Article

# The Book of Daniel - Number Thirty-Eight

Het Boek Daniël - Nummer Achtendertig

Unveiling the Jewels: William Miller’s Prophetic Dream and the Restoration of Truth

Het onthullen van de juwelen: William Millers profetische droom en het herstel van de waarheid

Author

Jeff Pippenger

Published

January 2, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In Miller’s dream he was sent a casket by an unseen hand. In his dream he was led to understand the dimensions of the casket as “six square” by “ten inches.” Ten multiplied by six squared equates to three hundred and sixty, which represents the days in a prophetic year. Miller was given a casket that contained the message he was to proclaim, and the message he was to proclaim was based upon the principle that a day in Bible prophecy represents a year. The casket was the Bible, and for Miller the Bible was to be viewed in the dimension of the “day-for-a-year” principle of Bible prophecy.

In Millers droom werd hem door een onzichtbare hand een kistje gezonden. In zijn droom werd hem te verstaan gegeven dat de afmetingen van het kistje „zes in het vierkant” bij „tien duim” waren. Tien vermenigvuldigd met zes in het vierkant is gelijk aan driehonderdzestig, wat de dagen in een profetisch jaar voorstelt. Miller ontving een kistje dat de boodschap bevatte die hij moest verkondigen, en de boodschap die hij moest verkondigen was gegrond op het beginsel dat een dag in de Bijbelse profetie een jaar voorstelt. Het kistje was de Bijbel, en voor Miller moest de Bijbel worden bezien in de dimensie van het „dag-voor-een-jaar”-beginsel van de Bijbelse profetie.

> “Connected with the Word of God there is a key that unlocks the precious casket, to our satisfaction and delight. I feel thankful for every ray of light. In the future, experiences now to us very mysterious will be explained. Some experiences we may never fully comprehend until this mortal shall put on immortality.” Manuscript Releases, volume 17, 261.

> “In samenhang met het Woord van God is er een sleutel die het kostbare kistje opent, tot onze voldoening en blijdschap. Ik voel mij dankbaar voor iedere lichtstraal. In de toekomst zullen ervaringen die ons nu zeer raadselachtig zijn, worden verklaard. Sommige ervaringen zullen wij misschien nooit ten volle begrijpen voordat dit sterfelijke onsterfelijkheid zal aandoen.” Manuscript Releases, volume 17, 261.

There was a “key” attached to the casket in Miller’s dream which represented the methodology that Miller was led to employ.

Er was in Millers droom een „sleutel” aan de kist bevestigd, die de methodologie vertegenwoordigde waarvan Miller ertoe werd gebracht zich te bedienen.

> “Those who are engaged in proclaiming the third angel’s message are searching the Scriptures upon the same plan that Father Miller adopted. In the little book entitled Views of the Prophecies and Prophetic Chronology, Father Miller gives the following simple but intelligent and important rules for Bible study and interpretation:—

> “Zij die betrokken zijn bij de verkondiging van de boodschap van de derde engel, onderzoeken de Schriften volgens hetzelfde plan dat Vader Miller aannam. In het kleine boek getiteld Views of the Prophecies and Prophetic Chronology geeft Vader Miller de volgende eenvoudige maar verstandige en belangrijke regels voor Bijbelstudie en uitleg:—

> “[Rules one through five quoted.]

> „[Regels één tot en met vijf geciteerd.]”

> “The above is a portion of these rules; and in our study of the Bible we shall all do well to heed the principles set forth.” Review and Herald, November 25, 1884.

> “Het bovenstaande vormt een gedeelte van deze regels; en in onze studie van de Bijbel zullen wij er allen goed aan doen acht te slaan op de uiteengezette beginselen.” Review and Herald, 25 november 1884.

When Miller opened the casket, he found “all sorts and sizes of jewels, diamonds, precious stones, and gold and silver coin of every dimension and value, beautifully arranged in their several places in the casket; and thus arranged they reflected a light and glory equaled only to the sun.” Miller discovered the jewels of truths that make up the foundational truths of Adventism. The truths he found were “arranged” in perfect order and reflected the light of the sun.

