Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Nineteen

Het Boek Joël en de Laodiceese Kerk van de Zevende-dags Adventisten - Nummer Negentien

Number Nineteen

Nummer negentien

Author

Jeff Pippenger

Published

December 25, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

The Lion of the tribe of Judah is a name for Jesus, which emphasizes Christ’s work in sealing and then unsealing His prophetic Word. In chapter five of Revelation the Lion of the tribe of Judah, who is also the root of David prevailed to open the book. The “root” of David was Jessie, and the root of Jessie was Pharez, and his root was Judah, and his root was Jacob, and his root was Isaac, and his root was Abraham. The root of David or Jessie when mentioned in connection with the Lion of the tribe of Judah is emphasizing the principles of beginning and ending, which is Alpha and Omega. When the Revelation of Jesus Christ is unsealed in chapter one of Revelation the primary attribute of His character is that He is Alpha and Omega. Who He is, is also the principle that is employed to unseal the prophecies which the Lion of the tribe of Judah has sealed, when He determines that it is time.

De Leeuw uit de stam van Juda is een naam voor Jezus, die het werk van Christus benadrukt in het verzegelen en vervolgens ontzegelen van Zijn profetische Woord. In hoofdstuk vijf van Openbaring heeft de Leeuw uit de stam van Juda, die ook de Wortel van David is, overwonnen om het boek te openen. De „wortel” van David was Isaï, en de wortel van Isaï was Fares, en zijn wortel was Juda, en zijn wortel was Jakob, en zijn wortel was Izak, en zijn wortel was Abraham. De Wortel van David of Isaï, wanneer die wordt vermeld in samenhang met de Leeuw uit de stam van Juda, legt de nadruk op de beginselen van begin en einde, hetgeen Alpha en Omega is. Wanneer de Openbaring van Jezus Christus in hoofdstuk één van Openbaring wordt ontzegeld, is de voornaamste eigenschap van Zijn karakter dat Hij Alpha en Omega is. Wie Hij is, is tevens het beginsel dat wordt aangewend om de profetieën te ontzegelen die de Leeuw uit de stam van Juda heeft verzegeld, wanneer Hij bepaalt dat het tijd is.

The unsealing of God’s prophetic Word is an element of God’s work of redemption as He employs the power of His Word to produce revival’s according to His will. Sister White says that when the books of Daniel and Revelation are better understood there will be seen among us a great revival. It is the light of God’s prophetic Word that produces revival and reformation according to His will.

De ontzegeling van Gods profetisch Woord is een onderdeel van Gods verlossingswerk, terwijl Hij de kracht van Zijn Woord gebruikt om opwekkingen voort te brengen overeenkomstig Zijn wil. Zuster White zegt dat, wanneer de boeken Daniël en Openbaring beter worden begrepen, er onder ons een grote opwekking zichtbaar zal worden. Het is het licht van Gods profetisch Woord dat opwekking en reformatie voortbrengt overeenkomstig Zijn wil.

Sister White looking at the last days refers to a great reformation that takes place among God’s people in the latter days. The revival and reformations of sacred history were all produced from God’s Word, and each of those sacred periods pointed to the last great revival and reformation that begins shortly before the Sunday law. Those revivals are produced by an unsealing of God’s Word. The seven thunders were sealed up, just as was the book of Daniel in chapter twelve.

Zuster White verwijst, wanneer zij naar de laatste dagen ziet, naar een grote reformatie die onder Gods volk in de laatste dagen plaatsvindt. De opwekkingen en reformaties van de heilige geschiedenis werden alle voortgebracht door Gods Woord, en elk van die heilige tijdperken wees vooruit naar de laatste grote opwekking en reformatie die kort vóór de zondagswet begint. Die opwekkingen worden teweeggebracht door een ontzegeling van Gods Woord. De zeven donderslagen waren verzegeld, evenals het boek Daniël in hoofdstuk twaalf.

When we apply the prophetic characteristics of a period of scattering that are associated with the symbol of 1260, we find that in Revelation eleven, Moses and Elijah are dead in the street for three and a half days. By verse eighteen the time of God’s wrath has arrived. Moses and Elijah represent God’s people just before the close of human probation. They are scattered for 1260 symbolic days in the streets of Sodom and Egypt, where Jesus was crucified.

Wanneer wij de profetische kenmerken van een periode van verstrooiing toepassen die verbonden zijn met het symbool van 1260, ontdekken wij dat in Openbaring elf Mozes en Elia drie en een halve dag dood op de straat liggen. Tegen vers achttien is de tijd van Gods toorn aangebroken. Mozes en Elia vertegenwoordigen Gods volk vlak vóór het einde van de menselijke genadetijd. Zij zijn gedurende 1260 symbolische dagen verstrooid in de straten van Sodom en Egypte, waar Jezus gekruisigd werd.

Moses and Elijah were empowered to give their testimony from verse three on to verse seven where they are slain in the street. John finished measuring the temple in verse two, then Moses and Elijah are empowered to give their testimony, clothed in sackcloth. The message of Elijah and Moses were given to Philadelphian Millerite Adventism in 1844, and by 1863, their voices were buried under the customs and traditions that are handed down from generation to generation. They were empowered to give their testimony for three and a half years, clothed in “sackcloth,” a symbol of the escalating darkness from 1863 onward.

Mozes en Elia werden gemachtigd hun getuigenis te geven vanaf vers drie tot en met vers zeven, waar zij op de straat worden gedood. Johannes voltooide het meten van de tempel in vers twee; vervolgens werden Mozes en Elia gemachtigd hun getuigenis te geven, gekleed in zakken. De boodschap van Elia en Mozes werd in 1844 aan het Filadelfische Milleritische adventisme gegeven, en tegen 1863 waren hun stemmen begraven onder de gebruiken en overleveringen die van generatie op generatie worden doorgegeven. Zij werden gemachtigd hun getuigenis gedurende drieënhalf jaar te geven, gekleed in „zakken”, een symbool van de toenemende duisternis vanaf 1863.

When we apply Sister White’s definition of the seven thunders as representing the events of the first and second angels, in a line upon line fashion, we construct a history that begins with an angel descending with a message, but line upon line, the angel is both the first and second angel. One placed his foot upon the land and one foot upon the sea on August 11, 1840, and the other arrived at the disappointment of April 19, 1844.

Wanneer wij Zuster Whites omschrijving van de zeven donderslagen, als aanduidend de gebeurtenissen van de eerste en tweede engel, toepassen op een regel-op-regelwijze, construeren wij een geschiedenis die begint met een engel die neerdaalt met een boodschap; maar regel op regel is die engel zowel de eerste als de tweede engel. De ene zette zijn voet op het land en één voet op de zee op 11 augustus 1840, en de andere kwam bij de teleurstelling van 19 april 1844 aan.

The next waymark in each parallel history is God’s hand, which is associated with Habakkuk’s tables. With the first angel, the 1843 chart was produced, but there was a mistake in some of the figures. With the second angel, God’s hand is a waymark of Habakkuk’s tables; represented when He removed His hand from the mistake. When he removed His hand, the message progressively developed until its climax at the Exeter camp meeting, just before the disappointment of October 22, 1844.

