Article

# Elijah - Number Five

Elia - Nummer Vijf

Prophetic Silence

Profetische Stilte

Author

Jeff Pippenger

Published

October 3, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

When Elijah had Ahab summon all Israel to Carmel it prefigured God bringing the church out of the Dark Ages in 1798 after three and a half years of persecution and leading them to 1844 and thereafter to 1863. Those three dates are the final three waymarks of the structure of the “seven times” as set forth by Isaiah in chapter seven.

Toen Elia Achab heel Israël naar de Karmel liet bijeenroepen, was dit een voorafschaduwing van God, die de gemeente na drieënhalf jaar van vervolging in 1798 uit de Donkere Middeleeuwen tevoorschijn bracht en haar leidde naar 1844 en vervolgens naar 1863. Die drie datums vormen de laatste drie wegmarkeringen van de structuur van de „zeven tijden”, zoals door Jesaja in hoofdstuk zeven uiteengezet.

The same history of 1798, 1844 and 1863 was also typified when Moses led the children of Israel out of the slavery of Egypt unto Mount Sinai. The history of the first and second angels represent the Millerite movement which began at the time of the end in 1798 and continued until the movement became a church in 1863. Elijah and Moses are the two primary witnesses of the Millerite history, and they are the two primary witnesses in the book of Revelation during the history of the third angel.

Dezelfde geschiedenis van 1798, 1844 en 1863 werd eveneens voorafgebeeld toen Mozes de kinderen Israëls uit de slavernij van Egypte naar de berg Sinaï leidde. De geschiedenis van de eerste en tweede engel vertegenwoordigt de Milleritische beweging, die begon ten tijde van het einde in 1798 en voortduurde totdat de beweging in 1863 een kerk werd. Elia en Mozes zijn de twee voornaamste getuigen van de Milleritische geschiedenis, en zij zijn de twee voornaamste getuigen in het boek Openbaring gedurende de geschiedenis van de derde engel.

The Millerite movement marks the beginning of the everlasting gospel of Revelation fourteen and Future for America marks the ending. Between the beginning movement of the Millerites and the ending movement, we find the Seventh-day Adventist church. According to Adventist church historians in 1856, the remnant of the Millerite movement entered into the Laodicean condition, thus ending the Philadelphian period that represented 1798 through 1856.

De Milleritische beweging markeert het begin van het eeuwige evangelie van Openbaring veertien, en Future for America markeert het einde. Tussen de beginbeweging van de Millerieten en de eindbeweging vinden wij de Kerk der Zevende-dags Adventisten. Volgens adventistische kerkhistorici trad het overblijfsel van de Milleritische beweging in 1856 de Laodiceese toestand binnen, waarmee de Filadelfische periode, die de jaren 1798 tot en met 1856 vertegenwoordigde, ten einde kwam.

In the previous article we demonstrated that inspiration aligned the disappointment of the Red Sea crossing with the great disappointment of 1844. At that point the test of the Sabbath as represented by the manna arrived in the history of Moses. At the same prophetic point, the light that came from the Most Holy Place began a process of testing and purification starting with the Sabbath, for those who had crossed the sea and entered by faith into the Most Holy Place. The testing process that preceded 1844 began in Moses’ history at his birth and for the Millerites in 1798 with the increase of knowledge that Daniel identified would produce a three-step testing process that led to judgment.

In het vorige artikel hebben wij aangetoond dat de inspiratie de teleurstelling bij de doortocht door de Rode Zee in overeenstemming bracht met de Grote Teleurstelling van 1844. Op dat punt kwam in de geschiedenis van Mozes de beproeving van de sabbat aan, zoals voorgesteld door het manna. Op hetzelfde profetische punt begon het licht dat uit het Allerheiligste kwam een proces van beproeving en reiniging, beginnend met de sabbat, voor hen die de zee waren overgestoken en door het geloof het Allerheiligste waren binnengegaan. Het beproevingsproces dat aan 1844 voorafging, begon in de geschiedenis van Mozes bij zijn geboorte en voor de Millerieten in 1798 met de toename van kennis waarvan Daniël aangaf dat zij een drievoudig beproevingsproces zou voortbrengen dat tot het oordeel leidde.

> Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:10.

> Velen zullen gereinigd, wit gemaakt en beproefd worden; maar de goddelozen zullen goddeloos handelen; en niemand van de goddelozen zal het verstaan; maar de wijzen zullen het verstaan. Daniël 12:10.

The opening of the judgment on October 22, 1844 was typified by the judgment of Pharaoh beginning with the firstborn of Egypt and ending in the waters of the Red Sea. Once the wise entered into the Most Holy Place by faith, or crossed through the Red Sea, the testing process that had begun at the time of the end in 1798 continued on beyond 1844. In the history of Moses, it was represented by ten tests, which Israel failed at every step. The last of the ten tests was when the twelve spies searched out the Promised Land. The first test in Moses’ history was the manna test that represents the Sabbath, and for the Millerites the Sabbath was identified as the first test after October 22, 1844. The first test being the Sabbath in both parallel histories, the following nine tests in the history of Moses identifies that post-1844, there would be a series of tests that would lead to the entrance of either the Promised Land or the wilderness of death. 1863 represents the final test for the Millerite movement. We will begin this consideration when the twelve spies return with their reports of the Promised Land.

De opening van het oordeel op 22 oktober 1844 werd getypeerd door het oordeel over Farao, dat begon met de eerstgeborenen van Egypte en eindigde in de wateren van de Rode Zee. Zodra de wijzen door het geloof het Allerheiligste waren binnengegaan, of door de Rode Zee waren getrokken, zette het beproevingsproces dat ten tijde van het einde in 1798 was begonnen, zich ook na 1844 voort. In de geschiedenis van Mozes werd dit voorgesteld door tien beproevingen, waarin Israël bij elke stap faalde. De laatste van de tien beproevingen vond plaats toen de twaalf verspieders het Beloofde Land verkenden. De eerste beproeving in de geschiedenis van Mozes was de beproeving van het manna, die de sabbat vertegenwoordigt, en voor de Millerieten werd de sabbat aangewezen als de eerste beproeving na 22 oktober 1844. Aangezien de eerste beproeving in beide parallelle geschiedenissen de sabbat was, maken de daaropvolgende negen beproevingen in de geschiedenis van Mozes duidelijk dat er na 1844 een reeks beproevingen zou zijn die zou leiden tot de intocht in óf het Beloofde Land óf de woestijn van de dood. 1863 vertegenwoordigt de laatste beproeving voor de Milleritische beweging. Wij zullen deze beschouwing beginnen wanneer de twaalf verspieders met hun verslag over het Beloofde Land terugkeren.

