Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Nine

Het boek Daniël - Nummer honderddrieënvijftig

Unveiling the Three Angelic Touches in Daniel’s Vision: A Prophetic Revelation

Onthulling van de drie engelachtige aanrakingen in Daniëls visioen: een profetische openbaring

Author

Jeff Pippenger

Published

March 26, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In chapter ten Daniel is touched three times, and those three touches correspond to the three times Daniel personally experiences the “mareh,” vision. The first and last appearances were of Gabriel, the messenger of the Revelation of Jesus Christ. Gabriel is the one who takes the message from Christ, that was given Him by the Father, and delivers it to the prophet, who is to send it to the churches.

In hoofdstuk tien wordt Daniël driemaal aangeraakt, en die drie aanrakingen komen overeen met de drie malen waarop Daniël persoonlijk de „mareh”, het visioen, ervaart. De eerste en laatste verschijningen waren die van Gabriël, de boodschapper van de Openbaring van Jezus Christus. Gabriël is degene die de boodschap van Christus, die Hem door de Vader was gegeven, neemt en aan de profeet overbrengt, die haar aan de gemeenten moet zenden.

> But I will show thee that which is noted in the scripture of truth: and there is none that holdeth with me in these things, but Michael your prince. Daniel 10:21.

> Maar ik zal u bekendmaken wat opgetekend staat in het geschrift der waarheid; en niemand staat mij hierin terzijde dan Michaël, uw vorst. Daniël 10:21.

Gabriel knows he is a created being, and this is why he straightly informed John not to worship him in the book of Revelation.

Gabriël weet dat hij een geschapen wezen is, en daarom zei hij Johannes in het boek Openbaring met nadruk dat hij hem niet mocht aanbidden.

> And I fell at his feet to worship him. And he said unto me, See thou do it not: I am thy fellowservant, and of thy brethren that have the testimony of Jesus: worship God: for the testimony of Jesus is the spirit of prophecy. Revelation 19:10.

> En ik viel aan zijn voeten neer om hem te aanbidden. En hij zei tot mij: Zie toe, doe dat niet; ik ben uw mededienstknecht, en van uw broeders die het getuigenis van Jezus hebben: aanbid God; want het getuigenis van Jezus is de geest der profetie. Openbaring 19:10.

The student of prophecy is therefore to understand that the reason Gabriel identifies that there is none above him in connection with what “is noted in the scripture of truth,” has a specific prophetic purpose. When he identifies the fact that only Christ understands the scriptures better than himself, he identifies Christ as “Michael your prince.” But Michael is not only a prince, he is the archangel.

De bestudeerder van de profetie dient derhalve te begrijpen dat de reden waarom Gabriël aangeeft dat er niemand boven hem staat in verband met wat „opgetekend is in het boek der waarheid”, een specifiek profetisch doel heeft. Wanneer hij vaststelt dat alleen Christus de Schriften beter begrijpt dan hijzelf, duidt hij Christus aan als „Michaël, uw vorst.” Maar Michaël is niet slechts een vorst, hij is de aartsengel.

> Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 7.

> Maar Michaël, de aartsengel, durfde, toen hij met de duivel twistte en een woordenstrijd voerde over het lichaam van Mozes, geen smadelijke beschuldiging tegen hem in te brengen, maar zei: De Heere bestraffe u. Judas 7.

All three touches are therefore angelic touches, and the three times Daniel experiences the “mareh,” vision it is angelic. The third time Daniel is touched it is to be strengthened, for previously, at the second touch he lost his strength.

Alle drie de aanrakingen zijn derhalve engelachtige aanrakingen, en de drie keren dat Daniël het „mareh”, het visioen, ervaart, is het engelachtig. De derde keer dat Daniël wordt aangeraakt, is het om hem te versterken, want eerder had hij bij de tweede aanraking zijn kracht verloren.

> Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. Then said he, Knowest thou wherefore I come unto thee? and now will I return to fight with the prince of Persia: and when I am gone forth, lo, the prince of Grecia shall come. Daniel 10:18–20.

> Toen kwam er opnieuw iemand die mij aanraakte, iemand met de gedaante van een mens, en hij versterkte mij, en zei: O zeer beminde man, vrees niet; vrede zij u, wees sterk, ja, wees sterk. En toen hij tot mij gesproken had, werd ik versterkt, en ik zei: Mijn heer spreke, want gij hebt mij versterkt. Toen zei hij: Weet gij waarom ik tot u gekomen ben? En nu zal ik terugkeren om te strijden met de vorst van Perzië; en wanneer ik zal zijn heengegaan, zie, dan zal de vorst van Griekenland komen. Daniël 10:18–20.

Gabriel reminds Daniel that he had “come to make” Daniel “understand what shall befall thy people in the latter days,” when he asked Daniel if he “knowest thou wherefore I come unto thee?” In agreement with what he had taught Daniel of the latter days, Gabriel then states that he would then “return to fight with the prince of Persia: and when I am gone forth, lo, the prince of Grecia shall come.” He then begins the prophetic narrative of chapter eleven, that describes what befalls the one hundred and forty-four thousand in the latter days. That prophetic narrative is placed in the context of the battle with “the prince of Persia” and “the prince of Grecia”.

