Article

# Panium - Number Five

Panium – Nummer Vijf

The Robbers of Thy People: Rome’s Exaltation and Fall in Prophecy

De Geweldenaars van uw Volk: Rome’s Verheffing en Val in de Profetie

Author

Jeff Pippenger

Published

March 5, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

The Book of Daniel unfolds a remarkable prophetic narrative, weaving a principle of repeat and enlarge which threads through its visions, from the metallic statue of chapter 2 to the intricate kingly conflicts of chapter 11. Within this framework, a compelling case emerges: the Battle of Actium in 31 BC, culminating in Egypt’s fall in 30 BC, stands as a pivotal fulfillment of Daniel 11:25, 26, marking the dawn of pagan Rome’s 360-year supremacy.

Het boek Daniël ontvouwt een opmerkelijk profetisch relaas, waarin een beginsel van herhaling en uitbreiding is verweven dat door zijn visioenen heenloopt, van het metalen beeld van hoofdstuk 2 tot de ingewikkelde koninklijke conflicten van hoofdstuk 11. Binnen dit kader dient zich een overtuigend betoog aan: de Slag bij Actium in 31 v.Chr., uitmondend in de val van Egypte in 30 v.Chr., geldt als een beslissende vervulling van Daniël 11:25, 26 en markeert het aanbreken van de 360-jarige opperheerschappij van het heidense Rome.

Daniel 11 begins with the rise and fall of empires following Alexander the Great’s death in 323 BC. Yet, by verse 14, a shift occurs. Around 200 BC, as Antiochus III (Magnus) prepared for the Battle of Panium against the child-king Ptolemy V, Rome intervened, not as a mere bystander but as the “robbers of thy people.” Concerned about securing Egypt’s wheat supply amid Hellenistic turmoil, Rome flexed its influence during the Second Macedonian War (200–197 BC), setting the stage for its prophetic role.

Daniël 11 begint met de opkomst en ondergang van rijken na de dood van Alexander de Grote in 323 v.Chr. Toch treedt tegen vers 14 een verschuiving op. Omstreeks 200 v.Chr., toen Antiochus III (Magnus) zich voorbereidde op de Slag bij Panium tegen de kind-koning Ptolemaeus V, greep Rome in, niet als een loutere toeschouwer maar als de „geweldenaars van uw volk”. Bezorgd om de veiligstelling van de Egyptische graanvoorziening te midden van de hellenistische onrust, liet Rome zijn invloed gelden tijdens de Tweede Macedonische Oorlog (200–197 v.Chr.), en zette zo het toneel voor zijn profetische rol.

## Rome’s Dominance Over the Jews

Rome’s overheersing over de Joden

Fast forward to 63 BC, and verse 16 finds fulfillment when Pompey storms Jerusalem, entering the Holy of Holies and asserting Roman dominion over the “glorious land.” From here, verses 17 through 22 trace a succession of Roman figures: Pompey’s eastern campaigns, Julius Caesar’s conquests and assassination in 44 BC, Augustus Caesar’s tax-raising reign (noted in Luke 2:1) ending in 14 AD, and Tiberius overseeing Christ’s crucifixion in the year 31 AD, when the “prince of the covenant” was broken. The prophetic line from Pompey in Jerusalem to Titus in Jerusalem in 70 AD, sets forth the line of Rome’s dominance over God’s people.

Spoelen wij vooruit naar 63 v.Chr., dan vindt vers 16 zijn vervulling wanneer Pompejus Jeruzalem bestormt, het Heilige der Heiligen binnengaat en de Romeinse heerschappij over het „heerlijke land” doet gelden. Van hieruit volgen de verzen 17 tot en met 22 een opeenvolging van Romeinse figuren: de oostelijke veldtochten van Pompejus, de veroveringen van Julius Caesar en zijn moord in 44 v.Chr., het belastingheffende bewind van keizer Augustus (vermeld in Lukas 2:1), dat eindigde in 14 n.Chr., en Tiberius, onder wiens regering de kruisiging van Christus plaatsvond in het jaar 31 n.Chr., toen de „vorst van het verbond” werd verbroken. De profetische lijn van Pompejus in Jeruzalem tot Titus in Jeruzalem in 70 n.Chr. zet de lijn uiteen van Rome’s overheersing over Gods volk.