> And they returned from searching of the land after forty days. And they went and came to Moses, and to Aaron, and to all the congregation of the children of Israel, unto the wilderness of Paran, to Kadesh; and brought back word unto them, and unto all the congregation, and showed them the fruit of the land. And they told him, and said, We came unto the land whither thou sentest us, and surely it floweth with milk and honey; and this is the fruit of it. Nevertheless the people be strong that dwell in the land, and the cities are walled, and very great: and moreover we saw the children of Anak there. The Amalekites dwell in the land of the south: and the Hittites, and the Jebusites, and the Amorites, dwell in the mountains: and the Canaanites dwell by the sea, and by the coast of Jordan. And Caleb stilled the people before Moses, and said, Let us go up at once, and possess it; for we are well able to overcome it. But the men that went up with him said, We be not able to go up against the people; for they are stronger than we. And they brought up an evil report of the land which they had searched unto the children of Israel, saying, The land, through which we have gone to search it, is a land that eateth up the inhabitants thereof; and all the people that we saw in it are men of a great stature. And there we saw the giants, the sons of Anak, which come of the giants: and we were in our own sight as grasshoppers, and so we were in their sight. Numbers 13:25–33.

> En zij keerden terug van het verspieden van het land na veertig dagen. En zij gingen en kwamen tot Mozes, en tot Aäron, en tot de gehele vergadering van de kinderen Israëls, naar de woestijn Paran, te Kades; en zij brachten hun bericht terug, en aan de gehele vergadering, en toonden hun de vrucht van het land. En zij vertelden hem en zeiden: Wij kwamen in het land waarheen gij ons gezonden hebt, en voorzeker, het vloeit van melk en honing; en dit is zijn vrucht. Evenwel, het volk dat in het land woont, is sterk, en de steden zijn ommuurd en zeer groot; en bovendien zagen wij daar de kinderen van Anak. De Amalekieten wonen in het land van het zuiden; en de Hethieten, en de Jebusieten, en de Amorieten wonen op het gebergte; en de Kanaänieten wonen aan de zee en aan de oever van de Jordaan. Toen bracht Kaleb het volk tot stilte voor Mozes en zei: Laat ons terstond optrekken en het in bezit nemen, want wij zijn zeer wel in staat het te overwinnen. Maar de mannen die met hem opgetrokken waren, zeiden: Wij zijn niet in staat tegen dat volk op te trekken, want het is sterker dan wij. En zij brachten onder de kinderen Israëls een kwaad gerucht uit over het land dat zij verspied hadden, door te zeggen: Het land waardoor wij getrokken zijn om het te verspieden, is een land dat zijn inwoners verslindt; en al het volk dat wij daarin zagen, bestaat uit mannen van grote lengte. Ook zagen wij daar de reuzen, de kinderen van Anak, die van de reuzen afstammen; en wij waren in onze eigen ogen als sprinkhanen, en zo waren wij ook in hun ogen. Numeri 13:25–33.

This passage from Numbers has some very important truths to take note of, that might be easily overlooked when not considering the history represented therein as typifying the Millerite movement. One point is that the rebels with the “evil report” were failing their tenth and final test, and at that final test two classes of people were manifested. The two classes which have been developing through the history of the previous nine tests manifested their characters based upon which “report” they choose to accept. In 1863, Millerite Adventism rejected Moses’ report as represented by the prophecy of slavery in Leviticus twenty-six. The report presented by Joshua and Caleb was simply the repetition of God’s “report” throughout the history of their deliverance from slavery. From the birth of Moses onward, God had promised that He would take them out of slavery and into the land that had been promised to Abraham centuries before. Joshua and Caleb represent those who stood upon the foundational report, the other ten spies rejected that God had actually given that report.

Deze passage uit Numeri bevat enkele zeer belangrijke waarheden waarop gelet moet worden, en die gemakkelijk over het hoofd kunnen worden gezien wanneer men de daarin weergegeven geschiedenis niet beschouwt als een typering van de Milleritische beweging. Eén punt is dat de opstandelingen met het „kwade bericht” hun tiende en laatste beproeving niet doorstonden, en dat bij die laatste beproeving twee klassen mensen openbaar werden. De twee klassen die zich in de loop van de geschiedenis van de voorafgaande negen beproevingen hebben ontwikkeld, openbaarden hun karakter op grond van het „bericht” dat zij verkozen te aanvaarden. In 1863 verwierp het Milleritische adventisme het bericht van Mozes, zoals vertegenwoordigd door de profetie van slavernij in Leviticus zesentwintig. Het bericht dat door Jozua en Kaleb werd gebracht, was eenvoudigweg de herhaling van Gods „bericht” gedurende de gehele geschiedenis van hun bevrijding uit de slavernij. Vanaf de geboorte van Mozes had God beloofd dat Hij hen uit de slavernij zou uitleiden en in het land zou brengen dat eeuwen tevoren aan Abraham was beloofd. Jozua en Kaleb vertegenwoordigen hen die op het fundamentele bericht stonden; de andere tien verspieders verwierpen dat God dat bericht daadwerkelijk had gegeven.

> And all the congregation lifted up their voice, and cried; and the people wept that night. And all the children of Israel murmured against Moses and against Aaron: and the whole congregation said unto them, Would God that we had died in the land of Egypt! or would God we had died in this wilderness! And wherefore hath the Lord brought us unto this land, to fall by the sword, that our wives and our children should be a prey? were it not better for us to return into Egypt? And they said one to another, Let us make a captain, and let us return into Egypt. Numbers 14:1–4.

