Article

# Panium - Number Eight

Panium - Nummer Acht

Third Line Overview

Overzicht van de derde lijn

Author

Jeff Pippenger

Published

March 17, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

Seleucus III Ceraunus, ruled briefly as king from 226 to 223 BC before being assassinated or dying under mysterious circumstances. Seleucus III was the immediate predecessor of Antiochus III. The two brothers represent the “sons” of verse ten, and they represent Reagan and Bush in 1989.

Seleucus III Ceraunus regeerde korte tijd als koning van 226 tot 223 v.Chr., voordat hij werd vermoord of onder mysterieuze omstandigheden stierf. Seleucus III was de onmiddellijke voorganger van Antiochus III. De twee broers vertegenwoordigen de „zonen” van vers tien, en zij vertegenwoordigen Reagan en Bush in 1989.

> But his sons shall be stirred up, and shall assemble a multitude of great forces: and one shall certainly come, and overflow, and pass through: then shall he return, and be stirred up, even to his fortress. Daniel 11:10.

> Maar zijn zonen zullen in beroering worden gebracht en een menigte grote strijdkrachten verzamelen; en één zal zeker komen, overstromen en doortrekken; dan zal hij terugkeren en opnieuw in beroering worden gebracht, tot aan zijn vesting toe. Daniël 11:10.

Verse ten is the third line and it represents the “time of the end” in 1989. It ties together with verse forty of chapter eleven and Isaiah eight verse eight. The connection of these three verses identifies that verse eleven represents the current Ukrainian war, with Putin and Zelenskyy as the antagonists represented in the Battle of Raphia set forth in verse eleven. Verse twelve identifies the aftermath of the Ukrainian war and the fate of Putin. Verse thirteen through fifteen is the battle of Panium.

Vers tien is de derde regel en vertegenwoordigt de „tijd van het einde” in 1989. Het hangt samen met vers veertig van hoofdstuk elf en Jesaja acht vers acht. Het verband tussen deze drie verzen maakt duidelijk dat vers elf de huidige Oekraïense oorlog vertegenwoordigt, waarbij Poetin en Zelensky als de tegenstanders worden voorgesteld in de Slag bij Raphia, zoals uiteengezet in vers elf. Vers twaalf duidt de nasleep van de Oekraïense oorlog en het lot van Poetin aan. Vers dertien tot en met vijftien is de Slag bij Panium.

The theme of verse ten is the “time of the end” and in agreement with the principles associated with the unsealing of truth at the “time of the end” the verse, though only one verse has a multitude of prophetic lines represented. Verse ten identifies the beginning of the hidden history of verse forty, which marks the beginning of the movement of the third angel and the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

Het thema van vers tien is de „tijd van het einde”, en in overeenstemming met de beginselen die verbonden zijn aan de ontzegeling van de waarheid in de „tijd van het einde”, vertegenwoordigt het vers, hoewel het slechts één vers is, een veelheid van profetische lijnen. Vers tien duidt het begin aan van de verborgen geschiedenis van vers veertig, die het begin markeert van de beweging van de derde engel en van de verzegeling van de honderd vierenveertigduizend.

The verse connects the seven times of Leviticus twenty-six as identified in the vision which begins in Isaiah chapter seven. That connection marks the combining of divinity with humanity, which is the finishing of the mystery of godliness during the sounding of the seventh trumpet, which is the third woe of Islam.

Het vers verbindt de zeven tijden van Leviticus zesentwintig, zoals die worden geïdentificeerd in het visioen dat begint in Jesaja hoofdstuk zeven. Die verbinding markeert de vereniging van goddelijkheid met menselijkheid, hetgeen de voleinding is van het geheimenis der godsvrucht tijdens het klinken van de zevende bazuin, die de derde wee van de islam is.

The verse marks 1989 as the time of the end, and with the connection of Leviticus twenty-six’s seven times, it includes the foundational truth of William Miller, and the rebellion of 1863. The verse starts the hidden history of verse forty. It is therefore an essential element of the increase of knowledge that arrives at the time of the end in 1989 and begins the prophetic illustration of the external events that make up the hidden history of verse forty, and through its connection with the seven times also identifies the internal events in the history between 1989 and the Sunday law.

