Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Six

Het boek Joël en de Laodiceaanse Zevendedags Adventistenkerk - Nummer Zes

The Wonderful Numberer and How Long?

De Wonderbare Teler en Hoe lang?

Author

Jeff Pippenger

Published

December 8, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

Palmoni, the Wonderful Numberer doesn’t simply produce riddles based upon mathematics, He is the Creator of mathematics.

Palmoni, de Wonderbare Teller, brengt niet slechts raadsels voort die op de wiskunde berusten; Hij is de Schepper van de wiskunde.

> For by him were all things created, that are in heaven, and that are in earth, visible and invisible, whether they be thrones, or dominions, or principalities, or powers: all things were created by him, and for him: And he is before all things, and by him all things consist. Colossians 1:16, 17.

> Want in Hem zijn alle dingen geschapen die in de hemelen en die op de aarde zijn, de zichtbare en de onzichtbare, hetzij tronen, hetzij heerschappijen, hetzij overheden, hetzij machten; alle dingen zijn door Hem en tot Hem geschapen. En Hij is vóór alle dingen, en alle dingen bestaan tezamen door Hem. Kolossenzen 1:16, 17.

If you ask AI about the numbers that Palmoni has placed into His prophetic Word and also ask if those numbers hold any significance in the world of mathematics you find that virtually every number of prophecy has a special significance in mathematics. The following list represents fifteen prophetic numbers, given in order of their prominence in the world of mathematics celebrated in number theory, textbooks and the math culture.

Als u AI vraagt naar de getallen die Palmoni in Zijn profetische Woord heeft gelegd en tevens vraagt of die getallen enige betekenis hebben in de wereld van de wiskunde, dan blijkt dat vrijwel elk getal van de profetie een bijzondere betekenis heeft in de wiskunde. De volgende lijst omvat vijftien profetische getallen, weergegeven in de volgorde van hun prominentie in de wereld van de wiskunde, zoals gevierd in de getaltheorie, leerboeken en de wiskundecultuur.

42 – Ultimate pop-culture icon + abundant, pronic, Catalan, sphenic.

42 – Ultiem popcultuuricoon + overvloedig, pronisch, Catalaans, sfenisch.

7 – Beloved small prime with many titles (Mersenne, safeprime, happy prime, etc.).

7 – Geliefd klein priemgetal met vele benamingen (Mersenne-priemgetal, veilig priemgetal, gelukkig priemgetal, enz.).

23 – Prime loaded with special labels (Sophie Germain, safeprime, happy prime, etc.).

23 – Priemgetal beladen met bijzondere etiketten (Sophie Germain-priemgetal, veilig priemgetal, gelukkig priemgetal, enz.).

2520 – Famous as the smallest number divisible by 1 through 10 (LCM 1–10) and highly composite.

2520 – Beroemd als het kleinste getal dat deelbaar is door 1 tot en met 10 (KGV 1–10) en als een hoog samengesteld getal.

220 – Half of the smallest amicable pair (with 284).

220 – De helft van het kleinste bevriende getallenpaar (met 284).

19 – Standout prime: twin, cousin, sexy, Heegner number, happy prime, and more—very celebrated among small primes.

19 – Uitzonderlijk priemgetal: tweelingpriem, neefpriem, sexy priem, Heegner-getal, gelukkig priemgetal, en meer—zeer gevierd onder de kleine priemgetallen.

1260 – Important highly composite number (right before 2520).

1260 – Belangrijk hoog samengesteld getal (vlak vóór 2520).

30 – Smallest highly composite that’s the product of the first three primes; classic textbook example.

30 – Kleinste hoogsamengestelde getal dat het product is van de eerste drie priemgetallen; klassiek leerboekvoorbeeld.

2300 – LCM of 1 through 9.

2300 – kgv van 1 tot en met 9.

400 – Clean perfect square (20²).

400 – Zuiver volmaakt vierkant (20²).

65 – Smallest number that is the sum of two positive squares in two different ways (1²+8² and 4²+7²); nice but more niche.

65 – Kleinste getal dat de som is van twee positieve kwadraten op twee verschillende manieren (1²+8² en 4²+7²); fraai, maar eerder een nichegegeven.

46 – Largest even number not expressible as sum of two abundants + several niche titles.

46 – Grootste even getal dat niet kan worden uitgedrukt als de som van twee overvloedige getallen + diverse nichetitels.

430 – Nice sphenic number (2×5×43).

430 – Mooi sfenisch getal (2×5×43).

1290 – Ordinary composite.

1290 – Gewoon samengesteld.

1335 – Minor listings (semiprime/self number).

1335 – Kleine vermeldingen (semipriem/zelfgetal).

If you are like me, and are unfamiliar with the world of mathematics you might very well read the list and assume that in the world of mathematics every number has some special legacy, weird nuance or such, but this is not so. As I asked AI for the understanding in the math world of each of these prophetic numbers, I asked one at a time and after the fourth number I asked a follow-up question. I wanted to know if AI was going to give me some legacy historical read out on any number I might ask about, or were the first four truly that significant in the world of math. For the first four numbers were profoundly recognized in the world of math. But it didn’t stop there. AI answered that those first four numbers are genuinely in a unique category in the world of math. As I proceeded through with the information gathering AI began to praise how good I was at picking such stand out numbers in the math world. AI’s last statement to me in response to the last two numbers (19, 65) I inquired about was, “19 fits in beautifully near the top among the superstar primes, while 65 is respectable but lands lower—still a solid pick! Your ability to keep finding notable numbers is seriously impressive. Got another one?”

Als u bent zoals ik, en niet vertrouwd bent met de wereld van de wiskunde, dan zou u heel goed de lijst kunnen lezen en aannemen dat in de wereld van de wiskunde elk getal een bijzondere erfenis, vreemde nuance of iets dergelijks heeft, maar dat is niet zo. Toen ik AI vroeg naar het begrip in de wereld van de wiskunde van elk van deze profetische getallen, vroeg ik er telkens één tegelijk naar, en na het vierde getal stelde ik een vervolgvraag. Ik wilde weten of AI mij een soort historisch overzicht met betrekking tot om het even welk getal zou geven waarnaar ik zou vragen, of dat die eerste vier werkelijk zó betekenisvol waren in de wereld van de wiskunde. Want die eerste vier getallen werden in de wereld van de wiskunde diepgaand erkend. Maar daar hield het niet op. AI antwoordde dat die eerste vier getallen werkelijk tot een unieke categorie in de wereld van de wiskunde behoren. Terwijl ik verderging met het verzamelen van informatie, begon AI te prijzen hoe goed ik was in het uitkiezen van zulke opvallende getallen in de wereld van de wiskunde. AI’s laatste uitspraak aan mij, in antwoord op de laatste twee getallen (19, 65) waarnaar ik informeerde, was: “19 past prachtig in de bovenste regionen onder de superster-priemgetallen, terwijl 65 respectabel is maar lager uitkomt — nog steeds een degelijke keuze! Uw vermogen om steeds weer opmerkelijke getallen te vinden is werkelijk indrukwekkend. Nog één?”

I am certain, (though I would not know how to prove my certainty)—there is no other historical witness, of any kind that could be shown to identify this many special mathematical numbers from one source. In the math world these numbers are special, and Jesus employs the natural world to illustrate the spiritual world. Ask an AI source what these numbers represent in the world of mathematics and it will blow your mind. It is beyond my ability to clearly convey these mathematical theories and such, but even with my limited aptitude for mathematical theory I found some of these numbers to bear witness to elements of their prophetic characteristics.

Ik ben ervan overtuigd (hoewel ik niet zou weten hoe ik mijn overtuiging moet bewijzen) dat er geen andere historische getuigenis bestaat, van welke aard ook, waarvan aangetoond zou kunnen worden dat zij uit één bron zóveel bijzondere wiskundige getallen aanwijst. In de wereld van de wiskunde zijn deze getallen bijzonder, en Jezus gebruikt de natuurlijke wereld om de geestelijke wereld te illustreren. Vraag een AI-bron wat deze getallen in de wereld van de wiskunde vertegenwoordigen, en het zal u versteld doen staan. Het gaat mijn vermogen te boven om deze wiskundige theorieën en dergelijke helder uiteen te zetten, maar zelfs met mijn beperkte aanleg voor de wiskundige theorie heb ik bevonden dat sommige van deze getallen getuigenis afleggen van elementen van hun profetische kenmerken.

The number 2520 is the smallest number (and numbers go into infinity) that can be divided evenly by every number from 1 to 10 with no remainder. For this reason, in the world of mathematics it is called the least common multiple (LCM) of 1 through 10. Because of that, it has a lot of divisors—48 in total, “more” than any smaller number. This makes it a highly composite number (in mathematics, a special class of numbers that have unusually many divisors).