> Toen hief de gehele vergadering haar stem op en schreeuwde; en het volk weende die nacht. En al de kinderen van Israël morden tegen Mozes en tegen Aäron; en de gehele vergadering zei tot hen: Och, waren wij maar gestorven in het land Egypte! of och, waren wij maar gestorven in deze woestijn! En waarom heeft de HEERE ons naar dit land gebracht, om door het zwaard te vallen, zodat onze vrouwen en onze kinderen tot een buit zouden worden? Zou het niet beter voor ons zijn naar Egypte terug te keren? En zij zeiden tot elkander: Laten wij een aanvoerder aanstellen en naar Egypte terugkeren. Numeri 14:1–4.

When in 1863 James White wrote an article in the Review and Herald rejecting Miller’s understanding of the “seven times” and in the same year Uriah Smith published the counterfeit chart that was void of any reference to the “seven times” of Leviticus, both White and Smith set aside the work of William Miller and employed the biblical methodology of apostate Protestantism. The methodology of apostates who they had recently identified as the “daughters of Babylon,” was employed as the argument to reject the message of Miller that had been directed by the angel Gabriel. At the tenth test for ancient Israel they directly said, “Let us make a captain, and let us return to Egypt.” The failure at the tenth and final test is based upon a rejection of the “report” that was consistent with the report from the beginning, and a desire to return to the slavery of Egypt. When Jeremiah symbolically represented those who had been disappointed at the failed prediction of 1843, God specifically called him to return to God and his previous fervor for the message, but also commanded him to never return to those who had been identified as the daughters of Babylon.

Toen James White in 1863 een artikel schreef in de Review and Herald waarin hij Millers begrip van de „zeven tijden” verwierp, en in datzelfde jaar Uriah Smith de vervalste kaart publiceerde die elke verwijzing naar de „zeven tijden” van Leviticus miste, stelden zowel White als Smith het werk van William Miller terzijde en hanteerden zij de bijbelse methodologie van het afvallige protestantisme. De methodologie van afvalligen, die zij kort tevoren als de „dochters van Babylon” hadden aangeduid, werd gebruikt als argument om de boodschap van Miller te verwerpen, die door de engel Gabriël was geleid. Bij de tiende beproeving van het oude Israël zeiden zij ronduit: „Laat ons een hoofd aanstellen en naar Egypte terugkeren.” Het falen bij de tiende en laatste beproeving berust op een verwerping van het „verslag” dat van het begin af aan met het verslag overeenstemde, en op een verlangen om tot de slavernij van Egypte terug te keren. Toen Jeremia op symbolische wijze hen voorstelde die teleurgesteld waren over de mislukte voorspelling van 1843, riep God hem uitdrukkelijk op om tot God en tot zijn vroegere ijver voor de boodschap terug te keren, maar gebood hem ook nooit terug te keren tot hen die als de dochters van Babylon waren geïdentificeerd.

> Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. Jeremiah 15:19.

> Daarom, zo zegt de HEERE: Indien gij terugkeert, dan zal Ik u wederbrengen, en gij zult voor Mijn aangezicht staan; en indien gij het kostelijke van het verachtelijke afscheidt, zult gij als Mijn mond zijn; laten zíj tot u terugkeren, maar keer gij niet tot hen terug. Jeremia 15:19.

In 1863, James White and Uriah Smith appointed a new captain to lead them back to where they had been commanded not to go. Joshua and Caleb represent those who desired to go forward, White and Smith represent those who desired to go back.

In 1863 stelden James White en Uriah Smith een nieuwe kapitein aan om hen terug te leiden naar de plaats waarheen het hun bevolen was niet te gaan. Jozua en Kaleb vertegenwoordigen hen die verlangden voort te gaan; White en Smith vertegenwoordigen hen die verlangden terug te gaan.

Another point that needs to be marked in the passage from the passage in Numbers is that the final rebellion which condemns all the rebels to die in the wilderness over the next forty years, is one of the two primary references that establish the day for a year principle of Bible prophecy, which was perhaps the most essential prophetic rule that Miller was used to open up the message of the everlasting gospel and the first angel. The other biblical witness to the rule is found in the book of Ezekiel.

Een ander punt dat in de passage uit Numeri opgemerkt moet worden, is dat de laatste opstand, die ertoe leidt dat alle opstandelingen gedurende de volgende veertig jaar veroordeeld worden om in de woestijn te sterven, een van de twee voornaamste verwijzingen is die het dag-voor-een-jaar-beginsel van de Bijbelse profetie bevestigen, welk beginsel wellicht de meest wezenlijke profetische regel was waarvan Miller zich bediende om de boodschap van het eeuwige evangelie en van de eerste engel te ontsluiten. Het andere Bijbelse getuigenis voor deze regel wordt gevonden in het boek Ezechiël.

> And when thou hast accomplished them, lie again on thy right side, and thou shalt bear the iniquity of the house of Judah forty days: I have appointed thee each day for a year. Ezekiel 4:6.

> En wanneer gij die volbracht zult hebben, ga dan opnieuw op uw rechterzijde liggen, en gij zult de ongerechtigheid van het huis van Juda veertig dagen dragen; Ik heb u voor iedere dag een jaar toegemeten. Ezechiël 4:6.

What is often unnoticed with the two verses that established the day for a year principle is the historical context of both verses.

Wat bij de twee verzen die het dag-voor-een-jaarbeginsel hebben vastgesteld, vaak onopgemerkt blijft, is de historische context van beide verzen.

> After the number of the days in which ye searched the land, even forty days, each day for a year, shall ye bear your iniquities, even forty years, and ye shall know my breach of promise. Numbers 14:34.

> Naar het getal van de dagen waarin gij het land verspied hebt, veertig dagen, voor elke dag een jaar, zult gij uw ongerechtigheden dragen, veertig jaren, en gij zult mijn verbreking van de belofte kennen. Numeri 14:34.

The verse in Numbers occurred at the beginning of ancient Israel and represented the rebellion of God’s covenant people, and the verse in Ezekiel occurred at the end of ancient Israel and represented the rebellion of God’s covenant people. The punishment in the beginning was death in the wilderness and the punishment at the end was slavery in their enemies’ land. The day for a year principle emphasizes the rebellion of a covenant people. Two punishments, one at the beginning and one at the ending, but both different. The first was death by attrition while journeying through the wilderness, the last was captivity and slavery in literal Babylon.