Beginning with a Roman General desecrating the temple on to the ending when a Roman General destroyed the temple provides the signature of Alpha and Omega. Beginning with desecrating and ending with destruction the historical line also contains the desecration and the destruction of the One who said of Himself, “Destroy this temple and in three days I will raise it up.” Truth is made up of the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet, and the line beginning with Pompey and ending with Titus includes a middle temple destruction that is represented by the middle of three crosses, that were erected at the very middle of the week Christ came to confirm the covenant. Verses sixteen through twenty-two represent a prophetic line that bears the signature of truth. There are a handful of important prophetic lines within the history represented by the verses, but the primary theme of the line is Rome’s dominance over the Jews.

Te beginnen met een Romeinse generaal die de tempel ontheiligde en te eindigen wanneer een Romeinse generaal de tempel verwoestte, draagt het kenmerk van Alfa en Omega. Beginnend met ontheiliging en eindigend met verwoesting bevat de historische lijn ook de ontheiliging en de verwoesting van Hem Die van Zichzelf zei: „Breek deze tempel af en in drie dagen zal Ik hem oprichten.” Waarheid is samengesteld uit de eerste, dertiende en laatste letter van het Hebreeuwse alfabet, en de lijn die begint met Pompejus en eindigt met Titus omvat een middelste tempelverwoesting die wordt uitgebeeld door het middelste van drie kruisen, die precies in het midden van de week werden opgericht toen Christus kwam om het verbond te bevestigen. Verzen zestien tot en met tweeëntwintig vertegenwoordigen een profetische lijn die het kenmerk van de waarheid draagt. Er zijn een handvol belangrijke profetische lijnen binnen de geschiedenis die door de verzen wordt voorgesteld, maar het voornaamste thema van de lijn is Romes overheersing over de Joden.

## Leagues and Treaties

Bonden en Verdragen

Verse 23 “repeats and enlarges” by looping back to 161–158 BC, when the Jews under Judas Maccabeus forged a league with Rome (1 Maccabees 8). This highlights Rome’s unique empire-building strategy—conquest through treaties and alliances, a method distinct from its predecessors. Verse 24 concludes this phase, noting Rome would “forecast its devices from the strongholds, even for a time.”

Vers 23 „herhaalt en breidt uit” door terug te grijpen op 161–158 v.Chr., toen de Joden onder Judas Makkabeüs een verbond met Rome sloten (1 Makkabeeën 8). Dit benadrukt Rome’s unieke strategie van rijksvorming—verovering door verdragen en bondgenootschappen, een methode die verschilde van die van zijn voorgangers. Vers 24 besluit deze fase en merkt op dat Rome „zijn plannen zou beramen tegen de vestingen, ja, voor een tijd.”

> And after the league made with him he shall work deceitfully: for he shall come up, and shall become strong with a small people. He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:23, 24.

> En nadat het verbond met hem gesloten is, zal hij bedrieglijk handelen; want hij zal optrekken en sterk worden met een klein volk. Hij zal in vrede binnentrekken, zelfs in de vruchtbaarste streken van het gewest; en hij zal doen wat zijn vaderen niet hebben gedaan, noch de vaderen van zijn vaderen; hij zal onder hen buit, roof en rijkdom verdelen; ja, hij zal zijn plannen beramen tegen de vestingen, maar slechts voor een tijd. Daniël 11:23, 24.

## For a Time

Voor een Tijd

The word translated “against” can be understood as the word “from”. Rome forecasts its devices “from”. The word “from” in the verse points to the city of Rome, the empire’s political and military heart, as the base of its strategies. The “time” is prophetically 360 years, beginning when Egypt falls in 30 BC after Actium, and ending in the year 330 when Constantine abandons Rome for Constantinople.

Het woord dat als „tegen” is vertaald, kan worden opgevat als het woord „vanuit”. Rome voorzegt zijn plannen „vanuit”. Het woord „vanuit” in het vers wijst op de stad Rome, het politieke en militaire hart van het rijk, als de basis van zijn strategieën. De „tijd” is profetisch 360 jaar, beginnend wanneer Egypte in 30 v.Chr. na Actium valt, en eindigend in het jaar 330, wanneer Constantijn Rome verlaat ten gunste van Constantinopel.

