Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Forty-Four

Het boek Joël en de Laodicese Zevende-dags Adventkerk - Nummer vierenveertig

Number Forty-Four

Nummer Vierenveertig

Author

Jeff Pippenger

Published

February 10, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

In 1844, the doctrine of the seventh-day Sabbath was unsealed and then emphasized to Sister White when she looked into the ark of the covenant. She also recorded that in the last days the doctrine of the incarnation possessed the same heavenly emphasis. The seventh-day Sabbath, represents the special light from the ark when the antitypical Day of Atonement began, and the seventh-year Sabbath represents the special light from the ark when the antitypical Day of Atonement reaches its conclusion.

In 1844 werd de leer van de sabbat van de zevende dag ontsloten en vervolgens aan Zuster White nadrukkelijk voorgehouden toen zij in de ark van het verbond zag. Zij legde ook vast dat in de laatste dagen de leer van de menswording dezelfde hemelse nadruk bezat. De sabbat van de zevende dag vertegenwoordigt het bijzondere licht uit de ark toen de antitypische Grote Verzoendag begon, en de sabbat van het zevende jaar vertegenwoordigt het bijzondere licht uit de ark wanneer de antitypische Grote Verzoendag haar voltooiing bereikt.

The doctrine of the incarnation is typified in the last holy convocation of Leviticus twenty-three; it is the omega to the seventh-day Sabbath, which is the first holy convocation at the beginning of Leviticus twenty-three. That first Sabbath represents God’s creative power and the last Sabbath represents His recreative power. That first Sabbath is represented by the number “23” and the last by the number “252.”

De leer van de incarnatie wordt getypeerd in de laatste heilige samenroeping van Leviticus drieëntwintig; zij is de omega van de sabbat van de zevende dag, die de eerste heilige samenroeping is aan het begin van Leviticus drieëntwintig. Die eerste sabbat vertegenwoordigt Gods scheppende kracht en de laatste sabbat vertegenwoordigt Zijn herscheppende kracht. Die eerste sabbat wordt voorgesteld door het getal „23” en de laatste door het getal „252.”

Those two symbols are the bookends of Leviticus twenty-three and they are also the bookends for the Millerite history. 1798 was the fulfillment of the 2,520 years against the northern kingdom of Israel and the 2,300 years was fulfilled October 22, 1844. When Sister White was led into the sanctuary and gazed upon the Ten Commandments, she was typifying God’s latter-day people who follow Christ into the Most Holy Place when He is finishing His work of at-one-ment. The temple test is the test of following the Lamb whithersoever He goeth.

Die twee symbolen vormen de boekensteunen van Leviticus drieëntwintig en zij vormen tevens de boekensteunen van de Milleritische geschiedenis. 1798 was de vervulling van de 2.520 jaar tegen het noordelijke koninkrijk van Israël, en de 2.300 jaar werden vervuld op 22 oktober 1844. Toen zuster White naar het heiligdom werd geleid en de Tien Geboden aanschouwde, verbeeldde zij Gods volk van de laatste dagen, dat Christus volgt in het Allerheiligste, wanneer Hij Zijn werk van verzoening voltooit. De tempeltoets is de toets van het volgen van het Lam, waarheen Het ook gaat.

> These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.

> Dezen zijn het die zich niet met vrouwen verontreinigd hebben; want zij zijn maagden. Dezen zijn het die het Lam volgen, waar Het ook heengaat. Dezen zijn het die uit de mensen zijn vrijgekocht, als eerstelingen voor God en voor het Lam. Openbaring 14:4.

Sister White, as a prophet was illustrating the faithful at the beginning who entered the Most Holy Place by faith, and in so doing she was providing an example of the faithful at the end who enter by faith into the Most Holy Place and then gaze into the ark. What they see illuminated there is the doctrine of the incarnation, the finishing of the at-one-ment. They see the two covering cherubs representing the two Sabbaths of creation and re-creation. They see the 252 on one side of the ark and the 23 on the other and recognize that in agreement with creation and re-creation; 23 represents the marriage of Divinity with humanity, and they see 252 as the symbol of a human’s transformation into a human that is combined with Divinity.

Zuster White beeldde als profeet de getrouwen aan het begin uit, die door het geloof het Allerheiligste binnengingen, en daarmee verschafte zij een voorbeeld van de getrouwen aan het einde, die door het geloof het Allerheiligste binnengaan en vervolgens in de ark staren. Wat zij daar verlicht zien, is de leer van de menswording, de voltooiing van de verzoening. Zij zien de twee overdekkende cherubs, die de twee sabbatten van schepping en herschepping vertegenwoordigen. Zij zien de 252 aan de ene zijde van de ark en de 23 aan de andere en erkennen dat, in overeenstemming met schepping en herschepping, 23 het huwelijk van de Godheid met de mensheid vertegenwoordigt, en zij zien 252 als het symbool van de omvorming van een mens tot een mens die met de Godheid verenigd is.

The mercy seat was not to be removed, so for Sister White to look inside was a special revelation, and prophetically the illustration is more for the latter days, than the days in which she lived. By beholding we are changed. The temple test is Christ leading His virgin people into His temple, step by step. Prophetic truths represent the steps along the path that is lightened by the message of the Midnight Cry.

Het verzoendeksel mocht niet worden weggenomen; dat Zuster White dus naar binnen mocht kijken, was een bijzondere openbaring, en profetisch is de illustratie meer voor de laatste dagen dan voor de dagen waarin zij leefde. Door te aanschouwen worden wij veranderd. De tempeltoets is dat Christus Zijn maagdelijke volk stap voor stap in Zijn tempel leidt. Profetische waarheden vertegenwoordigen de treden langs het pad dat verlicht wordt door de boodschap van de Middernachtsroep.

The Millerite temple of forty-six years is a step.

De tempel van zesenveertig jaar van de Millerieten is een stap.

The human temple of “23,” (male and female, He created them) is a step.

De menselijke tempel van „23” (mannelijk en vrouwelijk schiep Hij hen) is een trede.

Christ raising His temple in three days is a step.

Het feit dat Christus Zijn tempel in drie dagen opricht, is een stap.

The storehouse is the temple of Malachi.

De voorraadkamer is de tempel van Maleachi.

Nehemiah cleansed the storehouse from the profanation of Tobiah.