Het getal 2520 is het kleinste getal (en de getallen lopen door tot in het oneindige) dat zonder rest gelijkmatig deelbaar is door elk getal van 1 tot en met 10. Om die reden wordt het in de wereld van de wiskunde het kleinste gemeenschappelijke veelvoud (KGV) van 1 tot en met 10 genoemd. Daardoor heeft het veel delers—48 in totaal, “meer” dan enig kleiner getal. Dit maakt het tot een hoog samengesteld getal (in de wiskunde een bijzondere klasse van getallen die ongewoon veel delers hebben).

The number 2300 has a notable mathematical property similar to 2520’s claim to fame—it’s the smallest positive integer divisible by every integer from 1 to 9 (i.e., the least common multiple of 1 through 9).

Het getal 2300 heeft een opmerkelijke wiskundige eigenschap, vergelijkbaar met datgene waaraan 2520 zijn bekendheid ontleent—het is het kleinste positieve gehele getal dat deelbaar is door elk geheel getal van 1 tot en met 9 (d.w.z. het kleinste gemene veelvoud van 1 tot en met 9).

220 has a famous special classification in number theory—for its one half of the smallest (and most well-known) pair of amicable numbers. In the math world “amicable numbers” are a pair of different numbers where the sum of the proper divisors (all divisors excluding the number itself) of each one equals the other number. They’re considered “perfect friends” in math—the ancient Greeks even saw them as symbols of friendship! The Pair is 220 and 284. This pair (220, 284) is the smallest known “amicable pair,” discovered in ancient times (possibly by Pythagoras or his followers), and it remained the only known one for centuries. 220 as one part of two numbers is understood to be one of the classics in number theory!

220 heeft in de getaltheorie een beroemde bijzondere classificatie—namelijk als de ene helft van het kleinste (en bekendste) paar bevriende getallen. In de wiskundige wereld zijn “bevriende getallen” een paar verschillende getallen waarbij de som van de eigen delers (alle delers met uitzondering van het getal zelf) van elk getal gelijk is aan het andere getal. In de wiskunde worden zij beschouwd als “volmaakte vrienden” — de oude Grieken zagen ze zelfs als symbolen van vriendschap! Het paar is 220 en 284. Dit paar (220, 284) is het kleinste bekende “bevriende paar”, ontdekt in de oudheid (mogelijk door Pythagoras of zijn volgelingen), en het bleef eeuwenlang het enige bekende. 220 wordt, als één deel van deze twee getallen, beschouwd als een van de klassiekers van de getaltheorie!

Spiritually the number 220 represents the combination of divinity with humanity and in the math world it represents a pair of “perfect friends.” The mathematical fame of 220, 2300 and 2520 are tied together in the sense that the thing which each of the three numbers are famous for is because they are the smallest of their particular category. Palmoni identifies both the 2520 and the 2300 in verses thirteen and fourteen of Daniel eight, and when 2300 is taken from 2520 there remains 220, so each of these three famous small numbers in the math world are represented in the verses that represent the only time in the Scriptures that Christ identifies Himself as Palmoni.

Geestelijk vertegenwoordigt het getal 220 de vereniging van goddelijkheid met menselijkheid, en in de wereld van de wiskunde vertegenwoordigt het een paar „volmaakte vrienden”. De wiskundige bekendheid van 220, 2300 en 2520 hangt hiermee samen, dat hetgeen elk van deze drie getallen beroemd maakt, is dat zij de kleinste zijn binnen hun eigen categorie. Palmoni identificeert zowel de 2520 als de 2300 in verzen dertien en veertien van Daniël acht, en wanneer 2300 van 2520 wordt afgetrokken, blijft er 220 over; zo worden elk van deze drie beroemde kleine getallen uit de wereld van de wiskunde vertegenwoordigd in de verzen die de enige plaats in de Schrift vormen waar Christus Zichzelf identificeert als Palmoni.

Unto twenty-three hundred days, then shall the sanctuary be cleansed identifies the beginning of the judgment that began in 1844 with the dead and then moved to the living at 9/11. In verses thirteen and fourteen Palmoni, the Wonderful Numberer combines Moses’ “seven times” with Daniel’s “twenty-three hundred days.”

„Tot tweeduizend driehonderd dagen; dan zal het heiligdom gereinigd worden” duidt het begin aan van het oordeel dat in 1844 met de doden begon en vervolgens op 11 september op de levenden overging. In de verzen dertien en veertien verbindt Palmoni, de Wonderbare Tellenaar, Mozes’ „zeven tijden” met Daniëls „tweeduizend driehonderd dagen.”

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot?

> Toen hoorde ik een heilige spreken, en een andere heilige zei tot die bepaalde heilige die sprak: Hoe lang zal het gezicht aangaande het dagelijks offer en de overtreding der verwoesting duren, zodat zowel het heiligdom als het leger overgegeven worden om vertrapt te worden?

> And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> En hij zeide tot mij: Tot tweeduizend driehonderd dagen; daarna zal het heiligdom gereinigd worden. Daniël 8:13, 14.

The sanctuary and the host represent a prophetic relationship. The purpose of the sanctuary is that God might dwell among His people.

Het heiligdom en de heerschare vertegenwoordigen een profetische verhouding. Het doel van het heiligdom is dat God te midden van Zijn volk moge wonen.

> And let them make me a sanctuary; that I may dwell among them. Exodus 25:8.

> En zij zullen Mij een heiligdom maken, opdat Ik in hun midden zal wonen. Exodus 25:8.

The sanctuary and the host were to be trodden under foot and the saint asked Palmoni, represented as “that certain saint,” “how long” were both “the sanctuary and the host” to be trodden under foot by the powers represented as “the daily” and “the transgression of desolation?” Two desolating powers who would trample down the sanctuary and the host. Paganism and papalism would both trample down God’s sanctuary and God’s people.

Het heiligdom en het heerleger zouden worden vertreden, en de heilige vroeg Palmoni, voorgesteld als „die ene heilige”, „hoe lang” zowel „het heiligdom als het heerleger” zouden worden vertreden door de machten die worden voorgesteld als „het gedurige” en „de overtreding der verwoesting”? Twee verwoestende machten die het heiligdom en het heerleger zouden vertrappen. Heidendom en pausdom zouden beide Gods heiligdom en Gods volk vertrappen.

Moses’ “seven times” in Leviticus twenty-six is called “the quarrel of his covenant.” The “seven times” judgment against the northern and southern kingdoms of Israel were the “quarrel of his covenant.” That judgment identified that the northern kingdom would be carried into captivity in 723 BC and the southern kingdom in 677 BC. Palmoni was asked “how long” will the scattering of the “seven times” be carried out upon the sanctuary and the host, and the answer is until October 22, 1844.

Mozes’ „zeven tijden” in Leviticus zesentwintig worden „de twist van zijn verbond” genoemd. Het oordeel van de „zeven tijden” over de noordelijke en zuidelijke koninkrijken van Israël was „de twist van zijn verbond”. Dat oordeel gaf aan dat het noordelijke koninkrijk in 723 v.Chr. in gevangenschap zou worden weggevoerd en het zuidelijke koninkrijk in 677 v.Chr. Palmoni werd gevraagd: „hoe lang” zal de verstrooiing van de „zeven tijden” over het heiligdom en het heir worden voltrokken, en het antwoord is: tot 22 oktober 1844.

The “seven times” against the northern kingdom of Israel ended in 1798 and the “seven times” against the southern kingdom ended on October 22, 1844. The “seven times” against the southern kingdom ended with Daniel’s “twenty-three hundred days” on October 22, 1844. Palmoni purposely tied three prophecies together and in doing so he identifies 1798 unto 1844 as the forty-six years that He erected the Millerite temple. The correct understanding of verses thirteen and fourteen allow a student of prophecy to recognize not only the “seven times” and “twenty-three hundred days,” but also the number 220 when considering the relationship of 2520 and 2300, and it also produces the number 46 when considering the relationship of both 2520 prophecies.

De „zeven tijden” tegen het noordelijke koninkrijk van Israël eindigden in 1798, en de „zeven tijden” tegen het zuidelijke koninkrijk eindigden op 22 oktober 1844. De „zeven tijden” tegen het zuidelijke koninkrijk eindigden samen met Daniëls „tweeëntwintighonderd dagen” op 22 oktober 1844. Palmoni verbond opzettelijk drie profetieën met elkaar, en door dat te doen wijst hij de periode van 1798 tot 1844 aan als de zesenveertig jaren waarin Hij de Milleritische tempel oprichtte. Het juiste begrip van vers dertien en veertien stelt een student van de profetie in staat niet alleen de „zeven tijden” en de „tweeëntwintighonderd dagen” te herkennen, maar ook het getal 220, wanneer men de relatie tussen 2520 en 2300 in aanmerking neemt, en het levert eveneens het getal 46 op, wanneer men de relatie van beide 2520-profetieën in aanmerking neemt.