Toen Miller de kist opende, vond hij „allerlei soorten en maten van juwelen, diamanten, kostbare stenen en gouden en zilveren munten van elke afmeting en waarde, schoon gerangschikt op hun onderscheiden plaatsen in de kist; en aldus gerangschikt weerkaatsten zij een licht en heerlijkheid die alleen door de zon werden geëvenaard.” Miller ontdekte de juwelen van waarheden die de fundamentele waarheden van het adventisme vormen. De waarheden die hij vond, waren „gerangschikt” in volmaakte orde en weerkaatsten het licht van de zon.

Miller then placed the truths “on a center table” and called all to “come and see.” “Come and see,” is a symbol drawn from the opening of the seals in the book of Revelation, and Miller represents the wise that understand the message of Daniel that was unsealed in 1798. The truths that Miller placed upon the table, were the unsealed truths from the book of Daniel that had been unsealed by the Lion of the tribe of Judah, and were to test the generation that was alive when they were unsealed. For this reason, the four beasts of Revelation associated with the first four seals, and Miller, called out for that generation to “come and see.”

Miller plaatste vervolgens de waarheden „op een middentafel” en riep allen op te „komen en zien”. „Kom en zie” is een symbool ontleend aan de opening van de zegels in het boek Openbaring, en Miller vertegenwoordigt de wijzen die de boodschap van Daniël verstaan, welke in 1798 werd ontzegeld. De waarheden die Miller op de tafel plaatste, waren de ontzegelde waarheden uit het boek Daniël, die door de Leeuw uit de stam van Juda waren ontzegeld, en zij dienden om het geslacht te beproeven dat leefde toen zij werden ontzegeld. Om deze reden riepen de vier dieren van Openbaring, die met de eerste vier zegels verbonden zijn, evenals Miller, die generatie op te „komen en zien”.

> And I saw when the Lamb opened one of the seals, and I heard, as it were the noise of thunder, one of the four beasts saying, Come and see. And I saw, and behold a white horse: and he that sat on him had a bow; and a crown was given unto him: and he went forth conquering, and to conquer. And when he had opened the second seal, I heard the second beast say, Come and see. And there went out another horse that was red: and power was given to him that sat thereon to take peace from the earth, and that they should kill one another: and there was given unto him a great sword. And when he had opened the third seal, I heard the third beast say, Come and see. And I beheld, and lo a black horse; and he that sat on him had a pair of balances in his hand. And I heard a voice in the midst of the four beasts say, A measure of wheat for a penny, and three measures of barley for a penny; and see thou hurt not the oil and the wine. And when he had opened the fourth seal, I heard the voice of the fourth beast say, Come and see. And I looked, and behold a pale horse: and his name that sat on him was Death, and Hell followed with him. And power was given unto them over the fourth part of the earth, to kill with sword, and with hunger, and with death, and with the beasts of the earth. Revelation 6:1–8.

> En ik zag, toen het Lam een van de zegels opende, en ik hoorde als het ware een geluid van donder, een van de vier dieren zeggen: Kom en zie. En ik zag, en zie, een wit paard; en hij die daarop zat, had een boog; en hem werd een kroon gegeven; en hij trok uit, overwinnende en om te overwinnen. En toen Hij het tweede zegel had geopend, hoorde ik het tweede dier zeggen: Kom en zie. En er ging een ander paard uit, dat rood was; en aan hem die daarop zat, werd macht gegeven de vrede van de aarde weg te nemen, opdat zij elkaar zouden doden; en hem werd een groot zwaard gegeven. En toen Hij het derde zegel had geopend, hoorde ik het derde dier zeggen: Kom en zie. En ik zag, en zie, een zwart paard; en hij die daarop zat, had een weegschaal in zijn hand. En ik hoorde een stem te midden van de vier dieren zeggen: Een maat tarwe voor een penning, en drie maten gerst voor een penning; en beschadig de olie en de wijn niet. En toen Hij het vierde zegel had geopend, hoorde ik de stem van het vierde dier zeggen: Kom en zie. En ik keek, en zie, een vaal paard; en de naam van hem die daarop zat, was Dood, en de hel volgde hem. En hun werd macht gegeven over het vierde deel van de aarde, om te doden met het zwaard, en met honger, en met de dood, en door de wilde dieren van de aarde. Openbaring 6:1–8.

