Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighty

Het boek Daniël - Nummer honderd tachtig

The Prophetic Intersection of Rome, the Maccabees, and Modern Times: A Study in Daniel’s Visions

Het Profetische Snijpunt van Rome, de Makkabeeën en de Moderne Tijd: Een Studie naar Daniëls Visioenen

Author

Jeff Pippenger

Published

April 10, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Uriah Smith wrote, “Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162.” Most modern historians mark the date as 161 BC, and Smith twice references 161 BC, in the same book. My assumption is that this reference to 162 BC, is a typo.

Uriah Smith schreef: “Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162.” De meeste moderne historici dateren dit op 161 v.Chr., en Smith verwijst in hetzelfde boek tweemaal naar 161 v.Chr. Mijn veronderstelling is dat deze verwijzing naar 162 v.Chr. een typografische fout is.

> “By verses 23 and 24 we are brought down this side of the league between the Jews and the Romans, BC 161, to the time when Rome had acquired universal dominion.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 273.

> „Door de verzen 23 en 24 worden wij gebracht naar de tijd na het verbond tussen de Joden en de Romeinen, 161 v.Chr., toen Rome de universele heerschappij had verworven.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 273.

Verses eleven and twelve, identify the victory and aftermath of the Battle of Raphia, which occurred in 217 BC, between the Seleucid Empire, led by Antiochus III the Great, and the Ptolemaic Kingdom of Egypt, led by King Ptolemy IV Philopator.

De verzen elf en twaalf duiden de overwinning en de nasleep aan van de Slag bij Raphia, die plaatsvond in 217 v.Chr., tussen het Seleucidische Rijk, geleid door Antiochus III de Grote, en het Ptolemaeïsche Koninkrijk Egypte, geleid door koning Ptolemaeus IV Philopator.

The Battle of Panium, which occurred seventeen years later in 200 BC, was again between the Seleucid kingdom, and the Ptolemaic kingdom.

De Slag bij Panium, die zeventien jaar later, in 200 v.Chr., plaatsvond, was opnieuw een strijd tussen het Seleucidische koninkrijk en het Ptolemeïsche koninkrijk.

The Maccabean Revolt, began in 167 BC, and was the Jewish rebellion against the Seleucid Empire’s attempts to suppress Jewish religious practices and impose Greek culture.

De Makkabese Opstand begon in 167 v.Chr. en was de Joodse opstand tegen de pogingen van het Seleucidische Rijk om de Joodse godsdienstige praktijken te onderdrukken en de Griekse cultuur op te leggen.

The rededication of the Second Temple in Jerusalem, which marks the historical event celebrated during Hanukkah, occurred in 164 BC, three years before the “league” of verse twenty-three. This event followed the successful military campaign of the Maccabees against the forces of the Seleucid Empire, led by the infamous Antiochus IV Epiphanes, who had desecrated the Temple and outlawed Jewish religious practices. Antiochus IV Epiphanes died shortly after the victory that is commemorated by Hanukkah, and marks the descent of Syrian power from that point onward in history.

De herinwijding van de Tweede Tempel in Jeruzalem, die de historische gebeurtenis markeert die tijdens Chanoeka wordt gevierd, vond plaats in 164 v.Chr., drie jaar vóór het „verbond” van vers drieëntwintig. Deze gebeurtenis volgde op de succesvolle militaire veldtocht van de Makkabeeën tegen de strijdkrachten van het Seleucidische Rijk, aangevoerd door de beruchte Antiochus IV Epiphanes, die de Tempel had ontwijd en Joodse godsdienstige praktijken verboden had. Antiochus IV Epiphanes stierf kort na de overwinning die door Chanoeka wordt herdacht, en dit markeert vanaf dat moment in de geschiedenis de neergang van de Syrische macht.

In 200 BC, (which was also the time of the Battle of Panium), Rome, for the first time inserted itself into the prophetic history of Daniel chapter eleven. There is the symbol which establishes the vision. Its purposeful influence in that history identifies the work of Jezebel, a symbol of a church that pulls strings from behind the scenes. Jezebel was home in Samaria when her husband Ahab watched her prophets get slain by Elijah. Herodias was not at Herod’s birthday party, where her daughter Salome seduced Herod. In the history of the United States, the papacy, represented by the whore of Tyre, is forgotten, until the end of the symbolic seventy years. She then begins to sing her songs of deception to the kings of the earth. The year 200 BC typifies when she begins to openly sing to the kings in the last days, just before the soon coming Sunday law, as represented in verse sixteen.

In 200 v.Chr. (wat tevens de tijd was van de Slag bij Panium), mengde Rome zich voor het eerst in de profetische geschiedenis van Daniël hoofdstuk elf. Daar bevindt zich het symbool dat het visioen vaststelt. Zijn doelgerichte invloed in die geschiedenis identificeert het werk van Izebel, een symbool van een kerk die achter de schermen aan de touwtjes trekt. Izebel bevond zich thuis in Samaria toen haar man Achab toezag hoe haar profeten door Elia werden gedood. Herodias was niet op het verjaardagsfeest van Herodes, waar haar dochter Salome Herodes verleidde. In de geschiedenis van de Verenigde Staten wordt het pausdom, voorgesteld door de hoer van Tyrus, vergeten, tot aan het einde van de symbolische zeventig jaren. Dan begint zij haar liederen van misleiding voor de koningen der aarde te zingen. Het jaar 200 v.Chr. is een voorafschaduwing van het moment waarop zij in de laatste dagen openlijk voor de koningen begint te zingen, vlak vóór de spoedig komende zondagwet, zoals voorgesteld in vers zestien.

Before the “league” of the Jews in 161 BC to 158 BC, the Maccabees rededicated the temple, as is commemorated by Hanukkah in 164 BC. Then three years later, still in an ongoing struggle with the Syrians, the Maccabean Jews reached out to Rome for support. The “league” with Rome that was then formed becomes a prophetic test for God’s last-day students of prophecy.

