Article

# Parallel Warnings - Number Four

Parallelle Waarschuwingen - Nummer Vier

Foundations of Faith and the Peril of Forgetting: Lessons from Prophecy and History

Grondslagen van het Geloof en het Gevaar van Vergetelheid: Lessen uit Profetie en Geschiedenis

Author

Jeff Pippenger

Published

August 8, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

> Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts.

> Wie zal hij kennis leren? en wie zal hij de leer doen verstaan? Hun die van de melk gespeend zijn en van de borsten zijn afgetrokken.

> For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little:

> Want voorschrift moet op voorschrift zijn, voorschrift op voorschrift; regel op regel, regel op regel; hier een weinig, en daar een weinig:

> For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear.

> Want met hakkelende lippen en in een andere tong zal Hij tot dit volk spreken. Tot wie Hij gezegd heeft: Dit is de rust waarmee gij de vermoeide tot rust moogt brengen; en dit is de verkwikking; toch wilden zij niet horen.

> But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:9–13.

> Maar het woord des HEEREN was hun gebod op gebod, gebod op gebod; regel op regel, regel op regel; hier een weinig en daar een weinig; opdat zij zouden heengaan en achterovervallen, verbroken worden, verstrikt raken en gevangen worden. Jesaja 28:9–13.

These verses from Isaiah have been addressed repeatedly in Habakkuk’s Tables. Here I need to simply touch upon to take a point or two from these previous verses, to add to the current discussion. This passage shows a people that fail a test for they “go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.” They were a people that failed a test concerning who God would attempt to “teach” to “understand” “knowledge” or “doctrine.” It was a test that was based upon understanding an increase of knowledge, so it was the same test that separated the wise and the wicked in Daniel chapter twelve, for all the prophets agree and identify the end of the world. In Daniel twelve the “wise” understand, but the “wicked” do not understand the increase of knowledge.

Deze verzen uit Jesaja zijn herhaaldelijk aan de orde gekomen in Habakuks Tabellen. Hier hoef ik slechts kort daarbij stil te staan om één of twee punten uit deze voorgaande verzen naar voren te halen en aan de huidige bespreking toe te voegen. Deze passage toont een volk dat een beproeving niet doorstaat, want zij “gaan, en vallen achterover, en worden gebroken, en verstrikt, en gevangen.” Zij waren een volk dat faalde in een beproeving aangaande wie God zou trachten te “onderwijzen” om “kennis” of “leer” te “verstaan.” Het was een beproeving die gegrond was op het verstaan van een toename van kennis; daarom was het dezelfde beproeving die in Daniël hoofdstuk twaalf scheiding bracht tussen de wijzen en de goddelozen, want alle profeten stemmen overeen en wijzen op het einde van de wereld. In Daniël twaalf verstaan de “wijzen”, maar de “goddelozen” verstaan de toename van kennis niet.

The people in Isaiah’s passage were tested by “the word of the Lord” which “they would not hear.” And the specific “word of the Lord” that they rejected, and that would have allowed them to “understand” the increase of “knowledge” was the biblical rule that defines how to correctly align prophetic histories. Those that fall in Isaiah’s passage rejected the rule that identifies that in order to understand a prophetic history you must seek for that line “here a little, and there a little.” The word of the Lord that produced a test which they rejected was the technique of selecting prophetic lines from here and there, and then to place one of those selected lines of prophetic history in parallel to the other lines of prophetic history that address the same theme. The success of the endeavor to lay line upon line in this way depends on the application of the genuine rules of prophetic interpretation. Those rules, which are “precepts” also to be brought together and they are found here and there within the Bible. Isaiah’s virgins who fail the test, do so because they forget, the main thing they should not have forgotten, and that is, that history repeats.

Het volk in de passage van Jesaja werd beproefd door „het woord des Heren”, waarnaar „zij niet wilden horen”. En het specifieke „woord des Heren” dat zij verwierpen, en dat hun in staat zou hebben gesteld de toename van „kennis” te „begrijpen”, was de bijbelse regel die bepaalt hoe profetische geschiedenissen op juiste wijze met elkaar in overeenstemming moeten worden gebracht. Degenen die in Jesaja’s passage vallen, verwierpen de regel die aangeeft dat men, om een profetische geschiedenis te begrijpen, die lijn moet zoeken „hier een weinig en daar een weinig”. Het woord des Heren dat een beproeving voortbracht, welke zij verwierpen, was de methode om profetische lijnen van hier en daar te selecteren en vervolgens een van die geselecteerde lijnen van profetische geschiedenis parallel te plaatsen aan de andere lijnen van profetische geschiedenis die hetzelfde thema behandelen. Het welslagen van de onderneming om op deze wijze regel op regel te leggen, hangt af van de toepassing van de ware regels van profetische uitleg. Die regels, die eveneens „voorschriften” zijn die samengebracht moeten worden, zijn hier en daar in de Bijbel te vinden. Jesaja’s maagden die in de beproeving falen, doen dit omdat zij het voornaamste vergeten, juist datgene wat zij niet hadden mogen vergeten, namelijk dat de geschiedenis zich herhaalt.

> “We have nothing to fear for the future, except as we shall forget the way the Lord has led us, and His teaching in our past history.” Life Sketches, 196.

> „Wij hebben niets te vrezen voor de toekomst, behalve wanneer wij vergeten hoe de Heer ons heeft geleid en Zijn onderricht in onze geschiedenis in het verleden.” Life Sketches, 196.

God is not the author of confusion, and an anchor point of that fact is that every prophet in the Bible is identifying the same prophetic line. They do not all see the identical events on the line, but it is always the same line of events at the end of the world. It is the events that lead to the close of probation, followed by the seven last plagues which concludes with the Second Coming of Christ. One prophet’s story might be of God’s faithful people in that line of history, but another prophet’s testimony may be of God’s unfaithful people, or of the United States, the Vatican, the United Nations, the merchants of the earth or Islam, but it is always the same line.

God is niet de auteur van verwarring, en een ankerpunt van dat feit is dat elke profeet in de Bijbel dezelfde profetische lijn aanwijst. Zij zien niet allen dezelfde gebeurtenissen op die lijn, maar het is altijd dezelfde lijn van gebeurtenissen aan het einde van de wereld. Het zijn de gebeurtenissen die leiden tot het sluiten van de genadetijd, gevolgd door de zeven laatste plagen, die uitmonden in de wederkomst van Christus. Het relaas van de ene profeet kan gaan over Gods getrouwe volk in die lijn van de geschiedenis, maar het getuigenis van een andere profeet kan betrekking hebben op Gods ontrouwe volk, of op de Verenigde Staten, het Vaticaan, de Verenigde Naties, de kooplieden der aarde of de islam, maar het is altijd dezelfde lijn.

Malachi’s Elijah message, as well as the messages represented in Revelation chapters one, fourteen and eighteen, and the message of Daniel eleven and twelve are the very same message. They are all the same line of history, but each with their own special contribution to the story.

Maleachi’s Elia-boodschap, evenals de boodschappen die worden voorgesteld in Openbaring hoofdstukken één, veertien en achttien, en de boodschap van Daniël elf en twaalf, zijn precies dezelfde boodschap. Zij vormen alle dezelfde geschiedlijn, maar elk met hun eigen bijzondere bijdrage aan het verhaal.

What is almost universally misunderstood about that special message is the fact that it is only revealed to God’s people just before the close of human probation. Knowing that the special message always warns of the soon coming close of probation, we will consider perhaps the clearest illustration of the close of probation in the Bible.

