Article

# Future for America and July 18, 2020 - Number One

Toekomst voor Amerika en 18 juli 2020 - Nummer Eén

Cavemen of Covenant: Moses & Elijah at the End of the World

Grottenmensen van het Verbond: Mozes & Elia aan het Einde van de Wereld

Author

Jeff Pippenger

Published

August 23, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Moses and Elijah are prophetic symbols that can each be understood by context as a singular symbol, or they can also be understood as a symbol that contains both prophets. Upon the testimony of two a thing is established and in Revelation eleven Moses and Elijah represent the two witnesses of the Old and New Testaments. At the Mount of Transfiguration, representing the Second Coming of Christ, the dual symbol represents both the one hundred and forty-four thousand (Elijah) and the martyrs (Moses) of the Sunday law crisis. Together as a symbol, in the cave of Horeb, they represent God’s people at the end of the world who “hear,” “read” and “keep” the message that is a Revelation of God’s character which contains the power to transform a Laodicean unto a Philadelphian. There will soon, (very soon) come a point where it will no longer be possible for the foolish Laodicean Adventists to avail themselves of the “oil” needed to correctly respond to the cry, “Behold the Bridegroom cometh.”

Mozes en Elia zijn profetische symbolen die, naar de context, elk als een op zichzelf staand symbool kunnen worden verstaan, maar ook als een symbool waarin beide profeten zijn vervat. Op het getuigenis van twee wordt een zaak bevestigd, en in Openbaring elf vertegenwoordigen Mozes en Elia de twee getuigen van het Oude en het Nieuwe Testament. Op de Berg der Verheerlijking, die de Wederkomst van Christus voorstelt, vertegenwoordigt het dubbele symbool zowel de honderdvierenveertigduizend (Elia) als de martelaren (Mozes) van de crisis van de zondagswet. Samen, als één symbool, vertegenwoordigen zij in de grot van Horeb Gods volk aan het einde van de wereld, dat de boodschap die een openbaring is van Gods karakter, en die de kracht bevat om een Laodiceeër in een Filadelfiër te veranderen, “hoort”, “leest” en “bewaart”. Er zal spoedig, (zeer spoedig) een punt komen waarop het voor de dwaze Laodiceese Adventisten niet langer mogelijk zal zijn zich de “olie” te verschaffen die nodig is om op juiste wijze te reageren op de roep: “Zie, de Bruidegom komt.”

> And Moses said unto the Lord, See, thou sayest unto me, Bring up this people: and thou hast not let me know whom thou wilt send with me. Yet thou hast said, I know thee by name, and thou hast also found grace in my sight. Now therefore, I pray thee, if I have found grace in thy sight, shew me now thy way, that I may know thee, that I may find grace in thy sight: and consider that this nation is thy people. And he said, My presence shall go with thee, and I will give thee rest. And he said unto him, If thy presence go not with me, carry us not up hence. For wherein shall it be known here that I and thy people have found grace in thy sight? is it not in that thou goest with us? so shall we be separated, I and thy people, from all the people that are upon the face of the earth. And the Lord said unto Moses, I will do this thing also that thou hast spoken: for thou hast found grace in my sight, and I know thee by name. And he said, I beseech thee, shew me thy glory. And he said, I will make all my goodness pass before thee, and I will proclaim the name of the Lord before thee; and will be gracious to whom I will be gracious, and will shew mercy on whom I will shew mercy. And he said, Thou canst not see my face: for there shall no man see me, and live. And the Lord said, Behold, there is a place by me, and thou shalt stand upon a rock: And it shall come to pass, while my glory passeth by, that I will put thee in a clift of the rock, and will cover thee with my hand while I pass by: And I will take away mine hand, and thou shalt see my back parts: but my face shall not be seen. And the Lord said unto Moses, Hew thee two tables of stone like unto the first: and I will write upon these tables the words that were in the first tables, which thou brakest. And be ready in the morning, and come up in the morning unto mount Sinai, and present thyself there to me in the top of the mount. And no man shall come up with thee, neither let any man be seen throughout all the mount; neither let the flocks nor herds feed before that mount. And he hewed two tables of stone like unto the first; and Moses rose up early in the morning, and went up unto mount Sinai, as the Lord had commanded him, and took in his hand the two tables of stone. And the Lord descended in the cloud, and stood with him there, and proclaimed the name of the Lord. And the Lord passed by before him, and proclaimed, The Lord, The Lord God, merciful and gracious, longsuffering, and abundant in goodness and truth, Keeping mercy for thousands, forgiving iniquity and transgression and sin, and that will by no means clear the guilty; visiting the iniquity of the fathers upon the children, and upon the children’s children, unto the third and to the fourth generation. And Moses made haste, and bowed his head toward the earth, and worshipped. And he said, If now I have found grace in thy sight, O Lord, let my Lord, I pray thee, go among us; for it is a stiffnecked people; and pardon our iniquity and our sin, and take us for thine inheritance. And he said, Behold, I make a covenant: before all thy people I will do marvels, such as have not been done in all the earth, nor in any nation: and all the people among which thou art shall see the work of the Lord: for it is a terrible thing that I will do with thee. Exodus 33:12–34:10.

> En Mozes zeide tot de HEERE: Zie, Gij zegt tot mij: Voer dit volk op; maar Gij hebt mij niet bekendgemaakt wie Gij met mij zenden zult. Nochtans hebt Gij gezegd: Ik ken u bij name, en ook hebt gij genade gevonden in mijn ogen. Nu dan, ik bid U, indien ik genade gevonden heb in Uw ogen, maak mij toch nu Uw weg bekend, opdat ik U kenne, opdat ik genade vinde in Uw ogen; en bedenk dat deze natie Uw volk is. En Hij zeide: Mijn aangezicht zal meegaan, en Ik zal u rust geven. Toen zeide hij tot Hem: Indien Uw aangezicht niet meegaat, voer ons vanhier niet op. Want waarin zou hier bekend worden dat ik en Uw volk genade gevonden hebben in Uw ogen? Is het niet daarin dat Gij met ons meegaat? Zo zullen wij afgezonderd zijn, ik en Uw volk, van al de volken die op de aardbodem zijn. En de HEERE zeide tot Mozes: Ook dit woord dat gij gesproken hebt, zal Ik doen; want gij hebt genade gevonden in mijn ogen, en Ik ken u bij name. Toen zeide hij: Ik bid U, toon mij toch Uw heerlijkheid. En Hij zeide: Ik zal al Mijn goedheid aan u doen voorbijgaan, en Ik zal de Naam des HEEREN voor uw aangezicht uitroepen; en Ik zal genadig zijn wie Ik genadig zal zijn, en Mij ontfermen over wie Ik Mij ontfermen zal. Voorts zeide Hij: Gij zult Mijn aangezicht niet kunnen zien, want geen mens zal Mij zien en leven. En de HEERE zeide: Zie, er is een plaats bij Mij, waar gij op de rots zult staan. En het zal geschieden, wanneer Mijn heerlijkheid voorbijgaat, dat Ik u in een kloof van de rots zal zetten en u met Mijn hand bedekken, totdat Ik zal zijn voorbijgegaan. Daarna zal Ik Mijn hand wegnemen, en gij zult Mijn achterzijde zien; maar Mijn aangezicht zal niet gezien worden. En de HEERE zeide tot Mozes: Houw u twee stenen tafelen, gelijk de eerste; en Ik zal op deze tafelen de woorden schrijven die op de eerste tafelen waren, welke gij verbrijzeld hebt. En wees gereed tegen de morgen, en klim des morgens op de berg Sinaï, en stel u daar voor Mijn aangezicht op de top van de berg. En niemand zal met u opklimmen, ook zal niemand op de gehele berg gezien worden; ook het kleinvee en het rundvee zullen niet weiden tegenover die berg. Toen hieuw hij twee stenen tafelen, gelijk de eerste; en Mozes stond des morgens vroeg op en klom op de berg Sinaï, gelijk de HEERE hem geboden had, en hij nam de twee stenen tafelen in zijn hand. En de HEERE daalde neder in de wolk, en stelde Zich daar bij hem, en riep de Naam des HEEREN uit. Toen ging de HEERE aan zijn aangezicht voorbij en riep: HEERE, HEERE God, barmhartig en genadig, lankmoedig en groot van goedertierenheid en waarheid, Die de goedertierenheid bewaart aan duizenden, Die ongerechtigheid, overtreding en zonde vergeeft, maar de schuldige geenszins onschuldig houdt; Die de ongerechtigheid der vaderen bezoekt aan de kinderen en aan de kindskinderen, aan het derde en aan het vierde geslacht. En Mozes haastte zich, boog zich ter aarde en aanbad. En hij zeide: Indien ik nu genade gevonden heb in Uw ogen, Heere, laat dan toch de Heere in ons midden meegaan; want het is een hardnekkig volk; en vergeef onze ongerechtigheid en onze zonde, en neem ons aan tot Uw erfdeel. En Hij zeide: Zie, Ik maak een verbond: voor het aangezicht van heel uw volk zal Ik wonderen doen, zoals zij op de gehele aarde, noch onder enige natie, niet gedaan zijn; en al het volk in welks midden gij zijt, zal het werk des HEEREN zien; want het is een vreselijke zaak die Ik met u doen zal. Exodus 33:12–34:10.