Het vers markeert 1989 als de tijd van het einde, en door de verbinding met de zeven tijden van Leviticus zesentwintig omvat het de fundamentele waarheid van William Miller en de opstand van 1863. Het vers begint de verborgen geschiedenis van vers veertig. Het is daarom een wezenlijk onderdeel van de toename van kennis die in 1989, ten tijde van het einde, aanbreekt en de profetische illustratie begint van de uiterlijke gebeurtenissen die de verborgen geschiedenis van vers veertig vormen, en duidt door zijn verbinding met de zeven tijden ook de innerlijke gebeurtenissen aan in de geschiedenis tussen 1989 en de zondagswet.

The number ten is a symbol of a test, and the verses’ connection with the vision of Isaiah seven which places an emphasis upon understanding the truth.

Het getal tien is een symbool van een beproeving, en het verband van de verzen met het visioen van Jesaja zeven legt de nadruk op het verstaan van de waarheid.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.

> Want het hoofd van Syrië is Damascus, en het hoofd van Damascus is Rezin; en binnen vijfenzestig jaar zal Efraïm verbroken worden, zodat het geen volk meer zal zijn. En het hoofd van Efraïm is Samaria, en het hoofd van Samaria is de zoon van Remalia. Indien gij niet gelooft, voorzeker, gij zult niet bevestigd worden. Jesaja 7:8, 9.

You will not be established if you do not believe that a “head” represents a capital city (Samaria and Damascus) and a king (Rezin and Remaliah’s son Pekah). If you do not understand those three interchangeable symbols, in the context of Isaiah eight, verse eight, (which is the same vision as chapter seven) then you will not be able to identify Putin and Russia as the king of the south in verses eleven through fifteen.

U zult niet standvastig zijn als u niet gelooft dat een „hoofd” een hoofdstad (Samaria en Damascus) en een koning (Rezin en Remalia’s zoon Pekah) vertegenwoordigt. Als u die drie onderling verwisselbare symbolen niet begrijpt, in de context van Jesaja acht, vers acht, (wat hetzelfde visioen is als hoofdstuk zeven) dan zult u Poetin en Rusland in de verzen elf tot en met vijftien niet kunnen identificeren als de koning van het zuiden.

> Now therefore, behold, the Lord bringeth up upon them the waters of the river, strong and many, even the king of Assyria, and all his glory: and he shall come up over all his channels, and go over all his banks: And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:7, 8.

> Nu dan, zie, de Heere doet over hen opkomen de wateren van de rivier, sterk en machtig, namelijk de koning van Assyrië en al zijn heerlijkheid; en hij zal over al zijn beddingen opkomen en over al zijn oevers gaan. En hij zal doortrekken in Juda; overstromend en overgaand zal hij reiken tot aan de hals; en het uitbreiden van zijn vleugelen zal de breedte van uw land vervullen, o Immanuël. Jesaja 8:7, 8.

The theme of verse ten is a three-step testing process that begins at the time of the end and leads to the close of probation at the Sunday law.

Het thema van vers tien is een drievoudig beproevingsproces dat begint in de tijd van het einde en leidt tot de sluiting van de genadetijd bij de zondagswet.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> En hij zeide: Ga heen, Daniël; want deze woorden blijven verborgen en verzegeld tot de tijd van het einde. Velen zullen gereinigd, gelouterd en beproefd worden; maar de goddelozen zullen goddeloos handelen; en geen van de goddelozen zal het verstaan; maar de wijzen zullen het verstaan. Daniël 12:9, 10.

At the “time of the end” the book of Daniel is “unsealed” and a three-step testing process as represented by “purified, and made white, and tried” begins. The “wise” understand, the “wicked” do not understand. Their lack of understanding, just as their lack of oil in the parable of the ten virgins causes them to be destroyed.

