Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Seventeen

Het Boek Joël en de Laodicese Kerk van de Zevende-dags Adventisten - Nummer Zeventien

Number Seventeen

Nummer Zeventien

Author

Jeff Pippenger

Published

December 23, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

We ended the last article with an unfinished consideration of the prophecies of Abram and Paul, that line upon line produce a 430-year period, made up of 30 years followed by 400 years. I suppose there are some out there in theology-land who may see the 30 years as a period that follows 400 years, but when generally addressed the thirty years are assigned to the beginning of the period. Is it 400 followed by 30, or 30 followed by 400? It is thirty followed by four hundred, for there are many witnesses, to establish a thirty-year period, connected to and followed by a second prophetic period.

Wij sloten het vorige artikel af met een onvoltooide beschouwing over de profetieën van Abram en Paulus, die regel op regel een periode van 430 jaar voortbrengen, samengesteld uit 30 jaar, gevolgd door 400 jaar. Ik veronderstel dat er sommigen zijn in het land der theologie die de 30 jaar wellicht zien als een periode die volgt op 400 jaar, maar wanneer dit in het algemeen wordt behandeld, worden de dertig jaar aan het begin van de periode geplaatst. Is het 400 gevolgd door 30, of 30 gevolgd door 400? Het is dertig gevolgd door vierhonderd, want er zijn vele getuigen om een periode van dertig jaar vast te stellen, verbonden met en gevolgd door een tweede profetische periode.

Joseph was thirty years old when he began service for Pharaoh in Genesis 41:46. Then began seven years of plenty, that was followed by seven years of famine. Joseph, as a type Christ at thirty years old was followed by two periods of 2520 days. When Christ was thirty, there followed two periods of 1260, which together make up 2520; which in turn connects with seven times upon two kingdoms.

Jozef was dertig jaar oud toen hij in Genesis 41:46 in dienst van de farao trad. Toen begonnen zeven jaren van overvloed, gevolgd door zeven jaren van hongersnood. Jozef werd, als type van Christus op dertigjarige leeftijd, gevolgd door twee perioden van 2520 dagen. Toen Christus dertig was, volgden twee perioden van 1260, die samen 2520 vormen; wat op zijn beurt verband houdt met zeven tijden over twee koninkrijken.

David was thirty years old when he became king, and he reign for forty years as noted in 2 Samuel 5:4. David typifies Christ, and when Christ was thirty years old, He was baptized and then driven into the wilderness for forty days, and then after His resurrection which was typified by His baptism, He stayed and taught the disciples in person for forty days. At the cross, the destruction of Jerusalem was put off in mercy for forty years paralleling the forty years of dying in the wilderness at the beginning of their covenant history.

David was dertig jaar oud toen hij koning werd, en hij regeerde veertig jaar, zoals opgemerkt in 2 Samuël 5:4. David is een type van Christus, en toen Christus dertig jaar oud was, werd Hij gedoopt en vervolgens de woestijn ingedreven voor veertig dagen; en na Zijn opstanding, die door Zijn doop werd getypeerd, bleef Hij veertig dagen en onderwees Hij de discipelen persoonlijk. Aan het kruis werd de verwoesting van Jeruzalem in barmhartigheid veertig jaar uitgesteld, parallel aan de veertig jaren van sterven in de woestijn aan het begin van hun verbondsgeschiedenis.

Ezekiel was thirty years old when he was called to be a prophet in Ezekiel 1:1. I will not take time now to address the period that followed Ezekiel’s thirtieth year, but I will insert a brief AI-summary of established facts of how long his ministry was. “Ezekiel’s prophecies are among the most precisely dated in the Old Testament, with 13 specific dates provided throughout the book. These are all reckoned from the year of Jehoiachin’s exile (597 BCE as year 1), providing a clear chronological framework spanning about 22 years.”

Ezechiël was dertig jaar oud toen hij in Ezechiël 1:1 geroepen werd om profeet te zijn. Ik zal nu geen tijd nemen om in te gaan op de periode die volgde op Ezechiëls dertigste jaar, maar ik zal een korte AI-samenvatting invoegen van vaststaande feiten over de duur van zijn bediening. “De profetieën van Ezechiël behoren tot de nauwkeurigst gedateerde in het Oude Testament; door het hele boek heen worden 13 specifieke data gegeven. Deze worden alle berekend vanaf het jaar van Jojachins ballingschap (597 v.Chr. als jaar 1), wat een duidelijk chronologisch kader verschaft dat zich uitstrekt over ongeveer 22 jaar.”

Jesus was thirty years old when He was baptized and He then confirmed the covenant with many, for one week.

Jezus was dertig jaar oud toen Hij werd gedoopt, en vervolgens bevestigde Hij het verbond met velen, gedurende één week.

Antichrist is governed by the pattern of Christ prophetically, and just as Christ was thirty years in preparation to take up his work as Heavenly High Priest, the prophetic period of thirty years of preparation, identified for the antichrist was from the removal of the “daily” in 508, through to 538. When the papacy was empowered as a counterfeit high priest, just as Christ was anointed with power at His baptism, for the 1260 years of the papal darkness would parallel Christ’s 1260 days of pure light from His baptism unto the cross, which aligns with the papacy’s deadly wound in 1798.

De antichrist wordt profetisch bestuurd door het patroon van Christus, en evenals Christus dertig jaar lang werd voorbereid om Zijn werk als Hemelse Hogepriester op Zich te nemen, liep de voor de antichrist geïdentificeerde profetische periode van dertig jaar voorbereiding vanaf de verwijdering van het „dagelijks” in 508 tot aan 538, toen het pausdom werd bekleed met macht als een vervalste hogepriester; evenals Christus bij Zijn doop met kracht werd gezalfd, want de 1260 jaren van de pauselijke duisternis zouden parallel lopen met Christus’ 1260 dagen van zuiver licht vanaf Zijn doop tot aan het kruis, wat overeenkomt met de dodelijke wond van het pausdom in 1798.

None of these previous twofold periods that begin with a thirty-year period, predate Abram’s first step in his three-step covenant process. Therefore, Abram’s is the first mentioned, though it could only be that way, after it was confirmed by Paul’s second testimony. When Paul wrote his words the 400-year prophecy became a 430-year prophecy, that has the first 30 years set apart from the last period of time.

Geen van deze voorgaande tweevoudige perioden, die met een periode van dertig jaar beginnen, gaat vooraf aan Abrams eerste stap in zijn drieledige verbondsproces. Daarom is dat van Abram het eerst vermeld, al kon het pas zo zijn nadat het door Paulus’ tweede getuigenis was bevestigd. Toen Paulus deze woorden schreef, werd de profetie van 400 jaar tot een profetie van 430 jaar, waarin de eerste 30 jaar van de laatste tijdsperiode zijn afgezonderd.

I contend based upon Christ’s character, as represented as Alpha and Omega, that in the covenant process of the one hundred and forty-four thousand, who are the omega to Abram and Pauls’ twofold prophecy of thirty years—followed by four hundred years must have its counterpart in the omega of the covenant history, which is the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. A period of thirty years, followed by another distinct period must be fulfilled in a fashion which does not apply time, but fulfills Abram’s foundational 430 year prophecy. It would be nice if you read that previous statement again, and then return to this point and continue on.

Ik houd staande, op grond van het karakter van Christus, voorgesteld als de Alfa en de Omega, dat in het verbondsproces van de honderd vierenveertigduizend, die de omega zijn van Abrams en Paulus’ tweevoudige profetie van dertig jaar—gevolgd door vierhonderd jaar—haar tegenhanger moet hebben in de omega van de verbondsgeschiedenis, hetgeen de geschiedenis is van de verzegeling van de honderd vierenveertigduizend. Een periode van dertig jaar, gevolgd door een andere, onderscheiden periode, moet vervuld worden op een wijze die geen tijd toepast, maar Abrams fundamentele profetie van 430 jaar vervult. Het zou goed zijn indien u die voorgaande uitspraak nogmaals las en vervolgens tot dit punt terugkeerde en verderging.

Jesus, Joseph, David and Ezekiel were all thirty years in preparation for a work that would typify God’s people in the last days. Ezekiel the prophet, Joseph typifying Christ the priest and David the king. Four symbols, but one of the symbols representing the Heavenly High Priest has a human and Divine representative. Those four witnesses all agree with Abram’s 30 years followed by a prophetic period.

Jezus, Jozef, David en Ezechiël waren allen dertig jaar in voorbereiding op een werk dat Gods volk in de laatste dagen zou typeren. Ezechiël, de profeet; Jozef, als type van Christus, de priester; en David, de koning. Vier symbolen, maar een van de symbolen die de hemelse Hogepriester vertegenwoordigen, heeft een menselijke en goddelijke vertegenwoordiger. Deze vier getuigen stemmen allen overeen met Abrams dertig jaar, gevolgd door een profetische periode.

Antichrist was thirty years in preparation, then empowered for 1260 years until she received her first death in 1798. She is the symbol of the second death, for she dies again when probation closes. The second death is eternal death. We serve a risen Savior, for Christ did not die for eternity, He did not die the second death. When the papacies’ deadly wound is healed, Revelation thirteen identifies that she will reign again for 42 months, which represents a prophetic period, without an element of time.

De antichrist was dertig jaar in voorbereiding, daarna werd zij gedurende 1260 jaar bekrachtigd, totdat zij in 1798 haar eerste dood ontving. Zij is het symbool van de tweede dood, want zij sterft opnieuw wanneer de genadetijd sluit. De tweede dood is de eeuwige dood. Wij dienen een opgestane Heiland, want Christus stierf niet voor de eeuwigheid; Hij stierf niet de tweede dood. Wanneer de dodelijke wond van het pausdom genezen is, duidt Openbaring dertien aan dat zij opnieuw zal heersen gedurende 42 maanden, hetgeen een profetische periode vertegenwoordigt, zonder een element van tijd.

When she is resurrected at the Sunday law, the army which opposes her work are those who were resurrected at the end of the three and a half days of Revelation eleven. Two resurrected powers, both of which are ensigns, one of the seventh-day Sabbath and one of the sun—become the point of reference for the entire world, as mankind makes its final choice for life or death.

Wanneer zij bij de zondagswet wordt opgewekt, bestaat het leger dat zich tegen haar werk verzet uit hen die werden opgewekt aan het einde van de drieënhalve dagen van Openbaring elf. Twee opgewekte machten, die beide banieren zijn, de ene van de sabbat van de zevende dag en de andere van de zon, worden het richtpunt voor de gehele wereld, terwijl de mensheid haar uiteindelijke keuze maakt voor leven of dood.

At the Sunday law, the antichrist, who is also the beast, will represent the threefold union of the dragon, herself (the beast), and the false prophet. Those three powers will unite against God’s church, that is to be lifted up above all the mountains. God’s church triumphant is thirty years in preparation, not thirty literal years, but an established prophetic period which has thirty attached to it, and is still in force as a prophecy after the command in 1844, identifying that the application of prophetic time was no longer valid. It is simple to see that the thirty years represents a period of preparation for prophet, priest and king who as the church triumphant will represent the kingdom of glory. The four witnesses of Ezekiel, Christ, Joseph, and David represent the authority of God’s kingdom in the same period of time the papacy and the threefold union are leading the world to Armageddon.