It was Christ, represented as the Lion of the tribe of Judah, who unsealed the book sealed with seven seals in the book of Revelation, and it was the Lion of the tribe of Judah that unsealed the jewels that Miller placed upon the table, and then proclaimed for all to “come and see.”

Het was Christus, voorgesteld als de Leeuw uit de stam van Juda, die in het boek Openbaring het met zeven zegels verzegelde boek opende, en het was de Leeuw uit de stam van Juda die de juwelen ontsloot die Miller op de tafel had gelegd, en vervolgens allen opriep: „Komt en ziet.”

The truths he discovered were graphically illustrated upon the 1843 pioneer chart, which Sister White said was directed by the hand of the Lord, which was the same unseen hand that had brought Miller the casket full of jewels. The three hundred charts that were produced in 1842, were a fulfillment of Habakkuk’s command to write the vision and make it plain upon tables. Miller’s table in the center of his room represented the three hundred charts (tables) the Millerite messengers took to the world in 1842 and 1843. That chart, along with the 1850 pioneer chart, were the “tables” of Habakkuk chapter two.

De waarheden die hij ontdekte, werden aanschouwelijk uitgebeeld op de pionierskaart van 1843, waarvan Zuster White zei dat zij geleid was door de hand van de Heere, dezelfde onzichtbare hand die Miller de kist vol juwelen had gebracht. De driehonderd kaarten die in 1842 werden vervaardigd, waren een vervulling van Habakuks bevel om het gezicht op te schrijven en het duidelijk te maken op tafelen. Millers tafel in het midden van zijn kamer stelde de driehonderd kaarten (tafelen) voor die de Milleritische boodschappers in 1842 en 1843 naar de wereld brachten. Die kaart vormde, samen met de pionierskaart van 1850, de „tafelen” van Habakuk hoofdstuk twee.

> “It was the united testimony of Second Advent lecturers and papers, when standing on ‘the original faith,’ that the publication of the chart was a fulfillment of Habakkuk 2:2, 3. If the chart was a subject of prophecy (and those who deny it leave the original faith), then it follows that BC 457 was the year from which to date the 2300 days. It was necessary that 1843 should be the first published time in order that ‘the vision’ should ‘tarry,’ or that there should be a tarrying time, in which the virgin band was to slumber and sleep on the great subject of time, just before they were to be aroused by the Midnight Cry.” James White, Second Advent Review and Sabbath Herald, Volume 1, Number 2.

> „Het was het eensgezinde getuigenis van de predikers en bladen van de Tweede Advent, toen zij op ‘het oorspronkelijke geloof’ stonden, dat de publicatie van de kaart een vervulling was van Habakuk 2:2, 3. Indien de kaart een onderwerp van profetie was (en zij die dit ontkennen, verlaten het oorspronkelijke geloof), dan volgt daaruit dat 457 v.Chr. het jaar was van waaraf de 2300 dagen moesten worden gerekend. Het was noodzakelijk dat 1843 de eerst gepubliceerde tijd zou zijn, opdat ‘het gezicht’ zou ‘vertoeven’, of dat er een vertoeftijd zou zijn, waarin de schare der maagden zou sluimeren en slapen over het grote onderwerp van de tijd, vlak voordat zij zouden worden opgewekt door de Middernachtsroep.” James White, Second Advent Review and Sabbath Herald, Volume 1, Number 2.

The people who began to respond to the message (jewels) that was thereafter represented on Habakkuk’s table, were at first a few, but with the confirmation of the day-for-a-year principle on August 11, 1840, the people “increased to a crowd.”

De mensen die begonnen te reageren op de boodschap (juwelen) die daarna op Habakuks tafel werd voorgesteld, waren aanvankelijk met weinigen, maar met de bevestiging van het dag-voor-een-jaarbeginsel op 11 augustus 1840 nam het volk “toe tot een menigte.”

> “At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

> „Op de juist aangegeven tijd aanvaardde Turkije, door bemiddeling van zijn gezanten, de bescherming van de geallieerde mogendheden van Europa, en plaatste zich aldus onder de heerschappij van christelijke naties. De gebeurtenis vervulde de voorspelling nauwkeurig. Toen dit bekend werd, werden velen overtuigd van de juistheid van de beginselen van de profetische uitlegging die door Miller en zijn medewerkers waren aanvaard, en aan de adventbeweging werd een wonderlijke stootkracht verleend. Geleerde en vooraanstaande mannen verenigden zich met Miller, zowel in het prediken als in het publiceren van zijn opvattingen, en van 1840 tot 1844 breidde het werk zich snel uit.” The Great Controversy, 334, 335.

