Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Seven

Het Boek Daniël - Honderdzevenenvijftig

Unraveling the Prophetic Symbolism of Cyrus in the Book of Daniel

Het ontrafelen van de profetische symboliek van Cyrus in het boek Daniël

Author

Jeff Pippenger

Published

March 25, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In verse one, of chapter ten, we are informed that it was the third year of Cyrus, but in chapter one, we are informed that Daniel only lived, or continued until the first year of Cyrus.

In vers één van hoofdstuk tien wordt ons meegedeeld dat het het derde jaar van Cyrus was, maar in hoofdstuk één wordt ons meegedeeld dat Daniël slechts tot het eerste jaar van Cyrus leefde, of voortbestond.

> And Daniel continued even unto the first year of king Cyrus. Daniel 1:21.

> En Daniël bleef tot het eerste jaar van koning Kores. Daniël 1:21.

For two years Cyrus had essentially co-ruled with Darius the Mede, thus it was his third year, but it was also his first year.

Gedurende twee jaar had Cyrus in wezen samen met Darius de Mediër geregeerd; zodoende was het zijn derde jaar, maar tevens zijn eerste jaar.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> In het derde jaar van Kores, de koning van Perzië, werd aan Daniël, die Beltsazar genoemd werd, een zaak geopenbaard; en de zaak was waar, maar de vastgestelde tijd was lang; en hij verstond de zaak en had inzicht in het gezicht. Daniël 10:1.

Prophetically Cyrus is introduced in Daniel’s first and last visions. Daniel chapter one, as already set forth in prior articles, represents the first angel of Revelation chapter fourteen. When the first angel is identified in prophecy it possesses all the prophetic characteristics of all three angels of Revelation fourteen. The three steps of the everlasting gospel represented in the first angel, are “fear God,” “give Him glory,” for “the hour of His judgment is come.”

Profetisch wordt Kores ingevoerd in Daniëls eerste en laatste visioenen. Daniël hoofdstuk één, zoals reeds uiteengezet in eerdere artikelen, vertegenwoordigt de eerste engel van Openbaring hoofdstuk veertien. Wanneer de eerste engel in de profetie wordt geïdentificeerd, bezit hij alle profetische kenmerken van alle drie de engelen van Openbaring veertien. De drie stappen van het eeuwige evangelie, voorgesteld in de eerste engel, zijn: „vrees God”, „geef Hem heerlijkheid”, want „het uur van Zijn oordeel is gekomen.”

Because Daniel and the three worthies “feared God,” they chose to reject the diet of Babylon, and remain vegetarians. In the visual test that followed, Daniel and the three worthies “glorified God” in their healthy appearance in contrast with those who ate the Babylonian diet. After three years, the “hour of judgment” arrived when Nebuchadnezzar tested them and found them to be ten times wiser than all the Babylonian wise men.

Omdat Daniël en de drie waardigen „God vreesden”, kozen zij ervoor het voedsel van Babylon te verwerpen en vegetariërs te blijven. In de daaropvolgende zichtbare proef „verheerlijkten” Daniël en de drie waardigen „God” door hun gezonde voorkomen, in tegenstelling tot hen die het Babylonische voedsel aten. Na drie jaar brak het „uur van het oordeel” aan, toen Nebukadnezar hen op de proef stelde en bevond dat zij tienmaal wijzer waren dan alle wijzen van Babylon.

The three steps of the everlasting gospel are also represented in the final chapter of Daniel as the process whereby the increase of knowledge purifies, makes white and tries those who are held accountable to the light that is unsealed at the time of the end. In the first chapter of Daniel as in the last, the three steps of the first angel, which includes all three angels, is identified. Because chapter one is the everlasting gospel of the first angel, chapter two of Daniel represents the second angel of Revelation fourteen, where the test of the image of the beast or the image of Christ is represented, as it was in the second test in the three steps of chapter one.

De drie stappen van het eeuwige evangelie worden ook weergegeven in het laatste hoofdstuk van Daniël als het proces waardoor de toename van kennis hen die rekenschap moeten afleggen van het licht dat in de tijd van het einde wordt ontsloten, loutert, reinigt en beproeft. In het eerste hoofdstuk van Daniël, evenals in het laatste, worden de drie stappen van de eerste engel, die alle drie de engelen omvat, aangeduid. Omdat hoofdstuk één het eeuwige evangelie van de eerste engel is, vertegenwoordigt hoofdstuk twee van Daniël de tweede engel van Openbaring veertien, waar de beproeving van het beeld van het beest of het beeld van Christus wordt voorgesteld, zoals dat het geval was bij de tweede beproeving in de drie stappen van hoofdstuk één.

Because chapters one and two of Daniel represent the first and second angels of Revelation fourteen, chapter three and the test on the Plain of Dura, represents the third angel’s message, with its warning to not receive the mark of the beast. In chapter one of Daniel, Cyrus’ first year is mentioned, and in chapter ten, which is Daniel’s last vision, Cyrus is represented by his third year, but we know that third year is his first year, for Daniel only continued until the first year of Cyrus.