Bij de zondagswet zal de antichrist, die ook het beest is, de drievoudige verbintenis van de draak, haarzelf (het beest) en de valse profeet vertegenwoordigen. Die drie machten zullen zich verenigen tegen Gods kerk, die verheven moet worden boven alle bergen. Gods triomferende kerk is dertig jaar in voorbereiding, niet dertig letterlijke jaren, maar een vastgestelde profetische periode waaraan dertig verbonden is, en die nog steeds van kracht is als profetie na het bevel in 1844, waarmee werd aangeduid dat de toepassing van profetische tijd niet langer geldig was. Het is eenvoudig te zien dat de dertig jaar een periode van voorbereiding vertegenwoordigt voor profeet, priester en koning, die als de triomferende kerk het koninkrijk der heerlijkheid zullen vertegenwoordigen. De vier getuigen van Ezechiël, Christus, Jozef en David vertegenwoordigen het gezag van Gods koninkrijk in dezelfde tijdsperiode waarin het pausdom en de drievoudige verbintenis de wereld naar Armageddon leiden.

The church triumphant is lifted up at the Sunday law in the United States and according to the testimony of the Old and New Testaments the covenant people who are the one hundred and forty-four thousand are to become a kingdom of priests.

De triomferende kerk wordt verheven bij de zondagswet in de Verenigde Staten, en volgens het getuigenis van het Oude en Nieuwe Testament zal het verbondsvolk, dat de honderdvierenveertigduizend is, een koninkrijk van priesters worden.

> Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:5.

> Ook gij, als levende stenen, wordt opgebouwd tot een geestelijk huis, een heilig priesterschap, om geestelijke offers te brengen, die Gode welgevallig zijn door Jezus Christus. 1 Petrus 2:5.

The priests were to be thirty years old when they began to serve in the temple, so there is a period of time before the Sunday law where a priesthood is prepared to serve as the first fruit wave offering. The priests, who are the one hundred and forty-four thousand, are represented as Levites in the purification process accomplished by the Messenger of the Covenant. There is a prophetic period that leads to the Sunday law, in which a purification process prepares a sanctified ministry for the latter rain time period. The preparation ends at the Sunday law, so the period of thirty represents the preparation of the priests, thus corresponding to the required age for a priest. Christ as High Priest began His ministry at 30, and because Joseph typifies Christ, he also began his service at thirty. The counterfeit Christ was 30 years in preparation, so we have three witnesses that a 30-year period represents the preparation of a priesthood.

De priesters moesten dertig jaar oud zijn wanneer zij hun dienst in de tempel begonnen; daarom is er een tijdsperiode vóór de zondagswet waarin een priesterschap wordt voorbereid om te dienen als het eerstelings-schoofoffer. De priesters, die de honderdvierenveertigduizend zijn, worden voorgesteld als Levieten in het reinigingsproces dat door de Boodschapper van het Verbond wordt volbracht. Er is een profetische periode die leidt tot de zondagswet, waarin een reinigingsproces een geheiligde bediening voorbereidt voor de periode van de late regen. De voorbereiding eindigt bij de zondagswet, zodat de periode van dertig de voorbereiding van de priesters vertegenwoordigt en aldus overeenkomt met de vereiste leeftijd voor een priester. Christus begon als Hogepriester Zijn bediening op dertigjarige leeftijd, en omdat Jozef een type van Christus is, begon ook hij zijn dienst op dertigjarige leeftijd. De valse Christus kende dertig jaar van voorbereiding, zodat wij drie getuigen hebben dat een periode van dertig jaar de voorbereiding van een priesterschap vertegenwoordigt.

> “The great issue near at hand will weed out those whom God has not appointed and He will have a pure, true, sanctified ministry prepared for the latter rain.” Selected Messages, book 3, 385.

> „De grote, nabij zijnde beproeving zal hen uitzuiveren die God niet heeft aangesteld, en Hij zal een zuivere, waarachtige, geheiligde bediening gereed hebben voor de late regen.” Selected Messages, boek 3, 385.

Sister White teaches directly that whenever the church is pure, the Spirit of Prophecy is active. When the great issue weeds out the tares, you will have a sanctified ministry made up of Jesus and Joseph the priest who is both Divine and human, Jesus and Ezekiel the prophet, Jesus and David the king. Those who are prepared over a period symbolized by thirty years, are to be among the one-hundred and forty-four thousand and are represented as prophets, priests and kings. All three humans are biblical symbols of Christ’s work as prophet, priest and king, so the number thirty allows us to deduce that in each of these three categories that are produced by biblical symbols who were prepared for thirty years when brought together with Christ represent the combination of Divinity with humanity. Thus, those priests who are prepared over the symbolic thirty-year period are represented as the ensign of Divinity combined with humanity.

Zuster White leert rechtstreeks dat, telkens wanneer de kerk zuiver is, de Geest der Profetie werkzaam is. Wanneer de grote kwestie het onkruid uitwiedt, zult u een geheiligde bediening hebben, samengesteld uit Jezus en Jozef de priester, die zowel goddelijk als menselijk is, Jezus en Ezechiël de profeet, Jezus en David de koning. Degenen die gedurende een periode die door dertig jaar wordt gesymboliseerd, worden voorbereid, behoren tot de honderdvierenveertigduizend en worden voorgesteld als profeten, priesters en koningen. Al deze drie mensen zijn bijbelse symbolen van Christus’ werk als profeet, priester en koning, zodat het getal dertig ons in staat stelt af te leiden dat in elk van deze drie categorieën, die worden voortgebracht door bijbelse symbolen die gedurende dertig jaar werden voorbereid, wanneer zij met Christus worden samengebracht, de vereniging van goddelijkheid met menselijkheid vertegenwoordigen. Zo worden die priesters die gedurende de symbolische periode van dertig jaar worden voorbereid, voorgesteld als het banier van goddelijkheid verenigd met menselijkheid.

The 42 months of the final papal blood bath takes place while Christ walks among men for 42 months in the person of His disciples. 42 months of bondage and oppression ending with deliverance, as represented by the 430 years of Abram’s twofold prophecy. Abram’s four hundred years ends at the Red Sea deliverance which is a classic biblical illustration of the close of probation, at the end of the pope’s symbolic 42 months.

De 42 maanden van het laatste pauselijke bloedbad vinden plaats terwijl Christus gedurende 42 maanden onder de mensen wandelt in de persoon van Zijn discipelen. Tweeënveertig maanden van slavernij en onderdrukking, eindigend met bevrijding, zoals uitgebeeld door de 430 jaar van Abrams tweeledige profetie. Abrams vierhonderd jaar eindigt bij de verlossing aan de Rode Zee, wat een klassieke bijbelse illustratie is van het sluiten van de genadetijd, aan het einde van de symbolische 42 maanden van de paus.

The forty-two months represent the testing time from the Sunday law in the United States until human probation closes. Yet in those 42 months, following a thirty-year period of preparation, Christ is confirming the covenant in the person of the remnant. The antichrist counterfeit priest comes to his final end, right where Christ died in his line, which is right where Pharaoh, king of Egypt, died in his line. At Mount Carmel the prophets of Baal were slain, thus identifying the death of the false prophet at the Sunday law. At the Sunday law, you have a false prophet who is then slain, the dragon represented by Pharaoh, and the beast represented by the papacy. These are all represented at the Sunday law in conflict with God’s priests, kings and prophets. The church is purified just before the Sunday law and the gift of prophecy is restored—right where the false prophet dies. From then on, the battle is over the true or false prophetic message.

De tweeënveertig maanden vertegenwoordigen de tijd van beproeving vanaf de zondagswet in de Verenigde Staten totdat de genadetijd voor de mens wordt afgesloten. Toch bevestigt Christus in die 42 maanden, volgend op een dertigjarige periode van voorbereiding, het verbond in de persoon van het overblijfsel. De antichristelijke vervalsing van de priester komt aan zijn uiteindelijke einde, juist daar waar Christus in Zijn lijn stierf, hetgeen precies daar is waar Farao, koning van Egypte, in zijn lijn stierf. Op de berg Karmel werden de profeten van Baäl gedood, waarmee de dood van de valse profeet bij de zondagswet wordt aangeduid. Bij de zondagswet hebt u een valse profeet die dan wordt gedood, de draak voorgesteld door Farao, en het beest voorgesteld door het pausdom. Deze worden allen bij de zondagswet voorgesteld in conflict met Gods priesters, koningen en profeten. De kerk wordt vlak vóór de zondagswet gezuiverd en de gave van profetie wordt hersteld — juist daar waar de valse profeet sterft. Vanaf dat moment gaat de strijd over de ware of valse profetische boodschap.

The symbolic 30-year period represents a period which precedes the Sunday law. The period is a preparation period for the priests, for Christ is their example in all things, for these are they who follow the Lamb. Within the first 30 years of Abram’s prophecy, the covenant was put in place, thus identifying that whatever the period of preparation for the priests represents it is the period where the Lord renews His covenant with the one hundred and forty-four thousand as typified by the alpha history of Abram. That period is a time of preparation for the priests who begin to serve at the Sunday law, at age thirty, when they are anointed with the Holy Spirit as was Christ at His baptism. One other truth that can be deduced from the alpha history of Abram, is that whatever the period represents that leads to the Sunday law, it has to be momentous, for the omega is always more powerful than the alpha. The Sunday law is the omega represented by October 22, 1844, the cross, Passover in Egypt and on and on.

De symbolische periode van 30 jaar stelt een periode voor die aan de zondagswet voorafgaat. De periode is een voorbereidingstijd voor de priesters, want Christus is in alle dingen hun voorbeeld, want dezen zijn het die het Lam volgen. Binnen de eerste 30 jaar van Abrams profetie werd het verbond opgericht, waarmee wordt aangeduid dat, wat de voorbereidingstijd voor de priesters ook voorstelt, zij de periode is waarin de Heere Zijn verbond met de honderd vierenveertigduizend vernieuwt, zoals getypeerd door de alpha-geschiedenis van Abram. Die periode is een voorbereidingstijd voor de priesters die bij de zondagswet, op dertigjarige leeftijd, beginnen te dienen, wanneer zij met de Heilige Geest worden gezalfd zoals Christus bij Zijn doop. Nog een andere waarheid die uit de alpha-geschiedenis van Abram kan worden afgeleid, is dat, wat de periode die tot de zondagswet leidt ook voorstelt, zij van ingrijpende betekenis moet zijn, want de omega is altijd krachtiger dan de alpha. De zondagswet is de omega, voorgesteld door 22 oktober 1844, het kruis, het Pascha in Egypte, enzovoort.

The Sunday law represents the end of the period represented by the thirty-year period. It has been prefigured by virtually every major salvational story, and it is also the end of the covenant history of a chosen people that began with Abram. With that type of prophetic weight of evidence concerning the end of the period, and the serious purpose of the period itself, what would be the starting point?

