Article

# The Book of Daniel - Number Seventy-Eight

Het boek Daniël - Achtenzeventig

Unveiling the Four Abominations: The Historical Parallel of Rebellion in Laodicean Adventism

Het onthullen van de vier gruwelen: de historische parallel van opstand in het Laodicese adventisme

Author

Jeff Pippenger

Published

February 11, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The history of the Amorites is employed to illustrate the time when God’s wrath is executed against Laodicean Adventism. Sister White identifies that God’s timing for executing His punishment is the same in the last days when the one hundred and forty-four thousand are sealed, as it was when God brought his wrath upon the Amorites. She states, “Although” the nation of the Amorites “was conspicuous because of its idolatry and corruption, it had not yet filled up the cup of its iniquity . . . The compassionate Creator was willing to bear with their iniquity until the fourth generation. Then, if no change was seen for the better, His judgments were to fall upon them. With unerring accuracy the Infinite One still keeps an account with all nations. While His mercy is tendered with calls to repentance, this account will remain open; but when the figures reach a certain amount which God has fixed, the ministry of His wrath commences. The account is closed. Divine patience ceases.”

De geschiedenis van de Amorieten wordt gebruikt om de tijd te illustreren waarin Gods toorn voltrokken wordt tegen het Laodiceïsche adventisme. Zuster White geeft aan dat Gods tijdstip voor de voltrekking van Zijn straf in de laatste dagen, wanneer de honderdvierenveertigduizend worden verzegeld, hetzelfde is als toen God Zijn toorn over de Amorieten bracht. Zij schrijft: „Hoewel” de natie van de Amorieten „opviel vanwege haar afgoderij en verdorvenheid, had zij de maat van haar ongerechtigheid nog niet volgemaakt... De mededogende Schepper was bereid hun ongerechtigheid te verdragen tot het vierde geslacht. Daarna, indien er geen verandering ten goede werd gezien, zouden Zijn oordelen over hen komen. Met onfeilbare nauwkeurigheid houdt de Oneindige nog steeds met alle volken rekening. Terwijl Zijn barmhartigheid wordt aangeboden met oproepen tot bekering, blijft deze rekening open; maar wanneer de cijfers een bepaalde som bereiken die God heeft vastgesteld, begint de bediening van Zijn toorn. De rekening wordt gesloten. Goddelijk geduld houdt op.”

Sister White clearly associates the ministry of God’s wrath against Laodicean Adventism during Ezekiel’s illustration of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, as commencing when their cup of iniquity is filled, and the cup reaches its fulness in the fourth generation. All of this information is set forth in the context of the vision that began in chapter eight, which illustrates four escalating abominations.

Zuster White brengt de bediening van Gods toorn tegen het Laodiceïsche adventisme tijdens Ezechiëls uitbeelding van de verzegeling van de honderd vierenveertigduizend duidelijk in verband met het begin ervan op het moment dat hun maat van ongerechtigheid vol is, en die maat bereikt haar volheid in het vierde geslacht. Al deze informatie wordt uiteengezet in de context van het visioen dat in hoofdstuk acht begon, waarin vier toenemende gruwelen worden uitgebeeld.

> Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. He said furthermore unto me, Son of man, seest thou what they do? even the great abominations that the house of Israel committeth here, that I should go far off from my sanctuary? but turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations. And he brought me to the door of the court; and when I looked, behold a hole in the wall. Then said he unto me, Son of man, dig now in the wall: and when I had digged in the wall, behold a door. And he said unto me, Go in, and behold the wicked abominations that they do here. So I went in and saw; and behold every form of creeping things, and abominable beasts, and all the idols of the house of Israel, pourtrayed upon the wall round about. And there stood before them seventy men of the ancients of the house of Israel, and in the midst of them stood Jaazaniah the son of Shaphan, with every man his censer in his hand; and a thick cloud of incense went up. Then said he unto me, Son of man, hast thou seen what the ancients of the house of Israel do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth. He said also unto me, Turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations that they do. Then he brought me to the door of the gate of the Lord’s house which was toward the north; and, behold, there sat women weeping for Tammuz.

