Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighty-One

Het Boek Daniël - Nummer honderdeenentachtig

The Midnight Cry and Rome’s Prophetic Role: Unveiling the Last Days in the Book of Daniel

De middernachtsroep en de profetische rol van Rome: de onthulling van de laatste dagen in het boek Daniël

Author

Jeff Pippenger

Published

April 11, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Within Daniel chapter eleven, there are several lines of prophecy that all align with the last six verses of the chapter. The portion that aligns with the history of verse forty from the time of the end in 1989, until the Sunday law of verse forty-one, is the portion of the prophecy that was sealed until the last days. It is Daniel’s complement of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before probation closes. Verse two introduces Trump, the last Republican president, the last President, the President that is the eighth that is of the seven, and he is the richest president that began to stir up the globalists when he announced his candidacy in 2015. Verse ten identifies 1989, and verses eleven and twelve identify the Ukrainian War that began in 2014, with Putin’s victory and following demise.

Binnen Daniël hoofdstuk elf zijn er verscheidene profetische lijnen die alle overeenstemmen met de laatste zes verzen van het hoofdstuk. Het gedeelte dat overeenstemt met de geschiedenis van vers veertig, vanaf de tijd van het einde in 1989 tot aan de zondagwet van vers eenenveertig, is het deel van de profetie dat verzegeld was tot de laatste dagen. Het is Daniëls aanvulling op de Openbaring van Jezus Christus, die kort vóór het sluiten van de genadetijd wordt ontzegeld. Vers twee introduceert Trump, de laatste Republikeinse president, de laatste President, de President die de achtste is en uit de zeven voortkomt, en hij is de rijkste president die de globalisten begon op te hitsen toen hij in 2015 zijn kandidatuur aankondigde. Vers tien identificeert 1989, en de verzen elf en twaalf identificeren de Oekraïense Oorlog die in 2014 begon, met Poetins overwinning en daaropvolgende ondergang.

Verses thirteen through fifteen, describe the third of the three battles of verse forty, beginning with the collapse of the Soviet Union in 1989, then the Ukrainian War, followed by the Battle of Panium, which represents the external struggle of apostate Protestantism in the United States against the globalists of the world.

De verzen dertien tot en met vijftien beschrijven de derde van de drie veldslagen van vers veertig, beginnend met de ineenstorting van de Sovjet-Unie in 1989, vervolgens de Oekraïense Oorlog, gevolgd door de Slag bij Panium, die de uiterlijke strijd voorstelt van het afvallige protestantisme in de Verenigde Staten tegen de globalisten van de wereld.

Apostate Protestantism prevails, and establishes the hierarchical relationship of the threefold union that is implemented at the soon coming Sunday law. The beast is Catholicism, and she is the head of the three powers, represented as Jezebel and a multitude of other symbols. She is the whore that reigns over and rides the beast.

Afvallig protestantisme krijgt de overhand en vestigt de hiërarchische verhouding van de drievoudige verbintenis die ten uitvoer wordt gebracht bij de spoedig komende zondagswet. Het beest is het katholicisme, en zij is het hoofd van de drie machten, voorgesteld als Izebel en door een veelheid van andere symbolen. Zij is de hoer die over het beest heerst en het berijdt.

The false prophet is the United States, represented by her husband Ahab, who is the head of the tenfold kingdom of the dragon. The Battle of Panium in 200 BC, typifies the external struggle between globalism and apostate Protestantism. The internal struggle is represented by the revolt in 167 BC, followed by the rededication of the temple as commemorated by Hanukkah in 164 BC, that was then followed by a period from 161 BC to 158 BC, that typifies where the United States erects an image of Catholicism’s union of church and state, as represented by the “league”.

De valse profeet zijn de Verenigde Staten, vertegenwoordigd door haar echtgenoot Achab, die het hoofd is van het tienvoudige koninkrijk van de draak. De Slag bij Panium in 200 v.Chr. is een voorafschaduwing van de uiterlijke strijd tussen globalisme en afvallig protestantisme. De innerlijke strijd wordt voorgesteld door de opstand in 167 v.Chr., gevolgd door de herinwijding van de tempel, zoals herdacht door Chanoeka in 164 v.Chr., waarna een periode volgde van 161 v.Chr. tot 158 v.Chr., die voorafbeeldt waarin de Verenigde Staten een beeld oprichten van het katholicisme in zijn vereniging van kerk en staat, voorgesteld door de „bond”.

In verse thirteen, Uriah Smith informs us that fourteen years after the Battle of Raphia, Ptolemy dies through “intemperance and debauchery, and was succeeded by his son, Ptolemy Epiphanes, a child then four or five years old. Antiochus, during the same time, having suppressed rebellion in his kingdom, and reduced and settled the eastern parts in their obedience, was at leisure for any enterprise when young Epiphanes came to the throne of Egypt.” After Putin’s short-lived victory is over, Trump will be ready to deal with the new infant king of Egypt. Before he does so, he will have “suppressed a rebellion” within the United States.

