Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Thirty-Two

Het boek Joël en de Laodiceaanse Kerk der Zevende-dags Adventisten - Nummer Tweeëndertig

Number Thirty-Two

Nummer Tweeëndertig

Author

Jeff Pippenger

Published

January 20, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

It has been a slow-moving journey to get to the book of Joel, with Peter as our witness. Peter is one of the most amazing symbols within God’s prophetic Word, but aren’t they all? Peter is at Caesarea Philippi, and he is also at Pentecost in the upper room at the third hour, and then in the temple at the ninth hour of the same day. Jesus was crucified at the third hour and died at the ninth hour. Peter is called to Caesarea at the ninth hour, but the Caesarea that he is called to in the story of Cornelius, is not Caesarea Philippi at the base of Mount Hermon, it was Caesarea by the sea, called Caesarea Maritima.

Het is een langzaam voortschrijdende reis geweest om bij het boek Joël te komen, met Petrus als onze getuige. Petrus is een van de meest verbazingwekkende symbolen binnen Gods profetische Woord, maar zijn zij dat niet allen? Petrus bevindt zich te Caesarea Filippi, en hij is ook te Pinksteren in de bovenzaal op het derde uur, en vervolgens in de tempel op het negende uur van diezelfde dag. Jezus werd gekruisigd op het derde uur en stierf op het negende uur. Petrus wordt op het negende uur naar Caesarea geroepen, maar het Caesarea waartoe hij in het verhaal van Cornelius geroepen wordt, is niet Caesarea Filippi aan de voet van de berg Hermon; het was Caesarea aan de zee, Caesarea Maritima geheten.

Caesarea Maritima is the coastal city on the Mediterranean Sea, about 30–35 miles north of modern Tel Aviv (built by Herod the Great as a grand Roman port city). It appears frequently in the book of Acts (mentioned 15 times), and is the one most people refer to simply as “Caesarea” in the New Testament. Philip the Evangelist lived there with his four prophesying daughters (Acts 8:40; 21:8). Paul was imprisoned there for two years, appeared before governors Felix and Festus, and King Agrippa (Acts 23–26). More significantly, perhaps, Peter preached to the Roman centurion Cornelius here—the first major Gentile conversion to Christianity (Acts 10) in 34 AD, when the week that Christ confirmed the covenant with many, ended.

Caesarea Maritima is de kuststad aan de Middellandse Zee, ongeveer 30–35 mijl ten noorden van het moderne Tel Aviv (gebouwd door Herodes de Grote als een grootse Romeinse havenstad). Zij komt veelvuldig voor in het boek Handelingen (15 keer genoemd), en is de stad waarnaar de meeste mensen in het Nieuwe Testament eenvoudigweg verwijzen als „Caesarea”. Filippus de evangelist woonde daar met zijn vier dochters die profeteerden (Handelingen 8:40; 21:8). Paulus zat daar twee jaar gevangen, verscheen voor de stadhouders Felix en Festus, en voor koning Agrippa (Handelingen 23–26). Misschien nog betekenisvoller is dat Petrus hier predikte tot de Romeinse hoofdman Cornelius—de eerste grote bekering van een heiden tot het christendom (Handelingen 10) in 34 na Chr., toen de week waarin Christus het verbond met velen bevestigde, ten einde liep.

> And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:27.

> En hij zal het verbond voor velen bevestigen gedurende één week; en in het midden van de week zal hij slachtoffer en spijsoffer doen ophouden, en vanwege de overstelpende gruwelen zal hij het woest maken, tot aan de voleinding toe; en wat vast besloten is, zal over de verwoeste worden uitgestort. Daniël 9:27.

Caesarea Maritima served as the Roman administrative capital of Judea and a major Gentile hub. Caesarea Philippi is a different city, located in the far north near the base of Mount Hermon (about 25–30 miles north of the Sea of Galilee), in what is now the Golan Heights area (modern Banias). It is mentioned only in the Gospels (Matthew 16:13 and Mark 8:27), when Jesus took His disciples to Caesarea Philippi. This is the famous location where Peter confessed that Jesus is “the Messiah, the Son of the living God,” and where Jesus declared, “On this rock I will build my church, and the gates of Hades will not overcome it” (Matthew 16:13–20). It was a pagan area with temples to Greek gods, especially the goat-god Pan, whose grotto of Pan was called the “gates of hell,” making Jesus’ declaration there particularly striking.

Caesarea Maritima diende als de Romeinse bestuurlijke hoofdstad van Judea en als een belangrijk heidens centrum. Caesarea Filippi is een andere stad, gelegen in het verre noorden nabij de voet van de berg Hermon (ongeveer 25–30 mijl ten noorden van het Meer van Galilea), in wat thans het gebied van de Golanhoogten is (het huidige Banias). Zij wordt alleen in de Evangeliën vermeld (Matteüs 16:13 en Markus 8:27), toen Jezus Zijn discipelen naar Caesarea Filippi meenam. Dit is de beroemde plaats waar Petrus beleed dat Jezus „de Messias, de Zoon van de levende God” is, en waar Jezus verklaarde: „Op deze rots zal Ik Mijn gemeente bouwen, en de poorten van het dodenrijk zullen haar niet overweldigen” (Matteüs 16:13–20). Het was een heidens gebied met tempels voor Griekse goden, in het bijzonder voor de bokgod Pan, wiens grot van Pan de „poorten van de hel” werd genoemd, hetgeen Jezus’ verklaring aldaar bijzonder treffend maakt.

The two cities are completely separate geographically and historically—one a bustling Roman seaport in the south-west, the other a northern Hellenistic/pagan site near the headwaters of the Jordan River. The coastal one dominates the Book of Acts, while the northern one is central to a pivotal moment in the Gospels. Caesarea of the sea is a symbol of Rome—the beast, and Caesarea of the earth is a symbol of the dragon. Sister White identifies the period from the cross to Pentecost, the “Pentecostal season,” which began at the cross and ended at Pentecost.

De twee steden zijn geografisch en historisch volledig van elkaar gescheiden—de ene een bruisende Romeinse zeehaven in het zuidwesten, de andere een noordelijke hellenistisch-heidense plaats nabij de bovenloop van de Jordaan. De kuststad overheerst het boek Handelingen, terwijl de noordelijke stad centraal staat in een beslissend moment in de Evangeliën. Caesarea aan de zee is een symbool van Rome—het beest, en Caesarea van de aarde is een symbool van de draak. Zuster White duidt de periode van het kruis tot Pinksteren aan, het „Pinksterseizoen”, dat begon aan het kruis en eindigde met Pinksteren.

> “It is with an earnest longing that I look forward to the time when the events of the day of Pentecost shall be repeated with even greater power than on that occasion. John says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory.’ Then, as at the Pentecostal season, the people will hear the truth spoken to them, every man in his own tongue.

> “Met een ernstig verlangen zie ik uit naar de tijd waarin de gebeurtenissen van de Pinksterdag zich zullen herhalen met nog grotere kracht dan bij die gelegenheid. Johannes zegt: ‘Ik zag een andere engel neerdalen uit de hemel, met grote macht; en de aarde werd verlicht door zijn heerlijkheid.’ Dan zullen, evenals in de tijd van het Pinksterfeest, de mensen de waarheid tot zich horen spreken, ieder in zijn eigen taal.

> “God can breathe new life into every soul that sincerely desires to serve Him, and can touch the lips with a live coal from off the altar, and cause them to become eloquent with His praise. Thousands of voices will be imbued with the power to speak forth the wonderful truths of God’s Word. The stammering tongue will be unloosed, and the timid will be made strong to bear courageous testimony to the truth. May the Lord help His people to cleanse the soul temple from every defilement, and to maintain such a close connection with Him that they may be partakers of the latter rain when it shall be poured out.” Review and Herald, July 20, 1886.

> “God kan nieuw leven inblazen in iedere ziel die oprecht verlangt Hem te dienen, en kan de lippen aanraken met een gloeiende kool van het altaar, en maken dat zij welsprekend worden in Zijn lof. Duizenden stemmen zullen vervuld worden met de kracht om de wonderbare waarheden van Gods Woord te verkondigen. De stamelende tong zal worden losgemaakt, en de schuchteren zullen sterk gemaakt worden om moedig getuigenis af te leggen van de waarheid. Moge de Heere Zijn volk helpen de tempel van de ziel van elke verontreiniging te reinigen, en zulk een nauwe verbondenheid met Hem te onderhouden dat zij deelgenoten mogen zijn van de late regen wanneer die zal worden uitgestort.” Review and Herald, 20 juli 1886.

Technically the Pentecostal season would start at the feast of first fruits, which aligns with Christ’s resurrection; but without the death of the cross there would be no blood for the risen savior to take with Him when He arose. Without His death, He, as the Bread of life would not have rested on the day of the feast of unleavened bread, and the Bread of life needed to rest in advance of it’s rising on the feast of first fruits, thus beginning the fifty-day period that led to the day and feast of Pentecost.

