Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Nine

Het Boek Daniël - Nummer Honderdnegen

Unveiling the Triple Application of Prophecy: The Prophetic Significance of Revelation Chapter Nine and the Modern Reformatory Movement

De drievoudige toepassing van profetie onthuld: de profetische betekenis van Openbaring hoofdstuk negen en de hedendaagse reformatorische beweging

Author

Jeff Pippenger

Published

March 1, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The first half of Revelation chapter nine, identifies the fifth trumpet, which is the first woe, and the second half of the chapter identifies the sixth trumpet, which is the second woe. Both trumpets are graphically illustrated on the 1843 and the 1850 pioneer charts. When the last six verses of Daniel eleven were unsealed at the time of the end in 1989 with the collapse of the Soviet Union the reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand began.

De eerste helft van Openbaring hoofdstuk negen duidt de vijfde bazuin aan, die het eerste wee is, en de tweede helft van het hoofdstuk duidt de zesde bazuin aan, die het tweede wee is. Beide bazuinen worden treffend afgebeeld op de pionierskaarten van 1843 en 1850. Toen de laatste zes verzen van Daniël elf in de tijd van het einde, in 1989, met de ineenstorting van de Sovjet-Unie werden ontzegeld, begon de hervormingsbeweging van de honderd vierenveertigduizend.

Among the truths recognized in 1989, were the great reformatory movements of Bible history, and that they all paralleled each other. All the prophets, and therefore every sacred history, including the sacred reformatory movements, illustrate the final great reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand, which is also the mighty movement of the third angel. When the sealing process begins, so too, does the sprinkling of the latter rain. The unsealing of the reformatory movements in 1989, followed by the unsealing of the last six verses of Daniel eleven in 1992, produced an environment of resistance, as always occurs when a new and present truth is unsealed.

Onder de waarheden die in 1989 werden onderkend, bevonden zich de grote reformatorische bewegingen uit de Bijbelse geschiedenis, en dat zij alle aan elkaar parallel liepen. Alle profeten, en derhalve elke heilige geschiedenis, met inbegrip van de heilige reformatorische bewegingen, beelden de laatste grote reformatorische beweging van de honderdvierenvierenveertigduizend uit, die tevens de machtige beweging van de derde engel is. Wanneer het verzegelingsproces begint, vangt ook de besprenging van de late regen aan. De ontzegeling van de reformatorische bewegingen in 1989, gevolgd door de ontzegeling van de laatste zes verzen van Daniël elf in 1992, bracht een klimaat van verzet voort, zoals altijd geschiedt wanneer een nieuwe en tegenwoordige waarheid wordt ontzegeld.

In the resistance of the truth of the last six verses of Daniel eleven, the Lord opened up the truth that the prophetic history of pagan Rome, combined with the prophetic history of papal Rome, as established upon two witnesses, identifies the prophetic history of modern Rome. The rule of the triple application of prophecy was recognized, and thereafter employed to defend against error and identify and establish truth. The rules that uphold that every reform line parallels the other reform lines, and the rules associated with a triple application of prophecy, became the bedrock of the rules that were established in the movement of the third angel, as had been typified by the rules established, employed, and published in the Millerite history.

In het verzet tegen de waarheid van de laatste zes verzen van Daniël elf opende de Heere de waarheid dat de profetische geschiedenis van het heidense Rome, in samenhang met de profetische geschiedenis van het pauselijke Rome, zoals vastgesteld op grond van twee getuigen, de profetische geschiedenis van het moderne Rome identificeert. De regel van de drievoudige toepassing van profetie werd erkend en vervolgens aangewend om zich tegen dwaling te verdedigen en de waarheid te identificeren en te bevestigen. De regels die staande houden dat elke hervormingslijn parallel loopt aan de andere hervormingslijnen, en de regels die samenhangen met een drievoudige toepassing van profetie, werden het fundament van de regels die in de beweging van de derde engel werden gevestigd, zoals vooraf waren getypeerd door de regels die in de Milleritische geschiedenis waren vastgesteld, toegepast en gepubliceerd.

The triple application of prophecy as a rule, was unsealed for the movement of the one hundred and forty-four thousand, for they are the movement of the latter rain, and Islam of the third woe is the message of the latter rain. The principle of the triple application of prophecy was identified by the Lion of the tribe of Judah, well before Islam of the third woe arrived in history on September 11, 2001, for He desired that His last-day people would easily recognize the message represented by the arrival of the third woe when He returned His people to Jeremiah’s old paths.

