Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Twenty-Five

Het boek Daniël - Honderdvijfentwintig

Unlocking Prophetic Significance: Deciphering Daniel 11:40 and Its Implications for Modern Christianity

De profetische betekenis ontsluiten: Daniël 11:40 ontcijferen en de implicaties ervan voor het hedendaagse christendom

Author

Jeff Pippenger

Published

March 9, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Verse forty of Daniel eleven, begins at the time of the end, but the verse identifies two times of the end, and therefore allows the student of prophecy to align the first time of the end with the second time of the end. When this application is made, the line of Millerite history that began in 1798, runs parallel with the history of the United States in 1989. The two lines identify the line of the true Protestant horn and the line of the Republican horn of the earth beast of Revelation chapter thirteen. Both lines begin at the time of the end in 1798, and the time of the end in 1989 simply complements and provides a second witness of the waymarks of truth that are unsealed in the verse.

Vers veertig van Daniël elf begint bij de tijd van het einde, maar het vers identificeert twee tijden van het einde en stelt daarom de student van de profetie in staat de eerste tijd van het einde met de tweede tijd van het einde in overeenstemming te brengen. Wanneer deze toepassing wordt gemaakt, loopt de lijn van de Milleritische geschiedenis die in 1798 begon, parallel met de geschiedenis van de Verenigde Staten in 1989. De twee lijnen identificeren de lijn van de ware protestantse hoorn en de lijn van de Republikeinse hoorn van het aardebeest van Openbaring hoofdstuk dertien. Beide lijnen beginnen bij de tijd van het einde in 1798, en de tijd van het einde in 1989 vult eenvoudigweg aan en verschaft een tweede getuigenis van de wegmarkeringen der waarheid die in het vers worden ontzegeld.

The movement of the third angel arrived on October 22, 1844, but was deferred through the seven-year rebellion of 1856 to 1863. The arrival of the third angel was repeated on September 11, 2001. 1863 was typified by ancient Israel’s first encampment at Kadesh and the rebellion of the ten spies, and September 11, 2001 was typified by the last encampment of ancient Israel at Kadesh, and the rebellion of Moses. The rebellion of 1863, represented the first rebellion at Kadesh, which produced a judgment of death in the wilderness. The rebellion of September 11, 2001 represented the last rebellion at Kadesh, which produced the death of the leadership of Laodicean Adventism.

De beweging van de derde engel kwam aan op 22 oktober 1844, maar werd uitgesteld door de zevenjarige opstand van 1856 tot 1863. De komst van de derde engel werd herhaald op 11 september 2001. 1863 werd getypeerd door de eerste legerplaats van het oude Israël te Kades en de opstand van de tien verspieders, en 11 september 2001 werd getypeerd door de laatste legerplaats van het oude Israël te Kades en de opstand van Mozes. De opstand van 1863 vertegenwoordigde de eerste opstand te Kades, die een doodsoordeel in de woestijn voortbracht. De opstand van 11 september 2001 vertegenwoordigde de laatste opstand te Kades, die de dood van de leiding van het Laodiceïsche adventisme voortbracht.

The descent of the angel on August 11, 1840, which ushered in the movement of 1840 to 1844, which Sister White called a glorious manifestation of the power of God, typified September 11, 2001 and identified a glorious manifestation of the power of God.

De nederdaling van de engel op 11 augustus 1840, die de beweging van 1840 tot 1844 inluidde, welke zuster White een heerlijke openbaring van de kracht van God noemde, was een voorafbeelding van 11 september 2001 en wees op een heerlijke openbaring van de kracht van God.

> “The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.” The Great Controversy, 611.

> „De engel die zich verenigt in de verkondiging van de boodschap van de derde engel, zal de gehele aarde verlichten met zijn heerlijkheid. Hier wordt een werk voorzegd van wereldwijde omvang en ongekende kracht. De adventbeweging van 1840–44 was een heerlijke openbaring van de kracht van God; de boodschap van de eerste engel werd gebracht naar iedere zendingspost in de wereld, en in sommige landen was er de grootste godsdienstige belangstelling die in enig land is waargenomen sinds de Reformatie van de zestiende eeuw; maar deze zullen worden overtroffen door de machtige beweging onder de laatste waarschuwing van de derde engel.” The Great Controversy, 611.

The first arrival of the third angel on October 22, 1844 (the first Kadesh), was to finish the work, but God’s people chose to select a new leader and return to Egypt. By 1863, they had “rebuilt Jericho”, instead of participating in God’s work in bringing down the walls of Jericho. They were therefore cursed, with the death in the wilderness.

De eerste komst van de derde engel op 22 oktober 1844 (het eerste Kades) was bedoeld om het werk te voleinden, maar Gods volk verkoos een nieuwe leider te kiezen en naar Egypte terug te keren. Tegen 1863 hadden zij „Jericho herbouwd”, in plaats van deel te hebben aan Gods werk om de muren van Jericho neer te halen. Daarom werden zij vervloekt met de dood in de woestijn.

> And Joshua adjured them at that time, saying, Cursed be the man before the Lord, that riseth up and buildeth this city Jericho: he shall lay the foundation thereof in his firstborn, and in his youngest son shall he set up the gates of it. Joshua 6:26.

> En Jozua bezwoer hen te dien tijde, zeggende: Vervloekt zij de man voor het aangezicht des HEEREN, die opstaat en deze stad Jericho herbouwt; op zijn eerstgeborene zal hij haar grondvesten, en op zijn jongste zoon zal hij haar poorten oprichten. Jozua 6:26.