Then the crowd began to trouble the jewels. At that point Miller is going to identify the scattering of the jewels. The word “scatter” is one of the primary symbols of Leviticus twenty-six’s “seven times,” and Miller employs some variation of the word “scatter” ten times in the presentation of his dream. “Ten” is the symbol of a test, and marks the correct understanding of the symbolic meaning of Miller’s “scattered” jewels as a prophetic test for those upon whom the ends of the world are come.

Toen begon de menigte de juwelen te verontrusten. Op dat punt zal Miller de verstrooiing van de juwelen aanwijzen. Het woord „verstrooien” is een van de voornaamste symbolen van Leviticus zesentwintig inzake de „zeven tijden”, en Miller gebruikt een of andere vorm van het woord „verstrooien” tienmaal in de beschrijving van zijn droom. „Tien” is het symbool van een beproeving en markeert het juiste begrip van de symbolische betekenis van Millers „verstrooide” juwelen als een profetische beproeving voor hen over wie de einden der wereld gekomen zijn.

The rejection of the jewel of the “seven times” was the first jewel set aside by Laodicean Adventism as they failed the test of Moses’ “scattering,” which had been presented by Elijah (Miller), in 1863. From that point on the jewels were to be increasingly scattered, mixed with counterfeits and ultimately fully covered up. The covering up of the precious jewels would ultimately reach a point where the casket (the Bible) would be destroyed.

De verwerping van het juweel van de „zeven tijden” was het eerste juweel dat door het Laodiceaanse adventisme terzijde werd gelegd, toen zij in 1863 de beproeving van Mozes’ „verstrooiing”, die door Elia (Miller) was gebracht, niet doorstonden. Vanaf dat moment zouden de juwelen in toenemende mate verstrooid worden, vermengd met vervalsingen en uiteindelijk geheel bedekt raken. Het bedekken van de kostbare juwelen zou uiteindelijk een punt bereiken waarop het kistje (de Bijbel) vernietigd zou worden.

In Miller’s dream there is a marked distinction between the first “seven times” the word “scatter” is employed by Miller, and the last three times he uses the word. After he mentions “scatter” “seven times,” he “became wholly discouraged and disheartened, and sat down and wept.”

In Millers droom bestaat er een duidelijke onderscheiding tussen de eerste „zeven tijden” waarin Miller het woord „verstrooien” gebruikt, en de laatste drie keren dat hij het woord bezigt. Nadat hij „verstrooien” „zeven maal” heeft genoemd, „werd hij geheel ontmoedigd en terneergeslagen, en ging zitten en weende.”

Before Christ, represented as the Lion of the tribe of Judah, began his work of unsealing the book that was sealed with seven seals in the book of Revelation, John wept. John and Miller both wept when they understood the casket (God’s Word) had been buried up by counterfeit jewels.

Voordat Christus, voorgesteld als de Leeuw uit de stam van Juda, zijn werk begon om in het boek Openbaring het boek te ontzegelen dat met zeven zegels verzegeld was, weende Johannes. Johannes en Miller weenden beiden toen zij begrepen dat de schatkist (Gods Woord) bedolven was onder nagemaakte juwelen.

> And I saw in the right hand of him that sat on the throne a book written within and on the backside, sealed with seven seals. And I saw a strong angel proclaiming with a loud voice, Who is worthy to open the book, and to loose the seals thereof? And no man in heaven, nor in earth, neither under the earth, was able to open the book, neither to look thereon. And I wept much, because no man was found worthy to open and to read the book, neither to look thereon. And one of the elders saith unto me, Weep not: behold, the Lion of the tribe of Juda, the Root of David, hath prevailed to open the book, and to loose the seven seals thereof. Revelation 5:1–5.