In de „tijd van het einde” wordt het boek Daniël „ontzegeld” en begint een drievoudig beproevingsproces, weergegeven door „gereinigd, wit gemaakt en beproefd”. De „wijzen” verstaan het, de „goddelozen” verstaan het niet. Hun gebrek aan inzicht brengt, evenals hun gebrek aan olie in de gelijkenis van de tien maagden, hun ondergang teweeg.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> Mijn volk gaat te gronde door gebrek aan kennis; omdat gij de kennis hebt verworpen, zal ook Ik u verwerpen, zodat gij voor Mij geen priester zult zijn; aangezien gij de wet van uw God hebt vergeten, zal ook Ik uw kinderen vergeten. Hosea 4:6.

The words “My people” means a covenant people, and these covenant people are to be rejected and destroyed for “lack of knowledge.” The Sunday law in the United States is the waymark where things are forgotten or remembered. Remember the Sabbath day is present truth at that point. It is there the whore of Tyre is remembered. It is there that God remembers the sins of Babylon in Revelation.

De woorden „Mijn volk” duiden op een verbondsvolk, en dit verbondsvolk zal worden verworpen en vernietigd wegens „gebrek aan kennis”. De zondagswet in de Verenigde Staten is de wegmarkering waar dingen worden vergeten of herinnerd. Gedenk de sabbatdag is op dat punt tegenwoordige waarheid. Daar wordt de hoer van Tyrus in herinnering gebracht. Daar gedenkt God de zonden van Babylon in Openbaring.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. Revelation 18:4–6.

> En ik hoorde een andere stem uit de hemel, die zei: Gaat uit van haar, Mijn volk, opdat gij geen deel hebt aan haar zonden, en opdat gij niet ontvangt van haar plagen. Want haar zonden hebben zich opgestapeld tot aan de hemel, en God heeft haar ongerechtigheden in gedachtenis gebracht. Vergeld haar gelijk ook zij u vergolden heeft, en verdubbelt haar dubbel naar haar werken: in de beker die zij gevuld heeft, vult haar dubbel. Openbaring 18:4–6.

It is there that the children, or the prophetic last generation of Laodicean Adventism is cut off. It is there that those who Daniel calls the “wicked” manifest that they had “forgot” God’s law, and the portion of God’s law which they forgot is God’s prophetic rules or laws. The context is clearly that they lack the “knowledge” that is increased when the book of Daniel is unsealed. Daniel contrasts the “wise” with the “wicked” and Jesus the “wise virgins” with the “foolish virgins.” Amos identifies the same class as “fair virgins” as those who are unable to find the prophetic message represented by the east, north and seas.

Daar worden de kinderen, of de profetische laatste generatie van het Laodicese adventisme, afgesneden. Daar openbaren degenen die Daniël de „goddelozen” noemt, dat zij Gods wet waren „vergeten”, en het deel van Gods wet dat zij vergaten, zijn Gods profetische regels of wetten. De context maakt duidelijk dat het hun ontbreekt aan de „kennis” die toeneemt wanneer het boek Daniël wordt ontzegeld. Daniël stelt de „wijzen” tegenover de „goddelozen”, en Jezus de „wijze maagden” tegenover de „dwaze maagden”. Amos duidt dezelfde klasse aan als „schone maagden”, namelijk degenen die niet in staat zijn de profetische boodschap te vinden die door het oosten, het noorden en de zeeën wordt voorgesteld.

> Behold, the days come, saith the Lord God, that I will send a famine in the land, not a famine of bread, nor a thirst for water, but of hearing the words of the Lord: And they shall wander from sea to sea, and from the north even to the east, they shall run to and fro to seek the word of the Lord, and shall not find it. In that day shall the fair virgins and young men faint for thirst. They that swear by the sin of Samaria, and say, Thy god, O Dan, liveth; and, The manner of Beersheba liveth; even they shall fall, and never rise up again. Amos 8:11–14.