In vers dertien deelt Uriah Smith ons mee dat Ptolemaeus veertien jaar na de Slag bij Raphia sterft ten gevolge van „onmatigheid en losbandigheid, en werd opgevolgd door zijn zoon, Ptolemaeus Epiphanes, destijds een kind van vier of vijf jaar oud. Antiochus, die in dezelfde tijd de opstand in zijn koninkrijk had onderdrukt en de oostelijke gewesten tot gehoorzaamheid had teruggebracht en daarin bevestigd, had de handen vrij voor iedere onderneming toen de jonge Epiphanes de troon van Egypte besteeg.” Nadat Poetins kortstondige overwinning voorbij is, zal Trump gereed zijn om af te rekenen met de nieuwe kind-koning van Egypte. Voordat hij dat doet, zal hij binnen de Verenigde Staten eerst „een opstand hebben onderdrukt”.

When Trump is elected, he will implement laws that have been typified by the Alien and Sedition Acts of 1798, along with suspending “habeas corpus,” as did the first Republican president in response to a Civil War. His actions have also been typified by the actions of president Grant when he dealt with the Ku Klux Klan, and F. D. Roosevelt when he imprisoned the Japanese and others in World War Two, and George Bush the last’s Patriot Act.

Wanneer Trump wordt gekozen, zal hij wetten invoeren die zijn voorafgeschaduwd door de Alien and Sedition Acts van 1798, samen met het opschorten van „habeas corpus”, zoals de eerste Republikeinse president deed als reactie op een Burgeroorlog. Zijn handelen is ook voorafgeschaduwd door de daden van president Grant toen hij met de Ku Klux Klan afrekende, en van F. D. Roosevelt toen hij de Japanners en anderen tijdens de Tweede Wereldoorlog opsloot, en door de Patriot Act van George Bush junior.

He, as with Seleucus, will suppress the rebellion in the United States, and then turn his eyes toward the “child king” of Egypt. In so doing, he will form an alliance with Philip of Macedon, for Smith records, “At the same time, Philip, king of Macedon, entered into a league with Antiochus to divide the dominions of Ptolemy between them, each proposing to take the parts which lay nearest and most convenient to him. Here was a rising up against the king of the south sufficient to fulfil the prophecy, and the very events, beyond doubt, which the prophecy intended.”

Hij zal, evenals Seleucus, de opstand in de Verenigde Staten onderdrukken en vervolgens zijn blik richten op de „kinderkoning” van Egypte. Daarbij zal hij een bondgenootschap vormen met Filippus van Macedonië, want Smith vermeldt: „Tegelijkertijd trad Filippus, koning van Macedonië, in een verbond met Antiochus om de heerschappijen van Ptolemaeus onder hen te verdelen, waarbij ieder voornemens was de delen te nemen die het dichtst bij hem lagen en hem het best uitkwamen. Hier was een opstaan tegen de koning van het zuiden, voldoende om de profetie te vervullen, en ongetwijfeld juist de gebeurtenissen die de profetie bedoelde.”

Trump will form a firm alliance with the nations of NATO (the United Nations), to address Russia, and the complexities of resolving the fallout of the collapse of Putin. At that time, according to verse fourteen, and Smith’s commentary, “a new power is introduced.” The papacy will intercede to protect Russia and its satellites from the authority of NATO and the United States, or as Smith’s commentary cites, “Rome spoke; and Syria and Macedonia soon found a change coming over the aspect of their dream. The Romans interfered in behalf of the young king of Egypt, determined that he should be protected from the ruin devised by Antiochus and Philip. This was BC 200, and was one of the first important interferences of the Romans in the affairs of Syria and Egypt.”

Trump zal een hechte alliantie vormen met de naties van de NAVO (de Verenigde Naties), om Rusland aan te pakken en de complexiteit van het oplossen van de nasleep van de ineenstorting van Poetin het hoofd te bieden. In die tijd wordt, overeenkomstig vers veertien en Smiths commentaar, “een nieuwe macht geïntroduceerd.” Het pausdom zal tussenbeide komen om Rusland en zijn satellietstaten te beschermen tegen het gezag van de NAVO en de Verenigde Staten, of zoals Smiths commentaar aanhaalt: “Rome sprak; en Syrië en Macedonië bemerkten weldra een verandering die zich voltrok in het aanzicht van hun droom. De Romeinen grepen in ten behoeve van de jonge koning van Egypte, vastbesloten dat hij beschermd moest worden tegen de ondergang beraamd door Antiochus en Filippus. Dit was 200 v.Chr. en was een van de eerste belangrijke inmengingen van de Romeinen in de aangelegenheden van Syrië en Egypte.”

Rome, the whore of Tyre, then begins to sing her songs and commit fornication with the kings of the earth, in advance of those kings coming into full obedience to her, just two verses later. At that same time, the Battle of Panium occurred. The year 200 BC identifies the whore of Tyre beginning to sing, and she does so in regard to protecting Russia, who the United States and the United Nations have just agreed to divide up for their mutual benefit. The whore prevails over them both, but the “battle” of Panium then takes place and the United States prevails over the United Nations.

Rome, de hoer van Tyrus, begint dan haar liederen te zingen en hoererij te bedrijven met de koningen der aarde, nog voordat die koningen, slechts twee verzen later, in volledige gehoorzaamheid aan haar komen. In diezelfde tijd vond de Slag bij Panium plaats. Het jaar 200 v.Chr. duidt aan dat de hoer van Tyrus begint te zingen, en zij doet dit met betrekking tot de bescherming van Rusland, dat de Verenigde Staten en de Verenigde Naties zojuist zijn overeengekomen onder elkaar te verdelen tot hun wederzijds voordeel. De hoer overwint hen beiden, maar vervolgens vindt de „slag” van Panium plaats en behalen de Verenigde Staten de overhand op de Verenigde Naties.