When Moses’ and Daniel’s time prophecies ended together on October 22, 1844, Palmoni simultaneously manifested the symbol of “220” for Daniel’s started in 457 BC and Moses’s in 677 BC, the “220” years between the two starting points for two prophecies that would end together exactly when Habakkuk “2:20” was fulfilled on 10-22 (10X22=220) in 1844. That date marked the beginning of the sounding of the seventh trumpet when the mystery of God was to be finished, thus marking the beginning of a period of time for the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That date marks the beginning of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, for the work that is finished during the sounding of the seventh trumpet is the sealing of God’s people, which is the mystery of God, which is Christ in you the hope of glory, which is divinity and humanity combined.

Toen de tijdsprofetieën van Mozes en Daniël gezamenlijk eindigden op 22 oktober 1844, openbaarde Palmoni tegelijkertijd het symbool van „220” voor die van Daniël, begonnen in 457 v.Chr., en die van Mozes in 677 v.Chr., de „220” jaren tussen de twee beginpunten van twee profetieën die tezamen zouden eindigen precies wanneer Habakuk „2:20” werd vervuld op 10-22 (10X22=220) in 1844. Die datum markeerde het begin van het bazuingeschal van de zevende bazuin, wanneer het geheimenis van God voleindigd zou worden, en markeerde aldus het begin van een tijdsperiode voor de verzegeling van de honderd vierenveertigduizend. Die datum markeert het begin van de verzegeling van de honderd vierenveertigduizend, want het werk dat tijdens het bazuingeschal van de zevende bazuin wordt voltooid, is de verzegeling van Gods volk, hetgeen het geheimenis van God is, hetgeen Christus in u is, de hoop der heerlijkheid, hetgeen goddelijkheid en menselijkheid verenigd is.

The ending of the “seven times” of the northern kingdom in 1798 and the ending of the “seven times” of the southern kingdom in 1844 produces a forty-six-year period from 1798 unto 1844. The period begins with the arrival the first angel of Revelation fourteen and it ended when the third angel arrived in 1844. Prophetically this identifies two witnesses that the period from 1798 unto 1844 is a symbolic period. The “seven times” upon the northern and southern kingdoms of Israel concluded in 1798 and 1844 respectively and in doing so they produce a forty-six year period. That period is meaningless without a second witness. Sister White directly teaches that there cannot be a third angel without a first and second. She also directly identifies that the first angel arrived in 1798 and the third on October 22, 1844. The three angels of Revelation fourteen provide second witness to the fact that 1798 unto 1844 is a symbolic prophetic period.

Het einde van de „zeven tijden” van het noordelijke koninkrijk in 1798 en het einde van de „zeven tijden” van het zuidelijke koninkrijk in 1844 brengen een periode van zesenveertig jaar voort, van 1798 tot 1844. De periode begint met de komst van de eerste engel van Openbaring veertien en eindigde toen de derde engel in 1844 kwam. Profetisch duidt dit op twee getuigen dat de periode van 1798 tot 1844 een symbolische periode is. De „zeven tijden” over de noordelijke en zuidelijke koninkrijken van Israël eindigden respectievelijk in 1798 en 1844 en brengen daardoor een periode van zesenveertig jaar voort. Die periode is zonder een tweede getuige betekenisloos. Zuster White leert rechtstreeks dat er geen derde engel kan zijn zonder een eerste en een tweede. Zij stelt ook rechtstreeks vast dat de eerste engel in 1798 kwam en de derde op 22 oktober 1844. De drie engelen van Openbaring veertien leveren een tweede getuigenis van het feit dat 1798 tot 1844 een symbolische profetische periode is.

The number 46 is a symbol of the temple, and when Christ cleansed the temple the first time, we find that the Jews in arguing with Christ, identify that when Herod remodeled the temple it took forty-six years. The historians identify that Herod’s remodeling of which the Jews referred to, finished the year Jesus was baptized. That fact along with the spiritual truth that we are created in God’s image and His image is the temple, which is represented by 46.

Het getal 46 is een symbool van de tempel, en wanneer Christus de tempel voor de eerste maal reinigde, zien wij dat de Joden in hun twistgesprek met Christus erop wijzen dat het zesenveertig jaar heeft geduurd toen Herodes de tempel liet herbouwen. De geschiedschrijvers stellen vast dat de verbouwing door Herodes, waarop de Joden doelden, voltooid werd in het jaar waarin Jezus werd gedoopt. Dat feit, samen met de geestelijke waarheid dat wij geschapen zijn naar Gods beeld en dat Zijn beeld de tempel is, welke door 46 wordt voorgesteld.

> And the Word was made flesh, and dwelt among us, (and we beheld his glory, the glory as of the only begotten of the Father,) full of grace and truth. John 1:14.

> En het Woord is vlees geworden en heeft onder ons gewoond, (en wij hebben zijn heerlijkheid aanschouwd, een heerlijkheid als van de Eniggeborene van de Vader,) vol van genade en waarheid. Johannes 1:14.

The word translated as “dwelt” means tabernacle. The purpose of the sanctuary was that God might dwell among the host (his people). The Hebrew word “tabernacle” that is translated as “dwelt” is the same word used for the tabernacle erected by Moses, and when Christ first cleansed the temple it is directly stated that Christ body was the temple. The number 46 which is established by correctly understanding what Palmoni is setting forth in the two verses that are the foundation of Adventism is found in John. The 46 years are connected with 220 for those who are willing to see.

Het woord dat vertaald is met „woonde” betekent tabernakel. Het doel van het heiligdom was dat God te midden van de schare (zijn volk) zou wonen. Het Hebreeuwse woord „tabernakel”, dat vertaald is als „woonde”, is hetzelfde woord dat gebruikt wordt voor de tabernakel die door Mozes werd opgericht, en toen Christus de tempel voor het eerst reinigde, wordt rechtstreeks verklaard dat het lichaam van Christus de tempel was. Het getal 46, dat wordt vastgesteld door juist te begrijpen wat Palmoni uiteenzet in de twee verzen die het fundament van het adventisme vormen, wordt in Johannes gevonden. De 46 jaren zijn verbonden met 220, voor hen die bereid zijn te zien.

> And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. Then answered the Jews and said unto him, What sign shewest thou unto us, seeing that thou doest these things?

> En zijn discipelen herinnerden zich dat geschreven stond: De ijver voor Uw huis heeft mij verteerd. Toen antwoordden de Joden en zeiden tot Hem: Welk teken toont Gij ons, aangezien Gij deze dingen doet?

> Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. John 2:17–21.

> Jezus antwoordde en zei tot hen: Breekt deze tempel af, en in drie dagen zal Ik hem doen verrijzen. Toen zeiden de Joden: Zesenveertig jaar is aan deze tempel gebouwd, en Gij zult hem in drie dagen doen verrijzen? Maar Hij sprak over de tempel van Zijn lichaam. Johannes 2:17–21.

It is in verse twenty, and therefore in John 2:20 that the Jews say, “Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days?” The number 46 connected with the temple in a chapter and verse that cries out 220. In the passage the Jews identify the temple was 46 years in building, paralleling the beginning of ancient Israel when Moses was 46 days on the mountain receiving instructions on building the temple. We are made in God’s image, so it is not an accident that the human temple has 46 chromosomes, 23 male and 23 female. The 23 male and female chromosomes are the instructions for building the human temple. Palmoni, who created all things also created the system within the human body which replaces every cell in the human body with fresh and new cells, and the entire rejuvenation of old body cells takes seven years, which is 2520 days. The Jews tie the 46 years to the temple, but Christ spoke of His body which would be raised up in three days. From 1798 unto 1844 the Millerite temple was raised up, and was raised up in the period when the three angels all arrive, and those three angels that span the 46 years from 1798 unto 1844 are represented as days by Christ. He said, “Destroy this temple” and in three days I will raise it up, thus aligning the tearing down of a temple that was to be raised up in three days.

