Article

# The Book of Daniel - Number Seventy-Three

Het boek Daniël – Nummer Drieënzeventig

Unveiling the Historical Parallels: Jeroboam’s Deception and the Adventist Movement’s Test of Faith

Het blootleggen van de historische parallellen: Jerobeams misleiding en de geloofsbeproeving van de adventistische beweging

Author

Jeff Pippenger

Published

February 6, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The northern and southern kingdoms were scattered under God’s indignation for twenty-five hundred and twenty years in fulfillment of the broken covenant of Leviticus twenty-five and twenty-six. The forty-six years between the conclusion of the first and last indignations represented the gathering of those two kingdoms into one kingdom of spiritual modern Israel in 1844. The gathering of those two nations was represented by the two sticks which Ezekiel joined together and the two sticks the widow of Zarephath gathered in the story of Elijah. On October 22, 1844 the prophetic history of the northern and southern kingdoms concluded and in so doing it repeated the history of the beginning of those two kingdoms.

De noordelijke en zuidelijke koninkrijken werden gedurende tweeduizend vijfhonderd en twintig jaar onder Gods verontwaardiging verstrooid, ter vervulling van het verbroken verbond van Leviticus vijfentwintig en zesentwintig. De zesenveertig jaar tussen de afsluiting van de eerste en de laatste verontwaardiging vertegenwoordigden de vergadering van die twee koninkrijken tot één koninkrijk van geestelijk modern Israël in 1844. De vergadering van die twee volken werd voorgesteld door de twee stokken die Ezechiël samenvoegde en de twee stokken die de weduwe van Sarefat bijeenraapte in het verhaal van Elia. Op 22 oktober 1844 werd de profetische geschiedenis van de noordelijke en zuidelijke koninkrijken afgesloten, en daarmee herhaalde zij de geschiedenis van het begin van die twee koninkrijken.

Jeroboam instituted a counterfeit system of worship in the northern kingdom in order to prevent his subjects from travelling to Judah and worshipping God in the sanctuary in Jerusalem.

Jerobeam voerde in het noordelijke koninkrijk een vervalst stelsel van eredienst in om te voorkomen dat zijn onderdanen naar Juda zouden reizen en God zouden aanbidden in het heiligdom te Jeruzalem.

> And Jeroboam said in his heart, Now shall the kingdom return to the house of David: If this people go up to do sacrifice in the house of the Lord at Jerusalem, then shall the heart of this people turn again unto their lord, even unto Rehoboam king of Judah, and they shall kill me, and go again to Rehoboam king of Judah. Whereupon the king took counsel, and made two calves of gold, and said unto them, It is too much for you to go up to Jerusalem: behold thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And he set the one in Bethel, and the other put he in Dan. And this thing became a sin: for the people went to worship before the one, even unto Dan. And he made an house of high places, and made priests of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi. And Jeroboam ordained a feast in the eighth month, on the fifteenth day of the month, like unto the feast that is in Judah, and he offered upon the altar. So did he in Bethel, sacrificing unto the calves that he had made: and he placed in Bethel the priests of the high places which he had made. So he offered upon the altar which he had made in Bethel the fifteenth day of the eighth month, even in the month which he had devised of his own heart; and ordained a feast unto the children of Israel: and he offered upon the altar, and burnt incense. 1 Kings 12:26–33.

> En Jerobeam zei in zijn hart: Nu zal het koninkrijk weer aan het huis van David komen. Indien dit volk opgaat om offers te brengen in het huis des HEEREN te Jeruzalem, dan zal het hart van dit volk zich weder keren tot hun heer, tot Rehabeam, de koning van Juda, en zij zullen mij doden en terugkeren tot Rehabeam, de koning van Juda. Daarom pleegde de koning overleg en maakte twee gouden kalveren, en hij zei tot hen: Het is te veel voor u om op te gaan naar Jeruzalem; zie, uw goden, o Israël, die u uit het land Egypte hebben opgevoerd. En hij stelde het ene in Bethel, en het andere plaatste hij in Dan. En dit werd tot zonde; want het volk ging heen om te aanbidden voor het ene, tot in Dan. Ook maakte hij een huis der hoogten, en hij stelde priesters aan uit de geringsten van het volk, die niet uit de zonen van Levi waren. En Jerobeam stelde een feest in in de achtste maand, op de vijftiende dag van de maand, gelijk het feest dat in Juda is; en hij offerde op het altaar. Zo deed hij in Bethel, offerend aan de kalveren die hij gemaakt had; en hij stelde in Bethel de priesters der hoogten aan die hij gemaakt had. Zo offerde hij op het altaar dat hij in Bethel gemaakt had, op de vijftiende dag van de achtste maand, namelijk in de maand die hij uit zijn eigen hart bedacht had; en hij stelde een feest in voor de kinderen Israëls; en hij offerde op het altaar en ontstak reukwerk. 1 Koningen 12:26–33.