De volgende waymark in elke parallelle geschiedenis is Gods hand, die in verband staat met de tafelen van Habakuk. Bij de eerste engel werd de kaart van 1843 vervaardigd, maar er bevond zich een fout in enkele van de berekeningen. Bij de tweede engel is Gods hand een waymark van de tafelen van Habakuk; voorgesteld toen Hij Zijn hand van de fout terugtrok. Toen Hij Zijn hand terugtrok, ontwikkelde de boodschap zich geleidelijk totdat zij haar hoogtepunt bereikte op de kampbijeenkomst te Exeter, vlak vóór de teleurstelling van 22 oktober 1844.

The two lines identify a worldwide message, for the angel who arrives places one foot on the land and one foot on the sea, and inspiration informs us this represents a worldwide message. The angel also identifies the beginning of the tarrying time in the parable of the ten virgins. At this first waymark we also see God’s hand producing a lie. On April 19, 1844, prophetically it appeared as if the vision had lied, but those who had patience, waited, and though the vision tarried, it did not lie. But when the line we are building begins, the lie of the first disappointment is marked as an attribute of the first waymark.

De twee lijnen duiden op een wereldomvattende boodschap, want de engel die aankomt plaatst één voet op het land en één voet op de zee, en de inspiratie deelt ons mee dat dit een wereldomvattende boodschap voorstelt. De engel markeert tevens het begin van de vertoeftijd in de gelijkenis van de tien maagden. Bij deze eerste wegmarkering zien wij ook Gods hand een leugen voortbrengen. Op 19 april 1844 scheen het profetisch alsof het gezicht had gelogen, maar zij die geduld hadden, wachtten, en hoewel het gezicht vertoefde, loog het niet. Maar wanneer de lijn die wij opbouwen begint, wordt de leugen van de eerste teleurstelling aangeduid als een kenmerk van de eerste wegmarkering.

Then the waymark of God’s hand and Habakkuk’s tables shows God covering a mistake and then removing His hand from the mistake. In Millerite history, the mistake was allowed by God in May of 1842, when the chart was printed, and the mistake was thereafter manifested when the year 1843 ended, but it was some time after, that the Lord removed His hand from the mistake in the figures. The mistake was from May of 1842 until somewhere after the first disappointment. For the first angel, God’s hand and Habakkuk’s tables is marked in May of 1842, but the removal of His hand in the history of the second angel would be shortly after the first disappointment.

Dan toont de wegmarkering van Gods hand en Habakuks tafelen dat God een vergissing bedekt en vervolgens Zijn hand van de vergissing wegneemt. In de Milleritische geschiedenis werd de vergissing door God toegelaten in mei 1842, toen de kaart werd gedrukt, en daarna werd de vergissing geopenbaard toen het jaar 1843 eindigde; maar eerst enige tijd daarna nam de Heer Zijn hand weg van de vergissing in de cijfers. De vergissing duurde van mei 1842 tot ergens na de eerste teleurstelling. Voor de eerste engel zijn Gods hand en Habakuks tafelen gemarkeerd in mei 1842, maar het wegnemen van Zijn hand in de geschiedenis van de tweede engel zou kort na de eerste teleurstelling zijn.

This identifies the waymark of the “hand” as a prophetic period. A period that begins with His hand covering a mistake, and then ending with His hand being removed from the mistake. This period of His hand covering and uncovering is an illustration of the work of the Lion of the tribe of Judah as He seals and then unseals prophetic light. He covered truth, then revealed the very same truth—in a different light that did not contradict the original light. He did it in order to produce the revival and reformation of the Millerite Midnight Cry.

Dit identificeert de wegmarkering van de „hand” als een profetische periode. Een periode die begint met Zijn hand die een vergissing bedekt, en vervolgens eindigt met Zijn hand die van de vergissing wordt weggenomen. Deze periode van Zijn hand die bedekt en onthult, is een illustratie van het werk van de Leeuw uit de stam van Juda wanneer Hij profetisch licht verzegelt en vervolgens ontzegelt. Hij bedekte de waarheid en openbaarde daarna diezelfde waarheid—in een ander licht dat het oorspronkelijke licht niet tegensprak. Hij deed dit om de opwekking en reformatie van de Milleritische Middernachtsroep voort te brengen.

The tarrying time, which began with the arrival of the angel ended when His hand was removed, thus unsealing prophetic light which began the “seventh-month movement” that led to the Midnight Cry message at the Exeter camp meeting, where the message turned into a tidal wave, until the closed door at the great disappointment. The manifestation of God’s power through the unsealing of His Word produced an escalating revival and reformation.

De vertoeftijd, die begon met de komst van de engel, eindigde toen Zijn hand werd weggenomen, waardoor profetisch licht werd ontzegeld, hetgeen de „zevende-maandsbeweging” op gang bracht die leidde tot de boodschap van de Middernachtsroep op de kampbijeenkomst te Exeter, waar de boodschap uitgroeide tot een vloedgolf, tot aan de gesloten deur bij de grote teleurstelling. De openbaring van Gods macht door het ontzegelen van Zijn Woord bracht een toenemende opwekking en hervorming teweeg.

In 1863, the Laodicean Millerite movement was forbidden to cross over the Jordan, and were assigned to the wilderness for stoning Elijah and Moses. The message of William Miller was the message of Elijah, and Miller’s foundational message was Moses’ “seven times.” To reject the “seven times” was to slay Moses, and to reject the foundational truth set forth by Miller, was to slay Elijah. In 1863 the messenger and the message were murdered in the street, and from that point on, the only way to find them was to search for their graves in Jeremiah’s old paths. They were dead in the street—that is until they are resurrected. They are resurrected when the “seven thunders’ future events” that will be “disclosed in their order” are repeated—in the history of the one hundred and forty-four thousand.

In 1863 werd het Laodiceïsche Milleritische beweging verboden de Jordaan over te trekken, en werd haar de woestijn toegewezen wegens het stenigen van Elia en Mozes. De boodschap van William Miller was de boodschap van Elia, en Millers fundamentele boodschap was Mozes’ „zeven tijden”. De „zeven tijden” te verwerpen was Mozes te doden, en de fundamentele waarheid die door Miller naar voren was gebracht te verwerpen, was Elia te doden. In 1863 werden de boodschapper en de boodschap op de straat gedood, en vanaf dat moment was de enige manier om hen te vinden, hun graven te zoeken in Jeremia’s oude paden. Zij waren dood op de straat—dat wil zeggen, totdat zij worden opgewekt. Zij worden opgewekt wanneer de „toekomstige gebeurtenissen” van de „zeven donderslagen”, die „in hun volgorde geopenbaard” zullen worden, worden herhaald—in de geschiedenis van de honderd vierenveertig duizend.

When the history of the first angel is laid over the top of the history of the second angel, the prophetic structure produces a point of reference to follow Christ’s hand, which is the light upon the path of the Midnight Cry. The original light of the Midnight Cry lightens the path and it is the light of His “glorious right arm” that leads the way up the path.

Wanneer de geschiedenis van de eerste engel over de geschiedenis van de tweede engel wordt gelegd, brengt de profetische structuur een referentiepunt voort om de hand van Christus te volgen, die het licht is op het pad van de Middernachtsroep. Het oorspronkelijke licht van de Middernachtsroep verlicht het pad, en het is het licht van Zijn „heerlijke rechterarm” dat de weg omhoog langs het pad wijst.

> “I seemed to be surrounded with light, and to be rising higher and higher from the earth. I turned to look for the advent people in the world, but could not find them, when a voice said to me, ‘Look again, and look a little higher.’ At this, I raised my eyes, and saw a straight and narrow path, cast up high above the world. On this path the advent people were traveling to the city which was at the farther end of the path. They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.