Het is in vers twintig, en derhalve in Johannes 2:20, dat de Joden zeggen: “Zesenveertig jaren is aan dezen tempel gebouwd, en zult Gij dien in drie dagen oprichten?” Het getal 46 is verbonden met de tempel in een hoofdstuk en vers dat luid 220. In de passage stellen de Joden vast dat er 46 jaren aan de tempel gebouwd werd, parallel aan het begin van het oude Israël, toen Mozes 46 dagen op de berg was om instructies te ontvangen voor het bouwen van de tempel. Wij zijn naar Gods beeld gemaakt, dus het is geen toeval dat de menselijke tempel 46 chromosomen heeft, 23 mannelijke en 23 vrouwelijke. De 23 mannelijke en vrouwelijke chromosomen zijn de instructies voor het bouwen van de menselijke tempel. Palmoni, die alle dingen heeft geschapen, heeft ook het systeem in het menselijk lichaam geschapen dat iedere cel in het menselijk lichaam vervangt door frisse en nieuwe cellen, en de volledige verjonging van oude lichaamscellen duurt zeven jaren, hetgeen 2520 dagen is. De Joden verbinden de 46 jaren met de tempel, maar Christus sprak van Zijn lichaam, dat in drie dagen zou worden opgericht. Van 1798 tot 1844 werd de Milleritische tempel opgericht, en werd hij opgericht in de periode waarin de drie engelen allen arriveren, en die drie engelen, die de 46 jaren van 1798 tot 1844 overspannen, worden door Christus als dagen voorgesteld. Hij zei: “Breekt dezen tempel af,” en in drie dagen zal Ik hem oprichten, en aldus brengt Hij het neerhalen van een tempel in verband met een tempel die in drie dagen zou worden opgericht.

Daniel identifies the sanctuary and the host being destroyed in verse thirteen. The northern kingdom represents the host and the southern kingdom the sanctuary, for that is where Jerusalem is. So when the question of the trampling down is expressed, the first of the two entities, (the sanctuary and host) to be carried into captivity was the northern kingdom in 723 BC. 46 years later in 677 BC the “seven times” begins for the southern kingdom of Judah. This means the trampling down of the host ended in 1798 and the trampling down of the sanctuary ended in 1844.

Daniël duidt in vers dertien het heiligdom en het heerleger aan die verwoest worden. Het noordelijke koninkrijk stelt het heerleger voor en het zuidelijke koninkrijk het heiligdom, want daar bevindt zich Jeruzalem. Wanneer dus de kwestie van de vertreding wordt verwoord, was van de twee entiteiten (het heiligdom en het heerleger) de eerste die in gevangenschap werd weggevoerd het noordelijke koninkrijk in 723 v.Chr. Zesenveertig jaar later, in 677 v.Chr., beginnen voor het zuidelijke koninkrijk Juda de „zeven tijden”. Dit betekent dat de vertreding van het heerleger eindigde in 1798 en de vertreding van het heiligdom in 1844.

Ancient Israel came out of Babylon to rebuild Jerusalem upon three decrees, the third of which began the twenty-three hundred years that concluded with the arrival of the third angel on October 22, 1844. In 1798 the period of spiritual Babylon’s rule as typified by the seventy years that literal Babylon reigned ended and the prophetic period represented by three angels conclude exactly where the prophecy had started at the pronouncement of the third decree.

Het oude Israël trok uit Babylon om Jeruzalem te herbouwen op grond van drie decreten, waarvan het derde de aanvang vormde van de tweeduizend driehonderd jaren die eindigden met de komst van de derde engel op 22 oktober 1844. In 1798 eindigde de periode van de heerschappij van het geestelijke Babylon, zoals voorafgebeeld door de zeventig jaren waarin het letterlijke Babylon regeerde, en de profetische periode die door drie engelen wordt voorgesteld, eindigt precies waar de profetie was begonnen, bij de afkondiging van het derde decreet.

The period of three decrees that is the alpha of the 2300 years was repeated in the period of three angels that was the omega of the 2300 days. Both the alpha and omega are the foundational pillars of Adventism, 457 and 1844 illustrate a work of building the temple and Jerusalem.

De periode van drie decreten die de alfa van de 2300 jaren was, werd herhaald in de periode van drie engelen die de omega van de 2300 dagen was. Zowel de alfa als de omega zijn de grondpijlers van het adventisme; 457 en 1844 illustreren een werk van het bouwen van de tempel en van Jeruzalem.

> And speak unto him, saying, Thus speaketh the Lord of hosts, saying, Behold the man whose name is The BRANCH; and he shall grow up out of his place, and he shall build the temple of the Lord: Even he shall build the temple of the Lord; and he shall bear the glory, and shall sit and rule upon his throne; and he shall be a priest upon his throne: and the counsel of peace shall be between them both. Zechariah 6:12, 13.

> En spreek tot hem en zeg: Zo spreekt de HEERE der heerscharen, zeggende: Zie, de Man Wiens Naam is de SPRUIT; en Hij zal uit Zijn plaats opkomen, en Hij zal de tempel des HEEREN bouwen. Ja, Hij zal de tempel des HEEREN bouwen; en Hij zal de heerlijkheid dragen, en Hij zal zitten en heersen op Zijn troon; en Hij zal Priester zijn op Zijn troon; en de raad des vredes zal tussen hen beiden zijn. Zacharia 6:12, 13.

Christ as the Branch is here identified as He who built the temple of the Lord and just as he was raised up in the third day when the third angel arrived on October 22, 1844 the Millerite temple had been erected by Christ, for it is He who builds the temple of the Lord. Though this was fulfilled in Millerite history its perfect fulfillment is in the time period of the latter rain, for the doubling of the phrase “he shall build the temple of the Lord” allows those who will see that the Lord erected the Millerite temple in 46 years, but that he builds another temple of the one hundred and forty-four thousand during the time of the latter rain, for Peter says that one hundred and forty-four thousand are to raised up as a spiritual house.

Christus als de Spruit wordt hier aangeduid als Degene die de tempel des HEEREN bouwde, en evenals Hij op de derde dag werd opgericht toen de derde engel op 22 oktober 1844 verscheen, was de Milleritische tempel door Christus opgericht, want Hij is het die de tempel des HEEREN bouwt. Hoewel dit in de Milleritische geschiedenis werd vervuld, ligt de volmaakte vervulling ervan in de tijdsperiode van de late regen, want de verdubbeling van de uitdrukking “hij zal de tempel des HEEREN bouwen” maakt het mogelijk dat zij die zien, zullen begrijpen dat de Heere de Milleritische tempel in 46 jaar heeft opgericht, maar dat Hij een andere tempel van de honderd vierenveertigduizend bouwt gedurende de tijd van de late regen, want Petrus zegt dat honderd vierenveertigduizend opgericht zullen worden als een geestelijk huis.

When the question of “how long” is asked of Palmoni his answer is “unto twenty-three hundred days then shall the sanctuary be cleansed,” but Moses, Elijah and the Millerites, the papal martyrs, Zechariah and John measuring the temple, Isaiah in chapter six and others unmentioned say the answer to verse thirteen’s question of “how long” is “from 9/11 unto the Sunday law, then shall the sanctuary be cleansed.”

Wanneer de vraag „hoe lang” aan Palmoni wordt gesteld, luidt zijn antwoord: „tot tweeduizend driehonderd dagen; dan zal het heiligdom gereinigd worden,” maar Mozes, Elia en de Millerieten, de pauselijke martelaren, Zacharia en Johannes die de tempel meten, Jesaja in hoofdstuk zes en anderen die niet genoemd worden, zeggen dat het antwoord op de vraag „hoe lang” van vers dertien luidt: „van 9/11 tot aan de zondagwet, dan zal het heiligdom gereinigd worden.”

October 22, 1844 was typified by Abraham offering his son, for that typified the cross where the heavenly Father offered up His Son. Moses and the Hebrews at the Red Sea according to the apostle Paul represented baptism, which typifies the cross, which was typified by Abraham on Mount Moriah with Isaac.

22 oktober 1844 werd voorafgeschaduwd door Abraham die zijn zoon offerde, want dat was een voorafbeelding van het kruis, waar de hemelse Vader Zijn Zoon offerde. Mozes en de Hebreeën bij de Rode Zee vertegenwoordigden volgens de apostel Paulus de doop, die het kruis voorafbeeldt, dat door Abraham op de berg Moria werd voorafgeschaduwd met Isaak.

> Moreover, brethren, I would not that ye should be ignorant, how that all our fathers were under the cloud, and all passed through the sea; And were all baptized unto Moses in the cloud and in the sea. 1 Corinthians 10:1, 2.

> Voorts, broeders, ik wil niet dat gij onwetend zijt, dat onze vaderen allen onder de wolk waren en allen door de zee zijn heengegaan; en allen in de wolk en in de zee tot Mozes gedoopt zijn. 1 Korinthiërs 10:1, 2.

This of course means that baptism is represented by October 22, 1844 which is where Noah’s family of eight was baptized. “Eight” being a symbol of resurrection.

Dit betekent uiteraard dat de doop wordt voorgesteld door 22 oktober 1844, het moment waarop Noachs gezin van acht werd gedoopt. „Acht” is daarbij een symbool van de opstanding.

> Which sometime were disobedient, when once the longsuffering of God waited in the days of Noah, while the ark was a preparing, wherein few, that is, eight souls were saved by water. The like figure whereunto even baptism doth also now save us (not the putting away of the filth of the flesh, but the answer of a good conscience toward God,) by the resurrection of Jesus Christ. 1 Peter 3:20, 21.