> Zie, de dagen komen, spreekt de Heere HEERE, dat Ik een honger in het land zal zenden, geen honger naar brood, noch dorst naar water, maar naar het horen van de woorden des HEEREN. Dan zullen zij zwerven van zee tot zee, en van het noorden zelfs tot het oosten; zij zullen heen en weer lopen om het woord des HEEREN te zoeken, maar zij zullen het niet vinden. Te dien dage zullen de schone maagden en de jongelingen van dorst bezwijken. Zij die zweren bij de zonde van Samaria, en zeggen: Zo waar uw god leeft, o Dan, en: Zo waar de weg van Berseba leeft — ook zij zullen vallen en niet weer opstaan. Amos 8:11–14.

The message they cannot find is represented by where they are looking as they “wander from sea to sea, and from the north even to the east.” Amos says these “fair virgins” are in a “famine” of hearing “the Word of the Lord,” and that “in that day they shall run to and fro to seek the word of the Lord, and shall not find it.” The message that was unsealed from the book of Daniel at the time of the end in 1989 in fulfillment of verse forty and also of verse ten of chapter eleven is summarized in the final two verses of chapter eleven.

De boodschap die zij niet kunnen vinden, wordt voorgesteld door de plaatsen waar zij zoeken, terwijl zij “zwerven van zee tot zee, en van het noorden zelfs tot het oosten.” Amos zegt dat deze “schone maagden” verkeren in een “hongersnood” om “het Woord des HEEREN” te horen, en dat “te dien dage zij zullen omzwerven om het woord des HEEREN te zoeken, maar het niet zullen vinden.” De boodschap die in 1989, ten tijde van het einde, uit het boek Daniël werd ontsloten, ter vervulling van zowel vers veertig als vers tien van hoofdstuk elf, wordt samengevat in de laatste twee verzen van hoofdstuk elf.

> But tidings out of the east and out of the north shall trouble him: therefore he shall go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many. And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. Daniel 11:44, 45.

> Maar geruchten uit het oosten en uit het noorden zullen hem verontrusten; daarom zal hij uittrekken in grote grimmigheid om velen te verdelgen en volkomen weg te doen. En hij zal de tenten van zijn paleis opslaan tussen de zeeën op de heerlijke heilige berg; toch zal hij aan zijn einde komen, en niemand zal hem helpen. Daniël 11:44, 45.

The foolish, fair and wicked virgins who lack the oil, the message of the east, north and seas who rejected knowledge and God’s covenant and Law are remembered by God at the Sunday law. Three battles are represented in verses ten through fifteen. I separate these three battles into three histories, but they are also a line when considered together, for verse ten opens up the “time of the end” and therefore initiates a three-step testing process.

De dwaze, schone en goddeloze maagden die de olie missen, de boodschap van het oosten, het noorden en de zeeën, die de kennis en Gods verbond en Wet hebben verworpen, worden door God in herinnering gebracht bij de zondagswet. In de verzen tien tot en met vijftien worden drie veldslagen voorgesteld. Ik scheid deze drie veldslagen in drie geschiedenissen, maar zij vormen ook één lijn wanneer zij gezamenlijk worden beschouwd, want vers tien ontvouwt de „tijd van het einde” en zet daarom een beproevingsproces in drie stappen in gang.

Verse ten connects with the seven times of Leviticus twenty-six and therefore the foundations of Adventism and William Miller’s work. The second step of the three steps is a visual test that began when the light of verse eleven and the Ukrainian war opened up. The second test is visual and represents a test concerning our ability to recognize current events in the light of God’s prophetic Word. The third test is the Battle of Panium of verse fifteen, where Simon Barjonah’s name was changed to Peter, and thus marked the sealing of the one hundred and forty-four thousand just before probation closes at the Sunday law of verse sixteen.

Vers tien houdt verband met de zeven tijden van Leviticus zesentwintig en daarmee met de grondslagen van het Adventisme en het werk van William Miller. De tweede stap van de drie stappen is een visuele test die begon toen het licht van vers elf en de Oekraïense oorlog zich openden. De tweede test is visueel en vertegenwoordigt een beproeving aangaande ons vermogen om de huidige gebeurtenissen te herkennen in het licht van Gods profetisch Woord. De derde test is de Slag bij Panium van vers vijftien, waar Simón Barjona’s naam werd veranderd in Petrus, en zo de verzegeling van de honderdvierenveertigduizend markeerde vlak voordat de genadetijd sluit bij de zondagswet van vers zestien.