> „Het scheen mij toe dat ik door licht omgeven was en hoger en hoger van de aarde opsteeg. Ik keerde mij om om in de wereld naar het adventvolk te zoeken, maar kon het niet vinden, toen een stem tot mij zei: ‘Kijk opnieuw, en kijk iets hoger.’ Daarop sloeg ik mijn ogen op en zag een recht en smal pad, hoog boven de wereld opgeworpen. Op dit pad reisde het adventvolk naar de stad die zich aan het verre einde van het pad bevond. Achter hen, aan het begin van het pad, was een helder licht opgericht, waarvan een engel mij zei dat het de ‘middernachtsroep’ was. Dit licht scheen over het gehele pad en verlichtte hun voeten, opdat zij niet zouden struikelen.

> “If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

> „Als zij hun ogen gericht hielden op Jezus, die vlak vóór hen was en hen naar de stad leidde, waren zij veilig. Maar weldra werden sommigen moede en zeiden dat de stad nog een verre weg was, en dat zij hadden verwacht er reeds te zijn binnengegaan. Dan moedigde Jezus hen aan door Zijn heerlijke rechterarm op te heffen, en van Zijn arm ging een licht uit dat over de adventschare golfde, en zij riepen: ‘Halleluja!’ Anderen verwierpen roekeloos het licht achter hen en zeiden dat het niet God was geweest die hen zó ver had geleid. Het licht achter hen doofde uit, zodat hun voeten in volslagen duisternis achterbleven, en zij struikelden, verloren het zicht op het merkteken en op Jezus, en vielen van het pad af, neer in de donkere en goddeloze wereld beneden.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

When Christ raises His glorious arm, He is using His “hand” as a symbol of His work of leading His people. When we bring together the arrival of the second angel with the first angel who descended on August 11, 1840, we find both angels had a message in their hands.

Wanneer Christus Zijn heerlijke arm opheft, gebruikt Hij Zijn „hand” als een symbool van Zijn werk in het leiden van Zijn volk. Wanneer wij de komst van de tweede engel in verband brengen met de eerste engel die op 11 augustus 1840 neerdaalde, ontdekken wij dat beide engelen een boodschap in hun handen hadden.

> “I was shown the interest which all heaven had taken in the work going on upon the earth. Jesus commissioned a mighty angel to descend and warn the inhabitants of the earth to prepare for His second appearing. As the angel left the presence of Jesus in heaven, an exceedingly bright and glorious light went before him. I was told that his mission was to lighten the earth with his glory and warn man of the coming wrath of God. …

> „Mij werd getoond met welke belangstelling de gehele hemel kennisnam van het werk dat op aarde gaande was. Jezus gaf een machtige engel opdracht neer te dalen en de bewoners van de aarde te waarschuwen zich voor te bereiden op Zijn tweede verschijning. Toen de engel de tegenwoordigheid van Jezus in de hemel verliet, ging een buitengewoon helder en heerlijk licht vóór hem uit. Mij werd gezegd dat zijn zending was de aarde met zijn heerlijkheid te verlichten en de mens te waarschuwen voor de komende toorn van God. …”

> “Another mighty angel was commissioned to descend to earth. Jesus placed in his hand a writing, and as he came to the earth, he cried, ‘Babylon is fallen, is fallen.’ Then I saw the disappointed ones again raise their eyes to heaven, looking with faith and hope for their Lord’s appearing. But many seemed to remain in a stupid state, as if asleep; yet I could see the trace of deep sorrow upon their countenances. The disappointed ones saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect Him in 1844. Yet I saw that the majority did not possess that energy which marked their faith in 1843. Their disappointment had dampened their faith.” Early Writings, 246, 247.

> ‘Een andere machtige engel kreeg opdracht naar de aarde neer te dalen. Jezus legde een geschrift in zijn hand, en toen hij op de aarde kwam, riep hij: “Babylon is gevallen, is gevallen.” Toen zag ik de teleurgestelden opnieuw hun ogen naar de hemel opheffen, vol geloof en hoop uitziend naar de verschijning van hun Heer. Maar velen schenen in een staat van verdoving te blijven, alsof zij sliepen; toch kon ik op hun gelaat de sporen van diepe droefheid zien. De teleurgestelden zagen uit de Schriften dat zij zich in de vertoeftijd bevonden en dat zij geduldig moesten wachten op de vervulling van het visioen. Hetzelfde bewijs dat hen ertoe had gebracht in 1843 naar hun Heer uit te zien, bracht hen ertoe Hem in 1844 te verwachten. Toch zag ik dat de meerderheid niet beschikte over die kracht die hun geloof in 1843 had gekenmerkt. Hun teleurstelling had hun geloof verzwakt.’ Early Writings, 246, 247.

Both angels are one of three angels that together are one symbol, so they align in terms of the message they represent, though they each represent their own unique message. Both angels have a “writing” in their hands, representing a test. The “first and second angels are to run parallel” to the third angel.

Beide engelen zijn elk een van drie engelen die samen één symbool vormen; daarom stemmen zij overeen wat betreft de boodschap die zij vertegenwoordigen, hoewel zij ieder hun eigen unieke boodschap vertegenwoordigen. Beide engelen hebben een „geschrift” in hun handen, dat een beproeving voorstelt. De „eerste en tweede engel moeten parallel lopen” met de derde engel.

> “God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 803, 804.

> „God heeft de boodschappen van Openbaring 14 hun plaats gegeven in de reeks van de profetie, en hun werk mag niet ophouden vóór het einde van de geschiedenis van deze aarde. De boodschappen van de eerste en de tweede engel zijn nog steeds waarheid voor deze tijd, en moeten parallel lopen met deze die volgt. De derde engel verkondigt zijn waarschuwing met luide stem. ‘Na dezen,’ zei Johannes, ‘zag ik een andere engel uit de hemel neerdalen, bekleed met grote macht, en de aarde werd verlicht door zijn heerlijkheid.’ In deze verlichting is het licht van alle drie de boodschappen verenigd.” The 1888 Materials, 803, 804.

Sister White identifies the third angel, as the angel of Revelation eighteen, and identifies that the first and second angels are to run parallel with the prophetic history represented by the third angel of Revelation eighteen. Thus, she is aligning the descent of the first angel on August 11, 1840, with 9/11, and identifying that the angel of Revelation eighteen is “the third angel.” The third angel is the last of the three, and is typified by the first, and for this reason Sister White informs us the mission of the first angel was identical to the mission of the angel of Revelation eighteen, for the mission of both angels was to “lighten the earth with its glory.”

Zuster White duidt de derde engel aan als de engel van Openbaring achttien, en geeft te kennen dat de eerste en de tweede engel parallel moeten lopen met de profetische geschiedenis die door de derde engel van Openbaring achttien wordt voorgesteld. Aldus stelt zij de nederdaling van de eerste engel op 11 augustus 1840 in overeenstemming met 9/11, en identificeert zij de engel van Openbaring achttien als „de derde engel”. De derde engel is de laatste van de drie en wordt getypeerd door de eerste; om deze reden deelt Zuster White ons mee dat de zending van de eerste engel identiek was aan de zending van de engel van Openbaring achttien, want de zending van beide engelen was „de aarde te verlichten met haar heerlijkheid”.

The “seven thunders” represent a delineation of events within the history of the first and second angels that will be repeated in the history of the third angel. Inspiration has directed that when we align these histories “line upon line”, the first angel’s descent in 1840 aligns with His descent at 9/11. It identifies a testing message that must be eaten with two witnesses, and aligns a disappointment with the first waymark.