Omdat hoofdstuk één en twee van Daniël de eerste en de tweede engel van Openbaring veertien vertegenwoordigen, vertegenwoordigt hoofdstuk drie en de beproeving op de vlakte van Dura de boodschap van de derde engel, met haar waarschuwing om het merkteken van het beest niet te ontvangen. In hoofdstuk één van Daniël wordt het eerste jaar van Kores genoemd, en in hoofdstuk tien, dat Daniëls laatste visioen is, wordt Kores voorgesteld door zijn derde jaar; maar wij weten dat dat derde jaar zijn eerste jaar is, want Daniël bleef slechts tot het eerste jaar van Kores.

Cyrus is therefore a symbol of a first year that contains three years. He is a symbol of the first angel’s message. Cyrus’ first year is mentioned in the last verse of Daniel’s first vision, and then again in the first verse of Daniel’s last vision. It is important to recognize the prophetic symbolism of Cyrus, and we are first identifying that he represents the first angel’s message. This can be prophetically ascertained by the fact that Daniel identifies his third year, as his first, but more importantly it is identified by the first decree which he proclaimed.

Kores is derhalve een symbool van een eerste jaar dat drie jaren omvat. Hij is een symbool van de boodschap van de eerste engel. Het eerste jaar van Kores wordt genoemd in het laatste vers van Daniëls eerste visioen, en vervolgens opnieuw in het eerste vers van Daniëls laatste visioen. Het is belangrijk de profetische symboliek van Kores te onderkennen, en wij stellen allereerst vast dat hij de boodschap van de eerste engel vertegenwoordigt. Dit kan profetisch worden vastgesteld door het feit dat Daniël zijn derde jaar als zijn eerste aanduidt, maar belangrijker nog, het wordt geïdentificeerd door het eerste decreet dat hij afkondigde.

The struggle that Gabriel was having with the kings of Persia in chapter ten, was in regard to bringing Cyrus to the point where he would follow through and proclaim the first of three decrees, which would allow the Jews to return and rebuild Jerusalem and the temple. The third decree would mark the beginning of the twenty-three hundred year prophecy, which ended when the third angel arrived on October 22, 1844. The third decree represented the third angel, and therefore the first decree of Cyrus, represented the arrival of the first angel in 1798. Cyrus represents the first angel, and for this reason, in the book of Daniel his first year represented three years.

De strijd die Gabriël in hoofdstuk tien voerde met de koningen van Perzië, had betrekking op het brengen van Kores tot het punt waarop hij daadwerkelijk zou overgaan tot het afkondigen van het eerste van drie decreten, die de Joden zouden toestaan terug te keren en Jeruzalem en de tempel te herbouwen. Het derde decreet zou het begin markeren van de profetie van drieëntwintighonderd jaar, die eindigde toen de derde engel op 22 oktober 1844 aankwam. Het derde decreet vertegenwoordigde de derde engel, en daarom vertegenwoordigde het eerste decreet van Kores de komst van de eerste engel in 1798. Kores vertegenwoordigt de eerste engel, en om deze reden vertegenwoordigde in het boek Daniël zijn eerste jaar drie jaren.

Cyrus therefore represents the “time of the end,” for it was when the first angel (Cyrus), arrived in 1798, that the “time of the end” arrived and the book of Daniel was unsealed. The name Cyrus is believed to be derived from the Old Persian word “Kūruš,” which means “sun,” combined with the Elamite word “kursh,” meaning “throne,” indicating a connection to royal authority or kingship. Isaiah addresses these characteristics of Cyrus as well.

Cyrus vertegenwoordigt daarom de “tijd van het einde”, want het was toen de eerste engel (Cyrus) in 1798 arriveerde, dat de “tijd van het einde” aanbrak en het boek Daniël werd ontzegeld. Men gelooft dat de naam Cyrus is afgeleid van het Oud-Perzische woord “Kūruš”, dat “zon” betekent, gecombineerd met het Elamitische woord “kursh”, dat “troon” betekent, hetgeen wijst op een verband met koninklijk gezag of koningschap. Jesaja spreekt ook deze kenmerken van Cyrus aan.

> That saith of Cyrus, He is my shepherd, and shall perform all my pleasure: even saying to Jerusalem, Thou shalt be built; and to the temple, Thy foundation shall be laid. Thus saith the Lord to his anointed, to Cyrus, whose right hand I have holden, to subdue nations before him; and I will loose the loins of kings, to open before him the two leaved gates; and the gates shall not be shut; I will go before thee, and make the crooked places straight: I will break in pieces the gates of brass, and cut in sunder the bars of iron: And I will give thee the treasures of darkness, and hidden riches of secret places, that thou mayest know that I, the Lord, which call thee by thy name, am the God of Israel. For Jacob my servant’s sake, and Israel mine elect, I have even called thee by thy name: I have surnamed thee, though thou hast not known me. I am the Lord, and there is none else, there is no God beside me: I girded thee, though thou hast not known me: That they may know from the rising of the sun, and from the west, that there is none beside me. I am the Lord, and there is none else. Isaiah 44:28–45:6.

