Article

# Rome Establishes the Vision - Number Six

Dutch title unavailable.

The Prophetic Controversies in Adventist History: Understanding the Conflict Between Uriah Smith and James White on Daniel 11:36

De profetische controversen in de adventistische geschiedenis: inzicht in het conflict tussen Uriah Smith en James White over Daniël 11:36

Author

Jeff Pippenger

Published

August 14, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

We are addressing six lines of prophetic controversy that have occurred within the history of Adventism from 1798 until the present day.

Wij behandelen zes lijnen van profetische controverse die zich binnen de geschiedenis van het adventisme hebben voorgedaan vanaf 1798 tot op de huidige dag.

> “In history and prophecy the Word of God portrays the long continued conflict between truth and error. That conflict is yet in progress. Those things which have been, will be repeated. Old controversies will be revived, and new theories will be continually arising. But God’s people, who in their belief and fulfillment of prophecy have acted a part in the proclamation of the first, second, and third angels’ messages, know where they stand. They have an experience that is more precious than fine gold. They are to stand firm as a rock, holding the beginning of their confidence steadfast unto the end.” Selected Messages, book 2, 109.

> “In de geschiedenis en in de profetie schildert het Woord van God het langdurige conflict tussen waarheid en dwaling. Dat conflict is nog steeds gaande. Wat geweest is, zal zich herhalen. Oude strijdvragen zullen opnieuw opkomen, en nieuwe theorieën zullen voortdurend ontstaan. Maar Gods volk, dat in zijn geloof en in de vervulling van de profetie een rol heeft gespeeld in de verkondiging van de boodschappen van de eerste, tweede en derde engel, weet waar het staat. Het bezit een ervaring die kostbaarder is dan fijn goud. Het moet standvastig staan als een rots en het begin van zijn vrijmoedigheid vasthouden, onwankelbaar tot het einde.” Selected Messages, boek 2, 109.

The previous article addressed the first and last controversy about the Roman power, and we will now take up the controversy that occurred between Uriah Smith and James White. Uriah Smith inserted his own “private interpretation” into verse thirty-six.

Het vorige artikel behandelde de eerste en laatste controverse over de Romeinse macht, en wij zullen nu de controverse bespreken die zich voordeed tussen Uriah Smith en James White. Uriah Smith bracht zijn eigen „eigenmachtige uitleg” in vers zesendertig in.

> “VERSE 36. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done.

> “VERS 36. En de koning zal handelen naar zijn eigen wil; en hij zal zichzelf verheffen en zichzelf grootmaken boven elke god, en wonderlijke dingen spreken tegen de God der goden, en hij zal voorspoedig zijn totdat de gramschap voleindigd is; want wat vastbesloten is, zal geschieden.

> “The king here introduced cannot denote the same power which was last noticed; namely, the papal power; for the specifications will not hold good if applied to that power.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 292.

> „De koning die hier wordt geïntroduceerd, kan niet dezelfde macht aanduiden die het laatst werd vermeld, namelijk de pauselijke macht; want de nadere aanduidingen houden geen stand indien zij op die macht worden toegepast.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 292.

Smith acknowledged that the power in the previous verse was “papal Rome,” but claims the characteristics of verse thirty-six are not prophetic characteristics that identify papal Rome. That claim is false. It should be remembered that in the rebellion of 1863, the seven times of Leviticus chapter twenty-six was set aside, and therefore the representation of the seven times of both tables of Habakkuk was rejected. Both the 1843 and the 1850 charts illustrate the seven times in the very center of the charts, and both illustrations place the cross in the center of the line of the seven times. When the new light of the seven times arrived in 1856 and was thereafter rejected, it marked a rejection of Habakkuk’s two tables, and also the authority of the Spirit of Prophecy, which so clearly identifies that both charts were directed by God.

Smith erkende dat de macht in het vorige vers „pauselijk Rome” was, maar beweert dat de kenmerken van vers zesendertig geen profetische kenmerken zijn die pauselijk Rome identificeren. Die bewering is onjuist. Men dient te bedenken dat bij de afval van 1863 de zeven tijden van Leviticus hoofdstuk zesentwintig terzijde werden gesteld, en dat daarom de voorstelling van de zeven tijden op beide tafelen van Habakuk werd verworpen. Zowel de kaart van 1843 als die van 1850 beelden de zeven tijden uit in het midden van de kaarten, en beide voorstellingen plaatsen het kruis in het midden van de lijn van de zeven tijden. Toen het nieuwe licht over de zeven tijden in 1856 kwam en daarna werd verworpen, markeerde dit een verwerping van Habakuks twee tafelen, alsook van het gezag van de Geest der Profetie, die zo duidelijk aanwijst dat beide kaarten door God werden geleid.

According to Sister White the last deception of Satan is to make of none effect the testimony of God’s Spirit, and here the first deception was to make of none effect the testimony of God’s Spirit, and it also represented a simultaneous rejection of the foundational truths upon the two charts, and more specifically the seven times.

Volgens zuster White bestaat Satans laatste misleiding hierin dat hij het getuigenis van Gods Geest krachteloos maakt, en hier bestond de eerste misleiding erin dat hij het getuigenis van Gods Geest krachteloos maakte; tevens vertegenwoordigde dit een gelijktijdige verwerping van de fundamentele waarheden op de twee kaarten, en meer in het bijzonder van de zeven tijden.

At the rebellion of 1863, it was none other than Uriah Smith that produced the 1863 counterfeit chart, which removed the line of the seven times. By 1863 Uriah Smith had closed his eyes to the light of the seven times, and was unable to see that there are two “indignations” which Daniel identifies. The two indignations represent the seven times against the northern kingdom of Israel, and the southern kingdom of Judah. The first against the ten northern tribes began in 723 BC and ended in 1798, and the second began in 677 BC and ended in 1844.