His system of worship was typical of Catholicism (paganism), for as with Aaron’s rebellion, it established an image to and of the beast. The two calf images were made of gold, symbolizing Babylon. The images were dedicated to the gods of Egypt, who were identified as Aaron had also identified them; as “the gods that had brought them up out of the land of Egypt.” He built two altars in two cities, which when considered together represent the combination of church (Bethel) and state (Dan). The altars were counterfeits of the true altar, which is Christ, just as Catholicism claims to be Christ’s earthly representative. He raised up a corrupted priesthood, as are the priests of Catholicism. He selected a day for his worship service that was specifically different from the days of any of God’s true feast days, thus representing the controversy over the true and false day of worship.

Zijn stelsel van aanbidding was een voorafbeelding van het katholicisme (heidendom), want evenals bij Aarons opstand richtte het een beeld op voor en van het beest. De twee kalfsbeelden waren van goud gemaakt, als symbool van Babylon. De beelden werden gewijd aan de goden van Egypte, die werden aangeduid zoals ook Aäron hen had aangeduid: als „de goden die hen uit het land Egypte hadden opgevoerd.” Hij bouwde twee altaren in twee steden, die, wanneer zij samen worden beschouwd, de combinatie van kerk (Bethel) en staat (Dan) vertegenwoordigen. De altaren waren vervalsingen van het ware altaar, dat Christus is, evenals het katholicisme beweert de aardse vertegenwoordiger van Christus te zijn. Hij stelde een verdorven priesterschap aan, zoals de priesters van het katholicisme zijn. Hij koos een dag voor zijn eredienst die uitdrukkelijk verschilde van de dagen van Gods ware feestdagen, en vertegenwoordigde daarmee de controverse over de ware en de valse dag van aanbidding.

In the inauguration of his false system of worship, God sent a prophet from Judah to rebuke his counterfeit system of worship.

Bij de instelling van zijn valse eredienst zond God een profeet uit Juda om zijn nagemaakte stelsel van eredienst te bestraffen.

> And, behold, there came a man of God out of Judah by the word of the Lord unto Bethel: and Jeroboam stood by the altar to burn incense. And he cried against the altar in the word of the Lord, and said, O altar, altar, thus saith the Lord; Behold, a child shall be born unto the house of David, Josiah by name; and upon thee shall he offer the priests of the high places that burn incense upon thee, and men’s bones shall be burnt upon thee. And he gave a sign the same day, saying, This is the sign which the Lord hath spoken; Behold, the altar shall be rent, and the ashes that are upon it shall be poured out. 1 Kings 13:1–3.

> En zie, er kwam een man Gods uit Juda naar Bethel door het woord des Heren; en Jerobeam stond bij het altaar om reukwerk te branden. En hij riep tegen het altaar door het woord des Heren en zei: O altaar, altaar, zo zegt de Heer: Zie, aan het huis van David zal een kind geboren worden, Josia is zijn naam; en op u zal hij de priesters der hoogten offeren, die op u reukwerk branden, en mensenbeenderen zullen op u verbrand worden. En hij gaf op diezelfde dag een teken en zei: Dit is het teken dat de Heer gesproken heeft: Zie, het altaar zal splijten, en de as die erop is, zal uitgestort worden. 1 Koningen 13:1–3.

The prophet from Judah proclaimed a threefold prophecy identifying the future birth of king Josiah. He predicted that Josiah would slay the wicked priests who were employed at the counterfeit altar and that Josiah would also burn men’s bones upon that very altar. He also gave Jeroboam a sign, identifying that Jeroboam’s altar would be broken open and the ashes would pour out. All of these things were fulfilled according to the Word of the Lord, but when Jeroboam heard the proclamation of the prophet he was angered and sought to deal with the prophet, but God was in control.

De profeet uit Juda verkondigde een drievoudige profetie waarin de toekomstige geboorte van koning Josia werd aangeduid. Hij voorzegde dat Josia de goddeloze priesters, die aan het valse altaar dienst deden, zou doden en dat Josia ook mensenbeenderen op datzelfde altaar zou verbranden. Tevens gaf hij Jerobeam een teken, namelijk dat Jerobeams altaar zou openbreken en dat de as eruit zou storten. Al deze dingen werden vervuld overeenkomstig het Woord van de HEERE, maar toen Jerobeam de verkondiging van de profeet hoorde, werd hij toornig en trachtte hij met de profeet af te rekenen, maar God had de leiding.

> And it came to pass, when king Jeroboam heard the saying of the man of God, which had cried against the altar in Bethel, that he put forth his hand from the altar, saying, Lay hold on him. And his hand, which he put forth against him, dried up, so that he could not pull it in again to him. The altar also was rent, and the ashes poured out from the altar, according to the sign which the man of God had given by the word of the Lord. 1 Kings 13:4, 5.

> En het geschiedde, toen koning Jerobeam het woord hoorde van de man Gods, die tegen het altaar te Bethel had geroepen, dat hij zijn hand van het altaar uitstrekte en zei: Grijpt hem. Maar zijn hand, die hij tegen hem had uitgestrekt, verdorde, zodat hij haar niet weder tot zich kon trekken. Ook scheurde het altaar, en de as werd van het altaar uitgestort, overeenkomstig het teken dat de man Gods gegeven had door het woord des Heren. 1 Koningen 13:4, 5.

The sign was immediately fulfilled, and Jeroboam’s hand was paralyzed.

Het teken werd onmiddellijk vervuld, en de hand van Jerobeam werd verlamd.