Vóór het „verbond” van de Joden in 161 v.Chr. tot 158 v.Chr. wijdden de Makkabeeën de tempel opnieuw in, zoals wordt herdacht door Chanoeka in 164 v.Chr. Drie jaar later, nog steeds verwikkeld in een voortdurende strijd met de Syriërs, zochten de Makkabese Joden steun bij Rome. Het „verbond” met Rome dat toen tot stand kwam, wordt een profetische toets voor Gods laatste-daagse studenten van de profetie.

History identifies 161 BC as the point where the “league” took place, but the pioneers identify that history as 158 BC. Was Miller right, or are the modern historians right? Miller added six hundred and sixty-six years (666), to the year 158 BC, and arrived at the year 508, when “the daily” was taken away. Search as you might, it will be extremely difficult, if not actually impossible to find a historical support for 158 BC as the league between the Jews and the Romans.

De geschiedenis duidt 161 v.Chr. aan als het tijdstip waarop het “verbond” plaatsvond, maar de pioniers duiden die geschiedenis aan als 158 v.Chr. Had Miller gelijk, of hebben de moderne geschiedkundigen gelijk? Miller telde zeshonderd zesenzestig jaar (666) op bij het jaar 158 v.Chr. en kwam uit op het jaar 508, toen “het gedurige” werd weggenomen. Hoe zorgvuldig u ook zoekt, het zal uiterst moeilijk zijn, zo niet in feite onmogelijk, om historische ondersteuning te vinden voor 158 v.Chr. als het verbond tussen de Joden en de Romeinen.

Verse sixteen is the Sunday law, but before that history Rome enters into history to establish the vision in the year 200 BC. The Maccabean revolt began at Modein in 167 BC, and eventually they rededicated the temple in 164 BC. Then from 161 BC, to 158 BC, the Jews enter into a covenant with the Roman power. 161 BC to 158 BC represents a period of time which was required to establish the “league.” This understanding identifies the “league” in agreement with the historians’ testimony, and also with the chart that was directed by the hand of the Lord and should not be altered.

Vers zestien is de zondagswet, maar daaraan voorafgaand treedt Rome de geschiedenis binnen om het visioen te bevestigen in het jaar 200 v.Chr. De Makkabese opstand begon te Modeïn in 167 v.Chr., en uiteindelijk wijdden zij de tempel opnieuw in in 164 v.Chr. Vervolgens gaan de Joden vanaf 161 v.Chr. tot 158 v.Chr. een verbond aan met de Romeinse macht. 161 v.Chr. tot 158 v.Chr. vertegenwoordigt een tijdsperiode die vereist was om het „verbond” te bevestigen. Dit inzicht duidt het „verbond” aan in overeenstemming met het getuigenis van de geschiedschrijvers, en ook met de kaart die door de hand van de Heer werd geleid en niet veranderd dient te worden.

The historians inform us that the process of negotiating treaties between ancient nations like Judah and Rome in the second century BC, varied depending on the specific circumstances, diplomatic protocols, and power dynamics involved. Typically, the process would begin with one party expressing interest in establishing a treaty or alliance with the other. In the case of Judah and Rome, Judah initiated contact with Rome to propose a formal alliance.

De geschiedschrijvers informeren ons dat het proces van het onderhandelen over verdragen tussen oude naties zoals Juda en Rome in de tweede eeuw v.Chr., varieerde afhankelijk van de specifieke omstandigheden, diplomatieke protocollen en machtsverhoudingen die ermee gemoeid waren. Doorgaans begon het proces ermee dat de ene partij haar belangstelling kenbaar maakte om met de andere een verdrag of bondgenootschap aan te gaan. In het geval van Juda en Rome nam Juda het initiatief tot contact met Rome om een formeel bondgenootschap voor te stellen.

Diplomatic channels would have been utilized to convey the proposal and initiate negotiations. This had to involve sending ambassadors or envoys to Rome to meet with its leaders or representatives. Once negotiations commenced, both parties would discuss the terms of the proposed treaty. This could involve a series of meetings, exchanges of diplomatic messages, and possibly the involvement of intermediaries or mediators to facilitate discussions. During negotiations, each party would consider the terms proposed by the other and may offer counter-proposals or seek amendments to certain terms. This process could involve careful deliberation, consultation with advisors, and assessments of the potential benefits and drawbacks of the proposed treaty.

Diplomatieke kanalen zouden zijn benut om het voorstel over te brengen en onderhandelingen op gang te brengen. Dit moest het zenden van ambassadeurs of gezanten naar Rome inhouden om met de leiders of vertegenwoordigers daarvan samen te komen. Zodra de onderhandelingen eenmaal waren aangevangen, zouden beide partijen de voorwaarden van het voorgestelde verdrag bespreken. Dit kon een reeks bijeenkomsten, uitwisselingen van diplomatieke boodschappen en mogelijk de betrokkenheid van tussenpersonen of bemiddelaars omvatten om de besprekingen te vergemakkelijken. Tijdens de onderhandelingen zou elke partij de door de andere voorgestelde voorwaarden in overweging nemen en mogelijk tegenvoorstellen doen of wijzigingen van bepaalde voorwaarden verlangen. Dit proces kon zorgvuldige beraadslaging, overleg met raadgevers en beoordelingen van de mogelijke voordelen en nadelen van het voorgestelde verdrag omvatten.

If both parties reached an agreement on the terms of the treaty, formal documentation would be prepared outlining the terms and conditions agreed upon by both sides. The treaty would then need to be ratified by the respective authorities of each nation. In the case of Rome, this might involve approval by the Senate or other governing bodies. Similarly, in Judah, the treaty would likely require approval by its leadership or governing council. Once ratified, the treaty would be implemented, and both parties would be expected to adhere to its terms. This might involve various forms of cooperation, mutual defense agreements, trade relations, or other forms of diplomatic engagement outlined in the treaty.