Bij de opstand van 1863 was het niemand minder dan Uriah Smith die de vervalste kaart van 1863 voortbracht, waarop de lijn van de zeven tijden werd verwijderd. Tegen 1863 had Uriah Smith zijn ogen gesloten voor het licht van de zeven tijden en was hij niet in staat te zien dat er twee „gramschappen” zijn die Daniël aanduidt. De twee gramschappen vertegenwoordigen de zeven tijden tegen het noordelijke koninkrijk van Israël en het zuidelijke koninkrijk van Juda. De eerste tegen de tien noordelijke stammen begon in 723 v.Chr. en eindigde in 1798, en de tweede begon in 677 v.Chr. en eindigde in 1844.

Gabriel came to Daniel in chapter eight to explain the marah vision, and in connection with his work, he provided a second witness to 1844. The twenty-three hundred years of Daniel chapter eight ended in 1844, but so too did the last of the two indignations against the northern and southern kingdoms.

Gabriël kwam in hoofdstuk acht tot Daniël om het marah-visioen uit te leggen, en in verband met zijn werk verschafte hij een tweede getuigenis voor 1844. De tweeduizend driehonderd jaren van Daniël hoofdstuk acht eindigden in 1844, maar evenzo eindigde ook de laatste van de twee verontwaardigingen tegen de noordelijke en de zuidelijke koninkrijken.

> And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. Daniel 8:19.

> En hij zeide: Zie, ik zal u doen weten wat er geschieden zal in het laatste einde der gramschap; want op de vastgestelde tijd zal het einde zijn. Daniël 8:19.

The last end presupposes a first end. The last of the two indignations, which is simply another expression of the seven times, ended in 1844, and the first indignation ended in 1798. The verse Smith claimed possessed no specifications of the papal power identified the year when the papacy would receive its deadly wound.

Het laatste einde veronderstelt een eerste einde. De laatste van de twee verbolgenheden, die eenvoudigweg een andere uitdrukking is voor de zeven tijden, eindigde in 1844, en de eerste verbolgenheid eindigde in 1798. Het vers waarvan Smith beweerde dat het geen specifieke aanduidingen van de pauselijke macht bevatte, wees het jaar aan waarin het pausdom zijn dodelijke wond zou ontvangen.

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> En de koning zal handelen naar zijn welgevallen; en hij zal zichzelf verheffen en zich groot maken boven elke god, en wonderlijke dingen spreken tegen de God der goden, en voorspoedig zijn totdat de gramschap voleindigd is; want wat besloten is, zal geschieden. Daniël 11:36.

“The king” in verse thirty-six would “prosper till the indignation be accomplished.” Notice what Smith writes about Daniel chapter eight, verses twenty-three and twenty-four in the same book where he claims the papal power does not possess the correct attributes to fulfill verse thirty-six.

„De koning” in vers zesendertig zou „voorspoedig zijn totdat de gramschap voleindigd is.” Let op wat Smith schrijft over Daniël hoofdstuk acht, verzen drieëntwintig en vierentwintig in hetzelfde boek waarin hij beweert dat de pauselijke macht niet de juiste kenmerken bezit om vers zesendertig te vervullen.

> “VERSE 23. And in the latter time of their kingdom, when the transgressors are come to the full, a king of fierce countenance, and understanding dark sentences, shall stand up. 24. And his power shall be mighty, but not by his own power: and he shall destroy wonderfully, and shall prosper, and practice, and shall destroy the mighty and the holy people. 25. And through his policy also he shall cause craft to prosper in his hand: and he shall magnify himself in his heart, and by peace shall destroy many: he shall also stand up against the Prince of princes; but he shall be broken without hand.

> „VERS 23. En in het laatst van hun koninkrijk, wanneer de overtreders de maat vol hebben gemaakt, zal er een koning opstaan met een streng gelaat en bedreven in duistere spreuken. 24. En zijn macht zal sterk zijn, maar niet door zijn eigen kracht; en hij zal op wonderlijke wijze verderf aanrichten, en voorspoedig zijn, en handelen, en de machtigen en het heilige volk verderven. 25. En door zijn beleid zal hij ook het bedrog in zijn hand doen slagen; en hij zal zich in zijn hart verheffen, en door vrede velen verderven; hij zal ook opstaan tegen de Vorst der vorsten; maar hij zal zonder mensenhand verbroken worden.

> “This power succeeds to the four divisions of the goat kingdom in the latter time of their kingdom, that is, toward the termination of their career. It is, of course, the same as the little horn of verse 9 and onward. Apply it to Rome, as set forth in remarks on verse 9, and all is harmonious and clear.

> „Deze macht volgt op de vier afdelingen van het rijk van de bok in de laatste tijd van hun koninkrijk, dat wil zeggen tegen het einde van hun bestaansloop. Zij is uiteraard dezelfde als de kleine hoorn van vers 9 en volgende. Pas dit toe op Rome, zoals uiteengezet in de opmerkingen bij vers 9, en alles is harmonisch en duidelijk.

> “‘A king of fierce countenance.’ Moses, in predicting punishment to come upon the Jews from this same power, calls it ‘a nation of fierce countenance.’ Deut. 28:49, 50. No people made a more formidable appearance in warlike array than the Romans. ‘Understanding dark sentences.’ Moses, in the scripture just referred to, says, ‘Whose tongue thou shalt not understand.’ This could not be said of the Babylonians, Persians, or Greeks, in reference to the Jews; for the Chaldean and Greek languages were used to a greater or less extent in Palestine. This was not the case, however, with the Latin.

