the wheat, the rain is falling during the judgment of the living and as the rain falls, the message represented by the rain is separating the wheat from the tares. At the Sunday law, which is Pentecost, the wheat no longer is mixed with tares and the first fruit wheat offering of two wave loaves is lifted up. The purification process from 9/11 unto the Sunday law is also represented in Malachi three when the Messenger of the Covenant purifies and also purges the Levites and He does so by “fire.” “Fire” is a symbol of a message as represented by tongues of fire at Pentecost. In the history under consideration the separation of the two classes which produces the one hundred and forty-four thousand who are the two wave loaves represented by the first fruits of Pentecost were to be thoroughly baked, for they were the only offering that included an emblem of sin.

De verwijzing naar „ieder mens in zijn eigen orde” begint bij Adam en duidt aldus het oordeel over de doden aan vanaf Adam en verder, totdat de tijden der verkwikking aanbreken. Wanneer de late regen komt, gaat het oordeel over van de doden op de levenden. In de tijdsperiode die door het vers wordt voorgesteld (vanaf Christus’ opstanding tot Pinksteren), van de eerstelingen van de gerst tot de eerstelingen van de tarwe, valt de regen tijdens het oordeel over de levenden, en terwijl de regen valt, scheidt de boodschap die door de regen wordt voorgesteld de tarwe van het onkruid. Bij de zondagswet, die Pinksteren is, is de tarwe niet langer met onkruid vermengd en wordt het eerstelingsoffer van de tarwe, bestaande uit twee beweegbroden, omhooggeheven. Het reinigingsproces van 11 september tot aan de zondagswet wordt ook voorgesteld in Maleachi drie, wanneer de Bode van het Verbond de Levieten reinigt en tevens zuivert, en Hij doet dit door middel van „vuur”. „Vuur” is een symbool van een boodschap, zoals voorgesteld door tongen van vuur op Pinksteren. In de geschiedenis die hier wordt beschouwd, moest de scheiding van de twee klassen, die de honderdvierenveertigduizend voortbrengt, die de twee beweegbroden zijn welke door de eerstelingen van Pinksteren worden voorgesteld, grondig gebakken worden, want zij waren het enige offer waarin een zinnebeeld van zonde was opgenomen.

Those two wave loaves were leavened, and leaven is a symbol of sin. That leaven was destroyed in the fire of the oven, as represented by the refiner’s fire of the Messenger of the Covenant. Isaiah in chapter twenty-seven identifies a debate that begins at 9/11, which he calls “the day of the east wind.” The passage teaches that it is through the debate that the sins of Israel are atoned for. The “debate” is between the true latter rain message and all the other false latter rain messages that exist. A message is “fire,” and “fire” is what the Messenger of the Covenant employs to purify and purge. The debate over the latter rain message removes the leaven from the Pentecostal first fruit wheat offering that is lifted up at the Sunday law. The one hundred and forty-four thousand are the Pentecostal first fruit wheat offering, who overcome by the justification of His blood and the sanctification of their testimony for even though it is the Word that sanctifies it only does so when the word is conveyed as a message. The presentation of the message allows the one hundred and forty-four thousand to live and the presentation of a false latter rain message produces death.

Die twee beweegbroden waren gedesemd, en zuurdeeg is een symbool van zonde. Dat zuurdeeg werd vernietigd in het vuur van de oven, zoals voorgesteld door het louteringsvuur van de Boodschapper van het Verbond. Jesaja wijst in hoofdstuk zevenentwintig op een twistgesprek dat begint op 9/11, dat hij „de dag van de oostenwind” noemt. De passage leert dat het door middel van het twistgesprek is dat de zonden van Israël verzoend worden. Het „twistgesprek” is tussen de ware boodschap van de late regen en alle andere valse boodschappen van de late regen die bestaan. Een boodschap is „vuur”, en „vuur” is wat de Boodschapper van het Verbond gebruikt om te reinigen en te zuiveren. Het twistgesprek over de boodschap van de late regen verwijdert het zuurdeeg uit de pinksterlijke eerstelingsgave van tarwe die bij de zondagswet wordt opgeheven. De honderd vierenveertigduizend zijn de pinksterlijke eerstelingsgave van tarwe, die overwinnen door de rechtvaardiging van Zijn bloed en de heiliging van hun getuigenis; want hoewel het het Woord is dat heiligt, doet het dit alleen wanneer het woord als een boodschap wordt overgebracht. De verkondiging van de boodschap stelt de honderd vierenveertigduizend in staat te leven, en de verkondiging van een valse boodschap van de late regen brengt de dood voort.

> And they overcame him by the blood of the Lamb, and by the word of their testimony; and they loved not their lives unto the death. Revelation 12:11.