When we consider Antiochus Magnus appearance in each of the three battles represented by verse ten, eleven and fifteen we also see the history of verse nine through sixteen the rise and fall of the false prophet of Bible prophecy.

Wanneer wij de verschijning van Antiochus Magnus in elk van de drie veldslagen bezien die door vers tien, elf en vijftien worden voorgesteld, zien wij ook in de geschiedenis van vers negen tot en met zestien de opkomst en val van de valse profeet van de Bijbelse profetie.

Verses one through four identify the rise and fall of the dragon power. Verses nine and ten identify 1798 and 1989 respectively and in so doing, verses nine through sixteen identify the rise and fall of the false prophet. Verses forty to forty-five represent the rise and fall of the beast. Verses nine and ten also align with verse forty’s two “time of the ends” in 1798 and 1989.

De verzen één tot en met vier duiden de opkomst en val van de macht van de draak aan. De verzen negen en tien duiden respectievelijk 1798 en 1989 aan, en daardoor duiden de verzen negen tot en met zestien de opkomst en val van de valse profeet aan. De verzen veertig tot en met vijfenveertig stellen de opkomst en val van het beest voor. De verzen negen en tien stemmen ook overeen met de twee “tijden van het einde” van vers veertig, in 1798 en 1989.

Sister White informs us clearly that to misunderstand the “time of the end” produces confusion as to where to apply the prophecies.

Zuster White maakt ons duidelijk bekend dat een misverstand omtrent de „tijd van het einde” verwarring teweegbrengt ten aanzien van de plaats waar de profetieën moeten worden toegepast.

> “Many are doing the same thing today, in 1897, because they have not had experience in the testing message comprehended in the first, second, and third angels’ messages. There are those who are searching the Scriptures for proof that these messages are still in the future. They gather together the truthfulness of the messages, but they fail to give them their proper place in prophetic history. Therefore such are in danger of misleading the people in regard to locating the messages. They do not see and understand the time of the end, or when to locate the messages. The day of God is coming with stealthy tread, but the supposed wise and great men are prating about ‘higher education’ which they suppose originates with finite men. They know not the signs of Christ’s coming, or of the end of the world.” Sermons and Talks, volume 1, 290.

> “Velen doen heden, in 1897, hetzelfde, omdat zij geen ervaring hebben gehad in de beproevende boodschap die vervat ligt in de boodschappen van de eerste, tweede en derde engel. Er zijn er die de Schriften onderzoeken om bewijs te vinden dat deze boodschappen nog in de toekomst liggen. Zij brengen de waarachtigheid van de boodschappen bijeen, maar zij verzuimen hun de juiste plaats in de profetische geschiedenis toe te kennen. Daarom verkeren zodanigen in gevaar het volk te misleiden met betrekking tot de plaatsbepaling van de boodschappen. Zij zien en begrijpen de tijd van het einde niet, noch weten zij wanneer de boodschappen geplaatst moeten worden. De dag Gods komt met stille tred, maar de zogenaamd wijze en grote mannen praten breedvoerig over ‘hoger onderwijs’, waarvan zij veronderstellen dat het zijn oorsprong heeft bij eindige mensen. Zij kennen de tekenen van de komst van Christus, noch van het einde der wereld.” Sermons and Talks, deel 1, 290.

Verse ten’s theme is the “time of the end” and there are several “time of the ends” identified in chapter eleven. If you “do not see and understand” the “time of the ends” in chapter eleven, you will not know when “to locate the messages.” She says, “there are those who are searching the Scriptures,” and as with all prophets her words are addressing the last days, so in the last days those she is identifying are a class who do not understand the time of the end, so they are also Amos’ “fair virgins” who fall and never rise again.