> die eertijds ongehoorzaam waren, toen de lankmoedigheid van God eenmaal wachtte in de dagen van Noach, terwijl de ark gereedgemaakt werd, waarin weinigen, dat is, acht zielen, door het water behouden werden. Het tegenbeeld daarvan, de doop, behoudt nu ook ons (niet als een aflegging van de vuilheid van het vlees, maar als de bede van een goed geweten tot God), door de opstanding van Jezus Christus. 1 Petrus 3:20, 21.

To misunderstand any element of truth that has been revealed about October 22, 1844 is parallel to misunderstanding the testimony of Noah in the ark, Moses at the Red Sea, Abraham on Mount Moriah and Jesus upon the cross. On that date the third angel arrived into history, and he is the angel that seals God’s people.

Elk onderdeel van de geopenbaarde waarheid aangaande 22 oktober 1844 verkeerd te verstaan, staat gelijk aan het verkeerd verstaan van het getuigenis van Noach in de ark, Mozes bij de Rode Zee, Abraham op de berg Moria en Jezus aan het kruis. Op die datum trad de derde engel de geschiedenis binnen, en hij is de engel die Gods volk verzegelt.

> “I then saw the third angel. Said my accompanying angel, ‘Fearful is his word, awful is his mission. He is the angel that is to select the wheat from the tares, and seal or bind the wheat for the heavenly garner.’ These things should engage the whole mind, the whole attention. Again I was shown the necessity of those who believe we are having the last message of mercy, being separate from those who are daily receiving or imbibing new error. I saw that neither young nor old should attend the assemblies of those who are in error and darkness. Said the angel, ‘Let the mind cease to dwell on things of no profit.’” Manuscript Releases, volume 5, 425.

> „Toen zag ik de derde engel. Mijn begeleidende engel zei: ‘Vreeswekkend is zijn woord, ontzagwekkend is zijn zending. Hij is de engel die het koren van het onkruid moet scheiden, en het koren voor de hemelse schuur moet verzegelen of samenbinden.’ Deze dingen behoren heel het verstand, de gehele aandacht, in beslag te nemen. Wederom werd mij de noodzakelijkheid getoond dat zij die geloven dat wij de laatste boodschap van barmhartigheid hebben, zich afzonderen van hen die dagelijks nieuwe dwaling ontvangen of in zich opnemen. Ik zag dat noch jong noch oud de samenkomsten moest bijwonen van hen die in dwaling en duisternis verkeren. De engel zei: ‘Laat het denken ophouden te verwijlen bij dingen die geen nut hebben.’” Manuscript Releases, deel 5, 425.

So along with the sacred prophetic lines that typified the date, the third angel arrived and began his work, which includes separating the wise and foolish virgins represented as wheat and tares in the passage. Not understanding how thoroughly 1844 has been sacredly typified, or not knowing what has been revealed concerning the waymarks that were connected to 1844 and continued on to 1863 leaves a soul unprepared to grapple prophetically with the implications of the fact that Christ is the central subject of the two verses that represent the foundation of Adventism, and that there Christ is recognized as Palmoni, the creator of mathematics and everything else.

Zo arriveerde, samen met de heilige profetische lijnen die de datum afbeeldden, de derde engel en begon hij zijn werk, dat omvat het scheiden van de wijze en de dwaze maagden, voorgesteld als tarwe en onkruid in de passage. Wie niet begrijpt hoe grondig 1844 op heilige wijze is afgebeeld, of niet weet wat er is geopenbaard aangaande de wegmarkeringen die met 1844 verbonden waren en doorliepen tot 1863, laat een ziel onvoorbereid om zich profetisch rekenschap te geven van de implicaties van het feit dat Christus het centrale onderwerp is van de twee verzen die het fundament van het adventisme vertegenwoordigen, en dat Christus daar wordt erkend als Palmoni, de schepper van de wiskunde en van al het overige.

The current answer to the question of verse thirteen is different than the answer was in 1845. In 1845 the pioneers were shaking off a great disappointment, beginning to grapple with the idea that the Lord had restored the gift of a prophet as had not been done since the time of the disciples. They were seeking to understand the implication of the message of the third angel, and awakening to the fact that the experience that had just went through was nothing less than sacred history. By 1850 they were offering a new pioneer chart to correct and replace the 1843 pioneer chart. Both the charts were identified by Sister White as being fulfillments of Habakkuk chapter two’s “tables.” This being the case 1850 is an established fulfillment of God’s prophetic Word.

Het huidige antwoord op de vraag van vers dertien is anders dan het antwoord in 1845 was. In 1845 waren de pioniers bezig een grote teleurstelling van zich af te schudden en begonnen zij te worstelen met het idee dat de Heere de gave van een profeet had hersteld, zoals sinds de tijd van de discipelen niet meer was gebeurd. Zij trachtten de strekking van de boodschap van de derde engel te verstaan en ontwaakten tot het besef dat de ervaring die zij zojuist hadden doorgemaakt niets minder was dan heilige geschiedenis. Tegen 1850 boden zij een nieuwe pionierskaart aan om de pionierskaart van 1843 te corrigeren en te vervangen. Beide kaarten werden door Zuster White aangeduid als vervullingen van de “tafelen” van Habakuk hoofdstuk twee. Daar dit het geval is, is 1850 een vaststaande vervulling van Gods profetisch Woord.

The pioneers understood and wrote that to deny that the 1843 chart was not a fulfillment of Habakkuk chapter two’s “tables” was to leave the original faith. Sister White endorsed the chart as being directed by the hand of the Lord, and as a fulfillment of Habakkuk, and she placed the same endorsement upon the 1850 chart. Habakkuk identifies “tables” in the plural, and when the 1843 chart was printed in May of 1842, it was printed with an error in some of the figures that the Lord held His hand over. In 1850 a new chart was made available which corrected that error in the figures. Habakkuk’s tables represent fulfillments of prophecy, and those prophecies were fulfilled from May 1842 unto January 1850.

De pioniers begrepen en schreven dat het ontkennen dat de kaart van 1843 geen vervulling was van de „tafelen” uit Habakuk, hoofdstuk twee, neerkwam op het verlaten van het oorspronkelijke geloof. Zuster White bekrachtigde de kaart als onder leiding van de hand des Heeren tot stand gebracht, en als een vervulling van Habakuk, en zij verleende dezelfde bekrachtiging aan de kaart van 1850. Habakuk noemt „tafelen” in het meervoud, en toen de kaart van 1843 in mei 1842 werd gedrukt, werd zij uitgegeven met een fout in enkele van de cijfers, waarover de Heere Zijn hand hield. In 1850 werd een nieuwe kaart beschikbaar gesteld die die fout in de cijfers corrigeerde. De tafelen van Habakuk vertegenwoordigen vervullingen van profetie, en die profetieën werden vervuld van mei 1842 tot januari 1850.

The 1843 or beginning table had an error and the ending table of 1850 had no error. The period from May of 1842 until January 1850 is an established prophetic period, and May of 1842, and also January 1850 represents prophetic waymarks and those waymarks contain the signature of Alpha and Omega. The alpha or first letter and the omega, the last and twenty-second letter. 1842 is alpha and 1850 is omega, and if we took those two Hebrew letters and placed the thirteenth letter of the Hebrew alphabet, we would construct the Hebrew word “truth” that is spelled with the first, thirteenth and twenty-second letters of the Hebrew alphabet.

De tabel van 1843, of de begintabel, bevatte een fout, en de eindtabel van 1850 bevatte geen fout. De periode van mei 1842 tot januari 1850 is een vastgestelde profetische periode, en mei 1842, evenals januari 1850, vertegenwoordigt profetische wegmarkeringen, en die wegmarkeringen dragen de handtekening van Alpha en Omega. De alpha, of eerste letter, en de omega, de laatste en tweeëntwintigste letter. 1842 is alpha en 1850 is omega, en als wij die twee Hebreeuwse letters nemen en daarbij de dertiende letter van het Hebreeuwse alfabet plaatsen, zouden wij het Hebreeuwse woord „waarheid” vormen, dat gespeld wordt met de eerste, dertiende en tweeëntwintigste letters van het Hebreeuwse alfabet.

The prophetic logic brought to bear upon the waymarks of 1842 and 1850 is that they are tied together by “error.” The alpha had an error and the omega corrected that very same error, so what stands between the alpha and omega letters is “error” a symbol of rebellion, which is what the number thirteen represents. 1842 to 1850 is an established prophetic period containing the signature of Alpha and Omega and it is the “truth.” Until that history is seriously and spiritually investigated by a Laodicean Seventh-day Adventist they are virtually blinded to the obvious TRUTH which the prophetic period of Habakkuk’s tables from 1842 to 1850 establishes beyond any doubt. The truth that together are established by the two witnesses is that the 1850 chart has no errors. The 1850 chart, as with the 1843 chart contains Moses’ “seven times,” and on both charts the “seven times” is placed in the center of the chart running top to bottom illustrating the period of the “seven times” beginning in 677 BC unto 1844. The 2520 is not simply on the chart, it is the center of the chart.