Het vers in Numeri vond plaats aan het begin van het oude Israël en vertegenwoordigde de opstand van Gods verbondsvolk, en het vers in Ezechiël vond plaats aan het einde van het oude Israël en vertegenwoordigde de opstand van Gods verbondsvolk. De straf aan het begin was de dood in de woestijn en de straf aan het einde was slavernij in het land van hun vijanden. Het dag-voor-een-jaarbeginsel legt nadruk op de opstand van een verbondsvolk. Twee straffen, één aan het begin en één aan het einde, maar beide verschillend. De eerste was de dood door uitputting tijdens de tocht door de woestijn, de laatste was gevangenschap en slavernij in het letterlijke Babylon.

> Then Moses and Aaron fell on their faces before all the assembly of the congregation of the children of Israel. And Joshua the son of Nun, and Caleb the son of Jephunneh, which were of them that searched the land, rent their clothes: And they spake unto all the company of the children of Israel, saying, The land, which we passed through to search it, is an exceeding good land. If the Lord delight in us, then he will bring us into this land, and give it us; a land which floweth with milk and honey. Only rebel not ye against the Lord, neither fear ye the people of the land; for they are bread for us: their defence is departed from them, and the Lord is with us: fear them not. But all the congregation bade stone them with stones. And the glory of the Lord appeared in the tabernacle of the congregation before all the children of Israel. And the Lord said unto Moses, How long will this people provoke me? and how long will it be ere they believe me, for all the signs which I have showed among them? I will smite them with the pestilence, and disinherit them, and will make of thee a greater nation and mightier than they. And Moses said unto the Lord, Then the Egyptians shall hear it, (for thou broughtest up this people in thy might from among them;) And they will tell it to the inhabitants of this land: for they have heard that thou Lord art among this people, that thou Lord art seen face to face, and that thy cloud standeth over them, and that thou goest before them, by day time in a pillar of a cloud, and in a pillar of fire by night. Now if thou shalt kill all this people as one man, then the nations which have heard the fame of thee will speak, saying, Because the Lord was not able to bring this people into the land which he sware unto them, therefore he hath slain them in the wilderness. And now, I beseech thee, let the power of my Lord be great, according as thou hast spoken, saying, The Lord is longsuffering, and of great mercy, forgiving iniquity and transgression, and by no means clearing the guilty, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation. Pardon, I beseech thee, the iniquity of this people according unto the greatness of thy mercy, and as thou hast forgiven this people, from Egypt even until now. Numbers 14:5–19.

> Toen vielen Mozes en Aäron op hun aangezicht neer voor de gehele vergadering van de gemeente van de kinderen Israëls. En Jozua, de zoon van Nun, en Kaleb, de zoon van Jefunne, die behoorden tot hen die het land verkend hadden, scheurden hun klederen. En zij spraken tot de gehele vergadering van de kinderen Israëls en zeiden: Het land dat wij zijn doorgetrokken om het te verkennen, is een uitermate goed land. Indien de Heere welgevallen aan ons heeft, dan zal Hij ons in dit land brengen en het ons geven, een land dat vloeit van melk en honing. Weest alleen niet weerspannig tegen de Heere, en vreest ook het volk van het land niet, want zij zullen ons tot brood zijn; hun bescherming is van hen geweken, en de Heere is met ons; vreest hen niet. Maar de gehele vergadering zei dat men hen met stenen moest stenigen. Toen verscheen de heerlijkheid des Heeren in de tent der samenkomst voor al de kinderen Israëls. En de Heere zei tot Mozes: Hoelang zal dit volk Mij tergen? En hoelang zal het duren eer zij Mij geloven, ondanks al de tekenen die Ik in hun midden gedaan heb? Ik zal hen met de pest slaan en hen verstoten uit hun erfdeel, en Ik zal u tot een groter en machtiger volk maken dan zij. Toen zei Mozes tot de Heere: Dan zullen de Egyptenaren het horen, want Gij hebt dit volk in Uw kracht uit hun midden opgevoerd; en zij zullen het vertellen aan de inwoners van dit land, want die hebben gehoord dat Gij, Heere, in het midden van dit volk zijt, dat Gij, Heere, van aangezicht tot aangezicht gezien wordt, dat Uw wolk boven hen staat, en dat Gij voor hun aangezicht uitgaat, overdag in een wolkkolom en des nachts in een vuurkolom. Indien Gij nu dit gehele volk als één man doodt, dan zullen de volken die het gerucht over U gehoord hebben, spreken en zeggen: Omdat de Heere niet bij machte was dit volk te brengen in het land dat Hij hun onder ede beloofd had, daarom heeft Hij hen in de woestijn gedood. Nu dan, ik bid U, laat toch de kracht van mijn Heere groot zijn, overeenkomstig wat Gij gesproken hebt, zeggende: De Heere is lankmoedig en groot van goedertierenheid, vergevende ongerechtigheid en overtreding, maar houdt de schuldige geenszins onschuldig, bezoekende de ongerechtigheid der vaderen aan de kinderen, tot in het derde en vierde geslacht. Vergeef toch, ik bid U, de ongerechtigheid van dit volk naar de grootheid van Uw goedertierenheid, gelijk Gij dit volk vergeven hebt van Egypte af tot nu toe. Numeri 14:5–19.

The history represented in these verses became a biblical symbol that is called “the day of provocation.” The “day of provocation” is referenced in Psalm ninety-five, Jeremiah thirty-two and Hebrews three, but we will not address that symbol at this time. There is an important principle identified in the previous passage that must be recognized. The principle is also illustrated by the prophet Samuel, Lucifer, Ellen White and of course Moses in this passage.

De geschiedenis die in deze verzen wordt weergegeven, werd een bijbels symbool dat „de dag der verbittering” wordt genoemd. Naar „de dag der verbittering” wordt verwezen in Psalm vijfennegentig, Jeremia tweeëndertig en Hebreeën drie, maar op dit ogenblik zullen wij dat symbool niet behandelen. In de voorgaande passage wordt een belangrijk beginsel aangeduid dat onderkend moet worden. Dat beginsel wordt ook geïllustreerd door de profeet Samuël, Lucifer, Ellen White en uiteraard Mozes in deze passage.