De zondagswet vertegenwoordigt het einde van de periode die door de dertigjarige periode werd voorgesteld. Zij is voorafgeschaduwd door vrijwel ieder belangrijk verlossingsverhaal, en zij vormt tevens het einde van de verbondsgeschiedenis van een uitverkoren volk die met Abram begon. Gezien zulk een profetisch gewicht aan bewijsmateriaal betreffende het einde van de periode, en het ernstige doel van de periode zelf, wat zou dan het beginpunt zijn?

There is a prophetic period represented by thirty years that upon a multitude of witnesses ends at the Sunday law. At that point there is a period that follows that is represented in various numerical values, and each of those periods set forth a testimony of a line of prophetic history that follows the Sunday law. Some of those periods are representing the internal line of church history, and some the external line of the world marching to Armageddon.

Er is een profetische periode, voorgesteld door dertig jaar, die op grond van een menigte van getuigen eindigt bij de zondagswet. Op dat punt volgt er een periode die door verschillende numerieke waarden wordt voorgesteld, en elk van die perioden brengt het getuigenis naar voren van een lijn van profetische geschiedenis die op de zondagswet volgt. Sommige van die perioden stellen de innerlijke lijn van de kerkgeschiedenis voor, en andere de uiterlijke lijn van de wereld die optrekt naar Armageddon.

It is probably good at this juncture to remind ourselves that we reject the application of any time prophecies in the last days in terms of representing any identifiable dates, until the day and hour is announced at the end of the plagues. I will use Daniel chapter twelve to illustrate my point of no longer applying prophetic time. In chapter twelve there are three verses that identify prophetic time.

Het is waarschijnlijk goed ons op dit punt eraan te herinneren dat wij de toepassing van welke tijdsprofetieën in de laatste dagen ook verwerpen in de zin dat zij enige identificeerbare data zouden vertegenwoordigen, totdat dag en uur aan het einde van de plagen worden aangekondigd. Ik zal Daniël hoofdstuk twaalf gebruiken om mijn standpunt te illustreren dat profetische tijd niet langer wordt toegepast. In hoofdstuk twaalf zijn er drie verzen die profetische tijd aanduiden.

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:7.

> En ik hoorde de man, met linnen bekleed, die boven de wateren van de rivier was, toen hij zijn rechterhand en zijn linkerhand naar de hemel ophief en zwoer bij Hem die leeft tot in eeuwigheid, dat het zal zijn voor een tijd, tijden en een helft; en wanneer hij voleindigd zal hebben de macht van het heilige volk te verstrooien, zullen al deze dingen voleindigd zijn. Daniël 12:7.

> And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Daniel 12:11.

> En vanaf de tijd dat het dagelijks offer zal worden weggenomen en de verwoestende gruwel zal worden opgericht, zullen er duizend tweehonderdnegentig dagen zijn. Daniël 12:11.

> Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:12.

> Zalig is hij die verwacht en komt tot de duizend driehonderdvijfendertig dagen. Daniël 12:12.

The Millerites had the correct understanding of each of these three verses. These three prophecies are part of the truths that represent the foundations. Yet the Millerite understanding of these verses was based upon applying the day for a year principle. Since “time is no longer,” these verses must possess another application, for all of the prophecies are speaking of the time period of the latter rain. These verses must have a latter rain understanding that does not employ time to create a message, and does not disagree with Millerite understanding of the verses. The correct Millerite view of the center verse of the three verses, (verse eleven), is that it represents a twofold period, which begins with a thirty-year period, followed by 1260 years. Verse eleven is identifying the thirty-year-period that precedes the Sunday law, as represented by the setting up of the abomination of desolation.

De Millerieten hadden het juiste begrip van elk van deze drie verzen. Deze drie profetieën behoren tot de waarheden die de grondslagen vertegenwoordigen. Toch was het Milleritische begrip van deze verzen gebaseerd op de toepassing van het dag-voor-een-jaarbeginsel. Aangezien „de tijd niet meer is”, moeten deze verzen een andere toepassing hebben, want al de profetieën spreken over de tijdsperiode van de late regen. Deze verzen moeten een begrip hebben dat op de late regen betrekking heeft en waarbij tijd niet wordt gebruikt om een boodschap te vormen, en dat niet in strijd is met het Milleritische begrip van de verzen. De juiste Milleritische opvatting van het middelste vers van de drie verzen, (vers elf), is dat het een tweevoudige periode voorstelt, die begint met een periode van dertig jaar, gevolgd door 1260 jaar. Vers elf duidt op de periode van dertig jaar die aan de zondagwet voorafgaat, zoals voorgesteld door het oprichten van de gruwel der verwoesting.

Daniel twelve is the chapter in God’s Word that sets forth the purification process of God’s people which occurs in the last days at the time of the end when a prophecy from the book of Daniel is unsealed. In verse eleven we find a prophecy that the pioneers correctly understood as a thirty-year period that leads into a 1260-year period. In chapter twelve, the three prophecies of verses seven, eleven and twelve are all sealed up until the time of the end. At the time of the end those three prophecies must be unsealed, for God’s Word never fails. In that very chapter, the clearest representation of the close of human probation in the Bible is set forth, so chapter twelve, is most certainly and more specifically identifying the end of Adventism, than the beginning of Adventism.

Daniël twaalf is het hoofdstuk in Gods Woord dat het reinigingsproces van Gods volk uiteenzet, dat plaatsvindt in de laatste dagen, ten tijde van het einde, wanneer een profetie uit het boek Daniël wordt ontzegeld. In vers elf vinden wij een profetie die de pioniers terecht hebben verstaan als een periode van dertig jaar die voert naar een periode van 1260 jaar. In hoofdstuk twaalf zijn de drie profetieën van de verzen zeven, elf en twaalf alle verzegeld tot de tijd van het einde. In de tijd van het einde moeten die drie profetieën worden ontzegeld, want Gods Woord faalt nooit. In juist dat hoofdstuk wordt de duidelijkste voorstelling van de sluiting van de menselijke genadetijd in de Bijbel gegeven; daarom duidt hoofdstuk twaalf zeer zeker, en meer in het bijzonder, veeleer het einde van het adventisme aan dan het begin van het adventisme.

Three prophecies in Daniel twelve were sealed up in the very passage of Scripture where sealing and unsealing finds its primary prophetic definition. Those three prophecies get unsealed in the history of the one hundred and forty-four thousand, for Alpha and Omega always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing. What is unsealed in chapter twelve’s three prophetic periods represents the final unsealing of God’s prophetic Word. That unsealing is set forth in Revelation chapter one when the Revelation of Jesus Christ is unsealed, just before the close of probation. Verse eleven of Daniel twelve is the counterpart to Abram and Paul’s first representation of a twofold prophecy that began with a thirty-year period.

Drie profetieën in Daniël twaalf werden verzegeld in juist die Schriftpassage waarin het verzegelen en het ontzegelen zijn primaire profetische definitie vindt. Die drie profetieën worden ontzegeld in de geschiedenis van de honderd vierenveertigduizend, want Alfa en Omega illustreert altijd het einde van een zaak samen met het begin van die zaak. Wat in de drie profetische tijdsperioden van hoofdstuk twaalf wordt ontzegeld, vertegenwoordigt de uiteindelijke ontzegeling van Gods profetische Woord. Die ontzegeling wordt voorgesteld in Openbaring hoofdstuk één, wanneer de Openbaring van Jezus Christus wordt ontzegeld, vlak vóór het einde van de genadetijd. Vers elf van Daniël twaalf is het tegenbeeld van Abrams en Paulus’ eerste voorstelling van een tweevoudige profetie die begon met een periode van dertig jaar.

The three prophecies in Daniel twelve are symbolic periods that are unsealed at the final time of the end, and the unsealing leads to the final purification of God’s people. The first of those three prophecies is given by Christ Himself, and when He sets forth the prophecy He is standing on the water dressed in linen, identifying the end of a prophetic period represented as 1260 years, and defining the end of that period as the end of the scattering of the power of God’s people. God’s people in the latter days are the one hundred and forty-four thousand, and they have been scattered.

De drie profetieën in Daniël twaalf zijn symbolische perioden die in de laatste eindtijd worden ontzegeld, en het ontzegelen leidt tot de uiteindelijke reiniging van Gods volk. De eerste van die drie profetieën wordt door Christus Zelf gegeven, en wanneer Hij de profetie uiteenzet, staat Hij op het water, gekleed in linnen, waarbij Hij het einde aanwijst van een profetische periode die wordt voorgesteld als 1260 jaar, en het einde van die periode bepaalt als het einde van de verstrooiing van de macht van Gods volk. Gods volk in de laatste dagen zijn de honderd vierenveertigduizend, en zij zijn verstrooid geweest.

Not only is Christ standing on the water answering a question, the question begins with the words “How long?”. “How long?” is a prophetic symbol that is also asked of Jesus when in verse thirteen, of Daniel eight, the question is asked, “How long?”

Christus staat niet alleen op het water en beantwoordt een vraag; de vraag begint met de woorden „Hoe lang?”. „Hoe lang?” is een profetisch symbool dat ook aan Jezus wordt gesteld wanneer in vers dertien van Daniël acht de vraag wordt gesteld: „Hoe lang?”.

> And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders?

> En iemand zei tot de man, bekleed met linnen, die boven de wateren van de rivier was: Hoe lang zal het duren tot het einde van deze wonderen?

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:6, 7.

> En ik hoorde de man, bekleed met linnen, die zich boven de wateren van de rivier bevond, toen hij zijn rechterhand en zijn linkerhand naar de hemel ophief en zwoer bij Hem Die leeft in eeuwigheid, dat het zou zijn voor een tijd, tijden en een halve tijd; en wanneer hij voleindigd zal hebben de macht van het heilige volk te verstrooien, zullen al deze dingen voleindigd zijn. Daniël 12:6, 7.

The question presented to Jesus, represented as the man in linen, in the vision of the Hiddekel river is, “How long shall it be to the end of these wonders?,” and in the vision of the Ulai river Jesus, represented as Palmoni (that certain saint) is asked, “How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot?”

De vraag die aan Jezus wordt voorgelegd, voorgesteld als de man in linnen, in het visioen bij de rivier de Hiddekel, luidt: „Hoe lang zal het zijn tot het einde van deze wonderen?”, en in het visioen bij de rivier de Ulai wordt aan Jezus, voorgesteld als Palmoni (die zekere heilige), gevraagd: „Hoe lang zal het visioen aangaande het dagelijks offer, en de overtreding der verwoesting, duren, om zowel het heiligdom als het heir aan vertreding prijs te geven?”

Sister White states that the visions given to Daniel by the banks of the great rivers of Shinar are now in the process of fulfillment, and in connection with both river visions, Jesus is asked the prophetic ‘question,’ which always produces the Sunday law as the ‘answer.’ Yet both answers are presented within the context of prophetic time, which ended in 1844. The pioneers correctly identified the answer to the question of chapter eight and the Ulai river vision, and they understood 1798 was when the scattering of the power of God’s people ended. But after 1844, when ‘time application’ of God’s prophetic Word ended, the prophetic question of “How long?” restates the pioneer understanding as ‘unto 2300 days then shall the sanctuary be cleansed at the soon-coming Sunday law’ and “all” the “marvels” in Daniel’s final vision will be accomplished, when the scattering of the holy people for three and a half symbolic days, ends.