Indien beide partijen overeenstemming bereikten over de voorwaarden van het verdrag, zou formele documentatie worden opgesteld waarin de door beide zijden overeengekomen bepalingen en voorwaarden werden uiteengezet. Het verdrag zou vervolgens moeten worden bekrachtigd door de bevoegde autoriteiten van elke natie. In het geval van Rome zou dit goedkeuring door de Senaat of andere bestuurlijke organen kunnen inhouden. Evenzo zou in Juda het verdrag waarschijnlijk de goedkeuring vereisen van zijn leiderschap of regerende raad. Zodra het was bekrachtigd, zou het verdrag ten uitvoer worden gelegd, en van beide partijen zou worden verwacht dat zij zich aan de bepalingen ervan hielden. Dit zou verschillende vormen van samenwerking kunnen omvatten, wederzijdse defensieovereenkomsten, handelsbetrekkingen of andere vormen van diplomatieke betrekkingen die in het verdrag waren vastgelegd.

In the second century BC, travel from Judea (located in the eastern Mediterranean region) to Rome (located in central Italy) would have been a challenging and time-consuming endeavor, especially considering the limitations of ancient transportation methods. The distance between Judea and Rome is approximately 1,500 to 2,000 kilometers (930 to 1,240 miles) depending on the specific route taken. Sea travel was often faster and more efficient than overland travel in ancient times, but sea travel was subject to the prevailing winds. Traveling by ship from a port in Judea to a port in Italy (such as Ostia, the port of Rome) could take several weeks, depending on factors like wind conditions, sea currents, and the type of vessel used.

In de tweede eeuw v.Chr. zou een reis van Judea (gelegen in het oostelijke Middellandse Zeegebied) naar Rome (gelegen in Midden-Italië) een moeilijke en tijdrovende onderneming zijn geweest, vooral gezien de beperkingen van de vervoermiddelen uit de oudheid. De afstand tussen Judea en Rome bedraagt ongeveer 1.500 tot 2.000 kilometer (930 tot 1.240 mijl), afhankelijk van de specifieke gevolgde route. Reizen over zee was in de oudheid vaak sneller en efficiënter dan reizen over land, maar zeereizen waren onderworpen aan de heersende winden. Een reis per schip van een haven in Judea naar een haven in Italië (zoals Ostia, de haven van Rome) kon verscheidene weken in beslag nemen, afhankelijk van factoren zoals windomstandigheden, zeestromingen en het type vaartuig dat werd gebruikt.

Overland travel from Judea to Rome would have been slower and more arduous. Travelers would have to navigate through various terrains, including mountains, valleys, and rivers, and contend with obstacles such as bandits and hostile territories. It’s estimated that travel by foot or by horse-drawn carriage could take several months. Travel time would have also been influenced by factors such as the condition of roads, availability of accommodations and rest stops, and the need to rest and resupply along the way.

Reizen over land van Judea naar Rome zou langzamer en zwaarder zijn geweest. Reizigers zouden zich een weg hebben moeten banen door uiteenlopende landschappen, waaronder bergen, valleien en rivieren, en te maken hebben gehad met hindernissen zoals rovers en vijandige gebieden. Geschat wordt dat een reis te voet of met een door paarden getrokken wagen verscheidene maanden kon duren. De reistijd zou bovendien zijn beïnvloed door factoren zoals de staat van de wegen, de beschikbaarheid van onderkomens en rustplaatsen, en de noodzaak onderweg te rusten en voorraden aan te vullen.

When the Maccabean Jews sought a league with Rome, they would have needed to send ambassadors to Rome. Once those ambassadors were received by the Roman authorities, there would be a period of negotiation. In historical theory, for no precise record is available, once a treaty was formalized, it would need to be taken back to Judea for confirmation, and then probably it would need to be returned to Rome to confirm the acceptance of the Jews. It is almost impossible to believe that the process of forming an alliance in that period of time would have been accomplished in one year, so the understanding that the “league” represents a process from 161 BC to 158 BC fits other lines of prophecy that identify the history that leads to the Sunday law of verse sixteen.

Toen de Makkabese Joden een verbond met Rome zochten, zouden zij gezanten naar Rome hebben moeten zenden. Zodra die gezanten door de Romeinse autoriteiten waren ontvangen, zou er een periode van onderhandeling zijn gevolgd. Volgens de historische theorie — want er is geen nauwkeurig verslag beschikbaar — zou, zodra een verdrag was geformaliseerd, dit naar Judea moeten worden teruggebracht ter bekrachtiging, en vervolgens waarschijnlijk naar Rome moeten worden teruggezonden om de aanvaarding door de Joden te bevestigen. Het is vrijwel onmogelijk te geloven dat het proces van het vormen van een bondgenootschap in die tijdspanne binnen één jaar zou zijn voltooid; daarom stemt het begrip dat de „verbondssluiting” een proces van 161 v.Chr. tot 158 v.Chr. voorstelt, overeen met andere lijnen van profetie die de geschiedenis aanwijzen die leidt tot de zondagswet van vers zestien.

A “league” that all historians agree was initiated by the Maccabean Jews, began in Judea in 161 BC. The purpose was that the Jews wanted support against the Syrians who they had been struggling with since their revolt began in 167 BC. The revolt was sparked by the efforts of Mattathias, a Jewish priest, and his five sons, particularly Judas Maccabee, to resist the Hellenization policies imposed by the Seleucid ruler Antiochus IV Epiphanes. These policies included attempts to suppress Jewish religious practices and force the adoption of Greek customs and beliefs.

Een „verbond” waarvan alle historici het erover eens zijn dat het door de Makkabese Joden werd geïnitieerd, begon in Judea in 161 v.Chr. Het doel was dat de Joden steun wilden tegen de Syriërs, met wie zij hadden geworsteld sinds hun opstand in 167 v.Chr. begon. De opstand werd aangewakkerd door de inspanningen van Mattathias, een Joodse priester, en zijn vijf zonen, in het bijzonder Judas Makkabeüs, om weerstand te bieden aan het helleniseringsbeleid dat was opgelegd door de Seleucidische heerser Antiochus IV Epiphanes. Dit beleid omvatte pogingen om Joodse godsdienstige praktijken te onderdrukken en de aanvaarding van Griekse gebruiken en overtuigingen af te dwingen.