Symbolically, thirty-three years later the revolt of Modein begins in the United States. Symbolically, three years later after that, the rededication of so-called Protestantism and a Constitutional Republic is established as represented by Hanukkah. Symbolically, three years after that, the period represented by the league of the Jews with Rome begins.

Symbolisch begint drieëndertig jaar later de opstand van Modeïn in de Verenigde Staten. Symbolisch wordt drie jaar daarna de herinwijding van het zogenoemde protestantisme en van een constitutionele republiek gevestigd, zoals voorgesteld door Chanoeka. Symbolisch begint drie jaar daarna de periode die wordt voorgesteld door het bondgenootschap van de Joden met Rome.

The final movements will be rapid ones, so the history represented by forty-eight years in the verses is describing a series of rapid events that prophecy has specifically identified as beginning at the time of the end in 1989, followed by the second battle of verses eleven and twelve in 2014, followed by 2015, when Trump announced his candidacy for president, and thus began his prophetic work of stirring up globalism. Once Trump begins the work of suppressing the Civil War that is already under way, he will attempt an alliance with the United Nations (NATO—Philip of Macedon), and Rome will begin to sing. The attempted alliance becomes the struggle for supremacy between the two forces that is represented by the Battle of Panium.

De laatste bewegingen zullen snelle zijn; daarom beschrijft de geschiedenis die in de verzen door achtenveertig jaar wordt voorgesteld, een reeks snelle gebeurtenissen die door de profetie uitdrukkelijk zijn aangeduid als beginnend ten tijde van het einde in 1989, gevolgd door de tweede strijd van verzen elf en twaalf in 2014, gevolgd door 2015, toen Trump zijn kandidatuur voor het presidentschap aankondigde en aldus zijn profetische werk begon van het aanwakkeren van het globalisme. Zodra Trump begint met het werk van het onderdrukken van de Burgeroorlog die reeds gaande is, zal hij een bondgenootschap met de Verenigde Naties (NAVO—Filippus van Macedonië) trachten aan te gaan, en Rome zal beginnen te zingen. Het beoogde bondgenootschap wordt de strijd om de opperheerschappij tussen de twee machten die wordt voorgesteld door de Slag bij Panium.

Panium then is the waymark of verse thirteen, where the final rapid movements that precede the Sunday law begin. All the prophets spoke more of the end of the world, than the time in which they lived, and Jesus was of course the greatest of all prophets. Just before the cross, which typifies the Sunday law, that is represented by verse sixteen, Jesus took a trip with His disciples to Panium. His time there, and the lessons He set forth there, align with the soon coming Battle of Panium. Throughout history Panium has had several names, and at the time of Christ the name for Panium was Caesarea Philippi.

Panium is dus het wegmerk van vers dertien, waar de laatste snelle bewegingen die aan de zondagswet voorafgaan, beginnen. Alle profeten spraken meer over het einde van de wereld dan over de tijd waarin zij leefden, en Jezus was uiteraard de grootste van alle profeten. Vlak vóór het kruis, dat de zondagswet typeert, en dat door vers zestien wordt voorgesteld, maakte Jezus met Zijn discipelen een reis naar Panium. Zijn tijd daar, en de lessen die Hij daar uiteenzette, stemmen overeen met de spoedig komende Slag bij Panium. Door de geschiedenis heen heeft Panium verschillende namen gehad, en ten tijde van Christus was de naam van Panium Caesarea Filippi.

> “Jesus and His disciples had now come into one of the towns about Caesarea Philippi. They were beyond the limits of Galilee, in a region where idolatry prevailed. Here the disciples were withdrawn from the controlling influence of Judaism, and brought into closer contact with the heathen worship. Around them were represented forms of superstition that existed in all parts of the world. Jesus desired that a view of these things might lead them to feel their responsibility to the heathen. During His stay in this region, He endeavored to withdraw from teaching the people, and to devote Himself more fully to His disciples.

> „Jezus en Zijn discipelen waren nu in een van de steden in de omgeving van Caesarea Filippi gekomen. Zij bevonden zich buiten de grenzen van Galilea, in een streek waar de afgoderij overheerste. Hier waren de discipelen onttrokken aan de beheersende invloed van het jodendom en in nauwer contact gebracht met de heidense eredienst. Om hen heen waren vormen van bijgeloof vertegenwoordigd die in alle delen van de wereld bestonden. Jezus wenste dat de aanblik van deze dingen hen ertoe zou brengen hun verantwoordelijkheid jegens de heidenen te gevoelen. Tijdens Zijn verblijf in deze streek trachtte Hij Zich van het onderwijzen van het volk terug te trekken en Zich vollediger aan Zijn discipelen te wijden.״

> “He was about to tell them of the suffering that awaited Him. But first He went away alone, and prayed that their hearts might be prepared to receive His words. Upon joining them, He did not at once communicate that which He desired to impart. Before doing this, He gave them an opportunity of confessing their faith in Him that they might be strengthened for the coming trial. He asked, ‘Whom do men say that I the Son of man am?’