> Die van Kores zegt: Hij is mijn herder, en hij zal al mijn welbehagen volbrengen; die tot Jeruzalem zegt: Gij zult gebouwd worden; en tot de tempel: Uw fundament zal gelegd worden. Zo zegt de HEERE tot zijn gezalfde, tot Kores, wiens rechterhand Ik gevat heb, om volken voor zijn aangezicht neer te werpen; en Ik zal de lendenen der koningen ontgorden, om de dubbele deuren vóór hem te openen; en de poorten zullen niet gesloten worden; Ik zal vóór u uit gaan, en de kromme wegen recht maken; Ik zal de koperen deuren verbreken, en de ijzeren grendels in stukken slaan; en Ik zal u de schatten der duisternis geven, en de verborgen rijkdommen der geheime plaatsen, opdat gij moogt weten, dat Ik, de HEERE, die u bij uw naam roep, de God van Israël ben. Om Jakobs, mijn knechts, wil, en Israëls, mijn uitverkorene, heb Ik u zelfs bij uw naam geroepen; Ik heb u een erenaam gegeven, hoewel gij Mij niet gekend hebt. Ik ben de HEERE, en niemand anders, buiten Mij is er geen God; Ik heb u omgord, hoewel gij Mij niet gekend hebt; opdat men van de opgang der zon en van het westen wete, dat er buiten Mij niemand is. Ik ben de HEERE, en niemand anders. Jesaja 44:28–45:6.

Cyrus typified Christ, for he was the Lord’s “anointed” and was called God’s “shepherd,” who builds Jerusalem and lays the foundation of the temple. He is the one involved with the opening of the closed gates, as Christ is He who opens and no man shuts, and shuts and no man opens. And Cyrus is given “the treasures of darkness, and hidden riches of secret places.” Cyrus fulfills several waymarks upon the line of reformatory movements.

Kores was een type van Christus, want hij was de „gezalfde” des Heren en werd Gods „herder” genoemd, die Jeruzalem bouwt en het fundament van de tempel legt. Hij is degene die betrokken is bij het openen van de gesloten poorten, zoals Christus Degene is die opent en niemand sluit, en sluit en niemand opent. En aan Kores worden „de schatten der duisternis en verborgen rijkdommen van geheime plaatsen” gegeven. Kores vervult verscheidene wegmarkeringen op de lijn van hervormingsbewegingen.

He marks the time of the end, when the first angel arrives, when the book of Daniel is unsealed and there is then an increase of knowledge that comes from “the treasures of darkness, and hidden riches of secret places.” Those “treasures of darkness, and hidden riches of secret places,” make up the “foundation” that is “built,” and the “temple,” that is to be “laid”. Christ, who was typified by Cyrus, is the Lord’s “anointed,” as Christ was anointed at His baptism. Cyrus is therefore not only the arrival of the first angel, he is also the second angel that empowers the first angel when it descends, as the Holy Spirit descended when Christ was anointed. On October 22, 1844 Christ opened the door or “gate” into the Most Holy Place, which was a gate that had been shut. Cyrus also marks the arrival of the third angel.

Hij markeert de tijd van het einde, wanneer de eerste engel arriveert, wanneer het boek Daniël wordt ontzegeld en er vervolgens een toename van kennis is die voortkomt uit „de schatten der duisternis, en de verborgen rijkdommen der geheime plaatsen”. Die „schatten der duisternis, en de verborgen rijkdommen der geheime plaatsen” vormen het „fundament” dat „gebouwd” wordt, en de „tempel” die „gelegd” moet worden. Christus, Die door Kores werd voorgesteld, is de „gezalfde” des Heren, zoals Christus bij Zijn doop werd gezalfd. Kores is daarom niet alleen de komst van de eerste engel, hij is ook de tweede engel die de eerste engel bekrachtigt wanneer deze neerdaalt, zoals de Heilige Geest neerdaalde toen Christus werd gezalfd. Op 22 oktober 1844 opende Christus de deur of „poort” naar het Allerheiligste, welke een poort was die gesloten was geweest. Kores markeert ook de komst van de derde engel.

Cyrus is the first angel, and the first angel possesses all the elements of all three angels. Cyrus is the time of the end in 1798, when the first angel arrived. Cyrus represents August 11, 1840 when the message of the first angel was empowered (anointed). He represents the work of laying the foundations, as represented by the production of the 1843 chart in May of 1842. He represents the building of the temple, as the two classes were separated at the first disappointment on April 19, 1844, and he represents the second separation at the great disappointment of October 22, 1844.

Cyrus is de eerste engel, en de eerste engel bezit alle elementen van alle drie de engelen. Cyrus is de tijd van het einde in 1798, toen de eerste engel kwam. Cyrus vertegenwoordigt 11 augustus 1840, toen de boodschap van de eerste engel bekrachtigd (gezalfd) werd. Hij vertegenwoordigt het werk van het leggen van de fundamenten, zoals weergegeven door de vervaardiging van de kaart van 1843 in mei 1842. Hij vertegenwoordigt de bouw van de tempel, aangezien de twee klassen bij de eerste teleurstelling op 19 april 1844 werden gescheiden, en hij vertegenwoordigt de tweede scheiding bij de grote teleurstelling van 22 oktober 1844.