As with ancient Israel at the first Kadesh, who had rejected the message of Joshua and Caleb, modern Israel’s rebellion at the first Kadesh (1863), brought upon them the curse of Joshua. When the third angel returned on September 11, 2001 (the last Kadesh), the final work in advance of God bringing down Jericho and its walls began.

Zoals het oude Israël bij het eerste Kades, dat de boodschap van Jozua en Kaleb had verworpen, bracht de opstand van het moderne Israël bij het eerste Kades (1863) de vloek van Jozua over hen. Toen de derde engel op 11 september 2001 terugkeerde (het laatste Kades), begon het laatste werk, voorafgaand aan Gods neerhalen van Jericho en zijn muren.

October 22, 1844 marks the arrival of the third angel, and in so doing it marks the arrival of the soon-coming Sunday in the last days. 1863 marks the end of the testing period of the third angel that commenced on October 22, 1844. 1863 is therefore a symbol of the soon-coming Sunday law, for Jesus always represents the ending with the beginning. In 1863, the nation was divided into two classes, and so too, at the Sunday law, two classes will be manifested.

22 oktober 1844 markeert de komst van de derde engel, en daarmee markeert het de komst van de spoedig naderende zondag in de laatste dagen. 1863 markeert het einde van de beproevingsperiode van de derde engel, die op 22 oktober 1844 aanving. 1863 is daarom een symbool van de spoedig komende zondagswet, want Jezus stelt het einde altijd voor door het begin. In 1863 werd de natie in twee klassen verdeeld, en zo zullen ook bij de zondagswet twee klassen geopenbaard worden.

The testing period of the third angel in Millerite history began in 1844 and ended in 1863, and the beginning and ending, both marked the Sunday law of the last days. In the history between the beginning (1844) and the ending (1863), is the rebellion of the Millerite movement (1856). Thus, the period bears the signature of “Truth.” The return to Kadesh for the second time on September 11, 2001 marks the beginning of the testing process of the third angel, which concludes at the soon-coming Sunday law, as typified by 1863.

De beproevingsperiode van de derde engel in de Milleritische geschiedenis begon in 1844 en eindigde in 1863, en zowel het begin als het einde markeerden de zondagswet van de laatste dagen. In de geschiedenis tussen het begin (1844) en het einde (1863) bevindt zich de opstand van de Milleritische beweging (1856). Aldus draagt de periode het kenmerk van “Waarheid”. De terugkeer naar Kades voor de tweede maal op 11 september 2001 markeert het begin van het beproevingsproces van de derde engel, dat zijn voltooiing vindt bij de spoedig komende zondagswet, zoals voorgesteld in type door 1863.

From that Sunday law until human probation closes, Jericho and its walls will be brought down, in agreement with the executive judgment upon the whore of Babylon that is represented in that history. Verse forty begins in 1798, and concludes at the soon-coming Sunday law in verse forty-one. The time of the end in 1798 represents the internal line of God’s church, beginning with the Millerites of the movement of the first angel through to the movement of the third angel and the one hundred and forty-four thousand. All in one verse.

Vanaf die zondagswet totdat de menselijke genadetijd wordt afgesloten, zullen Jericho en zijn muren worden neergehaald, overeenkomstig het uitvoerende oordeel over de hoer van Babylon dat in die geschiedenis wordt voorgesteld. Vers veertig begint in 1798 en eindigt bij de spoedig komende zondagswet in vers eenenveertig. De tijd van het einde in 1798 vertegenwoordigt de interne lijn van Gods kerk, beginnend met de Millerieten van de beweging van de eerste engel en doorlopend tot de beweging van de derde engel en de honderdvierenveertigduizend. Alles in één vers.

The war between the king of the north that began with the ascendancy of the king of the south in 1798, was brought to a conclusion in 1989, when the king of the south was defeated by an alliance between the fifth and sixth kingdoms of Bible prophecy. The war of the king of the north and king of the south that began in 1798, was recognized by the Millerites as a warfare against Rome, which they saw as simply the two desolating powers of paganism and papalism. When the war ended in 1989, all three desolating powers were involved, and it marked the beginning of the prophetic illustration of those three powers leading the world to Armageddon, which is geographically represented in verse forty-five of Daniel eleven.

De oorlog tussen de koning van het noorden, die begon met de opkomst van de koning van het zuiden in 1798, kwam tot een einde in 1989, toen de koning van het zuiden werd verslagen door een alliantie tussen het vijfde en het zesde koninkrijk van de Bijbelse profetie. De oorlog van de koning van het noorden en de koning van het zuiden die in 1798 begon, werd door de Millerieten erkend als een strijd tegen Rome, dat zij eenvoudigweg zagen als de twee verwoestende machten van het heidendom en het pausdom. Toen de oorlog in 1989 eindigde, waren alle drie de verwoestende machten erbij betrokken, en dit markeerde het begin van de profetische uitbeelding van die drie machten die de wereld naar Armageddon voeren, dat geografisch wordt weergegeven in vers vijfenveertig van Daniël elf.

Verses forty to forty-five identify the prophetic dynamics of the three powers bringing the pope to his end between the seas and the glorious holy mountain. Rightly understood, the prophetic history represented in verse forty-one, includes verses forty-one through forty-four.

De verzen veertig tot vijfenveertig duiden de profetische dynamiek aan van de drie machten die de paus tussen de zeeën en de heerlijke heilige berg tot zijn einde brengen. Juist verstaan omvat de profetische geschiedenis die in vers eenenveertig wordt voorgesteld, de verzen eenenveertig tot en met vierenveertig.