> And the king answered and said unto the man of God, Intreat now the face of the Lord thy God, and pray for me, that my hand may be restored me again. And the man of God besought the Lord, and the king’s hand was restored him again, and became as it was before. And the king said unto the man of God, Come home with me, and refresh thyself, and I will give thee a reward. And the man of God said unto the king, If thou wilt give me half thine house, I will not go in with thee, neither will I eat bread nor drink water in this place: For so was it charged me by the word of the Lord, saying, Eat no bread, nor drink water, nor turn again by the same way that thou camest. So he went another way, and returned not by the way that he came to Bethel. 1 Kings 13:6–10.

> En de koning antwoordde en zei tot de man Gods: Smeek toch het aangezicht van de HEERE, uw God, en bid voor mij, opdat mijn hand mij weder hersteld worde. En de man Gods smeekte de HEERE, en de hand van de koning werd hem weder hersteld en werd als tevoren. En de koning zei tot de man Gods: Kom met mij mee naar huis en versterk uzelf, dan zal ik u een beloning geven. Maar de man Gods zei tot de koning: Al zoudt gij mij de helft van uw huis geven, ik zou niet met u meegaan; ook zou ik in deze plaats geen brood eten noch water drinken. Want zo is mij bevolen door het woord des HEEREN, zeggende: Gij zult geen brood eten, noch water drinken, noch terugkeren langs dezelfde weg waarlangs gij gekomen zijt. Zo ging hij een andere weg en keerde niet terug langs de weg waarlangs hij naar Bethel gekomen was. 1 Koningen 13:6–10.

Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing, and the beginning of the northern and southern kingdoms of literal ancient Israel end in the history where the two sticks are joined into one stick, representing the nation of spiritual modern Israel.

Jezus illustreert het einde van een zaak steeds met het begin van een zaak, en het begin van de noordelijke en zuidelijke koninkrijken van het letterlijke oude Israël eindigt in de geschiedenis waarin de twee stokken tot één stok worden samengevoegd, als voorstelling van de natie van het geestelijke moderne Israël.

In the history where the two sticks were joined a three-step testing process was initiated at the time of the end in 1798. Both sticks (kingdoms) were being gathered in advance of the outpouring of the Holy Spirit in the Midnight Cry. At the first disappointment in the spring of 1844, the Protestants failed the testing process and became the daughters of Catholicism, thus repeating the inauguration of a counterfeit system of worship, as had been typified by Jeroboam.

In de geschiedenis waarin de twee stokken werden samengevoegd, werd in de tijd van het einde, in 1798, een beproevingsproces in drie stappen ingeleid. Beide stokken (koninkrijken) werden verzameld ter voorbereiding op de uitstorting van de Heilige Geest in de Middernachtsroep. Bij de eerste teleurstelling in het voorjaar van 1844 faalden de protestanten in het beproevingsproces en werden zij de dochters van het katholicisme, en zo herhaalden zij de instelling van een vervalst stelsel van aanbidding, zoals door Jerobeam was voorafgeschaduwd.

The Protestant Reformation was a work which God accomplished in order to bring the church in the wilderness out of the superstitions, traditions and customs of the Roman church. From the time of Martin Luther more and more truths were revealed identifying the whore of Tyre as nothing more than a pagan system of worship covered with a false profession of Christianity. It was the Lord’s purpose to bring his captive people out of darkness, as He had done when His people were slaves in Egypt. He delivered them from the bondage of Egypt to give them His law. The Protestant’s refusal to follow after the increasing light of the knowledge that was unsealed in 1798, prevented them from recognizing the law and the true sanctuary work of Christ in 1844.

De protestantse Reformatie was een werk dat God tot stand bracht om de kerk in de woestijn uit de bijgelovigheden, overleveringen en gebruiken van de Roomse kerk te leiden. Vanaf de tijd van Martin Luther werden steeds meer waarheden geopenbaard, die de hoer van Tyrus aanduidden als niets anders dan een heidens stelsel van aanbidding, bedekt met een valse belijdenis van het christendom. Het was het voornemen van de Heere om Zijn gevangen volk uit de duisternis te voeren, zoals Hij had gedaan toen Zijn volk slaven was in Egypte. Hij verloste hen uit de dienstbaarheid van Egypte om hun Zijn wet te geven. De weigering van de protestanten om het toenemende licht van de kennis te volgen dat in 1798 werd ontsloten, verhinderde hen de wet en het ware heiligdomswerk van Christus in 1844 te erkennen.

Their rejection of the judgment-hour message represented their becoming daughters of the Roman church, and they then raised up a false system of worship identified in the Scriptures as the false prophet (apostate Protestantism). The faithful Millerites that entered into the sanctuary by faith on October 22, 1844, received the light of the third angel and presented a rebuke to the false system of worship that professes to be Protestant, while holding to the primary tradition of paganism, that being the worship of the sun. The prophet from Judah typified Millerite Adventism recognizing and presenting the message of the third angel that arrived on October 22, 1844.