Zuster White verklaart dat de visioenen die Daniël aan de oevers van de grote rivieren van Sinear ontving, thans in vervulling zijn, en in verband met beide riviervisioenen wordt aan Jezus de profetische ‘vraag’ gesteld, die steeds de zondagswet als het ‘antwoord’ voortbrengt. Toch worden beide antwoorden gepresenteerd binnen de context van profetische tijd, die in 1844 eindigde. De pioniers hebben het antwoord op de vraag van hoofdstuk acht en het visioen van de rivier de Ulai terecht geïdentificeerd, en zij begrepen dat 1798 het moment was waarop de verstrooiing van de macht van Gods volk eindigde. Maar na 1844, toen de ‘tijdstoepassing’ van Gods profetische Woord eindigde, herneemt de profetische vraag “Hoe lang?” het inzicht van de pioniers als ‘tot 2300 dagen; dan zal het heiligdom worden gereinigd bij de spoedig komende zondagswet’ en zullen “alle” “wonderen” in Daniëls laatste visioen volbracht zijn, wanneer de verstrooiing van het heilige volk gedurende drieënhalve symbolische dagen ten einde loopt.

The Hiddekel river vision of the last three chapters of Daniel and the Ulai river vision of chapters seven through nine are identified by Sister White as the “great rivers of Shinar.” All historical and biblical scholars identify that there are only two rivers, and they are both great rivers, that are associated with Shinar. Those two rivers are the Tigris (Hiddekel) and the Euphrates. The Ulai river is not the Euphrates of Shinar, it is a small man-made channel river in Persia, not Shinar. The Ulai river in the vision that contains the foundation and central pillar of Adventism is not located in Shinar, yet the prophetess identifies the Ulai as the Euphrates, one of the great rivers of Shinar.

Het visioen aan de rivier de Hiddekel in de laatste drie hoofdstukken van Daniël en het visioen aan de rivier de Ulai in de hoofdstukken zeven tot en met negen worden door Zuster White aangeduid als de „grote rivieren van Sinear”. Alle historische en bijbelse geleerden erkennen dat er slechts twee rivieren zijn, en dat beide grote rivieren zijn, die met Sinear in verband worden gebracht. Die twee rivieren zijn de Tigris (Hiddekel) en de Eufraat. De rivier de Ulai is niet de Eufraat van Sinear; zij is een klein, door mensen aangelegd kanaal in Perzië, niet in Sinear. De rivier de Ulai in het visioen dat het fundament en de centrale pijler van het adventisme bevat, bevindt zich niet in Sinear, en toch duidt de profetes de Ulai aan als de Eufraat, een van de grote rivieren van Sinear.

The Hiddekel vision presents the external history of the dragon, the beast and the false prophet leading the world to Armageddon, and the Ulai vision represents the work of Christ in combining His Divinity with man’s humanity. Prophetically inspiration uses the Ulai river as a second witness with the Euphrates River to identify the work that is accomplished by Christ in joining His Divinity with humanity.

Het visioen van de Hiddekel stelt de uiterlijke geschiedenis voor van de draak, het beest en de valse profeet, die de wereld naar Armageddon voeren; en het visioen van de Ulai beeldt het werk van Christus uit in het verenigen van Zijn Goddelijkheid met de menselijkheid van de mens. Profetisch gebruikt de inspiratie de rivier de Ulai als een tweede getuige, samen met de rivier de Eufraat, om het werk te identificeren dat door Christus wordt volbracht in het verenigen van Zijn Goddelijkheid met de menselijkheid.

The Euphrates and Tigris both began in Eden and run through the length of covenant history. When they flow into the central pillar of Adventism on October 22, 1844, the Euphrates is combined with the man-made Ulai canal to represent the combination of Divinity with humanity, that is accomplished by the exercise of faith in those represented as the one hundred and forty-four thousand. The Ulai represents a test upon the authority of God’s prophetic Word, for it places the authority of Ellen White identifying the Persian Ulai river as one of the great rivers of Shinar in contradiction with the world’s experts.

De Eufraat en de Tigris vonden beide hun oorsprong in Eden en lopen door de gehele lengte van de verbondsgeschiedenis. Wanneer zij op 22 oktober 1844 samenvloeien in de centrale pijler van het Adventisme, wordt de Eufraat verenigd met het door mensenhanden gegraven kanaal van Ulai om de vereniging van de Godheid met de mensheid uit te beelden, die tot stand wordt gebracht door de oefening van geloof in hen die worden voorgesteld als de honderd vierenveertigduizend. De Ulai stelt een beproeving voor met betrekking tot het gezag van Gods profetische Woord, want zij plaatst het gezag van Ellen White, die de Perzische rivier Ulai identificeert als een van de grote rivieren van Sinear, in tegenspraak met de deskundigen van de wereld.

The symbol of the Ulai river represents a test over man’s word or God’s Word. Are men correct, or are the words set forth by Sister White, correct? Does the Ulai river represent a single river in Persia, or does it represent a prophetic river which consists of waters from Eden mingled with waters from men?

Het symbool van de rivier de Ulai vertegenwoordigt een beproeving aangaande het woord van de mens of het Woord van God. Hebben mensen gelijk, of zijn de woorden die door Zuster White zijn uiteengezet, juist? Vertegenwoordigt de rivier de Ulai één enkele rivier in Perzië, of vertegenwoordigt zij een profetische rivier die bestaat uit wateren uit Eden vermengd met wateren van mensen?

There may be many options to this dilemma I have raised, but I will lay out some thoughts so you see my point. Are the worldly historians and theologians correct and Sister White is wrong? No one disputes that the “great rivers of Shinar” are the Tigris and Euphrates. So, when Sister White identifies the river Ulai in Persia as a great river of Shinar is she a false prophet? Or, is she a true prophet, who made a mistake? How many mistakes can a true prophet make before they cross the line and become a false prophet? Or, are the historians wrong? Or, is she actually correct? Or are the historians and Sister White both correct? I raised this dilemma for the purpose of using the explanation of the dilemma as an added point to the man who is in linen, standing upon the river, who is asked, “How long?” in both the vision of the Hiddekel and Ulai rivers.

Er kunnen vele oplossingen voor dit door mij opgeworpen dilemma zijn, maar ik zal enkele gedachten uiteenzetten, opdat u mijn punt inziet. Hebben de wereldse historici en theologen gelijk en heeft zuster White ongelijk? Niemand betwist dat de „grote rivieren van Sinear” de Tigris en de Eufraat zijn. Dus, wanneer zuster White de rivier de Ulai in Perzië aanduidt als een grote rivier van Sinear, is zij dan een valse profeet? Of is zij een ware profeet, die een vergissing heeft gemaakt? Hoeveel vergissingen kan een ware profeet maken voordat hij de grens overschrijdt en een valse profeet wordt? Of hebben de historici ongelijk? Of heeft zij in werkelijkheid gelijk? Of hebben de historici en zuster White beiden gelijk? Ik heb dit dilemma opgeworpen met het doel de verklaring van het dilemma te gebruiken als een aanvullend punt met betrekking tot de man in linnen klederen, die boven de rivier staat en aan wie in zowel het visioen van de Hiddekel als van de Ulai-rivier wordt gevraagd: „Hoe lang?”

In Daniel chapter eight, Daniel is at Susa, in Persia, and Susa is on the river Ulai that due to the agriculture industry includes the natural river and also a series of man-made aqueducts. As the Ulai flows down another one hundred and fifty miles or so, it connects with the confluence of the Tigris and Euphrates rivers. The Tigris and Euphrates that began in Eden eventually join, and when they do merge, the Ulai River from Persia connects at the same point. When the Ulai River meets the marsh system of the Tigris at the confluence of the Tigris and Euphrates, the Ulai becomes part of the water that makes up the great rivers of Shinar. The historians are correct, and so too, is Sister White.

In Daniël, hoofdstuk acht, bevindt Daniël zich in Susa, in Perzië, en Susa ligt aan de rivier de Ulai, die vanwege de landbouwindustrie zowel de natuurlijke rivier alsook een reeks door mensen aangelegde aquaducten omvat. Terwijl de Ulai nog eens ongeveer honderdvijftig mijl verder stroomt, komt zij uit bij de samenvloeiing van de rivieren de Tigris en de Eufraat. De Tigris en de Eufraat, die in Eden ontsprongen, verenigen zich uiteindelijk, en wanneer zij samenvloeien, sluit ook de rivier de Ulai uit Perzië zich op hetzelfde punt aan. Wanneer de rivier de Ulai het moerassysteem van de Tigris bereikt bij de samenvloeiing van de Tigris en de Eufraat, wordt de Ulai deel van het water dat de grote rivieren van Sinear vormt. De geschiedschrijvers hebben gelijk, en zuster White eveneens.

When Sister White identifies the vision of the Ulai in chapter eight, she is identifying a river that is known for its man-made aqueduct system that joins the Tigris and Euphrates rivers, which represent two periods’ of 2520 years, that concluded in 1798 and 1844.

Wanneer zuster White het visioen van de Ulai in hoofdstuk acht identificeert, duidt zij daarmee een rivier aan die bekendstaat om haar door mensen aangelegde aquaductstelsel dat de rivieren de Tigris en de Eufraat met elkaar verbindt, welke twee perioden van 2520 jaar vertegenwoordigen, die in 1798 en 1844 ten einde kwamen.

An ancient name for the Tigris is the Hiddekel, and in relation to the Euphrates both rivers have been specifically located prophetically as being associated with Assyria and Babylon, who are also identified as two lions that were to chastise God’s sheep. Those two desolating powers prefigured the two desolating powers of pagan Rome and papal Rome, which are symbols of a man and a woman, or a church and a state. Pagan Rome was the man representing statecraft, and papal Rome is the impure woman of churchcraft. Assyria was the man and Babylon the woman in their prophetic relationship, thus identifying the Tigris as the man and the Euphrates as the woman.

Een oude naam voor de Tigris is de Hiddekel, en in relatie tot de Eufraat zijn beide rivieren profetisch uitdrukkelijk gelokaliseerd als verbonden met Assyrië en Babylon, die eveneens worden aangeduid als twee leeuwen die Gods schapen moesten kastijden. Die twee verwoestende machten waren voorafschaduwingen van de twee verwoestende machten van het heidense Rome en het pauselijke Rome, die symbolen zijn van een man en een vrouw, of van een kerk en een staat. Het heidense Rome was de man die het staatsbestel vertegenwoordigde, en het pauselijke Rome is de onreine vrouw van het kerkbestel. Assyrië was de man en Babylon de vrouw in hun profetische verhouding, waarmee de Tigris als de man en de Eufraat als de vrouw worden aangeduid.