The catalyst for the revolt was an incident in the village of Modein, where Mattathias refused to comply with a decree to offer a sacrifice to a Greek deity. “Modein” is derived from the Hebrew word “modi’a,” which means “to declare” or “to protest.” In his protest, Mattathias killed a Jewish apostate who was about to perform the sacrifice, and he and his sons fled to the hills, initiating a guerrilla warfare campaign against the Seleucid forces. The Maccabean Revolt lasted for several years, during which the Maccabees engaged in numerous battles against the Seleucids and their allies. Despite being vastly outnumbered and out-equipped, the Maccabees achieved several significant victories.

De aanleiding voor de opstand was een voorval in het dorp Modeïn, waar Mattathias weigerde gehoor te geven aan een bevel om een offer te brengen aan een Griekse godheid. „Modeïn” is afgeleid van het Hebreeuwse woord „modi’a”, dat „verkondigen” of „protesteren” betekent. In zijn protest doodde Mattathias een Joodse afvallige die op het punt stond het offer te brengen, en hij en zijn zonen vluchtten naar de heuvels, waarmee zij een guerrillaoorlog tegen de Seleucidische strijdkrachten op gang brachten. De Makkabese Opstand duurde verscheidene jaren, gedurende welke de Makkabeeën talrijke veldslagen leverden tegen de Seleuciden en hun bondgenoten. Hoewel zij verreweg in de minderheid waren en veel slechter waren toegerust, behaalden de Makkabeeën verscheidene belangrijke overwinningen.

The Seleucid Empire was seeking to impose the religion of Greece upon the Jews, and the Greeks represent the globalists of the last days. Their religion is expressed in the woke-ism that is currently being forced upon the United States and the world, by the globalist forces of the banking system, the mainstream media, the educational centers, and the tearing down of national distinctions through the forced immigration of illegal aliens. When Antiochus Epiphanes was forcing the Greek religion upon the Jews, there were Jews who were cooperating with his efforts. The Maccabees represent one class of apostate Jews, who were resisting the religion of Greece, but there was also another class of apostate Jews who were supporting the work of enforcing the Greek religion.

Het Seleucidische Rijk trachtte de godsdienst van Griekenland aan de Joden op te leggen, en de Grieken vertegenwoordigen de globalisten van de laatste dagen. Hun godsdienst komt tot uitdrukking in het woke-isme dat momenteel aan de Verenigde Staten en de wereld wordt opgedrongen door de globalistische krachten van het banksysteem, de reguliere media, de onderwijscentra en het afbreken van nationale onderscheidingen door de gedwongen immigratie van illegale vreemdelingen. Toen Antiochus Epiphanes de Griekse godsdienst aan de Joden oplegde, waren er Joden die met zijn pogingen meewerkten. De Makkabeeën vertegenwoordigen één klasse van afvallige Joden, die zich tegen de godsdienst van Griekenland verzetten, maar er was ook een andere klasse van afvallige Joden die het werk van de handhaving van de Griekse godsdienst ondersteunden.

Verse sixteen is the soon coming Sunday law, and the threefold union of the dragon, the beast and false prophet. That history is preceded by verses thirteen through fifteen, where the three battles of verse forty occur from verse ten (1989), verses eleven and twelve (the Ukrainian war), and the Battle of Panium. The Battle of Panium represents a battle in which the two-horned earth beast prevails over the globalist’s religious and political philosophies.

Vers zestien is de spoedig komende zondagswet, en de drievoudige vereniging van de draak, het beest en de valse profeet. Aan die geschiedenis gaan de verzen dertien tot en met vijftien vooraf, waarin de drie veldslagen van vers veertig plaatsvinden vanuit vers tien (1989), de verzen elf en twaalf (de Oekraïense oorlog), en de Slag bij Panium. De Slag bij Panium vertegenwoordigt een strijd waarin het tweehoornige beest uit de aarde zegeviert over de religieuze en politieke filosofieën van de globalisten.

In that battle the final president of the United States must deal with the aftermath of Putin’s victory and subsequent collapse represented in verses eleven and twelve. He will form an alliance with NATO, or the United Nations, in order to resolve the fallout from the collapse of Russia, and within the history of that alliance he will engage the United Nations in the Battle of Panium. The third battle of verse forty, will be as the first battle of verse forty. As the Soviet Union collapsed under the economic and military force of the United States, the globalists of the United Nations will be forced to repeat “perestroika” the key component of Gorbachev’s efforts to reform the Soviet Union, though they ultimately contributed to the unraveling of the Soviet system and the eventual dissolution of the Soviet Union.

In die strijd moet de laatste president van de Verenigde Staten afrekenen met de nasleep van Poetins overwinning en daaropvolgende ineenstorting, zoals voorgesteld in de verzen elf en twaalf. Hij zal een bondgenootschap vormen met de NAVO, of de Verenigde Naties, teneinde de gevolgen van de ineenstorting van Rusland op te lossen, en binnen de geschiedenis van dat bondgenootschap zal hij de Verenigde Naties tegemoet treden in de Slag bij Panium. De derde strijd van vers veertig zal zijn als de eerste strijd van vers veertig. Zoals de Sovjet-Unie instortte onder de economische en militaire kracht van de Verenigde Staten, zullen de globalisten van de Verenigde Naties gedwongen worden „perestrojka” te herhalen, het sleutelbestanddeel van Gorbatsjovs pogingen om de Sovjet-Unie te hervormen, hoewel zij uiteindelijk hebben bijgedragen tot de ontbinding van het Sovjetsysteem en de uiteindelijke opheffing van de Sovjet-Unie.

The third battle is illustrated by the first battle, and through economics and military pressure Trump, as represented by Reagan, will force the United Nations into “perestroika,” which means restructuring or reformation. The restructuring will place the United States upon the head of the ten kings’ system that is the United Nations. In the battle the papacy will then introduce itself into history, claiming to be the defender of the system that Trump is then conquering.