De drievoudige toepassing van profetie, als regel, werd ontsloten voor de beweging van de honderd vierenveertigduizend, want zij zijn de beweging van de late regen, en de islam van de derde wee is de boodschap van de late regen. Het beginsel van de drievoudige toepassing van profetie werd door de Leeuw uit de stam van Juda aangeduid, ruim voordat de islam van de derde wee in de geschiedenis verscheen op 11 september 2001, want Hij wenste dat Zijn volk van de laatste dagen de boodschap die door de komst van de derde wee werd voorgesteld, gemakkelijk zou herkennen wanneer Hij Zijn volk terugbracht naar de oude paden van Jeremia.

The pioneer understanding of the fifth and sixth trumpets as set forth in Revelation chapter nine, was understood to be the passage in the book of Revelation that was the most firmly and clearly supported by history. Uriah Smith begins his presentation of Revelation chapter nine by employing the words of the historian Keith to make that very point.

Het pioniersbegrip van de vijfde en zesde bazuin, zoals uiteengezet in Openbaring hoofdstuk negen, werd beschouwd als het gedeelte in het boek Openbaring dat het meest krachtig en duidelijk door de geschiedenis werd ondersteund. Uriah Smith begint zijn uiteenzetting van Openbaring hoofdstuk negen door de woorden van de historicus Keith te gebruiken om juist dat punt te onderstrepen.

> “For an exposition of this trumpet, we shall again draw from the writings of Mr. Keith. This writer truthfully says: ‘There is scarcely so uniform an agreement among interpreters concerning any other part of the Apocalypse as respecting the application of the fifth and sixth trumpets, or the first and second woes, to the Saracens and Turks. It is so obvious that it can scarcely be misunderstood. Instead of a verse or two designating each, the whole of the ninth chapter of the Revelation in equal portions, is occupied with a description of both.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495.

> „Voor een uiteenzetting van deze bazuin zullen wij opnieuw putten uit de geschriften van de heer Keith. Deze schrijver zegt naar waarheid: ‘Er bestaat nauwelijks zulk een eenstemmigheid onder uitleggers met betrekking tot enig ander deel van de Openbaring als ten aanzien van de toepassing van de vijfde en zesde bazuin, of het eerste en tweede wee, op de Saracenen en de Turken. Het is zo duidelijk dat het nauwelijks verkeerd kan worden begrepen. In plaats van dat aan elk een vers of twee wordt gewijd, wordt het gehele negende hoofdstuk van de Openbaring, in gelijke delen, in beslag genomen door een beschrijving van beide.’” Uriah Smith, Daniël en Openbaring, 495.

The chapter division of the first and second woes divides the history of the first woe, represented by Mohammed. It is geographically located by what the historian Alexander Keith calls the Saracens, which we would today call Arabia. The history of the second woe, represented by Osman 1, geographically located in Turkey, which the historian identifies as the Turks. The history of the first woe was located and fulfilled in Arabia, the birthplace of Islam and Mohammed. The history of the second woe was located and fulfilled in Turkey, the birthplace of the Ottoman Empire.

De hoofdstukindeling van het eerste en tweede wee verdeelt de geschiedenis van het eerste wee, voorgesteld door Mohammed. Het wordt geografisch gelokaliseerd in wat de historicus Alexander Keith de Saracenen noemt, hetgeen wij heden ten dage Arabië zouden noemen. De geschiedenis van het tweede wee, voorgesteld door Osman I, wordt geografisch gelokaliseerd in Turkije, dat de historicus aanduidt als de Turken. De geschiedenis van het eerste wee was gelokaliseerd en vervuld in Arabië, de geboorteplaats van de islam en van Mohammed. De geschiedenis van het tweede wee was gelokaliseerd en vervuld in Turkije, de geboorteplaats van het Ottomaanse Rijk.

The history of the first woe, identifies a warfare that was directed against Rome by independent warriors whose only mutual alliance with one another was the religion of Islam. The history of the second woe, identifies a warfare that was directed against Rome by an organized religion and state power, which is called a Caliphate. In either case, the independent warfare against Rome in the history represented by Mohammed, or the organized warfare represented by Ottman, or the Ottoman Empire, the mode of warfare was to attack suddenly and unexpectedly. It was not a warfare that was carried out by dressing all the soldiers in the same-colored uniforms, then organizing the soldiers into a line and marching them forward into gunfire as was the military custom of that time. The word “assassin” is based upon the Islamic mode of warfare of striking suddenly and unexpectedly, and usually resulting in the death of the attacker also.