Strikt genomen zou het Pinksterseizoen beginnen bij het feest van de eerstelingen, dat overeenstemt met Christus’ opstanding; maar zonder de kruisdood zou er geen bloed zijn geweest voor de opgestane Heiland om met Zich mee te nemen toen Hij opstond. Zonder Zijn dood zou Hij, als het Brood des levens, niet hebben gerust op de dag van het feest van de ongezuurde broden, en het Brood des levens moest rusten vóór Zijn opstanding op het feest van de eerstelingen, waarmee de periode van vijftig dagen aanving die leidde tot de dag en het feest van Pinksteren.

When Christ came to confirm the covenant for one week; the week began at His baptism and then “in the midst of the week,” three and a half years later, He was crucified, rested in the tomb on the day of unleavened Bread, rose as the feast of the first fruits of the barley harvest on Sunday, thus starting the fifty-day Pentecostal season that reached to the first fruits feast of the wheat. From the cross to the end of the week, three and a half years later, the seven-year-period came to its conclusion with Cornelius of Caesarea Maritima, who became the very first Gentile convert–to the Christian church at the end of the week in 34 AD.

Toen Christus kwam om het verbond voor één week te bevestigen, begon die week bij Zijn doop en vervolgens werd Hij „in het midden van de week”, drieënhalf jaar later, gekruisigd, rustte Hij in het graf op de dag van het ongezuurde brood, stond Hij op als het feest van de eerstelingen van de gersteoogst op zondag, en begon aldus het vijftig dagen durende pinksterseizoen dat reikte tot het eerstelingenfeest van de tarwe. Vanaf het kruis tot het einde van de week, drieënhalf jaar later, kwam de periode van zeven jaar tot haar voltooiing met Cornelius van Caesarea Maritima, die aan het einde van de week, in 34 n.Chr., de allereerste bekeerde uit de heidenen werd tot de christelijke kerk.

The week Christ came to confirm the covenant is prophetically 2,520 days, and the cross is “in the midst of the week,” so it was 1,260 days after the baptism and 1,260 days before Cornelius was converted. At the cross Christ was crucified at the third hour, and He died at the ninth hour. That was the beginning of the Pentecostal season and at the end, (for Jesus always illustrates the end with the beginning) on the day of Pentecost, Peter gives his first sermon of the book of Joel at the third hour in the upper room, where Christ met the disciples on the day of His resurrection. Peter then gives his second sermon on Joel in the temple at the ninth hour. Clearly the third and ninth hour are an alpha and omega symbol of the beginning and ending of the Pentecostal season.

De week waarin Christus kwam om het verbond te bevestigen is profetisch 2.520 dagen, en het kruis staat „in het midden van de week”, zodat het 1.260 dagen na de doop en 1.260 dagen vóór de bekering van Cornelius was. Aan het kruis werd Christus in het derde uur gekruisigd, en Hij stierf in het negende uur. Dat was het begin van het Pinksterseizoen, en aan het einde ervan, (want Jezus beeldt altijd het einde uit met het begin) houdt Petrus op de dag van Pinksteren zijn eerste preek uit het boek Joël in het derde uur in de bovenzaal, waar Christus de discipelen ontmoette op de dag van Zijn opstanding. Vervolgens houdt Petrus zijn tweede preek over Joël in de tempel in het negende uur. Het is duidelijk dat het derde en het negende uur een alfa-en-omegasymbool zijn van het begin en het einde van het Pinksterseizoen.

Line upon line, when we align the third and ninth hour of these two events, we find the six hours as a prophetic period that both provide a witness of a division. Christ goes from life to death to life. He goes from earth to heaven and back to earth. Peter is outside and then inside the temple. There are of course other parallel alignments of the third to ninth hour, but we first need to consider Peter, Cornelius and Caesarea by the sea.

Regel op regel, wanneer wij het derde en negende uur van deze twee gebeurtenissen op elkaar afstemmen, vinden wij de zes uren als een profetische periode die beide getuigenis afleggen van een scheiding. Christus gaat van leven naar dood naar leven. Hij gaat van de aarde naar de hemel en terug naar de aarde. Petrus is buiten en vervolgens binnen de tempel. Er zijn uiteraard andere parallelle afstemmingen van het derde tot het negende uur, maar eerst moeten wij Petrus, Cornelius en Caesarea aan de zee in overweging nemen.

As with the prophetic divisions that are represented in the six hours, when the angel was sent to Cornelius to direct him to send for Peter it was the ninth hour.

Evenals bij de profetische perioden die in de zes uren worden voorgesteld, was het het negende uur toen de engel tot Cornelius werd gezonden om hem op te dragen Petrus te laten halen.

> There was a certain man in Caesarea called Cornelius, a centurion of the band called the Italian band, A devout man, and one that feared God with all his house, which gave much alms to the people, and prayed to God alway. He saw in a vision evidently about the ninth hour of the day an angel of God coming in to him, and saying unto him, Cornelius. And when he looked on him, he was afraid, and said, What is it, Lord? And he said unto him, Thy prayers and thine alms are come up for a memorial before God. And now send men to Joppa, and call for one Simon, whose surname is Peter. Acts 10:1–5.

> Er was een zeker man te Caesarea, Cornelius geheten, een hoofdman over honderd van de afdeling die de Italiaanse genoemd werd, een godvrezend man, die met heel zijn huis God vreesde, veel aalmoezen aan het volk gaf en voortdurend tot God bad. Hij zag in een gezicht duidelijk, omstreeks het negende uur van de dag, een engel van God bij hem binnenkomen, die tot hem zei: Cornelius. En toen hij hem aanzag, werd hij bevreesd en zei: Wat is er, Heere? En hij zei tot hem: Uw gebeden en uw aalmoezen zijn opgestegen tot een gedachtenis voor God. Zend nu mannen naar Joppe en laat Simon halen, die bijgenaamd is Petrus. Handelingen 10:1–5.

The arrival of an angel is a symbol of a message, and of a waymark, and the angel confirms that it is a waymark when he says, “Thy prayers and thine alms are come up for a memorial before God.” The waymark of the conclusion of the week is Cornelius sending for Peter at the ninth hour after fasting for four days, and it is called a “memorial,” which is a waymark. As a “centurion,” Cornelius was a captain over one hundred men.

De komst van een engel is een symbool van een boodschap en van een wegteken, en de engel bevestigt dat het een wegteken is wanneer hij zegt: “Uw gebeden en uw aalmoezen zijn voor God opgeklommen tot een gedachtenis.” Het wegteken van de afsluiting van de week is dat Cornelius op het negende uur, na vier dagen gevast te hebben, om Petrus laat roepen, en het wordt een “gedachtenis” genoemd, hetgeen een wegteken is. Als “hoofdman” was Cornelius bevelhebber over honderd mannen.

When Peter is at Caesarea Philippi in Matthew sixteen there is no reference to any hour. Caesarea Philippi is the name of the city at the time when Jesus took the disciples there. In the history of Daniel eleven, verses thirteen to fifteen, verses that were fulfilled at the battle of Panium, and that typify the war that leads to the Sunday law in the United States, Caesarea Philippi was named Panium. Peter is in verses thirteen through fifteen when he is at Caesarea Philippi, which is Panium.

Wanneer Petrus zich in Matteüs zestien te Caesarea Filippi bevindt, wordt er met geen enkel uur rekening gehouden. Caesarea Filippi is de naam van de stad in de tijd waarin Jezus de discipelen daarheen bracht. In de geschiedenis van Daniël elf, verzen dertien tot en met vijftien, verzen die vervuld werden in de slag bij Panium en die een type vormen van de oorlog die in de Verenigde Staten tot de zondagwet leidt, heette Caesarea Filippi Panium. Petrus bevindt zich in verzen dertien tot en met vijftien wanneer hij te Caesarea Filippi is, dat wil zeggen Panium.

Identifying that the Battle of Panium was a fulfillment of verses thirteen to fifteen of Daniel eleven, and that the verses and the history of the Battle of Panium identifies a war that leads to the Sunday law in the United States is exactly how the methodology of line upon line is designed to work. Employing that methodology demands that Caesarea Philippi and Panium must be aligned, for the primary rule of prophecy that addresses this truth is that “each of the ancient prophets spoke more for our day than the days in which they lived.” Paul adds that the spirits of the prophets are subject to the prophets, so not only do they all identify the latter days, but they all agree.