Verses 25 and 26 zero in on Actium itself.

De verzen 25 en 26 richten zich op Actium zelf.

> And he shall stir up his power and his courage against the king of the south with a great army; and the king of the south shall be stirred up to battle with a very great and mighty army; but he shall not stand: for they shall forecast devices against him. Yea, they that feed of the portion of his meat shall destroy him, and his army shall overflow: and many shall fall down slain. Daniel 11:25, 26.

> En hij zal zijn kracht en zijn moed opwekken tegen de koning van het zuiden met een groot leger; en de koning van het zuiden zal tot de strijd opgewekt worden met een zeer groot en machtig leger; maar hij zal niet standhouden, want zij zullen plannen tegen hem beramen. Ja, zij die eten van het deel van zijn spijs zullen hem te gronde richten, en zijn leger zal overstromen; en velen zullen verslagen neervallen. Daniël 11:25, 26.

In 31 BC, Octavian, representing Rome as the “king of the north,” marshaled his forces against Cleopatra’s Egypt, the “king of the south,” in a monumental naval clash. Antony and Cleopatra’s “very great and mighty army” faltered, undone by strategic “devices” (Agrippa’s tactics) and betrayals—defections from Antony’s allies and Cleopatra’s mid-battle retreat. By 30 BC, Egypt was a Roman province, launching pagan Rome’s unchallenged rule. This 360-year span, from 30 BC to 330, aligns with Rome’s supremacy centered in its original stronghold, until Constantine’s shift “cast down” the stronghold, as Daniel 8:11 foretells.

In 31 v.Chr. bracht Octavianus, die Rome vertegenwoordigde als de „koning van het noorden”, zijn strijdkrachten op de been tegen het Egypte van Cleopatra, de „koning van het zuiden”, in een monumentale zeeslag. Het „zeer grote en machtige leger” van Antonius en Cleopatra bezweek, ten val gebracht door strategische „listen” (de tactieken van Agrippa) en verraad — afval van de bondgenoten van Antonius en Cleopatra’s terugtrekking midden in de strijd. Tegen 30 v.Chr. was Egypte een Romeinse provincie, waarmee de onbetwiste heerschappij van het heidense Rome een aanvang nam. Deze periode van 360 jaar, van 30 v.Chr. tot 330, stemt overeen met Rome’s opperheerschappij, geconcentreerd in zijn oorspronkelijke bolwerk, totdat Constantijns verplaatsing het bolwerk „terneerwierp”, zoals Daniël 8:11 voorzegt.

> Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. Daniel 8:11.

> Ja, hij verhief zich zelfs tot de Vorst van de heerscharen; en door hem werd het dagelijks offer weggenomen, en de plaats van Zijn heiligdom werd neergeworpen. Daniël 8:11.

When Constantine cast down the city of Rome for the city of Constantinople, he left a power vacuum in the city of Rome open for the papal church to take the seat of authority represented by the city of Rome. The act fulfilled verse two of Revelation thirteen.

Toen Constantijn de stad Rome verruilde voor de stad Constantinopel, liet hij in de stad Rome een machtsvacuüm achter, waardoor de pauselijke kerk de zetel van het gezag kon innemen die door de stad Rome werd vertegenwoordigd. Deze daad vervulde vers twee van Openbaring dertien.

> And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority. Revelation 13:2.

> En het beest dat ik zag, was een luipaard gelijk, en zijn poten waren als die van een beer, en zijn muil als de muil van een leeuw; en de draak gaf hem zijn kracht, en zijn troon, en grote macht. Openbaring 13:2.