Wat omtrent die bijzondere boodschap bijna algemeen verkeerd wordt begrepen, is het feit dat zij pas vlak vóór het einde van de menselijke genadetijd aan Gods volk wordt geopenbaard. Aangezien de bijzondere boodschap altijd waarschuwt voor de spoedig aanstaande sluiting van de genadetijd, zullen wij misschien wel de duidelijkste illustratie van het einde van de genadetijd in de Bijbel beschouwen.

> He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:11.

> Wie onrecht doet, laat hem nog meer onrecht doen; en wie vuil is, laat hem nog vuiler worden; en wie rechtvaardig is, laat hem nog meer rechtvaardig zijn; en wie heilig is, laat hem nog heiliger worden. Openbaring 22:11.

Before the end of probationary time is announced in the sanctuary above with the words of verse eleven, there is to be a special warning prophetic message from the book of Revelation that is unsealed to God’s servants.

Voordat het einde van de genadetijd in het hemelse heiligdom wordt afgekondigd met de woorden van vers elf, moet er een bijzondere profetische waarschuwingsboodschap uit het boek Openbaring, dat voor Gods dienstknechten is ontsloten, verkondigd worden.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.

> En hij zeide tot mij: Verzegel de woorden van de profetie van dit boek niet, want de tijd is nabij. Wie onrechtvaardig is, dat hij nog onrechtvaardiger worde; en wie vuil is, dat hij nog vuiler worde; en wie rechtvaardig is, dat hij nog rechtvaardiger worde; en wie heilig is, dat hij nog heiliger worde. Openbaring 22:10, 11.

There is to be a special prophetic message recognized by God’s people just before the seven last plagues. When that “time is at hand” “the prophecy of this book” (the prophecy of Revelation) that has been sealed is to be unsealed. The only prophecy in the book of Revelation that has been sealed is the prophecy of the seven thunders.

Er zal vlak vóór de zeven laatste plagen een bijzondere profetische boodschap zijn die door Gods volk wordt herkend. Wanneer die „tijd nabij is”, moet „de profetie van dit boek” (de profetie van Openbaring), die verzegeld is geweest, worden ontzegeld. De enige profetie in het boek Openbaring die verzegeld is geweest, is de profetie van de zeven donderslagen.

> And I saw another mighty angel come down from heaven, clothed with a cloud: and a rainbow was upon his head, and his face was as it were the sun, and his feet as pillars of fire: And he had in his hand a little book open: and he set his right foot upon the sea, and his left foot on the earth, And cried with a loud voice, as when a lion roareth: and when he had cried, seven thunders uttered their voices. And when the seven thunders had uttered their voices, I was about to write: and I heard a voice from heaven saying unto me, Seal up those things which the seven thunders uttered, and write them not. Revelation 10:1–4.

> En ik zag een andere machtige engel uit de hemel neerdalen, bekleed met een wolk; en een regenboog was op zijn hoofd, en zijn gezicht was als de zon, en zijn voeten als zuilen van vuur. En hij had in zijn hand een geopend boekje; en hij zette zijn rechtervoet op de zee en zijn linkervoet op de aarde, en riep met luide stem, zoals een leeuw brult; en toen hij geroepen had, lieten de zeven donderslagen hun stemmen horen. En toen de zeven donderslagen hun stemmen hadden laten horen, stond ik op het punt te schrijven; en ik hoorde een stem uit de hemel tot mij zeggen: Verzegel wat de zeven donderslagen gesproken hebben, en schrijf dat niet op. Openbaring 10:1–4.

Just before human probation closes, when “the time is at hand” there will be an unsealing of a special Bible truth identifying “things which must shortly come to pass.” The mighty angel of Revelation ten is Jesus Christ, who cried as a Lion.

Vlak voordat de menselijke genadetijd sluit, wanneer „de tijd nabij is”, zal er een ontzegeling plaatsvinden van een bijzondere Bijbelse waarheid die „de dingen die weldra moeten geschieden” aanduidt. De machtige engel van Openbaring tien is Jezus Christus, die riep als een Leeuw.

> “The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth. The controversy had waxed stronger and more determined from age to age, and will continue to do so, to the concluding scenes when the masterly working of the powers of darkness shall reach their height. Satan, united with evil men, will deceive the whole world and the churches who receive not the love of the truth. But the mighty angel demands attention. He cries with a loud voice. He is to show the power and authority of His voice to those who have united with Satan to oppose the truth.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> „De machtige engel die Johannes onderrichtte, was niemand minder dan Jezus Christus. Dat Hij Zijn rechtervoet op de zee zette en Zijn linker op het droge land, toont de rol die Hij vervult in de slottaferelen van de grote strijd met Satan. Deze houding duidt op Zijn opperste macht en gezag over de gehele aarde. De strijd is van eeuw tot eeuw heviger en vastberadener geworden, en zal dat blijven tot aan de slottonelen, wanneer de meesterlijke werking van de machten der duisternis haar hoogtepunt zal bereiken. Satan, verenigd met boze mensen, zal de gehele wereld en de kerken misleiden die de liefde der waarheid niet aannemen. Maar de machtige engel eist aandacht. Hij roept met luide stem. Hij zal de kracht en het gezag van Zijn stem tonen aan hen die zich met Satan hebben verenigd om de waarheid te weerstaan.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

At the end the “churches” that “Satan” deceives are deceived because they received not the love of the “truth.” The word “truth” in the passage from second Thessalonians which Sister White just referred to is the primary Greek word that is derived from the Hebrew word translated as “truth” that is composed with three Hebrew letters and represents the Alpha and Omega. Is there any biblical evidence that the truth connected with the rule of first mention that represents an attribute of Christ’s character is the truth that is rejected and consequently produces strong delusion?

Uiteindelijk worden de „kerken” die „Satan” misleidt, misleid omdat zij de liefde tot de „waarheid” niet hebben aangenomen. Het woord „waarheid” in de passage uit de tweede brief aan de Thessalonicenzen, waarnaar zuster White zojuist verwees, is het voornaamste Griekse woord dat is afgeleid van het Hebreeuwse woord dat als „waarheid” wordt vertaald, dat is samengesteld uit drie Hebreeuwse letters en de Alfa en de Omega vertegenwoordigt. Is er enig bijbels bewijs dat de waarheid die, in verband met de regel van de eerste vermelding, een eigenschap van Christus’ karakter voorstelt, de waarheid is die wordt verworpen en bijgevolg een krachtige dwaling voortbrengt?

> Now we beseech you, brethren, by the coming of our Lord Jesus Christ, and by our gathering together unto him, That ye be not soon shaken in mind, or be troubled, neither by spirit, nor by word, nor by letter as from us, as that the day of Christ is at hand. Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God. Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things? And now ye know what withholdeth that he might be revealed in his time. For the mystery of iniquity doth already work: only he who now letteth will let, until he be taken out of the way. And then shall that Wicked be revealed, whom the Lord shall consume with the spirit of his mouth, and shall destroy with the brightness of his coming: Even him, whose coming is after the working of Satan with all power and signs and lying wonders, And with all deceivableness of unrighteousness in them that perish; because they received not the love of the truth, that they might be saved. And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. 2 Thessalonians 2:1–12.