> ‘Hij stond op het punt hun te vertellen van het lijden dat Hem wachtte. Maar eerst ging Hij alleen weg en bad, opdat hun harten bereid zouden zijn Zijn woorden te ontvangen. Toen Hij zich weer bij hen voegde, deelde Hij niet terstond mee wat Hij hun wilde bekendmaken. Voordat Hij dit deed, gaf Hij hun gelegenheid hun geloof in Hem te belijden, opdat zij versterkt zouden worden voor de komende beproeving. Hij vroeg: “Wie zeggen de mensen dat Ik, de Zoon des mensen, ben?”’

> “Sadly the disciples were forced to acknowledge that Israel had failed to recognize their Messiah. Some indeed, when they saw His miracles, had declared Him to be the Son of David. The multitudes that had been fed at Bethsaida had desired to proclaim Him king of Israel. Many were ready to accept Him as a prophet; but they did not believe Him to be the Messiah.

> “Tot hun droefheid werden de discipelen ertoe gedwongen te erkennen dat Israël zijn Messias niet had herkend. Sommigen hadden Hem inderdaad, toen zij Zijn wonderen zagen, tot de Zoon van David verklaard. De menigten die te Bethsaïda waren gevoed, hadden Hem tot koning van Israël willen uitroepen. Velen waren bereid Hem als een profeet te aanvaarden; maar zij geloofden niet dat Hij de Messias was.

> “Jesus now put a second question, relating to the disciples themselves: ‘But whom say ye that I am?’ Peter answered, ‘Thou art the Christ, the Son of the living God.’

> ‘Jezus stelde nu een tweede vraag, die betrekking had op de discipelen zelf: “Maar wie zegt gij dat Ik ben?” Petrus antwoordde: “Gij zijt de Christus, de Zoon van de levende God.”’

> “From the first, Peter had believed Jesus to be the Messiah. Many others who had been convicted by the preaching of John the Baptist, and had accepted Christ, began to doubt as to John’s mission when he was imprisoned and put to death; and they now doubted that Jesus was the Messiah, for whom they had looked so long. Many of the disciples who had ardently expected Jesus to take His place on David’s throne left Him when they perceived that He had no such intention. But Peter and his companions turned not from their allegiance. The vacillating course of those who praised yesterday and condemned today did not destroy the faith of the true follower of the Saviour. Peter declared, ‘Thou art the Christ, the Son of the living God.’ He waited not for kingly honors to crown his Lord, but accepted Him in His humiliation.

> “Van meet af aan had Petrus geloofd dat Jezus de Messias was. Velen anderen, die door de prediking van Johannes de Doper overtuigd waren geworden en Christus hadden aangenomen, begonnen aan de zending van Johannes te twijfelen toen hij gevangen werd gezet en ter dood gebracht; en zij twijfelden nu eraan dat Jezus de Messias was, op wie zij zo lang hadden gewacht. Velen van de discipelen die vurig hadden verwacht dat Jezus Zijn plaats op de troon van David zou innemen, verlieten Hem toen zij bemerkten dat Hij een dergelijk voornemen niet had. Maar Petrus en zijn metgezellen keerden zich niet af van hun trouw. De weifelende koers van hen die gisteren prezen en heden veroordeelden, vernietigde het geloof van de ware volgeling van de Heiland niet. Petrus verklaarde: ‘Gij zijt de Christus, de Zoon van de levende God.’ Hij wachtte niet op koninklijke eerbewijzen om zijn Heer te kronen, maar aanvaardde Hem in Zijn vernedering.”

> “Peter had expressed the faith of the twelve. Yet the disciples were still far from understanding Christ’s mission. The opposition and misrepresentation of the priests and rulers, while it could not turn them away from Christ, still caused them great perplexity. They did not see their way clearly. The influence of their early training, the teaching of the rabbis, the power of tradition, still intercepted their view of truth. From time to time precious rays of light from Jesus shone upon them, yet often they were like men groping among shadows. But on this day, before they were brought face to face with the great trial of their faith, the Holy Spirit rested upon them in power. For a little time their eyes were turned away from ‘the things which are seen,’ to behold ‘the things which are not seen.’ 2 Corinthians 4:18. Beneath the guise of humanity they discerned the glory of the Son of God.

> „Petrus had het geloof van de twaalven verwoord. Toch waren de discipelen nog ver verwijderd van het begrijpen van Christus’ zending. De tegenstand en de verkeerde voorstelling van zaken door de priesters en oversten konden hen weliswaar niet van Christus afwenden, maar brachten hen toch in grote verwarring. Zij zagen hun weg niet duidelijk. De invloed van hun vroegere opvoeding, het onderricht van de rabbijnen, de macht van de overlevering, belemmerden nog steeds hun zicht op de waarheid. Van tijd tot tijd straalden kostbare lichtstralen van Jezus op hen neer, maar dikwijls waren zij als mensen die tastend hun weg zoeken te midden van schaduwen. Maar op deze dag, voordat zij van aangezicht tot aangezicht gebracht werden met de grote beproeving van hun geloof, rustte de Heilige Geest met kracht op hen. Voor een korte tijd werden hun ogen afgewend van ‘de dingen die men ziet’, om ‘de dingen die men niet ziet’ te aanschouwen. 2 Korintiërs 4:18. Onder de sluier van de menselijkheid onderscheidden zij de heerlijkheid van de Zoon van God.

> “Jesus answered Peter, saying, ‘Blessed art thou, Simon Bar-jona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but My Father which is in heaven.’

> ‘Jezus antwoordde Petrus en zei: “Zalig zijt gij, Simon Barjona, want vlees en bloed hebben u dit niet geopenbaard, maar Mijn Vader, Die in de hemelen is.”’

