Article

# The Book of Daniel - Number Sixty-Five

Het Boek Daniël - Nummer Vijfenzestig

The Prophetic Unveiling: Understanding the July 18, 2020 Disappointment and the Unfolding Message of the Midnight Cry in the Last Days

De profetische onthulling: inzicht in de teleurstelling van 18 juli 2020 en de zich ontvouwende boodschap van de middernachtsroep in de laatste dagen

Author

Jeff Pippenger

Published

January 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

On July 18, 2020, the first disappointment for God’s last-day reformatory movement arrived. It marked a waymark in the history of the third Woe, which is the history of the latter rain, and also the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That history has been represented by every reformatory movement of sacred history, and it was more specifically represented by the history of the Millerite movement, and illustrated by the parable of the ten virgins, and it represents the prophetic history which every prophet identified.

Op 18 juli 2020 kwam de eerste teleurstelling voor Gods hervormingsbeweging in de laatste dagen. Zij markeerde een wegmerk in de geschiedenis van de derde Wee, die de geschiedenis is van de late regen, en tevens de geschiedenis van de verzegeling van de honderdvierenveertigduizend. Die geschiedenis is weergegeven door elke hervormingsbeweging in de gewijde geschiedenis; meer in het bijzonder werd zij weergegeven door de geschiedenis van de Milleritische beweging en geïllustreerd door de gelijkenis van de tien maagden, en zij vertegenwoordigt de profetische geschiedenis die iedere profeet heeft geïdentificeerd.

July 18, 2020, represents the first disappointment of the movement, and as such it marks the arrival of the tarrying time in the parable of the ten virgins and Habakkuk. In the Millerite history the same evidence that led to their erroneous proclamation was seen to identify the true date. The tarrying time of the parable of the ten virgins was then seen as present truth, and that tarrying time was the same tarrying time in Habakkuk two. The parable of the ten virgins is repeated to the very letter, and that reality identifies that only those who were involved with the disappointment are candidates to either be a wise or foolish virgin.

18 juli 2020 vertegenwoordigt de eerste teleurstelling van de beweging, en als zodanig markeert zij de komst van de vertoeftijd in de gelijkenis van de tien maagden en in Habakuk. In de Milleritische geschiedenis werd hetzelfde bewijs dat tot hun onjuiste verkondiging had geleid, geacht de ware datum aan te wijzen. De vertoeftijd van de gelijkenis van de tien maagden werd toen gezien als tegenwoordige waarheid, en die vertoeftijd was dezelfde vertoeftijd als in Habakuk twee. De gelijkenis van de tien maagden wordt tot op de letter herhaald, en die werkelijkheid duidt aan dat alleen zij die betrokken waren bij de teleurstelling, kandidaten zijn om óf een wijze óf een dwaze maagd te zijn.

The great body of Laodicean Adventism was tested by the arrival of the third Woe on September 11, 2001, and when the failed prediction of July 18, 2020 passed, Laodicean Adventism was left behind to drift aimlessly back toward Rome, as were the Protestants in Millerite history.

Het grote lichaam van het Laodicese adventisme werd beproefd door de komst van het derde Wee op 11 september 2001, en toen de mislukte voorspelling van 18 juli 2020 voorbijging, werd het Laodicese adventisme achtergelaten om doelloos terug te drijven naar Rome, zoals de protestanten in de Milleritische geschiedenis.

Not only did the Millerites identify the tarrying time as the fulfillment of the parable of the ten virgins, but they saw that in Habakkuk the command to wait for the vision, though it tarried, was the same prophetic waymark. Habakkuk then confirms that the vision that had been erroneously presented and which had produced the first disappointment was the vision that would “speak” at the end.

De Millerieten identificeerden niet alleen de tijd van het vertoeven als de vervulling van de gelijkenis van de tien maagden, maar zij zagen ook dat in Habakuk het bevel om op het visioen te wachten, al bleef het uit, dezelfde profetische wegwijzer was. Habakuk bevestigt vervolgens dat het visioen dat ten onrechte was voorgesteld en dat de eerste teleurstelling had teweeggebracht, het visioen was dat aan het einde zou „spreken”.

> For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Habakkuk 2:3.

> Want het visioen is nog voor een bestemde tijd, maar aan het einde zal het spreken en niet liegen; al vertoeft het, wacht daarop, want het zal voorzeker komen, het zal niet uitblijven. Habakuk 2:3.

The message that produced the first disappointment was the same message that was to be recognized as being fulfilled in the near future, but it was a message that was still based upon the previous prophetic arguments that were employed in the first erroneous proclamation.

De boodschap die de eerste teleurstelling teweegbracht, was dezelfde boodschap die moest worden erkend als in de nabije toekomst in vervulling gaande, maar het was een boodschap die nog steeds berustte op de eerdere profetische argumenten die in de eerste onjuiste verkondiging waren gebruikt.

In the Millerite history the former covenant people were first tested, thereafter the new covenant people were tested. The test began for the Protestants when the first angel of Revelation ten and the first angel of Revelation fourteen (for they are the same angel), descended on August 11, 1840. Their test concluded with the first disappointment and arrival of the second angel of Revelation fourteen.

In de geschiedenis van de Millerieten werd eerst het volk van het vroegere verbond beproefd; daarna werd het volk van het nieuwe verbond beproefd. De beproeving begon voor de protestanten toen de eerste engel van Openbaring tien en de eerste engel van Openbaring veertien (want zij zijn dezelfde engel) neerdaalde op 11 augustus 1840. Hun beproeving eindigde met de eerste teleurstelling en de komst van de tweede engel van Openbaring veertien.