De geschiedenis van het eerste wee duidt op een oorlogvoering die tegen Rome werd gericht door onafhankelijke strijders wier enige onderlinge verbintenis de godsdienst van de islam was. De geschiedenis van het tweede wee duidt op een oorlogvoering die tegen Rome werd gericht door een georganiseerde godsdienst en staatsmacht, die een kalifaat wordt genoemd. In beide gevallen, hetzij de onafhankelijke oorlogvoering tegen Rome in de geschiedenis die door Mohammed wordt vertegenwoordigd, hetzij de georganiseerde oorlogvoering die door Ottman, of het Ottomaanse Rijk, wordt vertegenwoordigd, was de wijze van oorlogvoering die van een plotselinge en onverwachte aanval. Het was geen oorlogvoering die werd gevoerd door alle soldaten in uniformen van dezelfde kleur te kleden, vervolgens de soldaten in een linie op te stellen en hen vooruit te laten marcheren in geweervuur, zoals destijds het militaire gebruik was. Het woord „assassijn” is gebaseerd op de islamitische wijze van oorlogvoeren: plotseling en onverwacht toeslaan, doorgaans met als gevolg ook de dood van de aanvaller.

The word “assassin” is derived from the Arabic word “hashshashin,” which comes from “hashish,” meaning “hashish” or “cannabis.” The term was originally used to refer to a secretive and fanatical group of Nizari Ismaili Muslims in the Middle East during the medieval period. The members of this group were known for their unconventional and often violent methods, including the use of political assassinations to achieve their goals. It is said that they would sometimes consume hashish to prepare for their missions, which led to the use of the term “hashshashin” or “assassins” in the Western world. The Assassins were active during the medieval period, primarily in Persia and Syria, and they played a significant role in various political conflicts and assassinations during that time. The term “assassin” eventually made its way into European languages, where it came to refer more broadly to individuals who carry out political or targeted killings.

Het woord „assassin” is afgeleid van het Arabische woord „hashshashin”, dat voortkomt uit „hashish”, wat „hasjiesj” of „cannabis” betekent. De term werd oorspronkelijk gebruikt om te verwijzen naar een geheimzinnige en fanatieke groepering van Nizari-Ismaïlitische moslims in het Midden-Oosten gedurende de middeleeuwse periode. De leden van deze groep stonden bekend om hun onconventionele en vaak gewelddadige methoden, waaronder het gebruik van politieke moorden om hun doelstellingen te bereiken. Er wordt gezegd dat zij soms hasjiesj gebruikten ter voorbereiding op hun missies, wat in de westerse wereld heeft geleid tot het gebruik van de term „hashshashin” of „assassins”. De Assassijnen waren actief gedurende de middeleeuwse periode, voornamelijk in Perzië en Syrië, en zij speelden een belangrijke rol in verschillende politieke conflicten en moordaanslagen in die tijd. De term „assassin” vond uiteindelijk zijn weg naar de Europese talen, waar hij in ruimere zin werd gebruikt voor personen die politieke of doelgerichte moorden uitvoeren.

This mode of warfare is an important prophetic characteristic of the three woes, for the prophetic role of Islam is to produce war. Islam as a symbol is all about warfare, and in Revelation chapter nine, Islam of the first and second woes is an illustration of their warfare. Their warfare is identified in the book of Revelation, as the action that angers the nations, just before probation closes.

Deze wijze van oorlogvoering is een belangrijk profetisch kenmerk van de drie weeën, want de profetische rol van de islam is oorlog voort te brengen. De islam als symbool staat geheel in het teken van oorlogvoering, en in Openbaring hoofdstuk negen is de islam van de eerste en tweede wee een illustratie van hun oorlogvoering. Hun oorlogvoering wordt in het boek Openbaring aangeduid als de handeling die de volken toornig maakt, vlak voordat de genadetijd sluit.

> And the nations were angry, and thy wrath is come, and the time of the dead, that they should be judged, and that thou shouldest give reward unto thy servants the prophets, and to the saints, and them that fear thy name, small and great; and shouldest destroy them which destroy the earth. Revelation 11:18.

> En de volken waren toornig geworden, en Uw toorn is gekomen, en de tijd van de doden, opdat zij geoordeeld zouden worden, en opdat Gij loon zoudt geven aan Uw dienstknechten, de profeten, en aan de heiligen, en aan hen die Uw naam vrezen, kleinen en groten; en opdat Gij hen zoudt verderven die de aarde verderven. Openbaring 11:18.

The “nations” are made “angry”, just before God’s wrath comes, and God’s wrath, as represented in the book of Revelation, is the seven last plagues that come when human probation closes. There are three waymarks in the verse; the angering of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead. The judgment of the dead here referenced is the judgment of the wicked dead that occurs during the thousand-year millennium, and not the investigative judgment of the dead that began on October 22, 1844. Sister White is clear that the three waymarks in this verse are distinct, and occur in the order in the verse.