All the waymarks of the reform movement of the Millerites were typified by Cyrus, and therefore those waymarks are also typifying the waymarks of the movement of the one hundred and forty-four thousand. The Millerite movement was preceded by the signs which Christ identified would precede the history of the Millerites.

Alle wegmarkeringen van de hervormingsbeweging van de Millerieten werden getypeerd door Cyrus, en daarom zijn die wegmarkeringen ook een type van de wegmarkeringen van de beweging van de honderd-vierenveertigduizend. Aan de Milleritische beweging gingen de tekenen vooraf die Christus aanwees als voorafgaand aan de geschiedenis van de Millerieten.

> “Prophecy not only foretells the manner and object of Christ’s coming, but presents tokens by which men are to know when it is near. Said Jesus: ‘There shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars.’ Luke 21:25. ‘The sun shall be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars of heaven shall fall, and the powers that are in heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in the clouds with great power and glory.’ Mark 13:24–26. The revelator thus describes the first of the signs to precede the second advent: ‘There was a great earthquake; and the sun became black as sackcloth of hair, and the moon became as blood.’ Revelation 6:12.

> “Profetie voorzegt niet alleen de wijze en het doel van Christus’ komst, maar geeft ook kentekenen waaraan de mensen kunnen weten wanneer zij nabij is. Jezus zei: ‘Er zullen tekenen zijn in de zon, en in de maan, en in de sterren.’ Lukas 21:25. ‘De zon zal verduisterd worden, en de maan zal haar licht niet geven, en de sterren des hemels zullen vallen, en de machten die in de hemelen zijn, zullen bewogen worden. En dan zullen zij de Zoon des mensen zien komen in de wolken met grote kracht en heerlijkheid.’ Markus 13:24–26. De ziener beschrijft aldus het eerste van de tekenen die aan de tweede advent voorafgaan: ‘En er geschiedde een grote aardbeving; en de zon werd zwart als een haren zak, en de maan werd als bloed.’ Openbaring 6:12.”

> “These signs were witnessed before the opening of the nineteenth century. In fulfillment of this prophecy there occurred, in the year 1755, the most terrible earthquake that has ever been recorded.” The Great Controversy, 304.

> „Deze tekenen werden waargenomen vóór het begin van de negentiende eeuw. Ter vervulling van deze profetie vond in het jaar 1755 de verschrikkelijkste aardbeving plaats die ooit is opgetekend.” The Great Controversy, 304.

The signs which announced the Second Coming began shortly before 1798, in 1755. 1798 was the conclusion of the captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon, which Sister White teaches was typified by the literal captivity of literal Israel in literal Babylon, that concluded at the end of the seventy years of captivity, when Cyrus entered through the open gates and took Babylon, and slew Belshazzar.

De tekenen die de Tweede Komst aankondigden, begonnen kort vóór 1798, in 1755. 1798 was het einde van de gevangenschap van het geestelijke Israël in het geestelijke Babylon, waarvan Zuster White leert dat deze werd voorafgeschaduwd door de letterlijke gevangenschap van het letterlijke Israël in het letterlijke Babylon, die eindigde aan het einde van de zeventig jaren van gevangenschap, toen Cyrus door de open poorten binnentrok en Babylon innam en Belsazar doodde.

> “Today the church of God is free to carry forward to completion the divine plan for the salvation of a lost race. For many centuries God’s people suffered a restriction of their liberties. The preaching of the gospel in its purity was prohibited, and the severest of penalties were visited upon those who dared disobey the mandates of men. As a consequence, the Lord’s great moral vineyard was almost wholly unoccupied. The people were deprived of the light of God’s word. The darkness of error and superstition threatened to blot out a knowledge of true religion. God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> „Vandaag is de gemeente van God vrij om het goddelijke plan voor de redding van een verloren mensengeslacht voort te zetten tot aan de voltooiing ervan. Vele eeuwen lang onderging Gods volk een beperking van zijn vrijheden. De prediking van het evangelie in zijn zuiverheid was verboden, en de zwaarste straffen werden opgelegd aan hen die het waagden de bevelen van mensen te overtreden. Als gevolg daarvan lag de grote zedelijke wijngaard van de Heer bijna geheel braak. Het volk werd beroofd van het licht van Gods woord. De duisternis van dwaling en bijgeloof dreigde de kennis van de ware godsdienst uit te wissen. De gemeente van God op aarde verkeerde gedurende deze lange periode van meedogenloze vervolging even waarlijk in gevangenschap als de kinderen van Israël die gedurende de ballingschap in Babylon gevangen werden gehouden.” Prophets and Kings, 714.

The end of the seventy years in Babylon typified 1798, and there were signs that preceded 1798, that announced that Christ’s return was imminent.

Het einde van de zeventig jaren in Babylon was een voorafbeelding van 1798, en er waren tekenen die aan 1798 voorafgingen en aankondigden dat de wederkomst van Christus nabij was.

> “The advent of the army of Cyrus before the walls of Babylon was to the Jews a sign that their deliverance from captivity was drawing nigh. More than a century before the birth of Cyrus, Inspiration had mentioned him by name, and had caused a record to be made of the actual work he should do in taking the city of Babylon unawares, and in preparing the way for the release of the children of the captivity.” Prophets and Kings, 551.