> En ik zag in de rechterhand van Hem die op de troon zat een boek, van binnen en van achteren beschreven, verzegeld met zeven zegels. En ik zag een sterke engel, die met luide stem uitriep: Wie is waardig het boek te openen en zijn zegels te verbreken? En niemand in de hemel, noch op de aarde, noch onder de aarde, kon het boek openen, noch het inzien. En ik weende zeer, omdat niemand waardig bevonden werd het boek te openen en te lezen, noch het in te zien. En een van de ouderlingen zei tot mij: Ween niet; zie, de Leeuw uit de stam van Juda, de Wortel van David, heeft overwonnen om het boek te openen en zijn zeven zegels te verbreken. Openbaring 5:1–5.

Once the escalating rejection of the jewels that Miller discovered and presented to the world reached the point where the Bible (the casket) was destroyed, then Miller wept.

Toen de steeds verdergaande verwerping van de juwelen die Miller ontdekte en aan de wereld presenteerde, het punt bereikte waarop de Bijbel (het kistje) werd vernietigd, weende Miller.

> “I then saw that among the genuine jewels and coin they had scattered an innumerable quantity of spurious jewels and counterfeit coin. I was highly incensed at their base conduct and ingratitude, and reproved and reproached them for it; but the more I reproved, the more they scattered the spurious jewels and false coin among the genuine.

> „Toen zag ik dat zij onder de echte juwelen en munten een ontelbare hoeveelheid onechte juwelen en valse munten hadden verstrooid. Ik was ten zeerste verontwaardigd over hun laaghartige handelwijze en ondankbaarheid, en berispte en verweet hun dit; maar hoe meer ik hen berispte, des te meer verspreidden zij de onechte juwelen en de valse munten onder de echte.

> “I then became vexed in my physical soul and began to use physical force to push them out of the room; but while I was pushing out one, three more would enter and bring in dirt and shavings and sand and all manner of rubbish, until they covered every one of the true jewels, diamonds, and coins, which were all excluded from sight. They also tore in pieces my casket and scattered it among the rubbish. I thought no man regarded my sorrow or my anger. I became wholly discouraged and disheartened, and sat down and wept.”

> „Toen werd ik geërgerd in mijn lichamelijke ziel en begon ik lichamelijke kracht te gebruiken om hen de kamer uit te drijven; maar terwijl ik er één naar buiten dreef, kwamen er drie anderen binnen, en zij brachten vuil en schaafsel en zand en allerlei afval mee, totdat zij alle echte juwelen, diamanten en munten bedekten, zodat deze geheel aan het oog werden onttrokken. Zij scheurden ook mijn kistje in stukken en verspreidden het tussen het afval. Ik meende dat geen mens acht sloeg op mijn droefheid of mijn toorn. Ik raakte geheel ontmoedigd en terneergeslagen, ging zitten en weende.”

At this point in his dream the word “scatter” has been employed “seven times.” The last three occurrences are distinct, from the first seven, thus placing a prophetic signature upon the seven scatterings as a symbol of the “seven times” of Leviticus twenty six. Miller’s second dream, as with Nebuchadnezzar’s second dream, symbolically identifies the “seven times.”

Op dit punt in zijn droom is het woord „verstrooien” „zevenmaal” gebruikt. De laatste drie voorkomens onderscheiden zich van de eerste zeven en plaatsen aldus een profetisch merkteken op de zeven verstrooiingen als symbool van de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig. Millers tweede droom identificeert, evenals Nebukadnezars tweede droom, symbolisch de „zeven tijden”.

As with John in Revelation chapter five, when Miller wept, the dirt brush man (the Lion of the tribe of Judah), then “opened a door” and entered the room. The visual representation of the Father holding the book which was sealed with seven seals, that no man could open, and that had caused John to weep, began in verse one of chapter four.

Evenals bij Johannes in Openbaring, hoofdstuk vijf, opende de vuilnisborstelman (de Leeuw uit de stam van Juda), toen Miller weende, vervolgens „een deur” en trad de kamer binnen. De visuele voorstelling van de Vader die het boek vasthoudt dat met zeven zegels verzegeld was, dat niemand kon openen en dat Johannes had doen wenen, begon in vers één van hoofdstuk vier.

> After this I looked, and, behold, a door was opened in heaven: and the first voice which I heard was as it were of a trumpet talking with me; which said, Come up hither, and I will show thee things which must be hereafter. Revelation 4:1.