> “‘Een koning met een grimmig gelaat.’ Mozes noemt, wanneer hij de straf voorspelt die door dezezelfde macht over de Joden zou komen, haar ‘een volk met een grimmig gelaat’. Deut. 28:49, 50. Geen volk vertoonde in krijgshaftige slagorde een geduchter aanblik dan de Romeinen. ‘Duistere spreuken verstaande.’ Mozes zegt in het zojuist aangehaalde Schriftgedeelte: ‘Welks tong gij niet zult verstaan.’ Dit kon met betrekking tot de Joden niet van de Babyloniërs, Perzen of Grieken worden gezegd; want de Chaldeeuwse en Griekse talen werden in meerdere of mindere mate in Palestina gebruikt. Met het Latijn was dit echter niet het geval.”

> “When the transgressors are come to the full.’ All along, the connection between God’s people and their oppressors is kept in view. It was on account of the transgressions of his people that they were sold into captivity. And their continuance in sin brought more severe punishment. At no time were the Jews more corrupt morally, as a nation, than at the time they came under the jurisdiction of the Romans.

> ‘Wanneer de overtreders de maat hebben volgemaakt.’ Door alles heen wordt het verband tussen Gods volk en hun onderdrukkers in het oog gehouden. Vanwege de overtredingen van zijn volk werden zij in ballingschap verkocht. En hun volharding in de zonde bracht zwaardere straf met zich mee. Nooit waren de Joden als natie zedelijk verdorvener dan in de tijd waarin zij onder het gezag van de Romeinen kwamen te staan.

> “‘Mighty, but not by his own power.’ The success of the Romans was owing largely to the aid of their allies, and divisions among their enemies, of which they were ever ready to take advantage. Papal Rome also was mighty by means of the secular powers over which she exercised spiritual control.

> “‘Machtig, maar niet door zijn eigen kracht.’ Het succes van de Romeinen was grotendeels te danken aan de hulp van hun bondgenoten en aan de verdeeldheid onder hun vijanden, waarvan zij steeds gereed waren voordeel te trekken. Het pauselijke Rome was eveneens machtig door middel van de wereldlijke machten waarover het geestelijke heerschappij uitoefende.

> “‘He shall destroy wonderfully.’ The Lord told the Jews by the prophet Ezekiel that he would deliver them to men who were ‘skilful to destroy;’ and the slaughter of eleven hundred thousand Jews at the destruction of Jerusalem by the Roman army, was a terrible confirmation of the prophet’s words. And Rome in its second, or papal, phase was responsible for the death of fifty millions of martyrs.

> “‘Hij zal op wonderlijke wijze verderven.’ De Heere zei tot de Joden door de profeet Ezechiël dat Hij hen zou overleveren aan mannen die ‘bedreven zijn in het verderven;’ en de slachting van elfhonderdduizend Joden bij de verwoesting van Jeruzalem door het Romeinse leger, was een verschrikkelijke bevestiging van de woorden van de profeet. En Rome was in zijn tweede, of pauselijke, fase verantwoordelijk voor de dood van vijftig miljoen martelaren.

> “‘And through his policy also he shall cause craft to prosper in his hand.’ Rome has been distinguished above all other powers for a policy of craft, by means of which it brought the nations under its control. This is true of both pagan and papal Rome. And thus by peace it destroyed many.

> “‘En door zijn beleid zal hij ook het bedrog in zijn hand doen slagen.’ Rome heeft zich boven alle andere machten onderscheiden door een beleid van list, waardoor het de volken onder zijn heerschappij bracht. Dit geldt zowel voor het heidense als voor het pauselijke Rome. En aldus heeft het door vrede velen te gronde gericht.

> “And Rome, finally, in the person of one of its governors, stood up against the Prince of princes, by giving sentence of death against Jesus Christ. ‘But he shall be broken without hand,’ an expression which identifies the destruction of this power with the smiting of the image of chapter 2.” Uriah Smith Daniel and the Revelation, 202–204.

> ‘En Rome is ten slotte, in de persoon van een van zijn stadhouders, opgestaan tegen de Vorst der vorsten, door het doodvonnis over Jezus Christus uit te spreken. “Maar hij zal zonder toedoen van mensenhanden verbroken worden,” een uitdrukking die de vernietiging van deze macht vereenzelvigt met het treffen van het beeld uit hoofdstuk 2.’ Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 202–204.

Smith, twice in the passage, identifies that the prophetic characteristics of pagan and papal Rome are interchangeable, for they are simply the manifestation of Rome in its two phases, such as the mixture of iron and clay in Daniel chapter two, which Sister White identifies as symbols of churchcraft and statecraft. When Daniel identifies in the verses Smith is addressing–that Rome “shall prosper, and practice,” and that Rome “shall cause craft to prosper in his hand,”–Smith claims that in verse thirty-six that the “king” who “shall prosper till the indignation be accomplished,” identifies a prophetic characteristic of both pagan and papal Rome. Then he claims that none of the characteristics of Rome in verse thirty-six refer to the papal power.

Smith stelt in de passage tweemaal vast dat de profetische kenmerken van het heidense en het pauselijke Rome onderling uitwisselbaar zijn, want zij zijn eenvoudigweg de manifestatie van Rome in zijn twee fasen, zoals het mengsel van ijzer en leem in Daniël hoofdstuk twee, dat Zuster White aanduidt als symbolen van kerkelijke macht en staatsmacht. Wanneer Daniël in de verzen die Smith behandelt, aangeeft dat Rome „zal voorspoedig zijn en handelen”, en dat Rome „bedrog zal doen gedijen in zijn hand”, beweert Smith dat in vers zesendertig de „koning” die „voorspoedig zal zijn totdat de gramschap voleindigd is”, een profetisch kenmerk van zowel het heidense als het pauselijke Rome aanduidt. Vervolgens beweert hij dat geen van de kenmerken van Rome in vers zesendertig betrekking heeft op de pauselijke macht.

We have referred to Smith in supporting the identification of Rome being the robbers who establish the vision, and one of the four prophetic characteristics in verse fourteen is that Rome exalts themselves.