> “De komst van het leger van Cyrus voor de muren van Babylon was voor de Joden een teken dat hun bevrijding uit de gevangenschap naderde. Meer dan een eeuw vóór de geboorte van Cyrus had de Inspiratie hem bij name genoemd en doen vastleggen welk werk hij daadwerkelijk zou verrichten door de stad Babylon onverwachts in te nemen en de weg te bereiden voor de vrijlating van de kinderen der gevangenschap.” Prophets and Kings, 551.

Cyrus also typified the signs which preceded 1798. The historians are rather vague about the rule of Darius and Cyrus, but God’s Word is clear. The Medo-Persian Empire followed the Empire of Babylon, and the first king of Medo-Persia was Darius, though it was his nephew Cyrus that was the general that took Babylon, the night of Belshazzar’s last party. Cyrus and Darius both typify the time of the end of the seventy-year captivity, that represents the time of the end in 1798, and that also typifies the time of the end in 1989.

Cyrus was ook een voorafschaduwing van de tekenen die aan 1798 voorafgingen. De geschiedschrijvers zijn tamelijk vaag over de heerschappij van Darius en Cyrus, maar Gods Woord is duidelijk. Op het Babylonische Rijk volgde het Medo-Perzische Rijk, en de eerste koning van Medo-Perzië was Darius, hoewel het zijn neef Cyrus was die als veldheer Babylon innam, in de nacht van Belsazars laatste feestmaal. Zowel Cyrus als Darius zijn een voorafbeelding van de tijd van het einde van de zeventigjarige gevangenschap, die de tijd van het einde in 1798 voorstelt, en die eveneens de tijd van het einde in 1989 voorafbeeldt.

The time of the end in the history of Moses was marked by the births of Aaron and Moses, three years apart. That history typified most perfectly the history of Christ, and the time of the end in that history was marked by the birth of John, and six months later the birth of his cousin Jesus. The time of the end has two waymarks, and Darius and Cyrus both mark the end of the captivity of seventy years, that typified the end of the captivity of twelve hundred and sixty years. The deadly wound of the papal beast in 1798, was followed the next year by the death of the one who had rode upon and reigned over that beast. In 1989 Reagan and Bush the first, were both presidents.

De tijd van het einde in de geschiedenis van Mozes werd gemarkeerd door de geboorten van Aäron en Mozes, drie jaar van elkaar gescheiden. Die geschiedenis was een uiterst volmaakte voorafbeelding van de geschiedenis van Christus, en de tijd van het einde in die geschiedenis werd gemarkeerd door de geboorte van Johannes en zes maanden later de geboorte van zijn neef Jezus. De tijd van het einde heeft twee wegmarkeringen, en zowel Darius als Kores markeren beide het einde van de gevangenschap van zeventig jaar, die een voorafbeelding was van het einde van de gevangenschap van twaalfhonderdzestig jaar. De dodelijke wond van het pauselijke beest in 1798 werd het volgende jaar gevolgd door de dood van degene die op dat beest had gereden en daarover had geregeerd. In 1989 waren Reagan en Bush de eerste beiden presidenten.

Cyrus marks the signs that announce the coming time of the end, and he marks the time of the end. He marks the increase of knowledge, and the empowerment of the first message when an angel descends, and he marks the work that is then taken up in laying the foundations, the work of building the temple, and the arrival of the third angel when the Messenger of the Covenant suddenly comes to His temple.

Kores markeert de tekenen die de naderende tijd van het einde aankondigen, en hij markeert de tijd van het einde. Hij markeert de toename van kennis en de bekrachtiging van de eerste boodschap wanneer een engel nederdaalt, en hij markeert het werk dat dan wordt ter hand genomen bij het leggen van de fundamenten, het werk van het bouwen van de tempel, en de komst van de derde engel wanneer de Boodschapper van het Verbond plotseling tot Zijn tempel komt.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel. Daniel 10:1–4.

> In het derde jaar van Kores, de koning van Perzië, werd aan Daniël, wiens naam Beltsazar genoemd werd, een zaak geopenbaard; en die zaak was waar, maar de vastgestelde tijd was lang; en hij verstond die zaak en had inzicht in het gezicht. In die dagen was ik, Daniël, drie volle weken in rouw. Ik at geen smakelijk brood, noch kwam vlees of wijn in mijn mond, en ik zalfde mij in het geheel niet, totdat drie volle weken voorbij waren. En op de vierentwintigste dag van de eerste maand, toen ik mij bevond aan de oever van de grote rivier, dat is de Hiddekel. Daniël 10:1–4.

The symbols of Cyrus and Belteshazzar represent a specific prophetic history in the last days. The symbol of Belteshazzar informs us that the people being represented are the one hundred and forty-four thousand, who are the final generation of covenant people. They are placed in the prophetic history represented by Cyrus, which represents the history which preceded 1798, and 1989, and September 11, 2001, for Cyrus represents all of those waymarks. He also represents the disappointment of July 18, 2020, and even the soon coming Sunday law in the United States. The key to ascertaining where Daniel’s last vision is prophetically placed is ascertained by what Daniel knows.