Nehemia reinigde het voorraadvertrek van de ontheiliging door Tobia.

That temple was where the high priest Hilkiah discovered the writings of Moses during the revival of king Josiah.

Die tempel was de plaats waar de hogepriester Hilkia tijdens de hervorming onder koning Josia de geschriften van Mozes ontdekte.

The temple Nehemiah cleansed from profanation is the same temple Christ twice cleansed from it’s “sacrilegious profanation” as Sister White states.

De tempel die Nehemia van ontwijding reinigde, is dezelfde tempel die Christus tweemaal van haar „heiligschennende ontwijding” reinigde, zoals zuster White stelt.

The casket of Miller’s dream was a step.

De kist in Millers droom was een trede.

Once Christ has led His faithful in the Most Holy Place, He leads them, as represented by Sister White to the ark, raises the mercy seat and allows them to look inside. When they look inside they see both the doctrine of the incarnation and the seventh-day Sabbath is invested with a soft halo. Line upon line those who recognize the doctrines that are “invested with a soft radiance” align with Sister White entering the Most Holy Place by faith and looking into the ark.

Zodra Christus de Zijnen in het Allerheiligste heeft geleid, leidt Hij hen, zoals zuster White die naar de ark werd geleid, tot de ark, heft het verzoendeksel op en laat hun toe erin te zien. Wanneer zij erin zien, aanschouwen zij dat zowel de leer van de incarnatie als de sabbat van de zevende dag met een zachte glans zijn omgeven. Regel op regel scharen degenen die de leringen erkennen die „met een zachte glans zijn omgeven” zich achter zuster White, terwijl zij door het geloof het Allerheiligste binnengaan en in de ark zien.

The ancient prophets spoke more specifically for the latter days than the days in which they lived. When those ancient prophets themselves become part of the testimony, they represent God’s people in the latter days, and God’s people in the latter days are the one hundred and forty-four thousand. Sister White is perhaps the most important ancient prophet, for all her illustrations represent the alpha history of the omega history of the one hundred and forty-four thousand. All the prophets illustrate the remnant, but Sister White also represents a beginning history that is fulfilled in the ending history—to the very letter.

De oude profeten spraken specifieker voor de laatste dagen dan voor de dagen waarin zij leefden. Wanneer die oude profeten zelf deel worden van het getuigenis, vertegenwoordigen zij Gods volk in de laatste dagen, en Gods volk in de laatste dagen zijn de honderd vierenveertigduizend. Zuster White is wellicht de belangrijkste oude profeet, want al haar illustraties vertegenwoordigen de alfageschiedenis van de omegageschiedenis van de honderd vierenveertigduizend. Alle profeten beelden het overblijfsel uit, maar Zuster White vertegenwoordigt ook een begingeschiedenis die in de eindgeschiedenis wordt vervuld—tot op de letter.

In the alpha foundational history, Sister White in vision, is taken into the Most Holy Place of the heavenly sanctuary. Once there, the mercy seat upon the ark of the covenant, a seat that was not to be removed, was raised so that Sister White could gaze inside where she saw the Ten Commandments.

In de fundamentele geschiedenis van de alfa wordt zuster White in een visioen meegenomen naar het Allerheiligste van het hemelse heiligdom. Eenmaal daar werd het verzoendeksel op de ark van het verbond, een deksel dat niet verwijderd mocht worden, opgetild, zodat zuster White naar binnen kon kijken, waar zij de Tien Geboden zag.

> “In the holiest I saw an ark; on the top and sides of it was purest gold. On each end of the ark was a lovely cherub, with its wings spread out over it. Their faces were turned toward each other, and they looked downward. Between the angels was a golden censer. Above the ark, where the angels stood, was an exceeding bright glory, that appeared like a throne where God dwelt. Jesus stood by the ark, and as the saints’ prayers came up to Him, the incense in the censer would smoke, and He would offer up their prayers with the smoke of the incense to His Father. In the ark was the golden pot of manna, Aaron’s rod that budded, and the tables of stone which folded together like a book. Jesus opened them, and I saw the Ten Commandments written on them with the finger of God. On one table were four, and on the other six. The four on the first table shone brighter than the other six. But the fourth, the Sabbath commandment, shone above them all; for the Sabbath was set apart to be kept in honor of God’s holy name. The holy Sabbath looked glorious—a halo of glory was all around it. I saw that the Sabbath commandment was not nailed to the cross. If it was, the other nine commandments were; and we are at liberty to break them all, as well as to break the fourth. I saw that God had not changed the Sabbath, for He never changes. But the pope had changed it from the seventh to the first day of the week; for he was to change times and laws.” Early Writings, 32.

> “In het heilige der heiligen zag ik een ark; op de bovenkant en aan de zijkanten ervan was het zuiverste goud. Aan elk uiteinde van de ark was een lieflijke cherub, met zijn vleugels daarover uitgespreid. Hun gezichten waren naar elkaar toegekeerd, en zij zagen neerwaarts. Tussen de engelen was een gouden wierookvat. Boven de ark, waar de engelen stonden, was een buitengewoon heldere heerlijkheid, die eruitzag als een troon waar God woonde. Jezus stond bij de ark, en wanneer de gebeden van de heiligen tot Hem opstegen, steeg de wierook in het wierookvat op, en Hij droeg hun gebeden met de rook van de wierook op aan Zijn Vader. In de ark bevonden zich de gouden kruik met manna, de staf van Aäron die gebloeid had, en de stenen tafelen die als een boek samenklapten. Jezus opende ze, en ik zag de Tien Geboden erop geschreven met de vinger van God. Op de ene tafel stonden er vier, en op de andere zes. De vier op de eerste tafel straalden helderder dan de andere zes. Maar het vierde, het sabbatsgebod, straalde boven alle uit; want de sabbat was afgezonderd om onderhouden te worden ter ere van Gods heilige Naam. De heilige sabbat zag er heerlijk uit—een stralenkrans van heerlijkheid omgaf hem geheel. Ik zag dat het sabbatsgebod niet aan het kruis genageld was. Als dat wel zo was, dan waren de andere negen geboden het ook; en het staat ons dan vrij ze alle te overtreden, evenzeer als het vierde te overtreden. Ik zag dat God de sabbat niet had veranderd, want Hij verandert nooit. Maar de paus had die veranderd van de zevende naar de eerste dag van de week; want hij zou tijden en wetten veranderen.” Early Writings, 32.