Therefore, starting from the time of the end in 1989, with the second witness of 1798, identifying the beginning and ending of the war between the king of the south and the king of the north, verse forty-one through forty-four identifies the threefold union of a papacy whose deadly wound is healed, and verse forty-five is where she comes to her end. The verses, when approached from this perspective present a history that is external to God’s church, as is also represented by the relation between the seven seals and the seven churches in the book of Revelation.

Daarom duidt men, uitgaande van de tijd van het einde in 1989, met het tweede getuigenis van 1798, dat het begin en het einde van de oorlog tussen de koning van het zuiden en de koning van het noorden aanwijst, in vers eenenveertig tot en met vierenveertig de drievoudige vereniging aan van een pausdom waarvan de dodelijke wond is genezen, en in vers vijfenveertig komt zij tot haar einde. Wanneer men deze verzen vanuit dit perspectief benadert, bieden zij een geschiedenis die zich buiten Gods gemeente afspeelt, zoals dit ook wordt voorgesteld door de verhouding tussen de zeven zegels en de zeven gemeenten in het boek Openbaring.

The line of prophetic history represented by 1798 represents primarily the investigative judgment, and the line that begins at the same point in 1989 represents primarily the executive judgment. 1798 is primarily emphasizing the work of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant, and 1989 is primarily emphasizing the work of the Elijah messenger.

De lijn van de profetische geschiedenis die door 1798 wordt voorgesteld, vertegenwoordigt in de eerste plaats het onderzoekend oordeel, en de lijn die op hetzelfde punt begint in 1989 vertegenwoordigt in de eerste plaats het uitvoerend oordeel. 1798 legt in de eerste plaats de nadruk op het werk van de boodschapper die de weg bereidt voor de Boodschapper van het Verbond, en 1989 legt in de eerste plaats de nadruk op het werk van de Elia-boodschapper.

Starting from 1798, when the book of Daniel was unsealed, we have the increase of knowledge of the prophetic history where Christ leads His people into a covenant relationship that accomplishes the permanent combination of divinity with humanity. That last day covenant is identified repeatedly in the Scriptures.

Vanaf 1798, toen het boek Daniël werd ontsloten, zien wij de toename van kennis van de profetische geschiedenis, waarin Christus Zijn volk leidt in een verbondsverhouding die de blijvende vereniging van goddelijkheid met menselijkheid tot stand brengt. Dat verbond van de laatste dag wordt herhaaldelijk in de Schrift aangeduid.

> Behold, the days come, saith the Lord, that I will make a new covenant with the house of Israel, and with the house of Judah: Not according to the covenant that I made with their fathers in the day that I took them by the hand to bring them out of the land of Egypt; which my covenant they brake, although I was an husband unto them, saith the Lord: But this shall be the covenant that I will make with the house of Israel; After those days, saith the Lord, I will put my law in their inward parts, and write it in their hearts; and will be their God, and they shall be my people. And they shall teach no more every man his neighbour, and every man his brother, saying, Know the Lord: for they shall all know me, from the least of them unto the greatest of them, saith the Lord: for I will forgive their iniquity, and I will remember their sin no more. Jeremiah 31:31–34.

> Zie, de dagen komen, spreekt de HEERE, dat Ik met het huis van Israël en met het huis van Juda een nieuw verbond zal sluiten; niet overeenkomstig het verbond dat Ik met hun vaderen gesloten heb ten dage dat Ik hen bij de hand nam om hen uit het land Egypte uit te leiden; welk Mijn verbond zij verbroken hebben, hoewel Ik hun tot een Man was, spreekt de HEERE. Maar dit is het verbond dat Ik na die dagen met het huis van Israël sluiten zal, spreekt de HEERE: Ik zal Mijn wet in hun binnenste leggen en die in hun hart schrijven; en Ik zal hun tot een God zijn, en zij zullen Mij tot een volk zijn. En zij zullen niet meer, eenieder zijn naaste en eenieder zijn broeder, onderwijzen, zeggende: Kent de HEERE; want zij zullen Mij allen kennen, van de kleinste onder hen tot de grootste onder hen, spreekt de HEERE. Want Ik zal hun ongerechtigheid vergeven en aan hun zonde niet meer gedenken. Jeremia 31:31–34.

All the prophets are identifying the last days, and the expression “last days,” in prophecy represents the time period of the judgment. The first angel arrived in 1798, at the time of the end, to announce the opening of the judgment in 1844, which is also the arrival of the last days. The last days, are Jeremiah’s “days” that will come, when God would “forgive” the “iniquity” and “no more remember” the sins of His people. That work is accomplished by Christ, as the High Priest in the antitypical day of atonement, during “the last days.”

Alle profeten duiden de laatste dagen aan, en de uitdrukking „laatste dagen” vertegenwoordigt in de profetie de tijdsperiode van het oordeel. De eerste engel verscheen in 1798, ten tijde van het einde, om de opening van het oordeel in 1844 aan te kondigen, wat tevens de komst van de laatste dagen is. De laatste dagen zijn Jeremia’s „dagen” die zullen komen, wanneer God de „ongerechtigheid” zou „vergeven” en de zonden van Zijn volk „niet meer gedenken”. Dat werk wordt volbracht door Christus, als de Hogepriester op de antitypische verzoendag, gedurende „de laatste dagen”.