De „volken” worden „toornig gemaakt”, vlak voordat Gods toorn komt, en Gods toorn, zoals weergegeven in het boek Openbaring, bestaat uit de zeven laatste plagen die komen wanneer de menselijke genadetijd sluit. Er zijn drie herkenningspunten in het vers: het toornig worden van de volken, de toorn van God, en de tijd om de doden te oordelen. Het oordeel over de doden waar hiernaar verwezen wordt, is het oordeel over de goddeloze doden dat plaatsvindt gedurende het duizendjarige millennium, en niet het onderzoekend oordeel over de doden dat begon op 22 oktober 1844. Zuster White maakt duidelijk dat de drie herkenningspunten in dit vers onderscheiden zijn en plaatsvinden in de volgorde van het vers.

> “I saw that the anger of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead were separate and distinct, one following the other, also that Michael had not stood up, and that the time of trouble, such as never was, had not yet commenced. The nations are now getting angry, but when our High Priest has finished His work in the sanctuary, He will stand up, put on the garments of vengeance, and then the seven last plagues will be poured out.

> „Ik zag dat de toorn van de volken, de gramschap van God en de tijd om de doden te oordelen afzonderlijk en duidelijk onderscheiden waren, het ene op het andere volgende; ook dat Michaël nog niet was opgestaan en dat de tijd der benauwdheid, zoals er nooit geweest is, nog niet was aangevangen. De volken worden nu toornig, maar wanneer onze Hogepriester Zijn werk in het heiligdom heeft voltooid, zal Hij opstaan, de klederen der wraak aandoen, en dan zullen de zeven laatste plagen worden uitgegoten.

> “I saw that the four angels would hold the four winds until Jesus’ work was done in the sanctuary, and then will come the seven last plagues.” Early Writings, 36.

> „Ik zag dat de vier engelen de vier winden zouden tegenhouden totdat Jezus’ werk in het heiligdom volbracht was, en daarna zullen de zeven laatste plagen komen.” Early Writings, 36.

The role of Islam in the last book of the Bible is to anger the nations, and they do this through warfare. The role of Islam in the first book of the Bible is to bring every man’s hand in the world together against Islam, represented as Ishmael.

De rol van de islam in het laatste boek van de Bijbel is de volken toornig te maken, en zij doen dit door middel van oorlogvoering. De rol van de islam in het eerste boek van de Bijbel is de hand van iedere man in de wereld samen te brengen tegen de islam, voorgesteld als Ismaël.

> And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

> En de Engel des Heren zei tot haar: Zie, gij zijt zwanger en zult een zoon baren, en gij zult zijn naam Ismaël noemen; want de Here heeft uw verdrukking gehoord. En hij zal een wilde man zijn; zijn hand zal tegen ieder mens zijn, en ieders hand tegen hem; en hij zal wonen tegenover al zijn broeders. Genesis 16:11, 12.

The word “hand,” as a symbol is like all biblical symbols, and it can have more than one meaning depending upon the context where it is used. By far the “hand,” as a symbol in Bible prophecy, is a symbol of warfare. The Hebrew word translated as “wild man,” is the word for the wild Arabian ass, which possesses several important prophetic implications, one of which is that the Arabian ass is a member of the Equidae family of animals, as is the horse. In Revelation chapter nine, and on both of the sacred charts of Habakkuk (the 1843 and 1850 pioneer charts), the horse is used as the symbol of the warfare represented by Islam of the three woes. The first and last mention of Islam, as represented in the book of Genesis, and the book of Revelation identify Islam with the symbol of the Equidae family (ass or horse), and they both emphasize the role of Islam as being to bring warfare to “every man” (the nations).

Het woord „hand” kan als symbool, evenals alle bijbelse symbolen, afhankelijk van de context waarin het wordt gebruikt, meer dan één betekenis hebben. Verreweg is „hand” als symbool in de bijbelse profetie een symbool van oorlogvoering. Het Hebreeuwse woord dat wordt vertaald met „wilde man” is het woord voor de wilde Arabische ezel, die verschillende belangrijke profetische implicaties bezit, waarvan er één is dat de Arabische ezel behoort tot de familie der Equidae, evenals het paard. In Openbaring hoofdstuk negen, en op beide heilige kaarten van Habakuk (de pionierskaarten van 1843 en 1850), wordt het paard gebruikt als het symbool van de oorlogvoering die door de islam van de drie weeën wordt voorgesteld. De eerste en laatste vermelding van de islam, zoals voorgesteld in het boek Genesis en het boek Openbaring, identificeren de islam met het symbool van de familie der Equidae (ezel of paard), en beide benadrukken de rol van de islam als zijnde het brengen van oorlogvoering over „iedere mens” (de volken).