The doctrine of the seventh-day Sabbath was the alpha doctrine of the foundational history of the Millerite movement that began as the Philadelphian Millerite movement, then transformed unto the Laodicean Millerite movement in 1856, and then unto the Laodicean Seventh-day Adventist Church in 1863. Sister White also identifies the omega doctrine in the history of the latter days, when the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand transforms into the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. The alpha and omega lights are represented by the doctrine of the seventh-day Sabbath and the doctrine of the incarnation.

De leer van de sabbat van de zevende dag was de alfa-leer van de fundamentele geschiedenis van de Milleritische beweging, die begon als de Filadelfische Milleritische beweging, vervolgens in 1856 overging in de Laodiceaanse Milleritische beweging, en daarna in 1863 in de Laodiceaanse Kerk der Zevende-dags Adventisten. Zuster White identificeert ook de omega-leer in de geschiedenis van de laatste dagen, wanneer de Laodiceaanse beweging van de honderd vierenveertigduizend overgaat in de Filadelfische beweging van de honderd vierenveertigduizend. De alfa- en omegalichten worden voorgesteld door de leer van de sabbat van de zevende dag en de leer van de incarnatie.

> “Those who commune with God walk in the light of the Sun of Righteousness. They do not dishonor their Redeemer by corrupting their way before God. Heavenly light shines upon them. As they near the close of this earth’s history, their knowledge of Christ, and of the prophecies relating to him, greatly increases. They are of infinite worth in God’s sight; for they are in unity with his Son. To them the word of God is of surpassing beauty and loveliness. They see its importance. Truth is unfolded to them. The doctrine of the incarnation is invested with a soft radiance. They see that the Scripture is the key that unlocks all mysteries and solves all difficulties. Those who have been unwilling to receive the light and walk in the light will be unable to understand the mystery of godliness, but those who have not hesitated to take up the cross and follow Jesus, will see light in God’s light.” The Southern Watchman, April 4, 1905.

> „Zij die gemeenschap met God hebben, wandelen in het licht van de Zon der Gerechtigheid. Zij onteren hun Verlosser niet door hun weg voor God te verderven. Hemels licht schijnt op hen. Naarmate zij het einde van de geschiedenis van deze aarde naderen, neemt hun kennis van Christus en van de profetieën die op Hem betrekking hebben, sterk toe. Zij zijn van oneindige waarde in Gods oog; want zij zijn één met zijn Zoon. Voor hen is het Woord van God van allesovertreffende schoonheid en lieflijkheid. Zij zien het belang ervan. De waarheid wordt hun ontvouwd. De leer van de menswording is met een zachte glans omstraald. Zij zien dat de Schrift de sleutel is die alle verborgenheden ontsluit en alle moeilijkheden oplost. Degenen die niet bereid zijn geweest het licht te ontvangen en in het licht te wandelen, zullen niet in staat zijn het geheimenis der godzaligheid te verstaan; maar zij die niet geaarzeld hebben het kruis op te nemen en Jezus te volgen, zullen licht zien in Gods licht.” The Southern Watchman, 4 april 1905.

The “doctrine of the incarnation” is also called the “mystery of godliness.”

De „leer van de menswording” wordt ook wel het „geheimenis der godzaligheid” genoemd.

> And without controversy great is the mystery of godliness: God was manifest in the flesh, justified in the Spirit, seen of angels, preached unto the Gentiles, believed on in the world, received up into glory. 1 Timothy 3:16.

> En buiten alle tegenspraak, groot is het geheimenis der godzaligheid: God is geopenbaard in het vlees, gerechtvaardigd in de Geest, verschenen aan de engelen, gepredikt onder de heidenen, geloofd in de wereld, opgenomen in heerlijkheid. 1 Timotheüs 3:16.

The “mystery” is hidden until the final generation, when the faithful see that the doctrine of the incarnation is the omega of the seventh-day Sabbath.

Het „mysterie” blijft verborgen tot de laatste generatie, wanneer de getrouwen inzien dat de leer van de incarnatie de omega van de sabbat van de zevende dag is.

> Even the mystery which hath been hid from ages and from generations, but now is made manifest to his saints: To whom God would make known what is the riches of the glory of this mystery among the Gentiles; which is Christ in you, the hope of glory. Colossians 1:26, 27.

> Namelijk de verborgenheid die van alle eeuwen en van alle geslachten verborgen is geweest, maar nu geopenbaard is aan Zijn heiligen; aan wie God heeft willen bekendmaken wat de rijkdom is van de heerlijkheid van deze verborgenheid onder de heidenen: namelijk Christus in u, de hoop der heerlijkheid. Kolossenzen 1:26, 27.

It is fitting that it is Colossians 1:26 that speaks of a “mystery” that “hath been hid,” but that mystery is “made manifest” in the latter days. Prophetic light is made manifest when prophecy is unsealed, as represented in Daniel twelve where at the end of 1,260 days, at the time of the end a prophecy is unsealed. The prophecy that has been hid for generations is unsealed, and the prophecy is the truth which when unsealed is the “glory” that is made known unto the Gentiles at the Sunday law. That mystery is Christ in you the hope of glory, which is accomplished in the days of the sounding of the seventh trumpet.

Het is passend dat juist Kolossenzen 1:26 spreekt van een „verborgenheid” die „verborgen is geweest”, maar die verborgenheid wordt in de laatste dagen „geopenbaard”. Profetisch licht wordt geopenbaard wanneer de profetie wordt ontzegeld, zoals voorgesteld in Daniël twaalf, waar aan het einde van 1.260 dagen, ten tijde van het einde, een profetie wordt ontzegeld. De profetie die geslachten lang verborgen is geweest, wordt ontzegeld, en de profetie is de waarheid die, wanneer zij wordt ontzegeld, de „heerlijkheid” is die aan de heidenen bekendgemaakt wordt bij de zondagswet. Die verborgenheid is Christus in u, de hoop der heerlijkheid, hetgeen volbracht wordt in de dagen van het bazuingeschal van de zevende bazuin.

> But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.