In Millerite history the test for the Millerites began with the arrival of the second angel at the first disappointment and concluded with the arrival of the Midnight Cry, which Sister White portrays as a multitude of angels, who join the second angel. Under the power of the Holy Spirit, the Millerites who recognized and accepted the message of the Midnight Cry, were then separated from the Millerites who did not recognize the message that was falling all around them. On October 22, 1844, the third angel arrived and the vision that had tarried then spoke.

In de Milleritische geschiedenis begon de beproeving voor de Millerieten met de komst van de tweede engel bij de eerste teleurstelling en eindigde zij met de komst van de Middernachtsroep, die Zuster White voorstelt als een menigte engelen die zich bij de tweede engel voegen. Onder de kracht van de Heilige Geest werden de Millerieten die de boodschap van de Middernachtsroep herkenden en aannamen, toen gescheiden van de Millerieten die de boodschap niet herkenden die overal om hen heen neerdaalde. Op 22 oktober 1844 kwam de derde engel, en het visioen dat vertoefd had, sprak toen.

In the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, the former covenant people were first tested, then the new covenant people. The test began for Laodicean Adventism when the first voice of the angel of Revelation eighteen and the third angel of Revelation fourteen (for they are the same angel), descended on September 11, 2001. Their test concluded with the disappointment of July 18, 2020.

In de geschiedenis van de verzegeling van de honderd vierenveertigduizend werd eerst het volk van het vroegere verbond beproefd, daarna het volk van het nieuwe verbond. De beproeving begon voor het Laodiceïsche adventisme toen de eerste stem van de engel van Openbaring achttien en de derde engel van Openbaring veertien (want zij zijn dezelfde engel) neerdaalde op 11 september 2001. Hun beproeving eindigde met de teleurstelling van 18 juli 2020.

In the movement of the third angel, the test for the one hundred and forty-four thousand began with the arrival of the first disappointment, and will conclude with the arrival of the message of the Midnight Cry. Under the power of the Holy Spirit those who now recognize and accept the message of the Midnight Cry, are then separated from the foolish and wicked who did not recognize the multifaceted message that is now falling all around them.

In de beweging van de derde engel begon de beproeving voor de honderdvierendertigduizend met de komst van de eerste teleurstelling en zal zij eindigen met de komst van de boodschap van de Middernachtsroep. Onder de kracht van de Heilige Geest worden zij die nu de boodschap van de Middernachtsroep erkennen en aannemen, dan gescheiden van de dwazen en goddelozen die de veelzijdige boodschap die nu overal om hen heen neerdaalt, niet hebben herkend.

At the soon-coming Sunday law, the second “voice” of the angel of Revelation eighteen speaks, which is also the vision that “tarried” speaking. It also represents the third angel’s message that “swells” to the loud cry.

Bij de spoedig komende zondagwet spreekt de tweede „stem” van de engel van Openbaring achttien, hetgeen ook het gezicht is dat „vertoefde” om te spreken. Het vertegenwoordigt tevens de boodschap van de derde engel, die „aanzwelt” tot de luide roep.

The Midnight Cry is represented as many angels that join with the previous angel. The message of the Midnight Cry has several elements that contribute to the entire message, and angels are symbols of messages. In Millerite history the pioneer identified as leading out in bringing the message of the true Midnight Cry together was Samuel S. Snow. In that history it is well documented that Snow’s understanding of the message of the Midnight Cry developed over a period of time.

De Middernachtsroep wordt voorgesteld als vele engelen die zich bij de vorige engel voegen. De boodschap van de Middernachtsroep heeft verscheidene elementen die aan de volledige boodschap bijdragen, en engelen zijn symbolen van boodschappen. In de Milleritische geschiedenis werd de pionier die als de voornaamste werd aangemerkt in het naar voren brengen van de boodschap van de ware Middernachtsroep, Samuel S. Snow. In die geschiedenis is uitvoerig gedocumenteerd dat Snows begrip van de boodschap van de Middernachtsroep zich over een periode van tijd ontwikkelde.

That history is repeated to the very letter, and the message of the final Midnight Cry has been publicly developing since the end of July, 2023. It is not simply the message of Islam, but it also includes the message of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. It includes the revelation that the two horns of the earth beast, both go through a “death and resurrection”, as they parallel the image of the beast, that in the same history fulfills the prophetic riddle that “the eighth is of the seven”. It includes the revelations associated with the “hidden history” of the Seven Thunders, and it fulfills the prophetic riddle of the “stone” that was rejected becoming “the head of the corner”, as the “seven times” of Leviticus twenty-six is revealed to be the thread that weaves all the truths of Miller’s history together, with the truths that were unsealed at the time of the end in 1989. The Psalmist says it this way:

Die geschiedenis wordt tot op de letter herhaald, en de boodschap van de laatste Middernachtsroep is sinds eind juli 2023 in het openbaar tot ontwikkeling gekomen. Het is niet eenvoudigweg de boodschap van de islam, maar zij omvat ook de boodschap van de verzegeling van de honderdvierenvijftigduizend. Zij omvat de openbaring dat de twee horens van het beest uit de aarde beide door een „dood en opstanding” gaan, terwijl zij parallel lopen met het beeld van het beest, dat in dezelfde geschiedenis het profetische raadsel vervult dat „de achtste uit de zeven is”. Zij omvat de openbaringen die verband houden met de „verborgen geschiedenis” van de Zeven Donderslagen, en zij vervult het profetische raadsel van de „steen” die verworpen werd en tot „hoeksteen” werd, daar de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig geopenbaard worden als de draad die alle waarheden van Millers geschiedenis samenweeft met de waarheden die in 1989, ten tijde van het einde, werden ontsloten. De psalmist verwoordt het aldus:

> The stone which the builders refused is become the head stone of the corner. This is the Lord’s doing; it is marvellous in our eyes. This is the day which the Lord hath made; we will rejoice and be glad in it. Psalms 118:22–24.