> “The truth which Peter had confessed is the foundation of the believer’s faith. It is that which Christ Himself has declared to be eternal life. But the possession of this knowledge was no ground for self-glorification. Through no wisdom or goodness of his own had it been revealed to Peter. Never can humanity, of itself, attain to a knowledge of the divine. ‘It is as high as heaven; what canst thou do? deeper than hell; what canst thou know?’ Job 11:8. Only the spirit of adoption can reveal to us the deep things of God, which ‘eye hath not seen, nor ear heard, neither have entered into the heart of man.’ ‘God hath revealed them unto us by His Spirit: for the Spirit searcheth all things, yea, the deep things of God.’ 1 Corinthians 2:9, 10. ‘The secret of the Lord is with them that fear Him;’ and the fact that Peter discerned the glory of Christ was an evidence that he had been ‘taught of God.’ Psalm 25:14; John 6:45. Ah, indeed, ‘blessed art thou, Simon Bar-jona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee.’

> „De waarheid die Petrus had beleden, is het fundament van het geloof van de gelovige. Zij is datgene wat Christus Zelf tot het eeuwige leven heeft verklaard. Maar het bezit van deze kennis was geen grond tot zelfverheerlijking. Niet door enige eigen wijsheid of goedheid was zij aan Petrus geopenbaard. Nooit kan de mensheid uit zichzelf tot kennis van het goddelijke komen. ‘Zij is hoger dan de hemel; wat kunt gij doen? dieper dan het dodenrijk; wat kunt gij weten?’ Job 11:8. Alleen de geest der aanneming tot kinderen kan ons de diepe dingen Gods openbaren, die het ‘oog niet heeft gezien en het oor niet heeft gehoord en die in het hart van geen mens zijn opgekomen.’ ‘God heeft ze ons geopenbaard door Zijn Geest; want de Geest doorzoekt alle dingen, ja, de diepten Gods.’ 1 Korintiërs 2:9, 10. ‘De verborgenheid des Heren is voor wie Hem vrezen;’ en het feit dat Petrus de heerlijkheid van Christus onderscheidde, was een bewijs dat hij ‘van God geleerd’ was. Psalm 25:14; Johannes 6:45. Ach, inderdaad, ‘zalig zijt gij, Simon Bar-jona, want vlees en bloed hebben u dat niet geopenbaard.’”

> “Jesus continued: ‘I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build My church; and the gates of hell shall not prevail against it.’ The word Peter signifies a stone,—a rolling stone. Peter was not the rock upon which the church was founded. The gates of hell did prevail against him when he denied his Lord with cursing and swearing. The church was built upon One against whom the gates of hell could not prevail.

> „Jezus vervolgde: ‚Ik zeg u ook: gij zijt Petrus, en op deze rots zal Ik Mijn gemeente bouwen; en de poorten van de hel zullen haar niet overweldigen.‘ Het woord Petrus betekent een steen, — een rollende steen. Petrus was niet de rots waarop de gemeente gegrondvest werd. De poorten van de hel hebben wel tegen hem standgehouden toen hij zijn Heer verloochende met vloeken en zweren. De gemeente werd gebouwd op Eén tegen wie de poorten van de hel geen stand konden houden.

> “Centuries before the Saviour’s advent Moses had pointed to the Rock of Israel’s salvation. The psalmist had sung of ‘the Rock of my strength.’ Isaiah had written, ‘Thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious cornerstone, a sure foundation.’ Deuteronomy 32:4; Psalm 62:7; Isaiah 28:16. Peter himself, writing by inspiration, applies this prophecy to Jesus. He says, ‘If ye have tasted that the Lord is gracious: unto whom coming, a living stone, rejected indeed of men, but with God elect, precious, ye also, as living stones, are built up a spiritual house.’ 1 Peter 2:3–5, R. V.

> „Eeuwen vóór de komst van de Heiland had Mozes gewezen op de Rots van Israëls heil. De psalmist had gezongen van ‘de Rots mijner sterkte’. Jesaja had geschreven: ‘Zo zegt de Heere HEERE: Zie, Ik leg in Sion een steen ten grondslag, een beproefde steen, een kostelijke hoeksteen, een vast fundament.’ Deuteronomium 32:4; Psalm 62:7; Jesaja 28:16. Petrus zelf past, schrijvende onder inspiratie, deze profetie toe op Jezus. Hij zegt: ‘Indien gij gesmaakt hebt dat de Heere goedertieren is: tot Wie komende, als tot een levende steen, wel door de mensen verworpen, maar bij God uitverkoren en dierbaar, wordt ook gijzelf, als levende stenen, gebouwd tot een geestelijk huis.’ 1 Petrus 2:3–5, R. V.

> “‘Other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ.’ 1 Corinthians 3:11. ‘Upon this rock,’ said Jesus, ‘I will build My church.’ In the presence of God, and all the heavenly intelligences, in the presence of the unseen army of hell, Christ founded His church upon the living Rock. That Rock is Himself,—His own body, for us broken and bruised. Against the church built upon this foundation, the gates of hell shall not prevail.