> Hierna zag ik, en zie, er was een deur geopend in de hemel; en de eerste stem die ik gehoord had, was als van een bazuin, die met mij sprak en zei: Kom hierheen omhoog, en Ik zal u tonen wat hierna geschieden moet. Openbaring 4:1.

Miller wept and saw a door opened. “While I was thus weeping and mourning for my great loss and accountability, I remembered God, and earnestly prayed that He would send me help. Immediately the door opened, and a man entered the room, when the people all left it; and he, having a dirt brush in his hand, opened the windows, and began to brush the dirt and rubbish from the room.” The Lion of the tribe of Judah and the dirt brush man arrived at the opening of a door, when John and Miller wept. The opening of a door is a symbol of a dispensational change.

Miller weende en zag een deur geopend. „Terwijl ik aldus weende en treurde om mijn grote verlies en verantwoordelijkheid, herinnerde ik mij God, en bad ik vurig dat Hij mij hulp zou zenden. Onmiddellijk ging de deur open, en een man kwam de kamer binnen, waarop alle mensen haar verlieten; en hij, met een stofborstel in zijn hand, opende de vensters en begon het stof en afval uit de kamer weg te borstelen.” De Leeuw uit de stam van Juda en de man met de stofborstel verschenen bij de opening van een deur, toen Johannes en Miller weenden. De opening van een deur is een symbool van een bedelingsverandering.

With Miller, he wept and a door was opened, but he also prayed. “I became wholly discouraged and disheartened, and sat down and wept. While I was thus weeping and mourning for my great loss and accountability, I remembered God, and earnestly prayed that He would send me help. Immediately the door opened, and a man entered the room, when the people all left it; and he, having a dirt brush in his hand, opened the windows, and began to brush the dirt and rubbish from the room.”

Met Miller weende hij en werd een deur geopend, maar hij bad ook. „Ik raakte geheel ontmoedigd en terneergeslagen, en ging zitten en weende. Terwijl ik aldus weende en treurde over mijn grote verlies en verantwoordelijkheid, dacht ik aan God en bad vurig dat Hij mij hulp zou zenden. Onmiddellijk ging de deur open en kwam een man de kamer binnen, waarop alle mensen haar verlieten; en hij, met een stofborstel in zijn hand, opende de ramen en begon het stof en vuilnis uit de kamer weg te borstelen.”

The prayer that is a waymark in the history of the last days, is the prayer marked by Daniel and the three worthies in chapter two, and also by Daniel in chapter nine. It is the Leviticus twenty-six prayer of the “seven times,” which the two witnesses of Revelation eleven are to pray when they realize that they had been scattered. The two witnesses are to repeat what Daniel had done in chapter nine, when he recognized that he had been “scattered” in fulfillment of the curse of Moses. The two witnesses are to repeat what Miller illustrated in his dream when he reached the point where his jewels had been scattered “seven times.”

Het gebed dat een merkteken is in de geschiedenis van de laatste dagen, is het gebed dat wordt gekenmerkt door Daniël en de drie waardigen in hoofdstuk twee, en ook door Daniël in hoofdstuk negen. Het is het gebed van Leviticus zesentwintig van de „zeven tijden”, dat de twee getuigen van Openbaring elf behoren te bidden wanneer zij beseffen dat zij verstrooid waren. De twee getuigen moeten herhalen wat Daniël in hoofdstuk negen had gedaan, toen hij erkende dat hij „verstrooid” was ter vervulling van de vloek van Mozes. De twee getuigen moeten herhalen wat Miller in zijn droom uitbeeldde toen hij het punt bereikte waarop zijn juwelen „zeven tijden” lang verstrooid waren geweest.

When that prayer is marked a door is opened, the dirt brush man arrives, and the room is empty. The wicked crowd were gone, and a new dispensation had arrived. Then the Lion of the tribe of Judah, whose fan is in His hand, “opened the windows, and began to brush the dirt and rubbish from the room,” and as “he brushed the dirt and rubbish, false jewels and counterfeit coin, all rose and went out of the window like a cloud, and the wind carried them away.”