Had Millerite Adventism continued by faith to walk in the advancing light of the third angel which arrived on October 22, 1844, they would have already been in their eternal home with Jesus. This is what Jeremiah means when he says, “after those days.” “Those days” are the prophetic periods that led to, and concluded in, 1844. They are the “days” which Daniel chapter twelve references.

Als het adventisme van de millerieten in geloof was blijven wandelen in het voortschrijdende licht van de derde engel, die op 22 oktober 1844 kwam, dan zouden zij reeds met Jezus in hun eeuwig thuis zijn geweest. Dit is wat Jeremia bedoelt wanneer hij zegt: „na die dagen”. „Die dagen” zijn de profetische perioden die tot 1844 leidden en daarin eindigden. Het zijn de „dagen” waarnaar Daniël hoofdstuk twaalf verwijst.

> But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:13.

> Maar ga gij heen tot het einde toe; want gij zult rusten en opstaan in uw lot aan het einde der dagen. Daniël 12:13.

At the “end of the days,” or as Jeremiah says, “after those days,” Christ designed to put His law in the inward parts of His people and write His law upon the hearts. The inward parts being the lower nature, or as Paul calls it the flesh, and the heart being the higher nature. The covenant promises to give His people a new mind at conversion, and a new body at the Second Coming. Man fell with Adam, who was created in God’s image, and who was created with a higher nature and a lower nature. Christ’s covenant is to redeem mankind with their twofold nature from the curse of sin.

Aan het „einde der dagen”, of zoals Jeremia zegt, „na die dagen”, heeft Christus beschikt Zijn wet in het binnenste van Zijn volk te leggen en Zijn wet op hun hart te schrijven. Het binnenste is de lagere natuur, of zoals Paulus die noemt: het vlees, en het hart is de hogere natuur. Het verbond belooft Zijn volk bij de bekering een nieuwe geest te geven, en een nieuw lichaam bij de Wederkomst. De mens viel met Adam, die naar Gods beeld geschapen was en die met een hogere natuur en een lagere natuur geschapen was. Het verbond van Christus strekt ertoe de mensheid met haar tweevoudige natuur van de vloek van de zonde te verlossen.

> “In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed. ‘In that day I will make a covenant for them with the beasts of the field, and with the fowls of heaven, and with the creeping things of the ground: and I will break the bow and the sword and the battle out of the earth, and I will make them to lie down safely. And I will betroth thee unto me forever; yea, I will betroth thee unto me in righteousness, and in judgment, and in loving-kindness, and in mercies. I will even betroth thee unto me in faithfulness; and thou shalt know the Lord.’

> “In de laatste dagen van de geschiedenis van deze aarde moet Gods verbond met Zijn geboden onderhoudende volk vernieuwd worden. ‘Te dien dage zal Ik voor hen een verbond sluiten met de dieren van het veld, en met het gevogelte des hemels, en met het kruipend gedierte der aarde; en Ik zal boog en zwaard en strijd van de aarde verbreken, en Ik zal hen veilig doen nederliggen. En Ik zal u Mij voor eeuwig ondertrouwen; ja, Ik zal u Mij ondertrouwen in gerechtigheid en in gericht, en in goedertierenheid en in barmhartigheden. Ja, Ik zal u Mij ondertrouwen in trouw; en gij zult de HEERE kennen.’”

> “‘And it shall come to pass in that day, I will hear, saith the Lord, I will hear the heavens, and they shall hear the earth; and the earth shall hear the corn, and the wine, and the oil; and they shall hear Jezreel. And I will sow her unto me in the earth; and I will have mercy upon her that had not obtained mercy; and I will say to them which were not my people, Thou art my people; and they shall say, Thou art my God.’ Hosea 2:14-23.

> “‘En het zal geschieden te dien dage: Ik zal verhoren, spreekt de HEERE, Ik zal de hemel verhoren, en die zal de aarde verhoren; en de aarde zal het koren, en de most, en de olie verhoren; en die zullen Jizreël verhoren. En Ik zal haar voor Mij zaaien in de aarde; en Ik zal Mij ontfermen over haar die geen ontferming verkregen had; en Ik zal tot hen die Mijn volk niet waren, zeggen: Gij zijt Mijn volk; en zij zullen zeggen: Gij zijt mijn God.’ Hosea 2:14-23.”

> “‘In that day, . . . the remnant of Israel, and such as are escaped of the house of Jacob, . . . shall stay upon the Lord, the Holy One of Israel, in truth.’ Isaiah 10:20. From ‘every nation, and kindred, and tongue, and people’ there will be those who will gladly respond to the message, ‘Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come.’ They will turn from every idol that binds them to this earth, and will ‘worship him that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters.’ They will free themselves from every entanglement, and will stand before the world as monuments of God’s mercy. Obedient to every divine requirement, they will be recognized by angels and by men as those that ‘keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ Revelation 14:6–7, 12.

> “‘Te dien dage ... zal het overblijfsel van Israël en wie van het huis van Jakob ontkomen zijn ... in waarheid steunen op de HEERE, de Heilige Israëls.’ Jesaja 10:20. Uit ‘alle natie, en geslacht, en taal, en volk’ zullen er zijn die gaarne gehoor zullen geven aan de boodschap: ‘Vreest God, en geeft Hem heerlijkheid; want de ure Zijns oordeels is gekomen.’ Zij zullen zich afkeren van iedere afgod die hen aan deze aarde bindt, en zullen ‘Hem aanbidden, Die den hemel, en de aarde, en de zee, en de waterfonteinen gemaakt heeft.’ Zij zullen zich losmaken van iedere verstrikking, en zullen voor de wereld staan als gedenktekenen van Gods barmhartigheid. Gehoorzaam aan iedere goddelijke eis zullen zij door engelen en door mensen erkend worden als degenen die ‘de geboden Gods en het geloof van Jezus’ bewaren. Openbaring 14:6–7, 12.”