Wij hebben naar Smith verwezen ter ondersteuning van de identificatie van Rome als de rovers die het visioen bevestigen, en een van de vier profetische kenmerken in vers veertien is dat Rome zichzelf verheft.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> En in die tijden zullen velen opstaan tegen de koning van het zuiden; ook de geweldenaars uit uw volk zullen zich verheffen om het gezicht te bevestigen; maar zij zullen vallen. Daniël 11:14.

Smith claims that the specifications of the king in verse thirty-six do not align with the papal power, though he earlier defended that it was Rome in verse fourteen that exalts itself. Yet the king in verse thirty-six “shall exalt himself.” That very same king in verse thirty-six would “speak marvelous things against the God of gods.” In Daniel the papal power “shall speak great words against the Most High,” and in the book of Revelation the papal power blasphemes against the Most High.

Smith beweert dat de kenmerken van de koning in vers zesendertig niet overeenkomen met de pauselijke macht, hoewel hij eerder verdedigde dat het Rome was in vers veertien dat zich verheft. Toch zal de koning in vers zesendertig “zich verheffen”. Diezelfde koning in vers zesendertig zou “wonderlijke dingen spreken tegen de God der goden”. In Daniël “zal” de pauselijke macht “grote woorden spreken tegen de Allerhoogste”, en in het boek Openbaring lastert de pauselijke macht tegen de Allerhoogste.

> And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. And he opened his mouth in blasphemy against God, to blaspheme his name, and his tabernacle, and them that dwell in heaven. Revelation 13:5, 6.

> En hem werd een mond gegeven die grote dingen en godslasteringen sprak; en hem werd macht gegeven om tweeënveertig maanden voort te gaan. En hij opende zijn mond tot godslastering tegen God, om Zijn naam te lasteren, en Zijn tabernakel, en hen die in de hemel wonen. Openbaring 13:5, 6.

Every prophetic specification of the papal power is identified in verse thirty-six.

Elke profetische karakterisering van de pauselijke macht wordt in vers zesendertig aangeduid.

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> En de koning zal handelen naar zijn welbehagen; en hij zal zich verheffen en zich grootmaken boven elke god, en wonderlijke dingen spreken tegen de God der goden, en voorspoedig zijn totdat de verbolgenheid voleindigd is; want hetgeen vastgesteld is, zal geschieden. Daniël 11:36.

Human commentators are many times unreliable, but many Adventist commentators give witness to the obvious truth that it was verse thirty-six which the apostle Paul was paraphrasing in Second Thessalonians, when he addressed the man of sin.

Menselijke commentatoren zijn dikwijls onbetrouwbaar, maar vele adventistische commentatoren getuigen van de voor de hand liggende waarheid dat het vers zesendertig was dat de apostel Paulus in de Tweede Brief aan de Thessalonicenzen parafraseerde, toen hij de mens der zonde behandelde.

> Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God. 2 Thessalonians 2:2, 3.

> Laat niemand u op enigerlei wijze misleiden; want die dag zal niet komen, tenzij eerst de afval gekomen is en de mens der zonde geopenbaard is, de zoon des verderfs; hij die zich verzet en zich verheft boven al wat God genoemd wordt of als God vereerd wordt, zodat hij als God in de tempel van God zit en van zichzelf vertoont dat hij God is. 2 Thessalonicenzen 2:2, 3.

Verse thirty-six states that “he shall exalt himself, and magnify himself above every god,” and Paul says “that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped.” Clearly Smith had no prophetic authority to claim that the king of verse thirty-six was different from the king under discussion in the verses leading to verse thirty-six. Grammatically he had no justification for making his flawed application, and his claim that he did so because verse thirty-six possesses no characteristics of the papal power was a wresting of the Scripture in an attempt to establish a private interpretation.

Vers zesendertig verklaart dat „hij zichzelf zal verheffen en zich groot zal maken boven elke god”, en Paulus zegt: „dat de mens der zonde geopenbaard worde, de zoon des verderfs; die zich verzet en zich verheft boven al wat God genaamd of als God vereerd wordt.” Het is duidelijk dat Smith geen profetisch gezag had om te beweren dat de koning van vers zesendertig verschillend was van de koning die in de verzen voorafgaand aan vers zesendertig ter sprake is. Grammaticaal had hij geen rechtvaardiging voor deze onjuiste toepassing, en zijn bewering dat hij dit deed omdat vers zesendertig geen kenmerken van de pauselijke macht bezit, was een verdraaiing van de Schrift in een poging een eigenmachtige uitleg te vestigen.

> We have also a more sure word of prophecy; whereunto ye do well that ye take heed, as unto a light that shineth in a dark place, until the day dawn, and the day star arise in your hearts: Knowing this first, that no prophecy of the scripture is of any private interpretation. For the prophecy came not in old time by the will of man: but holy men of God spake as they were moved by the Holy Ghost. 2 Peter 1:19–21.

> En wij hebben het profetische woord, dat des te vaster is, en gij doet er goed aan daarop acht te geven als op een licht dat schijnt in een duistere plaats, totdat de dag aanbreekt en de morgenster opgaat in uw harten; dit moet gij vooral weten, dat geen profetie der Schrift een eigenmachtige uitlegging toelaat. Want de profetie is voortijds niet voortgebracht door de wil van een mens, maar heilige mensen Gods hebben, door de Heilige Geest gedreven, gesproken. 2 Petrus 1:19–21.

Through the years of Laodicean Adventism there have been many Adventist theologians, pastors and authors who have addressed whether they think Smith’s application is correct or incorrect. An Australian pastor, Louis Were, who is long deceased, spent the majority of his ministry in opposing Smith’s false prophetic model. The reason for his opposition was not simply that Smith ultimately identified the king that comes to his end in verse forty-five as Turkey, but Smith’s platform also produced an incorrect application of Armageddon. In the 1980’s or thereabout an Adventist author penned a book titled, Adventists and Armageddon, Have we Misunderstood Prophecy? The author’s name is Donald Mansell, and the book is still available.