> “‘Een ander fundament kan niemand leggen dan dat er ligt, hetwelk is Jezus Christus.’ 1 Korintiërs 3:11. ‘Op deze rots,’ zei Jezus, ‘zal Ik Mijn gemeente bouwen.’ In de tegenwoordigheid van God en van alle hemelse intelligenties, in de tegenwoordigheid van het onzichtbare leger van de hel, heeft Christus Zijn gemeente gegrondvest op de levende Rots. Die Rots is Hijzelf,—Zijn eigen lichaam, voor ons gebroken en verbrijzeld. Tegen de gemeente die op dit fundament gebouwd is, zullen de poorten van de hel niet overweldigen.

> “How feeble the church appeared when Christ spoke these words! There was only a handful of believers, against whom all the power of demons and evil men would be directed; yet the followers of Christ were not to fear. Built upon the Rock of their strength, they could not be overthrown.

> Hoe zwak scheen de kerk toen Christus deze woorden sprak! Er was slechts een handvol gelovigen, tegen wie alle macht van demonen en goddeloze mensen gericht zou worden; toch hoefden de volgelingen van Christus niet te vrezen. Gebouwd op de Rots van hun sterkte, konden zij niet ten val worden gebracht.

> “For six thousand years, faith has builded upon Christ. For six thousand years the floods and tempests of satanic wrath have beaten upon the Rock of our salvation; but it stands unmoved.

> „Zesduizend jaar lang heeft het geloof op Christus gebouwd. Zesduizend jaar lang hebben de vloeden en stormen van satanische toorn gebeukt op de Rots van ons heil; maar zij staat onbewogen.

> “Peter had expressed the truth which is the foundation of the church’s faith, and Jesus now honored him as the representative of the whole body of believers. He said, ‘I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven.’

> “Petrus had de waarheid uitgesproken die het fundament is van het geloof van de kerk, en Jezus eerde hem nu als de vertegenwoordiger van het gehele lichaam van gelovigen. Hij zei: ‘Ik zal u de sleutels van het Koninkrijk der hemelen geven; en al wat gij op de aarde zult binden, zal in de hemel gebonden zijn; en al wat gij op de aarde zult ontbinden, zal in de hemel ontbonden zijn.’”

> “‘The keys of the kingdom of heaven’ are the words of Christ. All the words of Holy Scripture are His, and are here included. These words have power to open and to shut heaven. They declare the conditions upon which men are received or rejected. Thus the work of those who preach God’s word is a savor of life unto life or of death unto death. Theirs is a mission weighted with eternal results.

> “‘De sleutels van het koninkrijk der hemelen’ zijn de woorden van Christus. Alle woorden van de Heilige Schrift zijn de Zijne en zijn hierin begrepen. Deze woorden hebben macht om de hemel te openen en te sluiten. Zij verkondigen de voorwaarden waaronder mensen worden aangenomen of verworpen. Zo is het werk van hen die Gods woord prediken een reuk des levens ten leven of des doods ten dode. Hun opdracht is beladen met eeuwige gevolgen.

> “The Saviour did not commit the work of the gospel to Peter individually. At a later time, repeating the words that were spoken to Peter, He applied them directly to the church. And the same in substance was spoken also to the twelve as representatives of the body of believers. If Jesus had delegated any special authority to one of the disciples above the others, we should not find them so often contending as to who should be the greatest. They would have submitted to the wish of their Master, and honored the one whom He had chosen.

> „De Heiland vertrouwde het werk van het evangelie niet persoonlijk aan Petrus toe. Op een later tijdstip herhaalde Hij de woorden die tot Petrus waren gesproken en paste Hij die rechtstreeks op de gemeente toe. En in wezen werd hetzelfde ook tot de twaalven gesproken als vertegenwoordigers van het lichaam der gelovigen. Indien Jezus aan een van de discipelen boven de anderen enige bijzondere autoriteit had verleend, zouden wij hen niet zo dikwijls twistend aantreffen over de vraag wie de grootste zou zijn. Zij zouden zich aan de wens van hun Meester hebben onderworpen en hem hebben geëerd die Hij had uitgekozen.

> “Instead of appointing one to be their head, Christ said to the disciples, ‘Be not ye called Rabbi;’ ‘neither be ye called masters: for one is your Master, even Christ.’ Matthew 23:8, 10.

> „In plaats van iemand aan te stellen tot hun hoofd, zei Christus tot de discipelen: ‘Laat u geen Rabbi noemen;’ ‘laat u evenmin meesters noemen, want Eén is uw Meester, namelijk Christus.’ Mattheüs 23:8, 10.

> “‘The head of every man is Christ.’ God, who put all things under the Saviour’s feet, ‘gave Him to be the head over all things to the church, which is His body, the fullness of Him that filleth all in all.’ 1 Corinthians 11:3; Ephesians 1:22, 23. The church is built upon Christ as its foundation; it is to obey Christ as its head. It is not to depend upon man, or be controlled by man. Many claim that a position of trust in the church gives them authority to dictate what other men shall believe and what they shall do. This claim God does not sanction. The Saviour declares, ‘All ye are brethren.’ All are exposed to temptation, and are liable to error. Upon no finite being can we depend for guidance. The Rock of faith is the living presence of Christ in the church. Upon this the weakest may depend, and those who think themselves the strongest will prove to be the weakest, unless they make Christ their efficiency. ‘Cursed be the man that trusteth in man, and maketh flesh his arm.’ The Lord ‘is the Rock, His work is perfect.’ ‘Blessed are all they that put their trust in Him.’ Jeremiah 17:5; Deuteronomy 32:4; Psalm 2:12.