> “‘Behold, the days come, saith the Lord, that the plowman shall overtake the reaper, and the treader of grapes him that soweth seed; and the mountains shall drop sweet wine, and all the hills shall melt. And I will bring again the captivity of my people of Israel, and they shall build the waste cities, and inhabit them; and they shall plant vineyards, and drink the wine thereof; they shall also make gardens, and eat the fruit of them. And I will plant them upon their land, and they shall no more be pulled up out of their land which I have given them, saith the Lord thy God. Amos 9:13–15.’” Review and Herald, February 26, 1914.

> “‘Zie, de dagen komen, spreekt de HEERE, dat de ploeger de maaier zal inhalen, en de druiventrapper hem die het zaad zaait; en de bergen zullen druipen van zoete wijn, en al de heuvelen zullen wegsmelten. En Ik zal de gevangenschap van Mijn volk Israël wenden, en zij zullen de verwoeste steden herbouwen en bewonen; ook zullen zij wijngaarden planten en de wijn daarvan drinken; zij zullen tevens tuinen aanleggen en de vrucht daarvan eten. En Ik zal hen planten in hun land, en zij zullen niet meer worden uitgerukt uit hun land dat Ik hun gegeven heb, zegt de HEERE, uw God. Amos 9:13–15.’” Review and Herald, 26 februari 1914.

When Jeremiah says “after those days,” the “days” that preceded the work represented by Christ suddenly coming to His temple to cleanse it, were the prophetic periods that ended in 1798 and 1844. The end of those prophetic days (periods), marked the forty-six years in which Christ erected the Millerite temple, and when He suddenly came on October 22, 1844 He was fulfilling Malachi chapter three, which He also fulfilled when He cleansed the temple at the beginning and ending of His ministry.

Wanneer Jeremia zegt: „na die dagen”, dan waren de „dagen” die voorafgingen aan het werk dat wordt voorgesteld door Christus’ plotseling komen tot Zijn tempel om die te reinigen, de profetische perioden die eindigden in 1798 en 1844. Het einde van die profetische dagen (perioden) markeerde de zesenveertig jaren waarin Christus de Milleritische tempel oprichtte, en toen Hij op 22 oktober 1844 plotseling kwam, vervulde Hij Maleachi hoofdstuk drie, dat Hij ook vervulde toen Hij de tempel reinigde aan het begin en aan het einde van Zijn bediening.

> “In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

> „Door de tempel te reinigen van de kopers en verkopers van de wereld, kondigde Jezus Zijn zending aan om het hart te reinigen van de verontreiniging van de zonde,—van de aardse begeerten, de zelfzuchtige lusten, de kwade gewoonten, die de ziel verderven. Maleachi 3:1–3 geciteerd.” Het Leven van Jezus, 161.

And “after those days,” Christ intended to cleanse the temple He had erected, which represented His work in cleansing the hearts of His people from the defilement of sin, or as Jeremiah states writing His law upon the hearts and inward parts.

En „na die dagen” was Christus voornemens de tempel die Hij had opgericht te reinigen, welke Zijn werk uitbeeldde in het reinigen van de harten van Zijn volk van de bezoedeling der zonde, of, zoals Jeremia het stelt, in het schrijven van Zijn wet op de harten en in het binnenste.

> For finding fault with them, he saith, Behold, the days come, saith the Lord, when I will make a new covenant with the house of Israel and with the house of Judah: Not according to the covenant that I made with their fathers in the day when I took them by the hand to lead them out of the land of Egypt; because they continued not in my covenant, and I regarded them not, saith the Lord. For this is the covenant that I will make with the house of Israel after those days, saith the Lord; I will put my laws into their mind, and write them in their hearts: and I will be to them a God, and they shall be to me a people. Hebrews 8:8–10.

> Want hun berispend zegt Hij: Zie, de dagen komen, zegt de Heere, dat Ik met het huis van Israël en met het huis van Juda een nieuw verbond zal oprichten; niet overeenkomstig het verbond dat Ik met hun vaderen gemaakt heb op de dag toen Ik hen bij de hand nam om hen uit het land Egypte uit te leiden; omdat zij in Mijn verbond niet gebleven zijn, en Ik Mij om hen niet bekommerd heb, zegt de Heere. Want dit is het verbond dat Ik na die dagen met het huis van Israël zal oprichten, zegt de Heere: Ik zal Mijn wetten in hun verstand geven en die in hun harten schrijven; en Ik zal hun tot een God zijn, en zij zullen Mij tot een volk zijn. Hebreeën 8:8–10.

The words “those days” were Daniel’s “end of the days,” that ended in 1798 and 1844. The line of the Protestant horn that begins in 1798, in verse forty of Daniel eleven, is emphasizing the covenant relationship which is established with the one hundred and forty-four thousand. The Hebrew word “lot” is a small stone that was used to determine one’s destiny. Daniel was told to go and rest (in death), until “the end of the days,” when, in 1844, the judgment would begin and his destiny would be determined.