> En zij hebben hem overwonnen door het bloed van het Lam en door het woord van hun getuigenis; en zij hebben hun leven niet liefgehad tot in de dood. Openbaring 12:11.

The one hundred and forty-four thousand follow Christ in overcoming as He overcame, for prophetically they follow Christ.

De honderdvierenveertigduizend volgen Christus in het overwinnen zoals Hij overwon, want profetisch volgen zij Christus.

> These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.

> Dezen zijn het die zich met vrouwen niet hebben bevlekt; want zij zijn maagden. Dezen zijn het die het Lam volgen, waarheen Het ook gaat. Dezen zijn uit de mensen verlost als eerstelingen voor God en het Lam. Openbaring 14:4.

Here in verse four of Revelation fourteen the one hundred and forty-four thousand are identified as “first fruits.” They are also identified as “virgins” and inspiration has informed us that the parable of the ten virgins of Matthew twenty-five illustrates the experience of the Adventist people. Not only are they “virgins” they are not “defiled with woman,” for the testing and separation process that produced the one hundred and forty-four thousand produced a distinction between the one hundred and forty-four thousand and “all” the false religions. “These” follow the Lamb whithersoever he goeth, and as first fruit offerings they must follow Christ in His death, burial and resurrection.

Hier in vers vier van Openbaring veertien worden de honderdvierenveertigduizend aangeduid als „eerstelingen”. Zij worden ook aangeduid als „maagden”, en de Inspiratie heeft ons meegedeeld dat de gelijkenis van de tien maagden van Matteüs vijfentwintig de ervaring van het adventvolk illustreert. Niet alleen zijn zij „maagden”, zij zijn niet „bevlekt met vrouwen”, want het beproevings- en scheidingsproces dat de honderdvierenveertigduizend voortbracht, bracht een onderscheid teweeg tussen de honderdvierenveertigduizend en „alle” valse godsdiensten. „Dezen” volgen het Lam waarheen het ook gaat, en als eerstelingsgaven moeten zij Christus volgen in Zijn dood, begrafenis en opstanding.

In Revelation chapter eleven, verse eleven the two witnesses that are to be lifted up as an ensign are first killed, then in three and a half days they are resurrected as a first fruit offering, as was Christ. The first fruit offering that was and is Christ, included the blood of the covenant being shed in order to redeem those who had been bankrupt with a Laodicean experience. In one verse, (verse four) all this brief summary of the various lines of prophetic light associated with the one hundred and forty-four thousand is set forth. And it is set forth in Revelation 144 by the hand of Palmoni, the wonderful numberer. A doubling in Scripture represents the history of the latter rain and the latter rain is where and when the Comforter is poured out upon God’s people.

In Openbaring, hoofdstuk elf, vers elf, worden de twee getuigen die als een banier moeten worden opgericht, eerst gedood; vervolgens worden zij na drieënhalve dag opgewekt als een eerstelingsoffer, zoals Christus. Het eerstelingsoffer dat Christus was en is, omvatte het vergieten van het bloed van het verbond om hen te verlossen die door een Laodicese ervaring bankroet waren geraakt. In één vers (vers vier) wordt deze korte samenvatting van de verschillende lijnen van profetisch licht die verband houden met de honderdvierenveertigduizend uiteengezet. En dit wordt in Openbaring 144 uiteengezet door de hand van Palmoni, de wonderbare teller. Een verdubbeling in de Schrift vertegenwoordigt de geschiedenis van de late regen, en de late regen is waar en wanneer de Trooster over Gods volk wordt uitgestort.

> How beautiful upon the mountains are the feet of him that bringeth good tidings, that publisheth peace; that bringeth good tidings of good, that publisheth salvation; that saith unto Zion, Thy God reigneth! Thy watchmen shall lift up the voice; with the voice together shall they sing: for they shall see eye to eye, when the Lord shall bring again Zion. Break forth into joy, sing together, ye waste places of Jerusalem: for the Lord hath comforted his people, he hath redeemed Jerusalem. The Lord hath made bare his holy arm in the eyes of all the nations; and all the ends of the earth shall see the salvation of our God. Depart ye, depart ye, go ye out from thence, touch no unclean thing; go ye out of the midst of her; be ye clean, that bear the vessels of the Lord. Isaiah 52:7–11.

> Hoe lieflijk zijn op de bergen de voeten van hem die goede boodschap brengt, die vrede verkondigt; die goede boodschap brengt van het goede, die heil verkondigt; die tot Sion zegt: Uw God is Koning! Uw wachters zullen de stem verheffen; tezamen zullen zij juichen: want zij zullen oog in oog zien, wanneer de HEERE Sion wederbrengt. Breekt uit in vreugde, juicht tezamen, gij puinhopen van Jeruzalem: want de HEERE heeft Zijn volk getroost, Hij heeft Jeruzalem verlost. De HEERE heeft Zijn heilige arm ontbloot voor de ogen van alle volken; en alle einden der aarde zullen het heil van onze God zien. Vertrekt, vertrekt, gaat uit van daar, raakt het onreine niet aan; gaat uit uit haar midden; reinigt u, gij die de vaten des HEEREN draagt. Jesaja 52:7–11.