> Nu verzoeken wij u, broeders, met betrekking tot de komst van onze Heere Jezus Christus en onze vereniging met Hem, dat gij niet spoedig in uw denken aan het wankelen wordt gebracht of verontrust wordt, noch door geest, noch door woord, noch door een brief als van ons afkomstig, alsof de dag van Christus reeds aanstaande zou zijn. Laat niemand u op enigerlei wijze misleiden; want die dag komt niet, tenzij eerst de afval gekomen is en de mens der zonde geopenbaard is, de zoon des verderfs; die zich verzet en zich verheft boven al wat God genoemd wordt of als godheid vereerd wordt, zodat hij als God in de tempel van God zit en van zichzelf vertoont dat hij God is. Herinnert gij u niet dat ik u deze dingen gezegd heb toen ik nog bij u was? En nu weet gij wat hem weerhoudt, opdat hij geopenbaard wordt op zijn eigen tijd. Want de verborgenheid der wetteloosheid is reeds werkzaam; alleen hij die nu weerhoudt, zal weerhouden totdat hij uit het midden weggenomen wordt. En dan zal de wetteloze geopenbaard worden, die de Heere verteren zal door de Geest van Zijn mond en tenietdoen door de verschijning van Zijn komst; hem, wiens komst is naar de werking van de satan, met allerlei kracht, tekenen en leugenachtige wonderen, en met allerlei verleiding der ongerechtigheid in hen die verloren gaan, omdat zij de liefde tot de waarheid niet aangenomen hebben om behouden te worden. En daarom zal God hun een krachtige dwaling zenden, zodat zij de leugen geloven, opdat zij allen veroordeeld worden die de waarheid niet geloofd hebben, maar een welbehagen gehad hebben in de ongerechtigheid. 2 Thessalonicenzen 2:1–12.

This passage from Thessalonians has been addressed often in Habakkuk’s Tables, so a brief comment is all we will make at this point. What Sister White calls “Satan’s marvelous act” is Paul’s “the working of Satan with all power and signs and lying wonders.” The deceptive work identified by Sister White and Paul begins at the Sunday law in the United States.

Deze passage uit Thessalonicenzen is in de Tabellen van Habakuk vaak behandeld, zodat wij ons op dit punt zullen beperken tot een korte opmerking. Wat zuster White „Satans wonderbaarlijke daad” noemt, is bij Paulus „de werking des satans, met allerlei kracht en tekenen en leugenachtige wonderen.” Het misleidende werk dat door zuster White en Paulus wordt aangeduid, begint bij de zondagswet in de Verenigde Staten.

> “By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.

> „Door het decreet dat de instelling van het pausdom oplegt in overtreding van de wet van God, zal onze natie zich volledig losmaken van de gerechtigheid. Wanneer het protestantisme haar hand over de kloof zal uitstrekken om de hand van de Roomse macht te grijpen, wanneer het over de afgrond zal reiken om de handen ineen te slaan met het spiritisme, wanneer ons land, onder de invloed van deze drievoudige vereniging, elk beginsel van zijn Grondwet als protestantse en republikeinse regering zal verwerpen en voorzieningen zal treffen voor de verbreiding van pauselijke onwaarheden en misleidingen, dan mogen wij weten dat de tijd is gekomen voor Satans wonderbaarlijke werking en dat het einde nabij is.” Testimonies, deel 5, 451.

In this passage of Thessalonians, we are considering, Paul identifies the pope at the end of the world with four different terms. The pope is the “man of sin,” he is the “son of perdition,” he is the “mystery of iniquity” and “that Wicked.” Paul provides a few other characteristics of the pope beyond the four names, for he informs us that the pope, (who was still future to Paul’s day) “would be revealed in his time.”

In deze passage uit Thessalonicenzen, die wij overwegen, duidt Paulus de paus aan het einde der wereld met vier verschillende benamingen aan. De paus is de „mens der zonde”, hij is de „zoon des verderfs”, hij is het „verborgenenis der ongerechtigheid” en „die goddeloze”. Paulus geeft nog enkele andere kenmerken van de paus naast deze vier namen, want hij deelt ons mee dat de paus (die in Paulus’ dagen nog toekomstig was) „te zijner tijd geopenbaard zou worden”.

The pope “would be revealed in his time” and the clearest biblical proof, though by no means the only biblical truth; the clearest biblical truth that the pope of the Roman church is the antichrist of Bible prophecy is established by seven different and direct references in the Bible identifying the “time” that the papacy would dominate the earth, the very “time” mankind calls the Dark Ages. The Bible reveals the pope as the papacy by identifying repeatedly the exact period of “time,” from 538 until 1798, that the papacy would rule the world. Paul said he would be revealed in his time.

De paus „zou geopenbaard worden op zijn tijd”, en het duidelijkste bijbelse bewijs — hoewel geenszins de enige bijbelse waarheid; de duidelijkste bijbelse waarheid dat de paus van de Roomse kerk de antichrist van de bijbelse profetie is — wordt vastgesteld door zeven verschillende en rechtstreekse verwijzingen in de Bijbel die de „tijd” aanwijzen waarin het pausdom de aarde zou beheersen, juist die „tijd” die de mensheid de Donkere Middeleeuwen noemt. De Bijbel openbaart de paus als het pausdom door herhaaldelijk de exacte periode van „tijd” aan te wijzen, van 538 tot 1798, waarin het pausdom de wereld zou regeren. Paulus zei dat hij geopenbaard zou worden op zijn tijd.

Paul also identifies that it is the pope that “opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God.” Among other things this identifies that the antichrist of Bible prophecy is a religious symbol. He is not a Hitler, or an Alexander the Great. This further narrows the identification of the pope down, for he is not simply a religious tyrant, he is a religious tyrant that professes to be within God’s temple. The antichrist claims to be seated within the Christian church.

Paulus stelt tevens vast dat het de paus is die „zich verzet en zich verheft boven al wat God genoemd, of als God vereerd wordt; zodat hij als God in de tempel Gods zit en van zichzelf laat zien dat hij God is.” Dit wijst onder andere erop dat de antichrist van de Bijbelse profetie een religieus symbool is. Hij is geen Hitler of een Alexander de Grote. Dit beperkt de identificatie van de paus nog verder, want hij is niet eenvoudigweg een religieuze tiran; hij is een religieuze tiran die belijdt zich binnen Gods tempel te bevinden. De antichrist maakt aanspraak op een zetel binnen de christelijke kerk.

According to Paul and Daniel, when the pope is in his professed Christian church, he manifests the character of Satan who desired to be seated upon God’s throne and to be exalted above all things. I say Paul and Daniel for most biblical commentators recognize that when Paul demonstrates that one of the characteristics of the pope is that he is a complete narcissist, that Paul was simply quoting from Daniel’s description of the pope in Daniel chapter eleven where Daniel there records:

Volgens Paulus en Daniël openbaart de paus, wanneer hij zich in zijn zogenaamde christelijke kerk bevindt, het karakter van Satan, die begeerde op Gods troon gezeten te zijn en boven alle dingen verheven te worden. Ik noem Paulus en Daniël, want de meeste bijbeluitleggers erkennen dat, wanneer Paulus aantoont dat een van de kenmerken van de paus is dat hij een volstrekte narcist is, Paulus eenvoudigweg citeerde uit Daniëls beschrijving van de paus in Daniël hoofdstuk elf, waar Daniël daar optekent:

> “And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> „En de koning zal handelen naar zijn welbehagen; en hij zal zich verheffen en zich grootmaken boven elke god, en wonderlijke dingen spreken tegen de God der goden, en voorspoed hebben totdat de gramschap voleindigd is; want wat vastbesloten is, zal geschieden. Daniël 11:36.

When Paul addresses the narcissistic character of the pope, he paraphrases Daniel’s verse and states that it is the pope who “opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God.” The verse in Daniel that identifies the character of the papacy also references the “time” which was designed to “reveal” that the papacy was the antichrist as he identifies that the papacy would “prosper” until the “indignation be accomplished.”