De „zeven donderslagen” vormen een afbakening van gebeurtenissen binnen de geschiedenis van de eerste en de tweede engel, die zullen worden herhaald in de geschiedenis van de derde engel. De Inspiratie heeft duidelijk gemaakt dat, wanneer wij deze geschiedenissen „regel op regel” met elkaar in overeenstemming brengen, de nederdaling van de eerste engel in 1840 overeenkomt met Zijn nederdaling op 11 september. Dit duidt een beproevende boodschap aan die met twee getuigen moet worden gegeten, en brengt een teleurstelling in verband met het eerste wegmerk.

The “seven thunders” represent the prophetic period that begins with a disappointment and ends with a greater disappointment.

De „zeven donderslagen” vertegenwoordigen de profetische periode die met een teleurstelling begint en met een grotere teleurstelling eindigt.

When the prophetic line of the descent of the first angel is aligned with the arrival of the second angel, it produces “a structure of truth.” Truth is defined as three steps, with the first and last being the same and the middle step representing rebellion. Aligning the first two angels with this design, produces a structure made up of the first and second angels, that illustrates the third angel of Revelation eighteen, and the third angel of Revelation eighteen is a combination of both the first and second angels.

Wanneer de profetische lijn van de nederdaling van de eerste engel wordt uitgelijnd met de komst van de tweede engel, brengt dit „een structuur van waarheid” voort. Waarheid wordt omschreven als drie stappen, waarbij de eerste en de laatste dezelfde zijn en de middelste stap op opstand wijst. Het uitlijnen van de eerste twee engelen met dit ontwerp brengt een structuur voort die uit de eerste en tweede engel bestaat en de derde engel van Openbaring achttien illustreert; en de derde engel van Openbaring achttien is een combinatie van zowel de eerste als de tweede engel.

The third angel of Revelation eighteen is made up of two voices. The first voice was fulfilled when the buildings of New York came down at 9/11 and the second voice of verse four is the Sunday law. Within the period from 9/11 unto the Sunday law the third angel of Revelation eighteen represents a combination of the first and second angels. This being the fact, using those two angels’ history “line upon line,” to represent the history of the third angel of Revelation eighteen—is to align the first and second angel, with the first and second angel.

De derde engel van Openbaring achttien bestaat uit twee stemmen. De eerste stem werd vervuld toen de gebouwen van New York op 11 september instortten, en de tweede stem van vers vier is de zondagswet. Binnen de periode van 11 september tot aan de zondagswet vertegenwoordigt de derde engel van Openbaring achttien een combinatie van de eerste en de tweede engel. Aangezien dit een feit is, is het gebruiken van de geschiedenis van die twee engelen, „regel op regel”, om de geschiedenis van de derde engel van Openbaring achttien weer te geven, het afstemmen van de eerste en de tweede engel op de eerste en de tweede engel.

Two angels arrive at the first disappointment, and both angels are prophetically related, and both have a testing message that is in the angel’s hand. The waymark next represented in the line is Habakkuk’s tables, which is directly associated with the hand of God. In the line of the first angel, the 1843 chart is produced in May of 1842, and in the line of the second angel, there was no chart. The chart had ended at the arrival of the second angel. The waymark of Habakkuk’s table in the line of the second angel is the removing of God’s hand from a mistake in the figures of the 1843 chart.

Twee engelen komen aan bij de eerste teleurstelling, en beide engelen zijn profetisch verwant, en beide hebben een beproevende boodschap die in de hand van de engel is. De volgende wegmarkering die in de lijn wordt voorgesteld, zijn de tafelen van Habakuk, die rechtstreeks verbonden zijn met de hand van God. In de lijn van de eerste engel wordt de kaart van 1843 voortgebracht in mei 1842, en in de lijn van de tweede engel was er geen kaart. De kaart was geëindigd bij de komst van de tweede engel. De wegmarkering van Habakuks tafel in de lijn van de tweede engel is het wegnemen van Gods hand van een vergissing in de cijfers van de kaart van 1843.

His hand covered a mistake in the waymark of the first angel, and His hand was removed at that very same waymark, in the line of the second angel. Thus; the waymark of Habakkuk’s tables in the parallel lines of the first and second angel represents two steps. In the first step His hand covers a mistake, and at the end of the period of the waymark of Habakkuk’s tables, He removes His hand. The tarrying time began with the arrival of the second angel and the tarrying time ends progressively, beginning with the removal of His hand. The waymark of Habakkuk’s tables represents a period of time that is marked by Christ’s hand at the beginning and His hand at the ending.

Zijn hand bedekte een vergissing in het waymark van de eerste engel, en Zijn hand werd weggenomen bij datzelfde waymark, in de lijn van de tweede engel. Zo vertegenwoordigt het waymark van Habakuks tafelen in de parallelle lijnen van de eerste en de tweede engel twee stappen. In de eerste stap bedekt Zijn hand een vergissing, en aan het einde van de periode van het waymark van Habakuks tafelen neemt Hij Zijn hand weg. De vertoeftijd begon met de komst van de tweede engel en de vertoeftijd eindigt geleidelijk, te beginnen met het wegnemen van Zijn hand. Het waymark van Habakuks tafelen vertegenwoordigt een tijdsperiode die wordt gemarkeerd door Christus’ hand aan het begin en Zijn hand aan het einde.

Two hands are marked at the first disappointment, and both have a testing message that must be taken and eaten. Then a period of prophetic time, representing the foundational truths, begins with God’s hand covering and ending with His hand uncovering. The next waymark is the Exeter camp meeting where the cry at midnight separates and purifies those who would follow Christ’s hand into the Most Holy Place.

Twee handen worden gemarkeerd bij de eerste teleurstelling, en beide hebben een beproevende boodschap die genomen en gegeten moet worden. Vervolgens begint een periode van profetische tijd, die de fundamentele waarheden vertegenwoordigt, met Gods hand die bedekt en eindigend met Zijn hand die onthult. Het volgende wegmerk is de kampbijeenkomst te Exeter, waar de roep te middernacht hen die Christus’ hand zouden volgen in het Allerheiligste scheidt en reinigt.

When Christ moved into the Most Holy Place, He lifted up His hand to heaven and swore that time would be no longer. He had just sealed up the “seven thunders” which represent the history of the first two angels, repeating in the history of the third. He sealed up the “seven thunders” as He had sealed up the prophecies of Daniel in chapter twelve. In chapter twelve of Daniel, at the first of three symbolic periods of time, Christ raises both hands to heaven and proclaims that when the scattering of God’s people is finished, those who become “men wondered at” would be purified and lifted up as an offering. The structure of the first and second angels which we are currently considering, symbolically manifests God’s hand at every step.

Toen Christus het Heilige der Heiligen binnenging, hief Hij Zijn hand op naar de hemel en zwoer dat er geen tijd meer zou zijn. Hij had zojuist de „zeven donderslagen” verzegeld, die de geschiedenis van de eerste twee engelen voorstellen, herhaald in de geschiedenis van de derde. Hij verzegelde de „zeven donderslagen” zoals Hij de profetieën van Daniël in hoofdstuk twaalf had verzegeld. In hoofdstuk twaalf van Daniël heft Christus, bij het eerste van drie symbolische tijdsperioden, beide handen op naar de hemel en verkondigt dat, wanneer de verstrooiing van Gods volk voleindigd is, zij die „mannen, een wonder” worden, gereinigd en als een offerande verheven zullen worden. De structuur van de eerste en tweede engel die wij thans overwegen, openbaart symbolisch bij iedere stap Gods hand.