De woorden „die dagen” waren Daniëls „einde der dagen”, die eindigden in 1798 en 1844. De lijn van de protestantse hoorn die begint in 1798, in vers veertig van Daniël elf, legt de nadruk op de verbondsrelatie die met de honderd vierenveertigduizend wordt opgericht. Het Hebreeuwse woord „lot” is een kleine steen die werd gebruikt om iemands lotsbestemming te bepalen. Daniël werd gezegd heen te gaan en te rusten (in de dood), tot „het einde der dagen”, wanneer in 1844 het oordeel zou beginnen en zijn lotsbestemming zou worden bepaald.

> But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:13.

> Maar ga gij heen tot het einde toe; want gij zult rusten en staan in uw lot aan het einde der dagen. Daniël 12:13.

The “days” of the “end of the days,” represents the time prophecies which ended in 1844, for after then prophetic time would be no longer. The twenty-three hundred years, which was the marah vision, meaning the sudden appearance of Christ in His sanctuary then ended, and the twenty-five hundred and twenty years of the last indignation also ended, just as the days of the first indignation had ended at the time of the end in 1798. “After those days,” as referred to by Jeremiah, was thereafter addressed by Paul. Paul refers to Jeremiah’s “after those days,” twice, for Paul doesn’t simply address the covenant that was to be instituted “after those days,” but more importantly he is identifying the work of Christ as High Priest.

De „dagen” van het „einde der dagen” duiden op de tijdprofetieën die in 1844 eindigden, want daarna zou de profetische tijd niet langer zijn. De tweeduizend driehonderd jaren, die het marah-gezicht waren, hetgeen de plotselinge verschijning van Christus in Zijn heiligdom betekent, kwamen toen ten einde, en ook de tweeduizend vijfhonderd twintig jaren van de laatste gramschap eindigden, evenals de dagen van de eerste gramschap geëindigd waren ten tijde van het einde in 1798. „Na die dagen”, zoals door Jeremia vermeld, werd daarna door Paulus behandeld. Paulus verwijst tweemaal naar Jeremia’s „na die dagen”, want Paulus behandelt niet enkel het verbond dat „na die dagen” zou worden ingesteld, maar belangrijker nog, hij wijst het werk van Christus als Hogepriester aan.

> For by one offering he hath perfected forever them that are sanctified. Whereof the Holy Ghost also is a witness to us: for after that he had said before, This is the covenant that I will make with them after those days, saith the Lord, I will put my laws into their hearts, and in their minds will I write them; And their sins and iniquities will I remember no more. Now where remission of these is, there is no more offering for sin. Having therefore, brethren, boldness to enter into the holiest by the blood of Jesus, By a new and living way, which he hath consecrated for us, through the veil, that is to say, his flesh; And having an high priest over the house of God. Hebrews 10:14–21.

> Want met één offerande heeft Hij voor altijd hen volmaakt die geheiligd worden. En ook de Heilige Geest getuigt het ons; want nadat Hij tevoren gezegd had: Dit is het verbond dat Ik met hen zal maken na die dagen, zegt de Heere: Ik zal Mijn wetten in hun harten geven, en Ik zal die in hun verstand schrijven; en aan hun zonden en hun ongerechtigheden zal Ik geenszins meer gedenken. Waar nu vergeving van deze dingen is, daar is geen offerande voor de zonde meer. Daar wij dan, broeders, vrijmoedigheid hebben om in te gaan in het heiligdom door het bloed van Jezus, langs een nieuwe en levende weg, die Hij voor ons ingewijd heeft door het voorhangsel, dat is Zijn vlees; en daar wij een grote Priester hebben over het huis Gods. Hebreeën 10:14–21.

The two hundred and twenty years that link the prophecy of the marah vision of Christ’s appearance, with the twenty-five-hundred and twenty year prophecy of the chazon vision of prophetic history, ties together, or links the beginning of those two prophetic periods, with a symbolic link that represents the combination of humanity with divinity, which is the work Christ accomplishes in the cleansing that occurs during the movement of the third angel, and results in the covenant He makes with the one hundred and forty-four thousand.

De tweehonderd twintig jaar die de profetie van het marah-gezicht van de verschijning van Christus verbinden met de profetie van tweeduizend vijfhonderd twintig jaar van het chazon-gezicht van de profetische geschiedenis, verbinden, of koppelen, het begin van die twee profetische perioden met een symbolische schakel die de vereniging van menselijkheid met goddelijkheid vertegenwoordigt, hetgeen het werk is dat Christus volbrengt in de reiniging die plaatsvindt gedurende de beweging van de derde engel, en dat uitmondt in het verbond dat Hij sluit met de honderd vierenveertigduizend.

The vision of the chazon, that illustrates the trampling down of the temple, is the vision of humanity that has been trampled down by sin, since the rebellion of Adam in the Garden of Eden; and the vision of the marah, that illustrates Christ work of restoring and cleansing the temple were both fulfilled on October 22, 1844. There are two twenty-five-hundred and twenty year prophecies of God’s indignation, that represent the trampling down of the host and the sanctuary.

Het visioen van de chazon, dat de vertreding van de tempel afbeeldt, is het visioen van de mensheid die sinds de opstand van Adam in de Hof van Eden door de zonde vertreden is; en het visioen van de marah, dat het werk van Christus afbeeldt om de tempel te herstellen en te reinigen, werden beide vervuld op 22 oktober 1844. Er zijn twee profetieën van tweeduizend vijfhonderd twintig jaar van Gods verontwaardiging, die de vertreding van de heerscharen en het heiligdom voorstellen.

Both of those prophecies represent the trampling down of humanity, that is to be restored by the vision of the marah. Those two indignations of God against His people represent the indignation upon fallen mankind, that would only be rescued and restored by the work of Christ in rebuilding and cleansing the fallen temple.