> De steen die de bouwlieden verworpen hadden, is tot een hoofd des hoeks geworden. Dit is van de HEERE geschied; het is wonderlijk in onze ogen. Dit is de dag die de HEERE gemaakt heeft; laat ons ons verheugen en verblijd zijn daarin. Psalmen 118:22–24.

The “stone”, which was the first “jewel” William Miller discovered (and jewels are stones), is the “day which the Lord hath made.” It has been shown in previous articles that the structure, and the words of the Sabbath commandment are identical to the structure to the sacred cycle of seven, as set forth in Leviticus chapter twenty-five. Resting on the seventh day typified the land resting on the seventh year, and when the two commandments are considered in this fashion, they provide a witness that a day represents a year in Bible prophecy.

De „steen”, die het eerste „juweel” was dat William Miller ontdekte (en juwelen zijn stenen), is de „dag die de HEERE gemaakt heeft.” In eerdere artikelen is aangetoond dat de structuur en de bewoordingen van het sabbatsgebod identiek zijn aan de structuur van de heilige cyclus van zeven, zoals uiteengezet in Leviticus hoofdstuk vijfentwintig. Het rusten op de zevende dag was een voorafbeelding van het rusten van het land in het zevende jaar, en wanneer de beide geboden op deze wijze worden beschouwd, leveren zij een getuigenis dat een dag in de Bijbelse profetie een jaar voorstelt.

They also show that the understanding that Miller proclaimed concerning God’s indignation of “seven times,” in Leviticus twenty-six is represented as “a day”, for the Lord made the sacred cycle of seven years, as certainly as He made the heavens and earth in six days, and rested the seventh.

Zij tonen ook aan dat het begrip dat Miller verkondigde betreffende Gods gramschap van „zeven tijden” in Leviticus zesentwintig, wordt voorgesteld als „één dag”; want de Heer heeft de heilige cyclus van zeven jaren ingesteld, even zeker als Hij de hemel en de aarde in zes dagen heeft gemaakt en op de zevende heeft gerust.

When Jesus concluded the parable of the vineyard He asked a question to the Pharisees.

Toen Jezus de gelijkenis van de wijngaard had beëindigd, stelde Hij de Farizeeën een vraag.

> When the lord therefore of the vineyard cometh, what will he do unto those husbandmen? They say unto him, He will miserably destroy those wicked men, and will let out his vineyard unto other husbandmen, which shall render him the fruits in their seasons. Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder. And when the chief priests and Pharisees had heard his parables, they perceived that he spake of them. Matthew 21:40–45.

> Wanneer dan de heer van de wijngaard komt, wat zal hij met die pachters doen? Zij zeiden tot Hem: Hij zal die slechte mensen een ellendig einde doen vinden, en zijn wijngaard aan andere pachters verpachten, die hem de vruchten op hun tijden zullen afdragen. Jezus zeide tot hen: Hebt gij nooit in de Schriften gelezen: De steen die de bouwlieden verworpen hebben, die is tot een hoeksteen geworden; dit is van de Heere geschied, en het is wonderlijk in onze ogen? Daarom zeg Ik u: het Koninkrijk Gods zal van u weggenomen en gegeven worden aan een volk dat de vruchten daarvan voortbrengt. En wie op deze steen valt, zal verpletterd worden; maar op wie hij valt, die zal hij vermorzelen. En toen de overpriesters en Farizeeën Zijn gelijkenissen hoorden, bemerkten zij dat Hij van hen sprak. Mattheüs 21:40–45.

The parable of the vineyard is the parable of the former chosen people being passed by, and the kingdom being given to a new chosen people. The “stone” which was rejected according to Jesus, is the “stone” that either saves or destroys, based upon how it is received. The “stone” must be a biblical truth in the context employed by Jesus, for it has the ability to bring forth righteous fruit, and the righteousness of Christ is only produced in men and women when they receive His Word of truth.

De gelijkenis van de wijngaard is de gelijkenis van het voorbijgaan aan het vroegere uitverkoren volk en van het geven van het koninkrijk aan een nieuw uitverkoren volk. De „steen” die volgens Jezus verworpen werd, is de „steen” die óf redt óf vernietigt, afhankelijk van de wijze waarop hij ontvangen wordt. De „steen” moet in de door Jezus gebruikte context een bijbelse waarheid zijn, want hij heeft het vermogen rechtvaardige vrucht voort te brengen, en de gerechtigheid van Christus wordt alleen in mannen en vrouwen voortgebracht wanneer zij Zijn Woord der waarheid ontvangen.

> Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

> Heilig hen door Uw waarheid: Uw woord is de waarheid. Johannes 17:17.

The “stone” is a doctrine that is either accepted or rejected, and Jesus is the Word, and in the book of Acts, Peter identifies the “stone” as Christ.

De „steen” is een leer die óf wordt aangenomen óf verworpen, en Jezus is het Woord, en in het boek Handelingen identificeert Petrus de „steen” als Christus.