De symbolen van Cyrus en Beltesazar vertegenwoordigen een specifieke profetische geschiedenis in de laatste dagen. Het symbool van Beltesazar maakt ons duidelijk dat het volk dat wordt voorgesteld de honderd vierenveertigduizend zijn, die de laatste generatie van het verbondsvolk vormen. Zij worden geplaatst in de profetische geschiedenis die door Cyrus wordt voorgesteld, welke de geschiedenis vertegenwoordigt die voorafging aan 1798, 1989 en 11 september 2001, want Cyrus vertegenwoordigt al deze wegmarkeringen. Hij vertegenwoordigt ook de teleurstelling van 18 juli 2020, en zelfs de spoedig komende zondagwet in de Verenigde Staten. De sleutel om vast te stellen waar Daniëls laatste visioen profetisch is geplaatst, wordt bepaald door wat Daniël weet.

In verse one Daniel (Belteshazzar), has understanding of both the “thing” and also the “vision”. The “thing,” is the Hebrew word “dabar,” meaning “word”, and it is used by Gabriel to represent the “chazon” vision of the twenty-five hundred and twenty years (“seven times”). The “vision” in verse one, which Daniel understands, is the “mareh” vision of the twenty-three hundred years. God’s covenant people of the last days did not understand the “seven times,” at the time of the end in 1989. They did not understand the “seven times,” until after September 11, 2001, so Daniel must be in the time of the prophetic reform movement represented by Cyrus after September 11, 2001, for Daniel, representing the final prophetic movement, understands both the “thing,” and the “vision”.

In vers één heeft Daniël (Beltsazar) inzicht in zowel de „zaak” als ook het „visioen”. De „zaak” is het Hebreeuwse woord „dabar”, dat „woord” betekent, en het wordt door Gabriël gebruikt om het „chazon”-visioen van de tweeduizend vijfhonderd en twintig jaar („zeven tijden”) voor te stellen. Het „visioen” in vers één, dat Daniël begrijpt, is het „mareh”-visioen van de tweeduizend driehonderd jaar. Gods verbondsvolk van de laatste dagen begreep de „zeven tijden” niet ten tijde van het einde in 1989. Zij begrepen de „zeven tijden” niet tot na 11 september 2001, zodat Daniël zich in de tijd moet bevinden van de profetische hervormingsbeweging die door Cyrus wordt voorgesteld na 11 september 2001, want Daniël, die de laatste profetische beweging vertegenwoordigt, begrijpt zowel de „zaak” als het „visioen”.

Daniel is identified as being in a twenty-one day period of mourning. “In those days” of mourning Daniel, came to understand the “thing,” and he also had understanding of the “vision.” The truth represented by the “thing” was revealed to Daniel in the days of mourning. God’s people are represented as “mourning” in the reform lines just prior to the Midnight Cry. The mourning is represented by Martha and Mary mourning for Lazarus, just prior to the Triumphal Entry. It was illustrated by the discouragement after the first disappointment in Millerite history as expressed by Jeremiah.

Daniël wordt geïdentificeerd als iemand die zich in een periode van eenentwintig dagen van rouw bevindt. „In die dagen” van rouw kwam Daniël tot begrip van de „zaak”, en hij verkreeg ook inzicht in het „gezicht”. De waarheid die door de „zaak” wordt voorgesteld, werd aan Daniël geopenbaard in de dagen van rouw. Gods volk wordt in de reformlijnen voorgesteld als „rouwend” vlak vóór de Middernachtsroep. De rouw wordt voorgesteld door Martha en Maria, die om Lazarus rouwen, vlak vóór de Triomfantelijke Intocht. Zij werd geïllustreerd door de ontmoediging na de eerste teleurstelling in de Milleritische geschiedenis, zoals verwoord door Jeremia.

> Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Jeremiah 15:16–18.

> Uw woorden werden gevonden, en ik at ze op; en Uw woord was mij tot vreugde en blijdschap van mijn hart, want ik ben naar Uw naam genoemd, o HEERE, God der heerscharen. Ik zat niet in de kring der spotters, noch verheugde ik mij; ik zat alleen vanwege Uw hand, want Gij hebt mij met verontwaardiging vervuld. Waarom is mijn smart bestendig, en mijn wond ongeneeslijk, die weigert genezen te worden? Zult Gij voor mij dan geheel en al zijn als een leugenachtige, als wateren die teleurstellen? Jeremia 15:16–18.

Jeremiah did not “rejoice,” which the citizens of Sodom and Egypt did in Revelation chapter eleven, at the death of the two witnesses. To “not rejoice,” is to mourn. Belteshazzar’s mourning identifies the mourning that is associated with the death of the two witnesses. On July 18, 2020, and November 3, 2020, the two witnesses of the true Protestant horn and Republican horns of the earth beast were slain in the streets of Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. When our Lord was crucified, His disciples began to mourn. Those two witnesses were represented in Revelation chapter eleven, as Moses and Elijah.