> And said unto him, Behold, thou art old, and thy sons walk not in thy ways: now make us a king to judge us like all the nations. But the thing displeased Samuel, when they said, Give us a king to judge us. And Samuel prayed unto the Lord. And the Lord said unto Samuel, Hearken unto the voice of the people in all that they say unto thee: for they have not rejected thee, but they have rejected me, that I should not reign over them. According to all the works which they have done since the day that I brought them up out of Egypt even unto this day, wherewith they have forsaken me, and served other gods, so do they also unto thee. Now therefore hearken unto their voice: howbeit yet protest solemnly unto them, and show them the manner of the king that shall reign over them. And Samuel told all the words of the LORD unto the people that asked of him a king. And he said, This will be the manner of the king that shall reign over you: He will take your sons, and appoint them for himself, for his chariots, and to be his horsemen; and some shall run before his chariots. And he will appoint him captains over thousands, and captains over fifties; and will set them to ear his ground, and to reap his harvest, and to make his instruments of war, and instruments of his chariots. And he will take your daughters to be confectionaries, and to be cooks, and to be bakers. And he will take your fields, and your vineyards, and your oliveyards, even the best of them, and give them to his servants. And he will take the tenth of your seed, and of your vineyards, and give to his officers, and to his servants. And he will take your menservants, and your maidservants, and your goodliest young men, and your asses, and put them to his work. He will take the tenth of your sheep: and ye shall be his servants. And ye shall cry out in that day because of your king which ye shall have chosen you; and the Lord will not hear you in that day. Nevertheless the people refused to obey the voice of Samuel; and they said, Nay; but we will have a king over us; That we also may be like all the nations; and that our king may judge us, and go out before us, and fight our battles. And Samuel heard all the words of the people, and he rehearsed them in the ears of the Lord. And the Lord said to Samuel, Hearken unto their voice, and make them a king. And Samuel said unto the men of Israel, Go ye every man unto his city. 1 Samuel 8:5–22.

> En zij zeiden tot hem: Zie, gij zijt oud geworden, en uw zonen wandelen niet in uw wegen; stel ons nu dan een koning aan om ons te richten, gelijk al de volken. Maar het woord was kwaad in Samuëls ogen, toen zij zeiden: Geef ons een koning om ons te richten. Toen bad Samuël tot de HEERE. En de HEERE zeide tot Samuël: Hoor naar de stem van het volk in alles wat zij tot u zeggen; want zij hebben niet u verworpen, maar Mij hebben zij verworpen, dat Ik geen Koning over hen zou zijn. Naar al de daden die zij gedaan hebben van de dag af dat Ik hen uit Egypte heb opgevoerd tot op deze dag toe, waarmee zij Mij verlaten en andere goden gediend hebben, zo doen zij ook aan u. Hoor nu dan naar hun stem; doch betuig hun nadrukkelijk, en maak hun bekend het recht van de koning die over hen regeren zal. En Samuël sprak al de woorden des HEEREN tot het volk dat van hem een koning begeerde. En hij zeide: Dit zal het recht zijn van de koning die over u regeren zal: hij zal uw zonen nemen en hen voor zich bestemmen voor zijn wagens en tot zijn ruiters; en sommigen zullen voor zijn wagens uit lopen. En hij zal zich oversten over duizend en oversten over vijftig aanstellen; en hij zal hen zijn akker doen ploegen en zijn oogst doen maaien, en zijn krijgstuig en het gereedschap van zijn wagens doen vervaardigen. En uw dochters zal hij nemen tot bereidsters van welriekende zalven, en tot kooksters, en tot baksters. En uw akkers, en uw wijngaarden, en uw olijfbomen, ja, de beste daarvan, zal hij nemen en aan zijn knechten geven. En van uw zaad en van uw wijngaarden zal hij het tiende nemen en aan zijn hovelingen en aan zijn knechten geven. En uw knechten, en uw dienstmaagden, en uw beste jongelingen, en uw ezels zal hij nemen en tot zijn arbeid gebruiken. Van uw kleinvee zal hij het tiende nemen; en gij zult hem tot knechten zijn. En gij zult te dien dage roepen vanwege uw koning, die gij u verkoren zult hebben; maar de HEERE zal u te dien dage niet verhoren. Evenwel weigerde het volk te luisteren naar de stem van Samuël; en zij zeiden: Neen, maar er zal een koning over ons zijn, opdat ook wij zullen zijn gelijk al de volken; en opdat onze koning ons richte, en voor ons uit trekke, en onze oorlogen voere. Toen Samuël al de woorden van het volk gehoord had, sprak hij ze uit voor de oren des HEEREN. En de HEERE zeide tot Samuël: Hoor naar hun stem en stel hun een koning aan. Toen zeide Samuël tot de mannen van Israël: Gaat heen, een ieder naar zijn stad. 1 Samuël 8:5–22.

In this passage ancient Israel rejected God as their king, and the history points forward to the time when they proclaimed they had no king but Caesar. They rejected God’s theocracy, and insisted that they be given a king from their own people, only to ultimately proclaim that their king was a Roman king. The Roman king in the last days is the pope of Rome.

In deze passage verwierp het oude Israël God als hun koning, en de geschiedenis wijst vooruit naar de tijd waarin zij verklaarden dat zij geen koning hadden dan de keizer. Zij verwierpen Gods theocratie en stonden erop dat hun een koning uit hun eigen volk werd gegeven, om uiteindelijk te verkondigen dat hun koning een Romeinse koning was. De Romeinse koning in de laatste dagen is de paus van Rome.

> But they cried out, Away with him, away with him, crucify him. Pilate saith unto them, Shall I crucify your King? The chief priests answered, We have no king but Caesar. John 19:15.

> Maar zij riepen uit: Weg met Hem, weg met Hem, kruisig Hem. Pilatus zeide tot hen: Zal ik uw Koning kruisigen? De overpriesters antwoordden: Wij hebben geen koning dan de keizer. Johannes 19:15.