Wanneer dat gebed gemerkt wordt, wordt een deur geopend, de man met de vuilborstel verschijnt, en de kamer is leeg. De goddeloze menigte was verdwenen, en een nieuwe bedeling was aangebroken. Toen opende de Leeuw uit de stam van Juda, wiens wan in Zijn hand is, „de vensters en begon het vuil en afval uit de kamer weg te vegen”; en toen „hij het vuil en afval, de valse juwelen en het valse geld wegveegde, rezen zij allen op en gingen als een wolk door het venster naar buiten, en de wind voerde hen weg.”

The open windows also mark a division, for as the rubbish is carried out of the window, those who have fulfilled the command found in Malachi, that directs the “priests” of the last days to, “bring ye all the tithes into the storehouse, that there may be meat in mine house, and prove me now herewith, saith the Lord of hosts, if I will not open you the windows of heaven, and pour you out a blessing, that there shall not be room enough to receive it.” The open door and the open windows represent a change in dispensation that is fulfilled at the time the wicked priests are removed, and the righteous priests are being blessed.

De open vensters markeren eveneens een scheiding, want zoals het puin door het venster naar buiten wordt gedragen, zo hebben degenen die het gebod hebben vervuld dat in Maleachi te vinden is, waarin de “priesters” van de laatste dagen wordt opgedragen: “Brengt al de tienden in het schathuis, opdat er spijze zij in Mijn huis, en beproeft Mij toch daardoor, zegt de HEERE der heirscharen, of Ik voor u niet de vensters des hemels zal openen en zegen over u uitgieten, zodat er niet genoeg plaats zal zijn om die te ontvangen.” De open deur en de open vensters vertegenwoordigen een verandering in bedeling, die vervuld wordt op het ogenblik dat de goddeloze priesters worden verwijderd en de rechtvaardige priesters worden gezegend.

As the dirt brush man begins to purge his floor, Miller closes his eyes for a moment. “In the bustle I closed my eyes for a moment; when I opened them, the rubbish was all gone. The precious jewels, the diamonds, the gold and silver coins, lay scattered in profusion all over the room.” The precious and the vile were then fully separated.

Wanneer de man met de vuilborstel begint zijn vloer te zuiveren, sluit Miller een ogenblik zijn ogen. „Te midden van de drukte sloot ik een ogenblik mijn ogen; toen ik ze opende, was al het afval verdwenen. De kostbare juwelen, de diamanten, de gouden en zilveren munten lagen in overvloed verspreid door de hele kamer.” Het kostbare en het verachtelijke waren toen volledig van elkaar gescheiden.

The larger casket was then placed upon the table, and the scattered jewels were cast into it. “He then placed on the table a casket, much larger and more beautiful than the former, and gathered up the jewels, the diamonds, the coins, by the handful, and cast them into the casket, till not one was left, although some of the diamonds were not bigger than the point of a pin.” Miller’s foundational truths were then brought together with not only the Bible, but with the Spirit of Prophecy, and those truths were more beautiful and brighter than they originally were.

De grotere kist werd vervolgens op de tafel geplaatst, en de verspreide juwelen werden erin geworpen. “Daarop plaatste hij een kist op de tafel, veel groter en mooier dan de vorige, en hij raapte de juwelen, de diamanten, de munten met handenvol bijeen en wierp ze in de kist, totdat er niet één was overgebleven, hoewel sommige van de diamanten niet groter waren dan de punt van een speld.” Millers fundamentele waarheden werden toen samengebracht, niet alleen met de Bijbel, maar ook met de Geest der Profetie, en die waarheden waren mooier en stralender dan zij oorspronkelijk waren.

As we evaluate the vision of the Ulai River in the terms of the message that was unsealed in 1798, it is to be understood that some of those truths were limited by the framework given to Miller. It is also to be expected that some of those truths will therefore be larger and more beautiful, even though some of them might appear small or minor.

Wanneer wij het gezicht van de rivier de Ulai beoordelen in het licht van de boodschap die in 1798 werd ontzegeld, dient te worden verstaan dat sommige van die waarheden begrensd waren door het denkkader dat aan Miller werd gegeven. Ook mag worden verwacht dat sommige van die waarheden daarom groter en heerlijker zullen zijn, ook al zouden sommige ervan gering of van ondergeschikt belang kunnen schijnen.