> Be it known unto you all, and to all the people of Israel, that by the name of Jesus Christ of Nazareth, whom ye crucified, whom God raised from the dead, even by him doth this man stand here before you whole. This is the stone which was set at nought of you builders, which is become the head of the corner. Neither is there salvation in any other: for there is none other name under heaven given among men, whereby we must be saved. Acts 4:10–12.

> Zo zij u allen, en het gehele volk van Israël, bekend, dat door de naam van Jezus Christus van Nazareth, Dien gij gekruisigd hebt, Dien God uit de doden heeft opgewekt, ja, door Hem staat deze man hier gezond voor u. Deze is de steen die door u, de bouwlieden, veracht is, welke tot een hoofd des hoeks geworden is. En de zaligheid is in geen ander; want er is onder de hemel geen andere naam, die onder de mensen gegeven is, waardoor wij moeten zalig worden. Handelingen 4:10–12.

And then in first Peter, he takes the symbolism of the “stone,” even further, but he keeps it in the same context of the passing-by of a former covenant people and the selection of a new chosen people, who as he states, “in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy.”

En vervolgens voert hij in de eerste brief van Petrus de symboliek van de „steen” nog verder door, maar hij handhaaft haar binnen dezelfde context van het voorbijgaan van een voormalig verbondsvolk en de verkiezing van een nieuw uitverkoren volk, dat, zoals hij verklaart, „eertijds geen volk waart, maar nu Gods volk zijt; die eertijds geen barmhartigheid hadt verkregen, maar nu barmhartigheid hebt verkregen.”

> To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded. Unto you therefore which believe he is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed. 1 Peter 2:4–8.

> Tot Hem komende, als tot een levende steen, wel door de mensen verworpen, maar bij God uitverkoren en kostbaar, wordt ook u, als levende stenen, opgebouwd tot een geestelijk huis, een heilig priesterschap, om geestelijke offers te brengen, die Gode welgevallig zijn door Jezus Christus. Daarom staat ook in de Schrift: Zie, Ik leg in Sion een uiterste hoeksteen, uitverkoren en kostbaar; en wie in Hem gelooft, zal geenszins beschaamd worden. U dan, die gelooft, is Hij dierbaar; maar voor de ongehoorzamen geldt: De steen die de bouwlieden verworpen hebben, deze is tot een hoofd des hoeks geworden, en een steen des aanstoots en een rots der ergernis, namelijk voor hen die zich aan het woord stoten, ongehoorzaam zijnde; waartoe zij ook bestemd waren. 1 Petrus 2:4–8.

Peter says of the former chosen people, “unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed.”

Petrus zegt van het voormalige uitverkoren volk: „voor hen die ongehoorzaam zijn, is de steen die de bouwlieden verworpen hebben, tot een hoeksteen geworden, en een steen des aanstoots en een rots der ergernis, namelijk voor hen die zich aan het woord stoten, daar zij ongehoorzaam zijn; waartoe zij ook bestemd waren.”

Jesus is represented by every sacred illustration of the foundation.

Jezus wordt voorgesteld door elke heilige afbeelding van het fundament.

> For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. 1 Corinthians 3:11.

> Want niemand kan een ander fundament leggen dan wat gelegd is, hetwelk is Jezus Christus. 1 Korintiërs 3:11.

The foundation the Millerites built was the Rock of Ages (the Stone).

Het fundament dat de Millerieten legden, was de Rots der eeuwen (de Steen).

> “The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.

> „De waarschuwing is gekomen: Er mag niets worden toegelaten dat het fundament van het geloof zal verstoren waarop wij hebben gebouwd sinds de boodschap kwam in 1842, 1843 en 1844. Ik was in deze boodschap, en sindsdien heb ik voor de wereld gestaan, trouw aan het licht dat God ons heeft gegeven. Wij zijn niet van plan onze voeten af te halen van het platform waarop zij geplaatst werden toen wij dag aan dag de Heere zochten met ernstig gebed, zoekend naar licht. Denkt u dat ik het licht zou kunnen opgeven dat God mij heeft gegeven? Het moet zijn als de Rots der Eeuwen. Het heeft mij geleid sinds het mij werd gegeven.” Review and Herald, 14 april 1903.

The first jewel Miller discovered that became part of the Millerite foundation, which is as the Rock of Ages, was the “seven times” of Leviticus twenty-six, and the “seven times,” was the first foundational truth to be set aside by those Millerite pioneers who had just built the Millerite foundation. It was the builders that were to reject the foundational stone. That “stone,” which typifies Christ, is also the day which the Lord made, for he made the seventh day as a day of rest, and the seventh year as a year the land would rest. In 1863, the foundation stone was rejected, but it is to be made the “head of the corner” and the “stone of stumbling” for the disobedient.

Het eerste juweel dat Miller ontdekte en dat deel werd van het Milleritische fundament, dat is als de Rots der Eeuwen, waren de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig; en de „zeven tijden” waren de eerste fundamentele waarheid die terzijde werd gesteld door die Milleritische pioniers die zojuist het Milleritische fundament hadden gebouwd. Het waren de bouwlieden die de grondsteen zouden verwerpen. Die „steen”, die Christus uitbeeldt, is ook de dag die de HEERE gemaakt heeft, want Hij maakte de zevende dag tot een dag van rust, en het zevende jaar tot een jaar waarin het land rusten zou. In 1863 werd de grondsteen verworpen, maar hij zal gemaakt worden tot het „hoofd des hoeks” en tot een „steen des aanstoots” voor de ongehoorzamen.