In the book of Revelation, chapter NINE, verse ELEVEN, the character of Islam is identified, for prophetically character is represented by a name. The name given to the king that rules over Islam reflects that first reference to Islam in the book of Genesis, where it is written that the character or spirit of Ishmael “shall dwell in the presence of all his brethren.” The king which rules over all of Islam is the spirit of Ishmael (their king), whose hand is “against every man”.

In het boek Openbaring, hoofdstuk NEGEN, vers ELF, wordt het karakter van de islam geïdentificeerd, want profetisch wordt karakter door een naam voorgesteld. De naam die gegeven wordt aan de koning die over de islam heerst, weerspiegelt die eerste verwijzing naar de islam in het boek Genesis, waar geschreven staat dat het karakter of de geest van Ismaël „zal wonen tegenover al zijn broeders”. De koning die over heel de islam heerst, is de geest van Ismaël (hun koning), wiens hand „tegen ieder mens” is.

> And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon. Revelation 9:11.

> En zij hadden een koning over zich, namelijk de engel van de afgrond, wiens naam in het Hebreeuws Abaddon is, maar in het Grieks heeft hij de naam Apollyon. Openbaring 9:11.

In the Old Testament, represented by the Hebrew, or the New Testament, represented by the Greek, the character that reigns over the adherents of the religion of Islam is identified as either Abaddon or Apollyon, which in either means “death and destruction.” Death and destruction are the character of Islam, whether represented in the Old or New Testaments. The specific characteristics of the spirit that rules within every adherent of Islam, in connection with the symbol of the ass or the horse are both elements of the First and the Last references to Islam. These two prophetic attributes possess the signature of Alpha and Omega. When Sister White identifies the message that brings the one hundred and forty-four thousand to life as the mighty army of the third angel, she states the following:

In het Oude Testament, vertegenwoordigd door het Hebreeuws, of in het Nieuwe Testament, vertegenwoordigd door het Grieks, wordt het karakter dat heerst over de aanhangers van de godsdienst van de islam geïdentificeerd als hetzij Abaddon, hetzij Apollyon, hetgeen in beide gevallen „dood en verderf” betekent. Dood en verderf zijn het karakter van de islam, of die nu in het Oude of in het Nieuwe Testament wordt voorgesteld. De specifieke kenmerken van de geest die heerst in iedere aanhanger van de islam, in samenhang met het symbool van de ezel of het paard, zijn beide elementen van de eerste en de laatste verwijzingen naar de islam. Deze twee profetische eigenschappen dragen het kenmerk van Alfa en Omega. Wanneer Zuster White de boodschap identificeert die de honderd vierenveertigduizend tot leven brengt als het machtige leger van de derde engel, verklaart zij het volgende:

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> „Engelen houden de vier winden vast, voorgesteld als een verbolgen paard dat tracht los te breken en zich over het gehele aardoppervlak te storten, terwijl het verwoesting en dood op zijn weg meebrengt.

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> „Zullen wij slapen op de zeer rand van de eeuwige wereld? Zullen wij traag en koud en dood zijn? O, dat wij in onze gemeenten de Geest en adem van God in Zijn volk ingeblazen mochten hebben, opdat zij op hun voeten zouden staan en leven. Wij moeten inzien dat de weg nauw is en de poort eng. Maar wanneer wij door de enge poort binnengaan, is haar wijdte zonder grens.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

The four winds are held during the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and the four winds are an “angry horse” that bears “death and destruction in its path.” On September 11, 2001 the third woe arrived into prophetic history bringing “death and destruction,” thus “angering the nations,” when it struck the spiritual glorious land “suddenly and unexpectedly.” On October 7, 2023, the third woe, continued on its path of “death and destruction” thus further “angering the nations” when it attacked the literal glorious land “suddenly and unexpectedly.” The first unexpected attack marked the beginning of the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and the recent attack on October 7, 2023, marks the beginning of the ending period or “binding off” of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Shall we sleep on the very verge of the eternal world?