The Tigris River is the river of statecraft that reached to 1798, and the Euphrates of churchcraft reached to 1844. The Euphrates had to reach to 1844, for the message of 1844 was about Babylon, (the Euphrates) which fell again in 1844. As the Euphrates produced a waterfall in 1844, the Ulai river, which had also joined the confluence as a symbol of human works, combined with the other river’s water. The river of statecraft was damned up in 1798, when the civil authority was removed from the papal power. In that same year the United States begins to reign as the earth beast and sixth kingdom of Bible prophecy. The Tigris River is damned up in 1798, exactly where the state will eventually force the entire world to break down the dam, which now holds back the floods of papal persecution about to sweep over the world as an overwhelming flood. That wall, or dam is the wall of separation of church and state.

De rivier de Tigris is de rivier van staatskunde die reikte tot 1798, en de Eufraat van kerkelijke staatskunst reikte tot 1844. De Eufraat moest tot 1844 reiken, want de boodschap van 1844 ging over Babylon (de Eufraat), dat in 1844 opnieuw viel. Toen de Eufraat in 1844 een waterval voortbracht, vermengde de rivier de Ulai, die zich eveneens als een symbool van menselijke werken bij de samenvloeiing had gevoegd, haar water met dat van de andere rivier. De rivier van de staatskunde werd in 1798 afgedamd, toen het burgerlijk gezag aan de pauselijke macht werd ontnomen. In datzelfde jaar beginnen de Verenigde Staten te heersen als het beest uit de aarde en als het zesde koninkrijk van de Bijbelse profetie. De rivier de Tigris wordt in 1798 afgedamd, precies op de plaats waar de staat uiteindelijk de gehele wereld ertoe zal dwingen de dam af te breken, die nu de vloeden van pauselijke vervolging tegenhoudt, welke op het punt staan als een allesverzengende vloed over de wereld heen te spoelen. Die muur, of dam, is de scheidsmuur tussen kerk en staat.

In 1844, both the Euphrates and Ulai identify the message of 1844 as the fall of Babylon, and also as the very work which Christ began in 1844, when, as the Messenger of the Covenant He purged the waters of Babylon and human works out of a people who were to enter into His sanctuary—a people who needed to be cleansed before they entered into the Most Holy Place. The final cleansing of those people was accomplished with the rain which poured out under the message of the Midnight Cry, and those rain drops of the Midnight Cry message were distilled from the waters of the Tigris, as the Millerites identified papal Rome and 1798, and as they identified the fall of Babylon and were cleansed in advance of the closed door by the message, or you might say—cleansed by the rain that came from the distilled waters of the Ulai, the Tigris and the Euphrates rivers, as they presented the message of Daniel 8:14, and fulfilled the message of the Midnight Cry in advance of the opening of the antitypical Day of Atonement.

In 1844 duiden zowel de Eufraat als de Ulai de boodschap van 1844 aan als de val van Babylon, en tevens als juist het werk dat Christus in 1844 begon, toen Hij, als de Boodschapper van het Verbond, de wateren van Babylon en menselijke werken uit een volk zuiverde dat Zijn heiligdom zou binnengaan—een volk dat gereinigd moest worden voordat het het Allerheiligste binnenging. De uiteindelijke reiniging van dat volk werd volbracht met de regen die werd uitgestort onder de boodschap van de Middernachtsroep, en die regendruppels van de boodschap van de Middernachtsroep werden gedistilleerd uit de wateren van de Tigris, zoals de Millerieten het pauselijke Rome en 1798 identificeerden, en zoals zij de val van Babylon identificeerden en gereinigd werden vóór de gesloten deur door de boodschap, of, zo zou men kunnen zeggen—gereinigd door de regen die voortkwam uit de gedistilleerde wateren van de rivieren de Ulai, de Tigris en de Eufraat, toen zij de boodschap van Daniël 8:14 verkondigden en de boodschap van de Middernachtsroep vervulden voorafgaand aan de opening van de antitypische Grote Verzoendag.

When Christ is standing upon the waters of the Hiddekel in verse seven of chapter twelve of Daniel, He is standing on the waters of the Tigris, the waters of statecraft in the vision that outlines the final movements of human statecraft leading to the close of probation. He is standing there answering the question of the previous verse, just as in the vision of the Ulai River, the man in linen, who there is Palmoni, the Wonderful Numberer, provides an answer, to a question of the previous verse. In both instances the dialogue is heavenly dialogue between angels and Christ, and in both instances the question is, “How long?”

Wanneer Christus in vers zeven van hoofdstuk twaalf van Daniël op de wateren van de Hiddekel staat, staat Hij op de wateren van de Tigris, de wateren van staatsmanschap in het visioen dat de laatste bewegingen van menselijk staatsmanschap schetst die leiden tot het einde van de genadetijd. Hij staat daar om de vraag van het vorige vers te beantwoorden, evenals in het visioen van de rivier de Ulai, waar de man in linnen, die daar Palmoni is, de Wonderbare Tellenaar, een antwoord geeft op een vraag uit het vorige vers. In beide gevallen is de dialoog een hemelse dialoog tussen engelen en Christus, en in beide gevallen luidt de vraag: “Hoe lang?”

The answer is unto 2300 days, in chapter eight and chapter twelve it is “a time, times, and an half.” The answer is understood as 2300 years and 1260 years, but in 1844 God placed a prohibition on the application of time within the prophetic message, for time is no longer. What is Palmoni the man clothed in linen’s answer for His final generation? The question of “How long?” has been shown upon many witnesses to identify the Sunday law as the answer to the question, so is the sanctuary cleansed at the Sunday law, and are “all these wonders” finished at the Sunday law? What are the “wonders” that are finished at the Sunday law, and when did those “wonders” start?

Het antwoord luidt: tot 2300 dagen; in hoofdstuk acht en hoofdstuk twaalf is het „een tijd, tijden en een halve”. Het antwoord wordt verstaan als 2300 jaren en 1260 jaren, maar in 1844 legde God een verbod op aan de toepassing van tijd binnen de profetische boodschap, want de tijd is niet meer. Wat is het antwoord van Palmoni, de Man met linnen bekleed, voor Zijn laatste generatie? De vraag „Hoe lang?” is op grond van vele getuigen aangetoond om de zondagswet aan te wijzen als het antwoord op die vraag; wordt dan het heiligdom gereinigd bij de zondagswet, en worden „al deze wonderen” voleindigd bij de zondagswet? Wat zijn de „wonderen” die bij de zondagswet voleindigd worden, en wanneer zijn die „wonderen” begonnen?

> Then I Daniel looked, and, behold, there stood other two, the one on this side of the bank of the river, and the other on that side of the bank of the river. And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders?

> Toen keek ik, Daniël, toe, en zie, daar stonden twee anderen, de één aan deze zijde van de oever van de rivier, en de ander aan gene zijde van de oever van de rivier. En de één zei tot de man, bekleed met linnen, die boven de wateren van de rivier was: Hoe lang zal het zijn tot het einde van deze wonderen?

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:5–7.

> En ik hoorde de man, bekleed met linnen, die boven de wateren van de rivier was, toen hij zijn rechterhand en zijn linkerhand naar de hemel ophief en zwoer bij Hem Die leeft in eeuwigheid, dat het zal zijn voor een tijd, tijden en een halve tijd; en wanneer hij voleindigd zal hebben de macht van het heilige volk te verstrooien, zullen al deze dingen volbracht zijn. Daniël 12:5–7.

The symbolic question of “How long?” marks the Sunday law, and the angel asked not when was the Sunday law, but when was the end of the wonders. The “wonders” end at the Sunday law, so what are the wonders that lead to the Sunday law? Or to be more specific what are the “wonders” represented in the vision given by the Hiddekel, represented in chapters ten through twelve? If we can determine what the “wonders” are, we may find when the “wonders” start. In Daniel ten Gabriel specifically identifies what his purpose was in his interaction with Daniel during the vision.

De symbolische vraag „Hoe lang?” markeert de zondagwet, en de engel vroeg niet wanneer de zondagwet zou zijn, maar wanneer het einde van de wonderen zou zijn. De „wonderen” eindigen bij de zondagwet; wat zijn dan de wonderen die tot de zondagwet leiden? Of, om meer specifiek te zijn: wat zijn de „wonderen” die worden voorgesteld in het visioen dat bij de Hiddekel werd gegeven, zoals weergegeven in de hoofdstukken tien tot en met twaalf? Als wij kunnen vaststellen wat de „wonderen” zijn, kunnen wij wellicht ontdekken wanneer de „wonderen” beginnen. In Daniël tien geeft Gabriël uitdrukkelijk aan wat zijn bedoeling was in zijn omgang met Daniël tijdens het visioen.

> Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.

> Nu ben ik gekomen om u inzicht te geven in wat uw volk in de laatste dagen zal overkomen; want het gezicht is nog voor vele dagen. Daniël 10:14.

Gabriel came to make God’s people understand what shall befall them in the latter days. To assume that the prophecies in Daniel twelve which were correctly understood by the Millerites, but to use that acknowledgement to deny the application of the chapter to the last days—is to defeat Gabriel’s stated purpose. Once Gabriel begins the prophetic narrative in verse one of chapter eleven on through to the third verse of chapter twelve, the history represented is the external prophetic details of how the dragon, the beast and the false prophet lead the world to Armageddon. There are passages within the chapter that describe God’s people being persecuted, but the history of chapter eleven is primarily an external revelation. This means that chapter ten and chapter twelve represent an alpha and an omega within Daniel’s final vision, for unlike chapter eleven they both describe an internal message identifying the sealing of the one-hundred and forty-four thousand. The middle chapter is the rebellion of mankind as represented by the king of the north, the pope of Rome, and the alpha chapter ten, along with the omega chapter twelve identify the internal experience of the one hundred and forty-four thousand in the latter days. All three chapters lead to the close of probation, the alpha chapter begins with the fear of God that separates two classes of worshippers, and by the end of the chapter Daniel is given a doubling of power, thus identifying the first and second angels’ messages. Chapter twelve is the omega chapter and it identifies the judgment message of the third angel.

Gabriël kwam om Gods volk te doen verstaan wat hun in de laatste dagen zal overkomen. Te veronderstellen dat de profetieën in Daniël twaalf door de Millerieten juist werden begrepen, maar die erkenning vervolgens te gebruiken om de toepassing van het hoofdstuk op de laatste dagen te ontkennen, is Gabriëls uitdrukkelijk vermelde doel tenietdoen. Zodra Gabriël het profetische verhaal aanvangt in vers één van hoofdstuk elf en dit voortzet tot en met het derde vers van hoofdstuk twaalf, is de voorgestelde geschiedenis de uiterlijke profetische bijzonderheden van de wijze waarop de draak, het beest en de valse profeet de wereld naar Armageddon voeren. Binnen het hoofdstuk bevinden zich passages die beschrijven hoe Gods volk wordt vervolgd, maar de geschiedenis van hoofdstuk elf is in de eerste plaats een uiterlijke openbaring. Dit betekent dat hoofdstuk tien en hoofdstuk twaalf een alfa en een omega binnen Daniëls laatste visioen vertegenwoordigen, want in tegenstelling tot hoofdstuk elf beschrijven zij beide een innerlijke boodschap die de verzegeling van de honderdvierenveertigduizend aanduidt. Het middelste hoofdstuk is de opstand van de mensheid zoals voorgesteld door de koning van het noorden, de paus van Rome, en het alfa-hoofdstuk tien, tezamen met het omega-hoofdstuk twaalf, duiden de innerlijke ervaring van de honderdvierenveertigduizend in de laatste dagen aan. Alle drie de hoofdstukken voeren naar het sluiten van de genadetijd; het alfa-hoofdstuk begint met de vreze Gods die twee klassen van aanbidders scheidt, en tegen het einde van het hoofdstuk wordt Daniël een verdubbeling van kracht gegeven, waarmee de boodschappen van de eerste en de tweede engel worden aangeduid. Hoofdstuk twaalf is het omega-hoofdstuk en het duidt de oordeelsboodschap van de derde engel aan.