Hun verwerping van de boodschap van het uur van het oordeel vertegenwoordigde dat zij dochters van de Roomse kerk werden, en zij richtten vervolgens een vals stelsel van aanbidding op, dat in de Schriften wordt aangeduid als de valse profeet (afvallig protestantisme). De getrouwe Millerieten, die op 22 oktober 1844 door het geloof het heiligdom binnengingen, ontvingen het licht van de derde engel en brachten een bestraffing tegen het valse stelsel van aanbidding dat beweert protestants te zijn, terwijl het vasthoudt aan de voornaamste overlevering van het heidendom, namelijk de aanbidding van de zon. De profeet uit Juda was een type van het Milleritische adventisme, dat de boodschap van de derde engel, die op 22 oktober 1844 kwam, herkende en verkondigde.

When confronted by Jeroboam’s request for the prophet to come to his home and refresh himself, the prophet expressed his specific directions that had been given to him by the Lord. That command was also given to Millerite Adventism. The command was to not return the way they had come, and Millerite Adventism had come out of the Protestant denominations. They had been separated from the Protestants at the first disappointment in the spring of 1844, and Jeremiah provides an example of the identical directions that had been given to the Judean prophet.

Toen de profeet werd geconfronteerd met Jerobeams verzoek om naar zijn huis te komen en zich te verkwikken, bracht de profeet de specifieke aanwijzingen onder woorden die hem door de Heer waren gegeven. Dat gebod werd ook aan het Milleritische adventisme gegeven. Het gebod luidde dat zij niet langs de weg mochten terugkeren waarlangs zij gekomen waren, en het Milleritische adventisme was uit de protestantse denominaties voortgekomen. Zij waren bij de eerste teleurstelling in het voorjaar van 1844 van de protestanten gescheiden, en Jeremia verschaft een voorbeeld van exact dezelfde aanwijzingen die aan de Judese profeet waren gegeven.

> Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brasen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:16–21.

> Uw woorden werden gevonden, en ik at ze op; en Uw woord was mij tot vreugde en blijdschap van mijn hart; want ik ben naar Uw Naam genoemd, o HEERE, God der heirscharen. Ik zat niet in de vergadering der spotters, noch verheugde ik mij; ik zat alleen vanwege Uw hand, want Gij hebt mij met gramschap vervuld. Waarom is mijn smart gedurig, en mijn wond ongeneeslijk, die weigert genezen te worden? Zult Gij mij dan geheel zijn als een leugenachtige beek, als wateren die ontbreken? Daarom, zo zegt de HEERE: Indien gij wederkeert, dan zal Ik u wederbrengen, en gij zult voor Mijn aangezicht staan; en indien gij het kostelijke van het snode afscheidt, zult gij als Mijn mond zijn; laten zíj tot u wederkeren, maar gij, keer gij niet tot hen weder. En Ik zal u voor dit volk maken tot een versterkte koperen muur; en zij zullen tegen u strijden, maar zij zullen u niet overweldigen; want Ik ben met u om u te verlossen en u te bevrijden, spreekt de HEERE. En Ik zal u redden uit de hand der bozen, en Ik zal u verlossen uit de hand der geweldigen. Jeremia 15:16–21.

At the fulfillment of the time prophecy of the second Woe, on August 11, 1840, the mighty angel of Revelation ten descended with a little book open in his hand, and John was told to go and take the book and eat it. Jeremiah represents those that ate the little book at that point in history, and the words were sweet as honey, for they were “the joy and rejoicing of” his “heart.” But because of God’s “hand,” Jeremiah was “filled” “with indignation,” he was “wounded” and in “perpetual pain.” Because of God’s “hand” Jeremiah suggested that God had been “unto” Jeremiah “as a liar,” and as “failed waters.” The Lord had held his “hand” over a mistake in some of the figures of the 1843 chart.

Bij de vervulling van de tijdsprofetie van het tweede Wee, op 11 augustus 1840, daalde de machtige engel van Openbaring tien neer met een geopend boekje in zijn hand, en Johannes werd gezegd heen te gaan, het boekje te nemen en het op te eten. Jeremia vertegenwoordigt hen die op dat punt in de geschiedenis het boekje aten, en de woorden waren zoet als honing, want zij waren „de vreugde en blijdschap” van zijn „hart.” Maar vanwege Gods „hand” was Jeremia „vervuld” „met gramschap”, hij was „gewond” en in „voortdurende pijn.” Vanwege Gods „hand” opperde Jeremia dat God voor Jeremia „als een leugenaar” was geweest, en als „wateren die falen.” De Heere had zijn „hand” gehouden over een vergissing in enkele van de figuren op de kaart van 1843.

Jeremiah represents the first disappointment of the Millerites, when the vision of Habakkuk tarried. It appeared to those represented by Jeremiah that the message, which is represented as “rain,” had failed. But Habakkuk had stated “the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry.” Jeremiah had thought God lied, and that the message (rain) had failed, but it had only tarried.

Jeremia vertegenwoordigt de eerste teleurstelling van de Millerieten, toen het gezicht van Habakuk vertoefde. Voor hen die door Jeremia worden voorgesteld, scheen het alsof de boodschap, die als „regen” wordt voorgesteld, had gefaald. Maar Habakuk had verklaard: „het gezicht is nog voor een bestemde tijd, maar aan het einde zal het spreken, en niet liegen; al vertoeft het, verbeid het; want het zal gewisselijk komen, het zal niet vertoeven.” Jeremia had gedacht dat God loog en dat de boodschap (regen) had gefaald, maar zij had slechts vertoefd.