In Daniel 8, two different Hebrew words, both translated as “sanctuary” distinguish the story of the sanctuary in the book of Daniel. The book of Daniel represents a warfare between Christ and Satan as illustrated in the earthly representatives of Christ and Satan. Babylon, Satan’s earthly representative conquers Jerusalem in the opening of Daniel, and Jerusalem conquers Babylon in verse forty-five of chapter eleven. The kingdoms represented by the city of Jerusalem and the city of Babylon are “sanctuaries of strength.” The cities of Babylon and Jerusalem are both sanctuaries of strength, and they both have their own temples within the city. The Pantheon temple is in the city of Rome, and the temple in Jerusalem is the counterpart in the prophetic narrative. Babylon and the city of Rome are counterfeits of Jerusalem.

In Daniël 8 onderscheiden twee verschillende Hebreeuwse woorden, beide vertaald met „heiligdom”, het verhaal van het heiligdom in het boek Daniël. Het boek Daniël beeldt een strijd af tussen Christus en Satan, zoals geïllustreerd in de aardse vertegenwoordigers van Christus en Satan. Babylon, Satans aardse vertegenwoordiger, overwint Jeruzalem aan het begin van Daniël, en Jeruzalem overwint Babylon in vers vijfenveertig van hoofdstuk elf. De koninkrijken die door de stad Jeruzalem en de stad Babylon worden voorgesteld, zijn „heiligdommen van sterkte”. De steden Babylon en Jeruzalem zijn beide heiligdommen van sterkte, en beide hebben hun eigen tempels binnen de stad. De tempel van het Pantheon bevindt zich in de stad Rome, en de tempel in Jeruzalem is de tegenhanger daarvan in het profetische verhaal. Babylon en de stad Rome zijn vervalsingen van Jeruzalem.

In Daniel 8, the two Hebrew words are “miqdash” in verse 11, where the little horn (pagan Rome) casts down the “place of his sanctuary” (the city of Rome), when Constantine relocates in 330. The other word is “qodesh” in verses 13, 14, where God’s sanctuary awaits cleansing after 2300 days. Though both words are translated as sanctuary, “miqdash” can represent either God’s fortress or a pagan fortress, whereas “qodesh” is only used in the Bible to represent God’s sanctuary.

In Daniël 8 zijn de twee Hebreeuwse woorden „miqdash” in vers 11, waar de kleine hoorn (heidens Rome) de „plaats van zijn heiligdom” (de stad Rome) neerwerpt, wanneer Constantijn zich in 330 verplaatst. Het andere woord is „qodesh” in de verzen 13, 14, waar Gods heiligdom na 2300 dagen op reiniging wacht. Hoewel beide woorden als heiligdom worden vertaald, kan „miqdash” zowel Gods vesting als een heidense vesting aanduiden, terwijl „qodesh” in de Bijbel uitsluitend wordt gebruikt om Gods heiligdom aan te duiden.

In Daniel 11:31, the “sanctuary of strength” (the city of Rome) is polluted as the Barbarians and Vandals bring warfare to the city of Rome. The “arms” in the verse started with Clovis in 496 and continued until papal Rome, was fully ascendant by 538, when the Ostrogoths are expelled from the city.

In Daniël 11:31 wordt het “heiligdom der sterkte” (de stad Rome) verontreinigd, wanneer de Barbaren en Vandalen de oorlog naar de stad Rome brengen. De “wapenmachten” in dit vers begonnen met Clovis in 496 en zetten zich voort totdat het pauselijke Rome in 538 volledig de overhand had gekregen, toen de Ostrogoten uit de stad werden verdreven.

The prophetic line from Actium extends beyond 330. Verse 30’s “ships of Chittim” identify the Vandals under Genseric, who sacked Rome in 455, signaling Western Rome’s collapse. Papal Rome then rises, ruling from 538 until 1798; for 1260 years until Napoleon’s General Berthier delivered the “deadly wound” by capturing Pius VI. The 360 years of pagan Rome, from 30 BC to 330, mirrors the 1260 years of papal Rome, each beginning when a third obstacle (Egypt, Ostrogoths) falls.

De profetische lijn vanaf Actium reikt verder dan 330. De „schepen van Chittim” in vers 30 duiden op de Vandalen onder Genseric, die in 455 Rome plunderden, en daarmee de ineenstorting van West-Rome markeerden. Het pauselijke Rome verrijst vervolgens en regeert van 538 tot 1798; gedurende 1260 jaar, totdat Napoleons generaal Berthier de „dodelijke wond” toebracht door Pius VI gevangenzetten. De 360 jaar van het heidense Rome, van 30 v.Chr. tot 330, weerspiegelen de 1260 jaar van het pauselijke Rome, waarbij elk aanvangt wanneer een derde belemmering (Egypte, Ostrogoten) ten val komt.