Zion H6726 is the same as H6725 which means “the sense of conspicuousness; a monumental or guiding pillar: – sign, title, waymark.” Zion is a symbol of the ensign of the one hundred and forty-four thousand and in the passage they have already received the latter rain for they have already published and presented the good tidings of peace. Just as specific to that fact is that they see “eye to eye” which represents the disciples at Pentecost, for the ten days prior to Pentecost represents a period of unification. The Lord “hath,” (representing past tense) has already accomplished three things for those who bring good tidings. He hath “comforted his people,” “redeemed Jerusalem” and “made bare his holy arm in the eyes of all the nations.”

Sion H6726 is hetzelfde als H6725, dat betekent: „het besef van opvallendheid; een monumentale of leidende zuil: – teken, titel, wegwijzer.” Sion is een symbool van het banier van de honderd vierenveertigduizend, en in deze passage hebben zij de late regen reeds ontvangen, want zij hebben de blijde tijdingen van vrede reeds verkondigd en gebracht. Even specifiek voor dat feit is dat zij „oog in oog” zien, hetgeen de discipelen op Pinksteren voorstelt, want de tien dagen voorafgaand aan Pinksteren vertegenwoordigen een periode van eenwording. De Heere „heeft” (wat de verleden tijd aanduidt) reeds drie dingen volbracht voor hen die goede tijdingen brengen. Hij heeft „zijn volk getroost”, „Jeruzalem verlost” en „zijn heilige arm ontbloot voor de ogen van alle volken.”

He “comforted” His people at 9/11, marking the beginning of a testing process of Malachi chapter three that concludes at the Sunday law when He lifts up the ensign of the first fruit offerings as represented by making “bare his holy arm in the eyes of all the nations.” He comforts, redeems and lifts up the one hundred and forty-four thousand. At 9/11 He comforts and begins the purification process where He redeems His people and then lifts them up as an ensign, or as Malachi says “the offering of Judah and Jerusalem be pleasant” “as in days of old.”

Hij „troostte” Zijn volk op 11 september, waarmee het begin werd gemarkeerd van een beproevingsproces van Maleachi hoofdstuk drie dat bij de zondagswet tot zijn voltooiing komt, wanneer Hij het banier van de eerstelingoffers verheft, zoals voorgesteld in het „ontbloten van zijn heilige arm voor de ogen van alle volken.” Hij troost, verlost en verheft de honderd vierenveertigduizend. Op 11 september troost Hij en begint Hij het reinigingsproces waarin Hij Zijn volk verlost en hen vervolgens verheft als een banier, of, zoals Maleachi zegt, „dat het offer van Juda en Jeruzalem de HEERE aangenaam zal zijn”, „als in de dagen van ouds.”

> And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:3, 4.

> En Hij zal zitten als een smelter en reiniger van zilver; en Hij zal de zonen van Levi reinigen en hen louteren als goud en zilver, opdat zij de HEERE een offerande in gerechtigheid zullen brengen. Dan zal de offerande van Juda en Jeruzalem de HEERE aangenaam zijn, als in de dagen vanouds en als in vroegere jaren. Maleachi 3:3, 4.

We will bring our considerations of “how long” to a conclusion in the next article.

Wij zullen onze beschouwingen over „hoe lang” in het volgende artikel tot een afronding brengen.

> “‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

> “‘Wiens wan in Zijn hand is, en Hij zal Zijn dorsvloer grondig reinigen en Zijn tarwe in de schuur verzamelen.’ Mattheüs 3:12. Dit was een van de tijden van loutering. Door de woorden der waarheid werd het kaf van de tarwe gescheiden. Omdat zij te ijdel en zelfrechtvaardig waren om bestraffing te aanvaarden, te wereldsgezind om een leven van nederigheid te accepteren, keerden velen zich van Jezus af. Velen doen nog steeds hetzelfde. Zielen worden heden op de proef gesteld, evenals die discipelen in de synagoge te Kapernaüm. Wanneer de waarheid tot het hart wordt gebracht, zien zij dat hun leven niet in overeenstemming is met de wil van God. Zij zien de noodzaak van een volkomen verandering in henzelf; maar zij zijn niet bereid het zelfverloochenende werk op zich te nemen. Daarom worden zij toornig wanneer hun zonden aan het licht worden gebracht. Zij gaan geërgerd heen, evenals de discipelen Jezus verlieten, morrende: ‘Deze rede is hard; wie kan haar horen?’” The Desire of Ages, 392.

Back to Articles