Het vaststellen dat de Slag bij Panium een vervulling was van de verzen dertien tot en met vijftien van Daniël elf, en dat de verzen en de geschiedenis van de Slag bij Panium een oorlog aanwijzen die leidt tot de zondagswet in de Verenigde Staten, is precies de wijze waarop de methodologie van regel op regel ontworpen is te werken. Het toepassen van die methodologie vereist dat Caesarea Filippi en Panium op één lijn worden gebracht, want de voornaamste regel van de profetie die deze waarheid behandelt, is dat „elk van de oude profeten meer voor onze tijd sprak dan voor de dagen waarin zij leefden.” Paulus voegt daaraan toe dat de geesten der profeten aan de profeten onderworpen zijn, zodat zij niet alleen allen de laatste dagen aanwijzen, maar ook allen overeenstemmen.

For this reason if and when Panium is identified in God’s prophetic Word as Panium and thereafter as Caesarea Philippi, they must both be applied in the latter days, and they must align together, for they are the same city.

Om deze reden geldt: indien en wanneer Panium in Gods profetisch Woord wordt aangeduid als Panium en vervolgens als Caesarea Filippi, dan moeten beide benamingen in de laatste dagen van toepassing zijn, en zij moeten met elkaar overeenstemmen, want zij zijn dezelfde stad.

In conjunction with this logic, though slightly different, is Caesarea Philippi and Caesarea Maritima. Peter went to Caesarea Philippi with Christ, but he was sent to Caesarea Maritima by the Holy Spirit. Yet at both Caesarea’s it is Peter who is the main covenant character. What is wonderful about this line is that it was at the ninth hour that Cornelius was visited by the angel and instructed to send for Peter. Peter at Caesarea is a prophetic symbol, but the two Caesarea’s are distinctly different. One is Caesarea by the sea, and the other Caesarea on the earth. Caesarea by the sea is associated with the Gentiles, and Cornelius was the first Gentile convert exactly at the end of the covenant week in 34 AD. Caesarea by the sea is the ninth hour and aligns with Peter in the temple at Pentecost, and the death of Christ at the ninth hour.

In samenhang met deze logica, zij het enigszins anders, staan Caesarea Filippi en Caesarea Maritima. Petrus ging met Christus naar Caesarea Filippi, maar hij werd door de Heilige Geest naar Caesarea Maritima gezonden. Toch is het in beide Caesarea’s Petrus die de voornaamste verbondskarakter is. Wat wonderlijk is aan deze lijn, is dat Cornelius in het negende uur door de engel werd bezocht en de opdracht kreeg om Petrus te laten halen. Petrus in Caesarea is een profetisch symbool, maar de beide Caesarea’s zijn duidelijk verschillend. De ene is Caesarea aan de zee, en de andere Caesarea op het land. Caesarea aan de zee wordt in verband gebracht met de heidenen, en Cornelius was precies aan het einde van de verbondsweek in 34 n.Chr. de eerste bekeerde heiden. Caesarea aan de zee is het negende uur en stemt overeen met Petrus in de tempel met Pinksteren, en met de dood van Christus in het negende uur.

Caesarea by the earth, that is Caesarea Philippi is the third hour. There is no other options to choose. Caesarea Philippi at the beginning, the third hour and Caesarea Maritima at the end, the ninth hour. Philippi is the alpha of the period of six hours and Maritima is the omega. The omega at the ninth hour was the death of Christ in the midst of the covenant week, and Peter in the temple at Pentecost was also the ninth hour. Cornelius calling for Peter aligns with the death of Christ, which typifies the Sunday law, and also Peter in the temple at Pentecost, which once again typifies the Sunday law. Cornelius, as the first Gentile convert represents the first eleventh-hour worker at the Sunday law.

Caesarea aan land, dat wil zeggen Caesarea Filippi, is het derde uur. Er zijn geen andere keuzemogelijkheden. Caesarea Filippi aan het begin, het derde uur, en Caesarea Maritima aan het einde, het negende uur. Filippi is de alfa van de periode van zes uren en Maritima is de omega. De omega op het negende uur was de dood van Christus in het midden van de verbondsweek, en Petrus in de tempel met Pinksteren was eveneens het negende uur. Dat Cornelius Petrus liet roepen, stemt overeen met de dood van Christus, die de zondagwet typeert, en ook met Petrus in de tempel met Pinksteren, die opnieuw de zondagwet typeert. Cornelius vertegenwoordigt, als de eerste bekeerling uit de heidenen, de eerste arbeider van het elfde uur bij de zondagwet.

The third hour when Christ was crucified, and the third hour when Peter was in the upper room must, and can only represent Caesarea Philippi. The upper room that Peter was in on the day of Pentecost, was the very same upper room that Christ appeared after His resurrection, ascension and descent. Christ came to the upper room and then fifty days later, on the day of Pentecost, Peter presented the message of the book of Joel in the same upper room.

Het derde uur waarop Christus werd gekruisigd, en het derde uur waarop Petrus in de bovenzaal was, moeten, en kunnen slechts, Caesarea Filippi vertegenwoordigen. De bovenzaal waarin Petrus zich bevond op de dag van Pinksteren, was precies dezelfde bovenzaal waarin Christus verscheen na Zijn opstanding, hemelvaart en nederdaling. Christus kwam in de bovenzaal en vervolgens, vijftig dagen later, op de dag van Pinksteren, bracht Petrus de boodschap van het boek Joël in diezelfde bovenzaal.

Caesarea Philippi is the third hour that aligns with the crucifixion and the upper room at Pentecost. The crucifixion is a symbol of scattering and the upper room a symbol of unity. This identifies Caesarea Philippi as the point just before the Sunday law where one class is scattered, and the other is gathered. When the history of the Battle of Panium begins to be repeated, the foolish and wise virgins will be forever separated, and they will be separated over the cross, which represents the approach of the Sunday law. It was at Caesarea Philippi that Christ began to teach about the approaching Sunday law. When He did so, Peter opposed the message, thus in nine verses, Peter represents those who are sealed and those who are scattered by the message of the cross, which is the Sunday law.

Caesarea Filippi is het derde uur dat overeenkomt met de kruisiging en de bovenzaal met Pinksteren. De kruisiging is een symbool van verstrooiing en de bovenzaal een symbool van eenheid. Dit duidt Caesarea Filippi aan als het punt vlak vóór de zondagswet, waar de ene klasse wordt verstrooid en de andere wordt vergaderd. Wanneer de geschiedenis van de Slag bij Panium zich opnieuw begint te herhalen, zullen de dwaze en wijze maagden voor altijd worden gescheiden, en zij zullen worden gescheiden over het kruis, dat de nadering van de zondagswet vertegenwoordigt. Het was te Caesarea Filippi dat Christus begon te onderwijzen over de naderende zondagswet. Toen Hij dat deed, verzette Petrus zich tegen de boodschap; aldus vertegenwoordigt Petrus in negen verzen zowel hen die verzegeld worden als hen die door de boodschap van het kruis, dat de zondagswet is, worden verstrooid.

> He saith unto them, But whom say ye that I am?

> Hij zei tot hen: Maar gij, wie zegt gij dat Ik ben?

> And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God.

> En Simon Petrus antwoordde en zeide: Gij zijt de Christus, de Zoon van de levende God.

> And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven.

> En Jezus antwoordde en zeide tot hem: Zalig zijt gij, Simon Barjona; want vlees en bloed hebben u dat niet geopenbaard, maar Mijn Vader, Die in de hemelen is. En Ik zeg u ook, dat gij Petrus zijt, en op deze rots zal Ik Mijn gemeente bouwen, en de poorten van de hel zullen haar niet overweldigen. En Ik zal u de sleutels van het Koninkrijk der hemelen geven; en wat gij op de aarde binden zult, zal in de hemelen gebonden zijn; en wat gij op de aarde ontbinden zult, zal in de hemelen ontbonden zijn.

> Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. From that time forth began Jesus to shew unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day.

> Toen beval Hij Zijn discipelen dat zij niemand zouden zeggen dat Hij Jezus de Christus was. Van toen aan begon Jezus Zijn discipelen te tonen hoe Hij naar Jeruzalem moest gaan en veel lijden van de oudsten, de overpriesters en de schriftgeleerden, en gedood worden, en op de derde dag opgewekt worden.

> Then Peter took him, and began to rebuke him, saying, Be it far from thee, Lord: this shall not be unto thee.

> Toen nam Petrus Hem terzijde en begon Hem te bestraffen, zeggende: Dat zij verre van U, Heere; dit zal U geenszins geschieden.

> But he turned, and said unto Peter, Get thee behind me, Satan: thou art an offence unto me: for thou savourest not the things that be of God, but those that be of men. Matthew 16:15–23.

> Maar Hij keerde Zich om en zei tot Petrus: Ga weg achter Mij, satan; gij zijt Mij een aanstoot; want gij bedenkt niet de dingen die van God zijn, maar die van de mensen. Mattheüs 16:15–23.