Then God instructed Jeremiah that “if thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them.” After the disappointment Jeremiah, representing God’s people who must return to the service of the Lord and shake off the discouragement that had been produced when it appeared the message had failed. If Jeremiah would meet the designated requirements, God would allow him to be His spokesman.

Toen onderrichtte God Jeremia dat: „indien gij wederkeert, dan zal Ik u doen wederkeren, en gij zult voor Mijn aangezicht staan; en indien gij het kostelijke van het verachtelijke afscheidt, zult gij zijn als Mijn mond: laten zíj tot u wederkeren, maar gij, keer gij niet tot hen weder.” Na de teleurstelling vertegenwoordigt Jeremia Gods volk, dat moet terugkeren tot de dienst des Heeren en de ontmoediging van zich afschudden die was voortgebracht toen het scheen dat de boodschap had gefaald. Indien Jeremia aan de gestelde voorwaarden zou voldoen, zou God hem toestaan Zijn woordvoerder te zijn.

More importantly for our study at this time is what God told Jeremiah concerning the “assembly of mockers” who were “rejoicing” over his disappointment. He told Jeremiah that the mockers could return to Jeremiah, but he was never to return to them. Jeremiah represented those who stood against the Protestants who had just chosen to return to the fold of Catholicism and became the daughters of Babylon, the false prophets of Baal and Ashtaroth. Jeremiah represented the Judean prophet who at the same point in the prophetic line had rebuked Jeroboam’s false system of worship at the beginning of the northern kingdom, thus typifying the introduction of a false system of worship that was an image of Catholicism at the end of the history of the northern kingdom. The prophet told Jeroboam, when Jeroboam offered to form an alliance, that he was not to eat, drink or return the way he came.

Veel belangrijker voor onze studie op dit moment is wat God tot Jeremia zei met betrekking tot de „vergadering der spotters” die zich „verheugden” over zijn teleurstelling. Hij zei tot Jeremia dat de spotters wel tot Jeremia konden terugkeren, maar dat hij nooit tot hen mocht terugkeren. Jeremia vertegenwoordigde hen die standhielden tegen de protestanten die er zojuist voor hadden gekozen terug te keren in de schoot van het katholicisme en de dochters van Babylon te worden, de valse profeten van Baäl en Astarte. Jeremia vertegenwoordigde de Judese profeet die op hetzelfde punt in de profetische lijn Jerobeams valse eredienststelsel aan het begin van het noordelijke koninkrijk had bestraft, en aldus een voorafschaduwing vormde van de invoering van een vals stelsel van aanbidding dat aan het einde van de geschiedenis van het noordelijke koninkrijk een beeld van het katholicisme was. De profeet zei tot Jerobeam, toen Jerobeam aanbood een verbond te sluiten, dat hij niet mocht eten, drinken of terugkeren langs de weg waarlangs hij gekomen was.

> And the king said unto the man of God, Come home with me, and refresh thyself, and I will give thee a reward. And the man of God said unto the king, If thou wilt give me half thine house, I will not go in with thee, neither will I eat bread nor drink water in this place: For so was it charged me by the word of the Lord, saying, Eat no bread, nor drink water, nor turn again by the same way that thou camest. 1 Kings 13:7–9.

> En de koning zeide tot de man Gods: Kom met mij naar huis en verkwik u, en ik zal u een beloning geven. Maar de man Gods zeide tot de koning: Al zoudt gij mij de helft van uw huis geven, ik zou niet met u meegaan; ook zou ik in deze plaats geen brood eten noch water drinken. Want zo is het mij geboden door het woord des Heren, dat zeide: Eet geen brood, drink geen water en keer niet terug langs dezelfde weg waarlangs gij gekomen zijt. 1 Koningen 13:7–9.

The expression of the Judean prophet aligns with the work of the false prophets of Baal and Ashtaroth in the story of Elijah. Of course, the history of the Millerites is also the history of Elijah, for Miller was Elijah. In the story of Elijah, the prophets of Baal and Ashtaroth performed a dance of deception, which was exposed as foolishness when fire came down from God and consumed Elijah’s offering, thus typifying the outpouring of the Holy Spirit in the Midnight Cry of Millerite history. The confrontation of that history represented the confrontation of the second Elijah, which was John the Baptist during the dance of deception performed by the daughter of Herodias (Salome). Herodias was typified by Jezebel, and Jezebel is a symbol of the Catholic church.

De uitdrukking van de Judese profeet stemt overeen met het werk van de valse profeten van Baäl en Astarte in het verhaal van Elia. Uiteraard is de geschiedenis van de Millerieten ook de geschiedenis van Elia, want Miller was Elia. In het verhaal van Elia voerden de profeten van Baäl en Astarte een dans van misleiding uit, die als dwaasheid werd ontmaskerd toen vuur van God neerdaalde en het offer van Elia verteerde, waarmee aldus de uitstorting van de Heilige Geest in de Middernachtsroep van de Milleritische geschiedenis werd voorgesteld. De confrontatie van die geschiedenis vertegenwoordigde de confrontatie van de tweede Elia, namelijk Johannes de Doper tijdens de dans van misleiding die werd uitgevoerd door de dochter van Herodias (Salome). Herodias werd voorgesteld door Izebel, en Izebel is een symbool van de Katholieke Kerk.