Moses represents God’s people at the end of the world. They are those who in the “last days” of the investigative judgment ask God to show them His “way, that” they might “know” God, and in response receive an answer from God that includes the promise that His “presence shall go with” them, and that God will give those people “rest.”

Mozes vertegenwoordigt Gods volk aan het einde van de wereld. Zij zijn degenen die in de „laatste dagen” van het onderzoekend oordeel God vragen hun Zijn „weg” te tonen, „opdat” zij God mogen „kennen”, en die daarop van God een antwoord ontvangen dat de belofte inhoudt dat Zijn „tegenwoordigheid” met hen zal meegaan, en dat God dat volk „rust” zal geven.

> Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:16, 17.

> Zo zegt de HEERE: Gaat staan op de wegen, en ziet toe, en vraagt naar de oude paden, waar toch de goede weg zij, en wandelt daarin; zo zult gij rust vinden voor uw zielen. Maar zij zeiden: Wij zullen daarin niet wandelen. Ook heb Ik wachters over u gesteld, zeggende: Luistert naar het geluid van de bazuin. Maar zij zeiden: Wij zullen niet luisteren. Jeremia 6:16, 17.

Jeremiah identifies a class that refuse to “see” and “hearken” and therefore do not receive the “rest” promised to those who seek the “good way” and “walk therein.” That rest is identified as the “refreshing” by Isaiah.

Jeremia duidt een categorie aan die weigert te “zien” en te “horen” en daarom de “rust” niet ontvangt die beloofd is aan hen die de “goede weg” zoeken en “daarop wandelen”. Die rust wordt door Jesaja aangeduid als de “verkwikking”.

> Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:9–13.

> Aan wie zal hij kennis leren? en aan wie zal hij de leer doen verstaan? Hun die van de melk gespeend zijn, die van de borsten afgetrokken zijn. Want gebod moet op gebod zijn, gebod op gebod; regel op regel, regel op regel; hier een weinig, en daar een weinig. Want door stamelende lippen en in een andere tong zal hij tot dit volk spreken. Tot wie hij gezegd heeft: Dit is de rust, waarmee gij de vermoeide tot rust moogt brengen; en dit is de verkwikking; toch wilden zij niet horen. Maar het woord des Heren was hun gebod op gebod, gebod op gebod; regel op regel, regel op regel; hier een weinig, en daar een weinig; opdat zij heengaan, achterover vallen, verbroken worden, verstrikt raken en gevangen worden. Jesaja 28:9–13.

The “rest” and the “refreshing” represent the latter rain that is poured out during the proclamation of the final warning message.

De „rust” en de „verkwikking” vertegenwoordigen de late regen die wordt uitgestort tijdens de verkondiging van de laatste waarschuwingsboodschap.

> “I was pointed down to the time when the third angel’s message was closing. The power of God had rested upon His people; they had accomplished their work and were prepared for the trying hour before them. They had received the latter rain, or refreshing from the presence of the Lord, and the living testimony had been revived. The last great warning had sounded everywhere, and it had stirred up and enraged the inhabitants of the earth who would not receive the message.” Early Writings, 279.

> „Mijn aandacht werd gericht op de tijd waarin de boodschap van de derde engel ten einde liep. De kracht van God had op Zijn volk gerust; zij hadden hun werk volbracht en waren voorbereid op het uur van beproeving dat vóór hen lag. Zij hadden de late regen, of verkwikking van het aangezicht des Heeren, ontvangen, en het levende getuigenis was herleefd. De laatste grote waarschuwing had overal weerklonken, en zij had de bewoners der aarde, die de boodschap niet wilden aannemen, opgeschrikt en vertoornd.” Early Writings, 279.

The promise of the “rest” or the “refreshing” that is the “latter rain,” includes the promise given to Moses in the cave that God’s “presence” would go with His people.

De belofte van de „rust” of de „verkwikking”, die de „late regen” is, omvat de belofte die aan Mozes in de grot werd gegeven, dat Gods „tegenwoordigheid” met Zijn volk zou meegaan.

> “The work will be similar to that of the day of Pentecost. As the ‘former rain’ was given, in the outpouring of the Holy Spirit at the opening of the gospel, to cause the upspringing of the precious seed, so the ‘latter rain’ will be given at its close, for the ripening of the harvest. ‘Then shall we know, if we follow on to know the Lord; his going forth is prepared as the morning; and he shall come unto us as the rain, as the latter and former rain unto the earth.’ (Hosea 6:3.) ‘Be glad then, ye children of Zion, and rejoice in the Lord your God; for he hath given you the former rain moderately, and he will cause to come down for you the rain, the former rain, and the latter rain.’ (Joel 2:23.) ‘In the last days, saith God, I will pour out of my Spirit upon all flesh.’ ‘And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the Lord shall be saved.’ (Acts 2:17, 21.) The great work of the gospel is not to close with less manifestation of the power of God than marked its opening. The prophecies which were fulfilled in the outpouring of the former rain at the opening of the gospel, are again to be fulfilled in the latter rain at its close. Here are ‘the times of refreshing’ to which the apostle Peter looked forward when he said, ‘Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out [in the investigative Judgment], when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; and he shall send Jesus.’ (Acts 3:19–20.)