> “‘Het hoofd van iedere man is Christus.’ God, die alle dingen aan de voeten van de Heiland onderworpen heeft, ‘heeft Hem der gemeente gegeven tot een hoofd boven alle dingen, welke Zijn lichaam is, de volheid Desgenen, Die alles in allen vervult.’ 1 Korinthiërs 11:3; Efeziërs 1:22, 23. De gemeente is op Christus gebouwd als haar fundament; zij behoort Christus te gehoorzamen als haar hoofd. Zij mag niet van mensen afhankelijk zijn, noch door mensen beheerst worden. Velen beweren dat een vertrouwenspositie in de gemeente hun gezag verleent om voor te schrijven wat andere mensen zullen geloven en wat zij zullen doen. Deze aanspraak bekrachtigt God niet. De Heiland verklaart: ‘Gij zijt allen broeders.’ Allen staan bloot aan verzoeking en zijn vatbaar voor dwaling. Op geen enkel eindig wezen kunnen wij voor leiding vertrouwen. De Rots van het geloof is de levende tegenwoordigheid van Christus in de gemeente. Hierop kan de zwakste steunen, en zij die menen de sterksten te zijn, zullen de zwaksten blijken te zijn, tenzij zij Christus tot hun kracht maken. ‘Vervloekt is de man die op een mens vertrouwt en vlees tot zijn arm stelt.’ De Heere ‘is de Rotssteen, Wiens werk volkomen is.’ ‘Welzalig allen die op Hem betrouwen.’ Jeremia 17:5; Deuteronomium 32:4; Psalm 2:12.”

> “After Peter’s confession, Jesus charged the disciples to tell no man that He was the Christ. This charge was given because of the determined opposition of the scribes and Pharisees. More than this, the people, and even the disciples, had so false a conception of the Messiah that a public announcement of Him would give them no true idea of His character or His work. But day by day He was revealing Himself to them as the Saviour, and thus He desired to give them a true conception of Him as the Messiah.

> „Na Petrus’ belijdenis droeg Jezus de discipelen op aan niemand te zeggen dat Hij de Christus was. Deze opdracht werd gegeven vanwege de vastberaden tegenstand van de schriftgeleerden en Farizeeën. Meer nog: het volk, en zelfs de discipelen, hadden een zó onjuiste opvatting van de Messias, dat een openbare bekendmaking van Hem hun geen waar begrip zou geven van Zijn karakter of Zijn werk. Maar dag aan dag openbaarde Hij Zich aan hen als de Heiland, en zó wenste Hij hun een waar begrip van Hem als de Messias te geven.

> “The disciples still expected Christ to reign as a temporal prince. Although He had so long concealed His design, they believed that He would not always remain in poverty and obscurity; the time was near when He would establish His kingdom. That the hatred of the priests and rabbis would never be overcome, that Christ would be rejected by His own nation, condemned as a deceiver, and crucified as a malefactor,—such a thought the disciples had never entertained. But the hour of the power of darkness was drawing on, and Jesus must open to His disciples the conflict before them. He was sad as He anticipated the trial.” The Desire of Ages, 411-415.

> „De discipelen verwachtten nog steeds dat Christus als een wereldlijk vorst zou regeren. Hoewel Hij Zijn voornemen zo lang verborgen had gehouden, geloofden zij dat Hij niet altijd in armoede en verborgenheid zou blijven; de tijd was nabij dat Hij Zijn koninkrijk zou oprichten. Dat de haat van de priesters en rabbijnen nooit overwonnen zou worden, dat Christus door Zijn eigen volk verworpen, als een misleider veroordeeld en als een misdadiger gekruisigd zou worden,—aan zulk een gedachte hadden de discipelen nooit plaats gegeven. Maar het uur van de macht der duisternis naderde, en Jezus moest aan Zijn discipelen de strijd openbaren die vóór hen lag. Hij was bedroefd terwijl Hij de beproeving voorzag.” The Desire of Ages, 411-415.

Verse sixteen of Daniel eleven, represents the soon coming Sunday law in the United States. Just before the hour of that “earthquake” the candidates who are seeking to be among the one hundred and forty-four thousand are awakened from their sleep. What awakens them is a prophetic message. At that point two classes are manifested, and as illustrated in the parable of the ten virgins, one class has oil in the vessels, the other class does not. Verses thirteen through fifteen of Daniel eleven, not only represent the prophetic history that precedes the Sunday law, they represent the “message”, which, in the context of the parable of the ten virgins, is the “oil,” that the wise will have in order to receive the seal of God and be lifted up as an ensign at the hour of the great earthquake. These articles have now reached the climax of all the articles, for the message that is represented within these verses, is the golden oil that is poured down through the two golden pipes.

Vers zestien van Daniël elf stelt de spoedig komende zondagwet in de Verenigde Staten voor. Vlak vóór het uur van die „aardbeving” worden de kandidaten die ernaar streven onder de honderd vierenveertigduizend te behoren, uit hun slaap gewekt. Wat hen wekt, is een profetische boodschap. Op dat punt worden twee klassen geopenbaard, en zoals geïllustreerd in de gelijkenis van de tien maagden, heeft de ene klasse olie in de vaten, de andere klasse niet. De verzen dertien tot en met vijftien van Daniël elf stellen niet alleen de profetische geschiedenis voor die aan de zondagwet voorafgaat, zij stellen ook de „boodschap” voor, die, in de context van de gelijkenis van de tien maagden, de „olie” is die de wijzen zullen hebben om het zegel van God te ontvangen en als een banier te worden opgericht in het uur van de grote aardbeving. Deze artikelen hebben thans het hoogtepunt van alle artikelen bereikt, want de boodschap die in deze verzen wordt voorgesteld, is de gouden olie die door de twee gouden pijpen naar beneden wordt uitgegoten.