In 1844, the Protestant churches became Salome, the daughter of Herodias (Jezebel). In the dance of deception Herod had promised half his kingdom, and he did so on his birthday, thus typifying the last days when the ten kings, who are typified by Ahab (the king of the ten northern kingdoms), agree to give their kingdom to the papacy (Jezebel). Giving “half your kingdom” is a symbol of a confederacy, and the prophet from Judea was clearly informing Jeroboam that he would never form an alliance with the apostate king or support his counterfeit system of worship.

In 1844 werden de protestantse kerken Salome, de dochter van Herodias (Izebel). In de dans van misleiding had Herodes de helft van zijn koninkrijk beloofd, en hij deed dit op zijn verjaardag; daarmee was hij een type van de laatste dagen, wanneer de tien koningen, die worden voorgesteld door Achab (de koning van de tien noordelijke koninkrijken), overeenkomen hun koninkrijk aan het pausdom (Izebel) te geven. Het geven van “de helft van uw koninkrijk” is een symbool van een verbond, en de profeet uit Judea maakte Jerobeam duidelijk kenbaar dat hij nooit een bondgenootschap met de afvallige koning zou aangaan of diens vervalste stelsel van aanbidding zou steunen.

That is what the Lord also told Jeremiah, when He said the “assembly of mockers” (apostate Protestantism) can return to Jeremiah, but Jeremiah must never return to them, or return by the way he came. But the Judean prophet did that very thing, for he was deceived by a false and lying prophet before he returned to Judea—before he finished the work he had been given.

Dat is ook wat de Heer tegen Jeremia zei, toen Hij zei dat de „vergadering van spotters” (afvallig protestantisme) wel tot Jeremia kan terugkeren, maar dat Jeremia nooit tot hen mag terugkeren, noch terugkeren langs de weg waarlangs hij gekomen was. Maar de Judese profeet deed juist dat, want hij werd misleid door een valse en leugenachtige profeet voordat hij naar Judea terugkeerde—voordat hij het werk had voltooid dat hem was opgedragen.

> Now there dwelt an old prophet in Bethel; and his sons came and told him all the works that the man of God had done that day in Bethel: the words which he had spoken unto the king, them they told also to their father. And their father said unto them, What way went he? For his sons had seen what way the man of God went, which came from Judah. And he said unto his sons, Saddle me the ass. So they saddled him the ass: and he rode thereon, And went after the man of God, and found him sitting under an oak: and he said unto him, Art thou the man of God that camest from Judah? And he said, I am. Then he said unto him, Come home with me, and eat bread. And he said, I may not return with thee, nor go in with thee: neither will I eat bread nor drink water with thee in this place: For it was said to me by the word of the Lord, Thou shalt eat no bread nor drink water there, nor turn again to go by the way that thou camest. He said unto him, I am a prophet also as thou art; and an angel spake unto me by the word of the Lord, saying, Bring him back with thee into thine house, that he may eat bread and drink water. But he lied unto him. So he went back with him, and did eat bread in his house, and drank water. And it came to pass, as they sat at the table, that the word of the Lord came unto the prophet that brought him back: And he cried unto the man of God that came from Judah, saying, Thus saith the Lord, Forasmuch as thou hast disobeyed the mouth of the Lord, and hast not kept the commandment which the Lord thy God commanded thee, But camest back, and hast eaten bread and drunk water in the place, of the which the Lord did say to thee, Eat no bread, and drink no water; thy carcase shall not come unto the sepulchre of thy fathers.

> Nu woonde er een oude profeet in Bethel; en zijn zonen kwamen en vertelden hem al de daden die de man Gods die dag in Bethel had verricht; ook de woorden die hij tot de koning had gesproken, vertelden zij aan hun vader. En hun vader zei tot hen: Welke weg is hij gegaan? Want zijn zonen hadden gezien welke weg de man Gods was gegaan, die uit Juda gekomen was. En hij zei tot zijn zonen: Zadelt mij de ezel. Toen zadelden zij hem de ezel, en hij reed daarop, en ging de man Gods achterna, en vond hem zittende onder een eik; en hij zei tot hem: Zijt gij de man Gods die uit Juda gekomen is? En hij zei: Ik ben het. Toen zei hij tot hem: Kom met mij mee naar huis en eet brood. En hij zei: Ik kan niet met u terugkeren, noch met u meegaan; ook zal ik op deze plaats geen brood eten noch water drinken met u. Want tot mij is door het woord des HEEREN gezegd: Gij zult daar geen brood eten noch water drinken, en niet terugkeren langs de weg waarlangs gij gekomen zijt. Hij zei tot hem: Ik ben ook een profeet, evenals gij; en een engel heeft tot mij gesproken door het woord des HEEREN, zeggende: Breng hem met u terug in uw huis, opdat hij brood ete en water drinke. Maar hij loog tegen hem. Zo keerde hij met hem terug, en at brood in zijn huis en dronk water. En het geschiedde, terwijl zij aan tafel zaten, dat het woord des HEEREN kwam tot de profeet die hem had teruggebracht; en hij riep de man Gods toe die uit Juda gekomen was, zeggende: Zo zegt de HEERE: Omdat gij ongehoorzaam zijt geweest aan de mond des HEEREN en het gebod niet hebt onderhouden dat de HEERE, uw God, u geboden had, maar zijt teruggekeerd, en op de plaats waarvan de HEERE tot u gezegd had: Eet daar geen brood en drink geen water, brood hebt gegeten en water hebt gedronken, daarom zal uw lijk niet komen in het graf van uw vaderen.