De derde strijd wordt geïllustreerd door de eerste strijd, en door middel van economische en militaire druk zal Trump, zoals voorgesteld door Reagan, de Verenigde Naties tot „perestrojka” dwingen, wat herstructurering of hervorming betekent. De herstructurering zal de Verenigde Staten plaatsen aan het hoofd van het stelsel van de tien koningen, dat de Verenigde Naties is. In de strijd zal het pausdom zich vervolgens in de geschiedenis introduceren en beweren de verdediger te zijn van het stelsel dat Trump op dat moment aan het veroveren is.

In the same history Trump will face an internal Civil War that he will be forced to address, just as Abraham Lincoln was forced to address. The Civil War will be among two opposing apostate factions within the United States. One class represented by those who have accepted the religion and philosophy of woke-ism, who are the progressive globalists of both political parties. The other class (MAGA-ism) professes to be genuine Protestants, though they lost that mantle in 1844.

In dezelfde geschiedenis zal Trump geconfronteerd worden met een interne Burgeroorlog die hij genoodzaakt zal zijn aan te pakken, zoals Abraham Lincoln genoodzaakt was die aan te pakken. De Burgeroorlog zal plaatsvinden tussen twee tegenover elkaar staande afvallige facties binnen de Verenigde Staten. De ene klasse wordt vertegenwoordigd door hen die de religie en filosofie van het woke-isme hebben aanvaard, die de progressieve globalisten van beide politieke partijen zijn. De andere klasse (MAGA-isme) belijdt oprechte protestanten te zijn, hoewel zij die mantel in 1844 hebben verloren.

The President’s faction is represented by MAGA-ism, and is based upon the misguided claim of upholding true Protestantism and the Constitution. Woke-ism’s claim is the religion of Mother Earth, the New Age and the belief that the Constitution is applied by the existing circumstances of society’s norms, not by the archaic ideas of the founding fathers.

De factie van de president wordt vertegenwoordigd door het MAGA-isme en is gebaseerd op de misleide aanspraak het ware protestantisme en de Grondwet te handhaven. De aanspraak van het woke-isme is de religie van Moeder Aarde, de New Age en het geloof dat de Grondwet wordt toegepast overeenkomstig de bestaande omstandigheden van de maatschappelijke normen, niet volgens de archaïsche ideeën van de Founding Fathers.

Mattathias (Trump) will end the attempts of the globalist-progressive Democrats within the United States as represented by the revolt that began in Modein in 167 BC. Trump will then repeat the history of 164 BC, when the Maccabees rededicated the temple, as commemorated by the observance of Hanukkah. Then in the period represented from 161 BC to 158 BC, Trump will begin the final push for erecting the image of the papacy, which is an image that identifies an illicit relationship between the religious power and the political power. In 158 BC the league will be implemented as the soon coming Sunday law of verse sixteen is enforced.

Mattathias (Trump) zal een einde maken aan de pogingen van de globalistisch-progressieve Democraten binnen de Verenigde Staten, zoals uitgebeeld door de opstand die in 167 v.Chr. in Modeïn begon. Trump zal vervolgens de geschiedenis van 164 v.Chr. herhalen, toen de Makkabeeën de tempel opnieuw inwijdden, zoals herdacht door de viering van Chanoeka. Vervolgens zal Trump, in de periode die wordt uitgebeeld door 161 v.Chr. tot 158 v.Chr., de laatste stoot beginnen om het beeld van het pausdom op te richten, een beeld dat een ongeoorloofde verhouding tussen de religieuze macht en de politieke macht aanduidt. In 158 v.Chr. zal het verbond ten uitvoer worden gebracht, wanneer de spoedig komende zondagswet van vers zestien wordt afgedwongen.

Daniel eleven first identifies how Rome politically takes control, and then Daniel repeats and enlarges the same history with a line identifying how Rome deals with God’s people in the very same history. From verse sixteen unto verse nineteen the three obstacles to pagan Rome taking control of the world are illustrated. In verse sixteen, Syria was conquered by pagan Rome in 65 BC, and then Judea was conquered by Pompey in 63 BC. Verse sixteen identifies when Rome was to stand in the glorious land, and in so doing is typifying the Sunday law of verse forty-one of the same chapter.

Daniël elf identificeert eerst hoe Rome politiek de macht overneemt, en vervolgens herhaalt Daniël dezelfde geschiedenis en werkt haar verder uit met een lijn die aangeeft hoe Rome in diezelfde geschiedenis omgaat met Gods volk. Van vers zestien tot en met vers negentien worden de drie hindernissen geïllustreerd die het heidense Rome moest overwinnen om de wereldheerschappij te verkrijgen. In vers zestien werd Syrië in 65 v.Chr. door het heidense Rome veroverd, en vervolgens werd Judea in 63 v.Chr. door Pompejus veroverd. Vers zestien geeft aan wanneer Rome in het heerlijke land zou staan, en doet daarmee dienst als een voorafbeelding van de zondagswet van vers eenenveertig van hetzelfde hoofdstuk.

It is important to note that the history of the conquering occurred in 63 BC [parallel to 1863], in the midst of a Civil War taking place within Jerusalem. Uriah Smith stated, “On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea.”

Het is belangrijk op te merken dat de geschiedenis van de verovering plaatsvond in 63 v.Chr. [parallel aan 1863], te midden van een burgeroorlog die zich binnen Jeruzalem afspeelde. Uriah Smith verklaarde: „Bij Pompejus’ terugkeer van zijn veldtocht tegen Mithridates, koning van Pontus, streden twee rivalen, Hyrcanus en Aristobulus, om de kroon van Judea.”

The names “Hyrcanus” and “Aristobulus’ are both of Greek origin and have historical significance, particularly in the context of Jewish history during the Hellenistic period and the Hasmonean dynasty. “Hyrcanus” is derived from the Greek word “Hurkanos,” which likely originated from the word “hurkan,” meaning “wolf” in the Persian language. Hyrcanus was a name borne by several Hasmonean rulers. “Aristobulus” means “best counselor” or “best adviser.” Aristobulus was another name borne by several Hasmonean rulers. Both “Hyrcanus” and “Aristobulus” are names associated with significant figures in Jewish history during the Hasmonean period. They were rulers who played important roles in the governance and expansion of the Hasmonean Kingdom in Judea. The prophetic descendants and representatives of the Hasmonean kingdom in the time of Christ was the Pharisees.