> Toen zei Hij tot mij: Mensenkind, hef nu uw ogen op in de richting van het noorden. Zo hief ik mijn ogen op in de richting van het noorden, en zie, aan de noordzijde, bij de poort van het altaar, stond dit beeld der naijver bij de ingang. Verder zei Hij tot mij: Mensenkind, ziet gij wat zij doen? ja, de grote gruwelen die het huis Israëls hier bedrijft, zodat Ik Mij ver van Mijn heiligdom zou verwijderen? Maar wend u nogmaals om, en gij zult grotere gruwelen zien. En Hij bracht mij bij de ingang van de voorhof; en toen ik zag, zie, er was een gat in de muur. Toen zei Hij tot mij: Mensenkind, graaf nu in de muur; en toen ik in de muur gegraven had, zie, daar was een deur. En Hij zei tot mij: Ga naar binnen en aanschouw de boze gruwelen die zij hier bedrijven. Zo ging ik naar binnen en zag; en zie, allerlei afbeeldingen van kruipende dieren, en verfoeilijke beesten, en al de afgoden van het huis Israëls, rondom op de muur afgebeeld. En er stonden vóór hen zeventig mannen uit de oudsten van het huis Israëls, en in hun midden stond Jaäzanja, de zoon van Safan, met ieder zijn wierookvat in zijn hand; en een dichte wolk van reukwerk steeg op. Toen zei Hij tot mij: Mensenkind, hebt gij gezien wat de oudsten van het huis Israëls in het duister doen, ieder in de kamers van zijn afbeeldingen? Want zij zeggen: De HEERE ziet ons niet; de HEERE heeft het land verlaten. Ook zei Hij tot mij: Wend u nogmaals om, en gij zult grotere gruwelen zien die zij bedrijven. Toen bracht Hij mij naar de ingang van de poort van het huis des HEEREN, die naar het noorden was; en zie, daar zaten vrouwen die Tammuz beweenden.

> Then said he unto me, Hast thou seen this, O son of man? turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations than these. And he brought me into the inner court of the Lord’s house, and, behold, at the door of the temple of the Lord, between the porch and the altar, were about five and twenty men, with their backs toward the temple of the Lord, and their faces toward the east; and they worshipped the sun toward the east. Then he said unto me, Hast thou seen this, O son of man? Is it a light thing to the house of Judah that they commit the abominations which they commit here? for they have filled the land with violence, and have returned to provoke me to anger: and, lo, they put the branch to their nose. Therefore will I also deal in fury: mine eye shall not spare, neither will I have pity: and though they cry in mine ears with a loud voice, yet will I not hear them. Ezekiel 8:5–18.

> Toen zei Hij tot mij: Hebt gij dit gezien, mensenkind? Keer u nogmaals om, en gij zult nog grotere gruwelen zien dan deze. En Hij bracht mij in de binnenste voorhof van het huis des HEEREN, en zie, bij de ingang van de tempel des HEEREN, tussen het voorportaal en het altaar, bevonden zich ongeveer vijfentwintig mannen, met hun rug naar de tempel des HEEREN en hun gezichten naar het oosten; en zij aanbaden de zon naar het oosten. Toen zei Hij tot mij: Hebt gij dit gezien, mensenkind? Is het voor het huis van Juda een geringe zaak dat zij de gruwelen bedrijven die zij hier bedrijven? Want zij hebben het land met geweld vervuld en zijn teruggekeerd om Mij tot toorn te verwekken; en zie, zij brengen de tak aan hun neus. Daarom zal ook Ik handelen in grimmigheid: Mijn oog zal niet sparen, en Ik zal geen medelijden hebben; en al roepen zij met luide stem in Mijn oren, toch zal Ik hen niet horen. Ezechiël 8:5–18.

After Ezekiel was shown the first abomination of the setting up of the image of jealousy at the entry of the gate of the altar, he is informed that he will be shown even greater abominations than the image of jealousy. The second abomination is represented by the secret chambers, where the leadership, represented as the ancient men, are offering prayer, represented by incense, and proclaiming that the Lord has forsaken the earth and does not see them. But Ezekiel is informed that he will see even greater abominations than these.

Nadat Ezechiël de eerste gruwel was getoond, namelijk het oprichten van het beeld der jaloersheid bij de ingang van de poort van het altaar, wordt hem meegedeeld dat hem nog grotere gruwelen zullen worden getoond dan het beeld der jaloersheid. De tweede gruwel wordt voorgesteld door de geheime kamers, waar de leiders, voorgesteld als de oudsten, gebed opdragen, voorgesteld door reukwerk, en verkondigen dat de Heere de aarde heeft verlaten en hen niet ziet. Maar aan Ezechiël wordt meegedeeld dat hij nog grotere gruwelen zal zien dan deze.

The third abomination is represented by “women weeping for Tammuz,” but there is still a greater abomination than that, for the fourth abomination identifies a leadership of twenty-five men worshipping the sun, with the backs toward the temple.