Beide profetieën stellen de vertreding van de mensheid voor, die door het visioen van de marah hersteld zal worden. Die twee verontwaardigingen van God tegen Zijn volk stellen de verontwaardiging over de gevallen mensheid voor, die alleen gered en hersteld zou worden door het werk van Christus in het herbouwen en reinigen van de gevallen tempel.

The two indignations represent the higher nature and lower nature of mankind. At the fall of Adam, the lower nature took the supremacy over the higher nature, and Christ’s design for men was that the higher nature ruled over the lower nature. At the fall of Adam, the higher nature fell to the lusts of the lower nature, and God’s design was reversed. This is what is meant by biblical “conversion.” To be converted means to have the higher nature restored to its ruling position over the lower nature. To convert is to reverse, or turn upside down.

De twee verontwaardigingen vertegenwoordigen de hogere natuur en de lagere natuur van de mensheid. Bij de val van Adam nam de lagere natuur de heerschappij over de hogere natuur, en Christus’ bedoeling voor de mensen was dat de hogere natuur over de lagere natuur zou heersen. Bij de val van Adam viel de hogere natuur ten prooi aan de begeerten van de lagere natuur, en Gods bedoeling werd omgekeerd. Dit is wat met de bijbelse „bekering” wordt bedoeld. Bekeerd worden betekent dat de hogere natuur in haar heersende positie over de lagere natuur wordt hersteld. Bekeren betekent omkeren, of ondersteboven keren.

The first indignation against the northern kingdom, was the indignation against the lower nature who subjugated the higher nature at the fall. That indignation came first, for Christ took up the work of redemption right where it first began, and it began with the lust of the lower nature, which was the lust of appetite. Christ began His work with forty days of fasting.

De eerste gramschap tegen het noordelijke koninkrijk was de gramschap tegen de lagere natuur, die bij de val de hogere natuur aan zich onderwierp. Die gramschap kwam het eerst, want Christus nam het werk der verlossing op juist daar waar het eerst begon, en het begon met de begeerte van de lagere natuur, welke de begeerte van de eetlust was. Christus begon Zijn werk met veertig dagen vasten.

> “Christ knew that in order to successfully carry forward the plan of salvation He must commence the work of redeeming man just where the ruin began. Adam fell by the indulgence of appetite. In order to impress upon man his obligations to obey the law of God, Christ began His work of redemption by reforming the physical habits of man. The declension in virtue and the degeneracy of the race are chiefly attributable to the indulgence of perverted appetite.” Testimonies, volume 3, 486.

> „Christus wist dat Hij, om het heilsplan met goed gevolg voort te zetten, het werk van de verlossing van de mens juist daar moest beginnen waar het verderf was aangevangen. Adam viel door het toegeven aan de eetlust. Om de mens zijn verplichtingen om de wet van God te gehoorzamen in te prenten, begon Christus Zijn verlossingswerk met de hervorming van de lichamelijke gewoonten van de mens. De achteruitgang in deugd en de ontaarding van het menselijk geslacht zijn voornamelijk toe te schrijven aan het toegeven aan een verdorven eetlust.” Testimonies, deel 3, 486.

The second indignation was against the higher nature, represented by the southern kingdom, where Jerusalem is located, which is the city which God chose to place His name. On October 22, 1844 the work Christ intended to do, and the work which He is now accomplishing, is represented by Ezekiel’s two sticks.

De tweede verontwaardiging was gericht tegen de hogere natuur, vertegenwoordigd door het zuidelijke koninkrijk, waar Jeruzalem gelegen is, de stad die God verkoos om daar Zijn naam te vestigen. Op 22 oktober 1844 worden het werk dat Christus voornemens was te doen, en het werk dat Hij nu volbrengt, voorgesteld door Ezechiëls twee stokken.

When Ezekiel’s two sticks are joined together into one stick forever, it is identifying the covenant where Christ removes sin from His people forever, and the higher and lower natures are returned to the proper hierarchical structure, and men are once again whole. In the unconverted state, the lower nature of man, represented by the first indignation, ruled over the higher nature of man represented by the last indignation. Thus, the first indignation was against the northern kingdom, which was geographically “above” the southern kingdom.

Wanneer Ezechiëls twee stokken voor eeuwig tot één stok worden samengevoegd, duidt dit het verbond aan waarin Christus de zonde voor eeuwig van Zijn volk wegneemt, en de hogere en lagere naturen worden teruggebracht tot de juiste hiërarchische orde, en de mensen opnieuw heel worden. In de onbekeerde staat heerste de lagere natuur van de mens, voorgesteld door de eerste gramschap, over de hogere natuur van de mens, voorgesteld door de laatste gramschap. Daarom was de eerste gramschap gericht tegen het noordelijke koninkrijk, dat zich geografisch „boven” het zuidelijke koninkrijk bevond.

The two hundred and twenty years that links the two visions of the marah and chazon with divinity and humanity, in their mutual beginnings, both come together into one stick when Christ finalizes the work of the third angel with the one hundred and forty-four thousand. It is the prophecy of the last indignation against the southern kingdom that is joined with the prophecy of the appearance in 1844, for the covenant provides a new mind at conversion, but the new body (the northern kingdom) is only restored at the second coming in a twinkling of an eye.