Het thema van vers tien is de „tijd van het einde”, en in hoofdstuk elf worden verscheidene „tijden van het einde” aangeduid. Indien u in hoofdstuk elf de „tijden van het einde” niet „ziet en begrijpt”, zult u niet weten wanneer „de boodschappen te plaatsen”. Zij zegt: „er zijn er die de Schriften onderzoeken”, en evenals bij alle profeten richten haar woorden zich tot de laatste dagen; daarom zijn in de laatste dagen degenen die zij aanduidt een klasse die de tijd van het einde niet begrijpt, zodat zij ook Amos’ „schone maagden” zijn, die vallen en nooit meer opstaan.

In chapter eleven verse one Darius and Cyrus stand together to mark the time of the end in 1989. When Ptolemy went to Babylon and took the northern king into captivity in Egypt in 246 BC, in turn typifying 1798 as represented in verses seven through nine, it was a “time of the end.” Verse ten is the “time of the end” in 1989.

In hoofdstuk elf, vers één, staan Darius en Cyrus samen om de tijd van het einde in 1989 te markeren. Toen Ptolemaeus naar Babylon trok en de koning van het noorden in 246 v.Chr. als gevangene naar Egypte voerde, waarmee op zijn beurt 1798 werd getypeerd zoals weergegeven in de verzen zeven tot en met negen, was dat een „tijd van het einde”. Vers tien is de „tijd van het einde” in 1989.

1798 is the end of the twenty-five hundred and twenty years of scattering against the northern kingdom of Israel which began in 723 BC. Twelve hundred and sixty years later in 538 the papacy ruled for twelve hundred and sixty years until 1798. 1798 is a “time of the end,” for it is the end of the seven times, and also the twelve hundred and sixty years, as well as the twelve hundred and ninety years of Daniel chapter twelve. 1798 is a “time of the end” and therefore 538 is also a “time of the end.” 538 is the end of the twelve hundred and sixty years that paganism trampled down God’s sanctuary and His host which preceded papalism doing the same work for the same amount of time.

1798 is het einde van de vijfentwintighonderd twintig jaar van verstrooiing tegen het noordelijke koninkrijk van Israël, die begonnen in 723 v.Chr. Twaalfhonderdzestig jaar later, in 538, regeerde het pausdom twaalfhonderdzestig jaar lang tot 1798. 1798 is een „tijd van het einde”, want het is het einde van de zeven tijden, en ook van de twaalfhonderdzestig jaar, evenals van de twaalfhonderdnegentig jaar van Daniël hoofdstuk twaalf. 1798 is een „tijd van het einde” en daarom is 538 eveneens een „tijd van het einde”. 538 is het einde van de twaalfhonderdzestig jaar waarin het heidendom Gods heiligdom en Zijn leger vertrapte, welke voorafgingen aan het pausdom dat hetzelfde werk deed gedurende dezelfde tijdsduur.

538 represents the empowerment of the papacy and in so doing it represents the empowerment of the papacy again at the Sunday law. The Sunday law identifies a “time of the end.” Therefore, verse sixteen, as well as verse one, seven through nine and verse ten all mark the “time of the end.” This truth is to be understood by those who know when to locate the messages. Pompey fulfilled verse sixteen when he took Jerusalem. He was followed by Julius Caesar, Augustus Caesar and Tiberias Caesar. Jesus’ birth was a “time of the end” and it took place in the time of Augustus Caesar.

538 staat voor de bekrachtiging van het pausdom en vertegenwoordigt daarmee opnieuw de bekrachtiging van het pausdom bij de zondagswet. De zondagswet duidt een „tijd van het einde” aan. Daarom markeren vers zestien, evenals vers één, zeven tot en met negen en vers tien, alle de „tijd van het einde”. Deze waarheid dient begrepen te worden door hen die weten wanneer zij de boodschappen moeten plaatsen. Pompejus vervulde vers zestien toen hij Jeruzalem innam. Hij werd gevolgd door Julius Caesar, Augustus Caesar en Tiberius Caesar. De geboorte van Jezus was een „tijd van het einde” en vond plaats in de tijd van Augustus Caesar.

> Then shall stand up in his estate a raiser of taxes in the glory of the kingdom: but within few days he shall be destroyed, neither in anger, nor in battle. Daniel 11:20.