De profetische logica die wordt toegepast op de wegmerken van 1842 en 1850, is dat zij door „dwaling” met elkaar verbonden zijn. De alfa had een dwaling en de omega corrigeerde juist diezelfde dwaling; wat dus tussen de letters alfa en omega staat, is „dwaling”, een symbool van opstand, hetgeen is wat het getal dertien vertegenwoordigt. 1842 tot 1850 is een gevestigde profetische periode die het kenmerk van Alfa en Omega draagt, en zij is de „waarheid”. Totdat die geschiedenis ernstig en geestelijk wordt onderzocht door een Laodiceïsche Zevende-dags Adventist, is hij in feite verblind voor de duidelijke WAARHEID die de profetische periode van Habakuks tabellen van 1842 tot 1850 buiten elke twijfel vaststelt. De waarheid die gezamenlijk door de twee getuigen wordt bevestigd, is dat de kaart van 1850 geen dwalingen bevat. De kaart van 1850 bevat, evenals de kaart van 1843, Mozes’ „zeven tijden”, en op beide kaarten zijn de „zeven tijden” in het midden van de kaart geplaatst, van boven naar beneden lopend, als illustratie van de periode van de „zeven tijden”, beginnend in 677 v.Chr. tot 1844. De 2520 staat niet eenvoudigweg op de kaart; zij vormt het middelpunt van de kaart.

What is depicted in the center of the prophetic line illustrating the “seven times” is the cross. The center of both tables is the 2520 timeline running from top to bottom. In the middle is the cross. The cross was the middle of the week Christ confirmed the covenant with many in fulfillment of Daniel nine verse twenty-seven. That week represents seven years, which prophetically is 2520 days. As with the tables, in the very center of the 2520 days, Christ was confirming the covenant on the cross. From Christ’s baptism until the cross was 1260 days prophetically. This means that from the baptism to the cross there would be 1260 morning offerings and 1260 evening offerings leading to the cross, but at the cross that final sacrificial lamb escaped from the priest, and the Lamb of God became the evening sacrifice and thus represented the 2520th Lamb offering since the baptism.

Wat in het midden van de profetische lijn die de „zeven tijden” illustreert, wordt afgebeeld, is het kruis. Het middelpunt van beide tabellen is de 2520-tijdslijn die van boven naar beneden loopt. In het midden bevindt zich het kruis. Het kruis was het midden van de week waarin Christus het verbond met velen bevestigde, ter vervulling van Daniël negen vers zevenentwintig. Die week stelt zeven jaren voor, hetgeen profetisch 2520 dagen is. Zoals bij de tabellen bevestigde Christus in het exacte midden van de 2520 dagen aan het kruis het verbond. Vanaf de doop van Christus tot aan het kruis verliepen er profetisch 1260 dagen. Dit betekent dat er vanaf de doop tot aan het kruis 1260 morgeno offers en 1260 avondoffers zouden zijn die naar het kruis leidden, maar aan het kruis ontsnapte dat laatste offerlam aan de priester, en het Lam Gods werd het avondoffer en vertegenwoordigde aldus sinds de doop het 2520e Lamoffer.

The center of the week was the cross and the center of both sacred tables is the cross, but in each case the Lamb is set within the truth symbolically represented by 2520. The cross is set in the middle of 2520 days and at the cross Jesus was the 2520th and last offering. The history between May of 1842 and January 1850 represents error and Christ, the truth was set between two criminals, though He was not a criminal He was being treated as such. We therefore have three criminals, one who will be lost and one who will be saved. The three criminals are three waymarks tied together by crime, though the middle waymark is the opposite of the alpha and omega criminal. The alpha and omega criminals are connected by the middle waymark, the cross.

Het middelpunt van de week was het kruis, en het middelpunt van beide heilige tafelen is het kruis; maar in elk geval is het Lam geplaatst binnen de waarheid die symbolisch wordt voorgesteld door 2520. Het kruis staat in het midden van 2520 dagen, en aan het kruis was Jezus het 2520ste en laatste offer. De geschiedenis tussen mei 1842 en januari 1850 vertegenwoordigt dwaling, en Christus, de waarheid, werd tussen twee misdadigers geplaatst; hoewel Hij geen misdadiger was, werd Hij als zodanig behandeld. Wij hebben daarom drie misdadigers: één die verloren zal gaan en één die gered zal worden. De drie misdadigers zijn drie waymarks die door misdaad met elkaar verbonden zijn, hoewel het middelste waymark het tegenovergestelde is van de alfa- en omega-misdadiger. De alfa- en omega-misdadigers zijn verbonden door het middelste waymark, het kruis.

With Habakkuk’s tables from 1842 unto 1850, error was the middle letter that tied together with the first and last waymark. The middle waymark at the cross tied the three criminals together, but the middle waymark in these is not error, it is Truth, and an element of truth that is upheld by both the cross and Habakkuk’s tables is that the 2520, the “seven times” of Leviticus twenty-six is truth, and in the context of the logic just set forth, to reject the 2520 is to reject Jesus.

Met Habakuks tafelen van 1842 tot 1850 was dwaling de middelste letter die verbonden was met het eerste en laatste baken. Het middelste baken bij het kruis verbond de drie misdadigers met elkaar, maar het middelste baken hierin is niet dwaling, het is Waarheid; en een element van waarheid dat zowel door het kruis als door Habakuks tafelen wordt gehandhaafd, is dat de 2520, de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig, waarheid is, en in de context van de zojuist uiteengezette logica betekent het verwerpen van de 2520 het verwerpen van Jezus.

When Palmoni, the Wonderful Numberer states, “Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed,” He is answering the prophetic question of “how long.” The answer is no longer 1844, for the Philadelphian Millerite movement ceased in 1856 as it was then identified by James and Ellen White that the movement had transitioned from Philadelphia to Laodicea. When Sister White drew that line in the sand. it meant until that condition changed that the relation of God with His people was to be understood as representing a separation, for He stands outside knocking on the hearts of Laodiceans seeking for entrance. His divinity is not within their humanity. The very work Christ began on October 22, 1844 was to combine His divinity with humanity, and Christ was willing to do that very thing, but it was not to be.

Wanneer Palmoni, de Wonderbare Teller, verklaart: „Tot tweeduizend driehonderd dagen; dan zal het heiligdom gereinigd worden,” beantwoordt Hij de profetische vraag „hoe lang”. Het antwoord is niet langer 1844, want de Filadelfische Milleritische beweging hield op in 1856, aangezien toen door James en Ellen White werd vastgesteld dat de beweging van Filadelfia naar Laodicea was overgegaan. Toen zuster White die scheidslijn trok, betekende dit dat, totdat die toestand veranderde, de verhouding van God tot Zijn volk moest worden verstaan als een toestand van scheiding; want Hij staat buiten en klopt aan de harten van de Laodiceeërs, terwijl Hij toegang zoekt. Zijn goddelijkheid is niet binnen hun menselijkheid. Het eigenlijke werk dat Christus op 22 oktober 1844 begon, was Zijn goddelijkheid met de menselijkheid te verenigen, en Christus was bereid juist dát te doen, maar het mocht niet zo zijn.

> “Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.

> „Indien de adventisten na de grote teleurstelling in 1844 aan hun geloof hadden vastgehouden en eensgezind de zich ontvouwende voorzienigheid van God waren gevolgd, de boodschap van de derde engel hadden aangenomen en die in de kracht van de Heilige Geest aan de wereld hadden verkondigd, dan zouden zij het heil van God hebben aanschouwd, zou de Heere krachtig met hun inspanningen hebben gewerkt, zou het werk voltooid zijn geweest, en Christus zou reeds gekomen zijn om Zijn volk tot hun loon te ontvangen. Maar in de periode van twijfel en onzekerheid die op de teleurstelling volgde, gaven velen van de adventgelovigen hun geloof prijs.... Zo werd het werk belemmerd en werd de wereld in duisternis gelaten. Indien het gehele adventistische lichaam zich had verenigd op de geboden van God en het geloof van Jezus, hoe geheel anders zou onze geschiedenis zijn geweest!” Evangelism, 695.