> Maar in de dagen van de stem van de zevende engel, wanneer hij zal beginnen te bazuinen, zal ook het geheimenis van God voleindigd worden, gelijk Hij aan Zijn dienstknechten, de profeten, verkondigd heeft. Openbaring 10:7.

It is only fitting that the voice of the seventh angel began to sound on the tenth day of the seventh month as represented in Revelation 10:7. The seventh angel is also represented as the third woe, and the first two woes were Islam, thus providing two witnesses that the third woe is Islam. The mystery of God is finished when the trumpet of Islam is blowing.

Het is volkomen passend dat de stem van de zevende engel begon te klinken op de tiende dag van de zevende maand, zoals voorgesteld in Openbaring 10:7. De zevende engel wordt ook voorgesteld als het derde wee, en de eerste twee weeën waren de islam, en verschaffen aldus twee getuigen dat het derde wee de islam is. Het geheimenis van God is voleindigd wanneer de bazuin van de islam klinkt.

In the history of the seventh trumpet the doctrine of the incarnation, which is the mystery of Christ in you, or the combination of Divinity with humanity, as represented by Christ when He took upon Himself human flesh; the candidates to be among the one hundred and forty-four thousand will be tested as to whether they have the necessary oil and faith to enter into the Most Holy Place. If they hesitate darkness falls upon them, if they follow the Lamb withersoever He goeth, they will be led to look into the ark. In the ark they will find the doctrines of the seventh-day Sabbath and the doctrine of the incarnation.

In de geschiedenis van de zevende bazuin zal de leer van de menswording, die het geheimenis van Christus in u is, of de vereniging van Goddelijkheid met menselijkheid, zoals voorgesteld door Christus toen Hij de menselijke natuur op Zich nam, de kandidaten om tot de honderdvierenvierenveertigduizend te behoren, worden beproefd of zij de noodzakelijke olie en het geloof bezitten om het Allerheiligste binnen te gaan. Indien zij aarzelen, valt de duisternis op hen; indien zij het Lam volgen waarheen Het ook gaat, zullen zij ertoe worden geleid in de ark te zien. In de ark zullen zij de leer van de sabbat van de zevende dag en de leer van de menswording vinden.

As significant as these two doctrines are, what I am focusing on is not the alpha and omega lights, but that the prophetess illustrated God’s people entering into the heavenly sanctuary and looking into the ark of the covenant. There must be a point in the history of the one hundred and forty-four thousand, during the latter days, where the one hundred and forty-four thousand are taken into the Most Holy Place to gaze upon the opened ark.

Hoe belangrijk deze twee leerstellingen ook zijn, waarop ik mij richt, zijn niet de alfa- en omegalichten, maar het feit dat de profetes Gods volk afbeeldde als binnengaand in het hemelse heiligdom en in de ark van het verbond kijkend. Er moet in de geschiedenis van de honderd vierenveertigduizend, gedurende de laatste dagen, een punt zijn waarop de honderd vierenveertigduizend in het Heilige der Heiligen worden binnengeleid om de geopende ark te aanschouwen.

If you possess the faith to believe the prophets illustrate God’s people in the latter days, along with the faith that Sister White was as much inspired, in every way, as every other prophet in the Bible—then the application I just set forth must be accepted as true. The one hundred and forty-four thousand must follow Christ, by faith into the Most Holy Place, as Sister White says the faithful did on October 22, 1844. There were then two classes manifested, those who refused to enter in by faith, and those who entered in.

Indien u het geloof bezit om te geloven dat de profeten Gods volk in de laatste dagen uitbeelden, evenals het geloof dat Zuster White in elk opzicht evenzeer geïnspireerd was als iedere andere profeet in de Bijbel, dan moet de toepassing die ik zojuist heb uiteengezet als waar worden aanvaard. De honderd vierenveertigduizend moeten Christus, door het geloof, volgen in het Allerheiligste, zoals Zuster White zegt dat de getrouwen op 22 oktober 1844 deden. Toen werden twee klassen openbaar: zij die weigerden door het geloof binnen te gaan, en zij die binnengingen.

> “I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah to prepare the way of Jesus. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus. Their opposition to the message that foretold His coming placed them where they could not readily receive the strongest evidence that He was the Messiah. Satan led on those who rejected the message of John to go still farther, to reject and crucify Christ. In doing this they placed themselves where they could not receive the blessing on the day of Pentecost, which would have taught them the way into the heavenly sanctuary. The rendering of the veil of the temple showed that the Jewish sacrifices and ordinances would no longer be received. The great Sacrifice had been offered and had been accepted, and the Holy Spirit which descended on the day of Pentecost carried the minds of the disciples from the earthly sanctuary to the heavenly, where Jesus had entered by His own blood, to shed upon His disciples the benefits of His atonement. But the Jews were left in total darkness. They lost all the light which they might have had upon the plan of salvation, and still trusted in their useless sacrifices and offerings. The heavenly sanctuary had taken the place of the earthly, yet they had no knowledge of the change. Therefore they could not be benefited by the mediation of Christ in the holy place.

> „Mijn aandacht werd teruggeleid naar de verkondiging van de eerste komst van Christus. Johannes werd gezonden in de geest en kracht van Elia om de weg voor Jezus te bereiden. Degenen die het getuigenis van Johannes verwierpen, hadden geen baat bij het onderwijs van Jezus. Hun verzet tegen de boodschap die Zijn komst voorzegde, bracht hen in een positie waarin zij het sterkste bewijs dat Hij de Messias was, niet gemakkelijk konden aannemen. Satan dreef hen die de boodschap van Johannes verwierpen ertoe nog verder te gaan, namelijk Christus te verwerpen en te kruisigen. Door dit te doen plaatsten zij zich daar waar zij de zegen op de dag van Pinksteren niet konden ontvangen, die hun de weg naar het hemelse heiligdom zou hebben geleerd. Het scheuren van het voorhangsel in de tempel toonde aan dat de Joodse offers en inzettingen niet langer aangenomen zouden worden. Het grote Offer was gebracht en was aanvaard, en de Heilige Geest, die neerdaalde op de dag van Pinksteren, richtte de gedachten van de discipelen van het aardse heiligdom naar het hemelse, waar Jezus met Zijn eigen bloed was binnengegaan om over Zijn discipelen de weldaden van Zijn verzoening uit te storten. Maar de Joden werden in volslagen duisternis achtergelaten. Zij verloren al het licht dat zij over het verlossingsplan hadden kunnen bezitten, en bleven toch vertrouwen op hun nutteloze offers en gaven. Het hemelse heiligdom had de plaats van het aardse ingenomen, maar zij hadden geen kennis van de verandering. Daarom konden zij geen baat hebben bij de middelaarsdienst van Christus in het heilige.”