> Dan zal in zijn plaats iemand opstaan die een belastinginner zal doen rondgaan door de heerlijkheid van het koninkrijk; maar binnen weinige dagen zal hij vernietigd worden, doch niet in toorn, noch in de strijd. Daniël 11:20.

Verse twenty adds to the list of “time of the ends” in chapter eleven, and so does Tiberias Caesar who ruled during the crucifixion of Christ.

Vers twintig voegt toe aan de lijst van „tijd van de einden” in hoofdstuk elf, en dat geldt eveneens voor keizer Tiberius, die regeerde ten tijde van de kruisiging van Christus.

> And in his estate shall stand up a vile person, to whom they shall not give the honour of the kingdom: but he shall come in peaceably, and obtain the kingdom by flatteries. And with the arms of a flood shall they be overflown from before him, and shall be broken; yea, also the prince of the covenant. Daniel 11:21, 22.

> En in zijn plaats zal een verachtelijk mens opstaan, aan wie men de eer van het koninkrijk niet zal geven; maar hij zal ongemerkt komen en het koninkrijk door vleierijen bemachtigen. En met de armen van een overstroming zullen zij voor zijn aangezicht weggespoeld worden en verbroken; ja, ook de vorst van het verbond. Daniël 11:21, 22.

The cross stands at the center of the prophetic week which Christ came to confirm with many.

Het kruis staat in het middelpunt van de profetische week die Christus kwam bevestigen voor velen.

> And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:27.

> En hij zal het verbond met velen bevestigen voor één week; en in het midden van de week zal hij het slachtoffer en het spijsoffer doen ophouden, en wegens de overstelping der gruwelen zal hij het verwoest maken, ja, tot aan de voleinding toe; en wat vast besloten is, zal worden uitgestort over het verwoeste. Daniël 9:27.

In the midst of the week, we have a beginning and an ending for the first twelve hundred and sixty days ended right where the next twelve hundred and sixty days started. The week aligns with the seven times of scattering against the northern kingdom that represented both paganism and papalism trampling down the sanctuary and host.

In het midden van de week hebben wij een begin en een einde; de eerste twaalfhonderdzestig dagen eindigden precies waar de volgende twaalfhonderdzestig dagen begonnen. De week komt overeen met de zeven tijden van verstrooiing tegen het noordelijke koninkrijk, dat zowel het heidendom als het pausdom vertegenwoordigde, die het heiligdom en het heir vertrapten.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> Toen hoorde ik een heilige spreken; en een andere heilige zei tot die bepaalde heilige die sprak: Hoe lang zal het gezicht duren aangaande het dagelijks offer en de overtreding der verwoesting, om zowel het heiligdom als het heir prijs te geven om vertreden te worden? Daniël 8:13.

538 is a “time of the end” and it aligns with the cross, which is also the end of a prophetic period. 538 and the cross provide two witnesses that both the beginning and ending of a prophecy is prophetically marked as a “time of the end.”

538 is een „tijd van het einde” en het komt overeen met het kruis, dat eveneens het einde is van een profetische periode. 538 en het kruis verschaffen twee getuigen dat zowel het begin als het einde van een profetie profetisch gemarkeerd is als een „tijd van het einde.”

Verses twenty-one and twenty-two, verse twenty, verse sixteen, verse ten, verses seven through nine and verse one all mark the “time of the end.” Verse twenty-three identifies the league the Maccabean Jews made with pagan Rome in 161 to 158 BC. The history of the Hasmonean Dynasty from their initial battle unto their ending in the destruction of Jerusalem in 70 AD represents apostate Protestantism in the United States beginning in 1844, the end of a time prophecy, and therefore a “time of the end,” and ending at the Sunday law as represented by 70 AD.