When He covers truth, it produces a disappointment, and when He removes His hand, light is produced, and the light is the light of the message of the Midnight Cry. The first disappointment to the great disappointment bears the signature of alpha and omega and is set forth within the structure of truth. The beginning represents the end, and the waymark between the two disappointments portray the effect of the sealing and unsealing of Habakkuk’s tables, which is an unsealing of Jeremiah’s old paths, and represents the foundation upon which the temple is erected in advance of the Sunday law when the finished temple is lifted up above all the mountains. The middle waymark in the word of truth, represents rebellion, and in the history represented by the final separation of the wheat and tares manifests the rebellion of the foolish virgins.

Wanneer Hij de waarheid bedekt, brengt dit een teleurstelling voort, en wanneer Hij Zijn hand wegneemt, wordt licht voortgebracht, en het licht is het licht van de boodschap van de Middernachtsroep. De eerste teleurstelling tot aan de grote teleurstelling draagt de handtekening van alfa en omega en wordt uiteengezet binnen de structuur van de waarheid. Het begin vertegenwoordigt het einde, en de wegmarkering tussen de twee teleurstellingen beeldt het effect uit van het verzegelen en ontzegelen van de tafelen van Habakuk, hetgeen een ontzegeling is van de oude paden van Jeremia, en vertegenwoordigt het fundament waarop de tempel wordt opgericht voorafgaand aan de zondagswet, wanneer de voltooide tempel boven alle bergen wordt verheven. De middelste wegmarkering in het woord der waarheid vertegenwoordigt opstand, en openbaart in de geschiedenis die wordt voorgesteld door de uiteindelijke scheiding van de tarwe en het onkruid de opstand van de dwaze maagden.

The rebellion represented by the waymark of Habakkuk’s tables is represented as progressive, for it is not a single waymark, but a period with a defined beginning and ending, as represented by God’s hand. God’s hand is twice at the first disappointment, for there are two angels which both have a message in their hands. The next waymark of rebellion has a beginning and ending hand, so it also has two hands within its prophetic characteristics. The third waymark of the greater disappointment identifies Christ raising His hand and swearing to heaven, in the very passage where the seven thunders are sealed up, as was Daniel chapter twelve. At the very point the angel marks the end of the prophetic structure of the first two angels we are now considering, He ends the application of prophetic time, and places Himself in a parallel passage in the book of Daniel, where He is not raising His hand, but raising both His hands.

De opstand die wordt voorgesteld door het wegmerk van Habakuks tafelen, wordt als voortschrijdend voorgesteld, want het is niet één enkel wegmerk, maar een periode met een duidelijk bepaald begin en einde, zoals voorgesteld door Gods hand. Gods hand is tweemaal aanwezig bij de eerste teleurstelling, want er zijn twee engelen die beiden een boodschap in hun hand hebben. Het volgende wegmerk van opstand heeft een begin- en een eindhand, zodat het eveneens twee handen binnen zijn profetische kenmerken heeft. Het derde wegmerk van de grotere teleurstelling duidt Christus aan terwijl Hij Zijn hand opheft en zweert bij de hemel, juist in de passage waarin de zeven donderslagen verzegeld worden, zoals in Daniël hoofdstuk twaalf. Juist op het punt waar de engel het einde van de profetische structuur van de eerste twee engelen markeert die wij nu beschouwen, beëindigt Hij de toepassing van profetische tijd en plaatst Zichzelf in een parallelle passage in het boek Daniël, waar Hij niet Zijn hand opheft, maar beide Zijn handen opheft.

In Daniel twelve there are three prophetic periods that are unsealed in the latter days, for this is what befalls God’s people in the latter days. The first thing mentioned in Daniel’s final climactic vision was that Daniel, who represents the remnant people of God, had understanding of both of the thing and of the vision. The last thing recorded by Daniel is how the increase of knowledge was employed by the Lion of the tribe of Judah to produce the final revival and reformation among God’s people who are distinguished as those who understand. He accomplishes the sealing of His people by unsealing the “seven thunders” of Revelation in connection with the unsealing of the “three periods” of Daniel twelve.

In Daniël twaalf zijn er drie profetische perioden die in de laatste dagen worden ontzegeld, want dit is wat Gods volk in de laatste dagen overkomt. Het eerste dat in Daniëls laatste, climaxachtige visioen wordt vermeld, was dat Daniël, die het overblijfsel van Gods volk vertegenwoordigt, inzicht had zowel in de zaak als in het visioen. Het laatste dat door Daniël is opgetekend, is hoe de toename van kennis werd aangewend door de Leeuw uit de stam van Juda om de laatste opwekking en hervorming onder Gods volk teweeg te brengen, dat wordt gekenmerkt als degenen die inzicht hebben. Hij volbrengt de verzegeling van Zijn volk door de „zeven donderslagen” van Openbaring te ontzegelen in samenhang met het ontzegelen van de „drie perioden” van Daniël twaalf.

When Jesus identifies that at the end of the three and a half prophetic days of scattering the power of God’s people, all the “marvels” would be finished—He is identifying July 2023, when the three and a half days of death in the streets of Revelation eleven was finished. Now the marvels would be finished in advance of the Sunday law. He marked July 2023, by raising not one, but both hands. In so doing He was marking the end of the tarrying time, as when He removed His hand from the mistake in Millerite history. The first disappointment occurred on July 18, 2020, as typified by the Millerite’s first disappointment, and the tarrying time began and continued until He stretched forth His hand a second time to gather His remnant people in July of 2023.

Wanneer Jezus vaststelt dat aan het einde van de drieënhalve profetische dagen waarin de macht van Gods volk verstrooid wordt, al de „wonderen” voleindigd zouden zijn, duidt Hij daarmee juli 2023 aan, toen de drieënhalve dagen van dood op de straten van Openbaring elf ten einde waren. Nu zouden de wonderen vóór de zondagswet voleindigd zijn. Hij markeerde juli 2023 door niet één, maar beide handen op te heffen. Daarmee markeerde Hij het einde van de vertoeftijd, zoals toen Hij Zijn hand wegnam van de vergissing in de Milleritische geschiedenis. De eerste teleurstelling vond plaats op 18 juli 2020, zoals voorafgebeeld door de eerste teleurstelling van de Millerieten, en de vertoeftijd begon en duurde voort totdat Hij in juli 2023 voor de tweede maal Zijn hand uitstrekte om Zijn overblijfsel bijeen te brengen.

The first disappointment is represented by God’s hand covering a mistake, that for the Millerites was identifying the year 1843, instead of October 22, 1844. That disappointment is represented in verse twelve of chapter twelve. The first disappointment is represented by His hand covering the mistake, and was typified by the Millerites who came to the first disappointment. The word in verse twelve is “cometh.” Blessed is he who waiteth, and who “cometh” to the 1335; blessed is he who “cometh” to the disappointment of April 19, 1844. The word translated as “cometh” means “to touch.” The Millerites experienced their first disappointment when the year 1843 touched the year 1844. Verse twelve of Daniel twelve identifies the first disappointment of both April 19, 1844, but more directly the first disappointment of July 18, 2020.