> “Het werk zal gelijksoortig zijn aan dat van de pinksterdag. Zoals de ‘vroege regen’ werd gegeven, in de uitstorting van de Heilige Geest bij de aanvang van het evangelie, om het opkomen van het kostbare zaad te bewerken, zo zal de ‘late regen’ aan het einde ervan worden gegeven, tot de rijping van de oogst. ‘Dan zullen wij kennen, als wij voortgaan den Heere te kennen; Zijn uitgang is bereid als de dageraad; en Hij zal tot ons komen als een regen, als de spade regen en vroege regen des lands.’ (Hosea 6:3.) ‘En gij, kinderen van Sion, verheugt u en zijt blijde in den Heere, uw God; want Hij zal u geven dien leraar ter gerechtigheid; en Hij zal den regen doen neerdalen, den vroegen regen en den spaden regen, in de eerste maand.’ (Joël 2:23.) ‘En het zal zijn in de laatste dagen, zegt God, dat Ik zal uitstorten van Mijn Geest op alle vlees.’ ‘En het zal zijn, dat een ieder die den naam des Heeren zal aanroepen, zalig zal worden.’ (Handelingen 2:17, 21.) Het grote werk van het evangelie zal niet eindigen met een geringere openbaring van de kracht Gods dan die waardoor het begin ervan werd gekenmerkt. De profetieën die vervuld werden in de uitstorting van de vroege regen bij de aanvang van het evangelie, zullen opnieuw vervuld worden in de late regen aan het einde ervan. Hier zijn ‘de tijden der verkwikking’ waarop de apostel Petrus vooruitzag toen hij zei: ‘Komt dan tot berouw en bekering, opdat uw zonden mogen uitgedelgd worden [in het onderzoekend oordeel], wanneer de tijden der verkwikking zullen gekomen zijn van het aangezicht des Heeren, en Hij Jezus zenden zal.’ (Handelingen 3:19–20.)”

> “Servants of God, with their faces lighted up and shining with holy consecration, will hasten from place to place to proclaim the message from Heaven. By thousands of voices, all over the earth, the warning will be given. Miracles will be wrought, the sick will be healed, and signs and wonders will follow the believers. Satan also works with lying wonders, even bringing down fire from heaven in the sight of men. (Revelation 13:13.) Thus the inhabitants of the earth will be brought to take their stand.” The Great Controversy, 611, 612.

> „Dienaren van God, wier gelaat verlicht is en straalt van heilige toewijding, zullen zich van plaats tot plaats haasten om de boodschap uit de hemel te verkondigen. Door duizenden stemmen zal overal op aarde de waarschuwing worden gegeven. Wonderen zullen worden verricht, zieken zullen worden genezen, en tekenen en wonderen zullen de gelovigen volgen. Ook satan werkt met leugenachtige wondertekenen en laat zelfs vuur uit de hemel neerdalen voor de ogen der mensen. (Openbaring 13:13.) Zo zullen de bewoners der aarde ertoe worden gebracht hun standpunt in te nemen.” The Great Controversy, 611, 612.

The outpouring of the Holy Spirit in the latter days has been typified by the outpouring of the Holy Spirit in the beginning of the proclamation of the gospel. The “word of the Lord unto them” who will not hear what the Spirit sayeth unto the churches, was the prophetic principle of adding one prophetic line of history to another prophetic line of history in order to illustrate the end of the world. It is nothing less than the principle that the end of a thing is illustrated by the beginning of a thing. The prophetic rule is rejected by the foolish Laodicean Seventh-day Adventist people. When accepted, God can “teach knowledge,” which Daniel identifies is increased at the time of the end, and the very same knowledge Hosea says God’s people are destroyed for rejecting. The class in Isaiah and Jeremiah who refuse to hear or see, reject the “refreshing,” which is the “rest” God promises to deliver to His “last day” people in order that they might safely navigate the crisis at the end of days.

De uitstorting van de Heilige Geest in de laatste dagen is voorafgebeeld door de uitstorting van de Heilige Geest aan het begin van de verkondiging van het evangelie. Het „woord des HEEREN tot hen” die niet willen horen wat de Geest tot de gemeenten zegt, was het profetische beginsel om de ene profetische geschiedenislijn aan een andere profetische geschiedenislijn toe te voegen teneinde het einde der wereld te verduidelijken. Het is niets minder dan het beginsel dat het einde van een zaak wordt geïllustreerd door het begin van een zaak. Deze profetische regel wordt verworpen door het dwaze Laodiceïsche volk van de Zevende-dags Adventisten. Wanneer zij wordt aanvaard, kan God „kennis leren”, waarvan Daniël aangeeft dat zij toeneemt ten tijde van het einde, en diezelfde kennis waarvan Hosea zegt dat Gods volk wordt uitgeroeid omdat het haar verwerpt. De klasse in Jesaja en Jeremia die weigert te horen of te zien, verwerpt de „verkwikking”, die de „rust” is die God belooft te geven aan Zijn volk van de „laatste dagen”, opdat zij de crisis aan het einde der dagen veilig zouden kunnen doorstaan.

The “name of the Lord” (character) that God proclaimed to Moses was that “the Lord God,” is “merciful and gracious, longsuffering, and abundant in goodness and truth.” His character is mercy and truth. The truth which represents His character is always associated with His mercy, for no person will understand His truth, except God first exercises His mercy towards them, for all have sinned and come short of the glory (character) of God. The truth that Jesus Christ is the Alpha and Omega is recognized and kept by those who God has pardoned of their iniquities and sin. That pardon takes place in the final scenes of the investigative judgment. Those who He exercises His mercy towards, thus pardoning their sins, He takes for His inheritance and enters into a covenant with them.

De „naam des Heren” (karakter) die God aan Mozes verkondigde, was dat „de HEERE God” „barmhartig en genadig, lankmoedig en groot van goedertierenheid en waarheid” is. Zijn karakter is barmhartigheid en waarheid. De waarheid die Zijn karakter vertegenwoordigt, is altijd verbonden met Zijn barmhartigheid, want niemand zal Zijn waarheid begrijpen, tenzij God eerst Zijn barmhartigheid jegens hem oefent, want allen hebben gezondigd en derven de heerlijkheid (het karakter) van God. De waarheid dat Jezus Christus de Alfa en de Omega is, wordt erkend en bewaard door hen die God van hun ongerechtigheden en zonde heeft vergeven. Die vergiffenis vindt plaats in de laatste taferelen van het onderzoekend oordeel. Degenen jegens wie Hij Zijn barmhartigheid oefent en aldus hun zonden vergeeft, neemt Hij tot Zijn erfdeel en met hen gaat Hij een verbond aan.

> “In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed.” Review and Herald, February 26, 1914.

> „In de laatste dagen van de geschiedenis van deze aarde moet Gods verbond met zijn geboden onderhoudende volk worden vernieuwd.” Review and Herald, 26 februari 1914.

All the prophets, including Moses are identifying the last days of the investigative judgment when God renews His covenant with those identified as the one hundred and forty-four thousand. And when that covenant is established, God “will do marvels, such as have not been done in all the earth, nor in any nation: and all the people among which thou art shall see the work of the Lord: for it is a terrible thing that I will do with thee.”

Alle profeten, met inbegrip van Mozes, duiden de laatste dagen van het onderzoekend oordeel aan, wanneer God Zijn verbond vernieuwt met hen die worden aangeduid als de honderdvierenveertigduizend. En wanneer dat verbond is opgericht, zal God “wonderen doen, zoals niet gedaan zijn op de ganse aarde, noch onder enig volk; en al het volk in welks midden gij zijt, zal het werk des HEEREN zien; want het is een ontzagwekkende zaak die Ik met u doen zal.”

Moses’ cave experience on Mount Horeb, also known as Mount Sinai was placed within the context of Moses’ struggle with God’s people. His struggle was to accomplish the task God had given to him. Moses was in a struggle concerning God’s message to the world. Just before the Lord showed his glory to Moses, we find Moses using logic against the Lord, suggesting that if the Lord destroyed the rebels who had just been dancing around Aaron’s golden calf, the destruction of the rebels would destroy the message that was identifying God’s power.