Gedurende de jaren van het Laodiceïsche adventisme zijn er vele adventistische theologen, predikanten en auteurs geweest die zich hebben uitgesproken over de vraag of zij menen dat Smiths toepassing juist of onjuist is. Een Australische predikant, Louis Were, die reeds lang overleden is, heeft het grootste deel van zijn bediening besteed aan het bestrijden van Smiths valse profetische model. De reden voor zijn verzet was niet eenvoudigweg dat Smith uiteindelijk de koning die in vers vijfenveertig aan zijn einde komt, met Turkije identificeerde, maar Smiths uitgangspositie bracht ook een onjuiste toepassing van Armageddon voort. In of omstreeks de jaren tachtig schreef een adventistische auteur een boek met de titel Adventists and Armageddon, Have we Misunderstood Prophecy? De naam van de auteur is Donald Mansell, en het boek is nog steeds verkrijgbaar.

Mansell tracks the history leading up to World War One and World War Two showing that when both those wars were seen to be approaching the Adventist evangelists began to employ Smith’s false application of Turkey marching to literal Jerusalem as a sign of Armageddon and the end of the world. He demonstrates by church membership roles that as each of the wars approached many souls were brought into the membership of the Adventist church, based upon the evangelist’s prophetic emphasis drawn from Smith’s flawed view of Armageddon.

Mansell volgt de geschiedenis die leidde tot de Eerste Wereldoorlog en de Tweede Wereldoorlog, en laat zien dat, toen men beide oorlogen zag naderen, de adventistische evangelisten Smiths onjuiste toepassing begonnen te gebruiken, namelijk dat Turkije zou oprukken naar het letterlijke Jeruzalem als een teken van Armageddon en van het einde van de wereld. Hij toont aan aan de hand van de ledenregisters van de kerk dat, naarmate elk van deze oorlogen naderde, vele zielen tot het lidmaatschap van de Adventkerk werden gebracht, op grond van de profetische nadruk van de evangelisten, ontleend aan Smiths gebrekkige opvatting van Armageddon.

When either war ended, and the flawed predictions were not fulfilled, the church lost more members than they had gained from the prophetic model that was constructed by Smith.

Toen een van beide oorlogen eindigde en de gebrekkige voorspellingen niet in vervulling gingen, verloor de kerk meer leden dan zij had gewonnen door het profetische model dat door Smith was opgesteld.

Through Smith’s rejection of the foundational message of the Millerites, and his willingness to promote his private interpretation of verse thirty-six to forty-five of Daniel, Smith’s logic produced a prophetic model based upon current events.

Door Smiths verwerping van de fundamentele boodschap van de Millerieten, en zijn bereidheid om zijn particuliere uitleg van vers zesendertig tot vijfenveertig van Daniël te bevorderen, bracht Smiths redenering een profetisch model voort dat op de actuele gebeurtenissen was gebaseerd.

In the argument between Smith and James White over the king who comes to his end in the last verse of Daniel eleven, James White presented a logic that succinctly represented Smith’s sandy prophetic foundation. White taught that “prophecy produces history, but history does not produce prophecy.”

In het geschil tussen Smith en James White over de koning die in het laatste vers van Daniël elf aan zijn einde komt, ontvouwde James White een redenering die Smiths op zand gebouwde profetische fundament kernachtig weergaf. White leerde dat „profetie geschiedenis voortbrengt, maar geschiedenis geen profetie voortbrengt.”

The evangelists of Adventism that worked before both wars employed the developing history to present Smith’s flawed prophetic model of Armageddon, and their work, which seemed so blessed leading up to the wars, produced a net loss when the prophetic model was demonstrated to be based upon a private interpretation.

De evangelisten van het adventisme die vóór beide oorlogen werkzaam waren, maakten gebruik van de zich ontvouwende geschiedenis om Smiths gebrekkige profetische model van Armageddon te presenteren, en hun arbeid, die in de aanloop naar de oorlogen zo gezegend scheen, leidde per saldo tot verlies toen werd aangetoond dat het profetische model op een eigenmachtige uitlegging berustte.

> Beware of false prophets, which come to you in sheep’s clothing, but inwardly they are ravening wolves. Ye shall know them by their fruits. Do men gather grapes of thorns, or figs of thistles? Even so every good tree bringeth forth good fruit; but a corrupt tree bringeth forth evil fruit. A good tree cannot bring forth evil fruit, neither can a corrupt tree bring forth good fruit. Every tree that bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. Wherefore by their fruits ye shall know them. Matthew 7:15–20.

> Wacht u voor de valse profeten, die in schapenvacht tot u komen, maar vanbinnen roofgierige wolven zijn. Aan hun vruchten zult gij hen kennen. Leest men ook druiven van doornen, of vijgen van distelen? Zo brengt iedere goede boom goede vruchten voort; maar een verdorven boom brengt slechte vruchten voort. Een goede boom kan geen slechte vruchten voortbrengen, en een verdorven boom kan geen goede vruchten voortbrengen. Iedere boom die geen goede vrucht voortbrengt, wordt omgehouwen en in het vuur geworpen. Daarom zult gij hen aan hun vruchten kennen. Matteüs 7:15–20.

Smith’s willingness to promote a private prophetic model of the king in verse thirty-six bore the fruit of also creating an incorrect application of the Sixth Plague and Armageddon.

Smiths bereidheid om een particulier profetisch model van de koning in vers zesendertig te propageren, droeg ook de vrucht van het doen ontstaan van een onjuiste toepassing van de zesde plaag en Armageddon.