De derde gruwel wordt voorgesteld door „vrouwen die om Tammuz wenen”, maar er is nog een grotere gruwel dan die, want de vierde gruwel duidt op een leiderschap van vijfentwintig mannen die de zon aanbidden, met de rug naar de tempel.

In the fourth abomination the pronouncement is made that “the ancient men,” “have filled the land with violence, and have returned to provoke me to anger: and, lo, they put the branch to their nose.” The “day of provocation” is the day when God’s ministry of wrath begins, as it did with ancient Israel when they rejected the message of Joshua and Caleb concerning the Promised Land. The rejection of the sealing message marks when the cup of iniquity is full for Jerusalem. Joshua and Caleb represent the little company, who are the faithful few that are sighing and crying for the abominations in the church and in the land.

In de vierde gruwel wordt de uitspraak gedaan dat „de oude mannen” „het land met geweld hebben vervuld en zijn teruggekeerd om Mij tot toorn te verwekken; en zie, zij houden de twijg aan hun neus.” De „dag der terging” is de dag waarop Gods bediening van toorn begint, zoals dit het geval was met het oude Israël toen het de boodschap van Jozua en Kaleb betreffende het Beloofde Land verwierp. De verwerping van de verzegelingsboodschap markeert het moment waarop de maat van ongerechtigheid voor Jeruzalem vol is. Jozua en Kaleb vertegenwoordigen het kleine gezelschap, de getrouwe weinigen die zuchten en kermen over de gruwelen in de kerk en in het land.

> Then Moses and Aaron fell on their faces before all the assembly of the congregation of the children of Israel. And Joshua the son of Nun, and Caleb the son of Jephunneh, which were of them that searched the land, rent their clothes: And they spake unto all the company of the children of Israel, saying, The land, which we passed through to search it, is an exceeding good land. If the Lord delight in us, then he will bring us into this land, and give it us; a land which floweth with milk and honey. Only rebel not ye against the Lord, neither fear ye the people of the land; for they are bread for us: their defence is departed from them, and the Lord is with us: fear them not. But all the congregation bade stone them with stones. And the glory of the Lord appeared in the tabernacle of the congregation before all the children of Israel. And the Lord said unto Moses, How long will this people provoke me? and how long will it be ere they believe me, for all the signs which I have showed among them? I will smite them with the pestilence, and disinherit them, and will make of thee a greater nation and mightier than they. Numbers 14:5–12.

> Toen wierpen Mozes en Aäron zich op hun aangezicht voor de gehele vergadering van de gemeente van de kinderen Israëls. En Jozua, de zoon van Nun, en Kaleb, de zoon van Jefunne, die behoorden tot hen die het land verkend hadden, scheurden hun klederen. En zij spraken tot de gehele vergadering van de kinderen Israëls, zeggende: Het land dat wij doorgetrokken zijn om het te verkennen, is een uitermate goed land. Indien de Heere een welbehagen aan ons heeft, dan zal Hij ons in dit land brengen en het ons geven; een land, vloeiende van melk en honing. Alleen, weest niet weerspannig tegen de Heere en vreest het volk van het land niet, want zij zullen ons tot spijze zijn; hun bescherming is van hen geweken, en de Heere is met ons: vreest hen niet. Maar de gehele vergadering zei dat men hen met stenen moest stenigen. Toen verscheen de heerlijkheid des Heeren in de tent der samenkomst voor al de kinderen Israëls. En de Heere zei tot Mozes: Hoelang zal dit volk Mij tergen? En hoelang zal het duren eer zij in Mij geloven, ondanks al de tekenen die Ik in hun midden gedaan heb? Ik zal hen met de pest slaan en hen verstoten, en Ik zal u tot een groter en machtiger volk maken dan zij zijn. Numeri 14:5–12.

The “provocation” that was brought about by the rebels in Numbers, and also in Ezekiel is based upon the rebel’s refusal to acknowledge the “signs” that have been manifested. The “signs” that were rejected in the time of Moses, were the “signs” that typified the manifestation of the power of God in the history of the Millerites. Ancient Israel provoked God by rejecting the “signs” of the manifestation of his power in their foundational history. In the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, modern Israel also rejects (turns its back against) the very foundational history that was to be the “sign,” that would allow them to “recognize” the repetition of the history of the Midnight Cry which is repeated in the last days.