Mozes’ ervaring in de spelonk op de berg Horeb, ook bekend als de berg Sinaï, werd geplaatst binnen de context van Mozes’ worsteling met Gods volk. Zijn worsteling bestond erin de taak te volbrengen die God hem had gegeven. Mozes bevond zich in een worsteling aangaande Gods boodschap aan de wereld. Vlak voordat de Heer zijn heerlijkheid aan Mozes toonde, treffen wij Mozes aan terwijl hij logische argumenten tegenover de Heer gebruikt, waarbij hij suggereert dat, indien de Heer de opstandelingen zou vernietigen die zojuist rondom het gouden kalf van Aäron hadden gedanst, de vernietiging van de opstandelingen de boodschap zou vernietigen die Gods macht kenmerkte.

> And the Lord said unto Moses, I have seen this people, and, behold, it is a stiffnecked people: Now therefore let me alone, that my wrath may wax hot against them, and that I may consume them: and I will make of thee a great nation. And Moses besought the Lord his God, and said, Lord, why doth thy wrath wax hot against thy people, which thou hast brought forth out of the land of Egypt with great power, and with a mighty hand? Wherefore should the Egyptians speak, and say, For mischief did he bring them out, to slay them in the mountains, and to consume them from the face of the earth? Turn from thy fierce wrath, and repent of this evil against thy people. Remember Abraham, Isaac, and Israel, thy servants, to whom thou swarest by thine own self, and saidst unto them, I will multiply your seed as the stars of heaven, and all this land that I have spoken of will I give unto your seed, and they shall inherit it forever. And the Lord repented of the evil which he thought to do unto his people. Exodus 32:9–14.

> En de HEERE zeide tot Mozes: Ik heb dit volk gezien, en zie, het is een hardnekkig volk. Nu dan, laat Mij begaan, opdat Mijn toorn tegen hen ontbrande en Ik hen vertere; dan zal Ik u tot een groot volk maken. Maar Mozes smeekte de HEERE, zijn God, en zeide: HEERE, waarom zou Uw toorn ontbranden tegen Uw volk, dat Gij met grote kracht en met een sterke hand uit het land Egypte hebt uitgeleid? Waarom zouden de Egyptenaren spreken en zeggen: Tot hun verderf heeft Hij hen uitgeleid, om hen in de bergen te doden en hen van de aardbodem te verdoen? Keer U af van de felheid van Uw toorn, en laat het berouw U over dit kwaad tegen Uw volk. Gedenk Abraham, Izak en Israël, Uw knechten, aan wie Gij bij Uzelf gezworen hebt en tot wie Gij gesproken hebt: Ik zal uw nageslacht vermenigvuldigen als de sterren des hemels, en heel dit land waarvan Ik gesproken heb, zal Ik aan uw nageslacht geven, en zij zullen het voor eeuwig in bezit hebben. Toen liet de HEERE Zich het kwaad berouwen dat Hij gezegd had Zijn volk te zullen aandoen. Exodus 32:9–14.

Moses’ cave experience includes the message that Moses was ordained to present to the world. The testimony of the Lord passing by Moses and proclaiming His character is placed within the context of an internal message about God’s rebellious (Laodicean) people and the context of Elijah’s cave experience was placed within his struggle with Jezebel, or the three-fold union of the United States, the Papacy and the United Nations. One represents the internal message for the church, the other the external message for the world, but the two witnesses of Moses and Elijah are in the same cave of Horeb, and they are both represented in the cave at the end of the world.

De ervaring van Mozes in de spelonk omvat de boodschap die Mozes verordend was aan de wereld te verkondigen. Het getuigenis van de HEERE, Die aan Mozes voorbijging en Zijn karakter uitriep, wordt geplaatst binnen de context van een innerlijke boodschap over Gods opstandige (Laodiceaanse) volk, en de context van Elia’s ervaring in de spelonk werd geplaatst binnen zijn strijd met Izebel, ofwel de drievoudige unie van de Verenigde Staten, het Pausdom en de Verenigde Naties. De ene vertegenwoordigt de innerlijke boodschap voor de kerk, de andere de uiterlijke boodschap voor de wereld, maar de twee getuigen van Mozes en Elia bevinden zich in dezelfde spelonk van Horeb, en beiden worden vertegenwoordigd in de spelonk aan het einde van de wereld.

> And Ahab told Jezebel all that Elijah had done, and withal how he had slain all the prophets with the sword. Then Jezebel sent a messenger unto Elijah, saying, So let the gods do to me, and more also, if I make not thy life as the life of one of them by tomorrow about this time. And when he saw that, he arose, and went for his life, and came to Beersheba, which belongeth to Judah, and left his servant there. But he himself went a day’s journey into the wilderness, and came and sat down under a juniper tree: and he requested for himself that he might die; and said, It is enough; now, O Lord, take away my life; for I am not better than my fathers. And as he lay and slept under a juniper tree, behold, then an angel touched him, and said unto him, Arise and eat. And he looked, and, behold, there was a cake baken on the coals, and a cruse of water at his head. And he did eat and drink, and laid him down again. And the angel of the Lord came again the second time, and touched him, and said, Arise and eat; because the journey is too great for thee. And he arose, and did eat and drink, and went in the strength of that meat forty days and forty nights unto Horeb the mount of God. And he came thither unto a cave, and lodged there; and, behold, the word of the Lord came to him, and he said unto him, What doest thou here, Elijah? And he said, I have been very jealous for the Lord God of hosts: for the children of Israel have forsaken thy covenant, thrown down thine altars, and slain thy prophets with the sword; and I, even I only, am left; and they seek my life, to take it away. And he said, Go forth, and stand upon the mount before the Lord. And, behold, the Lord passed by, and a great and strong wind rent the mountains, and brake in pieces the rocks before the Lord; but the Lord was not in the wind: and after the wind an earthquake; but the Lord was not in the earthquake: And after the earthquake a fire; but the Lord was not in the fire: and after the fire a still small voice. And it was so, when Elijah heard it, that he wrapped his face in his mantle, and went out, and stood in the entering in of the cave. And, behold, there came a voice unto him, and said, What doest thou here, Elijah? And he said, I have been very jealous for the Lord God of hosts: because the children of Israel have forsaken thy covenant, thrown down thine altars, and slain thy prophets with the sword; and I, even I only, am left; and they seek my life, to take it away. And the Lord said unto him, Go, return on thy way to the wilderness of Damascus: and when thou comest, anoint Hazael to be king over Syria: And Jehu the son of Nimshi shalt thou anoint to be king over Israel: and Elisha the son of Shaphat of Abelmeholah shalt thou anoint to be prophet in thy room. And it shall come to pass, that him that escapeth the sword of Hazael shall Jehu slay: and him that escapeth from the sword of Jehu shall Elisha slay. Yet I have left me seven thousand in Israel, all the knees which have not bowed unto Baal, and every mouth which hath not kissed him. 1 Kings 19:1–18.