Jeremia „verheugde zich” niet, zoals de burgers van Sodom en Egypte in Openbaring hoofdstuk elf deden, over de dood van de twee getuigen. Zich „niet verheugen” is rouw bedrijven. Het rouw bedrijven van Beltesassar identificeert de rouw die verbonden is met de dood van de twee getuigen. Op 18 juli 2020 en 3 november 2020 werden de twee getuigen van de ware protestantse hoorn en van de Republikeinse horens van het beest uit de aarde gedood in de straten van Sodom en Egypte, waar ook onze Heere werd gekruisigd. Toen onze Heere werd gekruisigd, begonnen Zijn discipelen te rouwen. Die twee getuigen werden in Openbaring hoofdstuk elf voorgesteld als Mozes en Elia.

There are five references to Christ as Michael in the Scriptures, three in the book of Daniel, one in the book of Jude and another in the book of Revelation. In chapter ten, which we are now considering, Michael is mentioned twice, in verses thirteen and twenty-one, and then again in chapter twelve, verse one. He is identified in Revelation twelve, verse seven. In Jude, Michael is identified as resurrecting Moses, who in Revelation chapter eleven, is one of the witnesses that is dead in the street.

Er zijn vijf verwijzingen naar Christus als Michaël in de Schriften: drie in het boek Daniël, één in de brief van Judas en nog één in het boek Openbaring. In hoofdstuk tien, dat wij nu behandelen, wordt Michaël tweemaal genoemd, in vers dertien en eenentwintig, en vervolgens opnieuw in hoofdstuk twaalf, vers één. Hij wordt geïdentificeerd in Openbaring twaalf, vers zeven. In Judas wordt Michaël voorgesteld als Degene die Mozes heeft opgewekt, die in Openbaring hoofdstuk elf een van de getuigen is die dood op de straat ligt.

> I will therefore put you in remembrance, though ye once knew this, how that the Lord, having saved the people out of the land of Egypt, afterward destroyed them that believed not. And the angels which kept not their first estate, but left their own habitation, he hath reserved in everlasting chains under darkness unto the judgment of the great day. Even as Sodom and Gomorrha, and the cities about them in like manner, giving themselves over to fornication, and going after strange flesh, are set forth for an example, suffering the vengeance of eternal fire. Likewise also these filthy dreamers defile the flesh, despise dominion, and speak evil of dignities. Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 5–9.

> Ik wil u daarom in herinnering brengen, hoewel gij dit eens geweten hebt, dat de Heere, nadat Hij het volk uit het land Egypte verlost had, daarna hen die niet geloofden, heeft verdelgd. En de engelen die hun eerste staat niet bewaard hebben, maar hun eigen woning verlaten hebben, heeft Hij met eeuwige boeien onder de duisternis bewaard tot het oordeel van de grote dag. Gelijk ook Sodom en Gomorra en de steden daaromheen, die zich op gelijke wijze aan hoererij overgegeven hebben en vreemd vlees achternagegaan zijn, daar tot een voorbeeld gesteld worden en de straf van het eeuwige vuur ondergaan. Evenzo verontreinigen ook deze vuile dromers het vlees, verachten de heerschappij en spreken smadelijk van waardigheden. Doch Michaël, de aartsengel, durfde, toen hij met de duivel twistte en handelde over het lichaam van Mozes, geen smadelijk oordeel tegen hem in te brengen, maar zei: De Heere bestraffe u. Judas 5–9.

In the book of Jude, in the context of both Sodom and Egypt, which represents the great city where Moses and Elijah are slain in Revelation chapter eleven; Christ, represented by Michael, resurrects the body of Moses. Moses and Elijah had been dead for three and a half symbolic days in Revelation chapter eleven, and the days of mourning for Belteshazzar end when Michael comes down out of heaven. Line upon line, Daniel chapter ten verses one through four, are identifying the period of mourning that concludes when the two witnesses are resurrected by Michael.

In de brief van Judas, in de context van zowel Sodom als Egypte, die de grote stad vertegenwoordigt waar Mozes en Elia worden gedood in Openbaring hoofdstuk elf, wekt Christus, voorgesteld door Michaël, het lichaam van Mozes op. Mozes en Elia waren drieënhalve symbolische dag dood geweest in Openbaring hoofdstuk elf, en de dagen van rouw om Beltesassar eindigen wanneer Michaël uit de hemel neerdaalt. Regel op regel duiden Daniël hoofdstuk tien, verzen één tot en met vier, de periode van rouw aan die ten einde loopt wanneer de twee getuigen door Michaël worden opgewekt.

We shall continue this study in the next article.

Wij zullen deze studie in het volgende artikel voortzetten.

> “The Father chose Moses and Elijah to be his messengers to Christ, and glorify him with the light of Heaven, and commune with him concerning his coming agony, because they had lived upon earth as men; they had experienced human sorrow and suffering, and could sympathize with the trial of Jesus, in his earthly life. Elijah, in his position as a prophet to Israel, had represented Christ, and his work had been, in a degree, similar to that of the Saviour. And Moses, as the leader of Israel, had stood in the place of Christ, communing with him and following his directions; therefore, these two, of all the hosts that gathered around the throne of God, were fittest to minister to the Son of God.