De „terging” die door de opstandigen in Numeri, en ook in Ezechiël, werd teweeggebracht, berust op de weigering van de opstandige om de „tekenen” te erkennen die zijn geopenbaard. De „tekenen” die in de tijd van Mozes werden verworpen, waren de „tekenen” die de openbaring van de kracht van God in de geschiedenis van de Millerieten voorafschaduwden. Het oude Israël tergde God door de „tekenen” van de openbaring van Zijn macht in hun fundamentele geschiedenis te verwerpen. In de verzegelingstijd van de honderd vierenveertig duizend verwerpt het moderne Israël eveneens (keert zich af van) juist die fundamentele geschiedenis die het „teken” had moeten zijn waardoor zij de herhaling van de geschiedenis van de Middernachtsroep, die in de laatste dagen wordt herhaald, zouden kunnen „herkennen”.

God allows the rebels to see the repetition of the manifestation of the power of God, for it was the repetition of the manifestation of the power of God that was not only the latter rain, but the truth that would have saved them if they would have been among those who loved the truth.

God staat de opstandigen toe de herhaling van de openbaring van de kracht van God te zien, want het was de herhaling van de openbaring van de kracht van God die niet alleen de late regen was, maar ook de waarheid die hen zou hebben gered indien zij onder degenen waren geweest die de waarheid liefhadden.

The identification of the four abominations of Ezekiel eight as symbols of the four generations of Laodicean Adventism is part of the message that is unsealed by the Lion of the tribe of Judah in the last days. The first generation began at the rebellion of 1863, and twenty-five years later in 1888, the rebellion that marked the beginning of the second generation with the symbol of secret chambers arrived. Thirty-one years later, in 1919, the publication of the book by W. W. Prescott titled, The Doctrine of Christ, marked the beginning of the third generation, which Ezekiel had represented as women weeping for Tammuz. Thirty-eight years after that, in 1957, with the publication of the book, Questions on Doctrine, the fourth generation arrived that identifies the time when the rebels will turn against the sealing message that arises from the east, and worship the sun.

De identificatie van de vier gruwelen van Ezechiël acht als symbolen van de vier generaties van het Laodiceïsche adventisme maakt deel uit van de boodschap die in de laatste dagen door de Leeuw uit de stam van Juda wordt ontzegeld. De eerste generatie begon bij de opstand van 1863, en vijfentwintig jaar later, in 1888, kwam de opstand die het begin van de tweede generatie markeerde met het symbool van de verborgen kamers. Eenendertig jaar later, in 1919, markeerde de publicatie van het boek van W. W. Prescott, getiteld The Doctrine of Christ, het begin van de derde generatie, die Ezechiël had voorgesteld als vrouwen die om Tammuz weenden. Achtendertig jaar daarna, in 1957, met de publicatie van het boek Questions on Doctrine, kwam de vierde generatie, die de tijd aanduidt waarin de opstandelingen zich zullen keren tegen de verzegelingsboodschap die uit het oosten opkomt, en de zon zullen aanbidden.

We will begin to consider the second generation of Laodicean Adventism’s rebellion that arrived at the Minneapolis General Conference in 1888. It is important to remember that all four of Ezekiel’s abominations occur in Jerusalem, though they represent a progressive history of rebellion, it is always addressing the rebellion that occurs within the city that represents Laodicean Adventism in the last days.

Wij zullen beginnen de tweede generatie van de opstand van het Laodiceaanse adventisme te beschouwen, die in 1888 op de Algemene Conferentie van Minneapolis verscheen. Het is belangrijk te bedenken dat alle vier van de gruwelen van Ezechiël in Jeruzalem plaatsvinden; hoewel zij een voortschrijdende geschiedenis van opstand vertegenwoordigen, hebben zij steeds betrekking op de opstand die plaatsvindt binnen de stad die in de laatste dagen het Laodiceaanse adventisme vertegenwoordigt.

> “As one of the signs of Jerusalem’s destruction, Christ had said, ‘Many false prophets shall rise, and shall deceive many.’ False prophets did rise, deceiving the people, and leading great numbers into the desert. Magicians and sorcerers, claiming miraculous power, drew the people after them into the mountain solitudes. But this prophecy was spoken also for the last days. This sign is given as a sign of the Second Advent. Even now false christs and false prophets are showing signs and wonders to seduce His disciples. Do we not hear the cry, ‘Behold, He is in the desert’? Have not thousands gone forth into the desert, hoping to find Christ? And from thousands of gatherings where men profess to hold communion with departed spirits is not the call now heard, ‘Behold, He is in the secret chambers’? This is the very claim that spiritism puts forth. But what says Christ? ‘Believe it not. For as the lightning cometh out of the east, and shineth even unto the west; so shall also the coming of the Son of man be.’” The Desire of Ages, 631.