The third hour crucifixion and Peter’s upper room message aligns the prophetic transition of the church militant, defined as the church with both wheat and tares, unto the church triumphant. The church triumphant is the first fruit wheat offering of Pentecost, which is the Sunday law. When the tares and the wheat reach maturity, the angels separate the two classes. It is the rain that began to sprinkle at 9/11 that causes the wheat and tares to come to fruition.

De kruisiging op het derde uur en Petrus’ boodschap in de bovenzaal brengen de profetische overgang van de strijdende kerk, gedefinieerd als de kerk met zowel tarwe als dolik, in overeenstemming met de triomferende kerk. De triomferende kerk is de eerstelingsgarve van tarwe van Pinksteren, hetgeen de zondagswet is. Wanneer het onkruid en de tarwe tot volle rijpheid komen, scheiden de engelen de twee klassen. Het is de regen die op 9/11 begon te sprenkelen, die maakt dat de tarwe en het onkruid tot vrucht komen.

A period of six hours represents the history of the Exeter camp meeting unto October 22, 1844, the triumphal entry of Christ into Jerusalem and the entry of king David into Jerusalem with the ark. The ninth hour is also the time of the evening sacrifice, around 3 PM.

Een periode van zes uur vertegenwoordigt de geschiedenis van de kampbijeenkomst te Exeter tot aan 22 oktober 1844, de triomfantelijke intocht van Christus in Jeruzalem en de intocht van koning David in Jeruzalem met de ark. Het negende uur is ook de tijd van het avondoffer, rond 15.00 uur.

> Now this is that which thou shalt offer upon the altar; two lambs of the first year day by day continually. The one lamb thou shalt offer in the morning; and the other lamb thou shalt offer at even. Exodus 29:38, 39.

> Dit nu is wat gij op het altaar zult offeren: twee eenjarige lammeren, dagelijks voortdurend. Het ene lam zult gij des morgens offeren; en het andere lam zult gij tegen de avond offeren. Exodus 29:38, 39.

The word translated as “even,” is sometimes represented as “between the evenings.” Between the evenings speaks to the six-hour period between the third and ninth hours. Christ’s covenant week represents the six-hour period at the cross, which becomes the alpha of the six-hour period on Pentecost. Two witnesses in the covenant week that identify a period of six-hours that are directly connected with not only the prophecy of the sacred week, but also with the symbols of the Pentecostal season. Then at the conclusion of that very same prophetic week, Peter is called to Caesarea at the ninth hour. The fact that three ninth hours within the same prophetic structure of the sacred week; two of which are omega endings of a six-hour period, that was also the period between the morning and evening offerings, demand of prophetic necessity that a third hour exist as the alpha of a period that ended at Cornelius’ ninth hour.

Het woord dat vertaald wordt als „namelijk”, wordt soms weergegeven als „tussen de avonden”. Tussen de avonden verwijst naar de periode van zes uur tussen het derde en het negende uur. Christus’ verbondsweek vertegenwoordigt de periode van zes uur aan het kruis, die de alfa wordt van de periode van zes uur op Pinksteren. Twee getuigen in de verbondsweek die een periode van zes uur aanduiden, welke rechtstreeks verbonden zijn niet alleen met de profetie van de heilige week, maar ook met de symbolen van het pinksterseizoen. Dan, aan het einde van diezelfde profetische week, wordt Petrus in het negende uur naar Caesarea geroepen. Het feit dat er binnen dezelfde profetische structuur van de heilige week drie negende uren zijn — waarvan er twee omega-eindpunten zijn van een periode van zes uur, die ook de periode was tussen het morgen- en avondoffer — vereist uit profetische noodzaak dat er een derde uur bestaat als de alfa van een periode die eindigde bij het negende uur van Cornelius.

Two Caesarea’s, both with Peter as a central figure identify Caesarea Philippi as the third hour. That six-hour period begins and ends with Caesarea, because the end is illustrated by the beginning.

Twee Caesarea’s, beide met Petrus als centrale figuur, identificeren Caesarea Filippi als het derde uur. Die periode van zes uur begint en eindigt met Caesarea, omdat het einde door het begin wordt geïllustreerd.

The Passover lamb was to be killed in the evening, which is the ninth hour—when Christ died.

Het paaslam moest in de avond worden geslacht, dat is het negende uur—het uur waarop Christus stierf.

> And ye shall keep it up until the fourteenth day of the same month: and the whole assembly of the congregation of Israel shall kill it in the evening. Exodus 12:6.

> En gij zult het bewaren tot de veertiende dag van dezelfde maand; en de gehele vergadering van de gemeente Israëls zal het slachten tegen de avond. Exodus 12:6.

The hour of prayer is also the ninth hour, for it was at the evening sacrifice.

Het uur van het gebed is ook het negende uur, want het was ten tijde van het avondoffer.

> Let my prayer be set forth before thee as incense; and the lifting up of my hands as the evening sacrifice. Psalms 141:2.

> Laat mijn gebed voor Uw aangezicht gesteld worden als reukwerk, en het opheffen van mijn handen als het avondoffer. Psalmen 141:2.

In agreement with the evening sacrifice being the hour of prayer, Ezra is praying at the evening sacrifice, so he is praying at the ninth hour, when Peter is in the temple, when Christ died and when Cornelius was told to send for Peter.

Overeenkomstig het feit dat het avondoffer het uur van het gebed was, bidt Ezra ten tijde van het avondoffer; hij bidt dus op het negende uur, wanneer Petrus in de tempel is, toen Christus stierf en toen Cornelius werd gezegd Petrus te laten halen.

> And at the evening sacrifice I arose up from my heaviness; and having rent my garment and my mantle, I fell upon my knees, and spread out my hands unto the Lord my God. Ezra 9:5.

> En ten tijde van het avondoffer stond ik op uit mijn verootmoediging; en nadat ik mijn kleed en mijn mantel gescheurd had, viel ik op mijn knieën en breidde mijn handen uit tot de HEERE, mijn God. Ezra 9:5.

In his prayer, Ezra is repenting after understanding that those who came out of Babylon to rebuild the temple and Jerusalem were joined to heathen wives.

In zijn gebed toont Ezra berouw nadat hij had begrepen dat zij die uit Babylon waren gekomen om de tempel en Jeruzalem te herbouwen, zich met heidense vrouwen hadden verbonden.

> Now when Ezra had prayed, and when he had confessed, weeping and casting himself down before the house of God, there assembled unto him out of Israel a very great congregation of men and women and children: for the people wept very sore. And Shechaniah the son of Jehiel, one of the sons of Elam, answered and said unto Ezra, We have trespassed against our God, and have taken strange wives of the people of the land: yet now there is hope in Israel concerning this thing. Now therefore let us make a covenant with our God to put away all the wives, and such as are born of them, according to the counsel of my lord, and of those that tremble at the commandment of our God; and let it be done according to the law. Arise; for this matter belongeth unto thee: we also will be with thee: be of good courage, and do it.

> Toen Ezra had gebeden en belijdenis gedaan, wenend en zich neerwerpende voor het huis van God, verzamelde zich bij hem uit Israël een zeer grote menigte van mannen en vrouwen en kinderen; want het volk weende zeer bitter. Toen antwoordde Sechanja, de zoon van Jechiël, een van de zonen van Elam, en zei tot Ezra: Wij hebben trouweloos gehandeld tegen onze God en hebben vreemde vrouwen genomen uit de volken van het land; toch is er nu nog hoop voor Israël in deze zaak. Laat ons dan nu een verbond sluiten met onze God om al de vrouwen weg te zenden, en ook hen die uit hen geboren zijn, overeenkomstig de raad van mijn heer en van hen die beven voor het gebod van onze God; en laat het geschieden volgens de wet. Sta op, want deze zaak rust op u; ook wij zullen met u zijn; wees sterkmoedig en doe het.

> Then arose Ezra, and made the chief priests, the Levites, and all Israel, to swear that they should do according to this word. And they sware. Then Ezra rose up from before the house of God, and went into the chamber of Johanan the son of Eliashib: and when he came thither, he did eat no bread, nor drink water: for he mourned because of the transgression of them that had been carried away. And they made proclamation throughout Judah and Jerusalem unto all the children of the captivity, that they should gather themselves together unto Jerusalem; And that whosoever would not come within three days, according to the counsel of the princes and the elders, all his substance should be forfeited, and himself separated from the congregation of those that had been carried away. Then all the men of Judah and Benjamin gathered themselves together unto Jerusalem within three days. It was the ninth month, on the twentieth day of the month; and all the people sat in the street of the house of God, trembling because of this matter, and for the great rain. Ezra 10:1–9.