> And it came to pass, after he had eaten bread, and after he had drunk, that he saddled for him the ass, to wit, for the prophet whom he had brought back. And when he was gone, a lion met him by the way, and slew him: and his carcase was cast in the way, and the ass stood by it, the lion also stood by the carcase. And, behold, men passed by, and saw the carcase cast in the way, and the lion standing by the carcase: and they came and told it in the city where the old prophet dwelt. And when the prophet that brought him back from the way heard thereof, he said, It is the man of God, who was disobedient unto the word of the Lord: therefore the Lord hath delivered him unto the lion, which hath torn him, and slain him, according to the word of the Lord, which he spake unto him. And he spake to his sons, saying, Saddle me the ass. And they saddled him. And he went and found his carcase cast in the way, and the ass and the lion standing by the carcase: the lion had not eaten the carcase, nor torn the ass. And the prophet took up the carcase of the man of God, and laid it upon the ass, and brought it back: and the old prophet came to the city, to mourn and to bury him. And he laid his carcase in his own grave; and they mourned over him, saying, Alas, my brother! And it came to pass, after he had buried him, that he spake to his sons, saying, When I am dead, then bury me in the sepulchre wherein the man of God is buried; lay my bones beside his bones: For the saying which he cried by the word of the Lord against the altar in Bethel, and against all the houses of the high places which are in the cities of Samaria, shall surely come to pass. 1 Kings 13:11–32.

> En het geschiedde, nadat hij brood gegeten en gedronken had, dat hij voor hem de ezel zadelde, namelijk voor de profeet die hij had teruggebracht. En toen hij was heengegaan, trof een leeuw hem op de weg en doodde hem; en zijn lijk werd op de weg geworpen, en de ezel bleef ernaast staan, ook de leeuw stond bij het lijk. En zie, er kwamen mannen voorbij, die het lijk op de weg geworpen zagen liggen en de leeuw bij het lijk zagen staan; en zij kwamen en vertelden het in de stad waar de oude profeet woonde. Toen de profeet die hem van de weg had teruggebracht, dit hoorde, zei hij: Het is de man Gods, die ongehoorzaam is geweest aan het woord des HEEREN; daarom heeft de HEERE hem overgegeven aan de leeuw, die hem verscheurd en gedood heeft, overeenkomstig het woord des HEEREN, dat Hij tot hem gesproken had. En hij sprak tot zijn zonen en zei: Zadelt mij de ezel. En zij zadelden hem. En hij ging en vond zijn lijk op de weg geworpen, en de ezel en de leeuw staande bij het lijk; de leeuw had het lijk niet opgegeten en de ezel niet verscheurd. En de profeet nam het lijk van de man Gods op, legde het op de ezel en bracht het terug; en de oude profeet kwam in de stad om over hem te rouwen en hem te begraven. En hij legde zijn lijk in zijn eigen graf; en zij rouwden over hem en zeiden: Ach, mijn broeder! En het geschiedde, nadat hij hem begraven had, dat hij tot zijn zonen sprak en zei: Wanneer ik gestorven ben, begraaft mij dan in het graf waarin de man Gods begraven is; legt mijn beenderen naast zijn beenderen. Want het woord dat hij door het woord des HEEREN heeft uitgeroepen tegen het altaar in Bethel en tegen alle huizen der hoogten die in de steden van Samaria zijn, zal zeker geschieden. 1 Koningen 13:11–32.

We will continue this study in the next article.

Wij zullen deze studie in het volgende artikel voortzetten.

> “When the power of God testifies as to what is truth, that truth is to stand forever as the truth. No after suppositions contrary to the light God has given are to be entertained. Men will arise with interpretations of Scripture which are to them truth, but which are not truth. The truth for this time God has given us as a foundation for our faith. He Himself has taught us what is truth. One will arise, and still another, with new light, which contradicts the light that God has given under the demonstration of His Holy Spirit. A few are still alive who passed through the experience gained in the establishment of this truth. God has graciously spared their lives to repeat, and repeat till the close of their lives, the experience through which they passed even as did John the apostle till the very close of his life. And the standard bearers who have fallen in death are to speak through the reprinting of their writings. I am instructed that thus their voices are to be heard. They are to bear their testimony as to what constitutes the truth for this time.