> “Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 259–261.

> “Velen zien met afschuw naar de handelwijze van de Joden in het verwerpen en kruisigen van Christus; en wanneer zij de geschiedenis van Zijn schandelijke mishandeling lezen, menen zij Hem lief te hebben, en Hem niet verloochend te zouden hebben zoals Petrus deed, noch Hem gekruisigd te zouden hebben zoals de Joden deden. Maar God, Die de harten van allen leest, heeft die liefde tot Jezus die zij beweerden te gevoelen, op de proef gesteld. De gehele hemel sloeg met de diepste belangstelling de ontvangst van de boodschap van de eerste engel gade. Maar velen die beweerden Jezus lief te hebben, en die tranen stortten wanneer zij het verhaal van het kruis lazen, bespotten het goede nieuws van Zijn komst. In plaats van de boodschap met blijdschap te aanvaarden, verklaarden zij haar tot een misleiding. Zij haatten hen die Zijn verschijning liefhadden en sloten hen uit de kerken uit. Degenen die de eerste boodschap verwierpen, konden door de tweede niet worden gebaat; evenmin werden zij gebaat door de middernachtsroep, die hen moest voorbereiden om door het geloof met Jezus het allerheiligste van het hemelse heiligdom binnen te gaan. En door de verwerping van de twee voorgaande boodschappen hebben zij hun verstand zó verduisterd, dat zij geen licht kunnen zien in de boodschap van de derde engel, die de weg naar het allerheiligste wijst. Ik zag dat, zoals de Joden Jezus kruisigden, de naamchristelijke kerken deze boodschappen hadden gekruisigd, en daarom hebben zij geen kennis van de weg naar het allerheiligste, en kunnen zij niet worden gebaat door de voorbede van Jezus daar. Zoals de Joden, die hun nutteloze offers brachten, zenden zij hun nutteloze gebeden op naar het vertrek dat Jezus heeft verlaten; en Satan, verheugd over het bedrog, neemt een godsdienstig karakter aan en leidt de gedachten van deze naamchristenen tot zichzelf, terwijl hij met zijn macht, zijn tekenen en leugenachtige wonderen werkt om hen in zijn strik vast te houden.” Early Writings, 259–261.

Sister White identifies the progressive testing process of John the Baptist and Christ’s history that ended with the Jews being in total darkness in order to illustrate the same history in the time of the Millerites, which is the alpha history of Sister White; the ancient prophetess of the latter days. The life-or-death test in the beginning was over entering into the Most Holy Place or refusing to do so. To refuse to do so produced the same darkness upon the rebels of Millerite history that had come upon the rebellious Jews in the history of Christ.

Zuster White duidt het voortschrijdende beproevingsproces in de geschiedenis van Johannes de Doper en van Christus aan, dat eindigde met het feit dat de Joden zich in totale duisternis bevonden, om daarmee dezelfde geschiedenis in de tijd van de Millerieten te illustreren, welke de alpha-geschiedenis van Zuster White is, de oude profetes van de laatste dagen. De beproeving op leven en dood in het begin betrof het binnengaan in het Allerheiligste of de weigering om dit te doen. De weigering om dit te doen bracht dezelfde duisternis over de opstandigen in de Milleritische geschiedenis als over de weerspannige Joden was gekomen in de geschiedenis van Christus.

Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing; so, when Sister White was taken into the Most Holy Place and gazed upon the open ark, in connection with the test of October 22, 1844, it identifies that the one hundred and forty-four thousand will be tested upon following the Lamb into the Most Holy Place or going into perfect eternal darkness. This fact is premised upon a faith that understands the ancient prophets are illustrating God’s latter-day people when they themselves become part of the recorded testimony. Sister White illustrates both classes.

Jezus illustreert altijd het einde van een zaak aan de hand van het begin van een zaak; dus wanneer zuster White naar het Allerheiligste werd gevoerd en de geopende ark aanschouwde, in samenhang met de beproeving van 22 oktober 1844, duidt dit erop dat de honderdvierenveertigduizend beproefd zullen worden op het volgen van het Lam in het Allerheiligste, of op het ingaan in volkomen eeuwige duisternis. Dit feit berust op een geloof dat begrijpt dat de oude profeten Gods volk van de laatste dagen uitbeelden wanneer zij zelf deel worden van het opgetekende getuigenis. Zuster White beeldt beide klassen uit.

> “While in this state of despondency I had a dream that made a deep impression upon my mind. I dreamed of seeing a temple, to which many persons were flocking. Only those who took refuge in that temple would be saved when time should close. All who remained outside would be forever lost. The multitudes without who were going about their various ways, derided and ridiculed those who were entering the temple, and told them that this plan of safety was a cunning deception, that in fact there was no danger whatever to avoid. They even laid hold of some to prevent them from hastening within the walls.

> “Terwijl ik mij in deze toestand van moedeloosheid bevond, had ik een droom die een diepe indruk op mijn geest maakte. Ik droomde dat ik een tempel zag, waarheen vele mensen toestroomden. Alleen zij die in die tempel hun toevlucht namen, zouden gered worden wanneer de genadetijd ten einde zou zijn. Allen die buiten bleven, zouden voor eeuwig verloren zijn. De menigten daarbuiten, die ieder hun eigen weg gingen, bespotten en honen degenen die de tempel binnengingen en zeiden hun dat dit plan tot veiligheid een listig bedrog was, en dat er in werkelijkheid in het geheel geen gevaar was om te ontvluchten. Zij grepen zelfs sommigen vast om te verhinderen dat zij zich haastig binnen de muren zouden begeven.”

> “Fearing to be ridiculed, I thought best to wait until the multitude dispersed, or until I could enter unobserved by them. But the numbers increased instead of diminishing, and fearful of being too late, I hastily left my home and pressed through the crowd. In my anxiety to reach the temple I did not notice or care for the throng that surrounded me. On entering the building, I saw that the vast temple was supported by one immense pillar, and to this was tied a lamb all mangled and bleeding. We who were present seemed to know that this lamb had been torn and bruised on our account. All who entered the temple must come before it and confess their sins.