The rejection of the theocracy was so offensive and personal to Samuel that he understood it as a rejection of his prophetic office. But God made sure that Samuel understood that their rejection was of God, and not the prophet. These two passages which set forth Moses’ and Samuel’s prophetic relationship to the rebellion of ancient Israel, the punishment for the rebellion that followed was not the end for ancient Israel. There was still a group represented by Joshua and Caleb that would enter the Promised Land, and in the story of Samuel the end of ancient Israel was at the conclusion of Israel’s kings, not the beginning.

De verwerping van de theocratie was voor Samuel zó aanstootgevend en persoonlijk, dat hij haar opvatte als een verwerping van zijn profetisch ambt. Maar God zorgde ervoor dat Samuel begreep dat hun verwerping God betrof, en niet de profeet. In deze twee passages, die de profetische verhouding van Mozes en Samuel tot de opstandigheid van het oude Israël uiteenzetten, was de straf voor de opstand die daarop volgde niet het einde voor het oude Israël. Er was nog steeds een groep, vertegenwoordigd door Jozua en Kaleb, die het Beloofde Land zou binnengaan, en in het verhaal van Samuel kwam het einde van het oude Israël bij de afsluiting van Israëls koningen, niet aan het begin.

Moses reasoned with God to continue to work with ancient Israel, for Moses reasoned to bring them to a conclusion at that point would misrepresent the sacred history of the deliverance of His people and His promise to lead them into the land God had promised to Abraham. The point here is that God chooses to allow rebellion to both occur and continue when He intends to use the rebellion as witness of the truth.

Mozes pleitte bij God om met het oude Israël te blijven handelen, want Mozes betoogde dat het, indien Hij hen op dat ogenblik tot een einde zou brengen, de heilige geschiedenis van de verlossing van Zijn volk en Zijn belofte om hen te leiden in het land dat God aan Abraham had beloofd, verkeerd zou voorstellen. Het punt hier is dat God ervoor kiest opstand zowel te laten ontstaan als te laten voortduren wanneer Hij voornemens is die opstand te gebruiken als getuigenis van de waarheid.

The attitude of righteous indignation manifested by Samuel was also manifested by Ellen White.

De houding van rechtvaardige verontwaardiging die door Samuël werd geopenbaard, werd ook door Ellen White geopenbaard.

> “Never before have I seen among our people such firm self-complacency and unwillingness to accept and acknowledge light as was manifested at Minneapolis. I have been shown that not one of the company who cherished the spirit manifested at that meeting would again have clear light to discern the preciousness of the truth sent them from heaven until they humbled their pride and confessed that they were not actuated by the Spirit of God, but that their minds and hearts were filled with prejudice. The Lord desired to come near to them, to bless them and heal them of their backslidings, but they would not hearken. They were actuated by the same spirit that inspired Korah, Dathan, and Abiram. Those men of Israel were determined to resist all evidence that would prove them to be wrong, and they went on and on in their course of disaffection until many were drawn away to unite with them.

> “Nooit eerder heb ik onder ons volk zulk een vaste zelfgenoegzaamheid en onwil om licht te aanvaarden en te erkennen gezien als te Minneapolis openbaar werd. Mij is getoond dat niet één van het gezelschap dat de geest koesterde die op die bijeenkomst geopenbaard werd, opnieuw helder licht zou hebben om de kostbaarheid te onderscheiden van de waarheid die hun uit de hemel werd gezonden, voordat zij hun hoogmoed vernederden en beleden dat zij niet door de Geest van God werden bezield, maar dat hun verstand en hun hart met vooroordeel vervuld waren. De Heere verlangde tot hen nabij te komen, hen te zegenen en hen van hun afdwalingen te genezen, maar zij wilden niet horen. Zij werden bezield door dezelfde geest die Korach, Dathan en Abiram inspireerde. Die mannen van Israël waren vastbesloten zich te verzetten tegen al het bewijs dat zou aantonen dat zij ongelijk hadden, en zij gingen voort en voort op hun weg van vervreemding, totdat velen werden meegetrokken om zich met hen te verenigen.

> “Who were these? Not the weak, not the ignorant, not the unenlightened. In that rebellion there were two hundred and fifty princes famous in the congregation, men of renown. What was their testimony? ‘all the congregation are holy, every one of them, and the Lord is among them: wherefore then lift ye up yourselves above the congregation of the Lord?’ [Numbers 16:3]. When Korah and his companions perished under the judgment of God, the people whom they had deceived saw not the hand of the Lord in this miracle. The whole congregation the next morning charged Moses and Aaron, ‘Ye have killed the people of the Lord’ [verse 41], and the plague was upon the congregation, and more than fourteen thousand perished.

> “Wie waren dezen? Niet de zwakken, niet de onwetenden, niet de onverlichten. In die opstand waren er tweehonderdvijftig vorsten, vermaard in de gemeente, mannen van naam. Wat was hun getuigenis? ‘de gehele gemeente is heilig, ieder van hen, en de Heere is in hun midden; waarom verheft gij u dan boven de gemeente des Heeren?’ [Numeri 16:3]. Toen Korach en zijn metgezellen omkwamen onder het oordeel van God, zag het volk dat zij misleid hadden de hand des Heeren in dit wonder niet. De gehele gemeente beschuldigde de volgende morgen Mozes en Aäron: ‘Gij hebt het volk des Heeren gedood’ [vers 41], en de plaag kwam over de gemeente, en meer dan veertienduizend kwamen om.

> “When I purposed to leave Minneapolis, the angel of the Lord stood by me and said: ‘Not so; God has a work for you to do in this place. The people are acting over the rebellion of Korah, Dathan, and Abiram. I have placed you in your proper position, which those who are not in the light will not acknowledge; they will not heed your testimony; but I will be with you; My grace and power shall sustain you. It is not you they are despising, but the messengers and the message I send to My people. They have shown contempt for the word of the Lord. Satan has blinded their eyes and perverted their judgment; and unless every soul shall repent of this their sin, this unsanctified independence that is doing insult to the Spirit of God, they will walk in darkness. I will remove the candlestick out of his place except they repent and be converted, that I should heal them. They have obscured their spiritual eyesight. They would not that God would manifest His Spirit and His power; for they have a spirit of mockery and disgust at My word. Lightness, trifling, jesting, and joking are daily practiced. They have not set their hearts to seek Me. They walk in the sparks of their own kindling, and unless they repent they shall lie down in sorrow. Thus saith the Lord: Stand at your post of duty; for I am with thee, and will not leave thee nor forsake thee.’ These words from God I have not dared to disregard.” The 1888 Materials, 1067.