> Toen stond Ezra op en deed de overpriesters, de Levieten en geheel Israël zweren dat zij overeenkomstig dit woord zouden handelen. En zij zwoeren. Daarop stond Ezra op van vóór het huis van God en ging naar de kamer van Johanan, de zoon van Eljasib; en toen hij daar gekomen was, at hij geen brood en dronk geen water, want hij bedreef rouw vanwege de overtreding van hen die uit de ballingschap waren teruggekeerd. En men deed in geheel Juda en Jeruzalem een afkondiging uitgaan tot al de kinderen van de ballingschap, dat zij zich te Jeruzalem moesten verzamelen; en dat al wie niet binnen drie dagen zou komen, overeenkomstig het besluit van de vorsten en de oudsten, al zijn bezit verbeurd verklaard zou worden, en hijzelf afgescheiden van de gemeente van hen die uit de ballingschap waren teruggekeerd. Toen verzamelden al de mannen van Juda en Benjamin zich binnen drie dagen te Jeruzalem. Het was de negende maand, op de twintigste dag van de maand; en al het volk zat op het plein van het huis van God, bevende vanwege deze zaak en vanwege de grote regen. Ezra 10:1–9.

The covenant of the one hundred and forty-four thousand is represented as a separation from those who had taken strange wives. This is the separation of the wise and foolish virgins, and it occurs at the ninth hour, which is the death of Christ, Peter in the temple on Pentecost, and Peter being called to Caesarea by the sea. Ezra’s separation is also the purging of the Levites by the Messenger of the Covenant in Malachi chapter three. The purging in Malachi illustrates the two temple cleansings of Christ.

Het verbond van de honderd vierenveertigduizend wordt voorgesteld als een afscheiding van hen die vreemde vrouwen hadden genomen. Dit is de scheiding van de wijze en de dwaze maagden, en zij vindt plaats op het negende uur, dat is de dood van Christus, Petrus in de tempel op Pinksteren, en Petrus’ roeping naar Caesarea aan de zee. Ezra’s afscheiding is ook de loutering van de Levieten door de Boodschapper van het Verbond in Maleachi, hoofdstuk drie. De loutering in Maleachi beeldt eveneens de twee tempelreinigingen van Christus uit.

> “In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

> „Door de tempel te reinigen van de kopers en verkopers van de wereld, maakte Jezus Zijn zending bekend om het hart te reinigen van de bezoedeling van de zonde,—van de aardse begeerten, de zelfzuchtige lusten, de kwade gewoonten, die de ziel verderven. Maleachi 3:1–3 aangehaald.” De Wens der Eeuwen, 161.

Ezra and those who enter into the covenant are told to “arise” and Joshua was told to rise up after all the rebels died over a period of thirty-eight years. It took two years for ancient Israel to fail the tenfold testing process, and thirty-eight years later the rebels were all dead and God tells them to arise.

Ezra en degenen die tot het verbond toetreden, wordt gezegd dat zij moeten „opstaan”, en Jozua werd gezegd op te staan nadat alle opstandigen in de loop van achtendertig jaar gestorven waren. Het duurde twee jaar voordat het oude Israël faalde in het tienvoudige beproevingsproces, en achtendertig jaar later waren de opstandigen allen dood en zegt God hun op te staan.

> Now rise up, said I, and get you over the brook Zered. And we went over the brook Zered. And the space in which we came from Kadeshbarnea, until we were come over the brook Zered, was thirty and eight years; until all the generation of the men of war were wasted out from among the host, as the Lord sware unto them. Deuteronomy 2:13, 14.

> Sta nu op, zei Ik, en trek over de beek Zered. En wij trokken over de beek Zered. En de tijd waarin wij van Kades-Barnea kwamen, totdat wij over de beek Zered getrokken waren, bedroeg achtendertig jaar; totdat heel de generatie van de krijgslieden uit het midden van de legerplaats was weggestorven, zoals de HEERE hun gezworen had. Deuteronomium 2:13, 14.

In John five, Jesus healed the impotent man that had been that way for thirty-eight years, and when He healed him, He told the man to “arise.”

In Johannes vijf genas Jezus de verlamde man die al achtendertig jaar in die toestand verkeerde, en toen Hij hem genas, zei Hij tot de man: „Sta op.”

> For an angel went down at a certain season into the pool, and troubled the water: whosoever then first after the troubling of the water stepped in was made whole of whatsoever disease he had. And a certain man was there, which had an infirmity thirty and eight years. When Jesus saw him lie, and knew that he had been now a long time in that case, he saith unto him, Wilt thou be made whole?

> Want een engel daalde op een zekere tijd neer in het badwater en bracht het water in beroering; wie dan het eerst, na de beroering van het water, daarin afdaalde, werd gezond, aan welke ziekte hij ook leed. En daar was een zekere man, die reeds achtendertig jaar krank was. Toen Jezus hem zag liggen en wist dat hij reeds lange tijd in die toestand verkeerde, zeide Hij tot hem: Wilt gij gezond worden?

> The impotent man answered him, Sir, I have no man, when the water is troubled, to put me into the pool: but while I am coming, another steppeth down before me.

> De zieke man antwoordde Hem: Heer, ik heb niemand om mij in het bad te werpen wanneer het water in beroering wordt gebracht; maar terwijl ik kom, daalt een ander vóór mij af.

> Jesus saith unto him, Rise, take up thy bed, and walk. And immediately the man was made whole, and took up his bed, and walked: and on the same day was the sabbath. John 5:4–9.

> Jezus zeide tot hem: Sta op, neem uw bed op en wandel. En terstond werd de man gezond, nam zijn bed op en wandelde; en op dienzelfden dag was het sabbat. Johannes 5:4–9.

At Ezra’s illustration of the covenant of the one hundred and forty-four thousand, the people were to “arise.” In 1838 Josiah Litch, a prominent Millerite preacher predicted the end of the Ottoman supremacy around 1840, and the Millerite message arose, only to be empowered with the exact fulfillment on August 11, 1840. The lifting up of the church triumphant includes a prediction that causes God’s people to arise when the covenant is established. In Ezra’s separation from strange wives we find Malachi’s purging of the Levites, and also the two temple cleansings of Christ, and each line identifies a separation of wheat and tares, that is accomplished when Christ forever removes sin from the hearts of the one hundred and forty-four thousand. Christ’s ninth hour, and Peter’s two ninth hours along with Ezra’s prayer for purification align with the Sunday law, when the latter rain will be poured out without measure. In Daniel chapter nine, Daniel receives and answer to his petitions at the time of the evening oblation, which is the ninth hour.

Bij Ezra’s illustratie van het verbond van de honderd vierenveertigduizend moest het volk “opstaan”. In 1838 voorspelde Josiah Litch, een vooraanstaande Milleritische prediker, het einde van de Ottomaanse suprematie omstreeks 1840, en de Milleritische boodschap stond op, om vervolgens bekrachtigd te worden door de exacte vervulling op 11 augustus 1840. Het oprichten van de triomferende kerk omvat een voorspelling die Gods volk doet opstaan wanneer het verbond wordt opgericht. In Ezra’s afscheiding van vreemde vrouwen vinden wij Maleachi’s loutering van de Levieten, en ook de twee tempelreinigingen van Christus, en elke lijn duidt op een scheiding van tarwe en onkruid, die wordt volbracht wanneer Christus de zonde voorgoed uit de harten van de honderd vierenveertigduizend wegneemt. Christus’ negende uur, en Petrus’ twee negende uren, samen met Ezra’s gebed om reiniging, stemmen overeen met de zondagswet, wanneer de late regen zonder mate zal worden uitgestort. In Daniël hoofdstuk negen ontvangt Daniël een antwoord op zijn smeekbeden ten tijde van het avondoffer, dat het negende uur is.

> Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. Daniel 9:21.

> Ja, terwijl ik nog sprak in het gebed, raakte de man Gabriël, die ik in het begin in het visioen had gezien, mij aan, snel vliegend, omstreeks de tijd van het avondoffer. Daniël 9:21.

We are informed that the visions given to Daniel by the great rivers of Shinar are now in the process of fulfillment, and that we are to consider the circumstances when the prophecies were given.

Er wordt ons meegedeeld dat de visioenen die Daniël aan de grote rivieren van Sinear werden gegeven, thans bezig zijn in vervulling te gaan, en dat wij de omstandigheden in aanmerking moeten nemen waaronder de profetieën werden gegeven.

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.

> “Het licht dat Daniël van God ontving, werd in het bijzonder voor deze laatste dagen gegeven. De visioenen die hij aan de oevers van de Ulai en de Hiddekel, de grote rivieren van Sinear, zag, zijn thans bezig in vervulling te gaan, en al de voorzegde gebeurtenissen zullen weldra plaatsvinden.

> “Consider the circumstances of the Jewish nation when the prophecies of Daniel were given.” Testimonies to Ministers, 113.

> „Beschouw de omstandigheden van het Joodse volk toen de profetieën van Daniël werden gegeven.” Testimonies to Ministers, 113.