We will continue this study in the next article.

Wij zullen deze studie in het volgende artikel voortzetten.

> “Just as long as those who profess the truth are serving Satan, his hellish shadow will cut off their views of God and heaven. They will be as those who have lost their first love. They cannot view eternal realities. That which God has prepared for us is represented in Zechariah, chapters 3 and 4, and 4:12–14: ‘And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my Lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.’

> “Zolang degenen die de waarheid belijden Satan dienen, zal zijn helse schaduw hun zicht op God en de hemel afsnijden. Zij zullen zijn als mensen die hun eerste liefde verloren hebben. Zij kunnen de eeuwige werkelijkheden niet aanschouwen. Dat wat God voor ons heeft bereid, wordt voorgesteld in Zacharia, hoofdstukken 3 en 4, en 4:12–14: ‘En ik antwoordde opnieuw en zei tot hem: Wat zijn deze twee olijftakken, die door de twee gouden buizen de gouden olie uit zich doen uitvloeien? En hij antwoordde mij en zei: Weet gij niet wat deze zijn? En ik zei: Neen, mijn heer. Toen zei hij: Deze zijn de twee gezalfden, die bij de Heere der ganse aarde staan.’”

> “The Lord is full of resources. He has no lack of facilities. It is because of our lack of faith, our earthliness, our cheap talk, our unbelief, manifested in our conversation, that dark shadows gather about us. Christ is not revealed in word or character as the One altogether lovely, and the chiefest among ten thousand. When the soul is content to lift itself up unto vanity, the Spirit of the Lord can do little for it. Our shortsighted vision beholds the shadow, but cannot see the glory beyond. Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> „De Heere is rijk aan hulpmiddelen. Het ontbreekt Hem aan geen enkel middel. Het is wegens ons gebrek aan geloof, onze aardsgezindheid, ons lichtvaardig spreken, ons ongeloof, geopenbaard in onze woorden, dat donkere schaduwen zich om ons heen verzamelen. Christus wordt in woord noch in karakter geopenbaard als Degene Die gans begeerlijk is en de Voortreffelijkste onder tienduizend. Wanneer de ziel ermee tevreden is zich tot ijdelheid te verheffen, kan de Geest des Heeren weinig voor haar doen. Ons kortzichtig gezicht aanschouwt de schaduw, maar kan de heerlijkheid daarachter niet zien. Engelen houden de vier winden vast, voorgesteld als een toornig paard dat tracht los te breken en over het aangezicht der gehele aarde voort te stormen, terwijl het verderf en dood op zijn weg brengt.

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> „Zullen wij slapen op de uiterste grens van de eeuwige wereld? Zullen wij traag en koud en dood zijn? O, dat wij in onze gemeenten de Geest en de adem van God in Zijn volk ingeblazen mochten hebben, opdat zij op hun voeten zouden staan en leven. Wij moeten inzien dat de weg smal is en de poort eng. Maar wanneer wij door de enge poort heengaan, is haar wijdte zonder grens.” Manuscript Releases, deel 20, 217.

> “The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.

> „De gezalfden, die bij de Heere van de ganse aarde staan, bekleden de positie die eens aan Satan als overdekkende cherub was gegeven. Door de heilige wezens die zijn troon omringen, onderhoudt de Heere een voortdurende gemeenschap met de bewoners van de aarde. De gouden olie vertegenwoordigt de genade waarmee God de lampen der gelovigen gevoed houdt, opdat zij niet zouden flakkeren en uitdoven. Ware het niet dat deze heilige olie uit de hemel wordt uitgestort in de boodschappen van Gods Geest, dan zouden de machten van het kwaad de mensen volledig beheersen.

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.

> „God wordt onteerd wanneer wij de boodschappen die Hij ons zendt niet aannemen. Zo wijzen wij de gouden olie af die Hij in onze zielen zou willen uitstorten om doorgegeven te worden aan hen die in duisternis verkeren. Wanneer de roep zal klinken: ‘Zie, de bruidegom komt; gaat uit hem tegemoet,’ zullen zij die de heilige olie niet hebben ontvangen, die de genade van Christus niet in hun hart hebben gekoesterd, bevinden, evenals de dwaze maagden, dat zij niet gereed zijn hun Heer te ontmoeten. Zij bezitten uit zichzelf niet de macht om de olie te verkrijgen, en hun leven lijdt schipbreuk. Maar indien om Gods Heilige Geest wordt gevraagd, indien wij smeken zoals Mozes deed: ‘Toon mij uw heerlijkheid,’ dan zal de liefde van God in onze harten worden uitgestort. Door de gouden buizen zal de gouden olie ons worden meegedeeld. ‘Niet door kracht, noch door geweld, maar door mijn Geest, zegt de HEERE der heirscharen.’ Door de heldere stralen van de Zon der Gerechtigheid te ontvangen, schijnen Gods kinderen als lichten in de wereld.” Review and Herald, 20 juli 1897.

Back to Articles