> En Achab vertelde Izebel alles wat Elia gedaan had, en bovendien hoe hij al de profeten met het zwaard gedood had. Toen zond Izebel een bode tot Elia, zeggende: Zo mogen de goden mij doen, ja nog erger, indien ik morgen om dezen tijd uw leven niet maak als het leven van een van hen. Toen hij dat zag, stond hij op en ging heen om zijn leven te redden, en hij kwam te Berseba, dat aan Juda behoort, en liet zijn knecht daar achter. Maar hijzelf ging een dagreis ver de woestijn in, kwam en zette zich neer onder een jeneverboom; en hij begeerde voor zichzelf te mogen sterven, en zei: Het is genoeg; neem nu, o HEERE, mijn leven weg, want ik ben niet beter dan mijn vaderen. En terwijl hij daar neerlag en sliep onder een jeneverboom, zie, een engel raakte hem aan en zei tot hem: Sta op en eet. En hij keek op, en zie, aan zijn hoofdeinde was een koek, gebakken op gloeiende kolen, en een kruik water. En hij at en dronk, en legde zich wederom neer. En de engel des HEEREN kwam ten tweeden male terug, raakte hem aan en zei: Sta op en eet, want de weg zou voor u te ver zijn. Toen stond hij op, at en dronk, en ging in de kracht van die spijs veertig dagen en veertig nachten voort tot aan Horeb, de berg Gods. En hij kwam daar bij een spelonk en overnachtte aldaar; en zie, het woord des HEEREN kwam tot hem, en Hij zei tot hem: Wat doet gij hier, Elia? En hij zei: Ik heb zeer geijverd voor de HEERE, de God der heirscharen; want de kinderen Israëls hebben Uw verbond verlaten, Uw altaren omvergeworpen en Uw profeten met het zwaard gedood; en ik, ik alleen ben overgebleven, en zij zoeken mij naar het leven om het mij te benemen. En Hij zei: Ga naar buiten en ga op de berg staan voor het aangezicht des HEEREN. En zie, de HEERE ging voorbij, en een grote en sterke wind spleet de bergen en verbrijzelde de rotsen voor het aangezicht des HEEREN; maar de HEERE was niet in de wind. En na de wind kwam een aardbeving; maar de HEERE was niet in de aardbeving. En na de aardbeving kwam een vuur; maar de HEERE was niet in het vuur. En na het vuur kwam het suizen van een zachte stilte. En het geschiedde, toen Elia dat hoorde, dat hij zijn gezicht in zijn mantel wikkelde, naar buiten ging en stond in de ingang van de spelonk. En zie, een stem kwam tot hem en zei: Wat doet gij hier, Elia? En hij zei: Ik heb zeer geijverd voor de HEERE, de God der heirscharen; omdat de kinderen Israëls Uw verbond verlaten, Uw altaren omvergeworpen en Uw profeten met het zwaard gedood hebben; en ik, ik alleen ben overgebleven, en zij zoeken mij naar het leven om het mij te benemen. Toen zei de HEERE tot hem: Ga, keer terug op uw weg naar de woestijn van Damascus; en wanneer gij daar gekomen zijt, zult gij Hazaël zalven tot koning over Syrië. En Jehu, de zoon van Nimsi, zult gij zalven tot koning over Israël; en Elisa, de zoon van Safat, uit Abel-Mehola, zult gij zalven tot profeet in uw plaats. En het zal geschieden, dat wie ontkomt aan het zwaard van Hazaël, door Jehu gedood zal worden; en wie ontkomt aan het zwaard van Jehu, door Elisa gedood zal worden. Maar Ik heb in Israël zevenduizend doen overblijven: alle knieën die zich niet voor Baäl gebogen hebben, en elke mond die hem niet gekust heeft. 1 Koningen 19:1–18.

Elijah’s cave experience represents the prophet’s discouragement with the message and his perceived effect of his message and work. Moses was defending God’s stated message and Elijah had given up on the message. It is the same message, with the exception of one being internal about the church and the other being external of the church. Yet prophetically, together they are both illustrating the two-fold message of Revelation eighteen. What I need to emphasize about all the truths connected with the cave is that in the “last days” the discouragement that is expressed in either case is over the message and its effect.

Elia’s ervaring in de grot vertegenwoordigt de ontmoediging van de profeet ten aanzien van de boodschap en van het door hem veronderstelde effect van zijn boodschap en werk. Mozes verdedigde Gods uitgesproken boodschap, en Elia had de boodschap opgegeven. Het is dezelfde boodschap, met dit verschil dat de ene betrekking heeft op het innerlijke van de kerk en de andere op wat buiten de kerk is. Toch beelden zij profetisch, tezamen genomen, beide de tweeledige boodschap van Openbaring achttien uit. Wat ik moet benadrukken met betrekking tot alle waarheden die met de grot verbonden zijn, is dat in de “laatste dagen” de ontmoediging die in beide gevallen tot uitdrukking komt, betrekking heeft op de boodschap en haar uitwerking.

Moses and Elijah both represent those who “hear” and “see” the “voice” which is the “word of the Lord.” That “word” represents His character of mercy and truth. The Psalmist also asks to be shown God’s mercy, which is His character. In order to see His “mercy,” the Psalmist promises to “hear” what the Spirit saith unto the churches.

Mozes en Elia vertegenwoordigen beiden hen die de „stem”, die het „woord des Heren” is, „horen” en „zien”. Dat „woord” vertegenwoordigt Zijn karakter van barmhartigheid en waarheid. Ook de psalmist verzoekt Gods barmhartigheid, die Zijn karakter is, te mogen aanschouwen. Om Zijn „barmhartigheid” te zien, belooft de psalmist te „horen” wat de Geest tot de gemeenten zegt.

> To the chief Musician, A Psalm for the sons of Korah. Lord, thou hast been favourable unto thy land: thou hast brought back [reversed] the captivity of Jacob. Thou hast forgiven the iniquity of thy people, thou hast covered all their sin. Selah. Thou hast taken away all thy wrath: thou hast turned thyself from the fierceness of thine anger. Turn us, O God of our salvation, and cause thine anger toward us to cease. Wilt thou be angry with us forever? wilt thou draw out thine anger to all generations? Wilt thou not revive us again: that thy people may rejoice in thee? Show us thy mercy, O Lord, and grant us thy salvation. I will hear what God the Lord will speak: for he will speak peace unto his people, and to his saints: but let them not turn again to folly. Surely his salvation is nigh them that fear him; that glory may dwell in our land. Mercy and truth are met together; righteousness and peace have kissed each other. Truth shall spring out of the earth; and righteousness shall look down from heaven. Yea, the Lord shall give that which is good; and our land shall yield her increase. Righteousness shall go before him; and shall set us in the way of his steps. Psalm 85:1–13.

> Voor de opperzangmeester, een psalm voor de kinderen van Korach. HEERE, Gij zijt Uw land gunstig geweest; Gij hebt de gevangenschap van Jakob gewend [omgekeerd]. Gij hebt de ongerechtigheid van Uw volk vergeven, Gij hebt al hun zonde bedekt. Sela. Gij hebt al Uw grimmigheid weggenomen; Gij hebt U afgewend van de hittigheid van Uw toorn. Breng ons terug, o God van ons heil, en doe Uw toorn tegen ons ophouden. Zult Gij eeuwig op ons vertoornd zijn? zult Gij Uw toorn uitstrekken van geslacht tot geslacht? Zult Gij ons niet weder levend maken, opdat Uw volk zich in U verblijde? Toon ons Uw goedertierenheid, o HEERE, en geef ons Uw heil. Ik zal horen wat God, de HEERE, spreken zal; want Hij zal vrede spreken tot Zijn volk en tot Zijn gunstgenoten; maar laten zij niet weder tot dwaasheid keren. Gewisselijk, Zijn heil is nabij degenen die Hem vrezen; opdat heerlijkheid in ons land wone. Goedertierenheid en waarheid zijn elkander ontmoet; gerechtigheid en vrede hebben elkander gekust. Waarheid zal uit de aarde uitspruiten, en gerechtigheid zal uit de hemel nederzien. Ja, de HEERE zal het goede geven, en ons land zal zijn vrucht voortbrengen. Gerechtigheid zal voor Zijn aangezicht heengaan, en ons zetten op de weg van Zijn voetstappen. Psalm 85:1–13.