> ‘De Vader koos Mozes en Elia om zijn boodschappers tot Christus te zijn, Hem te verheerlijken met het licht van de hemel en met Hem te spreken over zijn komende doodsangst, omdat zij als mensen op aarde hadden geleefd; zij hadden menselijk verdriet en lijden ervaren en konden meevoelen met de beproeving van Jezus in zijn aardse leven. Elia had, in zijn positie als profeet voor Israël, Christus vertegenwoordigd, en zijn werk was in zekere mate gelijksoortig geweest aan dat van de Heiland. En Mozes had, als de leider van Israël, in de plaats van Christus gestaan, met Hem gemeenschap gehad en zijn aanwijzingen opgevolgd; daarom waren deze twee, van al de scharen die rondom de troon van God vergaderd waren, het meest geschikt om de Zoon van God te dienen.

> “When Moses, enraged at the unbelief of the children of Israel, smote the rock in wrath and furnished them the water for which they called, he took the glory to himself; for his mind was so engrossed with the ingratitude and waywardness of Israel that he failed to honor God and magnify his name, in performing the act which He had commanded him to do. It was the plan of the Almighty to frequently bring the children of Israel into straight places, and then, in their great necessity, to deliver them by his power, that they might recognize his special regard for them, and glorify his name. But Moses, in yielding to the natural impulses of his heart, appropriated to himself the honor due to God, fell under the power of Satan, and was forbidden to enter the promised land. Had Moses remained steadfast, the Lord would have brought him to the promised land, and would then have translated him to Heaven without his seeing death.

> „Toen Mozes, vertoornd over het ongeloof van de kinderen Israëls, in gramschap op de rots sloeg en hun het water verschafte waarnaar zij riepen, eigende hij zich de heerlijkheid toe; want zijn geest was zózeer in beslag genomen door de ondankbaarheid en weerspannigheid van Israël, dat hij naliet God te eren en zijn naam groot te maken door de daad te verrichten die Hij hem bevolen had te doen. Het was het voornemen van de Almachtige om de kinderen Israëls dikwijls in benarde omstandigheden te brengen en hen dan, in hun grote nood, door zijn macht te verlossen, opdat zij zijn bijzondere zorg voor hen zouden erkennen en zijn naam verheerlijken. Maar Mozes eigende zich, door toe te geven aan de natuurlijke aandriften van zijn hart, de eer toe die God toekwam, kwam onder de macht van Satan en het werd hem verboden het beloofde land binnen te gaan. Indien Mozes standvastig was gebleven, zou de Heere hem in het beloofde land hebben gebracht en hem vervolgens, zonder dat hij de dood zou hebben gezien, naar de hemel hebben overgebracht.״

> “As it was, Moses passed through death, but the Son of God came down from Heaven and resurrected him before his body had seen corruption. Though Satan contended with Michael for the body of Moses, and claimed it as his rightful prey, he could not prevail against the Son of God, and Moses, with a resurrected and glorified body, was borne to the courts of Heaven, and was now one of the honored two, commissioned by the Father to wait upon his Son.

> „Zo was het dat Mozes door de dood heenging, maar de Zoon van God uit de hemel neerdaalde en hem opwekte voordat zijn lichaam ontbinding had gezien. Hoewel Satan met Michaël twistte om het lichaam van Mozes en het als zijn rechtmatige buit opeiste, kon hij niet standhouden tegen de Zoon van God; en Mozes werd, met een opgewekt en verheerlijkt lichaam, gedragen naar de hoven van de hemel en was nu een van de twee geëerden, door de Vader gemachtigd om zijn Zoon te dienen.

> “By permitting themselves to be so overcome by sleep, the disciples had lost the conversation between the Heavenly messengers and the glorified Redeemer. But as they suddenly awake from profound slumber, and behold the sublime vision before them, they are filled with rapture and awe. As they look upon the radiant form of their beloved Master, they are obliged to shield their eyes with their hands, not being able otherwise to endure the inexpressible glory that clothes his person, and which emits beams of light like those of the sun. For a brief space the disciples behold their Lord glorified and exalted before their eyes, and honored by the radiant beings whom they recognize as the favored ones of God.” The Spirit of Prophecy, volume 2, 329, 330.

> „Doordat de discipelen zich zo door de slaap hadden laten overmeesteren, hadden zij het gesprek tussen de hemelse boodschappers en de verheerlijkte Verlosser gemist. Maar wanneer zij plotseling ontwaken uit een diepe slaap en het verheven gezicht vóór zich aanschouwen, worden zij vervuld van verrukking en ontzag. Terwijl zij op de stralende gestalte van hun geliefde Meester zien, zijn zij genoodzaakt hun ogen met hun handen te bedekken, omdat zij anders de onuitsprekelijke heerlijkheid die Zijn persoon omgeeft en die lichtstralen uitzendt als die van de zon, niet kunnen verdragen. Gedurende een kort ogenblik zien de discipelen hun Heere verheerlijkt en verhoogd voor hun ogen, en geëerd door de stralende wezens die zij herkennen als de door God begunstigden.” The Spirit of Prophecy, volume 2, 329, 330.

Back to Articles