De vier winden worden tegengehouden tijdens de verzegeling van de honderd vierenveertigduizend, en de vier winden zijn een „toornig paard” dat „dood en verderf op zijn weg” brengt. Op 11 september 2001 trad de derde wee de profetische geschiedenis binnen en bracht „dood en verderf”, en „verbitterde aldus de volken”, toen zij het geestelijke heerlijke land „plotseling en onverwacht” trof. Op 7 oktober 2023 zette de derde wee haar weg van „dood en verderf” voort en „verbitterde aldus de volken” nog verder, toen zij het letterlijke heerlijke land „plotseling en onverwacht” aanviel. De eerste onverwachte aanval markeerde het begin van de periode van de verzegeling van de honderd vierenveertigduizend, en de recente aanval op 7 oktober 2023 markeert het begin van de afsluitende periode, of het „afbinden”, van de verzegeling van de honderd vierenveertigduizend. Zullen wij slapen op de uiterste grens van de eeuwige wereld?

On both sacred pioneer charts Islam of the first and second woes is graphically illustrated by Islamic warriors riding upon their warhorses. The rider upon the warhorse of the first woe in both illustrations is carrying a spear, and the rider of the horse representing the second woe, is firing a rifle. The distinction is plainly identified in Revelation chapter nine, for it was in the history of the second woe, that gunpowder was invented and first used in warfare. Commenting on verses seventeen through nineteen, of Revelation chapter nine, Uriah Smith records the following:

Op beide heilige pionierskaarten wordt de islam van de eerste en tweede wee grafisch uitgebeeld door islamitische krijgers die op hun strijdrossen rijden. De ruiter op het strijdros van de eerste wee draagt in beide afbeeldingen een speer, en de ruiter op het paard dat de tweede wee voorstelt, vuurt een geweer af. Het onderscheid wordt duidelijk aangegeven in Openbaring hoofdstuk negen, want het was in de geschiedenis van de tweede wee dat buskruit werd uitgevonden en voor het eerst in de oorlogvoering werd gebruikt. In zijn commentaar op de verzen zeventien tot en met negentien van Openbaring hoofdstuk negen tekent Uriah Smith het volgende op:

> “The first part of this description may have reference to the appearance of these horsemen. Fire, representing a color, stands for red, ‘as red as fire’ being a frequent term of expression; jacinth, or hyacinth, for blue; and brimstone, for yellow. And these colors greatly predominated in the dress of these warriors; so that the description, according to this view, would be accurately met in the Turkish uniform, which was composed largely of red, or scarlet, blue, and yellow. The heads of the horses were in appearance as the heads of lions to denote their strength, courage, and fierceness; while the last part of the verse undoubtedly has reference to the use of gunpowder and firearms for purposes of war, which were then but recently introduced. As the Turks discharged their firearms on horseback, it would appear to the distant beholder that the fire, smoke, and brimstone issued out of the horses’ mouths, as illustrated by the accompanying plate.

> „Het eerste deel van deze beschrijving kan betrekking hebben op het uiterlijk van deze ruiters. Vuur, als aanduiding van een kleur, staat voor rood, daar ‘zo rood als vuur’ een veelgebruikte uitdrukking is; jacint, of hyacint, voor blauw; en zwavel voor geel. En deze kleuren overheersten in hoge mate in de kleding van deze krijgers; zodat de beschrijving, volgens deze opvatting, nauwkeurig van toepassing zou zijn op het Turkse uniform, dat grotendeels samengesteld was uit rood, of scharlaken, blauw en geel. De koppen van de paarden waren van aanzien als leeuwenkoppen, om hun kracht, moed en felheid aan te duiden; terwijl het laatste deel van het vers ongetwijfeld betrekking heeft op het gebruik van buskruit en vuurwapens ten behoeve van de oorlog, die toen nog maar kort tevoren waren ingevoerd. Daar de Turken hun vuurwapens te paard afvuurden, zou het voor de verre toeschouwer schijnen dat het vuur, de rook en de zwavel uit de monden der paarden voortkwamen, zoals geïllustreerd door de bijgevoegde afbeelding.

> “Respecting the use of firearms by the Turks in their campaign against Constantinople, Elliott (Horae Apocalypticae, Vol. I, pp. 482–484) thus speaks:—‘It was to “the fire and the smoke and the sulphur,” to the artillery and firearms of Mahomet, that the killing of the third part of men, i.e., the capture of Constantinople, and by consequence the destruction of the Greek empire, was owing. Eleven hundred years and more had now elapsed since her foundation by Constantine. In the course of them, Goths, Huns, Avars, Persians, Bulgarians, Saracens, Russians, and indeed the Ottoman Turks themselves, had made their hostile assaults, or laid siege against it. But the fortifications were impregnable by them. Constantinople survived, and with it the Greek empire. Hence the anxiety of the Sultan Mahomet to find that which would remove the obstacle. “Canst thou cast a cannon,” was his question to the founder of cannon that deserted to him, “of the size sufficient to batter down the wall of Constantinople?” Then the foundry was established at Adrianople, the cannon cast, the artillery prepared, and the siege began.’