Notice that “mercy and truth,” (and “truth” is the Hebrew word ‘emet’ that we have been referring to) which produces righteousness and peace have “kissed.” They are joined. The Psalmist places his song in the last days of the investigative judgment when God has “forgiven the iniquity of” His “people.” The request is that the Lord would “revive” his people.

Merk op dat „goedertierenheid en waarheid”, (en „waarheid” is het Hebreeuwse woord ‘emet’ waarnaar wij hebben verwezen), die gerechtigheid en vrede voortbrengen, elkaar hebben „gekust”. Zij zijn verenigd. De psalmist plaatst zijn lied in de laatste dagen van het onderzoekend oordeel, wanneer God „de ongerechtigheid van” Zijn „volk” heeft „vergeven”. Het verzoek is dat de Heere Zijn volk zou „doen herleven”.

> “A revival and a reformation must take place, under the ministration of the Holy Spirit. Revival and reformation are two different things. Revival signifies a renewal of spiritual life, a quickening of the powers of mind and heart, a resurrection from spiritual death. Reformation signifies a reorganization, a change in ideas and theories, habits and practices. Reformation will not bring forth the good fruit of righteousness unless it is connected with the revival of the Spirit. Revival and reformation are to do their appointed work, and in doing this work they must blend.” Selected Messages, book 1, 128.

> „Er moet een opwekking en een hervorming plaatsvinden onder de bediening van de Heilige Geest. Opwekking en hervorming zijn twee verschillende dingen. Opwekking duidt op een vernieuwing van het geestelijk leven, een bezieling van de vermogens van verstand en hart, een opstanding uit de geestelijke dood. Hervorming duidt op een herordening, een verandering in denkbeelden en theorieën, gewoonten en praktijken. Hervorming zal niet de goede vrucht van gerechtigheid voortbrengen, tenzij zij verbonden is met de opwekking van de Geest. Opwekking en hervorming moeten hun aangewezen werk verrichten, en bij het verrichten van dit werk moeten zij samensmelten.” Selected Messages, boek 1, 128.

The “revival” the Psalmist asks for identifies a request from someone that knows they are dead. The revival the Psalmist asks for is a very difficult request for a Laodicean to ask, for a Laodicean is unaware that he is spiritually dead, but if he wasn’t he would not need to be revived. The revival is accomplished by agreeing to “hear what God the Lord will speak,” and no other work should come before our securing that revival that comes when the Holy Spirit abides within us.

De „levendmaking” waar de Psalmist om vraagt, duidt op een bede van iemand die weet dat hij dood is. De levendmaking waar de Psalmist om vraagt, is een zeer moeilijke bede voor een Laodiceeër om uit te spreken, want een Laodiceeër is zich er niet van bewust dat hij geestelijk dood is; maar indien hij dat niet was, zou hij niet levend gemaakt hoeven te worden. De levendmaking wordt tot stand gebracht door erin toe te stemmen „te horen wat God de HEERE spreken zal”, en geen ander werk behoort voorrang te hebben boven het ons verzekeren van die levendmaking die komt wanneer de Heilige Geest in ons woont.

> “A revival of true godliness among us is the greatest and most urgent of all our needs. To seek this should be our first work.” Selected Messages, book 1, 121.

> “Een herleving van ware godsvrucht onder ons is de grootste en dringendste van al onze noden. Hiernaar te streven behoort ons eerste werk te zijn.” Selected Messages, boek 1, 121.

Speaking of the book of Revelation Sister White states the following.

Over het boek Openbaring spreekt zuster White als volgt.

> “When we as a people understand what this book means to us, there will be seen among us a great revival.” Testimonies to Ministers, 113.

> „Wanneer wij als volk begrijpen wat dit boek voor ons betekent, zal er onder ons een grote opwekking worden gezien.” Testimonies to Ministers, 113.

The word “revival” is defined as bringing back to life. Those chosen to be among the one hundred and forty-four thousand must first recognize that they are dead and are in need of a revival. The fact that the one hundred and forty-four thousand are dead is a significant component of the message that is unsealed just before probation closes. We have much more to say of this truth. What revives them is the “mercy” which God extends to them when He “revives” them and gives them His righteousness. What revives them is the truth that Jesus is the Alpha and Omega, and this understanding produces within them a “peace” that surpasses all understanding. The promise is that “truth” “shall spring up out of the earth.” The message represented as the “truth,” which is the Alpha and Omega originates in the United States, for it springs up “out of the earth.” The message at the beginning came from the United States and the message at the end springs up from the same place.

Het woord „opwekking” wordt omschreven als het terugbrengen tot leven. Degenen die uitverkoren zijn om tot de honderd vierenveertigduizend te behoren, moeten eerst erkennen dat zij dood zijn en een opwekking nodig hebben. Het feit dat de honderd vierenveertigduizend dood zijn, is een wezenlijk bestanddeel van de boodschap die kort vóór het sluiten van de genadetijd wordt ontsloten. Over deze waarheid hebben wij nog veel meer te zeggen. Wat hen tot leven wekt, is de „barmhartigheid” die God hun bewijst wanneer Hij hen „opwekt” en hun Zijn gerechtigheid schenkt. Wat hen tot leven wekt, is de waarheid dat Jezus de Alfa en de Omega is, en dit inzicht brengt in hen een „vrede” voort die alle verstand te boven gaat. De belofte luidt dat de „waarheid” „uit de aarde zal opspruiten”. De boodschap die als de „waarheid” wordt voorgesteld, en die de Alfa en de Omega is, vindt haar oorsprong in de Verenigde Staten, want zij spruit „uit de aarde” op. De boodschap aan het begin kwam uit de Verenigde Staten, en de boodschap aan het einde spruit uit dezelfde plaats op.

With the context for God’s cavemen being a symbol, we will consider other prophets that have been in a symbolic cave. Jesus identified John the Baptist as Elijah, and John was in prison when he needed to know if Jesus was the Messiah to come. He needed to know Jesus’ true character. He needed to know if the message he had proclaimed and the message that Jesus continued to proclaim was the true message. He sent his disciples to ask Jesus the question, and Jesus, passed by their question and proceeded to show them His glory.

Met de context dat Gods holbewoners een symbool zijn, zullen wij andere profeten beschouwen die zich in een symbolische grot hebben bevonden. Jezus identificeerde Johannes de Doper als Elia, en Johannes bevond zich in de gevangenis toen hij moest weten of Jezus de komende Messias was. Hij moest het ware karakter van Jezus kennen. Hij moest weten of de boodschap die hij had verkondigd en de boodschap die Jezus bleef verkondigen de ware boodschap was. Hij zond zijn discipelen om Jezus die vraag te stellen, en Jezus ging aan hun vraag voorbij en ging ertoe over hun Zijn heerlijkheid te tonen.

> “Thus the day wore away, the disciples of John seeing and hearing all. At last Jesus called them to Him, and bade them go and tell John what they had witnessed, adding, ‘Blessed is he, whosoever shall find none occasion of stumbling in Me.’ Luke 7:23, R. V. The evidence of His divinity was seen in its adaptation to the needs of suffering humanity. His glory was shown in His condescension to our low estate.

> „Zo verstreek de dag, terwijl de discipelen van Johannes alles zagen en hoorden. Ten slotte riep Jezus hen tot Zich en droeg hun op heen te gaan en Johannes te berichten wat zij hadden aanschouwd, terwijl Hij eraan toevoegde: ‘Zalig is hij, wie aan Mij geen aanstoot zal nemen.’ Lukas 7:23. Het bewijs van Zijn goddelijkheid werd gezien in de wijze waarop zij beantwoordde aan de noden van de lijdende mensheid. Zijn heerlijkheid werd geopenbaard in Zijn neerbuigende genade jegens onze nederige staat.