Chapter eleven details mankind’s rebellion from the destruction of Jerusalem unto the close of probation, which according to Sister White is an illustration of the close of probation at the end of the world. Daniel eleven starts at the destruction of Jerusalem, for Daniel is one of those who were taken to Babylon in the threefold destruction of Jerusalem that typified the destruction of the same city in 70 AD, and then again in the latter days as represented by the world.

Hoofdstuk elf beschrijft de opstand van de mensheid vanaf de verwoesting van Jeruzalem tot aan het einde van de genadetijd, hetgeen volgens Zuster White een illustratie is van de sluiting van de genadetijd aan het einde van de wereld. Daniël elf begint bij de verwoesting van Jeruzalem, want Daniël is een van hen die bij de drievoudige verwoesting van Jeruzalem naar Babylon werden weggevoerd, welke een voorafbeelding was van de verwoesting van diezelfde stad in 70 n.Chr., en vervolgens opnieuw in de laatste dagen, zoals voorgesteld door de wereld.

Two literal destructions of Jerusalem that took place on the same day of the year six hundred and sixty-five years apart. Those two destructions were of the city where the Ark was supposed to be located. Shilo possessed the same prophetic characteristics and represents the first destruction of a city where God’s presence was located, or was supposed to be located. When Sister White employs the destruction of Jerusalem as a symbol of the destruction of the latter days, she is commenting on Christ’s sermon on the destruction of Jerusalem.

Twee letterlijke verwoestingen van Jeruzalem die plaatsvonden op dezelfde dag van het jaar, zeshonderdvijfenzestig jaar van elkaar gescheiden. Die twee verwoestingen betroffen de stad waar de Ark zich behoorde te bevinden. Silo bezat dezelfde profetische kenmerken en vertegenwoordigt de eerste verwoesting van een stad waar Gods tegenwoordigheid gevestigd was, of gevestigd behoorde te zijn. Wanneer Zuster White de verwoesting van Jeruzalem gebruikt als een symbool van de verwoesting der laatste dagen, geeft zij commentaar op Christus’ rede over de verwoesting van Jeruzalem.

Shilo, the destruction of Jerusalem under Nebuchadnezzar and Titus are three witnesses of the latter days as represented by the destruction of God’s city. Shilo is the first angel’s message which teaches to fear God, something Eli did not do, and give Him glory, something Eli did not do, for the hour of His judgment is come. The second angel’s message is where we find a doubling as represented by Nebuchadnezzar and Titus. The third destruction of Jerusalem, in the latter days is at the close of probation, which is the close of judgment.

Silo, de verwoesting van Jeruzalem onder Nebukadnezar en Titus, zijn drie getuigen van de laatste dagen, zoals voorgesteld door de verwoesting van Gods stad. Silo is de boodschap van de eerste engel, die leert God te vrezen, iets wat Eli niet deed, en Hem heerlijkheid te geven, iets wat Eli niet deed, want het uur van Zijn oordeel is gekomen. De boodschap van de tweede engel is waar wij een verdubbeling aantreffen, voorgesteld door Nebukadnezar en Titus. De derde verwoesting van Jeruzalem, in de laatste dagen, is bij het sluiten van de genadetijd, hetgeen het einde van het oordeel is.

Chapter eleven is the external history of the three angel’s messages. It is sandwiched between chapter ten’s vision of separation and three empowering touches that takes place on the twenty-second day of Daniel’s vision. This means that chapter twelve will also be about the internal story of what befalls God’s people in the latter days. It also means that the light within chapter twelve is twenty-two times more brilliant than the light in chapter ten.

Hoofdstuk elf vormt de uiterlijke geschiedenis van de boodschappen van de drie engelen. Het is ingeklemd tussen het visioen van afscheiding in hoofdstuk tien en drie bekrachtigende aanrakingen die plaatsvinden op de tweeëntwintigste dag van Daniëls visioen. Dit betekent dat hoofdstuk twaalf eveneens zal handelen over het innerlijke verhaal van wat Gods volk in de laatste dagen overkomt. Het betekent ook dat het licht in hoofdstuk twaalf tweeëntwintigmaal helderder is dan het licht in hoofdstuk tien.

In the vision of the Ulai, Christ was also asked “How long?” The previous twelve verses leading to the question in verse thirteen, were identifying external prophetic history representing important details about the powers of Bible prophecy. Those twelve verses were simply repeating and enlarging upon the history represented in chapter seven. The prophetic history set forth in those verses is repeated and enlarged upon in chapter eleven beginning in the time of the Medes and Persians. The last half of chapter eight and all of chapter nine is the representation of God’s last day people by the prophet Daniel. The vision of prophetic history found in the vision of the Ulai rivers three chapters, along with the representation of God’s people in the chapters by Daniel’s interaction with Gabriel, is the alpha to the omega of chapters ten through twelve.

In het gezicht van de Ulai werd ook aan Christus gevraagd: „Hoe lang?” De voorafgaande twaalf verzen die tot de vraag in vers dertien leiden, duidden uiterlijke profetische geschiedenis aan die belangrijke bijzonderheden vertegenwoordigt aangaande de machten van de bijbelse profetie. Die twaalf verzen herhaalden en breidden eenvoudigweg de geschiedenis uit die in hoofdstuk zeven wordt voorgesteld. De profetische geschiedenis die in die verzen wordt uiteengezet, wordt in hoofdstuk elf herhaald en verder uitgebreid, beginnend in de tijd van de Meden en Perzen. De laatste helft van hoofdstuk acht en geheel hoofdstuk negen vormen de voorstelling van Gods volk van de laatste dagen door de profeet Daniël. Het gezicht van de profetische geschiedenis dat in het gezicht van de rivieren van de Ulai in drie hoofdstukken wordt gevonden, samen met de voorstelling van Gods volk in die hoofdstukken door Daniëls omgang met Gabriël, is de alfa tot de omega van hoofdstukken tien tot en met twaalf.

Because the Hiddekel is the omega and the Ulai the alpha, the power represented by the light that is unsealed in chapter twelve, when the time of the end is reached, is twenty-two times brighter than the vision which is the central pillar and foundation of Adventism. This being the case; the light of Daniel’s last vision is directly identified as light associated with God’s people in the latter days. When the angel asks the man clothed in linen, “How long?” to the end of these wonders, the wonders are those who shine as the stars forever and ever as Abram’s covenant history echoes of a command for Abram to look to the stars. The wonders in Daniel twelve is the transformation of human beings into the ensign of the one hundred and forty-four thousand.

Omdat de Hiddekel de omega is en de Ulai de alpha, is de macht die wordt voorgesteld door het licht dat in hoofdstuk twaalf wordt ontzegeld, wanneer de tijd van het einde is bereikt, tweeëntwintig maal helderder dan het visioen dat de centrale pijler en grondslag van het adventisme is. Aangezien dit zo is, wordt het licht van Daniëls laatste visioen rechtstreeks geïdentificeerd als licht dat verbonden is met Gods volk in de laatste dagen. Wanneer de engel aan de in linnen geklede man vraagt: „Hoe lang?” tot het einde van deze wonderen, dan zijn de wonderen degenen die stralen als de sterren, voor eeuwig en altoos, zoals Abrams verbondsgeschiedenis weerklinkt van een bevel aan Abram om naar de sterren te zien. De wonderen in Daniël twaalf zijn de verandering van menselijke wezens tot het banier van de honderd-vierenveertigduizend.

In an earlier point we identified that verse eleven of Daniel twelve identifies a prophetic period that consist of two periods, the first of which is thirty years. In order to place the proper emphasis on verse eleven, I went to verse seven; to show Christ’s direct involvement with the wonders He accomplishes among His people in the latter days.

In een eerder punt hebben wij vastgesteld dat vers elf van Daniël twaalf een profetische periode aanduidt die uit twee perioden bestaat, waarvan de eerste dertig jaar omvat. Om de juiste nadruk op vers elf te leggen, ben ik naar vers zeven gegaan, om Christus’ directe betrokkenheid te tonen bij de wonderen die Hij onder Zijn volk in de laatste dagen tot stand brengt.

In returning to verse eleven I wish to remind you that chapter twelve is directly called the “latter days” by Gabriel. In the days of the one hundred and forty-four thousand, the days in which they are sealed and enter into covenant with God; according to the book of Daniel, there will be a message unsealed that will swell into a loud cry. That message is represented in chapter twelve by three distinct prophetic periods, that have already been defined by the Millerites, and thereafter endorsed by the Spirit of Prophecy. Those three periods do not represent time, for the very same angel who holds up both hands to heaven in chapter twelve, held up one hand to heaven in Revelation ten, and swore there would be time no longer. That pronouncement in 1844 means that the three prophetic periods in Daniel twelve are symbolic periods that are not meant to represent time.

Wanneer ik terugkeer naar vers elf, wil ik u eraan herinneren dat hoofdstuk twaalf door Gabriël rechtstreeks de „laatste dagen” wordt genoemd. In de dagen van de honderd vierenveertigduizend, de dagen waarin zij verzegeld worden en in verbond met God treden, zal er volgens het boek Daniël een boodschap ontzegeld worden die zal aanzwellen tot een luide roep. Die boodschap wordt in hoofdstuk twaalf voorgesteld door drie onderscheiden profetische perioden, die reeds door de Millerieten zijn omschreven en daarna door de Geest der Profetie zijn bekrachtigd. Die drie perioden stellen geen tijd voor, want juist dezelfde engel die in hoofdstuk twaalf beide handen naar de hemel opheft, hief in Openbaring tien één hand naar de hemel op en zwoer dat er geen tijd meer zou zijn. Die uitspraak in 1844 betekent dat de drie profetische perioden in Daniël twaalf symbolische perioden zijn die niet bedoeld zijn om tijd voor te stellen.

Therefore, when the middle symbolic prophetic period in Daniel twelve is a twofold period that begins with thirty years in the very chapter that Michael stands up, then you know that the twofold period beginning with thirty years is the perfect fulfillment of Abram’s alpha prophecy. The omega of the time prophecy which begins covenant history in terms of a chosen people, reaches its perfect fulfillment in the same chapter which is the climax of Daniel’s testimony of what will befall God’s people in the last days.