De namen “Hyrcanus” en “Aristobulus” zijn beide van Griekse oorsprong en hebben historische betekenis, in het bijzonder in de context van de Joodse geschiedenis tijdens de hellenistische periode en de Hasmonese dynastie. “Hyrcanus” is afgeleid van het Griekse woord “Hurkanos”, dat waarschijnlijk is voortgekomen uit het woord “hurkan”, dat in de Perzische taal “wolf” betekent. Hyrcanus was een naam die door verscheidene Hasmonese heersers werd gedragen. “Aristobulus” betekent “beste raadgever” of “beste adviseur”. Aristobulus was eveneens een naam die door verscheidene Hasmonese heersers werd gedragen. Zowel “Hyrcanus” als “Aristobulus” zijn namen die verbonden zijn met belangrijke figuren in de Joodse geschiedenis tijdens de Hasmonese periode. Zij waren heersers die een belangrijke rol speelden in het bestuur en de uitbreiding van het Hasmonese koninkrijk in Judea. De profetische nakomelingen en vertegenwoordigers van het Hasmonese koninkrijk in de tijd van Christus waren de Farizeeën.

When Pompey conquered Jerusalem, two political parties both traced their origins back to the time of the revolt represented by Modein in 167 BC. Once Pompey was drawn into the rebellion, he determined to take Jerusalem and the political party of Aristobulus determined to resist him, but the party of Hyrcanus determined to open the gates to Pompey. Pompey then mounted his attack upon Jerusalem and three months later Jerusalem was forever under the jurisdiction of Rome.

Toen Pompeius Jeruzalem veroverde, voerden twee politieke partijen beide hun oorsprong terug tot de tijd van de opstand die werd belichaamd door Modeïn in 167 v.Chr. Zodra Pompeius in de opstand was betrokken, besloot hij Jeruzalem in te nemen, en de politieke partij van Aristobulus besloot hem weerstand te bieden, maar de partij van Hyrcanus besloot de poorten voor Pompeius te openen. Vervolgens zette Pompeius zijn aanval op Jeruzalem in, en drie maanden later stond Jeruzalem voorgoed onder de heerschappij van Rome.

By verse nineteen Egypt, the third and final obstacle, was taken by Rome. Then in verse twenty the birth of Christ is identified as Daniel begins to set forth how Rome would deal with God’s people in that history. In verses twenty-one and twenty-two Christ is crucified. In verse twenty-three, the league that began in 161 BC to 158 BC, is identified immediately after the verses that describe the cross where the apostate Jews proclaimed they “had no king, but Caesar.” The line of the apostate Jews, represented by the Maccabees, who had resisted the inroads of Greek religious philosophy, and in so doing formed an unholy relationship with Rome, follows the verse identifying the history of the cross, where the fruit of their unholy relationship was fully manifested.

Bij vers negentien werd Egypte, het derde en laatste obstakel, door Rome ingenomen. Vervolgens wordt in vers twintig de geboorte van Christus aangeduid, wanneer Daniël begint uiteen te zetten hoe Rome in die geschiedenis met Gods volk zou omgaan. In de verzen eenentwintig en tweeëntwintig wordt Christus gekruisigd. In vers drieëntwintig wordt het bondgenootschap dat begon in 161 v.Chr. tot 158 v.Chr., aangeduid onmiddellijk na de verzen die het kruis beschrijven, waar de afvallige Joden verkondigden dat zij „geen koning hadden dan de keizer”. De lijn van de afvallige Joden, vertegenwoordigd door de Makkabeeën, die zich hadden verzet tegen de opmars van de Griekse godsdienstfilosofie en daardoor een onheilige verhouding met Rome waren aangegaan, volgt op het vers dat de geschiedenis van het kruis aanduidt, waar de vrucht van hun onheilige verhouding ten volle openbaar werd.

The Shekinah never returned to the temple that was erected after the seventy years of captivity. The last prophetic testimony, proclaimed by Malachi, was given about the middle of the fifth century BC. There had been no visible presence of God, nor any prophetic testimony for hundreds of years before the Maccabees stood up against the globalist Greek influence. At the beginning of their revolt, they accomplished the very rebellion that both Ptolemy and King Uzziah had attempted, when both kings sought to fulfill the role of priest and make an offering in the temple.

De Sjechina keerde nooit terug naar de tempel die na de zeventig jaren van gevangenschap werd opgericht. Het laatste profetische getuigenis, verkondigd door Maleachi, werd gegeven omstreeks het midden van de vijfde eeuw v.Chr. Er was gedurende honderden jaren geen zichtbare tegenwoordigheid van God geweest, noch enig profetisch getuigenis, voordat de Makkabeeën opstonden tegen de globalistische Griekse invloed. Aan het begin van hun opstand volbrachten zij juist die opstandigheid waartoe zowel Ptolemaeus als koning Uzzia hadden getracht te komen, toen beide koningen de priesterlijke rol zochten te vervullen en in de tempel een offer brachten.

Jonathan Apphus (also known as Jonathan Maccabeus), was one of the sons of Mattathias, who initiated the Maccabean Revolt, and he played a significant role in leading the Jewish rebellion against the Seleucid Empire. After the death of his brother Judas Maccabee in battle, Jonathan assumed leadership of the Maccabean forces. In addition to his military and political leadership, Jonathan also took on the role of high priest, serving as the spiritual leader of the Jewish people. Jonathan’s dual role as both leader and high priest marked a significant development in Jewish history, as it consolidated both political and religious authority within the Hasmonean dynasty. His leadership helped to strengthen Jewish autonomy and establish the Hasmonean rule in Judea.