> “The disciples bore the message, and it was enough. John recalled the prophecy concerning the Messiah, ‘The Lord hath anointed Me to preach good tidings unto the meek; He hath sent Me to bind up the brokenhearted, to proclaim liberty to the captives, and the opening of the prison to them that are bound; to proclaim the acceptable year of the Lord.’ Isaiah 61:1, 2. The works of Christ not only declared Him to be the Messiah, but showed in what manner His kingdom was to be established. To John was opened the same truth that had come to Elijah in the desert, when ‘a great and strong wind rent the mountains, and brake in pieces the rocks before the Lord; but the Lord was not in the wind: and after the wind an earthquake; but the Lord was not in the earthquake: and after the earthquake a fire; but the Lord was not in the fire:’ and after the fire, God spoke to the prophet by ‘a still small voice.’ 1 Kings 19:11, 12. So Jesus was to do His work, not with the clash of arms and the overturning of thrones and kingdoms, but through speaking to the hearts of men by a life of mercy and self-sacrifice.” Desire of Ages, 217.

> „De discipelen brachten de boodschap over, en dat was genoeg. Johannes herinnerde zich de profetie aangaande de Messias: ‘De Heere heeft Mij gezalfd om de zachtmoedigen goede tijding te brengen; Hij heeft Mij gezonden om te verbinden de gebrokenen van hart, om voor de gevangenen vrijheid uit te roepen en voor de gebondenen opening der gevangenis; om uit te roepen het welbehagen des Heeren.’ Jesaja 61:1, 2. De werken van Christus verklaarden niet alleen dat Hij de Messias was, maar toonden ook op welke wijze Zijn koninkrijk zou worden opgericht. Aan Johannes werd dezelfde waarheid geopenbaard die tot Elia in de woestijn was gekomen, toen ‘een grote en sterke wind de bergen spleet en de rotsen in stukken brak voor het aangezicht des Heeren uit; maar de Heere was niet in de wind; en na de wind een aardbeving; maar de Heere was niet in de aardbeving; en na de aardbeving een vuur; maar de Heere was niet in het vuur;’ en na het vuur sprak God tot de profeet door ‘het suizen van een zachte stilte.’ 1 Koningen 19:11, 12. Zo zou Jezus Zijn werk doen, niet met wapengekletter en het omverwerpen van tronen en koninkrijken, maar door door een leven van barmhartigheid en zelfopoffering tot de harten der mensen te spreken.” De wens der eeuwen, 217.

God’s power is conveyed through His Word. It is delivered to “the hearts of men.” That was the lesson of the “still small voice.” Yet Elijah’s message is the external message identifying the forces outside of God’s people. Christ was telling Elijah in the “last days” His word is where the power is located, yet “the clash of arms and the overturning of thrones and kingdoms,” represented by the destructive wind, the earthquake and the fire represent three of the external forces represented in the book of Revelation that God’s people will be confronted with. The destructive “wind” is a symbol of Islam in Bible prophecy. The “earthquake” is the rebellion and anarchy of the French Revolution. The “fire” is the destruction brought upon Sodom and Gomorrah. Elijah had fled the papal power to get to the cave, so the Lord revealed to him that in spite of all the evil forces that make up the crisis at the end of the world, it is the still small voice where God’s power is to be found.

Gods kracht wordt overgebracht door Zijn Woord. Het wordt gebracht tot „de harten der mensen”. Dat was de les van de „zachte, stille stem”. Toch is Elia’s boodschap de uiterlijke boodschap die de machten buiten Gods volk identificeert. Christus zei tot Elia dat in de „laatste dagen” Zijn woord de plaats is waar de kracht gelegen is, terwijl „het wapengekletter en het omverwerpen van tronen en koninkrijken”, voorgesteld door de verwoestende wind, de aardbeving en het vuur, drie van de uiterlijke machten vertegenwoordigen die in het boek Openbaring worden voorgesteld en waarmee Gods volk geconfronteerd zal worden. De verwoestende „wind” is in de Bijbelse profetie een symbool van de islam. De „aardbeving” is de opstand en anarchie van de Franse Revolutie. Het „vuur” is de verwoesting die over Sodom en Gomorra werd gebracht. Elia was gevlucht voor de pauselijke macht om de spelonk te bereiken, zodat de Heere hem openbaarde dat, ondanks alle boze machten die de crisis aan het einde van de wereld vormen, Gods kracht te vinden is in de zachte, stille stem.

Moses, Elijah and John the Baptist all testify to witnessing God’s character from a cave. The “cave” is the only sign that will be given to a wicked and adulterous generation. Jesus spoke of the “adulterous and wicked generation,” which is the generation of the “last days” of the investigative judgment. The sign for that generation was the prophet Jonah that had spent three days in a cave—the belly of a whale.

Mozes, Elia en Johannes de Doper getuigen er allen van Gods karakter vanuit een grot te hebben aanschouwd. De „grot” is het enige teken dat aan een verdorven en overspelig geslacht gegeven zal worden. Jezus sprak over het „overspelige en verdorven geslacht”, dat het geslacht is van de „laatste dagen” van het onderzoekend oordeel. Het teken voor dat geslacht was de profeet Jona, die drie dagen in een grot had doorgebracht — de buik van een walvis.

> And when the people were gathered thick together, he began to say, This is an evil generation: they seek a sign; and there shall no sign be given it, but the sign of Jonas the prophet. For as Jonas was a sign unto the Ninevites, so shall also the Son of man be to this generation. Luke 11:29, 30.

> En toen de menigte dicht opeengepakt bijeenkwam, begon Hij te zeggen: Dit is een boos geslacht; het verlangt een teken, en het zal geen teken gegeven worden dan het teken van de profeet Jona. Want gelijk Jona voor de Ninevieten een teken was, zo zal ook de Zoon des mensen voor dit geslacht zijn. Lukas 11:29, 30.

Jonah was in a belly of the whale for three days and three nights, as was Jesus in the grave for three days. Jonah was a sign and so is Jesus. They represent the sign of the resurrection, which of course, follows death.

Jona was drie dagen en drie nachten in de buik van de walvis, zoals ook Jezus drie dagen in het graf was. Jona was een teken, en zo is ook Jezus. Zij vertegenwoordigen het teken van de opstanding, die uiteraard op de dood volgt.

> Then certain of the scribes and of the Pharisees answered, saying, Master, we would see a sign from thee. But he answered and said unto them, An evil and adulterous generation seeketh after a sign; and there shall no sign be given to it, but the sign of the prophet Jonas: For as Jonas was three days and three nights in the whale’s belly; so shall the Son of man be three days and three nights in the heart of the earth. The men of Nineveh shall rise in judgment with this generation, and shall condemn it: because they repented at the preaching of Jonas; and, behold, a greater than Jonas is here. Matthew 12:38–41.

> Toen antwoordden sommigen van de schriftgeleerden en van de Farizeeën en zeiden: Meester, wij zouden van U een teken willen zien. Maar Hij antwoordde en zei tot hen: Een boos en overspelig geslacht verlangt naar een teken; en het zal geen teken gegeven worden dan het teken van de profeet Jona. Want gelijk Jona drie dagen en drie nachten in de buik van de walvis was, zo zal de Zoon des mensen drie dagen en drie nachten in het hart der aarde zijn. De mannen van Ninevé zullen in het oordeel opstaan met dit geslacht en het veroordelen, omdat zij zich bekeerden op de prediking van Jona; en zie, meer dan Jona is hier. Matteüs 12:38–41.