> „Wanneer de kracht van God getuigt van wat waarheid is, dan moet die waarheid voor eeuwig als de waarheid blijven staan. Latere veronderstellingen die in strijd zijn met het licht dat God heeft gegeven, mogen geen ingang vinden. Er zullen mensen opstaan met Schriftuitleggingen die voor hén waarheid zijn, maar die niet de waarheid zijn. De waarheid voor deze tijd heeft God ons gegeven als een fundament voor ons geloof. Hijzelf heeft ons geleerd wat waarheid is. De een zal opstaan, en vervolgens nog een ander, met nieuw licht, dat in tegenspraak is met het licht dat God heeft gegeven onder de bevestiging van Zijn Heilige Geest. Enkelen leven nog die zijn heengegaan door de ervaring die werd opgedaan bij de vestiging van deze waarheid. God heeft hun leven genadig gespaard, opdat zij de ervaring waardoor zij zijn heengegaan, zouden herhalen en blijven herhalen tot aan het einde van hun leven, evenals Johannes de apostel deed tot vlak voor het einde van zijn leven. En de standaarddragers die in de dood zijn gevallen, moeten spreken door de herdruk van hun geschriften. Mij is opgedragen dat op deze wijze hun stemmen gehoord moeten worden. Zij moeten hun getuigenis afleggen aangaande wat de waarheid voor deze tijd uitmaakt.״

> “We are not to receive the words of those who come with a message that contradicts the special points of our faith. They gather together a mass of Scripture, and pile it as proof around their asserted theories. This has been done over and over again during the past fifty years. And while the Scriptures are God’s word, and are to be respected, the application of them, if such application moves one pillar from the foundation that God has sustained these fifty years, is a great mistake. He who makes such an application knows not the wonderful demonstration of the Holy Spirit that gave power and force to the past messages that have come to the people of God.

> „Wij behoren de woorden niet aan te nemen van hen die komen met een boodschap die in tegenspraak is met de bijzondere punten van ons geloof. Zij brengen een grote hoeveelheid Schriftplaatsen bijeen en stapelen die als bewijs op rond hun verkondigde theorieën. Dit is gedurende de afgelopen vijftig jaar telkens weer gedaan. En hoewel de Schriften Gods woord zijn en met eerbied moeten worden bejegend, is de toepassing ervan, indien zulk een toepassing één pijler verplaatst van het fundament dat God gedurende deze vijftig jaar heeft geschraagd, een grote dwaling. Hij die zulk een toepassing maakt, kent niet de wonderbare openbaring van de Heilige Geest, die kracht en nadruk gaf aan de vroegere boodschappen die tot het volk van God zijn gekomen.

> “Elder G’s proofs are not reliable. If received, they would destroy the faith of God’s people in the truth that has made us what we are.

> „De bewijzen van ouderling G zijn niet betrouwbaar. Indien zij werden aanvaard, zouden zij het geloof van Gods volk ondermijnen in de waarheid die ons gemaakt heeft tot wat wij zijn.״

> “We must be decided on this subject; for the points that he is trying to prove by Scripture, are not sound. They do not prove that the past experience of God’s people was a fallacy. We had the truth; we were directed by the angels of God. It was under the guidance of the Holy Spirit that the presentation of the sanctuary question was given. It is eloquence for everyone to keep silent in regard to the features of our faith in which they acted no part. God never contradicts Himself. Scripture proofs are misapplied if forced to testify to that which is not true. Another and still another will arise and bring in supposedly great light, and make their assertions. But we stand by the old landmarks. [1 John 1:1–10 quoted.]

> „Wij moeten in deze zaak vastberaden zijn; want de punten die hij met de Schrift tracht te bewijzen, zijn niet deugdelijk. Zij bewijzen niet dat de vroegere ervaring van Gods volk een dwaling was. Wij hadden de waarheid; wij werden geleid door de engelen van God. Het was onder de leiding van de Heilige Geest dat de uiteenzetting van de kwestie van het heiligdom werd gegeven. Het is wijsheid dat allen zwijgen met betrekking tot die kenmerken van ons geloof waaraan zij geen deel hebben gehad. God spreekt Zichzelf nooit tegen. Schriftbewijzen worden verkeerd toegepast wanneer zij worden gedwongen te getuigen van wat niet waar is. De een na de ander zal opstaan en zogenaamd groot licht inbrengen en zijn beweringen doen gelden. Maar wij houden vast aan de oude bakens. [1 John 1:1–10 quoted.]”

> “I am instructed to say that these words we may use as appropriate for this time, for the time has come when sin must be called by its right name. We are hindered in our work by men who are not converted, who seek their own glory. They wish to be thought originators of new theories, which they present claiming that they are truth. But if these theories are received, they will lead to a denial of the truth that for the past fifty years God has been giving to His people, substantiating it by the demonstration of the Holy Spirit.” Selected Messages, book 1, 161.

> „Mij is opgedragen te zeggen dat wij deze woorden mogen gebruiken zoals passend is voor deze tijd, want de tijd is gekomen dat de zonde bij haar juiste naam moet worden genoemd. Wij worden in ons werk gehinderd door mannen die niet bekeerd zijn en die hun eigen eer zoeken. Zij wensen beschouwd te worden als de bedenkers van nieuwe theorieën, die zij naar voren brengen met de bewering dat zij waarheid zijn. Maar indien deze theorieën worden aangenomen, zullen zij leiden tot een verloochening van de waarheid die God gedurende de afgelopen vijftig jaar aan Zijn volk heeft gegeven en die Hij heeft bevestigd door de openbaring van de Heilige Geest.” Selected Messages, boek 1, 161.

Back to Articles