> “Als een van de tekenen van de verwoesting van Jeruzalem had Christus gezegd: ‘En vele valse profeten zullen opstaan en velen verleiden.’ Valse profeten stonden inderdaad op, misleidden het volk en voerden grote aantallen de woestijn in. Magiërs en tovenaars, die aanspraak maakten op wondermacht, trokken het volk achter zich aan naar de eenzame streken van de bergen. Maar deze profetie werd ook uitgesproken voor de laatste dagen. Dit teken wordt gegeven als een teken van de Tweede Advent. Zelfs nu vertonen valse christussen en valse profeten tekenen en wonderen om Zijn discipelen te verleiden. Horen wij niet de roep: ‘Zie, Hij is in de woestijn’? Zijn niet duizenden de woestijn ingegaan, hopend Christus te vinden? En wordt uit duizenden bijeenkomsten waar mensen beweren gemeenschap te hebben met de geesten van overledenen, nu niet de roep gehoord: ‘Zie, Hij is in de binnenkamers’? Dit is juist de bewering die het spiritisme naar voren brengt. Maar wat zegt Christus? ‘Gelooft het niet. Want gelijk de bliksem uitgaat van het oosten en schijnt tot het westen, alzo zal ook de komst van de Zoon des mensen zijn.’” The Desire of Ages, 631.

The secret chambers are a symbol of spiritualism, and the second abomination of Ezekiel chapter eight, takes place within the temple, where earthly images had been secretly hung upon the walls.

De verborgen kamers zijn een symbool van het spiritualisme, en de tweede gruwel van Ezechiël hoofdstuk acht vindt plaats binnen de tempel, waar aardse afbeeldingen in het geheim aan de muren waren opgehangen.

> So I went in and saw; and behold every form of creeping things, and abominable beasts, and all the idols of the house of Israel, portrayed upon the wall round about. And there stood before them seventy men of the ancients of the house of Israel, and in the midst of them stood Jaazaniah the son of Shaphan, with every man his censer in his hand; and a thick cloud of incense went up. Then said he unto me, Son of man, hast thou seen what the ancients of the house of Israel do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth. Ezekiel 8:10–12.

> Toen ging ik naar binnen en zag; en zie, allerlei vormen van kruipende dieren, verfoeilijke beesten, en al de afgoden van het huis van Israël, rondom op de muur afgebeeld. En vóór hen stonden zeventig mannen uit de oudsten van het huis van Israël, en in hun midden stond Jaazanja, de zoon van Safan, ieder met zijn wierookvat in zijn hand; en een dichte wolk van reukwerk steeg op. Toen zei Hij tot mij: Mensenkind, hebt gij gezien wat de oudsten van het huis van Israël in de duisternis doen, ieder in de kamers van zijn beelden? Want zij zeggen: De HEERE ziet ons niet; de HEERE heeft de aarde verlaten. Ezechiël 8:10–12.

Ezekiel sees “the idols of the house of Israel, portrayed upon the walls” of the sanctuary, but he is plainly told that this rebellion is also occurring within each of the ancient men’s “chambers of imagery.” The rebellion within the literal temple identifies the rebellion within the human temple.

Ezechiël ziet „de afgoden van het huis Israëls, afgebeeld op de muren” van het heiligdom, maar hem wordt duidelijk gezegd dat deze opstand zich ook voltrekt binnen de „kamers der verbeelding” van ieder van de oudsten. De opstand binnen de letterlijke tempel duidt de opstand binnen de menselijke tempel aan.

> “In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

> “Door de tempel te reinigen van de kopers en verkopers van de wereld, kondigde Jezus Zijn zending aan om het hart te reinigen van de verontreiniging van de zonde,—van de aardse begeerten, de zelfzuchtige lusten, de kwade gewoonten die de ziel verderven. Maleachi 3:1–3 aangehaald.” The Desire of Ages, 161.

The second abomination represented a manifestation of wickedness both within the church, and the minds of the elders that were to be the church’s guardians. The wickedness there manifested is the wickedness of spiritualism. In the days of Noah, when every imagination of men’s hearts were wicked, the antediluvians had filled up their cup of iniquity.