Wanneer Paulus het narcistische karakter van de paus aan de orde stelt, parafraseert hij het vers van Daniël en verklaart hij dat het de paus is die „zich verzet en zich verheft boven al wat God genaamd of als God vereerd wordt, zodat hij als God in de tempel van God zit en van zichzelf laat zien dat hij God is.” Het vers in Daniël dat het karakter van het pausdom aanduidt, verwijst ook naar de „tijd” die bedoeld was om te „openbaren” dat het pausdom de antichrist was, doordat het aangeeft dat het pausdom zou „voorspoedig zijn” totdat de „gramschaap volbracht” zou zijn.

The “indignation” ended in 1798, so Daniel in the verse (though this is not one of the seven direct places in the books of Daniel and Revelation where the 1260-year history is mentioned), does however directly identify the papal power and marks that it received “a deadly wound,” as John calls it, in 1798. Thus, the verse identifies the end of the period of papal rule, though not identifying the duration of the rule.

De „gramschap” eindigde in 1798, zodat Daniël in het vers (hoewel dit niet een van de zeven rechtstreekse plaatsen in de boeken Daniël en Openbaring is waar de geschiedenis van de 1260 jaar wordt vermeld) echter wel rechtstreeks de pauselijke macht aanwijst en markeert dat zij in 1798 „een dodelijke wond” ontving, zoals Johannes het noemt. Zo wijst het vers het einde van de periode van pauselijke heerschappij aan, hoewel het de duur van die heerschappij niet aanduidt.

In the passage, Paul also identifies a power that would restrain the papacy from taking control of the world in 538, when he stated that the Thessalonians who he was writing to already knew this particular truth. He raised the question, “Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things?” He reminds them that they already knew “what withholdeth” (meaning restrains) the papacy until he would “be revealed in his time.” The power that preceded and prevented the papacy from taking control of the world was the power in control of the world when Paul wrote the letter. It was pagan Rome. Paul wrote that pagan Rome would be “taken out of the way” in order for the papacy to take control of the world.

In de passage wijst Paulus ook op een macht die het pausdom ervan zou weerhouden in 538 de heerschappij over de wereld op zich te nemen, wanneer hij verklaarde dat de Thessalonicenzen aan wie hij schreef deze bepaalde waarheid reeds kenden. Hij stelde de vraag: “Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things?” Hij herinnert hen eraan dat zij reeds wisten “what withholdeth” (dat wil zeggen: wat weerhoudt) het pausdom, totdat het “be revealed in his time” zou worden. De macht die aan het pausdom voorafging en verhinderde dat het de heerschappij over de wereld op zich nam, was de macht die de wereld beheerste toen Paulus de brief schreef. Dat was het heidense Rome. Paulus schreef dat het heidense Rome “taken out of the way” zou worden, opdat het pausdom de heerschappij over de wereld op zich zou nemen.

It was this understanding that led William Miller to recognize that the power symbolized as “the daily” in the book of Daniel was pagan Rome. Adventism acknowledges that the structure, and therefore all of William Miller’s prophetic understandings, were based upon his understanding of the books of Daniel and Revelation and that those two books address the two desolating powers of pagan Rome and papal Rome. In the passage in Thessalonians Miller, already knowing (as every Protestant knew in his day, that the pope was the antichrist); when he recognized that pagan Rome was the historical power that preceded the papal rule, and that Paul had stated that pagan Rome was to be taken away in advance of the papacy ascending to the throne of the earth, he then connected this with the book of Daniel and “the daily,” where it references three times that the daily had to be “taken away” before the papacy took control of the world. Paul’s testimony allowed Miller to see that pagan Rome was Daniel’s “daily,” and thereafter he could recognize that Daniel’s two desolating powers were pagan and papal Rome. This truth represents the foundation of the Millerite movement. Adventism most certainly rejects the work of Miller today, but they still understand that this overview of Miller’s development of understanding of “the daily” in Daniel proves that the power that Paul says “withholds” the rise of the papal power until it was removed was pagan Rome, is the correct analysis of Miller’s thinking on these subjects.

Het was dit inzicht dat William Miller ertoe bracht te erkennen dat de macht die in het boek Daniël als “het dagelijks offer” wordt gesymboliseerd, het heidense Rome was. Het adventisme erkent dat de structuur, en daarom al William Millers profetische inzichten, waren gebaseerd op zijn begrip van de boeken Daniël en Openbaring, en dat deze twee boeken handelen over de twee verwoestende machten van het heidense Rome en het pauselijke Rome. In de passage in Thessalonicenzen zag Miller, die reeds wist (zoals iedere protestant in zijn dagen wist, dat de paus de antichrist was), toen hij erkende dat het heidense Rome de historische macht was die aan de pauselijke heerschappij voorafging, en dat Paulus had verklaard dat het heidense Rome eerst moest worden weggenomen voordat het pausdom de troon der aarde zou bestijgen, vervolgens het verband met het boek Daniël en met “het dagelijks offer”, waar driemaal wordt verwezen naar het feit dat het dagelijks offer moest worden “weggenomen” voordat het pausdom de heerschappij over de wereld verkreeg. De getuigenis van Paulus stelde Miller in staat te zien dat het heidense Rome Daniëls “dagelijks offer” was, en daarna kon hij erkennen dat Daniëls twee verwoestende machten het heidense en het pauselijke Rome waren. Deze waarheid vormt het fundament van de Milleritische beweging. Het adventisme verwerpt vandaag de dag zeer zeker het werk van Miller, maar het begrijpt nog steeds dat dit overzicht van Millers ontwikkeling in zijn begrip van “het dagelijks offer” in Daniël bewijst dat de macht waarvan Paulus zegt dat zij de opkomst van de pauselijke macht “tegenhoudt” totdat zij is weggenomen, het heidense Rome was, en dat dit de juiste analyse is van Millers denken over deze onderwerpen.

With the truth of “the daily” in the book of Daniel being a symbol of pagan Rome that preceded the kingdom of papal Rome which Daniel had represented as the abomination of desolation, Miller could then recognize the prophetic times associated with the kingdoms of Bible prophecy, and as his mind was opened up to these insights he assembled a series of truths that represent the foundations of Adventism. Those truths became enshrined on the two tables of the 1843 and 1850 pioneer charts. Those truths are the foundation of Adventism and they were based upon the recognition of “time.” The history of when the foundations were put in place is a primary discussion on Habakkuk’s Tables.

Toen de waarheid van „het dagelijkse” in het boek Daniël als een symbool van het heidense Rome werd verstaan, dat voorafging aan het koninkrijk van het pauselijke Rome, dat Daniël had voorgesteld als de gruwel der verwoesting, kon Miller vervolgens de profetische tijden herkennen die met de koninkrijken van de Bijbelse profetie verbonden waren; en toen zijn verstand voor deze inzichten werd geopend, stelde hij een reeks waarheden samen die de grondslagen van het adventisme vertegenwoordigen. Die waarheden werden vastgelegd op de twee tafelen van de pionierskaarten van 1843 en 1850. Die waarheden vormen het fundament van het adventisme, en zij waren gebaseerd op de erkenning van „tijd”. De geschiedenis van wanneer de grondslagen werden gelegd, is een hoofdonderwerp op Habakkuks Tafelen.

What is not pointed out in Habakkuk’s Tables is that the foundations that were based upon time produced a structure that provides the view necessary for the final generation to recognize that there were truths that were represented as the foundations. There was a first truth that was the very first stone placed in the foundation, but “the daily” in the book of Daniel was not Miller’s first truth. The truth that would become the first stone in the foundation that Miller was raised up to build was “the seven times” of Leviticus twenty-six, but without the truth of “the daily,” Miller would not have recognized the structure of prophecy he needed to recognize in order to present the first angel’s message. His structure was placing prophecy in the perspective of two desolating powers. Miller was addressing the dragon (pagan Rome) and the beast (the papacy). The third angel addresses the dragon (United Nations), the beast (the papacy), and the false prophet (the United States).