The modern “king of the north” emerges in verse 40. In 1989, the papacy, allied secretly with Reagan’s USA (symbolized as chariots, ships, and horsemen), topples the USSR, the “king of the south” (atheism/Communism). Verse 41 identifies the papacy conquering the “glorious land”—turning the Protestant USA into the Catholic USA—while verses 42, 43 identify the United Nations represented by Egypt yielding to a threefold union consisting of the United Nations (the dragon) the Vatican (the beast) and the United States (the false prophet), steering the world to Armageddon. Verse 45 predicts this power’s end, “with none to help,” its wound healed in verse forty-one, but its fate sealed by verse forty-five.

De moderne „koning van het noorden” verschijnt in vers 40. In 1989 werpt het pausdom, in het geheim verbonden met Reagans Verenigde Staten (gesymboliseerd als wagens, schepen en ruiters), de USSR, de „koning van het zuiden” (atheïsme/communisme), neer. Vers 41 duidt het pausdom aan als de macht die het „heerlijke land” verovert — en zo het protestantse Amerika in het katholieke Amerika verandert — terwijl de verzen 42 en 43 aangeven dat de door Egypte vertegenwoordigde Verenigde Naties zich overgeven aan een drievoudige verbintenis bestaande uit de Verenigde Naties (de draak), het Vaticaan (het beest) en de Verenigde Staten (de valse profeet), die de wereld naar Armageddon voert. Vers 45 voorzegt het einde van deze macht, „zonder dat iemand hem helpt”; haar wond wordt in vers eenenveertig genezen, maar haar lot ligt in vers vijfenveertig bezegeld.

Actium in 31 BC is the focus of verses 25, 26, launching Rome’s 360-year reign from its sanctuary-stronghold. With verse fourteen as a caveat, the story of pagan Rome from verse sixteen unto the transition to papal Rome in verse thirty-one is the complete line of pagan Rome. That line is divided into three parts. Verse sixteen to twenty-two is the line of Rome’s dominance over ancient Israel. Verse twenty-three and twenty-four identifies that work of empire building which Rome employed when conquering through leagues and treaties in conjunction with military might. Verse twenty-four through to the last expression in verse thirty-one is a two-part line representing a period when Rome exalted itself, followed by a fall.

Actium in 31 v.Chr. staat centraal in de verzen 25 en 26 en luidt Romes heerschappij van 360 jaar in vanuit zijn heiligdom-vesting. Met vers veertien als voorbehoud is het relaas van het heidense Rome, vanaf vers zestien tot aan de overgang naar het pauselijke Rome in vers eenendertig, de volledige lijn van het heidense Rome. Die lijn is verdeeld in drie delen. Vers zestien tot tweeëntwintig is de lijn van Romes overheersing over het oude Israël. Vers drieëntwintig en vierentwintig duidt dat werk van rijksopbouw aan waarvan Rome zich bediende toen het door verbonden en verdragen veroverde in samenhang met militaire macht. Vanaf vers vierentwintig tot aan de laatste zinsnede in vers eenendertig loopt een tweedelige lijn die een periode vertegenwoordigt waarin Rome zich verhief, gevolgd door een val.

The “time appointed” is the conclusion of the 360 years in the year 330. Verses twenty-seven unto the last phrase of verse thirty-one, which identifies when the papal power, represented as the abomination that maketh desolate was placed on the throne in 538 is the history of pagan Rome in the context of the period of three hundred and sixty years of supreme rule, which is then followed by two hundred and eight years of a progressive fall.

De „bestemde tijd” is de voltooiing van de 360 jaren in het jaar 330. De verzen zevenentwintig tot en met de laatste zinsnede van vers eenendertig, die aanduidt wanneer de pauselijke macht, voorgesteld als de verwoestende gruwel, in 538 op de troon werd geplaatst, vormen de geschiedenis van het heidense Rome in de context van de periode van driehonderdzestig jaren van opperheerschappij, die vervolgens wordt gevolgd door tweehonderdacht jaren van een geleidelijke val.