De tweede gruwel stelde een openbaring van goddeloosheid voor, zowel binnen de kerk als in de gedachten van de oudsten die de hoeders van de kerk behoorden te zijn. De goddeloosheid die daar geopenbaard werd, is de goddeloosheid van het spiritualisme. In de dagen van Noach, toen al het bedenken van de harten der mensen boos was, hadden de antediluvianen de maat van hun ongerechtigheid volgemaakt.

> And God saw that the wickedness of man was great in the earth, and that every imagination of the thoughts of his heart was only evil continually. Genesis 6:5.

> En God zag dat de slechtheid van de mens op de aarde groot was, en dat al wat de overleggingen van zijn hart bedacht, voortdurend alleen maar kwaad was. Genesis 6:5.

The second generation identifies when spiritualism entered into both the leaders of Jerusalem, and also into the corporate structure of Laodicean Adventism. What “the ancients of the house of Israel” did “in the dark,” “in” their “chambers of” “imagery,” identifies “that every imagination of the thoughts of” their hearts “was only evil.” Sister White is clear that the destruction of Jerusalem represents the end of the world, and the testimony of the flood in Noah’s age also represents the end of the world. In the last days those who refuse to be sanctified by the truth are overtaken by spiritualism, as represented by the second abomination of Ezekiel chapter eight.

De tweede generatie identificeert wanneer het spiritisme binnendrong zowel bij de leiders van Jeruzalem alsook in de corporatieve structuur van het Laodiceïsche adventisme. Wat „de oudsten van het huis Israëls” „in het donker” deden, „in” hun „kamers der” „beeldvorming”, duidt aan „dat al de overleggingen van de gedachten van” hun hart „te allen dage slechts boos waren”. Zuster White stelt duidelijk dat de verwoesting van Jeruzalem het einde van de wereld voorstelt, en het getuigenis van de zondvloed in Noachs dagen stelt eveneens het einde van de wereld voor. In de laatste dagen worden degenen die weigeren door de waarheid geheiligd te worden, door het spiritisme overvallen, zoals voorgesteld door de tweede gruwel van Ezechiël hoofdstuk acht.

The second abomination of Ezekiel represents the rebellion that arrived in 1888, and becomes the symbol of the second generation, but more than this, 1888, and all that it represents or is represented by, was repeated on September 11, 2001. Sister White specifically identifies that in 1888, the mighty angel of Revelation eighteen descended, and therefore the history represents the time when the great buildings of New York City were to be thrown down by a touch from God, and Revelation eighteen, verses one through three were to be fulfilled.

De tweede gruwel van Ezechiël vertegenwoordigt de opstand die in 1888 opkwam en wordt het symbool van de tweede generatie; maar meer nog, 1888, en alles wat het vertegenwoordigt of waardoor het vertegenwoordigd wordt, werd herhaald op 11 september 2001. Zuster White wijst er uitdrukkelijk op dat in 1888 de machtige engel van Openbaring achttien neerdaalde; daarom stelt deze geschiedenis de tijd voor waarin de grote gebouwen van New York City door een aanraking van God zouden worden neergeworpen en Openbaring achttien, verzen één tot en met drie, vervuld zouden worden.

> “An unwillingness to yield up preconceived opinions, and to accept this truth, lay at the foundation of a large share of the opposition manifested at Minneapolis against the Lord’s message through Brethren Waggoner and Jones. By exciting that opposition Satan succeeded in shutting away from our people, in a great measure, the special power of the Holy Spirit that God longed to impart to them. The enemy prevented them from obtaining that efficiency which might have been theirs in carrying the truth to the world, as the apostles proclaimed it after the day of Pentecost. The light that is to lighten the whole earth with its glory was resisted, and by the action of our own brethren has been in a great degree kept away from the world.” Selected Messages, book 1, 235.

> „Een onwil om vooropgezette meningen prijs te geven en deze waarheid te aanvaarden, lag ten grondslag aan een groot deel van de tegenstand die te Minneapolis werd geopenbaard tegen de boodschap van de Heer door de broeders Waggoner en Jones. Door die tegenstand op te wekken slaagde Satan erin om aan ons volk, in grote mate, de bijzondere kracht van de Heilige Geest te onthouden die God hun zo vurig verlangde te schenken. De vijand verhinderde hun die doeltreffendheid te verkrijgen die de hunne had kunnen zijn bij het brengen van de waarheid aan de wereld, zoals de apostelen haar verkondigden na de dag van Pinksteren. Het licht dat de hele aarde met zijn heerlijkheid moet verlichten, werd weerstaan en is door het handelen van onze eigen broeders in grote mate van de wereld afgehouden.” Selected Messages, boek 1, 235.