> “Met betrekking tot het gebruik van vuurwapens door de Turken in hun veldtocht tegen Constantinopel spreekt Elliott (Horae Apocalypticae, Vol. I, pp. 482–484) aldus:—‘Aan “het vuur en de rook en de zwavel”, aan de artillerie en de vuurwapens van Mahomet, was het doden van het derde deel der mensen, d.i. de verovering van Constantinopel, en dientengevolge de ondergang van het Griekse rijk, te danken. Elf honderd jaar en meer waren nu verstreken sinds haar stichting door Constantijn. In de loop daarvan hadden Goten, Hunnen, Avaren, Perzen, Bulgaren, Saracenen, Russen, en zelfs de Ottomaanse Turken zelf, hun vijandige aanvallen ondernomen of haar belegerd. Maar de vestingwerken waren voor hen onneembaar. Constantinopel bleef behouden, en daarmee het Griekse rijk. Vandaar de bezorgdheid van Sultan Mahomet om datgene te vinden wat de hinderpaal zou wegnemen. “Kunt gij een kanon gieten,” was zijn vraag aan de kanongieter die naar hem was overgelopen, “van een grootte toereikend om de muur van Constantinopel neer te slaan?” Daarop werd de gieterij te Adrianopel opgericht, de kanonnen gegoten, de artillerie gereedgemaakt, en het beleg begon.’”

> “It well deserves remark, how Gibbon, always the unconscious commentator on the Apocalyptic prophecy, puts this new instrumentality of war into the foreground of his picture, in his eloquent and striking narrative of the final catastrophe of the Greek empire. In preparation for it, he gives the history of the recent invention of gunpowder, ‘that mixture of saltpeter, sulphur, and charcoal;’ tells of its earlier use by the Sultan Amurath, and also, as before said, of Mahomet’s foundry of larger cannon at Adrianople; then, in the progress of the siege itself, describes how ‘the volleys of lances and arrows were accompanied with the smoke, the sound, and the fire of the musketry and cannon;’ how ‘the long order of the Turkish artillery was pointed against the walls, fourteen batteries thundering at once on the most accessible places;’ how ‘the fortifications which had stood for ages against hostile violence were dismantled on all sides by the Ottoman cannon, many breaches opened, and near the gate of St. Romanus, four towers leveled with the ground:’ how, as ‘from the lines, the galleys, and the bridge, the Ottoman artillery thundered on all sides, the camp and city, the Greeks and the Turks, were involved in a cloud of smoke, which could only be dispelled by the final deliverance or destruction of the Roman empire:’ how ‘the double walls were reduced by the cannon to a heap of ruins:’ and how the Turks at length ‘rising through the breaches,’ ‘Constantinople was subdued, her empire subverted, and her religion trampled in the dust by the Moslem conquerors.’ I say it well deserves observation how markedly and strikingly Gibbon attributes the capture of the city, and so the destruction of the empire, to the Ottoman artillery. For what is it but a comment on the words of our prophecy? ‘By these three was the third part of men killed, by the fire, and by the smoke, and by the sulphur, which issued out of their mouths.’

> “Het verdient alleszins opmerking hoe Gibbon, steeds de onbewuste commentator op de apocalyptische profetie, dit nieuwe oorlogsmiddel op de voorgrond van zijn tafereel plaatst in zijn welsprekende en treffende beschrijving van de laatste catastrofe van het Griekse rijk. Ter voorbereiding daarop geeft hij de geschiedenis van de recente uitvinding van buskruit, ‘dat mengsel van salpeter, zwavel en houtskool;’ verhaalt van het eerdere gebruik ervan door sultan Amurath, en ook, zoals reeds gezegd, van Mahomets gieterij van zwaardere kanonnen te Adrianopel; vervolgens beschrijft hij in het verloop van het beleg zelf hoe ‘de salvo’s van lansen en pijlen gepaard gingen met de rook, het geluid en het vuur van de musketten en het geschut;’ hoe ‘de lange linie van de Turkse artillerie tegen de muren was gericht, veertien batterijen die tegelijk donderden op de meest toegankelijke plaatsen;’ hoe ‘de versterkingen die eeuwenlang tegen vijandelijk geweld hadden standgehouden, aan alle zijden door het Ottomaanse geschut werden ontmanteld, vele bressen werden geslagen, en nabij de poort van St. Romanus vier torens met de grond gelijkgemaakt:’ hoe, terwijl ‘vanaf de linies, de galeien en de brug de Ottomaanse artillerie aan alle zijden donderde, het kamp en de stad, de Grieken en de Turken, gehuld waren in een wolk van rook, die slechts kon worden verdreven door de uiteindelijke verlossing of vernietiging van het Romeinse rijk:’ hoe ‘de dubbele muren door het geschut werden herleid tot een hoop puin:’ en hoe de Turken ten slotte, ‘oprijzend door de bressen,’ ‘Constantinopel onderwierpen, haar rijk omverwierpen en haar godsdienst in het stof vertrapten door de mohammedaanse veroveraars.’ Ik zeg: het verdient zeker opmerking hoe nadrukkelijk en treffend Gibbon de inname van de stad, en daarmee de ondergang van het rijk, toeschrijft aan de Ottomaanse artillerie. Want wat is dit anders dan een commentaar op de woorden van onze profetie? ‘Door deze drie werd het derde deel der mensen gedood, door het vuur, en door de rook, en door de zwavel, die uit hun monden uitging.’”