When the truths are restored, they are cast into a larger casket, then the call is once again made, not by Miller, but by Christ, (who is the dirt brush man, who is the Lion of the tribe of Judah) to, “come and see.” This identifies that an unsealing has just taken place, and the final unsealing is the Revelation of Jesus Christ that takes place just before probation closes, or as Sister White identifies, when the dirt brush man has entered.

Wanneer de waarheden worden hersteld, worden zij in een grotere kist gelegd; vervolgens wordt de oproep opnieuw gedaan, niet door Miller, maar door Christus, (die de dirt brush man is, die de Leeuw uit de stam van Juda is) om: „kom en zie.” Dit duidt erop dat er zojuist een ontzegeling heeft plaatsgevonden, en de laatste ontzegeling is de Openbaring van Jezus Christus die plaatsvindt vlak voordat de genadetijd wordt gesloten, of zoals Zuster White aanduidt, wanneer de dirt brush man is binnengegaan.

> “I looked into the casket, but my eyes were dazzled with the sight. They shone with ten times their former glory. I thought they had been scoured in the sand by the feet of those wicked persons who had scattered and trod them in the dust. They were arranged in beautiful order in the casket, everyone in its place, without any visible pains of the man who cast them in. I shouted with very joy, and that shout awoke me.” Early Writings, 83.

> „Ik keek in de kist, maar mijn ogen werden verblind door het gezicht. Zij glansden met tienmaal hun vroegere heerlijkheid. Ik dacht dat zij in het zand waren geschuurd door de voeten van die goddeloze personen die ze hadden verstrooid en in het stof vertrapt. Zij waren in de kist in prachtige orde gerangschikt, ieder op zijn plaats, zonder enig zichtbaar spoor van de arbeid van de man die ze erin had geworpen. Ik riep het uit van louter vreugde, en die uitroep deed mij ontwaken.” Early Writings, 83.

The tarrying time and the first disappointment arrived on July 18, 2020, and since July of 2023, the Lion of the tribe of Judah has been unsealing the message of the Revelation of Jesus Christ. That unsealing includes the book of Daniel, and we will finish our consideration of Miller’s dream in the next article.

De talmende tijd en de eerste teleurstelling braken aan op 18 juli 2020, en sinds juli 2023 heeft de Leeuw uit de stam van Juda de boodschap van de Openbaring van Jezus Christus ontzegeld. Die ontzegeling omvat het boek Daniël, en wij zullen onze beschouwing van Millers droom in het volgende artikel voltooien.

The work of the dirt brush man is carried out in cooperation with the “wise priests”, and the work of those “priests”, who are the two witnesses of Revelation chapter eleven, and who are the resurrected dead bones of Ezekiel chapter thirty-seven are also represented by other lines of God’s Word. We will employ a few of those lines as second witnesses for what we have identified concerning William Miller’s second dream.

Het werk van de man met de vuilborstel wordt uitgevoerd in samenwerking met de „wijze priesters”, en het werk van die „priesters”, die de twee getuigen van Openbaring hoofdstuk elf zijn, en die de opgewekte dorre beenderen van Ezechiël hoofdstuk zevenendertig zijn, wordt ook door andere lijnen van Gods Woord voorgesteld. Wij zullen enkele van die lijnen gebruiken als tweede getuigen voor hetgeen wij hebben vastgesteld met betrekking tot William Millers tweede droom.

> “The Scriptures are given for our benefit that we may have instruction in righteousness. Precious rays of light have been obscured by the clouds of error, but Christ is ready to sweep away the mists of error and superstition, and to reveal to us the brightness of the Father’s glory, so that we shall say as did the disciples, ‘Did not our heart burn within us, while he talked with us by the way?’” Publishing Ministry, 68.

> „De Schriften zijn ons gegeven tot ons nut, opdat wij onderwezen zouden worden in de gerechtigheid. Kostbare stralen van licht zijn verduisterd door de wolken van dwaling, maar Christus is bereid de nevelen van dwaling en bijgeloof weg te vagen en ons de heerlijkheid van de glans des Vaders te openbaren, zodat wij zullen zeggen zoals de discipelen zeiden: ‘Was ons hart niet brandende in ons, toen Hij onderweg met ons sprak?’” Publishing Ministry, 68.

Back to Articles