Therefore the “time” of verse twenty-four begins in 31 BC with an addition of the king of the south to the domain of the king of the north, and it ends in 330 with a division of the king of the north into east and west. From 330 unto 538 pagan Rome progressively falls apart. The various prophetic identifications associated with the various steps of demise of pagan Rome are the prophetic anchors that allow the student of prophecy to recognize God’s prophetic Word. In fulfillment of verse fourteen of Daniel eleven, Rome establishes the vision, and one of the ways that it does that very thing is through its fall. The verse states, “also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall.”

Daarom begint de „tijd” van vers vierentwintig in 31 v.Chr. met een toevoeging van de koning van het zuiden aan het gebied van de koning van het noorden, en eindigt zij in 330 met een verdeling van de koning van het noorden in oost en west. Van 330 tot 538 valt het heidense Rome geleidelijk uiteen. De verschillende profetische identificaties die verbonden zijn aan de verschillende fasen van de ondergang van het heidense Rome, zijn de profetische ankerpunten die de student van de profetie in staat stellen Gods profetisch Woord te herkennen. Ter vervulling van vers veertien van Daniël elf bevestigt Rome het gezicht, en een van de manieren waarop het juist dat doet, is door zijn val. Het vers luidt: „ook de geweldenaars van uw volk zullen zich verheffen om het gezicht te bevestigen; maar zij zullen vallen.”

When Rome is attacked by the ships of Chittim, and thereafter attacks the south, it was not as the either the former or the latter, for from here onward the fall of the Roman power is being portrayed. The first four trumpets of the seven trumpets of Revelation found in chapter eight specifically describe the four major powers that ultimately brought Western Rome to a conclusion by 476. The vision is established when the robbers of thy people exalt themselves and fall. The prophetic vision is illustrated upon the framework of Rome’s fall. Western pagan Rome fell from 330 unto 538. Papal Rome fell in 1798. In the history of the fifth and sixth trumpet Eastern Rome fell to the Ottoman Turks in 1453. Those three falls are part of the vision that is established by the robbers of thy people.

Wanneer Rome wordt aangevallen door de schepen van Chittim en daarna het zuiden aanvalt, was het niet zoals het vroegere noch zoals het latere, want vanaf hier wordt de val van de Romeinse macht uitgebeeld. De eerste vier bazuinen van de zeven bazuinen van Openbaring, te vinden in hoofdstuk acht, beschrijven specifiek de vier grote machten die het West-Romeinse Rijk uiteindelijk in 476 ten val brachten. Het visioen wordt bevestigd wanneer de geweldenaars van uw volk zich verheffen en vallen. Het profetische visioen wordt geïllustreerd binnen het kader van de val van Rome. Het heidense West-Romeinse Rijk viel van 330 tot 538. Het pauselijke Rome viel in 1798. In de geschiedenis van de vijfde en zesde bazuin viel het Oost-Romeinse Rijk in 1453 aan de Ottomaanse Turken. Die drie valpartijen maken deel uit van het visioen dat door de geweldenaars van uw volk wordt bevestigd.

The verse states, “also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall.” From 31 BC to 330 pagan Rome “exalted themselves” in their supremacy over the world. From 330 to 538 pagan Rome fell away to prepare for the man of sin to be seated in the temple of God, proclaiming himself to be God. From 538 unto 1798 the papal power “exalted themselves,” and in 1798 they fell. From 31 BC to 330 Western Rome “exalted” that it was the center of the Roman empire, and from 330 unto 476 it fell. In 330 Constantine exalted that Constantinople was the center of Eastern Rome and in 1453 Eastern Rome fell. The periods of the various representations of Rome, each possess a period where Rome exalts, followed by a period illustrating its fall, for “the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall.”