The history of 1888, provided the example of the rejection of the message of the latter rain that arrived on September 11, 2001. 1888 is a symbol of the second generation of Laodicean Adventism, that is represented by Ezekiel’s second abomination, and the history therein identifies a rebellion that was typified by the seventy elders in Ezekiel. Their rebellion represented spiritualism, and paralleled the cup of probationary time being fulfilled in the time of Noah. The rejection of the message illustrated the rejection by the leadership of the message of the latter rain, which was to identify the arrival of the third Woe of Islam.

De geschiedenis van 1888 verschafte het voorbeeld van de verwerping van de boodschap van de late regen die op 11 september 2001 arriveerde. 1888 is een symbool van de tweede generatie van het Laodiceïsche adventisme, die wordt voorgesteld door Ezechiëls tweede gruwel, en de geschiedenis daarin duidt op een opstand die werd getypeerd door de zeventig oudsten in Ezechiël. Hun opstand vertegenwoordigde spiritisme en liep parallel met de beker van de genadetijd die in de dagen van Noach vol werd. De verwerping van de boodschap illustreerde de verwerping door de leiding van de boodschap van de late regen, die de komst van de derde wee van de islam moest identificeren.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> „De late regen zal neerdalen op het volk van God. Een machtige engel zal uit de hemel neerdalen, en de gehele aarde zal verlicht worden met zijn heerlijkheid.” Review and Herald, 21 april 1891.

The leadership that in 1888 rejected the message, typified the rejection of the message of Islam on September 11, 2001, but God intends to produce a manifestation of power that those leaders will witness as part of his judgment upon them. The manifestation of the power of the latter rain occurs at the end of the period of the sealing. It began on September 11, 2001, but it reaches its climax at the end of the three-and-a-half days of Revelation eleven, when the “great earthquake” arrives.

Het leiderschap dat in 1888 de boodschap verwierp, vormde een type van de verwerping van de boodschap van de islam op 11 september 2001, maar God is voornemens een manifestatie van kracht voort te brengen waarvan die leiders getuige zullen zijn als onderdeel van Zijn oordeel over hen. De manifestatie van de kracht van de late regen vindt plaats aan het einde van de periode van de verzegeling. Zij begon op 11 september 2001, maar bereikt haar hoogtepunt aan het einde van de drieënhalve dagen van Openbaring elf, wanneer de „grote aardbeving” komt.

The message of 1888, was the Laodicean message, the last call for a former chosen people who were then in the process of being passed by.

De boodschap van 1888 was de Laodiceaanse boodschap, de laatste oproep voor een vroeger uitverkoren volk dat toen bezig was terzijdegegaan te worden.

> “The message given us by A. T. Jones, and E. J. Waggoner is the message of God to the Laodicean church, and woe be unto anyone who professes to believe the truth and yet does not reflect to others the God-given rays.” The 1888 Materials, 1053.

> „De boodschap die ons door A. T. Jones en E. J. Waggoner is gegeven, is de boodschap van God aan de gemeente van Laodicea, en wee degene die belijdt de waarheid te geloven en toch aan anderen niet de door God geschonken stralen weerkaatst.” The 1888 Materials, 1053.

The message of 1888, represented the message that identified that when the great buildings of New York City were thrown down on September 11, 2001, the straight testimony to the Laodicean church was to be given, and the straight testimony is the message of Islam of the third Woe that, when breathed upon a backslidden people, has the power to bring them to life as a mighty army.

De boodschap van 1888 vertegenwoordigde de boodschap die aanduidde dat, wanneer de grote gebouwen van New York City op 11 september 2001 zouden worden neergehaald, het rechtstreekse getuigenis aan de Laodicese gemeente moest worden gegeven; en het rechtstreekse getuigenis is de boodschap van de islam van het derde Wee, die, wanneer daarop geblazen wordt over een afgedwaald volk, de kracht heeft hen tot leven te brengen als een machtig leger.

> “A straight testimony must be borne to our churches and institutions, to arouse the sleeping ones.’

> „Er moet een rechtlijnig getuigenis worden gegeven aan onze gemeenten en instellingen, om de slapenden wakker te schudden.”

> “When the word of the Lord is believed and obeyed, steady advancement will be made. Let us now see our great need. The Lord cannot use us until he breathes life into the dry bones. I heard the words spoken: ‘Without the deep moving of the Spirit of God upon the heart, without its life-giving influence, truth becomes a dead letter.’” Review and Herald, November 18, 1902.