> “Uit vrees belachelijk gemaakt te worden, meende ik er het best aan te doen te wachten totdat de menigte uiteengegaan was, of totdat ik onopgemerkt door hen naar binnen kon gaan. Maar in plaats van af te nemen, nam hun aantal toe, en uit vrees te laat te komen verliet ik haastig mijn huis en wrong mij door de menigte heen. In mijn bezorgdheid de tempel te bereiken, merkte ik de schare die mij omringde niet op en sloeg ik er geen acht op. Bij het binnengaan van het gebouw zag ik dat de uitgestrekte tempel werd gedragen door één ontzaglijke zuil, en daaraan was een lam vastgebonden, geheel verminkt en bloedend. Wij die aanwezig waren, schenen te weten dat dit lam om onzentwil was verscheurd en verbrijzeld. Allen die de tempel binnengingen, moesten ervoor verschijnen en hun zonden belijden.

> “Just before the lamb were elevated seats, upon which sat a company looking very happy. The light of heaven seemed to shine upon their faces, and they praised God and sang songs of glad thanksgiving that seemed like the music of the angels. These were they who had come before the lamb, confessed their sins, received pardon, and were now waiting in glad expectation of some joyful event.

> “Vlak vóór het Lam bevonden zich verheven zetels, waarop een gezelschap zat dat er zeer gelukkig uitzag. Het licht van de hemel scheen op hun aangezichten, en zij loofden God en zongen liederen van blijde dankzegging, die klonken als de muziek der engelen. Dit waren zij die vóór het Lam waren gekomen, hun zonden hadden beleden, vergeving hadden ontvangen en nu in blijde verwachting wachtten op een of andere vreugdevolle gebeurtenis.

> “Even after I had entered the building, a fear came over me, and a sense of shame that I must humble myself before these people. But I seemed compelled to move forward, and was slowly making my way around the pillar in order to face the lamb, when a trumpet sounded, the temple shook, shouts of triumph arose from the assembled saints, an awful brightness illuminated the building, then all was intense darkness. The happy people had all disappeared with the brightness, and I was left alone in the silent horror of night. I awoke in agony of mind and could hardly convince myself that I had been dreaming. It seemed to me that my doom was fixed, that the Spirit of the Lord had left me, never to return.

> „Zelfs nadat ik het gebouw was binnengegaan, overviel mij een vrees en een gevoel van schaamte dat ik mij voor deze mensen moest vernederen. Maar het scheen alsof ik gedwongen werd voort te gaan, en langzaam baande ik mij een weg om de zuil heen om het lam onder ogen te komen, toen er een bazuin klonk, de tempel beefde, juichkreten van overwinning oprezen uit de verzamelde heiligen, een ontzagwekkende helderheid het gebouw verlichtte, en toen was alles in diepe duisternis gehuld. De gelukkige mensen waren allen met de helderheid verdwenen, en ik bleef alleen achter in de stille verschrikking van de nacht. Ik ontwaakte in zielsangst en kon mijzelf er nauwelijks van overtuigen dat ik had gedroomd. Het scheen mij toe dat mijn lot vaststond, dat de Geest des Heeren mij had verlaten, om nooit weer terug te keren.ײ

> “Soon after this I had another dream. I seemed to be sitting in abject despair with my face in my hands, reflecting like this: If Jesus were upon earth, I would go to Him, throw myself at His feet, and tell Him all my sufferings. He would not turn away from me, He would have mercy upon me, and I would love and serve Him always. Just then the door opened, and a person of beautiful form and countenance entered. He looked upon me pitifully and said: ‘Do you wish to see Jesus? He is here, and you can see Him if you desire it. Take everything you possess and follow me.’

> “Kort daarna had ik opnieuw een droom. Het scheen mij toe dat ik in diepe wanhoop zat, met mijn gezicht in mijn handen, en aldus nadacht: Als Jezus op aarde was, zou ik tot Hem gaan, mij aan Zijn voeten werpen en Hem al mijn lijden vertellen. Hij zou Zich niet van mij afwenden, Hij zou Zich over mij ontfermen, en ik zou Hem altijd liefhebben en dienen. Juist op dat ogenblik ging de deur open, en een persoon van schone gestalte en gelaat trad binnen. Hij zag mij medelijdend aan en zei: ‘Verlangt u Jezus te zien? Hij is hier, en u kunt Hem zien, indien u dat wenst. Neem alles wat u bezit en volg mij.’”

> “I heard this with unspeakable joy, and gladly gathered up all my little possessions, every treasured trinket, and followed my guide. He led me to a steep and apparently frail stairway. As I commenced to ascend the steps, he cautioned me to keep my eyes fixed upward, lest I should grow dizzy and fall. Many others who were climbing the steep ascent fell before gaining the top.

> ‘Ik hoorde dit met onuitsprekelijke vreugde, verzamelde blijmoedig al mijn kleine bezittingen, elk dierbaar kleinood, en volgde mijn gids. Hij leidde mij naar een steile en ogenschijnlijk bouwvallige trap. Toen ik de treden begon te beklimmen, waarschuwde hij mij mijn ogen voortdurend omhoog gericht te houden, opdat ik niet duizelig zou worden en vallen. Velen anderen, die de steile opgang beklommen, vielen voordat zij de top bereikten.

> “Finally we reached the last step, and stood before a door. Here my guide directed me to leave all the things that I had brought with me. I cheerfully laid them down; he then opened the door and bade me enter. In a moment I stood before Jesus. There was no mistaking that beautiful countenance. That expression of benevolence and majesty could belong to no other. As His gaze rested upon me, I knew at once that He was acquainted with every circumstance of my life and all my inner thoughts and feelings.

> “Eindelijk bereikten wij de laatste trede en stonden voor een deur. Hier droeg mijn gids mij op alle dingen die ik met mij had meegebracht, achter te laten. Blijmoedig legde ik ze neer; daarop opende hij de deur en gebood mij binnen te gaan. In een ogenblik stond ik voor Jezus. Dat schoone gelaat viel onmogelijk te miskennen. Die uitdrukking van welwillendheid en majesteit kon niemand anders toebehoren. Toen Zijn blik op mij rustte, wist ik terstond dat Hij bekend was met iedere omstandigheid van mijn leven en met al mijn innerlijke gedachten en gevoelens.