The message of Islam of the third woe is the theme for the reform movement of the one hundred and forty-four thousand, and the testing process began when the angel of Revelation eighteen descended, as the great buildings of New York City were thrown down on September 11, 2001. Adventism was silent concerning the prophetic identification that September 11, 2001, was the arrival of the “day of the east wind.” On July 18, 2020, they were left behind as the two witnesses of Revelation chapter eleven, were slain in the streets of that great city. The test of Adventism was over, and the test for those who had professed to recognize the message of Islam was under way.

De boodschap van de islam van het derde wee is het thema van de hervormingsbeweging van de honderd vierenveertigduizend, en het beproevingsproces begon toen de engel van Openbaring achttien neerdaalde, terwijl de grote gebouwen van New York City op 11 september 2001 werden neergeworpen. Het adventisme zweeg over de profetische identificatie dat 11 september 2001 de komst van de “dag van de oostenwind” was. Op 18 juli 2020 werden zij achtergelaten toen de twee getuigen van Openbaring hoofdstuk elf werden gedood op de straten van die grote stad. De beproeving van het adventisme was voorbij, en de beproeving voor hen die hadden beleden de boodschap van de islam te herkennen, was begonnen.

After laying dead in the streets until the end of July, 2023, the dead dry bones were then aroused by the first message of Ezekiel. The second message of Ezekiel is the message of the four winds of Islam of the third Woe, representing the progressive unsealing of the message of the Midnight Cry, which is the vision that tarried, and the theme of the entire period of the movement. Various truths were then unsealed, for the message of the Midnight Cry represents a multifaceted message. The first truth that confronted the dead dry bones was the first truth rejected by Laodicean Adventism, and it represents the truth that marks the transition of Laodicea unto Philadelphia.

Nadat zij tot het einde van juli 2023 dood in de straten hadden gelegen, werden de dode dorre beenderen vervolgens opgewekt door de eerste boodschap van Ezechiël. De tweede boodschap van Ezechiël is de boodschap van de vier winden van de islam van het derde Wee, die de voortschrijdende ontzegeling van de boodschap van de Middernachtsroep vertegenwoordigt, welke het gezicht is dat vertoefde, en het thema van de gehele periode van de beweging. Vervolgens werden verschillende waarheden ontzegeld, want de boodschap van de Middernachtsroep vertegenwoordigt een veelomvattende boodschap. De eerste waarheid die de dode dorre beenderen tegemoettrad, was de eerste waarheid die door het Laodiceïsche adventisme werd verworpen, en zij vertegenwoordigt de waarheid die de overgang van Laodicea naar Filadelfia markeert.

The truth is the sealing message, and therefore needs to be settled into both intellectually and also spiritually. It is not enough to recognize the period the two witnesses were dead in the street is a symbol of the scattering of the “seven times,” it also requires an experiential acceptance of the truth.

De waarheid is de verzegelingsboodschap, en daarom moet zij zowel verstandelijk als ook geestelijk worden verankerd. Het is niet genoeg te erkennen dat de periode waarin de twee getuigen dood op de straat lagen een symbool is van de verstrooiing van de „zeven tijden”; zij vereist ook een ervaringsmatige aanvaarding van de waarheid.

Miller’s jewels, which represents the truths unsealed at the time of the end in 1798, become a test for the virgins of the last days. The experience of settling into the truth “spiritually” is represented by Miller’s first jewel, and the “intellectual” settling into the truth is represented by the message of Islam of the third woe. The calling for repentance and confession represented by the “seven times,” identifies a work that is carried out in conjunction with Christ in the Most Holy Place, and is represented by the “mareh” vision.

Millers juwelen, die de waarheden vertegenwoordigen die ten tijde van het einde in 1798 werden ontzegeld, worden een beproeving voor de maagden van de laatste dagen. De ervaring van het zich “geestelijk” vestigen in de waarheid wordt voorgesteld door Millers eerste juweel, en het zich “verstandelijk” vestigen in de waarheid wordt voorgesteld door de boodschap van de islam van de derde wee. De oproep tot bekering en belijdenis, voorgesteld door de “zeven tijden”, duidt op een werk dat in verbinding met Christus in het Allerheiligste wordt verricht, en wordt voorgesteld door het “mareh”-gezicht.

The “intellectual” understanding of Islam of the third Woe is represented by the “chazon” vision, and both are required for those who will be sealed. In 1863, Laodicean Adventism chose to rebuild Jericho, and left its work of restoring Jerusalem. Jericho is a symbol of affluence as also represented by the Laodicean blindness.

Het „intellectuele” begrip van de islam van het derde Wee wordt weergegeven door het visioen „chazon”, en beide zijn vereist voor hen die verzegeld zullen worden. In 1863 koos het Laodiceïsche adventisme ervoor Jericho te herbouwen en liet het zijn werk tot herstel van Jeruzalem varen. Jericho is een symbool van welvaart, zoals ook wordt voorgesteld door de Laodiceïsche blindheid.

> “One of the strongest fortresses in the land—the large and wealthy city of Jericho—lay just before them, but a little distance from their camp at Gilgal. On the border of a fertile plain abounding with the rich and varied productions of the tropics, its palaces and temples the abode of luxury and vice, this proud city, behind its massive battlements, offered defiance to the God of Israel. Jericho was one of the principal seats of idol worship, being especially devoted to Ashtaroth, the goddess of the moon. Here centered all that was vilest and most degrading in the religion of the Canaanites. The people of Israel, in whose minds were fresh the fearful results of their sin at Beth-peor, could look upon this heathen city only with disgust and horror.” Patriarchs and Prophets, 487.