> „Wanneer het woord des Heren wordt geloofd en gehoorzaamd, zal gestadige vooruitgang worden gemaakt. Laten wij nu onze grote nood inzien. De Heer kan ons niet gebruiken voordat Hij leven blaast in de dorre beenderen. Ik hoorde de woorden spreken: ‘Zonder de diepe beweging van de Geest van God op het hart, zonder Zijn levenwekkende invloed, wordt de waarheid een dode letter.’” Review and Herald, 18 november 1902.

1888 marks the beginning of the second generation of Adventism, but it also provides a line of prophecy that aligns with the last days. On September 11, 2001 God led the people who chose to accept that the attack of Islam upon the earth beast was a fulfillment of prophecy back to the old paths. God’s people needed to return to the jewels of William Miller and become educated upon the foundational truths that included the fulfillment of the first and second Woes, that in turn established the arrival of the third Woe at that time. Once those people returned to those old paths they were led to see the sacredness of Habakkuk’s two tables.

1888 markeert het begin van de tweede generatie van het adventisme, maar het verschaft tevens een profetische lijn die overeenstemt met de laatste dagen. Op 11 september 2001 leidde God het volk dat ervoor koos te aanvaarden dat de aanval van de islam op het beest uit de aarde een vervulling van de profetie was, terug naar de oude paden. Gods volk moest terugkeren tot de juwelen van William Miller en onderwezen worden in de fundamentele waarheden, waaronder de vervulling van de eerste en tweede Weeën, die op hun beurt de komst van de derde Wee op dat moment bevestigden. Toen dit volk eenmaal naar die oude paden was teruggekeerd, werd het ertoe geleid de heiligheid van de twee tafelen van Habakuk te zien.

The rebellion of 1863 against Habakkuk’s two tables, which are Miller’s jewels and also the foundations of Adventism, typified a rebellion that was repeated on September 11, 2001; for once again the leadership of Laodicean Adventism was given opportunity to uphold the jewels of Miller, or reject them. All four generations of Adventism that are represented in Ezekiel eight, are also representing the rebellion of Laodicean Adventism on September 11, 2001.

De opstand van 1863 tegen Habakuks twee tafelen, die Millers juwelen zijn en tevens de grondslagen van het adventisme, was een voorafbeelding van een opstand die op 11 september 2001 werd herhaald; want opnieuw kreeg de leiding van het Laodiceïsche adventisme de gelegenheid de juwelen van Miller hoog te houden, of ze te verwerpen. Alle vier generaties van het adventisme die in Ezechiël acht worden voorgesteld, vertegenwoordigen ook de opstand van het Laodiceïsche adventisme op 11 september 2001.

We will continue to identify the second generation of Laodicean Adventism in the next article.

In het volgende artikel zullen wij voortgaan met het identificeren van de tweede generatie van het Laodiceïsche adventisme.

> “God created man with affections capable of embracing eternal realities. These affections were to be kept pure and holy, free from all earthliness. But human beings have lost eternity out of their reckoning. God, the Alpha and Omega, the beginning and the end, the One who holds in His keeping the destiny of every soul, is forgotten. Supposing themselves to be mighty in knowledge, men have let themselves down to the lowest level in God’s sight.

> „God schiep de mens met genegenheden die in staat zijn eeuwige werkelijkheden te omhelzen. Deze genegenheden moesten rein en heilig bewaard blijven, vrij van alle aardsgezindheid. Maar de mensen hebben de eeuwigheid uit hun berekening verloren. God, de Alfa en de Omega, het begin en het einde, Hij die het lot van iedere ziel in Zijn hand bewaart, wordt vergeten. Terwijl zij zichzelf machtig in kennis achten, hebben de mensen zich in Gods oog tot het laagste peil laten zinken.״

> “The mind of man has become earthly. In the place of revealing the impress of divinity, it reveals the impress of humanity. In its chambers are seen the imagery of earth. The debasing practises which prevailed in the days of Noah, placing the inhabitants of that age beyond hope of salvation, are seen today.” Signs of the Times, December 18, 1901.

> “Het verstand van de mens is aards geworden. In plaats van de afdruk van de goddelijkheid te openbaren, openbaart het de afdruk van de menselijkheid. In zijn kamers ziet men de beelden van de aarde. De vernederende praktijken die overheersten in de dagen van Noach, waardoor de bewoners van die tijd buiten hoop op verlossing werden geplaatst, worden heden ten dage gezien.” Signs of the Times, 18 december 1901.

Back to Articles