The light of the visions associated with the Hiddekel and Ulai rivers represents the last six chapters of Daniel chapter eleven. In chapter nine, represented by the Ulai river, Daniel is given light upon chapters seven, eight and nine. In chapter ten, represented by the Hiddekel river, Daniel is given the light of chapters ten, eleven and twelve. The prophetic information is represented by both the prophetic events represented within the chapters, but also by Daniel, for we are to consider the circumstances of the Jewish nation when the prophecies were given.

Het licht van de visioenen die met de rivieren Hiddekel en Ulai verbonden zijn, vertegenwoordigt de laatste zes hoofdstukken van het boek Daniël. In hoofdstuk negen, vertegenwoordigd door de rivier de Ulai, wordt Daniël licht gegeven over de hoofdstukken zeven, acht en negen. In hoofdstuk tien, vertegenwoordigd door de rivier de Hiddekel, wordt Daniël het licht van de hoofdstukken tien, elf en twaalf gegeven. De profetische informatie wordt vertegenwoordigd zowel door de profetische gebeurtenissen die in de hoofdstukken worden voorgesteld, als door Daniël zelf, want wij dienen de omstandigheden van het Joodse volk in aanmerking te nemen toen de profetieën werden gegeven.

We are to bring those considerations to the latter days and align them with the other prophet’s testimonies. This means that just as Peter is at Caesarea Philippi and also Caesarea Maritima, Daniel is visited by Gabriel at the ninth hour in chapter nine, and he is visited on the twenty-second day in chapter ten. The light of the Ulai and the Hiddekel for the last days is unsealed to Daniel at the ninth hour of the twenty-second day. That light represents the outpouring of the latter rain without measure at the Sunday law.

Wij dienen die overwegingen naar de laatste dagen over te brengen en ze in overeenstemming te brengen met de getuigenissen van de andere profeet. Dit betekent dat, evenals Petrus zich te Caesarea Filippi en ook Caesarea Maritima bevindt, Daniël door Gabriël wordt bezocht op het negende uur in hoofdstuk negen, en hij wordt bezocht op de tweeëntwintigste dag in hoofdstuk tien. Het licht van de Ulai en de Hiddekel voor de laatste dagen wordt voor Daniël op het negende uur van de tweeëntwintigste dag ontsloten. Dat licht vertegenwoordigt de uitstorting van de late regen zonder maat bij de zondagswet.

Daniel’s testimony is fully opened at the ninth hour, for it identifies both the external and internal history of what “befalls” God’s people in the latter days. When that light is proclaimed the Gentiles, represented by Cornelius, will send for the one hundred and forty-four thousand, the law of God will be murdered by Sunday enforcement, and Peter will deliver a message to the temple that Christ had departed from and identified as the Jew’s empty house. Peter addresses the Gentiles, and also the Sanhedrin, while Ezra pleads for the separation and Daniel fasts and prays for light. The ninth hour at Pentecost, at Christ’s death, at Cornelius’s call of Peter, the evening sacrifice all align with Elijah on Mount Carmel.

Daniëls getuigenis wordt ten volle geopend op het negende uur, want het identificeert zowel de uitwendige als de inwendige geschiedenis van hetgeen Gods volk in de laatste dagen “overkomt”. Wanneer dat licht aan de heidenen wordt verkondigd, vertegenwoordigd door Cornelius, zullen zij de honderd vierenveertigduizend laten roepen; de wet van God zal door de handhaving van de zondag worden vermoord; en Petrus zal een boodschap brengen aan de tempel die Christus had verlaten en had aangeduid als het lege huis der Joden. Petrus richt zich tot de heidenen, en ook tot het Sanhedrin, terwijl Ezra pleit voor de afscheiding en Daniël vast en bidt om licht. Het negende uur met Pinksteren, bij Christus’ dood, bij Cornelius’ roep om Petrus, het avondoffer — zij stemmen alle overeen met Elia op de berg Karmel.

It is evident that the six-hour period represents a period that ends at the Sunday law, but that it begins with an event that is directly connected to the end, such was the morning and evening offerings. In terms of Peter, the six-hour period is Caesarea Philippi to Caesarea by the sea. At Pentecost it was the upper room to the temple. The period that is the bright light that is set up at the beginning of the path is the Midnight Cry, and that period reaches to the Sunday law. The six hours, between the evenings represent the triumphal entry of Christ into Jerusalem, which in turn represented the period from the Exeter camp meeting from August 12 to 17, 1844, that initiated the proclamation of the message that reached its conclusion on October 22, 1844. Exeter is Caesarea Philippi and Caesarea by the sea is October 22, 1844. The beginning is marked by Caesarea as is the ending.

Het is duidelijk dat de periode van zes uur een periode voorstelt die eindigt bij de zondagswet, maar dat zij begint met een gebeurtenis die rechtstreeks met het einde verbonden is, zoals dat het geval was met de morgen- en avondoffers. In de bewoordingen van Petrus is de periode van zes uur Caesarea Filippi tot Caesarea aan de zee. Met Pinksteren was het van de bovenzaal tot de tempel. De periode die het heldere licht is dat aan het begin van het pad wordt opgericht, is de Middernachtsroep, en die periode reikt tot aan de zondagswet. De zes uren, tussen de avonden, stellen de triomfantelijke intocht van Christus in Jeruzalem voor, die op haar beurt de periode vertegenwoordigde vanaf de kampbijeenkomst te Exeter van 12 tot 17 augustus 1844, welke de verkondiging van de boodschap inleidde die haar voltooiing bereikte op 22 oktober 1844. Exeter is Caesarea Filippi en Caesarea aan de zee is 22 oktober 1844. Het begin wordt, evenals het einde, gekenmerkt door Caesarea.

The triumphal entry is marked by a controversy at the beginning and a controversy at the end. The controversy at Exeter was represented by the false worship that was taking place on the grounds in the Watertown tent. Two messages were represented by those two tents, and when Christ entered Jerusalem the quibbling Jews complained about the message being proclaimed as He came down from the Mount of Olives, riding into Jerusalem on the recently loosed ass. The first and the last controversy identify an alpha and omega to the period. At Exeter the Watertown class represent a class of virgins that had no oil, and for them the door of salvation was closed. At the end of that period the door into the holy place was closed, thus providing an alpha and omega to the period. That alpha and omega aligns with the two controversies of the triumphal entry, and Caesarea to Caesarea with Peter.

De triomfantelijke intocht wordt gekenmerkt door een controverse aan het begin en een controverse aan het einde. De controverse te Exeter werd voorgesteld door de valse aanbidding die plaatsvond op het terrein in de tent van Watertown. Door die twee tenten werden twee boodschappen voorgesteld, en toen Christus Jeruzalem binnenging, klaagden de kibbelende Joden over de boodschap die werd verkondigd terwijl Hij van de Olijfberg neerdaalde en, gezeten op de onlangs losgemaakte ezelin, Jeruzalem binnenreed. De eerste en de laatste controverse markeren een alfa en omega van de periode. Te Exeter vertegenwoordigt de klasse van Watertown een klasse van maagden die geen olie hadden, en voor hen werd de deur van de zaligheid gesloten. Aan het einde van die periode werd de deur naar het heilige gesloten, waardoor aldus een alfa en omega aan de periode werd verleend. Die alfa en omega stemt overeen met de twee controversen van de triomfantelijke intocht, en Caesarea tot Caesarea met Petrus.

In Caesarea Philippi, Simon Barjona’s name is changed to Peter, in a passage where he is praised as a mouthpiece of inspiration, then condemned as Satan, for opposing the message of the cross. Peter is a symbol of the two classes that are separated by the message of the baptism and cross, which is the message of 9/11 and the Sunday law.

In Caesarea Filippi wordt de naam van Simon Barjona veranderd in Petrus, in een gedeelte waarin hij wordt geprezen als een spreekbuis van inspiratie, en vervolgens als Satan wordt veroordeeld omdat hij zich verzet tegen de boodschap van het kruis. Petrus is een symbool van de twee klassen die worden gescheiden door de boodschap van de doop en het kruis, hetgeen de boodschap is van 9/11 en de zondagswet.

> “For each of the classes represented by the Pharisee and the publican there is a lesson in the history of the apostle Peter. In his early discipleship Peter thought himself strong. Like the Pharisee, in his own estimation he was ‘not as other men are.’ When Christ on the eve of His betrayal forewarned His disciples, ‘All ye shall be offended because of Me this night,’ Peter confidently declared, ‘Although all shall be offended, yet will not I.’ Mark 14:27, 29. Peter did not know his own danger. Self-confidence misled him. He thought himself able to withstand temptation; but in a few short hours the test came, and with cursing and swearing he denied his Lord.” Christ’s Object Lessons, 152.