> ‘Toen ik van plan was Minneapolis te verlaten, stond de engel des Heren bij mij en zei: “Niet aldus; God heeft voor u een werk te doen op deze plaats. Het volk bedrijft opnieuw de opstand van Korach, Dathan en Abiram. Ik heb u op uw juiste plaats gesteld, wat degenen die niet in het licht zijn, niet zullen erkennen; zij zullen geen gehoor geven aan uw getuigenis; maar Ik zal met u zijn; Mijn genade en kracht zullen u staande houden. Niet u verachten zij, maar de boodschappers en de boodschap die Ik tot Mijn volk zend. Zij hebben minachting getoond voor het woord des Heren. Satan heeft hun ogen verblind en hun oordeel verdraaid; en tenzij iedere ziel zich van deze haar zonde bekeert, van deze ongeheiligde onafhankelijkheid die de Geest van God beledigt, zullen zij in duisternis wandelen. Ik zal de kandelaar van zijn plaats wegnemen, tenzij zij zich bekeren en zich omkeren, opdat Ik hen geneze. Zij hebben hun geestelijk gezichtsvermogen verduisterd. Zij wilden niet dat God Zijn Geest en Zijn kracht zou openbaren; want zij hebben een geest van spot en afkeer jegens Mijn woord. Lichtzinnigheid, beuzelarij, schertsen en grappenmaken worden dagelijks beoefend. Zij hebben hun hart er niet op gezet Mij te zoeken. Zij wandelen in de vonken van hun eigen ontsteking, en tenzij zij zich bekeren, zullen zij neerliggen in smart. Zo zegt de Heer: Sta op uw post van plicht; want Ik ben met u en zal u niet verlaten noch begeven.” Deze woorden van God heb ik niet durven negeren.’ The 1888 Materials, 1067.

Sister White paralleled Samuel’s attitude and was told to remain with the rebels and their rebellion and “stand at” the “post” of her “duty.” She was commanded to stand her post, after she (the prophetess) had determined to leave the rebels and their rebellion unto themselves.

Zuster White werd met Samuëls houding vergeleken en haar werd gezegd bij de rebellen en hun opstand te blijven en „stand te houden op” de „post” van haar „plicht”. Haar werd bevolen op haar post te blijven, nadat zij (de profetes) had besloten de rebellen en hun opstand aan zichzelf over te laten.

The rule of first mention, which is a primary component of the principle of Alpha and Omega, identifies that the first time a subject is mentioned is of supreme importance. Connected with the very beginning of Lucifer’s rebellion was the fact that if God had wanted to, He had all the power necessary to eliminate Lucifer at Lucifer’s very first selfish thought that had originated within Lucifer’s mind. God could have removed Lucifer from the creation and He has the power that had He chosen to do so, He could have done it in such a fashion that no other angels would have even known what had happened. Of course, He did not do that, for among other things it would have been a denial of His character, but He does possess the creative power that would have allowed Him to do that very thing. But he didn’t do it. He patiently allowed the rebellion to become part of the witness of His character, part of the testimony of the controversy that had begun in heaven and was to ultimately come to the earth. This is what Moses’ dialogue accomplished for ancient Israel. God allowed the generation of rebels to die in the wilderness and used that history as a biblical example to further the truths connected with the everlasting gospel.

De regel van de eerste vermelding, die een wezenlijk onderdeel is van het beginsel van Alfa en Omega, maakt duidelijk dat de eerste maal dat een onderwerp wordt genoemd van het hoogste belang is. Verbonden met het allereerste begin van Lucifers opstand was het feit dat God, indien Hij dat had gewild, over alle macht beschikte die nodig was om Lucifer reeds bij Lucifers allereerste zelfzuchtige gedachte, die in Lucifers eigen denken was ontstaan, uit te schakelen. God had Lucifer uit de schepping kunnen verwijderen, en Hij bezit de macht dat, indien Hij ervoor gekozen had dit te doen, Hij het op zodanige wijze had kunnen doen dat geen van de andere engelen zelfs maar geweten zou hebben wat er was gebeurd. Uiteraard deed Hij dat niet, want dat zou onder andere een verloochening van Zijn karakter zijn geweest; maar Hij bezit wel de scheppende macht die Hem in staat zou hebben gesteld juist dat te doen. Maar Hij deed het niet. Geduldig liet Hij toe dat de opstand deel werd van het getuigenis van Zijn karakter, deel van het bewijs in de grote strijd die in de hemel was begonnen en uiteindelijk naar de aarde zou komen. Dit is wat de dialoog van Mozes voor het oude Israël tot stand bracht. God liet de generatie van opstandelingen in de woestijn sterven en gebruikte die geschiedenis als een bijbels voorbeeld om de waarheden die verbonden zijn met het eeuwige evangelie verder te ontvouwen.

So too, with the rejection of God as king in the days of Samuel. Samuel was instructed to go ahead and stand his post of duty, in spite of Samuel’s personal convictions and prophetic knowledge. This element of God’s prophetic and historical oversight is also recognized in the rebuilding of the temple after the Babylonian captivity. God predicted and governed every element of the seventy years of captivity; the return to Jerusalem, the rebuilding of Jerusalem, the temple and the streets and walls. He set forth the time prophecies that identified when they would be freed from captivity. He identified how many decrees there would be to mark the beginning of the twenty-three hundred years. He identified Cyrus by name, the heathen king that would begin the process with the first decree. All the elements of rebuilding Jerusalem and the temple were specifically identified and He raised up righteous men and prophets to accomplish the work.