> „Een van de sterkste vestingen in het land — de grote en welvarende stad Jericho — lag vlak vóór hen, op slechts een kleine afstand van hun legerplaats te Gilgal. Aan de grens van een vruchtbare vlakte, overvloedig in de rijke en gevarieerde voortbrengselen van de tropen, met haar paleizen en tempels als verblijfplaatsen van weelde en ondeugd, bood deze trotse stad, achter haar machtige bolwerken, de God van Israël openlijk weerstand. Jericho was een van de voornaamste centra van afgoderij en was in het bijzonder gewijd aan Ashtaroth, de godin van de maan. Hier was alles geconcentreerd wat het verachtelijkst en meest vernederend was in de godsdienst van de Kanaänieten. Het volk van Israël, in wier gedachten de verschrikkelijke gevolgen van hun zonde te Beth-Peor nog vers waren, kon deze heidense stad slechts met afschuw en ontzetting aanschouwen.” Patriarchen en Profeten, 487.

The “stone” the builders rejected in 1863, as they rebuilt Jericho, was the “seven times” that in the last days would become the truth (jewel), that becomes “the head of the corner”, for it is the truth that weaves together the beginning of Adventism in the movement of the Millerites, with the end of Adventism in the movement of the one hundred and forty-four thousand. That jewel, which is the “seven times,” is also “the day which the Lord made”, and it is Christ himself, for He is the Word, and He is “Truth.” The subject of Islam is the theme which produces the cleansing of both the former and new chosen people, and the two-fold cleansing began on September 11, 2001, which was “the day of the east wind”. In that day the watchmen were to sing the very same song Christ sang, when He proclaimed the parable of the vineyard. The one hundred and forty-four thousand sing the song of Moses (the “seven times”), and the song of the Lamb.

De „steen” die de bouwlieden in 1863 verwierpen, toen zij Jericho herbouwden, was de „zeven tijden” die in de laatste dagen de waarheid (het juweel) zou worden, die „tot een hoofd des hoeks” wordt, want het is de waarheid die het begin van het adventisme in de beweging van de Millerieten samenweeft met het einde van het adventisme in de beweging van de honderd vierenveertigduizend. Dat juweel, dat de „zeven tijden” is, is ook „de dag die de HEERE gemaakt heeft”, en het is Christus Zelf, want Hij is het Woord, en Hij is „Waarheid”. Het onderwerp van de islam is het thema dat de reiniging van zowel het vroegere als het nieuwe uitverkoren volk teweegbrengt, en de tweevoudige reiniging begon op 11 september 2001, hetgeen „de dag van de oostenwind” was. Op die dag moesten de wachters precies hetzelfde lied zingen dat Christus zong, toen Hij de gelijkenis van de wijngaard verkondigde. De honderd vierenveertigduizend zingen het lied van Mozes (de „zeven tijden”), en het lied van het Lam.

> And I saw as it were a sea of glass mingled with fire: and them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God. And they sing the song of Moses the servant of God, and the song of the Lamb, saying, Great and marvellous are thy works, Lord God Almighty; just and true are thy ways, thou King of saints. Revelation 15:2, 3.

> En ik zag als het ware een glazen zee, met vuur vermengd; en hen die de overwinning behaald hadden over het beest, en over zijn beeld, en over zijn merkteken, en over het getal van zijn naam, staan aan de glazen zee, met de harpen Gods. En zij zingen het lied van Mozes, de dienstknecht Gods, en het lied van het Lam, zeggende: Groot en wonderbaar zijn Uw werken, Heere God Almachtig; rechtvaardig en waarachtig zijn Uw wegen, Gij Koning der heiligen. Openbaring 15:2, 3.

The “Lamb” is Christ who was slain, and He was slain in the midst of twenty-five hundred and twenty days, thus threading together the sacrifice of His life and blood (where He confirmed the covenant), together with Moses’ “quarrel of His covenant,” in Leviticus twenty-six. The song of Moses and the Lamb is the song of the chazon of prophetic history and the song of the mareh of His “appearance”. It is the song of an intellectual and spiritual understanding as represented by the two visions of Daniel chapter eight. It is the song of a covenant people being judged and passed by, while a new chosen people are selected. The selection process, and therefore the song began on September 11, 2001.

Het „Lam” is Christus, die geslacht werd, en Hij werd geslacht in het midden van tweeduizend vijfhonderd twintig dagen, en verbindt aldus het offer van Zijn leven en bloed (waar Hij het verbond bevestigde) met Mozes’ „twist van Zijn verbond” in Leviticus zesentwintig. Het lied van Mozes en het Lam is het lied van de chazon van de profetische geschiedenis en het lied van de mareh van Zijn „verschijning”. Het is het lied van een verstandelijk en geestelijk inzicht, zoals voorgesteld door de twee visioenen van Daniël hoofdstuk acht. Het is het lied van een verbondsvolk dat geoordeeld en voorbijgegaan wordt, terwijl een nieuw uitverkoren volk wordt gekozen. Het selectieproces, en daarmee ook het lied, begon op 11 september 2001.