De eerste teleurstelling wordt voorgesteld door Gods hand die een vergissing bedekt, welke voor de Millerieten bestond in het aanwijzen van het jaar 1843 in plaats van 22 oktober 1844. Die teleurstelling wordt voorgesteld in vers twaalf van hoofdstuk twaalf. De eerste teleurstelling wordt voorgesteld doordat Zijn hand de vergissing bedekt, en werd getypeerd door de Millerieten die tot de eerste teleurstelling kwamen. Het woord in vers twaalf is „komt”. Zalig is hij die wacht, en die „komt” tot de 1335; zalig is hij die „komt” tot de teleurstelling van 19 april 1844. Het woord dat als „komt” is vertaald, betekent „aanraken”. De Millerieten beleefden hun eerste teleurstelling toen het jaar 1843 het jaar 1844 raakte. Vers twaalf van Daniël twaalf duidt de eerste teleurstelling aan van zowel 19 april 1844, maar meer rechtstreeks de eerste teleurstelling van 18 juli 2020.

The first prophetic period and the last prophetic period of the three periods that are unsealed at the time of the end, when knowledge is increased and accomplishes the final separation of the wheat and tares, thus identifying the unsealing of the prophetic light that seals the one hundred and forty-four thousand are the same prophetic period.

De eerste profetische periode en de laatste profetische periode van de drie perioden die in de tijd van het einde worden ontzegeld, wanneer de kennis vermeerderd wordt en de uiteindelijke scheiding van de tarwe en het onkruid volbrengt, en aldus de ontzegeling van het profetische licht aanwijst dat de honderdvierenveertigduizend verzegelt, zijn dezelfde profetische periode.

The first period of verse seven, is the ending of the scattering of Revelation eleven’s three and a half days in July of 2023, and the period in verse twelve is the beginning of that same scattering on July 18, 2020. Alpha and Omega had marked the history of the seven thunders in Daniel twelve, as the history that begins at the disappointment of July 18, 2020 and ends three and a half symbolic days later in July of 2023. Just as important is that when Alpha and Omega marked the beginning and ending of the final tarrying time, He raised not one, but both of His hands to heaven and swore by Him that liveth forever and ever.

De eerste periode van vers zeven is het einde van de verstrooiing van de drieënhalve dagen van Openbaring elf in juli 2023, en de periode in vers twaalf is het begin van diezelfde verstrooiing op 18 juli 2020. Alfa en Omega had in Daniël twaalf de geschiedenis van de zeven donderslagen gemarkeerd als de geschiedenis die begint bij de teleurstelling van 18 juli 2020 en drieënhalve symbolische dagen later in juli 2023 eindigt. Even belangrijk is dat, toen Alfa en Omega het begin en het einde van de laatste vertoeftijd markeerde, Hij niet één, maar beide handen naar de hemel ophief en zwoer bij Hem Die leeft in alle eeuwigheid.

The Son of God who is the son of man is making an oath with the Father, right where the climax of the story of the covenant people of God began, when Christ first called Abram with a promise, and then confirmed the promise, with an oath. Take off your shoes, you are on holy ground!

De Zoon van God, die de Zoon des mensen is, legt een eed af met de Vader, juist daar waar het hoogtepunt van het verhaal van Gods verbondsvolk begon, toen Christus Abram eerst riep met een belofte en vervolgens de belofte bevestigde met een eed. Doe uw schoenen uit, want u staat op heilige grond!

The middle letter of the three prophetic periods is nothing less than the omega fulfillment of Abram and Paul’s covenant time prophecy of 430 years as represented in the 1290 years of verse eleven. The verse approached with Millerite understanding identified a thirty-year period of preparation for the papacy, then 1260 years of papal persecution that follows. Abram’s 430 years represents bondage and deliverance in a specific nation, in conjunction with the first thirty years representing the Lord entering into covenant with Abram. The thirty years preparation for the priests began in 1989 at the time of the end, and the thirty years end at the Sunday law, when the verse identifies the abomination of desolation would be placed, and would then persecute God’s people for 1260 symbolic years aligning with John’s 42 symbolic months in Revelation thirteen.

De middelste brief van de drie profetische perioden is niets minder dan de omega-vervulling van de verbondstijdprofetie van 430 jaar van Abram en Paulus, zoals voorgesteld in de 1290 jaar van vers elf. Het vers, benaderd met Milleritisch begrip, duidde op een periode van dertig jaar van voorbereiding voor het pausdom, gevolgd door 1260 jaar van pauselijke vervolging. Abrams 430 jaar vertegenwoordigt slavernij en bevrijding in een specifiek volk, in samenhang met het feit dat de eerste dertig jaar de periode voorstellen waarin de Heere met Abram in verbond trad. De dertig jaar van voorbereiding voor de priesters begonnen in 1989, ten tijde van het einde, en de dertig jaar eindigen bij de zondagswet, wanneer het vers aangeeft dat de gruwel der verwoesting zou worden opgericht en vervolgens Gods volk gedurende 1260 symbolische jaren zou vervolgen, in overeenstemming met Johannes’ 42 symbolische maanden in Openbaring dertien.

The reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand began in 1989, as the Lord began His work of preparing a priesthood to serve during the crisis at midnight, that begins at the Sunday law. The Alpha and Omega stood upon the water of the Hiddekel and raised both His hands to heaven, swearing that when the scattering of July 18, 2020 unto July 2023 was fulfilled, the marvels associated with Christ’s work of combining His Divinity with humanity would be finished.

De reformatorische beweging van de honderd vierenveertigduizend begon in 1989, toen de Heere Zijn werk begon om een priesterschap voor te bereiden om te dienen gedurende de crisis te middernacht, die begint bij de zondagwet. De Alfa en Omega stond op het water van de Hiddekel en hief beide Zijn handen op naar de hemel, terwijl Hij zwoer dat, wanneer de verstrooiing van 18 juli 2020 tot juli 2023 vervuld zou zijn, de wonderen die verband houden met Christus’ werk om Zijn Goddelijkheid met de mensheid te verenigen, voltooid zouden zijn.

This is the same pronouncement of chapter ten, in the line of the seven thunders, for He not only there ended the prophetic application of time, but he also identified that in the days of the sounding of the seventh trumpet the mystery of God would be finished. The parallel passage in Daniel twelve identifies that when the scattering ended in July of 2023, the finishing of the sealing of God’s people would be finished, as represented by the sounding of the seventh trumpet that coincided with Christ raising His hand and swearing in both parallel passages.

Dit is dezelfde uitspraak als in hoofdstuk tien, in de lijn van de zeven donderslagen, want Hij beëindigde daar niet alleen de profetische toepassing van de tijd, maar Hij maakte ook bekend dat in de dagen van het klinken van de zevende bazuin het geheimenis van God voleindigd zou worden. De parallelle passage in Daniël twaalf maakt duidelijk dat, toen de verstrooiing in juli 2023 ten einde kwam, ook de voltooiing van de verzegeling van Gods volk voleindigd zou zijn, zoals voorgesteld door het klinken van de zevende bazuin, dat samenviel met Christus’ opheffen van Zijn hand en Zijn zweren in beide parallelle passages.

The first prophetic period and the last prophetic period of the threefold message of Daniel twelve possesses an alpha and omega signature. The first period of verse seven identifies the end of the very same period, that verse twelve marks the beginning of. In the middle of verses seven and twelve, the history of the time of the end in 1989 unto the close of probation is represented. In the middle of the alpha period of verse seven and the omega history of verse twelve, the final rebellion of mankind from the Sunday law until Michael stands up is represented, and it is represented in the very chapter where Michael stands up.