Zo ook bij de verwerping van God als Koning in de dagen van Samuël. Samuël kreeg de opdracht voort te gaan en zijn post van plicht te betrekken, ondanks Samuëls persoonlijke overtuigingen en profetische kennis. Dit element van Gods profetisch en historisch toezicht wordt ook erkend in de herbouw van de tempel na de Babylonische ballingschap. God voorzegde en bestuurde elk onderdeel van de zeventig jaren van gevangenschap: de terugkeer naar Jeruzalem, de herbouw van Jeruzalem, van de tempel en van de straten en muren. Hij stelde de tijdsprofetieën vast die aangaven wanneer zij uit de gevangenschap zouden worden bevrijd. Hij gaf aan hoeveel decreten er zouden zijn om het begin van de drieëntwintighonderd jaren te markeren. Hij noemde Cyrus bij name, de heidense koning die met het eerste decreet het proces zou aanvangen. Alle elementen van de herbouw van Jeruzalem en de tempel werden specifiek aangeduid, en Hij verwekte rechtvaardige mannen en profeten om het werk te volbrengen.

In spite of all the obvious divine prophetic foreknowledge and intervention, the rebellion that had led to the captivity in Babylon had already brought to a conclusion His personal presence with the people of God. The shekinah glory never returned to the temple that was rebuilt. The entire history was employed to provide prophetic structure to the history at the end of the world, though the temple never again was blessed by the presence of the shekinah in the Most Holy Place. In that sense, the temple that was rebuilt was testimony not of God’s presence, but of Israel’s rebellion. Yet the prophets of that history, like as Samuel and Sister White at Minneapolis continued to serve in the capacity of prophets.

Ondanks al de duidelijke goddelijke profetische voorkennis en tussenkomst had de opstand die tot de gevangenschap in Babylon had geleid, Zijn persoonlijke aanwezigheid bij het volk van God reeds beëindigd. De heerlijkheid van de shekinah keerde nooit terug naar de tempel die herbouwd werd. De gehele geschiedenis werd aangewend om een profetische structuur te verschaffen aan de geschiedenis aan het einde van de wereld, hoewel de tempel nooit meer werd gezegend met de tegenwoordigheid van de shekinah in het Heilige der heiligen. In die zin was de tempel die herbouwd werd een getuigenis, niet van Gods tegenwoordigheid, maar van Israëls opstand. Toch bleven de profeten van die geschiedenis, evenals Samuel en zuster White te Minneapolis, dienen in de hoedanigheid van profeten.

The rebellion of Lucifer is the first thing mentioned in the great controversy between Christ and Satan, and God allowed the rebellion to continue for His own purposes. Samuel, in spite of his righteous indignation against Israel’s desire to be like the other nations was directed to participate in anointing the first two kings. And the prophets of God participated in rebuilding God’s temple, the temple that would never again have the shekinah presence of God.

De opstand van Lucifer is het eerste dat wordt vermeld in de grote strijd tussen Christus en Satan, en God liet de opstand voortduren voor Zijn eigen doeleinden. Samuel werd, ondanks zijn rechtvaardige verontwaardiging over Israëls verlangen om te zijn als de andere volken, ertoe aangewezen deel te nemen aan de zalving van de eerste twee koningen. En de profeten van God namen deel aan de herbouw van Gods tempel, de tempel die nooit meer de shekinah-tegenwoordigheid van God zou hebben.

Those that employ their “dishes of fables” against the prophetic Word, in an attempt to cover up the rebellion of Adventism in 1863, and who choose to base their argument upon the logic that if anything happened wrong in 1863, the prophetess would have forbidden it, are willfully ignorant of the first principle that is identified in the very first mention of rebellion against God. God allows rebellion for His own purposes and if He chooses for His prophets to remain neutral or silent in the rebellions that might arrive, that is His choice.

Degenen die hun “schotels vol fabelen” aanwenden tegen het profetische Woord, in een poging de opstandigheid van het adventisme in 1863 te verhullen, en die ervoor kiezen hun betoog te baseren op de redenering dat, indien er in 1863 iets verkeerds was gebeurd, de profetes het verboden zou hebben, zijn moedwillig onkundig van het eerste beginsel dat reeds wordt aangeduid bij de allereerste vermelding van opstand tegen God. God laat opstand toe voor Zijn eigen doeleinden, en indien Hij ervoor kiest dat Zijn profeten neutraal blijven of zwijgen te midden van de opstanden die zich kunnen voordoen, dan is dat Zijn keuze.

As we begin to consider the testing process of 1844 through 1863, that has been typified by the ten tests ancient Israel failed after they crossed the Red Sea, it is essential to understand this biblical fact. God’s prophets function as His prophets in times of obedience and disobedience, and at times they do not protest issues that would appear on the surface as something a prophet would be expected to protest. At times they are obviously aware of the rebellion but are restrained and at other times the Lord holds His hand over their eyes in regard to the rebellion. When that perspective is recognized, 1863 becomes a significant waymark in the history of the sixth kingdom of Bible prophecy, for both the horn of Protestantism and the horn of Republicanism.

Wanneer wij het beproevingsproces van 1844 tot 1863 beginnen te beschouwen, dat werd getypeerd door de tien beproevingen waarin het oude Israël faalde nadat het de Rode Zee was overgestoken, is het van wezenlijk belang dit bijbelse feit te begrijpen. Gods profeten functioneren als Zijn profeten in tijden van gehoorzaamheid en van ongehoorzaamheid, en soms protesteren zij niet tegen zaken die op het eerste gezicht iets lijken waartegen men van een profeet zou verwachten dat hij protesteert. Soms zijn zij zich kennelijk bewust van de opstandigheid, maar worden zij daarin weerhouden, en op andere ogenblikken houdt de Heere Zijn hand over hun ogen met betrekking tot de opstandigheid. Wanneer dat perspectief wordt onderkend, wordt 1863 een betekenisvolle wegmarkering in de geschiedenis van het zesde koninkrijk van de Bijbelse profetie, zowel voor de hoorn van het protestantisme als voor de hoorn van het republicanisme.

> I have also spoken by the prophets, and I have multiplied visions, and used similitudes, by the ministry of the prophets. Hosea 12:10.

> Ik heb ook door de profeten gesproken, en Ik heb de gezichten vermenigvuldigd, en gelijkenissen gebruikt, door de dienst van de profeten. Hosea 12:10.

Back to Articles