> He shall cause them that come of Jacob to take root: Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit. Hath he smitten him, as he smote those that smote him? or is he slain according to the slaughter of them that are slain by him? In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Yet the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will show them no favour. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall beat off from the channel of the river unto the stream of Egypt, and ye shall be gathered one by one, O ye children of Israel. And it shall come to pass in that day, that the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria, and the outcasts in the land of Egypt, and shall worship the Lord in the holy mount at Jerusalem. Isaiah 27:6–13.

> Hij zal hen die uit Jakob voortkomen doen wortelen; Israël zal bloeien en uitspruiten, en het oppervlak van de wereld met vrucht vervullen. Heeft Hij hem geslagen, zoals Hij degenen sloeg die hem sloegen? Of is hij gedood overeenkomstig de slachting van hen die door Hem gedood zijn? Met mate, wanneer het uitspruit, zult Gij met hem twisten; Hij houdt Zijn ruwe wind in op de dag van de oostenwind. Daardoor dan zal de ongerechtigheid van Jakob verzoend worden; en dit is de gehele vrucht: het wegnemen van zijn zonde; wanneer hij al de stenen van het altaar maakt als kalkstenen die in stukken geslagen zijn, zullen de gewijde palen en de beelden niet overeind blijven staan. Toch zal de versterkte stad verwoest zijn, en de woonplaats verlaten en prijsgegeven als een woestijn; daar zal het kalf weiden, daar zal het neerliggen en haar takken verteren. Wanneer haar twijgen verdord zijn, zullen zij afgebroken worden; de vrouwen komen en steken ze in brand; want het is een volk zonder verstand; daarom zal Hij die hen gemaakt heeft, Zich niet over hen ontfermen, en Hij die hen geformeerd heeft, zal hun geen genade bewijzen. En het zal geschieden te dien dage, dat de Heere zal dorsen van het kanaal van de rivier tot aan de beek van Egypte, en gij zult één voor één verzameld worden, o kinderen Israëls. En het zal geschieden te dien dage, dat op de grote bazuin geblazen zal worden, en zij zullen komen die gereed waren om om te komen in het land Assyrië, en de verdrevenen in het land Egypte, en zij zullen de Heere aanbidden op de heilige berg te Jeruzalem. Jesaja 27:6–13.

Rightly understood these verses are identifying September 11, 2001, until the soon-coming Sunday law. Verse six identifies the entire history, by identifying the beginning of the plant which takes root, then blossoms and buds, and eventually fills the earth with fruit. The fruit that fills the earth does so during the “hour,” which is the Sunday law crisis. While Christ is then gathering his fruit into his garner, he is also bringing judgment upon Babylon. The judgment that occurs during the time when the earth is filled with fruit is represented in verse seven, when the two questions are asked, “Hath he smitten him, as he smote those that smote him? or is he slain according to the slaughter of them that are slain by him?”

Juist begrepen duiden deze verzen op de periode van 11 september 2001 tot aan de spoedig komende zondagswet. Vers zes duidt de gehele geschiedenis aan door het begin te identificeren van de plant die wortel schiet, vervolgens bloeit en knoppen voortbrengt, en uiteindelijk de aarde met vrucht vervult. De vrucht die de aarde vervult, doet dit gedurende het „uur”, dat de crisis van de zondagswet is. Terwijl Christus dan zijn vrucht in zijn schuur verzamelt, brengt Hij tevens oordeel over Babylon. Het oordeel dat plaatsvindt gedurende de tijd waarin de aarde met vrucht vervuld is, wordt in vers zeven voorgesteld, wanneer de twee vragen worden gesteld: „Heeft Hij hem geslagen, zoals Hij sloeg hen die hem sloegen? Of is hij gedood overeenkomstig de slachting van hen die door hem gedood zijn?”

Then in verse eight, the sprinkling of the latter rain is marked with the expression, “In measure.” What causes the plants to shoot forth is the rain, and when the beginning of the latter rain is marked, it is marked as beginning “in measure, when it shooteth forth.” When the latter rain begins, it is poured out “in measure”, for it is not poured out without measure if the harvest is a mixture of true and false.

Dan wordt in vers acht de besprenkeling van de late regen aangeduid met de uitdrukking: “In mate.” Wat de planten doet uitspruiten, is de regen, en wanneer het begin van de late regen wordt aangeduid, wordt het aangeduid als een begin “in mate, wanneer hij uitspruit.” Wanneer de late regen begint, wordt hij uitgestort “in mate”, want hij wordt niet zonder mate uitgestort indien de oogst een vermenging is van waar en vals.

> “Every truly converted soul will be intensely desirous to bring others from the darkness of error into the marvelous light of the righteousness of Jesus Christ. The great outpouring of the Spirit of God, which lightens the whole earth with his glory, will not come until we have an enlightened people, that know by experience what it means to be laborers together with God. When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God. God cannot pour out his Spirit when selfishness and self-indulgence are so manifest; when a spirit prevails that, if put into words, would express that answer of Cain,—‘Am I my brother’s keeper?’ If the truth for this time, if the signs that are thickening on every hand, that testify that the end of all things is at hand, are not-sufficient to arouse the sleeping energy of those who profess to know the truth, then darkness proportionate to the light which has been shining will overtake these souls. There is not the semblance of an excuse for their indifference that they will be able to present to God in the great day of final reckoning. There will be no reason to offer as to why they did not live and walk and work in the light of the sacred truth of the word of God, and thus reveal to a sin-darkened world, through their conduct, their sympathy, and their zeal, that the power and reality of the gospel could not be controverted.” Review and Herald, July 21, 1896.