> “I tried to shield myself from His gaze, feeling unable to endure His searching eyes, but He drew near with a smile, and, laying His hand upon my head, said: ‘Fear not.’ The sound of His sweet voice thrilled my heart with a happiness it had never before experienced. I was too joyful to utter a word, but, overcome with emotion, sank prostrate at His feet. While I was lying helpless there, scenes of beauty and glory passed before me, and I seemed to have reached the safety and peace of heaven. At length my strength returned, and I arose. The loving eyes of Jesus were still upon me, and His smile filled my soul with gladness. His presence filled me with a holy reverence and an inexpressible love.

> „Ik trachtte mij aan Zijn blik te onttrekken, daar ik voelde dat ik Zijn onderzoekende ogen niet kon verdragen; maar Hij naderde met een glimlach, en legde Zijn hand op mijn hoofd en zei: ‘Vrees niet.’ De klank van Zijn zoete stem deed mijn hart sidderen van een geluk dat het nooit tevoren had ervaren. Ik was te verblijd om een woord te uiten, maar, door aandoening overmand, zonk ik ter aarde aan Zijn voeten. Terwijl ik daar hulpeloos lag, trokken taferelen van schoonheid en heerlijkheid aan mij voorbij, en het scheen mij toe dat ik de veiligheid en vrede van de hemel had bereikt. Eindelijk keerde mijn kracht terug, en ik stond op. De liefdevolle ogen van Jezus waren nog steeds op mij gericht, en Zijn glimlach vervulde mijn ziel met blijdschap. Zijn tegenwoordigheid vervulde mij met heilige eerbied en een onuitsprekelijke liefde.

> “My guide now opened the door, and we both passed out. He bade me take up again all the things I had left without. This done, he handed me a green cord coiled up closely. This he directed me to place next my heart, and when I wished to see Jesus, take it from my bosom and stretch it to the utmost. He cautioned me not to let it remain coiled for any length of time, lest it should become knotted and difficult to straighten. I placed the cord near my heart and joyfully descended the narrow stairs, praising the Lord and telling all whom I met where they could find Jesus. This dream gave me hope. The green cord represented faith to my mind, and the beauty and simplicity of trusting in God began to dawn upon my soul.” Testimonies, volume 1, 27–29.

> „Mijn gids opende nu de deur, en wij gingen beiden naar buiten. Hij droeg mij op al de dingen die ik buiten had achtergelaten weer op te nemen. Toen dit gedaan was, gaf hij mij een groen snoer, strak opgerold. Hij droeg mij op dit dicht bij mijn hart te leggen, en wanneer ik Jezus wenste te zien, het uit mijn boezem te nemen en het tot het uiterste uit te strekken. Hij waarschuwde mij het niet gedurende enige tijd opgerold te laten blijven, opdat het niet verward zou raken en moeilijk recht te maken zou zijn. Ik legde het snoer dicht bij mijn hart en daalde met vreugde de smalle trap af, terwijl ik de Heere prees en allen die ik ontmoette vertelde waar zij Jezus konden vinden. Deze droom gaf mij hoop. Het groene snoer stelde in mijn gedachten het geloof voor, en de schoonheid en eenvoud van het vertrouwen op God begonnen mijn ziel te dagen.” Testimonies, volume 1, 27–29.

From the end of the Exeter camp meeting on August 17 unto October 22 in 1844 was sixty-six days. Those sixty-six days represent the period of the proclamation of the Midnight Cry, and in the context of the parable of the ten virgins those that then proclaimed the message represent those who had oil, and those who did not then proclaim the message had no oil.

Van het einde van de campmeeting te Exeter op 17 augustus tot 22 oktober in 1844 verliepen zesenzestig dagen. Die zesenzestig dagen vertegenwoordigen de periode van de verkondiging van de Middernachtsroep, en in de context van de gelijkenis van de tien maagden vertegenwoordigen degenen die toen de boodschap verkondigden, hen die olie hadden, en degenen die toen de boodschap niet verkondigden, hadden geen olie.

In the parable, the marriage took place at the beginning of the tarrying time. The legal marriage took place and then everyone went home and waited until the groom’s father decided if it was acceptable to consummate the marriage. Infidelity between the first marriage and the second ceremony at midnight was considered adultery. The tarrying time was based upon the father of the groom waiting to see what happened to the bride over a period of time. Was she pregnant?

In de gelijkenis vond het huwelijk plaats aan het begin van de vertoefperiode. Het rechtsgeldige huwelijk werd voltrokken, en vervolgens ging iedereen naar huis en wachtte totdat de vader van de bruidegom besliste of het geoorloofd was het huwelijk te consumeren. Ontrouw tussen het eerste huwelijk en de tweede plechtigheid te middernacht werd als overspel beschouwd. De vertoefperiode was gebaseerd op het feit dat de vader van de bruidegom gedurende een bepaalde tijd afwachtte om te zien wat er met de bruid gebeurde. Was zij zwanger?

When the father decided all was well, the midnight procession began, and it began at night to avoid the oppressive heat in the daytime of Palestine. For this reason, the bride’s attendants, the virgins of the parable, were required to have their own lantern and supply of oil waiting for the midnight cry announcing that the procession to the marriage was under way, for it was to take place at night. At Exeter the midnight cry arrived and you either had enough oil ready for the procession or you didn’t.

Wanneer de vader besloot dat alles in orde was, begon de middernachtelijke optocht, en zij begon des nachts om de drukkende hitte overdag in Palestina te vermijden. Om die reden werd van de bruidmeisjes, de maagden uit de gelijkenis, verlangd dat zij hun eigen lamp en voorraad olie gereed hadden voor de middernachtelijke roep die aankondigde dat de optocht naar de bruiloft was begonnen, want deze zou des nachts plaatsvinden. Te Exeter kwam de middernachtelijke roep, en óf u had voldoende olie gereed voor de optocht, óf u had die niet.