> “‘VERSE 18. By these three was the third part of men killed, by the fire, and by the smoke, and by the brimstone, which issued out of their mouths. 19. For their power is in their mouth, and in their tails; for their tails were like unto serpents, and had heads, and with them they do hurt.’

> “‘VERS 18. Door deze drie werd het derde deel van de mensen gedood, door het vuur, en door de rook, en door de zwavel, die uit hun monden uitging. 19. Want hun macht is in hun mond, en in hun staarten; want hun staarten waren aan slangen gelijk, en hadden koppen, en daarmee brengen zij schade toe.’

> “These verses express the deadly effect of the new mode of warfare introduced. It was by means of these agents,—gunpowder, firearms, and cannon,—that Constantinople was finally overcome, and given into the hands of the Turks.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 510–514.

> „Deze verzen drukken het dodelijke effect uit van de nieuwe wijze van oorlogvoering die werd ingevoerd. Door middel van deze middelen,—buskruit, vuurwapens en kanonnen,—werd Constantinopel ten slotte overwonnen en in de handen van de Turken gegeven.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 510–514.

We will continue the study of the third woe, in the next article.

Wij zullen de studie van de derde wee in het volgende artikel voortzetten.

> “I awoke from my sleep last night with a great burden upon my mind. I was delivering a message to our brethren and sisters, and it was a message of warning and instruction concerning the work of some who are advocating erroneous theories as to the reception of the Holy Spirit, and its operation through human agencies.

> „Vannacht ontwaakte ik uit mijn slaap met een grote last op mijn geest. Ik bracht een boodschap aan onze broeders en zusters, en het was een boodschap van waarschuwing en onderricht betreffende het werk van sommigen die onjuiste theorieën voorstaan met betrekking tot de ontvangst van de Heilige Geest en Zijn werking door menselijke werktuigen heen.

> “I was instructed that fanaticism similar to that which we were called to meet after the passing of the time in 1844 would come in among us again in the closing days of the message, and that we must meet this evil just as decidedly now as we met it in our early experiences.

> Mij werd onderricht dat fanatisme, gelijk aan dat waarmee wij na het verstrijken van de tijd in 1844 werden geroepen te worden geconfronteerd, in de slotdagen van de boodschap opnieuw onder ons zou opkomen, en dat wij dit kwaad thans even beslist moesten tegengaan als wij het in onze vroege ervaringen hebben bestreden.

> “We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecies are fulfilling. Strange and eventful history is being recorded in the books of heaven—events which it was declared should shortly precede the great day of God. Everything in the world is in an unsettled state. The nations are angry, and great preparations for war are being made. Nation is plotting against nation, and kingdom against kingdom. The great day of God is hasting greatly. But although the nations are mustering their forces for war and bloodshed, the command to the angels is still in force, that they hold the four winds until the servants of God are sealed in their foreheads.” Selected Messages, book 1, 221.

> „Wij staan op de drempel van grote en plechtige gebeurtenissen. Profetieën worden vervuld. Vreemde en veelbewogen geschiedenis wordt opgetekend in de boeken des hemels—gebeurtenissen waarvan verklaard is dat zij spoedig aan de grote dag van God zouden voorafgaan. Alles in de wereld verkeert in een onbestendige toestand. De volken zijn vertoornd, en grote voorbereidingen voor oorlog worden getroffen. Het ene volk smeedt plannen tegen het andere, en het ene koninkrijk tegen het andere. De grote dag van God nadert met grote snelheid. Maar hoewel de volken hun strijdkrachten verzamelen voor oorlog en bloedvergieten, is het bevel aan de engelen nog steeds van kracht, dat zij de vier winden vasthouden totdat de dienstknechten van God verzegeld zijn aan hun voorhoofden.” Selected Messages, boek 1, 221.

Back to Articles