Jonathan Apphus (ook bekend als Jonathan Maccabeüs) was een van de zonen van Mattathias, die de Makkabese Opstand in gang zette, en hij speelde een belangrijke rol in het leiden van de Joodse opstand tegen het Seleucidische Rijk. Na de dood van zijn broer Judas Makkabeüs in de strijd nam Jonathan de leiding over de Makkabese strijdkrachten op zich. Naast zijn militaire en politieke leiderschap nam Jonathan ook de rol van hogepriester op zich en diende hij als de geestelijke leider van het Joodse volk. Jonathans dubbele rol als zowel leider als hogepriester vormde een belangrijke ontwikkeling in de Joodse geschiedenis, omdat daardoor zowel de politieke als de religieuze autoriteit binnen de Hasmonese dynastie werden geconsolideerd. Zijn leiderschap droeg ertoe bij de Joodse autonomie te versterken en de Hasmonese heerschappij in Judea te vestigen.

The very sin which Ptolemy attempted after the victory of Raphia was accomplished at the very beginning of the revolt of the Maccabees. It was the same sin that was resisted by the priests in the time of king Uzziah, but the Maccabees’ professed defense of God’s temple services was a misguided and rebellious manifestation of the combination of church and state, and as such, typifies the rebellion of apostate Protestantism that is now rallying in support of Trump against the inroads of Biden’s globalist woke-ism.

Juist de zonde die Ptolemaeus na de overwinning bij Rafia trachtte te begaan, werd reeds helemaal aan het begin van de opstand van de Makkabeeën volbracht. Het was dezelfde zonde waaraan de priesters in de tijd van koning Uzzia weerstand boden, maar de door de Makkabeeën beleden verdediging van de tempeldiensten van God was een misleide en opstandige uiting van de vereniging van kerk en staat, en typeert als zodanig de opstand van het afvallige protestantisme, dat zich thans verzamelt ter ondersteuning van Trump tegen de opmars van Bidens globalistische woke-isme.

The Bible teaches that you will know them by their fruits, and the Pharisees during the time of Christ were the final remnants of the Hasmonean dynasty that began with Mattathias. Mattathias, and the rebellion he began, bore the fruits of Pharisee-ism, as does the apostate Protestants that are supporting the concept of “Make America Great Again”. America was great when the Constitution was understood to keep church and state separated from each other, but at the counterfeit miracle represented by the victory that is commemorated by the feast of Hanukkah, the movement for Sunday legislation will come out into the open.

De Bijbel leert dat gij hen aan hun vruchten zult kennen, en de Farizeeën ten tijde van Christus waren de laatste overblijfselen van de Hasmonese dynastie die met Mattathias begon. Mattathias, en de opstand die hij begon, droegen de vruchten van het farizeïsme, evenals de afvallige protestanten die het concept van “Make America Great Again” ondersteunen. Amerika was groot toen de Grondwet aldus werd verstaan dat zij kerk en staat van elkaar gescheiden hield, maar bij het valse wonder dat wordt voorgesteld door de overwinning die door het feest van Chanoeka wordt herdacht, zal de beweging voor zondagwetgeving openlijk naar voren treden.

We will continue this study in the next article.

Wij zullen deze studie in het volgende artikel voortzetten.

> “Heretofore those who presented the truths of the third angel’s message have often been regarded as mere alarmists. Their predictions that religious intolerance would gain control in the United States, that church and state would unite to persecute those who keep the commandments of God, have been pronounced groundless and absurd. It has been confidently declared that this land could never become other than what it has been—the defender of religious freedom. But as the question of enforcing Sunday observance is widely agitated, the event so long doubted and disbelieved is seen to be approaching, and the third message will produce an effect which it could not have had before.

> “Tot dusver zijn zij die de waarheden van de boodschap van de derde engel verkondigden, vaak beschouwd als louter onheilsprofeten. Hun voorspellingen dat godsdienstige onverdraagzaamheid in de Verenigde Staten de overhand zou krijgen, dat kerk en staat zich zouden verenigen om hen te vervolgen die de geboden van God onderhouden, zijn bestempeld als ongegrond en absurd. Met stelligheid is verklaard dat dit land nooit iets anders zou kunnen worden dan wat het is geweest—de verdediger van de godsdienstvrijheid. Maar nu de kwestie van het afdwingen van de zondagsviering op brede schaal in beroering wordt gebracht, ziet men dat de gebeurtenis die zo lang werd betwijfeld en niet geloofd, naderbij komt, en de derde boodschap zal een uitwerking teweegbrengen die zij voordien niet kon hebben.

> “In every generation God has sent His servants to rebuke sin, both in the world and in the church. But the people desire smooth things spoken to them, and the pure, unvarnished truth is not acceptable. Many reformers, in entering upon their work, determined to exercise great prudence in attacking the sins of the church and the nation. They hoped, by the example of a pure Christian life, to lead the people back to the doctrines of the Bible. But the Spirit of God came upon them as it came upon Elijah, moving him to rebuke the sins of a wicked king and an apostate people; they could not refrain from preaching the plain utterances of the Bible— doctrines which they had been reluctant to present. They were impelled to zealously declare the truth and the danger which threatened souls. The words which the Lord gave them they uttered, fearless of consequences, and the people were compelled to hear the warning.

> “In iedere generatie heeft God Zijn dienstknechten gezonden om de zonde te bestraffen, zowel in de wereld als in de kerk. Maar het volk verlangt dat men hun aangename dingen zegt, en de zuivere, onverbloemde waarheid is niet aanvaardbaar. Velen van de hervormers namen zich bij het begin van hun arbeid voor grote voorzichtigheid te betrachten bij het aanvallen van de zonden van de kerk en van de natie. Zij hoopten door het voorbeeld van een rein christelijk leven het volk terug te leiden tot de leerstellingen van de Bijbel. Maar de Geest van God kwam over hen zoals Hij over Elia kwam, en bewoog hem ertoe de zonden van een goddeloze koning en van een afvallig volk te bestraffen; zij konden zich er niet van weerhouden de klare uitspraken van de Bijbel te verkondigen—leerstellingen die zij met tegenzin naar voren hadden gebracht. Zij werden ertoe gedrongen de waarheid en het gevaar dat de zielen bedreigde met ijver te verkondigen. De woorden die de Heere hun gaf, spraken zij uit, zonder vrees voor de gevolgen, en het volk werd gedwongen de waarschuwing te horen.”