Daarom, wanneer de middelste symbolische profetische periode in Daniël twaalf een tweevoudige periode is die begint met dertig jaar, juist in het hoofdstuk waarin Michaël opstaat, dan weet u dat de tweevoudige periode die met dertig jaar begint de volmaakte vervulling is van Abrams alfa-profetie. De omega van de tijdsprofetie, die de verbondsgeschiedenis doet aanvangen in termen van een uitverkoren volk, bereikt haar volmaakte vervulling in hetzelfde hoofdstuk, dat het hoogtepunt vormt van Daniëls getuigenis aangaande wat Gods volk in de laatste dagen zal overkomen.

At the time of the end, the book of Daniel is unsealed and the light produced seals God’s people. At the time of the end, the book of Daniel is unsealed and the light produced is represented by three prophetic periods within Daniel’s last chapter. That chapter is the omega of the three chapters that make up the Hiddekel vision, and the Hiddekel vision is the omega to the three chapters that represent the alpha of the river visions of Daniel. The rivers that began in Eden finally ended up with Daniel, and then God’s prophetic Word brought them to the Millerite movement of the first and second angel, the alpha movement of the three angels’ two movements. The 1290 years of verse eleven are the omega to Abram and Pauls’ 430-year prophecy.

In de tijd van het einde wordt het boek Daniël ontzegeld, en het voortgebrachte licht verzegelt Gods volk. In de tijd van het einde wordt het boek Daniël ontzegeld, en het voortgebrachte licht wordt voorgesteld door drie profetische perioden binnen het laatste hoofdstuk van Daniël. Dat hoofdstuk is de omega van de drie hoofdstukken die het Hiddekel-visioen vormen, en het Hiddekel-visioen is de omega van de drie hoofdstukken die de alfa vertegenwoordigen van de riviergezichten van Daniël. De rivieren die in Eden begonnen, kwamen uiteindelijk bij Daniël uit, en vervolgens bracht Gods profetische Woord hen tot de Milleritische beweging van de eerste en de tweede engel, de alfa-beweging van de twee bewegingen van de drie engelen. De 1290 jaren van vers elf zijn de omega van de profetie van 430 jaar van Abram en Paulus.

Before we continue on in Daniel twelve and its connection to Abram’s prophecy it is good to remember who Paul was. Paul was not only the apostle to the Gentiles, but just as importantly he presented his message through God’s prophetic Word. More importantly than that, is that Paul was a dispensational prophet. A dispensational prophet is a prophet raised up to guide God’s people from one dispensation to another like unto Moses, from altar worship to sanctuary worship; John the Baptist; from the earthly sanctuary to the Heavenly Sanctuary. Paul recorded more information and rules of the application of the literal to the spiritual than all the other Bible authors combined, by far! He was raised up to explain the transition of literal to spiritual in the context of God’s covenant people.

Voordat wij verdergaan in Daniël twaalf en de verbinding daarvan met Abrams profetie, is het goed in gedachten te houden wie Paulus was. Paulus was niet alleen de apostel der heidenen, maar even belangrijk is dat hij zijn boodschap uiteenzette door middel van Gods profetisch Woord. Nog belangrijker is dat Paulus een bedelingsprofeet was. Een bedelingsprofeet is een profeet die wordt verwekt om Gods volk van de ene bedeling naar de andere te leiden, zoals Mozes: van altaardienst naar heiligdomsdienst; Johannes de Doper: van het aardse heiligdom naar het hemelse Heiligdom. Paulus heeft, verreweg meer dan alle andere Bijbelschrijvers samen, meer gegevens en regels opgetekend over de toepassing van het letterlijke op het geestelijke. Hij werd verwekt om de overgang van het letterlijke naar het geestelijke te verklaren in de context van Gods verbondsvolk.

Paul is the connecting link between the covenant promises of Abraham’s chosen people, when that chosen people transitioned from literal to spiritual. If you are not settled into the role of who Paul was in covenant history, then you might not see how divinely fitting it is, that the first-time prophecy of God’s covenant people is a twofold time prophecy that begins with a 30-year period. One prophecy put in place by the father of the chosen people, and when they transition to a spiritual chosen people, a dispensational prophet was raised up to identify and explain that transition, and also to ratify Abram’s time-prophecy with a second witness from the New Testament aligned with the first witness from the Old Testament. Abram at the start, then Paul at the end typify the significance of the 1290 of the latter days.

Paulus is de verbindende schakel tussen de verbondsbeloften van Abrahams uitverkoren volk, toen dat uitverkoren volk van letterlijk tot geestelijk overging. Indien u niet gegrond bent in de rol van wie Paulus was in de verbondsgeschiedenis, zult u mogelijk niet inzien hoe goddelijk passend het is dat de eerste profetie betreffende Gods verbondsvolk een tweevoudige tijdsprofetie is die met een periode van 30 jaar begint. Eén profetie, ingesteld door de vader van het uitverkoren volk; en wanneer zij overgaan tot een geestelijk uitverkoren volk, werd een bedelingsprofeet verwekt om die overgang aan te wijzen en te verklaren, en tevens om Abrams tijdsprofetie te bekrachtigen met een tweede getuige uit het Nieuwe Testament, in overeenstemming met de eerste getuige uit het Oude Testament. Abram aan het begin, vervolgens Paulus aan het einde, typeren de betekenis van de 1290 van de laatste dagen.

We will continue in the next article.

Wij zullen in het volgende artikel verdergaan.

> “Zechariah’s vision of Joshua and the Angel applies with peculiar force to the experience of God’s people in the closing scenes of the great day of atonement. The remnant church will then be brought into great trial and distress. Those who keep the commandments of God and the faith of Jesus will feel the ire of the dragon and his hosts. Satan numbers the world as his subjects; he has gained control even of many professing Christians. But here is a little company who are resisting his supremacy. If he could blot them from the earth, his triumph would be complete. As he influenced the heathen nations to destroy Israel, so in the near future he will stir up the wicked powers of earth to destroy the people of God. Men will be required to render obedience to human edicts in violation of the divine law.

> „Zacharia’s visioen van Jozua en de Engel is met bijzondere kracht van toepassing op de ervaring van Gods volk in de slotscènes van de grote verzoendag. De overblijfselgemeente zal dan in grote beproeving en benauwdheid worden gebracht. Zij die de geboden van God en het geloof van Jezus bewaren, zullen de gramschap van de draak en zijn heerscharen gevoelen. Satan rekent de wereld tot zijn onderdanen; hij heeft zelfs de heerschappij verkregen over velen die zich als christenen belijden. Maar hier is een kleine schare die zich tegen zijn opperheerschappij verzet. Indien hij hen van de aarde zou kunnen wegvagen, zou zijn triomf volkomen zijn. Gelijk hij de heidense volken ertoe beïnvloedde Israël te verdelgen, zo zal hij in de nabije toekomst de goddeloze machten der aarde opwekken om het volk van God te verdelgen. Van de mensen zal worden geëist dat zij gehoorzaamheid betonen aan menselijke verordeningen, in overtreding van de goddelijke wet.״

> “Those who are true to God will be menaced, denounced, proscribed. They will be ‘betrayed both by parents, and brethren, and kinsfolks, and friends,’ even unto death. Luke 21:16. Their only hope is in the mercy of God; their only defense will be prayer. As Joshua pleaded before the Angel, so the remnant church, with brokenness of heart and unfaltering faith, will plead for pardon and deliverance through Jesus, their Advocate. They are fully conscious of the sinfulness of their lives, they see their weakness and unworthiness; and they are ready to despair.

> Zij die God trouw zijn, zullen worden bedreigd, aangeklaagd, in de ban gedaan. Zij zullen „overgeleverd worden zelfs door ouders en broeders en bloedverwanten en vrienden”, tot in de dood. Lukas 21:16. Hun enige hoop is in de barmhartigheid van God; hun enige verdediging zal het gebed zijn. Zoals Jozua voor de Engel pleitte, zo zal de overblijfselkerk, met verbrokenheid van hart en onwankelbaar geloof, smeken om vergiffenis en verlossing door Jezus, hun Voorspraak. Zij zijn zich ten volle bewust van de zondigheid van hun leven, zij zien hun zwakheid en onwaardigheid; en zij staan gereed te wanhopen.

> “The tempter stands by to accuse them, as he stood by to resist Joshua. He points to their filthy garments, their defective characters. He presents their weakness and folly, their sins of ingratitude, their unlikeness to Christ, which has dishonored their Redeemer. He endeavors to affright them with the thought that their case is hopeless, that the stain of their defilement will never be washed away. He hopes so to destroy their faith that they will yield to his temptations, and turn from their allegiance to God.

> „De verzoeker staat gereed om hen aan te klagen, zoals hij gereedstond om Jozua te weerstaan. Hij wijst op hun vuile klederen, hun gebrekkige karakter. Hij stelt hun zwakheid en dwaasheid voor ogen, hun zonden van ondankbaarheid, hun ongelijkvormigheid aan Christus, waardoor zij hun Verlosser hebben onteerd. Hij tracht hun schrik aan te jagen met de gedachte dat hun toestand hopeloos is, dat de smet van hun verontreiniging nooit zal worden afgewassen. Hij hoopt zo hun geloof te vernietigen, opdat zij aan zijn verzoekingen zullen toegeven en zich van hun trouw aan God zullen afwenden.

> “Satan has an accurate knowledge of the sins that he has tempted God’s people to commit, and he urges his accusations against them, declaring, that by their sins they have forfeited divine protection, and claiming that he has the right to destroy them. He pronounces them just as deserving as himself of exclusion from the favor of God. ‘Are these,’ he says, ‘the people who are to take my place in heaven, and the place of the angels who united with me? They profess to obey the law of God; but have they kept its precepts? Have they not been lovers of self more than lovers of God? Have they not placed their own interests above His service? Have they not loved the things of the world? Look at the sins that have marked their lives. Behold their selfishness, their malice, their hatred of one another. Will God banish me and my angels from His presence, and yet reward those who have been guilty of the same sins? Thou canst not do this, O Lord, in justice. Justice demands that sentence be pronounced against them.’

> „Satan heeft nauwkeurige kennis van de zonden waartoe hij Gods volk heeft verleid, en hij brengt zijn beschuldigingen tegen hen naar voren door te verklaren dat zij door hun zonden de goddelijke bescherming hebben verbeurd, en door te beweren dat hij het recht heeft hen te vernietigen. Hij verklaart dat zij evenzeer als hijzelf verdienen van de gunst van God te worden uitgesloten. ‘Zijn dit,’ zegt hij, ‘de mensen die mijn plaats in de hemel moeten innemen, en de plaats van de engelen die zich met mij verenigden? Belijden zij de wet van God te gehoorzamen; maar hebben zij haar voorschriften onderhouden? Zijn zij niet meer liefhebbers van zichzelf geweest dan liefhebbers van God? Hebben zij niet hun eigen belangen boven Zijn dienst gesteld? Hebben zij de dingen van de wereld niet liefgehad? Zie op de zonden die hun leven hebben gekenmerkt. Aanschouw hun zelfzucht, hun boosaardigheid, hun haat jegens elkander. Zal God mij en mijn engelen uit Zijn tegenwoordigheid verbannen, en toch hen belonen die zich aan dezelfde zonden schuldig hebben gemaakt? Gij kunt dit niet doen, o Heere, naar recht. De gerechtigheid eist dat het vonnis tegen hen wordt uitgesproken.’”