Het vers verklaart: „ook de geweldenaars van uw volk zullen zich verheffen om het gezicht te bevestigen; maar zij zullen vallen.” Van 31 v.Chr. tot 330 verhief het heidense Rome zich in zijn heerschappij over de wereld. Van 330 tot 538 viel het heidense Rome weg om de weg te bereiden voor de mens der zonde, opdat hij plaats zou nemen in de tempel van God en van zichzelf zou uitroepen dat hij God was. Van 538 tot 1798 verhief de pauselijke macht zich, en in 1798 viel zij. Van 31 v.Chr. tot 330 verhief West-Rome zich doordat het het centrum van het Romeinse rijk was, en van 330 tot 476 viel het. In 330 verhief Constantijn dat Constantinopel het centrum van Oost-Rome was, en in 1453 viel Oost-Rome. De perioden van de verschillende voorstellingen van Rome bezitten elk een tijdperk waarin Rome zich verheft, gevolgd door een tijdperk dat zijn val illustreert, want „de geweldenaars van uw volk zullen zich verheffen om het gezicht te bevestigen; maar zij zullen vallen.”

The Hebrew word translated as “robbers” is better translated as “breakers” for it aligns more closely with the root’s primary sense—to break through or disrupt—rather than strictly “robbers” (which implies theft). The term suggests those who fracture boundaries, laws, or covenants, not just steal goods. Rome is the breaker in Bible prophecy, though it is translated as “robbers” in verse fourteen. In Daniel chapter two Rome is the iron kingdom, and then in chapter seven the fourth beast is also Rome.

Het Hebreeuwse woord dat als „rovers” is vertaald, wordt beter weergegeven als „brekers”, omdat dit nauwer aansluit bij de primaire betekenis van de stam—doorbreken of ontwrichten—dan strikt „rovers” (wat diefstal impliceert). De term duidt op hen die grenzen, wetten of verbonden verbreken, niet slechts goederen stelen. Rome is de breker in de Bijbelse profetie, hoewel het in vers veertien als „rovers” is vertaald. In Daniël hoofdstuk twee is Rome het ijzeren koninkrijk, en vervolgens is in hoofdstuk zeven het vierde beest eveneens Rome.

> After this I saw in the night visions, and behold a fourth beast, dreadful and terrible, and strong exceedingly; and it had great iron teeth: it devoured and brake in pieces, and stamped the residue with the feet of it: and it was diverse from all the beasts that were before it; and it had ten horns. Daniel 7:7.

> Daarna zag ik in de nachtgezichten, en zie, een vierde dier, schrikwekkend en vreselijk, en buitengewoon sterk; en het had grote ijzeren tanden: het verslond en verbrijzelde, en vertrad het overblijfsel met zijn voeten; en het was verschillend van al de dieren die vóór het waren; en het had tien horens. Daniël 7:7.

The fourth beast–which is Rome–has “iron” teeth, for it is the same fourth kingdom represented as iron in chapter two. In verse seven the fourth beast of Rome “breaks in pieces,” and when it breaks in pieces it “stamped the residue with the feet of it.” The beast of Rome is the iron kingdom and the characteristic of braking in pieces and stamping the residue represents the act of persecution. The persecution brought upon ancient Israel was a “sign.”

Het vierde beest — dat Rome is — heeft „ijzeren” tanden, want het is hetzelfde vierde koninkrijk dat in hoofdstuk twee als ijzer wordt voorgesteld. In vers zeven „verbrijzelt” het vierde beest van Rome, en wanneer het verbrijzelt, „vertrapt het het overblijfsel met zijn voeten”. Het beest van Rome is het ijzeren koninkrijk, en de eigenschap van verbrijzelen en het overblijfsel vertrappen beeldt de daad van vervolging uit. De vervolging die over het oude Israël werd gebracht, was een „teken”.

> Moreover all these curses shall come upon thee, and shall pursue thee, and overtake thee, till thou be destroyed; because thou hearkenedst not unto the voice of the Lord thy God, to keep his commandments and his statutes which he commanded thee: And they shall be upon thee for a sign and for a wonder, and upon thy seed forever. Because thou servedst not the Lord thy God with joyfulness, and with gladness of heart, for the abundance of all things; Therefore shalt thou serve thine enemies which the Lord shall send against thee, in hunger, and in thirst, and in nakedness, and in want of all things: and he shall put a yoke of iron upon thy neck, until he have destroyed thee. The Lord shall bring a nation against thee from far, from the end of the earth, as swift as the eagle flieth; a nation whose tongue thou shalt not understand; A nation of fierce countenance, which shall not regard the person of the old, nor shew favour to the young. Deuteronomy 28:45–50.