> And the sixth angel poured out his vial upon the great river Euphrates; and the water thereof was dried up, that the way of the kings of the east might be prepared. And I saw three unclean spirits like frogs come out of the mouth of the dragon, and out of the mouth of the beast, and out of the mouth of the false prophet. For they are the spirits of devils, working miracles, which go forth unto the kings of the earth and of the whole world, to gather them to the battle of that great day of God Almighty. Behold, I come as a thief. Blessed is he that watcheth, and keepeth his garments, lest he walk naked, and they see his shame. And he gathered them together into a place called in the Hebrew tongue Armageddon. Revelation 16:12–16.

> En de zesde engel goot zijn schaal uit op de grote rivier de Eufraat; en haar water droogde op, opdat de weg bereid zou worden voor de koningen uit het oosten. En ik zag uit de bek van de draak, en uit de bek van het beest, en uit de mond van de valse profeet drie onreine geesten komen, aan kikvorsen gelijk. Want het zijn geesten van duivelen, die tekenen doen, welke uitgaan naar de koningen der aarde en van de gehele wereld, om hen te verzamelen tot de strijd op die grote dag van de almachtige God. Zie, Ik kom als een dief. Zalig hij die waakt en zijn klederen bewaart, opdat hij niet naakt wandele en men zijn schande zie. En hij verzamelde hen in de plaats die in het Hebreeuws Armageddon wordt genoemd. Openbaring 16:12–16.

As we have previously pointed out, the sixth plague comes after the close of human probation, so the warning contained to keep your garments, must refer to a testing issue that occurs before Michael stands up and human probation closes and the first plague begins. The sixth plague identifies the activities of the dragon, the beast and the false prophet, who are the threefold union that comes together at the soon-coming Sunday law. That threefold union is Modern Rome, and the symbol that identifies and establishes the threefold union of Modern Rome, are the “robbers of thy people,” who “exalt themselves to establish the vision” and “fall.”

Zoals wij eerder hebben uiteengezet, komt de zesde plaag na het einde van de menselijke genadetijd; daarom moet de waarschuwing om uw klederen te bewaren, betrekking hebben op een beproevende kwestie die zich voordoet vóórdat Michaël opstaat, de menselijke genadetijd eindigt en de eerste plaag begint. De zesde plaag duidt de activiteiten aan van de draak, het beest en de valse profeet, die de drievoudige vereniging vormen die tot stand komt bij de spoedig komende zondagswet. Die drievoudige vereniging is het moderne Rome, en het symbool dat de drievoudige vereniging van het moderne Rome aanduidt en bevestigt, zijn de „geweldenaars van uw volk”, die „zich verheffen om het gezicht te bevestigen” en „vallen”.

The warning of the sixth plague, when understood, allows a soul to keep his garments, but if it is rejected it leaves a soul naked, which is one of the five attributes of a Laodicean. The symbol that establishes that warning is the robbers of thy people, who exalt themselves and ultimately fall. Solomon said if God’s people do not have that vision, they perish.

De waarschuwing van de zesde plaag stelt, wanneer zij wordt verstaan, een ziel in staat haar klederen te bewaren; maar indien zij wordt verworpen, laat zij een ziel naakt achter, wat een van de vijf kenmerken van een Laodiceeër is. Het symbool dat die waarschuwing bevestigt, zijn de rovers van uw volk, die zichzelf verheffen en uiteindelijk vallen. Salomo zei dat Gods volk, indien het dat visioen niet heeft, ten onder gaat.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> Waar geen visioen is, verwildert het volk; maar welzalig is hij die de wet onderhoudt. Spreuken 29:18.

The Hebrew word “perish” means “to make naked”, and John recorded, “Blessed is he that watcheth, and keepeth his garments, lest he walk naked, and they see his shame.” Smith was wrong on the King of the North, and that false prophetic foundation allowed him to develop a prophetic application that, if accepted, produces nakedness, which is a symbol of the Laodiceans, who are spewed out of the mouth of the Lord.

Het Hebreeuwse woord „vergaan” betekent „naakt maken”, en Johannes tekende op: „Zalig is hij die waakt en zijn klederen bewaart, opdat hij niet naakt wandele en men zijn schaamte zie.” Smith vergiste zich met betrekking tot de Koning van het Noorden, en dat valse profetische fundament stelde hem in staat een profetische toepassing te ontwikkelen die, indien aanvaard, naaktheid voortbrengt, hetgeen een symbool is van de Laodicenzen, die uit de mond van de Heere worden uitgespuwd.

Smith had no problem arguing his new false identification of the King of the North against the prophetess’ husband James White. Adventist historians, and Sister White, address their famous disagreement. Ellen White rebuked both her husband and Smith for allowing their difference of opinion on who was represented by the king of the north in Daniel eleven, to be put into the public domain. In the very first Adventist publication after the Great Disappointment of 1844, James White wrote:

Smith had er geen moeite mee zijn nieuwe valse identificatie van de Koning van het Noorden te verdedigen tegenover de echtgenoot van de profetes, James White. Adventistische historici, evenals Zuster White, gaan in op hun bekende meningsverschil. Ellen White berispte zowel haar echtgenoot als Smith omdat zij toestonden dat hun verschil van mening over wie door de koning van het noorden in Daniël elf werd voorgesteld, in de openbaarheid werd gebracht. In de allereerste adventistische publicatie na de Grote Teleurstelling van 1844 schreef James White:

> “That Jesus rose up, and shut the door, and came to the Ancient of days, to receive his kingdom, at the 7th month, 1844, I fully believe. See Luke 13:25; Matthew 25:10; Daniel 7:13,14. But the standing up of Michael, Daniel 12:1, appears to be another event, for another purpose. His rising up in 1844, was to shut the door, and come to his Father, to receive his kingdom, and power to reign; but Michael’s standing up, is to manifest his kingly power, which he already has, in the destruction of the wicked, and in the deliverance of his people. Michael is to stand up at the time that the last power in chapter 11, comes to his end, and none to help him. This power is the last that treads down the true church of God: and as the true church is still trodden down, and cast out by all christendom, it follows that the last oppressive power has not ‘come to his end;’ and Michael has not stood up. This last power that treads down the saints is brought to view in Revelation 13:11-18. His number is 666.” James White, A Word to the Little Flock, 8.