> ‘Voor elk van de klassen die door de Farizeeër en de tollenaar worden vertegenwoordigd, ligt er een les in de geschiedenis van de apostel Petrus. In zijn vroege discipelschap achtte Petrus zichzelf sterk. Evenals de Farizeeër was hij, naar zijn eigen schatting, “niet als de andere mensen.” Toen Christus, aan de vooravond van Zijn verraad, Zijn discipelen waarschuwend voorhield: “Gij zult in deze nacht allen aanstoot aan Mij nemen,” verklaarde Petrus zelfverzekerd: “Al zouden allen aanstoot nemen, ik toch niet.” Markus 14:27, 29. Petrus kende zijn eigen gevaar niet. Zelfvertrouwen bracht hem op een dwaalspoor. Hij meende in staat te zijn de verzoeking te weerstaan; maar enkele korte uren later kwam de beproeving, en met vloeken en zweren verloochende hij zijn Heere.’ Christ’s Object Lessons, 152.

At the ninth hour, which is the time of the evening offering in answer to the prayer of Elijah, fire came down and consumed the offering for the purpose of making God’s people know that the Lord is God. There are two classes symbolized at Mount Carmel, one class that then knows that the Lord He is God, and the other represented by the prophets of Baal who are thereafter slain.

Op het negende uur, het uur van het avondoffer, daalde als antwoord op het gebed van Elia vuur neer en verteerde het offer, met het doel Gods volk te doen weten dat de HEERE God is. Op de berg Karmel worden twee klassen gesymboliseerd: de ene klasse die dan weet dat de HEERE God is, en de andere, vertegenwoordigd door de profeten van Baäl, die daarna gedood worden.

> And it came to pass at the time of the offering of the evening sacrifice, that Elijah the prophet came near, and said, Lord God of Abraham, Isaac, and of Israel, let it be known this day that thou art God in Israel, and that I am thy servant, and that I have done all these things at thy word. Hear me, O Lord, hear me, that this people may know that thou art the Lord God, and that thou hast turned their heart back again.

> En het geschiedde ten tijde van het offer van het avondoffer, dat Elia, de profeet, naderbij kwam en zei: HEERE, God van Abraham, Isaak en van Israël, laat heden bekend worden dat Gij God zijt in Israël, en dat ik Uw knecht ben, en dat ik al deze dingen naar Uw woord gedaan heb. Verhoor mij, o HEERE, verhoor mij, opdat dit volk wete dat Gij de HEERE God zijt, en dat Gij hun hart weer hebt teruggewend.

> Then the fire of the Lord fell, and consumed the burnt sacrifice, and the wood, and the stones, and the dust, and licked up the water that was in the trench. And when all the people saw it, they fell on their faces: and they said, The Lord, he is the God; the Lord, he is the God.

> Toen viel het vuur des HEEREN neer, en verteerde het brandoffer, en het hout, en de stenen, en het stof, en likte het water op dat in de geul was. En toen heel het volk dit zag, wierpen zij zich met het aangezicht ter aarde; en zij zeiden: De HEERE, Hij is God; de HEERE, Hij is God.

> And Elijah said unto them, Take the prophets of Baal; let not one of them escape. And they took them: and Elijah brought them down to the brook Kishon, and slew them there. 1 Kings 18:36–40.

> En Elia zei tot hen: Grijpt de profeten van Baäl; laat niet één van hen ontkomen. En zij grepen hen; en Elia voerde hen af naar de beek Kison en doodde hen daar. 1 Koningen 18:36–40.

The evening sacrifice, the death of Christ, Peter healing the lame man, Peter taking the message to the Gentiles, Daniel receiving prophetic light, Elijah’s prayer being answered with fire, while Ezra is in sackcloth and ashes praying for the transition of Laodicea to Philadelphia, for the transition the church militant unto the church triumphant. The ninth hour is the hour of sacrifice, the hour of answered prayer, the hour heaven touches earth, the bridge between judgment and mercy and that is why Christ dies at the ninth hour, for the ninth hour of sacrifice opened the gospel to the Gentiles, who were those that sat in darkness, but would see great light when the book of Daniel is opened fully at the Sunday law.

Het avondoffer, de dood van Christus, Petrus die de verlamde man geneest, Petrus die de boodschap tot de heidenen brengt, Daniël die profetisch licht ontvangt, Elia’s gebed dat met vuur wordt beantwoord, terwijl Ezra in zak en as bidt om de overgang van Laodicea naar Filadelfia, om de overgang van de strijdende kerk naar de triomferende kerk. Het negende uur is het uur van het offer, het uur van het verhoorde gebed, het uur waarop de hemel de aarde aanraakt, de brug tussen oordeel en barmhartigheid, en daarom sterft Christus op het negende uur, want het negende uur van het offer opende het evangelie voor de heidenen, degenen die in duisternis gezeten waren, maar een groot licht zouden zien wanneer het boek Daniël bij de zondagswet volledig wordt geopend.

At Gideon’s offering in Judges 6:21, the Angel of the Lord touches Gideon’s meat and unleavened bread offering with his staff, and fire springs up from the rock to consume it entirely. The fire confirmed God’s call to Gideon and his acceptance of the sign.

Bij Gideons offer in Richteren 6:21 raakt de Engel des HEREN met zijn staf het vlees en de ongezuurde broden aan, en vuur schiet op uit de rots om het geheel te verteren. Het vuur bevestigde Gods roeping van Gideon en Zijn aanvaarding van het teken.

> And he said unto him, If now I have found grace in thy sight, then shew me a sign that thou talkest with me. Depart not hence, I pray thee, until I come unto thee, and bring forth my present, and set it before thee. And he said, I will tarry until thou come again. And Gideon went in, and made ready a kid, and unleavened cakes of an ephah of flour: the flesh he put in a basket, and he put the broth in a pot, and brought it out unto him under the oak, and presented it. And the angel of God said unto him, Take the flesh and the unleavened cakes, and lay them upon this rock, and pour out the broth. And he did so. Then the angel of the Lord put forth the end of the staff that was in his hand, and touched the flesh and the unleavened cakes; and there rose up fire out of the rock, and consumed the flesh and the unleavened cakes. Then the angel of the Lord departed out of his sight. And when Gideon perceived that he was an angel of the Lord, Gideon said, Alas, O Lord God! for because I have seen an angel of the Lord face to face. Judges 6:17–22.

> En hij zeide tot hem: Indien ik nu genade gevonden heb in uw ogen, toon mij dan een teken dat Gij met mij spreekt. Ga toch vanhier niet weg, totdat ik tot U kom en mijn offergave naar buiten breng en die vóór U neerzet. En Hij zeide: Ik zal blijven totdat gij terugkomt. Toen ging Gideon naar binnen en bereidde een geitenbokje, en ongezuurde koeken van een efa meel; het vlees legde hij in een mand, en het nat deed hij in een pot, en hij bracht het naar buiten tot Hem onder de terebint en bood het aan. En de Engel Gods zeide tot hem: Neem het vlees en de ongezuurde koeken en leg die op deze rots, en giet het nat uit. En hij deed alzo. Toen strekte de Engel des Heren het uiteinde van de staf die in Zijn hand was uit en raakte het vlees en de ongezuurde koeken aan; en er steeg vuur op uit de rots en verteerde het vlees en de ongezuurde koeken. Toen verdween de Engel des Heren uit zijn ogen. En toen Gideon bemerkte dat het een Engel des Heren was, zeide Gideon: Ach, Heere HEERE! want ik heb een Engel des Heren van aangezicht tot aangezicht gezien. Richteren 6:17–22.

The angel appeared to Gideon in the first verse of the chapter and called Gideon, “a mighty man of valor” and Gideon asked for a sign to prove that claim. Then Gideon asks the angel to tarry, and the angel that tarries in prophecy is the second angel. After the tarrying time had ended, Gideon sets forth an offering and fire consumes the offering. Gideon is at the ninth hour for Elijah was the evening offering, and the ninth hour is the Sunday law when the Pentecostal tongues of fire align. Gideon represents a class that sees the Lord face to face, which is what happened to Daniel in chapter ten. When Gideon saw the fire consume the offering, he then realized that he had been interacting with the Lord, who he had seen face to face.

De engel verscheen aan Gideon in het eerste vers van het hoofdstuk en noemde Gideon „een dappere held”, en Gideon vroeg om een teken om die bewering te bewijzen. Vervolgens verzoekt Gideon de engel te blijven, en de engel die in de profetie vertoeft, is de tweede engel. Nadat de tijd van het vertoeven was geëindigd, brengt Gideon een offerande en vuur verteert de offerande. Gideon bevindt zich bij het negende uur, want Elia was het avondoffer, en het negende uur is de zondagswet wanneer de pinkstertongen van vuur zich uitlijnen. Gideon vertegenwoordigt een klasse die de Heere van aangezicht tot aangezicht ziet, hetgeen is wat Daniël in hoofdstuk tien overkwam. Toen Gideon zag dat het vuur de offerande verteerde, besefte hij vervolgens dat hij in contact was geweest met de Heere, die hij van aangezicht tot aangezicht had gezien.