De eerste profetische periode en de laatste profetische periode van de drievoudige boodschap van Daniël twaalf bezitten een alfa- en omega-signatuur. De eerste periode van vers zeven identificeert het einde van precies dezelfde periode waarvan vers twaalf het begin markeert. Tussen verzen zeven en twaalf wordt de geschiedenis van de tijd van het einde vanaf 1989 tot aan het sluiten van de genadetijd weergegeven. In het midden van de alfa-periode van vers zeven en de omega-geschiedenis van vers twaalf wordt de laatste opstand van de mensheid vanaf de zondagswet totdat Michaël opstaat weergegeven, en wel in juist het hoofdstuk waarin Michaël opstaat.

The rebellion of the middle period, is primarily the external history of rebellion, but the first thirty years is the internal history of the preparation of the priests who are in direct confrontation with the external forces represented in the following 1260 period.

De opstand van de middentijd is in de eerste plaats de uiterlijke geschiedenis van opstand, maar de eerste dertig jaar vormen de innerlijke geschiedenis van de voorbereiding van de priesters die in directe confrontatie staan met de uiterlijke machten die in de daaropvolgende periode van 1260 worden voorgesteld.

The middle period represents the rebellion of the thirteenth letter of the Hebrew alphabet, and it combines with the internal as it portrays the final battle of the great controversy upon planet earth, while probation lingers. Its combination of external and internal is also the message of Daniel’s last vision, represented by the river Hiddekel and the three chapters which also bear the signature of Alpha and Omega, and are built upon the structure of truth. The first and last chapter address the sealing of God’s people who are portrayed as the stars that shine forever. The middle chapter of rebellion identifies the same history represented in verse eleven with the 1290 years, which is the middle verse in the very same structure.

De middelste periode vertegenwoordigt de opstand van de dertiende letter van het Hebreeuwse alfabet, en zij verenigt zich met het innerlijke, aangezien zij de laatste strijd van de grote controverse op de planeet aarde uitbeeldt, terwijl de genadetijd voortduurt. Haar verbinding van het uiterlijke en het innerlijke is tevens de boodschap van Daniëls laatste visioen, voorgesteld door de rivier Hiddekel en de drie hoofdstukken die eveneens het merkteken van Alfa en Omega dragen en zijn opgebouwd op de structuur van de waarheid. Het eerste en het laatste hoofdstuk behandelen de verzegeling van Gods volk, dat wordt voorgesteld als de sterren die voor eeuwig schijnen. Het middelste hoofdstuk van opstand duidt dezelfde geschiedenis aan die in vers elf wordt weergegeven met de 1290 jaren, hetgeen het middelste vers is in precies dezelfde structuur.

When Christ employs His hand within the prophetic structure it represents many truths, but it also represents the path He is leading His people upon. The revelation of Jesus Christ began to be unsealed in July of 2023. That unsealing includes the unsealing of the seven thunders and the message of Daniel as represented within chapter twelve. The unsealing takes place within the hidden history of verse forty, which began in 1989 and concludes at the Sunday law. In that history God’s people will be sealed, and they are sealed by the outpouring of the Holy Spirit. The final outpouring of the Holy Spirit is identified in the eighth chapter of Revelation, where it is represented as the seventh, and therefore the final seal. The Lion of the tribe of Judah prevailed in chapter five to open the book sealed with seven seals.

Wanneer Christus Zijn hand gebruikt binnen de profetische structuur, vertegenwoordigt zij vele waarheden, maar zij vertegenwoordigt ook het pad waarop Hij Zijn volk leidt. De openbaring van Jezus Christus begon in juli 2023 ontzegeld te worden. Die ontzegeling omvat ook de ontzegeling van de zeven donderslagen en de boodschap van Daniël zoals die binnen hoofdstuk twaalf wordt voorgesteld. De ontzegeling vindt plaats binnen de verborgen geschiedenis van vers veertig, die in 1989 begon en bij de zondagswet eindigt. In die geschiedenis zal Gods volk verzegeld worden, en zij worden verzegeld door de uitstorting van de Heilige Geest. De uiteindelijke uitstorting van de Heilige Geest wordt aangeduid in het achtste hoofdstuk van Openbaring, waar zij wordt voorgesteld als het zevende en daarom het laatste zegel. De Leeuw uit de stam van Juda heeft in hoofdstuk vijf overwonnen om het boek te openen dat met zeven zegels verzegeld was.

The sixth seal raised the question at the end of chapter six, asking who would be able to stand during the period when there is no longer mediation for sin.

Het zesde zegel deed de vraag aan het einde van hoofdstuk zes rijzen, wie staande zou kunnen blijven gedurende de periode waarin er niet langer bemiddeling voor de zonde is.

> For the great day of his wrath is come; and who shall be able to stand? Revelation 6:17.

> Want de grote dag van zijn toorn is gekomen; en wie zal kunnen standhouden? Openbaring 6:17.

The next chapter, or you can say the next verse, introduces the sealing of the one-hundred and forty-four thousand and the great multitude who are gathered into God’s kingdom during the Sunday law crisis. The one-hundred and forty-four thousand are the answer of the sixth seal’s question. After they are represented in chapter seven, then, chapter eight identifies the seventh and final seal being removed.

Het volgende hoofdstuk, of men kan zeggen het volgende vers, voert de verzegeling in van de honderdvierenveertigduizend en van de grote schare die tijdens de crisis van de zondagswet in Gods koninkrijk wordt verzameld. De honderdvierenveertigduizend vormen het antwoord op de vraag van het zesde zegel. Nadat zij in hoofdstuk zeven zijn voorgesteld, duidt hoofdstuk acht vervolgens aan dat het zevende en laatste zegel wordt weggenomen.

> And when he had opened the seventh seal, there was silence in heaven about the space of half an hour. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets. And another angel came and stood at the altar, having a golden censer; and there was given unto him much incense, that he should offer it with the prayers of all saints upon the golden altar which was before the throne. And the smoke of the incense, which came with the prayers of the saints, ascended up before God out of the angel’s hand.

> En toen Hij het zevende zegel geopend had, werd er een stilte in de hemel, omtrent een half uur. En ik zag de zeven engelen die vóór God stonden; en hun werden zeven bazuinen gegeven. En een andere engel kwam en stond bij het altaar, met een gouden wierookvat; en hem werd veel reukwerk gegeven, opdat hij het, met de gebeden van alle heiligen, zou offeren op het gouden altaar dat vóór de troon was. En de rook van het reukwerk, die met de gebeden der heiligen opsteeg, ging uit de hand van de engel op vóór God.

> And the angel took the censer, and filled it with fire of the altar, and cast it into the earth: and there were voices, and thunderings, and lightnings, and an earthquake. Revelation 8:1–5.

> En de engel nam het wierookvat, vulde het met vuur van het altaar en wierp het op de aarde; en er kwamen stemmen, donderslagen, bliksemstralen en een aardbeving. Openbaring 8:1–5.

The “fire,” represented in Isaiah chapter six as a “coal,” which Sister White identifies as a symbol of purification, are taken from the altar and cast to the earth. The “fire” from heaven at Pentecost was represented as tongues of “fire.” “Fire” is what the Messenger of the Covenant uses to purify the sons of Levi.