When they left Exeter with the message they were illustrating a people who were sealed. Some had enough oil to make into the marriage on October 22, 1844, and some didn’t. Those sixty-six-days represent a period of time when God’s people are sealed unto the closed door of the Sunday law. If they had the proper amount of oil they entered by faith into the Most Holy Place. Sister White illustrated God’s people entering into the Most Holy Place in the latter days, and in her alpha history it was a life-or-death test that was involved with entering into the Most Holy Place by faith. In the latter days the one hundred and forty-four thousand will be tested as to whether they will enter into the Most Holy Place by faith. It is once again a life-or-death test.

Toen zij Exeter verlieten met de boodschap, beelddden zij een volk uit dat verzegeld was. Sommigen hadden genoeg olie om op 22 oktober 1844 tot het huwelijk in te gaan, en sommigen niet. Die zesenzestig dagen vertegenwoordigen een tijdsperiode waarin Gods volk verzegeld wordt tot de gesloten deur van de zondagswet. Indien zij de juiste hoeveelheid olie hadden, gingen zij door het geloof het Allerheiligste binnen. Zuster White beeldde Gods volk af als het in de laatste dagen het Allerheiligste binnengaat, en in haar alfageschiedenis was de toegang tot het Allerheiligste door het geloof een beproeving op leven en dood. In de laatste dagen zullen de honderdvierenveertigduizend beproefd worden op de vraag of zij door het geloof het Allerheiligste zullen binnengaan. Het is opnieuw een beproeving op leven en dood.

We will continue these things in the next article.

Wij zullen deze zaken in het volgende artikel voortzetten.

> “In the cleansing of the temple, Jesus was announcing His mission as the Messiah, and entering upon His work. That temple, erected for the abode of the divine Presence, was designed to be an object lesson for Israel and for the world. From eternal ages it was God’s purpose that every created being, from the bright and holy seraph to man, should be a temple for the indwelling of the Creator. Because of sin, humanity ceased to be a temple for God. Darkened and defiled by evil, the heart of man no longer revealed the glory of the Divine One. But by the incarnation of the Son of God, the purpose of Heaven is fulfilled. God dwells in humanity, and through saving grace the heart of man becomes again His temple. God designed that the temple at Jerusalem should be a continual witness to the high destiny open to every soul. But the Jews had not understood the significance of the building they regarded with so much pride. They did not yield themselves as holy temples for the Divine Spirit. The courts of the temple at Jerusalem, filled with the tumult of unholy traffic, represented all too truly the temple of the heart, defiled by the presence of sensual passion and unholy thoughts.

> “In de reiniging van de tempel kondigde Jezus Zijn zending als de Messias aan en vatte Hij Zijn werk aan. Die tempel, opgericht tot woning van de goddelijke Tegenwoordigheid, was bestemd als een aanschouwelijke les voor Israël en voor de wereld. Van eeuwige tijden af was het Gods voornemen dat ieder geschapen wezen, van de stralende en heilige seraf tot de mens, een tempel zou zijn tot inwoning van de Schepper. Door de zonde hield de mensheid op een tempel voor God te zijn. Verduisterd en bezoedeld door het kwaad openbaarde het hart van de mens niet langer de heerlijkheid van de Goddelijke. Maar door de menswording van de Zoon van God wordt het voornemen van de hemel vervuld. God woont in de mensheid, en door verlossende genade wordt het hart van de mens opnieuw Zijn tempel. God had beschikt dat de tempel te Jeruzalem een voortdurende getuigenis zou zijn van de hoge bestemming die voor iedere ziel openstaat. Maar de Joden hadden de betekenis niet begrepen van het gebouw waarop zij met zoveel trots neerzagen. Zij gaven zichzelf niet over als heilige tempels voor de goddelijke Geest. De voorhoven van de tempel te Jeruzalem, vervuld van het rumoer van onheilige handel, vormden een al te waarachtige voorstelling van de tempel van het hart, bezoedeld door de aanwezigheid van zinnelijke hartstochten en onheilige gedachten.

> “In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

> “In het reinigen van de tempel van de kopers en verkopers der wereld, verkondigde Jezus Zijn zending om het hart te reinigen van de verontreiniging der zonde,—van de aardse begeerten, de zelfzuchtige hartstochten, de kwade gewoonten, die de ziel verderven. Maleachi 3:1–3 geciteerd.” Het Leven van Jezus, 161.

> “The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils’ (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, ‘teaching for doctrines the commandments of men’ (Matthew 15:9).

> „De profeet zegt: ‘En ik zag een andere engel neerdalen uit de hemel, die grote macht had; en de aarde werd verlicht door zijn heerlijkheid. En hij riep krachtig met luider stem, zeggende: Gevallen, gevallen is het grote Babylon, en het is geworden tot een woonplaats der duivelen’ (Openbaring 18:1, 2). Dit is dezelfde boodschap die door de tweede engel werd gegeven. Babylon is gevallen, ‘omdat zij alle volken heeft doen drinken van de wijn van de toorn van haar hoererij’ (Openbaring 14:8). Wat is die wijn?—Haar valse leerstellingen. Zij heeft de wereld een valse sabbat gegeven in plaats van de sabbat van het vierde gebod, en heeft de leugen herhaald die satan eerst tot Eva sprak in Eden—de natuurlijke onsterfelijkheid van de ziel. Vele verwante dwalingen heeft zij wijd en zijd verbreid, ‘lerende leringen, die geboden van mensen zijn’ (Mattheüs 15:9).”

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

> „Toen Jezus Zijn openbare bediening begon, reinigde Hij de Tempel van de heiligschennende ontwijding ervan. Tot de laatste daden van Zijn bediening behoorde de tweede reiniging van de Tempel. Zo worden ook in het laatste werk ter waarschuwing van de wereld twee onderscheiden oproepen tot de kerken gedaan. De boodschap van de tweede engel luidt: ‘Gevallen, gevallen is Babylon, die grote stad, omdat zij alle volken heeft doen drinken van de wijn van de toorn van haar hoererij’ (Openbaring 14:8). En in de luide roep van de boodschap van de derde engel wordt een stem uit de hemel gehoord, die zegt: ‘Gaat uit van haar, Mijn volk, opdat gij geen deel hebt aan haar zonden en opdat gij niet ontvangt van haar plagen. Want haar zonden zijn opgestapeld tot aan de hemel, en God heeft haar ongerechtigheden gedacht’ (Openbaring 18:4, 5).” Selected Messages, boek 2, 118.

Back to Articles