De tweehonderdtwintig jaar die de beide visioenen van de marah en chazon verbinden met goddelijkheid en menselijkheid, in hun wederzijdse beginpunten, komen beide samen tot één stok wanneer Christus het werk van de derde engel voltooit met de honderdvierenveertigduizend. Het is de profetie van de laatste gramschap tegen het zuidelijke koninkrijk die verbonden is met de profetie van de verschijning in 1844, want het verbond verschaft bij de bekering een nieuwe geest, maar het nieuwe lichaam (het noordelijke koninkrijk) wordt pas bij de wederkomst hersteld, in een oogwenk.

Verse forty of Daniel eleven, identifies both time’s of the ends, and in so doing emphasizes an internal and external line of prophetic history during the history of the earth beast of Revelation chapter thirteen. The truths that are unsealed in the verse represent both the internal and external lines of truth which Christ came to identify and accomplish within His people. The truth that humanity combined with divinity, does not sin, is represented in the light connected with the effect of the unsealing of knowledge, and represents the internal truth of God’s people in the last days. The light represented by the warfare between the powers that lead the world to Armageddon is the external truth of God’s people in the last days.

Vers veertig van Daniël elf identificeert beide tijden van het einde en benadrukt daarmee zowel een innerlijke als een uiterlijke lijn van de profetische geschiedenis gedurende de geschiedenis van het aardebeest van Openbaring hoofdstuk dertien. De waarheden die in dit vers worden ontzegeld, vertegenwoordigen zowel de innerlijke als de uiterlijke lijnen van waarheid die Christus kwam aan te wijzen en te volbrengen binnen Zijn volk. De waarheid dat de mensheid, verenigd met de goddelijkheid, niet zondigt, wordt weergegeven in het licht dat verbonden is met het gevolg van het ontzegelen van kennis, en vertegenwoordigt de innerlijke waarheid van Gods volk in de laatste dagen. Het licht dat wordt voorgesteld door de oorlogvoering tussen de machten die de wereld naar Armageddon voeren, is de uiterlijke waarheid van Gods volk in de laatste dagen.

We will continue this study in the next article.

Wij zullen deze studie in het volgende artikel voortzetten.

> The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. And when the children of thy people shall speak unto thee, saying, Wilt thou not shew us what thou meanest by these? Say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the stick of Joseph, which is in the hand of Ephraim, and the tribes of Israel his fellows, and will put them with him, even with the stick of Judah, and make them one stick, and they shall be one in mine hand. And the sticks whereon thou writest shall be in thine hand before their eyes. And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land: And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwellingplaces, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:15–28.

> En het woord des HEEREN kwam opnieuw tot mij, zeggende: Voorts, gij mensenkind, neem u één stuk hout en schrijf daarop: Voor Juda en voor de kinderen Israëls, zijn metgezellen; neem daarna een ander stuk hout en schrijf daarop: Voor Jozef, het stuk hout van Efraïm, en voor het gehele huis Israëls, zijn metgezellen. Voeg ze dan samen, het ene met het andere, tot één stuk hout, en zij zullen één worden in uw hand. En wanneer de kinderen van uw volk tot u zullen spreken en zeggen: Zult gij ons niet te kennen geven wat gij hiermee bedoelt? zeg dan tot hen: Zo zegt de Heere HEERE: Zie, Ik zal het stuk hout van Jozef nemen, dat in de hand van Efraïm is, en de stammen Israëls, zijn metgezellen, en Ik zal ze daarbij voegen, bij het stuk hout van Juda, en zal ze maken tot één stuk hout, en zij zullen één zijn in Mijn hand. En de stukken hout waarop gij schrijft, zullen in uw hand zijn voor hun ogen. En zeg tot hen: Zo zegt de Heere HEERE: Zie, Ik zal de kinderen Israëls wegnemen uit het midden van de heidenvolken waarheen zij gegaan zijn, en Ik zal hen van rondom vergaderen en hen brengen in hun eigen land. En Ik zal hen maken tot één volk in het land, op de bergen Israëls; en één koning zal over hen allen koning zijn; en zij zullen niet meer tot twee volken zijn, noch ooit meer verdeeld worden in twee koninkrijken. Ook zullen zij zich niet meer verontreinigen met hun afgoden, noch met hun verfoeilijke dingen, noch met enige van hun overtredingen; maar Ik zal hen verlossen uit al hun woonplaatsen waarin zij gezondigd hebben, en Ik zal hen reinigen; zo zullen zij Mij tot een volk zijn, en Ik zal hun tot een God zijn. En Mijn knecht David zal koning over hen zijn; en zij zullen allen één Herder hebben; ook zullen zij wandelen in Mijn verordeningen en Mijn inzettingen in acht nemen en die doen. En zij zullen wonen in het land dat Ik aan Jakob, Mijn knecht, gegeven heb, waarin uw vaderen gewoond hebben; ja, zij zullen daarin wonen, zij en hun kinderen en hun kindskinderen, tot in eeuwigheid; en Mijn knecht David zal hun Vorst zijn voor eeuwig. Voorts zal Ik met hen een verbond des vredes sluiten; het zal een eeuwig verbond met hen zijn; en Ik zal hun een plaats geven en hen vermenigvuldigen, en Ik zal Mijn heiligdom in hun midden zetten voor eeuwig. Ook zal Mijn tabernakel bij hen zijn; ja, Ik zal hun tot een God zijn, en zij zullen Mij tot een volk zijn. En de heidenvolken zullen weten dat Ik, de HEERE, Israël heilig, wanneer Mijn heiligdom voor eeuwig in hun midden zal zijn. Ezechiël 37:15–28.

Back to Articles