Wat in de Tabellen van Habakuk niet wordt aangewezen, is dat de fundamenten die op tijd waren gebaseerd, een bouwwerk voortbrachten dat het noodzakelijke gezichtspunt verschaft opdat de laatste generatie zou kunnen onderkennen dat er waarheden waren die als de fundamenten werden voorgesteld. Er was een eerste waarheid die de allereerste steen was die in het fundament werd gelegd, maar „het gedurige” in het boek Daniël was niet Millers eerste waarheid. De waarheid die de eerste steen zou worden in het fundament dat Miller werd verwekt op te bouwen, was „de zeven tijden” van Leviticus zesentwintig; maar zonder de waarheid van „het gedurige” zou Miller de profetische structuur die hij moest onderkennen om de boodschap van de eerste engel te verkondigen, niet hebben herkend. Zijn structuur bestond erin de profetie te plaatsen in het perspectief van twee verwoestende machten. Miller richtte zich op de draak (heidens Rome) en het beest (het pausdom). De derde engel richt zich op de draak (de Verenigde Naties), het beest (het pausdom) en de valse profeet (de Verenigde Staten).

If a person accepts all, not some, but all the time prophecies set forth by the Millerites on the two sacred pioneer charts, that person would need to investigate those truths personally. How could you accept them, if you had never inspected them? If those persons investigating the foundational truths make those truths their personal responsibility to test, and thereafter accepts all those truths, then they have built upon the Rock and not the sand.

Indien iemand alle tijdprofetieën aanvaardt die door de Millerieten op de twee heilige pionierskaarten zijn uiteengezet — niet sommige, maar alle — dan zou die persoon die waarheden persoonlijk moeten onderzoeken. Hoe zou u ze kunnen aanvaarden, indien u ze nooit had onderzocht? Indien zij die de fundamentele waarheden onderzoeken, het tot hun persoonlijke verantwoordelijkheid maken die waarheden te toetsen, en vervolgens al die waarheden aanvaarden, dan hebben zij op de Rots gebouwd en niet op het zand.

> “Let those who stand as God’s watchmen on the walls of Zion be men who can see the dangers before the people,—men who can distinguish between truth and error, righteousness and unrighteousness.

> “Laat hen die als Gods wachters op de muren van Sion staan, mannen zijn die de gevaren vóór het volk kunnen zien,—mannen die onderscheid kunnen maken tussen waarheid en dwaling, gerechtigheid en ongerechtigheid.

> “The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.

> „De waarschuwing is gekomen: Er mag niets worden toegelaten dat het fundament van het geloof zal verstoren waarop wij hebben gebouwd sinds de boodschap kwam in 1842, 1843 en 1844. Ik was in deze boodschap, en sindsdien heb ik voor de wereld gestaan, trouw aan het licht dat God ons heeft gegeven. Het ligt niet in ons voornemen onze voeten af te trekken van het platform waarop zij werden geplaatst toen wij dag aan dag de Heere zochten met ernstig gebed, op zoek naar licht. Denkt u dat ik het licht zou kunnen prijsgeven dat God mij heeft gegeven? Het moet zijn als de Rots der eeuwen. Het heeft mij geleid vanaf het ogenblik dat het werd gegeven.” Review and Herald, 14 april 1903.

In order for those who would hear to analyze the time prophecies of the Millerite history it requires the action of looking at the historical periods that are represented by the time prophecies. This represents the work of illustrating events upon a time line. When a student of prophecy has reached the level of investigation where he considers these prophetic periods, identified by the Millerites from the Bible and thereafter supported by the historical record, he will be in a position to recognize that the history at the beginning of the time prophecy symbolically typifies the history at the end of that same prophecy. With that vantage point the student should learn that history is repeated. With that understanding in place He should also see that Jesus illustrates the end with the beginning.

Opdat degenen die willen horen de tijdsprofetieën van de Milleritische geschiedenis kunnen onderzoeken, is het noodzakelijk de historische perioden te beschouwen die door de tijdsprofetieën worden voorgesteld. Dit houdt het werk in van het uitbeelden van gebeurtenissen op een tijdlijn. Wanneer een student van de profetie het onderzoeksniveau heeft bereikt waarop hij deze profetische perioden overweegt, zoals door de Millerieten uit de Bijbel geïdentificeerd en vervolgens door het historische verslag bevestigd, zal hij in staat zijn te erkennen dat de geschiedenis aan het begin van de tijdsprofetie symbolisch een voorafbeelding vormt van de geschiedenis aan het einde van diezelfde profetie. Vanuit dat gezichtspunt behoort de student te leren dat de geschiedenis zich herhaalt. Met dat inzicht gevestigd behoort hij ook te zien dat Jezus het einde door het begin illustreert.

And from the prophetic line of prophecy that portrays the end of the world as the “building of a temple,” the student should know that there is a final capstone that is placed upon the temple that is built upon the foundation. He should come to see that the temple foundation that Miller was used to bring to light (which represents Jesus Christ, for there is no other foundation that can be laid than Jesus Christ), was a foundation built upon prophetic time. Because Jesus illustrates the end with the beginning the student should also see that the capstone, the final stone on the temple—must parallel the foundation. The foundation of the temple for Miller was prophetic time, but the foundation was none-the-less Jesus Christ.

En vanuit de profetische lijn van de profetie die het einde van de wereld afbeeldt als het „bouwen van een tempel”, behoort de student te weten dat er een laatste sluitsteen is die op de tempel wordt geplaatst die op het fundament is gebouwd. Hij behoort te gaan inzien dat het tempelfundament dat Miller werd gebruikt aan het licht te brengen (dat Jezus Christus vertegenwoordigt, want er kan geen ander fundament gelegd worden dan Jezus Christus), een fundament was dat op profetische tijd was gebouwd. Omdat Jezus het einde met het begin illustreert, behoort de student ook te zien dat de sluitsteen, de laatste steen op de tempel, parallel moet lopen met het fundament. Het fundament van de tempel was voor Miller profetische tijd, maar het fundament was niettemin Jezus Christus.

> According to the grace of God which is given unto me, as a wise masterbuilder, I have laid the foundation, and another buildeth thereon. But let every man take heed how he buildeth thereupon. For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. 1 Corinthians 3:10, 11.

> Naar de genade van God, die mij gegeven is, heb ik als een wijs bouwmeester het fundament gelegd, en een ander bouwt daarop voort. Maar ieder zie toe hoe hij daarop bouwt. Want niemand kan een ander fundament leggen dan wat gelegd is, hetwelk is Jezus Christus. 1 Korinthiërs 3:10, 11.

Paul is identifying his work as the erecting of a temple of which he laid the foundation or beginning. He was the apostle to the Gentiles and he was used to lay the foundation of the Christian church. In the same passage Paul also identifies that our bodies are the temple of the Holy Spirit. There is also the temple of Solomon and the sanctuary from the wilderness that all have foundations that are all represented as Jesus Christ. The foundation that Miller was used to erect was the temple of Adventism, and the foundation of that temple is most certainly Jesus Christ, but it is more specifically the temple that is erected with materials that are spiritual and prophetic.

Paulus duidt zijn werk aan als het oprichten van een tempel waarvan hij het fundament, ofwel het begin, heeft gelegd. Hij was de apostel der heidenen en werd gebruikt om het fundament van de christelijke kerk te leggen. In dezelfde passage maakt Paulus ook duidelijk dat onze lichamen de tempel van de Heilige Geest zijn. Er is ook de tempel van Salomo en het heiligdom uit de woestijn, die alle fundamenten hebben en die alle door Jezus Christus worden voorgesteld. Het fundament dat Miller werd gebruikt op te richten, was de tempel van het adventisme, en het fundament van die tempel is zeer zeker Jezus Christus; maar meer in het bijzonder is het de tempel die wordt opgericht met materialen die geestelijk en profetisch zijn.