> “But while the followers of Christ have sinned, they have not given themselves up to be controlled by the satanic agencies. They have repented of their sins and have sought the Lord in humility and contrition, and the divine Advocate pleads in their behalf. He who has been most abused by their ingratitude, who knows their sin and also their penitence, declares: ‘The Lord rebuke thee, O Satan. I gave My life for these souls. They are graven upon the palms of My hands. They may have imperfections of character; they may have failed in their endeavors; but they have repented, and I have forgiven and accepted them.’

> „Maar hoewel de volgelingen van Christus gezondigd hebben, hebben zij zich niet overgegeven om door de satanische machten beheerst te worden. Zij hebben berouw gehad over hun zonden en hebben de Heer gezocht in nederigheid en verbrijzeling van hart, en de goddelijke Voorspraak pleit voor hen. Hij Die het meest door hun ondankbaarheid is gekrenkt, Die hun zonde kent en ook hun berouw, verklaart: ‘De HEERE bestraffe u, o satan. Ik heb Mijn leven gegeven voor deze zielen. Zij zijn gegrift in de handpalmen van Mijn handen. Zij mogen onvolkomenheden van karakter hebben; zij kunnen in hun pogingen gefaald hebben; maar zij hebben berouw gehad, en Ik heb hun vergeven en hen aangenomen.’”

> “The assaults of Satan are strong, his delusions are subtle; but the Lord’s eye is upon His people. Their affliction is great, the flames of the furnace seem about to consume them; but Jesus will bring them forth as gold tried in the fire. Their earthliness will be removed, that through them the image of Christ may be perfectly revealed.

> „De aanvallen van Satan zijn hevig, zijn misleidingen zijn subtiel; maar het oog van de Heer rust op Zijn volk. Hun verdrukking is groot, de vlammen van de oven schijnen hen op het punt te staan te verteren; maar Jezus zal hen doen voortkomen als goud dat in het vuur beproefd is. Hun aardsgezindheid zal worden weggenomen, opdat door hen het beeld van Christus volkomen geopenbaard moge worden.

> “At times the Lord may seem to have forgotten the perils of His church and the injury done her by her enemies. But God has not forgotten. Nothing in this world is so dear to the heart of God as His church. It is not His will that worldly policy shall corrupt her record. He does not leave His people to be overcome by Satan’s temptations. He will punish those who misrepresent Him, but He will be gracious to all who sincerely repent. To those who call upon Him for strength for the development of Christian character, He will give all needed help.

> „Soms kan het schijnen alsof de Heere de gevaren van Zijn gemeente en het onrecht dat haar door haar vijanden is aangedaan, heeft vergeten. Maar God heeft niet vergeten. Niets in deze wereld is het hart van God zo dierbaar als Zijn gemeente. Het is niet Zijn wil dat werelds beleid haar staat van dienst bederft. Hij laat Zijn volk niet overwinnen door de verzoekingen van Satan. Hij zal hen straffen die Hem onjuist voorstellen, maar Hij zal genadig zijn jegens allen die oprecht berouw hebben. Aan hen die Hem aanroepen om kracht tot de ontwikkeling van een christelijk karakter, zal Hij alle nodige hulp schenken.

> “In the time of the end the people of God will sigh and cry for the abominations done in the land. With tears they will warn the wicked of their danger in trampling upon the divine law, and with unutterable sorrow they will humble themselves before the Lord in penitence. The wicked will mock their sorrow and ridicule their solemn appeals. But the anguish and humiliation of God’s people is unmistakable evidence that they are regaining the strength and nobility of character lost in consequence of sin. It is because they are drawing nearer to Christ, because their eyes are fixed on His perfect purity, that they discern so clearly the exceeding sinfulness of sin. Meekness and lowliness are the conditions of success and victory. A crown of glory awaits those who bow at the foot of the cross.

> “In de tijd van het einde zal het volk van God zuchten en weeklagen over de gruwelen die in het land worden bedreven. Met tranen zullen zij de goddelozen waarschuwen voor het gevaar waarin zij verkeren doordat zij de goddelijke wet met voeten treden, en met onuitsprekelijk verdriet zullen zij zich in boetvaardigheid voor de Heere verootmoedigen. De goddelozen zullen hun droefheid bespotten en hun ernstige oproepen belachelijk maken. Maar de smart en verootmoediging van Gods volk zijn een onmiskenbaar bewijs dat zij de kracht en adel van karakter herwinnen die zij als gevolg van de zonde verloren hebben. Het is omdat zij nader tot Christus komen, omdat hun ogen gericht zijn op Zijn volmaakte reinheid, dat zij de buitengewone zondigheid van de zonde zo helder onderscheiden. Zachtmoedigheid en nederigheid zijn de voorwaarden voor voorspoed en overwinning. Een kroon der heerlijkheid wacht hen die zich buigen aan de voet van het kruis.

> “God’s faithful, praying ones are, as it were, shut in with Him. They themselves know not how securely they are shielded. Urged on by Satan, the rulers of this world are seeking to destroy them; but could the eyes of God’s children be opened as were the eyes of Elisha’s servant at Dothan, they would see angels of God encamped about them, holding in check the hosts of darkness.

> Gods getrouwen, die bidden, zijn als het ware met Hem ingesloten. Zijzelf weten niet hoe veilig zij beschut worden. Door Satan voortgedreven, trachten de heersers van deze wereld hen te vernietigen; maar indien de ogen van Gods kinderen geopend konden worden, zoals de ogen van Elísa’s knecht te Dothan geopend werden, dan zouden zij engelen Gods rondom zich gelegerd zien, die de legerscharen der duisternis in bedwang houden.

> “As the people of God afflict their souls before Him, pleading for purity of heart, the command is given, ‘Take away the filthy garments,’ and the encouraging words are spoken, ‘Behold, I have caused thine iniquity to pass from thee, and I will clothe thee with change of raiment.’ Zechariah 3:4. The spotless robe of Christ’s righteousness is placed upon the tried, tempted, faithful children of God. The despised remnant are clothed in glorious apparel, nevermore to be defiled by the corruptions of the world. Their names are retained in the Lamb’s book of life, enrolled among the faithful of all ages. They have resisted the wiles of the deceiver; they have not been turned from their loyalty by the dragon’s roar. Now they are eternally secure from the tempter’s devices. Their sins are transferred to the originator of sin. A ‘fair miter’ is set upon their heads.

> “Terwijl het volk van God zijn zielen voor Hem verootmoedigt en pleit om reinheid van hart, wordt het bevel gegeven: ‘Doe de vuile klederen weg’; en de bemoedigende woorden worden gesproken: ‘Zie, Ik heb uw ongerechtigheid van u weggenomen, en Ik zal u wisselklederen aantrekken.’ Zacharia 3:4. Het vlekkeloze kleed van Christus’ gerechtigheid wordt gelegd op de beproefde, verzochte, trouwe kinderen van God. Het verachte overblijfsel wordt bekleed met heerlijke gewaden, om nooit meer door de verdorvenheden van de wereld bevlekt te worden. Hun namen blijven behouden in het boek des levens van het Lam, opgetekend onder de getrouwen van alle eeuwen. Zij hebben weerstand geboden aan de listen van de verleider; zij zijn door het gebrul van de draak niet van hun trouw afgebracht. Nu zijn zij voor eeuwig beveiligd tegen de aanslagen van de verzoeker. Hun zonden worden overgedragen aan de veroorzaker van de zonde. Een ‘reine hoed’ wordt op hun hoofd gezet.”

> “While Satan has been urging his accusations, holy angels, unseen, have been passing to and fro, placing upon the faithful ones the seal of the living God. These are they that stand upon Mount Zion with the Lamb, having the Father’s name written in their foreheads. They sing the new song before the throne, that song which no man can learn save the hundred and forty and four thousand which were redeemed from the earth. ‘These are they which follow the Lamb whithersoever He goeth. These were redeemed from among men, being the first fruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God.’ Revelation 14:4, 5.

> „Terwijl Satan zijn beschuldigingen heeft aangedrongen, zijn heilige engelen, ongezien, heen en weer gegaan en hebben zij op de getrouwen het zegel van de levende God aangebracht. Dezen zijn het die met het Lam op de berg Sion staan en de naam van de Vader op hun voorhoofd geschreven hebben. Zij zingen het nieuwe lied voor de troon, dat lied dat niemand kan leren dan de honderd vierenveertigduizend, die van de aarde verlost zijn. ‘Dezen zijn het die het Lam volgen waarheen Het ook gaat. Dezen zijn uit de mensen verlost, als eerstelingen voor God en het Lam. En in hun mond is geen bedrog gevonden; want zij zijn zonder smet voor de troon van God.’ Openbaring 14:4, 5.

> “Now is reached the complete fulfillment of the words of the Angel: ‘Hear now, O Joshua the high priest, thou, and thy fellows that sit before thee: for they are men wondered at: for, behold, I will bring forth My Servant the Branch.’ Zechariah 3:8. Christ is revealed as the Redeemer and Deliverer of His people. Now indeed are the remnant ‘men wondered at,’ as the tears and humiliation of their pilgrimage give place to joy and honor in the presence of God and the Lamb. ‘In that day shall the branch of the Lord be beautiful and glorious, and the fruit of the earth shall be excellent and comely for them that are escaped of Israel. And it shall come to pass, that he that is left in Zion, and he that remaineth in Jerusalem, shall be called holy, even everyone that is written among the living in Jerusalem.’ Isaiah 4:2, 3.” Prophets and Kings 587–592.

> „Nu is de volledige vervulling bereikt van de woorden van de Engel: ‘Hoor nu toch, Jozua, hogepriester, gij en uw metgezellen die vóór u zitten; want zij zijn mannen tot een teken; want zie, Ik zal Mijn Knecht, de Spruit, doen komen.’ Zacharia 3:8. Christus wordt geopenbaard als de Verlosser en Bevrijder van Zijn volk. Nu zijn de overgeblevenen inderdaad ‘mannen tot een teken’, daar de tranen en vernedering van hun pelgrimstocht plaatsmaken voor vreugde en eer in de tegenwoordigheid van God en het Lam. ‘Te dien dage zal de Spruit des HEEREN tot sieraad en tot heerlijkheid zijn, en de vrucht der aarde tot voortreffelijkheid en tot luister voor hen die van Israël ontkomen zijn. En het zal geschieden, dat hij die in Sion is overgebleven en hij die in Jeruzalem is achtergelaten, heilig zal genoemd worden, ieder die in Jeruzalem ten leven opgeschreven is.’ Jesaja 4:2, 3.” Profeten en Koningen 587–592.

Back to Articles