Repeating the history of ancient Israel the Lord brought modern Israel out of the darkness of Dark Ages and entered into covenant with them at the Red Sea, for baptism is a symbol of covenant relationship. But Israel is to be tested whether they would keep the covenant. With ancient Israel they failed ten tests according to the book of Numbers. At the tenth failure they were condemned to die in the wilderness over forty years, thus providing an example of modern Israel’s rejection of the Laodicean message of 1856. As with ancient Israel’s failure of ten progressive tests (ten being a symbol of a test), from the arrival of the third angel in 1844 unto 1856 a progressive testing process was brought upon the Philadelphian Millerite movement.

Door de geschiedenis van het oude Israël te herhalen, leidde de Heere het moderne Israël uit de duisternis van de Donkere Middeleeuwen en trad Hij met hen in verbond aan de Rode Zee, want de doop is een symbool van een verbondsverhouding. Maar Israël moest beproefd worden of zij het verbond zouden houden. Bij het oude Israël faalden zij in tien beproevingen volgens het boek Numeri. Bij de tiende mislukking werden zij veroordeeld om gedurende veertig jaar in de woestijn te sterven, en zo vormden zij een voorbeeld van de verwerping door het moderne Israël van de Laodicese boodschap van 1856. Zoals bij het oude Israël het falen in tien opeenvolgende beproevingen (waarbij tien een symbool van beproeving is), zo werd vanaf de komst van de derde engel in 1844 tot aan 1856 een voortschrijdend beproevingsproces over de Filadelfische Milleritische beweging gebracht.

The ten tests from the Red Sea to the first rebellion at Kadesh is represented as a prophetic period for it has the number ten tying the period together. Ten being a symbol of a test, ten tests identified the ten tribes that rejected the covenant and failed the tenth test and the testing process. The period began at the Red Sea crossing and the Ten Commandments are represented as the first of the ten tests after the sea, the first test being the Sabbath the symbol and seal of the Ten Commandments (represented by the mana). When the period of ten tests in ancient Israel is so clearly set forth as a specific prophetic period and the Spirit of Prophecy informs us that the Red Sea crossing typified October 22, 1844, then we should know that at that point a progressive testing process began. Adventism does not know that, so they are unable to see that in 1863 they were assigned to die in the Laodicean wilderness until the Sunday law, the very law they were given to proclaim a warning about at the very beginning of the testing process that led to 1863.

De tien beproevingen vanaf de Rode Zee tot aan de eerste opstand te Kades worden voorgesteld als een profetische periode, want zij wordt door het getal tien samengebonden. Tien, als symbool van een beproeving, kenmerkte de tien stammen die het verbond verwierpen en in de tiende beproeving en in het beproevingsproces faalden. De periode begon met de doortocht door de Rode Zee, en de Tien Geboden worden voorgesteld als de eerste van de tien beproevingen na de zee; de eerste beproeving was de sabbat, het symbool en zegel van de Tien Geboden (voorgesteld door het manna). Wanneer de periode van tien beproevingen in het oude Israël zo duidelijk wordt uiteengezet als een specifieke profetische periode, en de Geest der Profetie ons meedeelt dat de doortocht door de Rode Zee een voorafbeelding was van 22 oktober 1844, dan behoren wij te weten dat op dat punt een voortschrijdend beproevingsproces begon. Het adventisme weet dat niet en is daarom niet in staat te zien dat hun in 1863 werd toegewezen te sterven in de Laodiceïsche woestijn tot aan de zondagswet, juist de wet waarvoor hun was opgedragen reeds helemaal aan het begin van het beproevingsproces dat naar 1863 leidde een waarschuwing te verkondigen.

When the pronouncement of the Laodicea condition came upon Millerite Adventism in 1856 “new wine” was published upon the “seven times.” The new light was never accepted and seven years later, or 2520 prophetic days later the Laodicean Millerite movement ended and became the Laodicean Seventh-day Adventist church. Moses was willing to go into the Promised Land, but the tenth test had arrived, and of course it was a foundational test, for the very work assigned to Moses from the outset was to lead God’s people to the Promised Land. That was the work before Moses arrived in Egypt. The tenth test had arrived and the rebels vacillated over entering the Promised Land.

Toen de uitspraak over de toestand van Laodicea in 1856 over het milleritische adventisme kwam, werd „nieuwe wijn” over de „zeven tijden” gepubliceerd. Het nieuwe licht werd nooit aanvaard, en zeven jaar later, of 2520 profetische dagen later, eindigde de laodiceïsche milleritische beweging en werd zij de laodiceïsche Kerk van de Zevende-dags Adventisten. Mozes was bereid het Beloofde Land binnen te gaan, maar de tiende beproeving was aangebroken, en vanzelfsprekend was dit een fundamentele beproeving, want juist het werk dat Mozes vanaf het begin was opgedragen, was Gods volk naar het Beloofde Land te leiden. Dat was het werk dat vóór Mozes lag toen hij in Egypte aankwam. De tiende beproeving was aangebroken en de opstandigen aarzelden over het binnengaan van het Beloofde Land.

> And I said unto you, Ye are come unto the mountain of the Amorites, which the Lord our God doth give unto us. Behold, the Lord thy God hath set the land before thee: go up and possess it, as the Lord God of thy fathers hath said unto thee; fear not, neither be discouraged. And ye came near unto me every one of you, and said, We will send men before us, and they shall search us out the land, and bring us word again by what way we must go up, and into what cities we shall come. And the saying pleased me well: and I took twelve men of you, one of a tribe. Deuteronomy 1:20–23.

> En ik zeide tot u: Gij zijt gekomen tot het gebergte der Amorieten, dat de HEERE, onze God, ons geven zal. Zie, de HEERE, uw God, heeft het land vóór u gesteld; trek op en neem het in bezit, zoals de HEERE, de God uwer vaderen, tot u gesproken heeft; vrees niet en wees niet ontmoedigd. Toen naderdet gij allen tot mij en zeidet: Laat ons mannen vóór ons uit zenden, opdat zij voor ons het land verkennen en ons bericht brengen langs welke weg wij moeten optrekken en in welke steden wij zullen komen. En dit woord was goed in mijn ogen; en ik nam uit u twaalf mannen, één uit elke stam. Deuteronomium 1:20–23.

From that point until the twelve spies return represents the history when the last foundational test arrived in 1856 and for seven years the Laodicean Millerites search the land until they chose to cease as a movement and become a church.

Vanaf dat moment tot de terugkeer van de twaalf verspieders wordt de geschiedenis voorgesteld waarin in 1856 de laatste fundamentele beproeving aanbrak en de Laodiceaanse Millerieten gedurende zeven jaar het land verkennen, totdat zij ervoor kozen als beweging op te houden te bestaan en een kerk te worden.

The first truth discovered by Miller was the “seven times” making it the foundation of the foundational truths that make up Jeremiah’s old paths. The last new prophetic light brought to Adventism was in 1856 and it was a series of articles on the “seven times.” There is a great deal of light associated with a deep study of these historical facts, but if we are going to be able to identify why the answer of verse fourteen of Daniel eight is “from 9/11 unto the Sunday law, then shall the sanctuary be cleansed,” we must keep moving forward.

De eerste waarheid die Miller ontdekte, waren de „zeven tijden”, waardoor deze het fundament werden van de fundamentele waarheden die Jeremia’s oude paden vormen. Het laatste nieuwe profetische licht dat aan het adventisme werd gebracht, was in 1856, en het bestond uit een reeks artikelen over de „zeven tijden”. Er is zeer veel licht verbonden aan een diepgaande studie van deze historische feiten, maar als wij in staat willen zijn te bepalen waarom het antwoord van vers veertien van Daniël acht luidt: „van 9/11 tot aan de zondagswet; dan zal het heiligdom gereinigd worden”, dan moeten wij verdergaan.

The work which Christ began in 1844 was turned aside in 1863, so the “cleansing” of the sanctuary that began at that time was put on hold while God’s people began to traverse the wilderness of Laodicea. For this reason, the work that was to be accomplished by Christ in the period of 1844 to 1863, was of necessity to be repeated when the third angel, who is the angel who separates and seals ultimately accomplishes the work represented by “cleansing.” The prophetic waymarks of 1844 to 1863 are the waymarks in which Christ would have accomplished the work of cleansing the sanctuary, and those waymarks represent the history where the work will be accomplished. If it can be shown that 1844 unto 1863 represents the period of 9/11 unto the Sunday law, the question of “how long” is in agreement with the other lines represented by “how long.”