The capstone therefore must also be Jesus Christ, but the capstone must also include a premier prophetic rule, for Miller was given a set of rules which contains the premier rule of the Millerites which was the “year-for-a-day” principle. Without that rule, there is no recognition of time prophecy and there is therefore no foundation. There must be a counterpart at the end that represents Jesus Christ (the Foundation) that is a premier rule within a set of rules that establishes the Revelation of Jesus Christ. The rule is of course the rule of “first mention”, representing the attribute of Christ’s character that identifies the end from the beginning.

De hoeksteen moet daarom eveneens Jezus Christus zijn, maar de hoeksteen moet ook een voornaamste profetische regel omvatten, want aan Miller werd een reeks regels gegeven die de voornaamste regel van de Millerieten bevatte, namelijk het „jaar-voor-een-dag”-beginsel. Zonder die regel is er geen erkenning van tijdsprofetie en is er derhalve geen fundament. Er moet aan het einde een tegenbeeld zijn dat Jezus Christus (het Fundament) vertegenwoordigt en dat een voornaamste regel is binnen een reeks regels die de Openbaring van Jezus Christus vestigt. De regel is uiteraard de regel van de „eerste vermelding”, die de eigenschap van het karakter van Christus vertegenwoordigt waardoor Hij het einde vanaf het begin bekendmaakt.

In 2 Thessalonians those who received not the love of the truth that they might be saved, rejected the truth as represented by the Greek word that is derived from the Hebrew word created by three letters which is translated as “truth” in the Old Testament. The group that receives the strong delusion, because they believed a lie, refused to return to the old paths, the foundations of Adventism as represented upon the two sacred charts. So, in the passage we have been considering for some time now states:

In 2 Thessalonicenzen verwierpen degenen die de liefde tot de waarheid niet hebben aangenomen om behouden te worden, de waarheid zoals voorgesteld door het Griekse woord dat is afgeleid van het Hebreeuwse woord, gevormd door drie letters, dat in het Oude Testament wordt vertaald als „waarheid”. De groep die de krachtige dwaling ontvangt, omdat zij de leugen hebben geloofd, weigerde terug te keren tot de oude paden, de fundamenten van het adventisme zoals voorgesteld op de twee heilige kaarten. Dus, zoals de passage die wij nu reeds geruime tijd hebben overwogen, stelt:

> “The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth. The controversy had waxed stronger and more determined from age to age, and will continue to do so, to the concluding scenes when the masterly working of the powers of darkness shall reach their height. Satan, united with evil men, will deceive the whole world and the churches who receive not the love of the truth. But the mighty angel demands attention. He cries with a loud voice. He is to show the power and authority of His voice to those who have united with Satan to oppose the truth.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> ‘De machtige engel die Johannes onderrichtte, was niemand minder dan Jezus Christus. Het plaatsen van Zijn rechtervoet op de zee en Zijn linkervoet op het droge toont de rol die Hij vervult in de slottonelen van de grote strijd met Satan. Deze houding duidt op Zijn hoogste macht en gezag over de gehele aarde. De strijd was van eeuw tot eeuw heviger en vastberadener geworden en zal daarmee voortgaan tot aan de afsluitende tonelen, wanneer de meesterlijke werking van de machten der duisternis haar hoogtepunt zal bereiken. Satan, verenigd met boze mensen, zal de gehele wereld en de kerken misleiden die de liefde der waarheid niet aannemen. Maar de machtige engel eist aandacht. Hij roept met luide stem. Hij zal de kracht en het gezag van Zijn stem tonen aan hen die zich met Satan hebben verbonden om zich tegen de waarheid te verzetten.’ The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

In this previous passage “the churches who received not the love of the truth” are Daniel’s and Matthew’s wicked and foolish virgins that Amos 8:12 identifies will begin to search for God’s final warning message when it is too late. It is too late, because they believed a lie concerning the foundations of Adventism. Adventism first began to imbibe in that lie in 1863, and from then on it was simply downhill all the way.

In deze voorgaande passage zijn „de gemeenten die de liefde tot de waarheid niet hebben ontvangen” de goddeloze en dwaze maagden van Daniël en Matteüs, van wie Amos 8:12 aangeeft dat zij Gods laatste waarschuwingsboodschap zullen beginnen te zoeken wanneer het te laat is. Het is te laat, omdat zij een leugen geloofden aangaande de grondslagen van het adventisme. Het adventisme begon die leugen voor het eerst in 1863 in zich op te nemen, en vanaf dat moment ging het slechts onafgebroken bergafwaarts.

What I am about to write is totally subjective I suppose, but what new prophetic light was introduced into Adventism since 1863? Ellen White says of Jones and Waggoners’ 1888 message, that it was the message she had been presenting for years. Their message may have sounded new and shocking to Adventism in 1888, but the newness and the shock were produced not by a new message, but by a blindness that had been settling upon God’s people since 1863.

Wat ik nu ga schrijven is, naar ik veronderstel, geheel subjectief, maar welk nieuw profetisch licht is er sinds 1863 in het adventisme geïntroduceerd? Ellen White zegt over de boodschap van Jones en Waggoner uit 1888 dat het de boodschap was die zij reeds jarenlang had verkondigd. Hun boodschap mag in 1888 voor het adventisme nieuw en schokkend hebben geklonken, maar die nieuwheid en die schok werden niet veroorzaakt door een nieuwe boodschap, maar door een blindheid die zich sinds 1863 over Gods volk had gelegd.

Ellen White identified Adventism as in the Laodicean condition before 1863, so the blindness of Laodicea was already encroaching upon Adventism before 1863, but in 1863 the church officially set aside the truth concerning the “seven times” of Leviticus twenty-six, which was the very first “time prophecy” Miller discovered. There has been no prophetic light that has surfaced in Adventism since 1863! What changed?

Ellen White duidde het adventisme aan als verkerend in de toestand van Laodicea vóór 1863; de blindheid van Laodicea was het adventisme dus reeds vóór 1863 aan het overmeesteren, maar in 1863 stelde de kerk officieel de waarheid terzijde betreffende de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig, hetgeen juist de allereerste „tijdprofetie” was die Miller ontdekte. Sinds 1863 is er in het adventisme geen profetisch licht meer opgekomen! Wat is er veranderd?