Gideon awakens to this reality when the miracle of fire confirms the sign, and the sign was Gideon, the mighty man of God and the army of 300 priests, who all had Habakkuk’s 300 tables in their hands. The sign, or ensign is Gideon himself, and the army of three hundred, that is also Ezekiel’s mighty army–that stands up in chapter thirty-seven.

Gideon ontwaakt tot deze werkelijkheid wanneer het wonder van vuur het teken bevestigt, en het teken was Gideon, de machtige man Gods, en het leger van 300 priesters, die allen Habakuks 300 tafelen in hun handen hadden. Het teken, of banier, is Gideon zelf, en het leger van driehonderd, dat ook Ezechiëls machtige leger is—dat in hoofdstuk zevenendertig opstaat.

When the tabernacle was dedicated in Leviticus 9:23, 24, after Aaron’s first offerings as high priest, fire comes out from before the Lord and consumes the burnt offering and fat on the altar. The people shout and fall on their faces in awe. This must, line upon line, align with Elijah’s fire.

Toen de tabernakel in Leviticus 9:23, 24 werd ingewijd, na Aärons eerste offers als hogepriester, ging er vuur uit van voor het aangezicht des HEEREN en verteerde het brandoffer en het vet op het altaar. Het volk juichte en viel in ontzag op zijn aangezicht. Dit moet, regel op regel, overeenstemmen met het vuur van Elia.

Ezra’s ninth hour prayer for the separation of wheat and tares, which occurs at the Sunday law, is fulfilled then when the church militant transforms into the church triumphant. It must align with Gideon’s fire as well. The consuming fire upon Aaron’s first offering, that was made after seven days of consecration on the eighth day, returned on the same day, and destroyed Aaron’s two wicked sons. When the Holy Spirit is poured out without measure at the ninth hour, at the Sunday law, there will be a separation of two classes of priests, and the church triumphant will begin the work represented by the white horse of Ephesus, that goes forth conquering and to conquer. The anointing of the church triumphant finds a second witness in Solomon’s temple.

Ezra’s gebed op het negende uur om de scheiding van tarwe en onkruid, die plaatsvindt bij de zondagwet, wordt dan vervuld wanneer de strijdende kerk verandert in de triomferende kerk. Het moet eveneens overeenstemmen met Gideons vuur. Het verterende vuur op Aärons eerste offer, dat na zeven dagen van toewijding op de achtste dag werd gebracht, keerde op diezelfde dag terug en vernietigde Aärons twee goddeloze zonen. Wanneer de Heilige Geest zonder maat wordt uitgestort op het negende uur, bij de zondagwet, zal er een scheiding plaatsvinden tussen twee klassen van priesters, en de triomferende kerk zal het werk beginnen dat wordt voorgesteld door het witte paard van Efeze, dat uittrekt, overwinnende en om te overwinnen. De zalving van de triomferende kerk vindt een tweede getuige in Salomo’s tempel.

Solomon’s temple dedication in 2 Chronicles 7:1–3, after Solomon’s prayer, fire came down from heaven and consumed the burnt offerings and sacrifices. The glory of the Lord filled the temple, leading the people to worship and declare God’s goodness and enduring mercy. At the Sunday law the church triumphant is lifted up above all the mountains as a crown and an ensign according to Zechariah and Isaiah. When the fire descended at Solomon’s dedication of the temple, the temple was filled with the glory of the Lord, symbolizing that the sounding of the seventh trumpet has finished its work upon God’s people and is about to finish that very work upon the eleventh-hour workers. The seventh trumpet represents the atonement, the combination of Divinity and humanity that occurs as Jesus lifts up His kingdom of glory. That fire which came down at Moses tabernacle and Solomon’s temple was also a fire of judgment for Aaron’s son, as it was for David.

Bij de inwijding van Salomo’s tempel in 2 Kronieken 7:1–3 daalde, na Salomo’s gebed, vuur neer uit de hemel en verteerde de brandoffers en slachtoffers. De heerlijkheid des Heren vervulde de tempel, waardoor het volk tot aanbidding werd gebracht en Gods goedheid en blijvende barmhartigheid uitriep. Bij de zondagswet wordt de triomferende kerk boven al de bergen verheven als een kroon en een banier, overeenkomstig Zacharia en Jesaja. Toen het vuur neerdaalde bij Salomo’s inwijding van de tempel, werd de tempel vervuld met de heerlijkheid des Heren, als zinnebeeld dat het klinken van de zevende bazuin zijn werk aan Gods volk heeft voltooid en op het punt staat juist dat werk aan de arbeiders van het elfde uur te voltooien. De zevende bazuin vertegenwoordigt de verzoening, de vereniging van Goddelijkheid en menselijkheid die plaatsvindt wanneer Jezus Zijn koninkrijk der heerlijkheid opricht. Dat vuur dat neerdaalde bij de tabernakel van Mozes en de tempel van Salomo was ook een vuur van oordeel voor Aarons zoon, zoals het dat ook voor David was.

David’s offering on the threshing floor of Araunah/Ornan in 1 Chronicles 21:26, during the plague brought about by David’s census, was answered with fire from heaven on the altar, signaling acceptance and halting the plague. The plague of Laodicea is ended when the fire descends upon David’s offering to stay the plague of His dependence upon human strength and wisdom. The transition from human to Divine human is marked when the atonement is accomplished, and the church is lifted up as an ensign. At that point, in agreement with Solomon’s temple, the glory of the Lord filled the temple as Divinity is combined with humanity.

Davids offer op de dorsvloer van Arauna/Ornan in 1 Kronieken 21:26, tijdens de plaag die door Davids volkstelling was teweeggebracht, werd beantwoord met vuur uit de hemel op het altaar, als teken van aanvaarding en tot stilstand brenging van de plaag. De plaag van Laodicea eindigt wanneer het vuur neerdaalt op Davids offer om de plaag te stelpen van zijn afhankelijkheid van menselijke kracht en wijsheid. De overgang van het menselijke naar het Goddelijk-menselijke wordt gemarkeerd wanneer de verzoening is volbracht en de kerk wordt opgericht als een banier. Op dat moment vervulde, overeenkomstig de tempel van Salomo, de heerlijkheid des Heren de tempel, terwijl de Godheid met de mensheid wordt verenigd.

We will continue our consideration of the period of the Midnight Cry as represented by the third and ninth hours in the next article.

In het volgende artikel zullen wij onze beschouwing voortzetten over de periode van de Middernachtsroep, zoals voorgesteld door het derde en het negende uur.

> And after six days Jesus taketh Peter, James, and John his brother, and bringeth them up into an high mountain apart, And was transfigured before them: and his face did shine as the sun, and his raiment was white as the light. And, behold, there appeared unto them Moses and Elias talking with him.

> En na zes dagen nam Jezus Petrus, Jakobus en Johannes, zijn broer, met Zich mee en bracht hen afzonderlijk op een hoge berg. En Hij werd voor hun ogen van gedaante veranderd; en zijn aangezicht straalde als de zon, en zijn klederen werden wit als het licht. En zie, aan hen verschenen Mozes en Elia, die met Hem spraken.

> Then answered Peter, and said unto Jesus, Lord, it is good for us to be here: if thou wilt, let us make here three tabernacles; one for thee, and one for Moses, and one for Elias. While he yet spake, behold, a bright cloud overshadowed them: and behold a voice out of the cloud, which said, This is my beloved Son, in whom I am well pleased; hear ye him.

> Toen antwoordde Petrus en zei tot Jezus: Heere, het is goed dat wij hier zijn; indien Gij wilt, laten wij hier drie tabernakelen maken: één voor U, en één voor Mozes, en één voor Elia. Terwijl hij nog sprak, zie, een lichte wolk overschaduwde hen; en zie, een stem uit de wolk, die zei: Deze is Mijn geliefde Zoon, in Wie Ik Mijn welbehagen heb; hoort Hem.

> And when the disciples heard it, they fell on their face, and were sore afraid. And Jesus came and touched them, and said, Arise, and be not afraid.

> En toen de discipelen dit hoorden, vielen zij op hun aangezicht en werden zeer bevreesd. En Jezus kwam, raakte hen aan en zei: Sta op en wees niet bevreesd.

> And when they had lifted up their eyes, they saw no man, save Jesus only. And as they came down from the mountain, Jesus charged them, saying, Tell the vision to no man, until the Son of man be risen again from the dead. Matthew 17:1–9.

> En toen zij hun ogen opsloegen, zagen zij niemand dan Jezus alleen. En terwijl zij van de berg afdaalden, gebood Jezus hun, zeggende: Vertel het gezicht aan niemand, totdat de Zoon des mensen uit de doden zal zijn opgestaan. Mattheüs 17:1–9.

Back to Articles