> “Thus the message of the third angel will be proclaimed. As the time comes for it to be given with greatest power, the Lord will work through humble instruments, leading the minds of those who consecrate themselves to His service. The laborers will be qualified rather by the unction of His Spirit than by the training of literary institutions. Men of faith and prayer will be constrained to go forth with holy zeal, declaring the words which God gives them. The sins of Babylon will be laid open. The fearful results of enforcing the observances of the church by civil authority, the inroads of spiritualism, the stealthy but rapid progress of the papal power—all will be unmasked. By these solemn warnings the people will be stirred. Thousands upon thousands will listen who have never heard words like these. In amazement they hear the testimony that Babylon is the church, fallen because of her errors and sins, because of her rejection of the truth sent to her from heaven. As the people go to their former teachers with the eager inquiry, Are these things so? the ministers present fables, prophesy smooth things, to soothe their fears and quiet the awakened conscience. But since many refuse to be satisfied with the mere authority of men and demand a plain ‘Thus saith the Lord,’ the popular ministry, like the Pharisees of old, filled with anger as their authority is questioned, will denounce the message as of Satan and stir up the sin-loving multitudes to revile and persecute those who proclaim it.

> „Zo zal de boodschap van de derde engel worden verkondigd. Wanneer de tijd komt dat zij met de grootste kracht moet worden gegeven, zal de Heere werken door ootmoedige werktuigen en de gedachten leiden van hen die zich aan Zijn dienst toewijden. De arbeiders zullen veeleer geschikt worden gemaakt door de zalving van Zijn Geest dan door de opleiding van literaire instellingen. Mannen van geloof en gebed zullen zich gedrongen voelen uit te gaan met heilige ijver en de woorden te verkondigen die God hun geeft. De zonden van Babylon zullen aan het licht worden gebracht. De ontzagwekkende gevolgen van het afdwingen van de inzettingen van de kerk door burgerlijk gezag, de opmars van het spiritualisme, de sluipende maar snelle voortgang van de pauselijke macht — dit alles zal worden ontmaskerd. Door deze plechtige waarschuwingen zal het volk worden bewogen. Duizenden bij duizenden zullen luisteren die nooit eerder woorden als deze hebben gehoord. Met verbazing horen zij het getuigenis dat Babylon de kerk is, gevallen vanwege haar dwalingen en zonden, vanwege haar verwerping van de waarheid die haar uit de hemel is gezonden. Wanneer het volk zich tot zijn vroegere leraren wendt met de dringende vraag: Zijn deze dingen zo? dan brengen de dienaren verdichtsels naar voren, profeteren aangename dingen, om hun vrees te sussen en het ontwaakte geweten tot rust te brengen. Maar omdat velen weigeren zich tevreden te stellen met het loutere gezag van mensen en een duidelijk ‘Zo zegt de Heere’ verlangen, zal de populaire geestelijkheid, evenals de Farizeeën van ouds, vervuld van toorn omdat hun gezag in twijfel wordt getrokken, de boodschap als van Satan veroordelen en de zonde liefhebbende menigten ophitsen om hen die haar verkondigen te smaden en te vervolgen.״

> “As the controversy extends into new fields and the minds of the people are called to God’s downtrodden law, Satan is astir. The power attending the message will only madden those who oppose it. The clergy will put forth almost superhuman efforts to shut away the light lest it should shine upon their flocks. By every means at their command they will endeavor to suppress the discussion of these vital questions. The church appeals to the strong arm of civil power, and, in this work, papists and Protestants unite. As the movement for Sunday enforcement becomes more bold and decided, the law will be invoked against commandment keepers. They will be threatened with fines and imprisonment, and some will be offered positions of influence, and other rewards and advantages, as inducements to renounce their faith. But their steadfast answer is: ‘Show us from the word of God our error’—the same plea that was made by Luther under similar circumstances. Those who are arraigned before the courts make a strong vindication of the truth, and some who hear them are led to take their stand to keep all the commandments of God. Thus light will be brought before thousands who otherwise would know nothing of these truths.” The Great Controversy, 605, 606.

> “Wanneer de strijd zich tot nieuwe gebieden uitbreidt en de gedachten van het volk worden gericht op Gods vertreden wet, komt Satan in beweging. De kracht die het bericht vergezelt, zal hen die zich ertegen verzetten slechts tot razernij brengen. De geestelijkheid zal bijna bovenmenselijke inspanningen leveren om het licht buiten te sluiten, opdat het niet op hun kudden zou schijnen. Met alle middelen die hun ten dienste staan, zullen zij trachten de bespreking van deze gewichtige vragen te onderdrukken. De kerk doet een beroep op de sterke arm van de burgerlijke macht, en in dit werk verenigen paapsgezinden en protestanten zich. Naarmate de beweging tot handhaving van de zondag stoutmoediger en beslister wordt, zal de wet worden ingeroepen tegen hen die de geboden onderhouden. Zij zullen worden bedreigd met boeten en gevangenschap, en sommigen zullen invloedrijke posities en andere beloningen en voordelen worden aangeboden als beweegredenen om hun geloof te verzaken. Maar hun standvastige antwoord luidt: ‘Toon ons uit het Woord van God onze dwaling’—dezelfde bede die Luther onder soortgelijke omstandigheden uitte. Zij die voor de rechtbanken worden gedaagd, leggen een krachtige verdediging van de waarheid af, en sommigen die hen horen, worden ertoe gebracht hun standpunt in te nemen om al de geboden van God te onderhouden. Zo zal het licht worden gebracht voor duizenden die anders niets van deze waarheden zouden weten.” The Great Controversy, 605, 606.

Back to Articles