The very first stone of the temple foundation that was built upon prophetic time and represented Jesus Christ, was set aside by Adventism in 1863. The first stone placed by Miller into the temple foundation that was based upon time as presented in Daniel by Christ who represented Himself as Palmoni the “wonderful numberer” was rejected and set aside. The very first stone Miller discovered…

De allereerste steen van het tempelfundament, dat gebouwd was op profetische tijd en Jezus Christus vertegenwoordigde, werd in 1863 door het adventisme terzijde geschoven. De eerste steen die door Miller in het tempelfundament werd geplaatst, dat gegrond was op de tijd zoals in Daniël door Christus voorgesteld, Die Zichzelf als Palmoni, de „wonderbare teller”, vertegenwoordigde, werd verworpen en terzijde gesteld. De allereerste steen die Miller ontdekte…

> “In quoting the prophecy of the rejected stone, Christ referred to an actual occurrence in the history of Israel. The incident was connected with the building of the first temple. While it had a special application at the time of Christ’s first advent, and should have appealed with special force to the Jews, it has also a lesson for us. When the temple of Solomon was erected, the immense stones for the walls and the foundation were entirely prepared at the quarry; after they were brought to the place of building, not an instrument was to be used upon them; the workmen had only to place them in position. For use in the foundation, one stone of unusual size and peculiar shape had been brought; but the workmen could find no place for it, and would not accept it. It was an annoyance to them as it lay unused in their way. Long it remained a rejected stone. But when the builders came to the laying of the corner, they searched for a long time to find a stone of sufficient size and strength, and of the proper shape, to take that particular place, and bear the great weight which would rest upon it. Should they make an unwise choice for this important place, the safety of the entire building would be endangered. They must find a stone capable of resisting the influence of the sun, of frost, and of tempest. Several stones had at different times been chosen, but under the pressure of immense weights they had crumbled to pieces. Others could not bear the test of the sudden atmospheric changes. But at last attention was called to the stone so long rejected. It had been exposed to the air, to sun and storm, without revealing the slightest crack. The builders examined this stone. It had borne every test but one. If it could bear the test of severe pressure, they decided to accept it for the cornerstone. The trial was made. The stone was accepted, brought to its assigned position, and found to be an exact fit. In prophetic vision, Isaiah was shown that this stone was a symbol of Christ. He says:

> „Toen Christus de profetie van de verworpen steen aanhaalde, verwees Hij naar een werkelijke gebeurtenis in de geschiedenis van Israël. Het voorval hield verband met de bouw van de eerste tempel. Hoewel het in het bijzonder van toepassing was ten tijde van Christus’ eerste komst en met bijzondere kracht tot de Joden had moeten spreken, bevat het ook een les voor ons. Toen de tempel van Salomo werd opgericht, waren de reusachtige stenen voor de muren en het fundament geheel in de steengroeve gereedgemaakt; nadat zij naar de bouwplaats waren gebracht, mocht er geen enkel werktuig meer op worden gebruikt; de arbeiders hoefden ze slechts op hun plaats te leggen. Voor gebruik in het fundament was één steen van ongewone grootte en bijzondere vorm aangevoerd; maar de arbeiders konden er geen plaats voor vinden en wilden hem niet aannemen. Hij was hun tot last, terwijl hij ongebruikt in de weg lag. Lange tijd bleef hij een verworpen steen. Maar toen de bouwlieden kwamen tot het leggen van de hoek, zochten zij lange tijd naar een steen van voldoende grootte en sterkte, en van de juiste vorm, om die bijzondere plaats in te nemen en het grote gewicht te dragen dat daarop zou rusten. Indien zij voor deze belangrijke plaats een onverstandige keuze zouden maken, zou de veiligheid van het gehele gebouw in gevaar worden gebracht. Zij moesten een steen vinden die bestand was tegen de invloed van zon, vorst en storm. Verschillende stenen waren op verschillende tijden uitgekozen, maar onder de druk van geweldige lasten waren zij in stukken verbrijzeld. Andere konden de proef van plotselinge atmosferische veranderingen niet doorstaan. Maar ten slotte werd de aandacht gevestigd op de steen die zo lang verworpen was geweest. Hij was blootgesteld geweest aan lucht, zon en storm, zonder de geringste barst te vertonen. De bouwlieden onderzochten deze steen. Hij had elke proef doorstaan op één na. Indien hij de proef van zware druk kon doorstaan, besloten zij hem als hoeksteen aan te nemen. De proef werd genomen. De steen werd aanvaard, naar zijn bestemde plaats gebracht, en bleek precies te passen. In profetisch gezicht werd aan Jesaja getoond dat deze steen een zinnebeeld van Christus was. Hij zegt:”

> “‘Sanctify the Lord of hosts Himself; and let Him be your fear, and let Him be your dread. And He shall be for a sanctuary; but for a stone of stumbling and for a rock of offense to both the houses of Israel, for a gin and for a snare to the inhabitants of Jerusalem. And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken.’ Carried down in prophetic vision to the first advent, the prophet is shown that Christ is to bear trials and tests of which the treatment of the chief cornerstone in the temple of Solomon was symbolic. ‘Therefore thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious cornerstone, a sure foundation: he that believeth shall not make haste.’ Isaiah 8:13–15; 28:16.

> “‘Heiligt de HEERE der heirscharen Zelf; en laat Hém uw vreze zijn, en laat Hém uw verschrikking zijn. Dan zal Hij tot een heiligdom zijn; maar ook tot een steen des aanstoots en tot een rots der ergernis voor beide huizen van Israël, tot een strik en tot een val voor de inwoners van Jeruzalem. En velen onder hen zullen struikelen, en vallen, en verbrijzeld worden, en verstrikt raken, en gevangen worden.’ In een profetisch gezicht meegevoerd naar de eerste komst, wordt de profeet getoond dat Christus beproevingen en toetsen zou ondergaan, waarvan de behandeling van de voornaamste hoeksteen in de tempel van Salomo een zinnebeeld was. ‘Daarom, zo zegt de Heere HEERE: Zie, Ik leg in Sion ten grondslag een steen, een beproefde steen, een kostbare hoeksteen, een vast fundament; wie gelooft, zal niet haasten.’ Jesaja 8:13–15; 28:16.”

> “In infinite wisdom, God chose the foundation stone, and laid it Himself. He called it ‘a sure foundation.’ The entire world may lay upon it their burdens and griefs; it can endure them all. With perfect safety they may build upon it. Christ is a ‘tried stone.’ Those who trust in Him, He never disappoints. He has borne every test. He has endured the pressure of Adam’s guilt, and the guilt of his posterity, and has come off more than conqueror of the powers of evil. He has borne the burdens cast upon Him by every repenting sinner. In Christ the guilty heart has found relief. He is the sure foundation. All who make Him their dependence rest in perfect security.

> ‘In oneindige wijsheid koos God de hoeksteen van het fundament en legde die Zelf. Hij noemde die “een vaste grondslag”. De gehele wereld mag haar lasten en smarten daarop leggen; hij kan ze alle dragen. In volkomen veiligheid mogen zij daarop bouwen. Christus is een “beproefde steen”. Hen die op Hem vertrouwen, stelt Hij nooit teleur. Hij heeft iedere beproeving doorstaan. Hij heeft de druk van Adams schuld en de schuld van zijn nageslacht gedragen en is meer dan overwinnaar tevoorschijn gekomen over de machten van het kwaad. Hij heeft de lasten gedragen die door iedere berouwvolle zondaar op Hem zijn geworpen. In Christus heeft het schuldige hart verlichting gevonden. Hij is het vaste fundament. Allen die Hem tot hun steun maken, rusten in volkomen zekerheid.

> “In Isaiah’s prophecy, Christ is declared to be both a sure foundation and a stone of stumbling. The apostle Peter, writing by inspiration of the Holy Spirit, clearly shows to whom Christ is a foundation stone, and to whom a rock of offense:

> „In de profetie van Jesaja wordt Christus verklaard zowel een vast fundament als een steen des aanstoots te zijn. De apostel Petrus, schrijvend onder de inspiratie van de Heilige Geest, toont duidelijk voor wie Christus een fundamentsteen is, en voor wie een rots der ergernis:

> “‘If so be ye have tasted that the Lord is gracious. To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. Wherefore also it is contained in the Scripture, Behold, I lay in Sion a chief cornerstone, elect, precious: and he that believeth on Him shall not be confounded. Unto you therefore which believe He is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, and a stone of stumbling, and a rock of offense, even to them which stumble at the word, being disobedient.’ 1 Peter 2:3–8.