> “Dat Jezus opstond, en de deur sloot, en tot de Oude van dagen kwam, om zijn koninkrijk te ontvangen, in de 7de maand, 1844, geloof ik ten volle. Zie Lukas 13:25; Mattheüs 25:10; Daniël 7:13,14. Maar het opstaan van Michaël, Daniël 12:1, schijnt een andere gebeurtenis te zijn, met een ander doel. Zijn opstaan in 1844 was om de deur te sluiten, en tot zijn Vader te komen, om zijn koninkrijk en macht om te regeren te ontvangen; maar het opstaan van Michaël is om zijn koninklijke macht, die hij reeds bezit, te openbaren in de vernietiging van de goddelozen, en in de verlossing van zijn volk. Michaël zal opstaan in de tijd dat de laatste macht in hoofdstuk 11 aan zijn einde komt, en niemand is er om hem te helpen. Deze macht is de laatste die de ware gemeente van God vertrapt; en aangezien de ware gemeente nog steeds wordt vertrapt en uitgeworpen door heel de christenheid, volgt daaruit dat de laatste onderdrukkende macht niet ‘aan zijn einde is gekomen;’ en Michaël is niet opgestaan. Deze laatste macht die de heiligen vertrapt, wordt voorgesteld in Openbaring 13:11-18. Zijn getal is 666.” James White, A Word to the Little Flock, 8.

When Smith introduced his so-called “new light” on the subject of “the last power in Daniel chapter eleven,” James White saw Smith’s application, not as new light, but as an attack upon the foundations. The controversy of Rome as the king of the north in Daniel eleven that took place between Uriah Smith and James White possesses specific attributes, that as students of prophecy, we are to bring together with the other controversies of Adventist history concerning the symbol of Rome.

Toen Smith zijn zogenoemde „nieuwe licht” invoerde met betrekking tot „de laatste macht in Daniël hoofdstuk elf”, beschouwde James White Smiths toepassing niet als nieuw licht, maar als een aanval op de grondslagen. De controverse over Rome als de koning van het noorden in Daniël elf, die plaatsvond tussen Uriah Smith en James White, bezit specifieke kenmerken die wij, als studenten van de profetie, moeten samenbrengen met de andere controversen uit de adventistische geschiedenis betreffende het symbool van Rome.

One of those attributes is the introduction of a private interpretation. Another attribute is that the application of the private interpretation requires a wresting of simple grammar, for Smith not only disregarded that every prophetic attribute in verse thirty-six addresses Rome, but he disregarded that the grammatical structure demands that the king of verse thirty-six must be the same king as represented in the previous passage.

Een van die kenmerken is de invoering van een particuliere uitleg. Een ander kenmerk is dat de toepassing van de particuliere uitleg een verdraaiing van de eenvoudige grammatica vereist, want Smith negeerde niet alleen dat ieder profetisch kenmerk in vers zesendertig betrekking heeft op Rome, maar hij negeerde ook dat de grammaticale structuur vereist dat de koning van vers zesendertig dezelfde koning moet zijn als die welke in het voorgaande gedeelte wordt voorgesteld.

Another is that the private interpretation was a rejection of foundational truths. Another is that it represents a rejection of the authority of the Spirit of Prophecy. Another characteristic is that the first flawed idea concerning Rome will lead to a prophetic model that disallows a person from keeping his garments as they approach the close of human probation. Another was the willingness to promote his private interpretation publicly. Another is that the private interpretation is invariably identified as new light. All of these attributes are represented within the current discussion of the “robbers of thy people.”

Een ander kenmerk is dat de particuliere uitlegging een verwerping van fundamentele waarheden was. Een ander is dat zij een verwerping vertegenwoordigt van het gezag van de Geest der Profetie. Een ander kenmerk is dat de eerste gebrekkige gedachte aangaande Rome zal leiden tot een profetisch model dat het een mens onmogelijk maakt zijn klederen te bewaren naarmate zij de sluiting van de menselijke genadetijd naderen. Een ander was de bereidheid om zijn particuliere uitlegging openlijk te bevorderen. Een ander is dat de particuliere uitlegging onveranderlijk als nieuw licht wordt aangeduid. Al deze kenmerken zijn vertegenwoordigd in de huidige bespreking van de “rovers van uw volk.”

When the last controversy of Rome, which was typified by the first controversy of Rome identifying the “robbers of thy people,” is brought together with the prophetic line of Uriah Smith’s and James White’s controversy we will see that one class will be building their prophetic model upon a private interpretation, which rejects foundational truth.

Wanneer de laatste controverse van Rome, die werd voorafgeschaduwd door de eerste controverse van Rome waarin de „rovers van uw volk” worden geïdentificeerd, wordt samengebracht met de profetische lijn van de controverse van Uriah Smith en James White, zullen wij zien dat één klasse haar profetisch model bouwt op een eigenmachtige uitlegging, die fundamentele waarheid verwerpt.

The rejection of the foundational truths automatically represents a rejection of the authority of the Spirit of Prophecy, which so soundly defends those foundational truths. That class will also be willing to present their view publicly, regardless of any concerns that may be raised about the impact the teaching might have upon God’s people around the globe.

De verwerping van de fundamentele waarheden houdt automatisch een verwerping in van het gezag van de Geest der Profetie, die deze fundamentele waarheden zo krachtig verdedigt. Die groep zal ook bereid zijn haar zienswijze openlijk naar voren te brengen, ongeacht welke bezwaren ook mogen worden geuit met betrekking tot de invloed die deze leer op Gods volk over de gehele wereld zou kunnen hebben.