> Bovendien zullen al deze vervloekingen over u komen, u achtervolgen en u treffen, totdat gij verdelgd wordt; omdat gij niet geluisterd hebt naar de stem van de HEERE, uw God, om Zijn geboden en Zijn inzettingen, die Hij u geboden heeft, te onderhouden. En zij zullen op u rusten tot een teken en tot een wonder, en op uw nageslacht voor eeuwig. Omdat gij de HEERE, uw God, niet gediend hebt met vreugde en met blijdschap des harten, vanwege de overvloed van alles, daarom zult gij uw vijanden dienen, die de HEERE tegen u zenden zal, in honger en in dorst en in naaktheid en in gebrek aan alles; en hij zal een ijzeren juk op uw hals leggen, totdat hij u verdelgd heeft. De HEERE zal van verre, van het einde der aarde, een volk tegen u doen oprukken, snel als de arend vliegt; een volk waarvan gij de taal niet zult verstaan; een volk met een grimmig aangezicht, dat de oude niet ontziet, noch de jonge genade bewijst. Deuteronomium 28:45–50.

The curses upon ancient Israel brought about by their rebellion are a “sign and a wonder, and upon thy seed forever.” The curse was to be brought upon them with “a nation of fierce countenance.” The beast with iron teeth that “breaks in pieces and stamps the residue” in chapter seven is also the fourth kingdom which proceeds from the division of Alexander’s kingdom, and just as with Moses in Deuteronomy, that kingdom is a nation whose tongue ancient Israel would not understand. The kingdom of Rome in Daniel chapter eight is a nation of fierce countenance and a nation who speaks a different language.

De vloeken die over het oude Israël kwamen als gevolg van hun opstand, zijn „een teken en een wonder, ook over uw zaad, voor eeuwig.” De vloek zou over hen gebracht worden door „een volk met een grimmig gelaat.” Het beest met ijzeren tanden dat in hoofdstuk zeven „verbrijzelt en de overgeblevenen vertrapt”, is eveneens het vierde koninkrijk dat voortkomt uit de verdeling van Alexanders koninkrijk, en evenals bij Mozes in Deuteronomium is dat koninkrijk een volk welks taal het oude Israël niet zou verstaan. Het koninkrijk van Rome in Daniël hoofdstuk acht is een volk met een grimmig gelaat en een volk dat een andere taal spreekt.

> Now that being broken, whereas four stood up for it, four kingdoms shall stand up out of the nation, but not in his power. And in the latter time of their kingdom, when the transgressors are come to the full, a king of fierce countenance, and understanding dark sentences, shall stand up. Daniel 8:22, 23.

> En dat het gebroken werd en dat er vier in zijn plaats opkwamen, betekent: vier koninkrijken zullen uit dat volk opkomen, maar niet met zijn kracht. En in de laatste tijd van hun koninkrijk, wanneer de overtreders de maat hebben volgemaakt, zal er een koning opstaan met een grimmig gelaat en bedreven in duistere raadselen. Daniël 8:22, 23.

The “robbers (breakers) of thy people” establish the vision, they exalt themselves and they fall. The fourth iron kingdom was pagan Rome who ruled supremely when exalting themselves, but whose ultimate fall became a prophetic characteristic which establishes the vision. They are breakers for they trample down God’s people through persecution.

De „rovers (verbrekers) van uw volk” bevestigen het visioen; zij verheffen zich en zij vallen. Het vierde ijzeren koninkrijk was het heidense Rome, dat oppermachtig heerste toen het zich verhief, maar welks uiteindelijke val een profetisch kenmerk werd dat het visioen bevestigt. Zij zijn verbrekers, want zij vertreden Gods volk door vervolging.

We will continue this study in the next article.

Wij zullen deze studie in het volgende artikel voortzetten.

Back to Articles