If we understand the principle of the repetition of history, in conjunction with the fact that all sacred history identifies the end of the world, then Jonah and Christ’s death, burial and resurrection are the “sign” and also the message for God’s people now. When Jonah was cast out of the belly of the whale, he proclaimed the message, just as the message of the resurrection of Christ was immediately proclaimed when the angel removed the rock from the cave that Christ was in. Those represented by Moses, Elijah, Jonah and Christ are symbolizing not only God’s people of the “last days,” but also the message that each of them gave.

Indien wij het beginsel van de herhaling van de geschiedenis begrijpen, in samenhang met het feit dat alle gewijde geschiedenis het einde van de wereld aanwijst, dan zijn Jona en de dood, begrafenis en opstanding van Christus het „teken” en tevens de boodschap voor Gods volk nu. Toen Jona uit de buik van de walvis werd uitgeworpen, verkondigde hij de boodschap, evenals de boodschap van de opstanding van Christus onmiddellijk werd verkondigd toen de engel de steen wegnam van de grot waarin Christus zich bevond. Degenen die door Mozes, Elia, Jona en Christus worden voorgesteld, symboliseren niet alleen Gods volk van de „laatste dagen”, maar ook de boodschap die ieder van hen bracht.

The sign of Jonah includes the cave experience where the merciful character of Christ is manifested. The same mercy that Jesus extended to Elijah was extended to Jonah as he fled from his responsibility of proclaiming the message. There is much more to say of Jonah, but other points now need to be addressed.

Het teken van Jona omvat de ervaring van de spelonk, waarin het barmhartige karakter van Christus wordt geopenbaard. Dezelfde barmhartigheid die Jezus aan Elia betoonde, werd ook aan Jona betoond toen hij vluchtte voor zijn verantwoordelijkheid om de boodschap te verkondigen. Er valt nog veel meer over Jona te zeggen, maar nu moeten andere punten aan de orde worden gesteld.

The cave, among other things represents death and resurrection. God’s covenant people in the last days have been identified on multiple witnesses as having been dead and then resurrected. Of course, a Christian must be born again to see the kingdom of God, and this represents the death of the old carnal man, but prophetically it means more. It speaks of a message that is stopped in its tracks. Elijah stopped proclaiming the message, Jonah fled from proclaiming the message. John was thrown in prison and executed. Jesus was crucified.

De grot vertegenwoordigt onder andere dood en opstanding. Gods verbondsvolk in de laatste dagen is op grond van meerdere getuigenissen aangeduid als dood geweest en vervolgens opgewekt. Uiteraard moet een christen wedergeboren worden om het koninkrijk van God te zien, en dit vertegenwoordigt de dood van de oude vleselijke mens, maar profetisch betekent het meer. Het spreekt van een boodschap die in haar loop wordt gestuit. Elia hield op de boodschap te verkondigen, Jona vluchtte voor het verkondigen van de boodschap. Johannes werd in de gevangenis geworpen en terechtgesteld. Jezus werd gekruisigd.

The sign of Jonah therefore is not simply about death and resurrection, it is about the death and resurrection of a message, and all the messages typified in God’s word represent the final warning message that was given to Jesus by the Father, who then gave it to Gabriel, who then gave it to the prophet, who then wrote it and sent it to the churches. God was willing to end the message and start over in the cave experience of Moses. Elijah ended his work as a messenger and fled to the cave. Jonah fled to Tarshish. John the Baptist was murdered, as was Jesus. All of these testimonies are to be brought to the book of Revelation and aligned with one another. Daniel and Revelation are two books, but the “testimony of Jesus” identifies that they are also one book. They possess the same characteristics as the Bible. Two books that make one book and two authors that represent two witnesses.

Het teken van Jona gaat derhalve niet eenvoudigweg over dood en opstanding; het gaat over de dood en opstanding van een boodschap, en alle boodschappen die in Gods Woord worden getypeerd, vertegenwoordigen de laatste waarschuwingsboodschap die door de Vader aan Jezus werd gegeven, die haar vervolgens aan Gabriël gaf, die haar vervolgens aan de profeet gaf, die haar vervolgens opschreef en aan de gemeenten zond. God was bereid de boodschap te beëindigen en opnieuw te beginnen in de grot-ervaring van Mozes. Elia beëindigde zijn werk als boodschapper en vluchtte naar de grot. Jona vluchtte naar Tarsis. Johannes de Doper werd vermoord, evenals Jezus. Al deze getuigenissen moeten naar het boek Openbaring worden gebracht en met elkaar in overeenstemming worden gebracht. Daniël en Openbaring zijn twee boeken, maar het “getuigenis van Jezus” maakt duidelijk dat zij ook één boek zijn. Zij bezitten dezelfde kenmerken als de Bijbel. Twee boeken die één boek vormen en twee auteurs die twee getuigen vertegenwoordigen.

Daniel, a captive of Babylon and thereafter Medo-Persia symbolically died when he was thrown into the lion’s den. Jonah symbolically died when eaten by the whale. John the Revelator symbolically died when he was thrown into the boiling oil. William Miller died but has the promise that angels are waiting at his grave for the resurrection of the righteous. The ministry Future for America symbolically died on July 18, 2020.

Daniël, een gevangene van Babylon en vervolgens Medo-Perzië, stierf symbolisch toen hij in de leeuwenkuil werd geworpen. Jona stierf symbolisch toen hij door de walvis werd verslonden. Johannes de Openbaarder stierf symbolisch toen hij in de kokende olie werd geworpen. William Miller stierf, maar heeft de belofte dat engelen bij zijn graf wachten op de opstanding van de rechtvaardigen. De bediening Future for America stierf symbolisch op 18 juli 2020.

The final warning message is set within the context of the papal power’s deadly wound being healed. The healing of the wound is a specific subject of chapters thirteen and seventeen of Revelation. When the deadly wound is healed the resurrected papacy will become the eighth kingdom represented in chapter seventeen of Revelation. It is identified as the eighth, that is of the seven. Eight is symbolic of resurrection, for circumcision as the seal of the covenant relationship was to be carried out on the eighth day after a male child was born. That rite was replaced by baptism in the Christian dispensation, and baptism represent the death, burial and resurrection of Christ. Christ was resurrected on the day after the seventh day. He therefore was resurrected prophetically on the eighth day. After one thousand years of rest, the earth made new is resurrected in the eighth millennium.

De laatste waarschuwingsboodschap is geplaatst binnen de context van de dodelijke wond van de pauselijke macht die wordt genezen. De genezing van de wond is een specifiek onderwerp van hoofdstukken dertien en zeventien van Openbaring. Wanneer de dodelijke wond wordt genezen, zal het herrezen pausdom het achtste koninkrijk worden dat in hoofdstuk zeventien van Openbaring wordt voorgesteld. Het wordt aangeduid als het achtste, dat uit de zeven is. Acht is symbolisch voor opstanding, want de besnijdenis als het zegel van de verbondsrelatie moest worden voltrokken op de achtste dag nadat een mannelijk kind was geboren. Die rite werd in de christelijke bedeling vervangen door de doop, en de doop vertegenwoordigt de dood, begrafenis en opstanding van Christus. Christus werd opgewekt op de dag na de zevende dag. Hij werd derhalve profetisch opgewekt op de achtste dag. Na duizend jaar rust wordt de vernieuwde aarde opgewekt in het achtste millennium.

Back to Articles