Immediately after 1844, in the first generation of Adventism, another controversy about Rome was introduced. That controversy continued to be agitated, until the false view was accepted in the third generation of Adventism. We will consider the controversy of the “daily” as the fourth of six lines we are now considering in the model of line upon line.

Onmiddellijk na 1844 werd in de eerste generatie van het adventisme een andere controverse over Rome geïntroduceerd. Die controverse bleef onderwerp van beroering, totdat de valse zienswijze in de derde generatie van het adventisme werd aanvaard. Wij zullen de controverse over het „dagelijks” beschouwen als de vierde van de zes lijnen die wij thans overwegen in het model van regel op regel.

But before we take up the fourth line of the controversies of Rome, it needs to be remembered that in the previous article, when we were addressing verse ten of Daniel chapter eleven, we stated “Verse ten also directly connects the “seven times” of Leviticus twenty-six to the hidden history, but that line of truth is outside what we are here setting forth.”

Maar voordat wij de vierde lijn van de twisten van Rome behandelen, dient in herinnering te worden gebracht dat wij in het vorige artikel, toen wij vers tien van Daniël hoofdstuk elf bespraken, verklaarden: „Vers tien verbindt ook rechtstreeks de ‘zeven tijden’ van Leviticus zesentwintig met de verborgen geschiedenis, maar die lijn van waarheid valt buiten hetgeen wij hier uiteenzetten.”

Uriah Smith was the leader in rejecting the seven times in 1863. He had rejected the increase of knowledge upon that subject that was presented in the articles on the subject, penned by Hiram Edson and published in the Review in 1856. The implications of Smith being associated with a movement that presented the seven times, but who thereafter rejected an increase of knowledge upon that very subject is also outside of the subject of the characteristics of Smith’s introduction of what he claimed was new light on the subject of the king of the north, but when we conclude our overview of the line of the Adventist controversies of Rome, we will return to both the significance of verse ten of chapter eleven of Daniel, and also what is represented by Smith’s rejection of the Laodicean message that arrived in 1856 with the increase of knowledge on the seven times.

Uriah Smith was in 1863 de leider in het verwerpen van de zeven tijden. Hij had de toename van kennis over dat onderwerp verworpen die werd gepresenteerd in de artikelen over dat onderwerp, geschreven door Hiram Edson en gepubliceerd in de Review in 1856. De implicaties van het feit dat Smith verbonden was met een beweging die de zeven tijden naar voren bracht, maar daarna een toename van kennis over juist dat onderwerp verwierp, vallen eveneens buiten het onderwerp van de kenmerken van Smiths introductie van wat hij beweerde nieuw licht te zijn over het onderwerp van de koning van het noorden; maar wanneer wij ons overzicht van de lijn van de adventistische controversen over Rome hebben voltooid, zullen wij terugkeren zowel naar de betekenis van vers tien van Daniël hoofdstuk elf als naar datgene wat wordt voorgesteld door Smiths verwerping van de Laodiceaanse boodschap die in 1856 kwam met de toename van kennis over de zeven tijden.

> “Our faith in reference to the messages of the first, second, and third angels was correct. The great waymarks we have passed are immovable. Although the hosts of hell may try to tear them from their foundation, and triumph in the thought that they have succeeded, yet they do not succeed. These pillars of truth stand firm as the eternal hills, unmoved by all the efforts of men combined with those of Satan and his host. We can learn much, and should be constantly searching the Scriptures to see if these things are so.” Evangelism, 223.

> „Ons geloof met betrekking tot de boodschappen van de eerste, tweede en derde engel was juist. De grote wegmerken die wij zijn gepasseerd, zijn onbeweeglijk. Hoewel de legerscharen van de hel kunnen trachten ze van hun fundament los te rukken en te triomferen in de gedachte dat zij daarin geslaagd zijn, slagen zij daar toch niet in. Deze zuilen der waarheid staan vast als de eeuwige heuvelen, onbeweeglijk te midden van alle inspanningen van mensen, verenigd met die van Satan en zijn legerschare. Wij kunnen veel leren en behoren voortdurend de Schriften te onderzoeken om te zien of deze dingen alzo zijn.” Evangelism, 223.

> “The great waymarks of truth, showing us our bearings in prophetic history, are to be carefully guarded, lest they be torn down, and replaced with theories that would bring confusion rather than genuine light.” Selected Messages, book 2, 101, 102.

> „De grote bakens van de waarheid, die ons in de profetische geschiedenis onze koers doen bepalen, moeten zorgvuldig worden bewaakt, opdat zij niet worden neergehaald en vervangen door theorieën die verwarring zouden brengen in plaats van waarachtig licht.” Selected Messages, boek 2, 101, 102.

> “At this time many efforts will be made to unsettle our faith in the sanctuary question; but we must not waver. Not a pin is to be moved from the foundations of our faith. Truth is still truth. Those who become uncertain will drift into erroneous theories, and will finally find themselves infidel in regard to the past evidence we have had of what is truth. The old waymarks must be preserved, that we lose not our bearings.” Manuscript Releases, volume 1, 55

> “In deze tijd zullen vele pogingen worden gedaan om ons geloof in de kwestie van het heiligdom aan het wankelen te brengen; maar wij mogen niet wankelen. Er mag geen speld verzet worden van de fundamenten van ons geloof. De waarheid is nog steeds waarheid. Zij die onzeker worden, zullen afdrijven naar dwalingen, en zullen ten slotte bemerken dat zij ongelovig zijn geworden ten aanzien van het vroegere bewijs dat wij hebben gehad van wat waarheid is. De oude bakens moeten bewaard blijven, opdat wij onze oriëntatie niet verliezen.” Manuscript Releases, deel 1, 55

Back to Articles