> „Iedere waarlijk bekeerde ziel zal een intens verlangen hebben om anderen uit de duisternis van dwaling te brengen tot het wonderbare licht van de gerechtigheid van Jezus Christus. De grote uitstorting van de Geest van God, die de gehele aarde met zijn heerlijkheid verlicht, zal niet komen voordat wij een verlicht volk hebben, dat uit ervaring weet wat het betekent medewerkers van God te zijn. Wanneer wij ons volledig, met geheel ons hart, aan de dienst van Christus hebben toegewijd, zal God dit feit erkennen door een uitstorting van zijn Geest zonder mate; maar dit zal niet geschieden zolang het grootste deel van de gemeente geen medewerkers van God zijn. God kan zijn Geest niet uitstorten wanneer zelfzucht en zelfgenoegzaamheid zo duidelijk aan de dag treden; wanneer een geest heerst die, indien in woorden gebracht, dat antwoord van Kaïn zou uitdrukken: ‘Ben ik mijn broeders hoeder?’ Indien de waarheid voor deze tijd, indien de tekenen die zich aan alle kanten opeenhopend vertonen en getuigen dat het einde van alle dingen nabij is, niet voldoende zijn om de sluimerende krachten op te wekken van hen die belijden de waarheid te kennen, dan zal duisternis, evenredig aan het licht dat heeft geschenen, deze zielen overvallen. Er is niet eens de schijn van een verontschuldiging voor hun onverschilligheid die zij God zullen kunnen voorleggen op de grote dag van de uiteindelijke afrekening. Er zal geen enkele reden aan te voeren zijn waarom zij niet hebben geleefd en gewandeld en gewerkt in het licht van de heilige waarheid van het woord van God, en zo door hun gedrag aan een door de zonde verduisterde wereld hun medeleven en hun ijver hebben geopenbaard, namelijk dat de kracht en werkelijkheid van het evangelie niet konden worden weersproken.” Review and Herald, 21 juli 1896.

Sister White identifies the passage as the point when the angel of Revelation descends, for she says, “the great outpouring of the Spirit of God, which lightens the whole earth with his glory.” In another passage we have often cited in these articles, she identified that when “the great buildings of New York” “are thrown down,” “Revelation chapter eighteen, verses one through three will be fulfilled.”

Zuster White duidt deze passage aan als het moment waarop de engel van Openbaring neerdaalt, want zij zegt: „de grote uitstorting van de Geest van God, die de gehele aarde verlicht met zijn heerlijkheid.” In een andere passage, die wij in deze artikelen dikwijls hebben aangehaald, gaf zij te kennen dat wanneer „de grote gebouwen van New York” „worden neergehaald,” „Openbaring hoofdstuk achttien, verzen één tot en met drie, vervuld zullen worden.”

We will continue these thoughts in the next article.

Wij zullen deze gedachten in het volgende artikel voortzetten.

> Now will I sing to my wellbeloved a song of my beloved touching his vineyard. My wellbeloved hath a vineyard in a very fruitful hill: And he fenced it, and gathered out the stones thereof, and planted it with the choicest vine, and built a tower in the midst of it, and also made a winepress therein: and he looked that it should bring forth grapes, and it brought forth wild grapes. And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt me and my vineyard. What could have been done more to my vineyard, that I have not done in it? wherefore, when I looked that it should bring forth grapes, brought it forth wild grapes? And now go to; I will tell you what I will do to my vineyard: I will take away the hedge thereof, and it shall be eaten up; and break down the wall thereof, and it shall be trodden down: And I will lay it waste: it shall not be pruned, nor digged; but there shall come up briers and thorns: I will also command the clouds that they rain no rain upon it. For the vineyard of the Lord of hosts is the house of Israel, and the men of Judah his pleasant plant: and he looked for judgment, but behold oppression; for righteousness, but behold a cry. Isaiah 5:1–7.

> Nu zal ik voor mijn zeer geliefde een lied zingen van mijn Geliefde aangaande Zijn wijngaard. Mijn zeer Geliefde had een wijngaard op een zeer vruchtbare heuvel: En Hij omheinde die, en zuiverde hem van stenen, en beplantte hem met de edelste wijnstok, en bouwde een toren in het midden ervan, en hieuw ook een wijnpers daarin uit; en Hij verwachtte dat hij druiven zou voortbrengen, maar hij bracht wilde druiven voort. En nu dan, inwoners van Jeruzalem en mannen van Juda, oordeelt toch tussen Mij en Mijn wijngaard. Wat kon er nog meer aan Mijn wijngaard gedaan worden, dat Ik er niet aan gedaan heb? Waarom heeft hij, toen Ik verwachtte dat hij druiven zou voortbrengen, wilde druiven voortgebracht? Nu dan, Ik zal u bekendmaken wat Ik met Mijn wijngaard zal doen: Ik zal zijn omheining wegnemen, en hij zal afgeweid worden; en zijn muur afbreken, en hij zal vertrapt worden: En Ik zal hem verwoesten; hij zal niet gesnoeid noch omgespit worden; maar distels en doornen zullen opschieten: Ook zal Ik de wolken gebieden dat zij geen regen op hem doen regenen. Want de wijngaard van de Heere der heerscharen is het huis van Israël, en de mannen van Juda zijn Zijn liefelijke planting; en Hij zag uit naar recht, maar zie, bloedvergieten; naar gerechtigheid, maar zie, geschreeuw. Jesaja 5:1–7.

Back to Articles