Verzen eenentwintig en tweeëntwintig, vers twintig, vers zestien, vers tien, verzen zeven tot en met negen en vers één markeren alle de „tijd van het einde”. Vers drieëntwintig identificeert het verbond dat de Makkabese Joden in 161 tot 158 v.Chr. met het heidense Rome sloten. De geschiedenis van de Hasmonese dynastie, vanaf hun eerste strijd tot aan haar einde in de verwoesting van Jeruzalem in 70 n.Chr., stelt het afvallige protestantisme in de Verenigde Staten voor, beginnend in 1844, het einde van een tijdsprofetie, en derhalve een „tijd van het einde”, en eindigend bij de zondagswet, zoals voorgesteld door 70 n.Chr.

Verse twenty-three identifies a “time of the end” in 167 BC at the battle of Modein and also in 70 AD, both typifying 1844 and the Sunday law respectively. Verse twenty-three, verses twenty-one and twenty-two, verse twenty, verse sixteen, verse ten, verses seven through nine and verse one all mark the “time of the end.”

Vers drieëntwintig duidt een „tijd van het einde” aan in 167 v.Chr. bij de slag van Modeïn en ook in 70 n.Chr., die respectievelijk 1844 en de zondagswet uitbeelden. Vers drieëntwintig, de verzen eenentwintig en tweeëntwintig, vers twintig, vers zestien, vers tien, de verzen zeven tot en met negen en vers één markeren alle de „tijd van het einde”.

Verse twenty-four identifies the three-hundred-and-sixty-year supremacy of pagan Rome, thus marking both the beginning in 31 BC and ending in 330 as “time of the ends.” Verse twenty-seven and twenty-nine identify both the beginning and ending of that period, so verse twenty-four, verse twenty-seven, verse twenty-nine, verse twenty-three, verses twenty-one and twenty-two, verse twenty, verse sixteen, verse ten, verses seven through nine and verse one all mark the “time of the end.”

Vers vierentwintig duidt op de driehonderdzestigjarige opperheerschappij van het heidense Rome, en markeert aldus zowel het begin in 31 v.Chr. als het einde in 330 als de „tijd van de einden”. Vers zevenentwintig en negenentwintig duiden zowel het begin als het einde van die periode aan, zodat vers vierentwintig, vers zevenentwintig, vers negenentwintig, vers drieëntwintig, de verzen eenentwintig en tweeëntwintig, vers twintig, vers zestien, vers tien, de verzen zeven tot en met negen en vers één alle de „tijd van het einde” markeren.

Verse thirty-one identifies 538 when the abomination that maketh desolate was placed and verses thirty-six and forty identify 1798 as the “time of the end.” 538 in verse thirty-one and 1798 in verses thirty-six and forty, verses twenty-seven and twenty-nine, verse twenty-four, verse twenty-three, verses twenty-one and twenty-two, verse twenty, verse sixteen, verse ten, verses seven through nine and verse one all mark the “time of the end.”

Vers eenendertig duidt 538 aan als het jaar waarin de verwoestende gruwel werd opgericht, en de verzen zesendertig en veertig duiden 1798 aan als de „tijd van het einde”. 538 in vers eenendertig en 1798 in de verzen zesendertig en veertig, de verzen zevenentwintig en negenentwintig, vers vierentwintig, vers drieëntwintig, de verzen eenentwintig en tweeëntwintig, vers twintig, vers zestien, vers tien, de verzen zeven tot en met negen en vers één markeren alle de „tijd van het einde”.

The “time of the end” is marked thirteen times before verse forty-one which is the Sunday law and another “time of the end,” as is verse forty-five when the pope comes to his end with none to help. Fifteen times the “time of the end” is located in chapter eleven. Verse ten’s theme is the “time of the end.” It represents the truths which are unsealed in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand.

De „tijd van het einde” wordt dertienmaal vermeld vóór vers eenenveertig, dat de zondagswet is en een andere „tijd van het einde”, evenals vers vijfenveertig, wanneer de paus aan zijn einde komt zonder dat iemand hem helpt. Vijftienmaal wordt de „tijd van het einde” in hoofdstuk elf gelokaliseerd. Het thema van vers tien is de „tijd van het einde”. Het vertegenwoordigt de waarheden die worden ontzegeld in de verzegelingstijd van de honderd vierenveertigduizend.

We will continue in the next article.

Wij zullen in het volgende artikel verdergaan.

Back to Articles