Het „vuur”, in Jesaja hoofdstuk zes voorgesteld als een „gloeiende kool”, dat Zuster White aanduidt als een symbool van reiniging, wordt van het altaar genomen en op de aarde geworpen. Het „vuur” uit de hemel op Pinksteren werd voorgesteld als tongen van „vuur”. „Vuur” is wat de Boodschapper van het Verbond gebruikt om de zonen van Levi te reinigen.

> “‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

> “‘Wiens wan in Zijn hand is, en Hij zal Zijn dorsvloer grondig reinigen en Zijn tarwe in de schuur bijeenbrengen.’ Mattheüs 3:12. Dit was een van de tijden van reiniging. Door de woorden der waarheid werd het kaf van de tarwe gescheiden. Omdat zij te ijdel en eigengerechtig waren om terechtwijzing te ontvangen, te wereldsgezind om een leven van nederigheid te aanvaarden, keerden velen zich van Jezus af. Velen doen nog steeds hetzelfde. Zielen worden heden ten dage beproefd, zoals die discipelen in de synagoge te Kapernaüm beproefd werden. Wanneer de waarheid tot het hart doordringt, zien zij dat hun leven niet in overeenstemming is met de wil van God. Zij zien de noodzaak van een algehele verandering in henzelf; maar zij zijn niet bereid het zelfverloochenende werk ter hand te nemen. Daarom worden zij toornig wanneer hun zonden aan het licht worden gebracht. Beleedigd gaan zij weg, evenals de discipelen Jezus verlieten, mompelend: ‘Dit woord is hard; wie kan het aanhoren?’” De Wens der Eeuwen, 392.

Fire is what came down on Elijah’s offering, as it did with Gideon’s offering to the angel. The “fire” of purification is God’s Word, for to be made holy, is to be sanctified by His Word. The “fire” that is cast down to earth when the seventh seal is removed identifies the empowerment of the prophetic message that is unsealed in the latter days, during the sounding of the seventh trumpet, during the final and perfect fulfillment of the events represented by the seven thunders and confirmed by the three prophetic periods of Daniel twelve that were sealed up until the latter days.

Vuur was het dat neerdaalde op Elia’s offer, zoals het ook geschiedde met Gideons offer aan de engel. Het “vuur” der reiniging is Gods Woord, want heilig gemaakt worden is geheiligd worden door Zijn Woord. Het “vuur” dat op de aarde wordt neergeworpen wanneer het zevende zegel wordt weggenomen, duidt op de bekrachtiging van de profetische boodschap die in de laatste dagen wordt ontzegeld, tijdens het klinken van de zevende bazuin, tijdens de uiteindelijke en volmaakte vervulling van de gebeurtenissen die door de zeven donderslagen worden voorgesteld en bevestigd door de drie profetische tijdsperioden van Daniël twaalf, die tot de laatste dagen verzegeld waren.

The Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before the close of human probation—includes the unsealing of the seven thunders, the removal of the seventh seal, the unsealing of Daniel twelve, and the unsealing of the hidden history of verse forty of Daniel eleven, the very history where the angel asked the Man in linen what would be the end of these wonders.

De Openbaring van Jezus Christus, die kort vóór het sluiten van de menselijke genadetijd wordt ontsloten, omvat de ontsluiting van de zeven donderslagen, de verwijdering van het zevende zegel, de ontsluiting van Daniël twaalf, en de ontsluiting van de verborgen geschiedenis van vers veertig van Daniël elf, juist die geschiedenis waarin de engel de Man in linnen vroeg wat het einde van deze wonderen zou zijn.

The Man in linen responded and said—When you get to the conclusion of the tarrying time in July of 2023, you have reached the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

De Man in linnen antwoordde en zei: Wanneer u komt tot het einde van de verbeidende tijd in juli 2023, hebt u de geschiedenis van de verzegeling van de honderdvierenveertigduizend bereikt.

He also said—at the end of the three and a half symbolic days of Revelation eleven, a prophetic message from the book of Daniel would be unsealed, as typified by the time of the end in 1798. The truth that would then be unsealed, at the end of three and a half symbolic days, would be located in the very nine verses from the book of Daniel that identifies and defines the sealing and unsealing of the book of Daniel.

Hij zei ook dat—aan het einde van de drieënhalve symbolische dagen van Openbaring elf—een profetische boodschap uit het boek Daniël ontzegeld zou worden, zoals voorafgebeeld door de tijd van het einde in 1798. De waarheid die dan, aan het einde van drieënhalve symbolische dagen, ontzegeld zou worden, zou te vinden zijn in juist de negen verzen uit het boek Daniël die het verzegelen en ontzegelen van het boek Daniël aanwijzen en omschrijven.

We will continue these things in the next article.

Wij zullen deze zaken in het volgende artikel voortzetten.

> “When Christ came to this earth, the traditions that had been handed down from generation to generation, and the human interpretation of the Scriptures, hid from men the truth as it is in Jesus. The truth was buried beneath a mass of tradition. The spiritual import of the sacred volumes was lost; for in their unbelief men locked the door of the heavenly treasure. Darkness covered the earth, and gross darkness the people. Truth looked down from heaven to earth; but nowhere was revealed the divine impress. A gloom like the pall of death overspread the earth.

> ‘Toen Christus naar deze aarde kwam, verborgen de overleveringen die van geslacht op geslacht waren doorgegeven, en de menselijke uitleg van de Schriften, voor de mensen de waarheid zoals zij in Jezus is. De waarheid lag bedolven onder een massa van overlevering. De geestelijke strekking van de heilige geschriften was verloren gegaan; want in hun ongeloof sloten de mensen de deur van de hemelse schat. Duisternis bedekte de aarde, en dikke duisternis de volken. De waarheid zag uit de hemel neer op de aarde; maar nergens werd de goddelijke afdruk geopenbaard. Een somberheid als de doodsslui er lag over de aarde uitgespreid.’

> “But the Lion of the tribe of Judah prevailed. He opened the seal that closed the book of divine instruction. The world was permitted to gaze upon pure, unadulterated truth. Truth itself descended to roll back the darkness and counteract error. A Teacher was sent from heaven with the light that was to light every man that comes into the world. There were men and women who were eagerly seeking for knowledge, the sure word of prophecy, and when it came, it was as a light shining in a dark place.” Spalding Magan, 58.

> “Maar de Leeuw uit de stam van Juda heeft overwonnen. Hij opende het zegel dat het boek van goddelijke onderwijzing gesloten hield. Het was de wereld toegestaan de zuivere, onvervalste waarheid te aanschouwen. De Waarheid zelf daalde neer om de duisternis terug te dringen en de dwaling tegen te werken. Een Leraar werd uit de hemel gezonden met het licht dat ieder mens zou verlichten die in de wereld komt. Er waren mannen en vrouwen die ernstig naar kennis zochten, naar het vaste profetische woord, en toen het kwam, was het als een licht dat schijnt in een duistere plaats.” Spalding Magan, 58.

> “The scribes and Pharisees professed to explain the Scriptures, but they explained them in accordance with their own ideas and traditions. Their customs and maxims became more and more exacting. In its spiritual sense, the sacred Word became to the people as a sealed book, closed to their comprehension.” Signs of the Times, May 17, 1905.

> “De schriftgeleerden en Farizeeën beweerden de Schriften uit te leggen, maar zij legden die uit in overeenstemming met hun eigen denkbeelden en overleveringen. Hun gebruiken en stelregels werden steeds veeleisender. In zijn geestelijke betekenis werd het heilige Woord voor het volk als een verzegeld boek, voor hun begrip gesloten.” Signs of the Times, 17 mei 1905.

Back to Articles