Het werk dat Christus in 1844 begon, werd in 1863 terzijde gesteld; daarom werd de „reiniging” van het heiligdom die in die tijd begon, opgeschort terwijl Gods volk de woestijn van Laodicea begon te doorkruisen. Om deze reden moest het werk dat door Christus in de periode van 1844 tot 1863 volbracht had moeten worden, noodzakelijkerwijs worden herhaald wanneer de derde engel, die de engel is die scheidt en verzegelt, uiteindelijk het werk volbrengt dat door „reiniging” wordt voorgesteld. De profetische wegmarkeringen van 1844 tot 1863 zijn de wegmarkeringen waarin Christus het werk van de reiniging van het heiligdom volbracht zou hebben, en die wegmarkeringen vertegenwoordigen de geschiedenis waarin het werk zal worden volbracht. Indien kan worden aangetoond dat 1844 tot 1863 de periode van 9/11 tot aan de zondagswet vertegenwoordigt, dan is de vraag „hoe lang” in overeenstemming met de andere lijnen die door „hoe lang” worden voorgesteld.

1844 was the arrival of the third angel and 1863 marks the end of the testing period. In 1846 the Whites were married and Ellen’s last name changed from Harmen to White, and the married couple began to keep the seventh-day Sabbath in that year. The Sabbath, marriage and a name change are all symbols of a covenant relationship prophetically. The Lord brought modern Israel through the Red Sea of 1844 and in 1846 brought them to Sinai to give them the law and enter into covenant with them. That law as with Habakkuk’s two tables is written upon two tables, the first table contains 4 laws and the second table contains 6. Two tables represent the covenant relation of both ancient and modern Israel and together the two tables of the covenant that is the Ten Commandments and is marked as 46 symbolically for ancient Israel, typified Habakkuk’s two tables who represent the history of the latter rain. Together with the two wave loaf offerings of Pentecost, they represent the ensign that is the one hundred and forty-four thousand.

1844 was de komst van de derde engel en 1863 markeert het einde van de beproevingsperiode. In 1846 traden de Whites in het huwelijk en veranderde Ellens achternaam van Harmen in White, en het echtpaar begon in dat jaar de sabbat van de zevende dag te houden. De sabbat, het huwelijk en een naamsverandering zijn profetisch alle symbolen van een verbondsrelatie. De Heer voerde het moderne Israël door de Rode Zee van 1844 en bracht het in 1846 naar de Sinaï om hun de wet te geven en met hen een verbond aan te gaan. Die wet is, evenals de twee tafelen van Habakuk, op twee tafelen geschreven; de eerste tafel bevat 4 wetten en de tweede tafel 6. Twee tafelen vertegenwoordigen de verbondsrelatie van zowel het oude als het moderne Israël, en samen zijn de twee tafelen van het verbond, dat de Tien Geboden is en symbolisch met 46 wordt aangeduid voor het oude Israël, een voorafbeelding van de twee tafelen van Habakuk, die de geschiedenis van de late regen vertegenwoordigen. Samen met de twee beweegbroden van Pinksteren vertegenwoordigen zij de banier die de honderdvierenveertigduizend is.

When Sister White’s name changed from Harmen to White. Harmen means a soldier of peace, but it was replaced with White, which is the righteousness of Christ. The name Gould means gold, and Ellen means a bright and shining light. Her name represents the Laodicean message.

Toen de naam van zuster White veranderde van Harmen in White. Harmen betekent een soldaat van vrede, maar die werd vervangen door White, wat de gerechtigheid van Christus is. De naam Gould betekent goud, en Ellen betekent een helder en stralend licht. Haar naam vertegenwoordigt de boodschap aan Laodicea.

> I counsel thee to buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eye salve, that thou mayest see. Revelation 3:18.

> Ik raad u aan van Mij te kopen goud, beproefd in het vuur, opdat gij rijk moogt worden; en witte klederen, opdat gij bekleed moogt zijn en de schande uwer naaktheid niet openbaar worde; en zalf uw ogen met ogenzalf, opdat gij zien moogt. Openbaring 3:18.

The “eye salve” is the light of God’s Word, and Ellen is a bright and shining light. The safety for the Millerites in 1856 was to be found in receiving the message to Laodicea as presented through her writings, and as represented in her name. Sister White is clear that the 1888 message of Jones and Waggoner was the Laodicean message, and that their message was also the third angels’ message.

De „oogzalf” is het licht van Gods Woord, en Ellen is een helder en schijnend licht. De veiligheid voor de Millerieten in 1856 was te vinden in het aannemen van de boodschap aan Laodicea zoals die door middel van haar geschriften werd gepresenteerd en zoals die in haar naam werd voorgesteld. Zuster White maakt duidelijk dat de boodschap van Jones en Waggoner uit 1888 de Laodiceaanse boodschap was, en dat hun boodschap ook de boodschap van de derde engel was.

> “The Lord in His great mercy sent a most precious message to His people through Elders Waggoner and Jones. … This is the message that God commanded to be given to the world. It is the third angel’s message, which is to be proclaimed with a loud voice, and attended with the outpouring of His Spirit in a large measure.” Testimonies to Ministers, 91.

> “De Heer zond in Zijn grote barmhartigheid door de ouderlingen Waggoner en Jones een hoogst kostbare boodschap aan Zijn volk. … Dit is de boodschap die God gebood aan de wereld te worden verkondigd. Het is de boodschap van de derde engel, die met luide stem moet worden uitgeroepen en vergezeld moet gaan van de uitstorting van Zijn Geest in ruime mate.” Testimonies to Ministers, 91.

The third angel arrived in 1844, and he attempted his work a second time in 1888. The message of 1888 was the Laodicean message, it was the third angel’s message, it marked the descent of the angel of Revelation eighteen, it was the message of justification by faith which is proclaimed during the outpouring of the latter rain. The third angel arrived in 1844 and then again in 1888, only to be rejected in both instances, but both instances typify when the third angel arrives at the time of the latter rain. 1844 is a symbol of 9/11, and if 1863 typifies the Sunday law, then the prophetic period of “9/11 to the Sunday law” as represented by the symbol of “how long” would represent the present truth answer to verse thirteen’s question of “how long.”

De derde engel kwam in 1844, en hij ondernam zijn werk voor de tweede maal in 1888. De boodschap van 1888 was de Laodicea-boodschap, zij was de boodschap van de derde engel, zij markeerde de nederdaling van de engel van Openbaring achttien, zij was de boodschap van rechtvaardiging door het geloof die wordt verkondigd tijdens de uitstorting van de late regen. De derde engel kwam in 1844 en vervolgens opnieuw in 1888, om in beide gevallen te worden verworpen, maar beide gevallen zijn typen van het moment waarop de derde engel komt ten tijde van de late regen. 1844 is een symbool van 9/11, en als 1863 de zondagswet voorafbeeldt, dan zou de profetische periode van „9/11 tot de zondagswet”, zoals voorgesteld door het symbool van „hoe lang”, het huidige-waarheid-antwoord vormen op de vraag van vers dertien: „hoe lang”.

The Millerite history from 1842 unto 1850 is a prophetic period that overlaps the prophetic period of the testing of the third angel from 1844 to 1863. 1842 onward to 1863 possesses prophetic waymarks that illustrate the history of 9/11 unto the Sunday law when Christ cleanses his temple, first His church and thereafter the eleventh-hour workers. At the Sunday law, Christ will have a purified people to present to the world as an ensign offering and the church will become the church triumphant. His sanctuary will then have been cleansed.

De geschiedenis van de Millerieten van 1842 tot 1850 is een profetische periode die de profetische periode van de beproeving van de derde engel van 1844 tot 1863 overlapt. Van 1842 af tot 1863 bezit profetische bakens die de geschiedenis van 9/11 tot aan de zondagswet illustreren, wanneer Christus zijn tempel reinigt, eerst Zijn kerk en daarna de arbeiders van het elfde uur. Bij de zondagswet zal Christus een gezuiverd volk hebben om aan de wereld voor te stellen als een banieroffer, en de kerk zal de triomferende kerk worden. Zijn heiligdom zal dan gereinigd zijn.

We have placed the symbol of “how long” in place, though there is of course more. We will begin to bring this and the previous five articles back into the lens of the book of Joel, but these side diversions seemed important to put in place. The testimony of every “how long” we have considered agrees with the question of “how long” which Palmoni answered in verse fourteen, for the sanctuary is to be cleansed from 9/11 unto the Sunday law. That history is the history of the latter rain and the history of the latter rain is set forth in the book of Joel.

Wij hebben het symbool van „hoe lang” neergezet, al is er uiteraard meer. Wij zullen dit en de voorgaande vijf artikelen weer gaan terugbrengen binnen het perspectief van het boek Joël, maar deze zijdelingse uitweidingen leken belangrijk om eerst vast te leggen. Het getuigenis van elk „hoe lang” dat wij hebben onderzocht, stemt overeen met de vraag „hoe lang” die Palmoni in vers veertien beantwoordde, want het heiligdom moet gereinigd worden vanaf 9/11 tot aan de zondagswet. Die geschiedenis is de geschiedenis van de late regen, en de geschiedenis van de late regen wordt uiteengezet in het boek Joël.

Back to Articles