> ‘Indien gij anders gesmaakt hebt dat de Heere goedertieren is. Tot Welke komende, als tot een levende steen, wel door de mensen verworpen, maar bij God uitverkoren en dierbaar, wordt ook gijzelf, als levende stenen, opgebouwd tot een geestelijk huis, een heilig priesterdom, om geestelijke offeranden te offeren, die Gode aangenaam zijn door Jezus Christus. Daarom is ook in de Schrift vervat: Zie, Ik leg in Sion een uiterste Hoeksteen, uitverkoren en dierbaar; en die in Hem gelooft, zal geenszins beschaamd worden. U dan, die gelooft, is Hij dierbaar; maar voor de ongehoorzamen geldt: de steen die de bouwlieden verworpen hebben, deze is geworden tot een hoofd des hoeks, en tot een steen des aanstoots en een rots der ergernis, namelijk voor hen die zich aan het woord stoten, ongehoorzaam zijnde.’ 1 Petrus 2:3–8.

> “To those who believe, Christ is the sure foundation. These are they who fall upon the Rock and are broken. Submission to Christ and faith in Him are here represented. To fall upon the Rock and be broken is to give up our self-righteousness and to go to Christ with the humility of a child, repenting of our transgressions, and believing in His forgiving love. And so also it is by faith and obedience that we build on Christ as our foundation.

> “Voor hen die geloven, is Christus het vaste fundament. Dit zijn zij die op de Rots vallen en verbrijzeld worden. Hier worden onderwerping aan Christus en geloof in Hem voorgesteld. Op de Rots te vallen en verbrijzeld te worden, betekent onze eigengerechtigheid prijs te geven en tot Christus te gaan met de ootmoed van een kind, berouw hebbend over onze overtredingen en gelovend in Zijn vergevende liefde. En zo bouwen ook wij door geloof en gehoorzaamheid op Christus als ons fundament.

> “Upon this living stone, Jews and Gentiles alike may build. This is the only foundation upon which we may securely build. It is broad enough for all, and strong enough to sustain the weight and burden of the whole world. And by connection with Christ, the living stone, all who build upon this foundation become living stones. Many persons are by their own endeavors hewn, polished, and beautified; but they cannot become ‘living stones,’ because they are not connected with Christ. Without this connection, no man can be saved. Without the life of Christ in us, we cannot withstand the storms of temptation. Our eternal safety depends upon our building upon the sure foundation. Multitudes are today building upon foundations that have not been tested. When the rain falls, and the tempest rages, and the floods come, their house will fall, because it is not founded upon the eternal Rock, the chief cornerstone Christ Jesus.

> “Op deze levende steen kunnen zowel Joden als heidenen bouwen. Dit is het enige fundament waarop wij veilig kunnen bouwen. Het is breed genoeg voor allen, en sterk genoeg om het gewicht en de last van de hele wereld te dragen. En door verbinding met Christus, de levende steen, worden allen die op dit fundament bouwen levende stenen. Velen worden door hun eigen inspanningen uitgehouwen, gepolijst en verfraaid; maar zij kunnen geen ‘levende stenen’ worden, omdat zij niet met Christus verbonden zijn. Zonder deze verbinding kan geen mens gered worden. Zonder het leven van Christus in ons kunnen wij de stormen van verzoeking niet doorstaan. Onze eeuwige veiligheid hangt ervan af dat wij bouwen op het vaste fundament. Velen bouwen heden ten dage op fundamenten die niet beproefd zijn. Wanneer de regen valt, en de storm woedt, en de watervloeden komen, zal hun huis vallen, omdat het niet gegrondvest is op de eeuwige Rots, de uiterste Hoeksteen, Christus Jezus.”

> “‘To them which stumble at the word, being disobedient,’ Christ is a rock of offense. But ‘the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner.’ Like the rejected stone, Christ in His earthly mission had borne neglect and abuse. He was ‘despised and rejected of men; a man of sorrows, and acquainted with grief: … He was despised, and we esteemed Him not.’ Isaiah 53:3. But the time was near when He would be glorified. By the resurrection from the dead He would be declared ‘the Son of God with power.’ Romans 1:4. At His second coming He would be revealed as Lord of heaven and earth. Those who were now about to crucify Him would recognize His greatness. Before the universe the rejected stone would become the head of the corner.

> „Voor hen die zich aan het woord stoten, ongehoorzaam zijnde,” is Christus een rots der ergernis. Maar „de steen die de bouwlieden verworpen hadden, deze is geworden tot een hoofd des hoeks.” Gelijk de verworpen steen had Christus in Zijn aardse zending verwaarlozing en mishandeling moeten verduren. Hij was „veracht en van mensen verlaten, een Man van smarten en verzocht in krankheid; … Hij was veracht, en wij hebben Hem niet geacht.” Jesaja 53:3. Maar de tijd was nabij dat Hij verheerlijkt zou worden. Door de opstanding uit de doden zou Hij worden verklaard „de Zoon van God in kracht.” Romeinen 1:4. Bij Zijn tweede komst zou Hij geopenbaard worden als Heer van hemel en aarde. Zij die Hem nu op het punt stonden te kruisigen, zouden Zijn grootheid erkennen. Voor het heelal zou de verworpen steen tot een hoofd des hoeks worden.

> “And on ‘whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.’ The people who rejected Christ were soon to see their city and their nation destroyed. Their glory would be broken, and scattered as the dust before the wind. And what was it that destroyed the Jews? It was the rock which, had they built upon it, would have been their security. It was the goodness of God despised, the righteousness spurned, the mercy slighted. Men set themselves in opposition to God, and all that would have been their salvation was turned to their destruction. All that God ordained unto life they found to be unto death. In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.

> „En op wie hij ook vallen zal, hem zal hij vermorzelen.” Het volk dat Christus verwierp, zou weldra zijn stad en zijn natie verwoest zien. Hun heerlijkheid zou gebroken worden en verstrooid als het stof voor de wind. En wat was het dat de Joden vernietigde? Het was de steen die, indien zij daarop hadden gebouwd, hun zekerheid zou zijn geweest. Het was de goedheid van God, veracht; de gerechtigheid, versmaad; de barmhartigheid, geringgeacht. Mensen stelden zich tegenover God, en alles wat hun tot zaligheid had kunnen zijn, werd hun tot verderf. Alles wat God ten leven had beschikt, bevonden zij tot de dood te zijn. In de kruisiging van Christus door de Joden lag de verwoesting van Jeruzalem besloten. Het bloed dat op Golgotha vergoten werd, was het gewicht dat hen ten verderve deed zinken, voor deze wereld en voor de toekomende. Zo zal het zijn op de grote laatste dag, wanneer het oordeel zal neerkomen op hen die de genade van God verwerpen. Christus, hun steen des aanstoots, zal hun dan verschijnen als een wrekende berg. De heerlijkheid van Zijn aangezicht, die voor de rechtvaardigen leven is, zal voor de goddelozen een verterend vuur zijn. Wegens verworpen liefde, versmade genade, zal de zondaar te gronde gaan.

> “By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” Desire of Ages, 597–600.

> „Door vele illustraties en herhaalde waarschuwingen toonde Jezus wat voor de Joden het gevolg zou zijn van het verwerpen van de Zoon van God. Met deze woorden richtte Hij Zich tot allen in elk tijdperk die weigeren Hem als hun Verlosser aan te nemen. Elke waarschuwing geldt hun. De ontheiligde tempel, de ongehoorzame zoon, de valse landlieden, de verachtelijke bouwers, vinden hun tegenbeeld in de ervaring van iedere zondaar. Tenzij hij zich bekeert, zal het oordeel dat zij voorafschaduwden het zijne zijn.” Desire of Ages, 597–600.

We will continue this in the next article.

Wij zullen hiermee in het volgende artikel voortgaan.

Back to Articles