Gabriël herinnert Daniël eraan dat hij was „gekomen om” Daniël „te doen verstaan wat uw volk in de laatste dagen zal overkomen”, toen hij Daniël vroeg: „Weet gij waarom ik tot u gekomen ben?” Overeenkomstig wat hij Daniël over de laatste dagen had onderwezen, verklaart Gabriël vervolgens dat hij dan „zal terugkeren om te strijden met de vorst van Perzië; en wanneer ik zal zijn uitgegaan, zie, de vorst van Griekenland zal komen.” Vervolgens begint hij met het profetische relaas van hoofdstuk elf, dat beschrijft wat de honderd vierenveertigduizend in de laatste dagen overkomt. Dat profetische relaas wordt geplaatst in de context van de strijd met „de vorst van Perzië” en „de vorst van Griekenland”.

The actual history between Cyrus the Great and Alexander the Great was over two hundred years. But in the great earthquake of Revelation chapter eleven, the final movements are rapid ones, and as soon as the sixth kingdom is conquered by the counterfeit king of the north, the seventh kingdom, the ten kings, represented by Greece, immediately agree to give their kingdom unto the beast.

De werkelijke geschiedenis tussen Cyrus de Grote en Alexander de Grote besloeg meer dan tweehonderd jaar. Maar in de grote aardbeving van Openbaring hoofdstuk elf zijn de laatste bewegingen snelle, en zodra het zesde koninkrijk door de namaakkoning van het noorden is overwonnen, stemmen het zevende koninkrijk, de tien koningen, vertegenwoordigd door Griekenland, er onmiddellijk mee in hun koninkrijk aan het beest te geven.

At one level the “mareh” vision is employed seven times in Daniel chapter ten. We have considered four of those seven times, and identified that the first reference is Daniel identifying that before the third year of Cyrus Daniel understood the vision. In the next three references the three touches at each vision identify the experience of Daniel as he awakens from the mourning of the twenty-one days. His awakening of revival is structured upon the three-step process of the everlasting gospel, and the three steps are represented by angel’s, though step number two is Michael the archangel, who is He who raised Moses out of death, and translated him into heaven.

Op één niveau wordt het visioen van de “mareh” zevenmaal gebruikt in Daniël hoofdstuk tien. Wij hebben vier van die zeven gevallen beschouwd en vastgesteld dat de eerste verwijzing is dat Daniël aangeeft dat hij vóór het derde jaar van Kores het visioen begreep. In de daaropvolgende drie verwijzingen duiden de drie aanrakingen bij elk visioen op de ervaring van Daniël terwijl hij ontwaakt uit de rouw van de eenentwintig dagen. Zijn ontwaken tot opwekking is gestructureerd volgens het driestappenproces van het eeuwige evangelie, en de drie stappen worden voorgesteld door engelen, hoewel stap nummer twee Michael, de aartsengel, is, Hij die Mozes uit de dood heeft opgewekt en hem naar de hemel heeft overgebracht.

The other three times the word “vision” is located in chapter ten, is not the “mareh,” it is the “marah.” “Marah” is the feminine of “mareh.” It means a vision, and causatively a “mirror” or “looking-glass”. The key to its definition is that it is “causative.” It is the vision of “the appearance”, but it is different in its gender, thus identifying a different prophetic message. As its definition the “mirror” implies that those who see the vision, see some type of reflection. This is the element of the word that is “causative.” The definition of a causative word in the context of “marah,” is profound.

De drie andere keren dat het woord „visioen” in hoofdstuk tien voorkomt, is het niet de „mareh”, maar de „marah”. „Marah” is de vrouwelijke vorm van „mareh”. Het betekent een visioen, en in causatieve zin een „spiegel” of „kijkglas”. De sleutel tot de definitie ervan is dat zij „causatief” is. Het is het visioen van „de verschijning”, maar het verschilt in geslacht en duidt daardoor op een andere profetische boodschap. Zoals haar definitie als „spiegel” impliceert, zien degenen die het visioen aanschouwen een bepaalde vorm van weerspiegeling. Dit is het element van het woord dat „causatief” is. De definitie van een causatief woord in de context van „marah” is diepgaand.

The term “causative” relates to the concept of causation or the action of causing something to happen. In linguistics, specifically in verb morphology, the causative form is a grammatical construction that indicates that the subject of a verb is causing another person or thing to perform the action described by the verb. For example, in English, the verb “to read” becomes causative when we say “to make someone read.” Here, the subject is causing another person to perform the action of reading.

De term “causatief” houdt verband met het begrip causaliteit of met de handeling waardoor iets gebeurt. In de taalkunde, meer bepaald in de werkwoordsmorfologie, is de causatieve vorm een grammaticale constructie die aangeeft dat het onderwerp van een werkwoord een andere persoon of zaak ertoe brengt de door het werkwoord beschreven handeling te verrichten. In het Engels wordt bijvoorbeeld het werkwoord “to read” causatief wanneer men zegt “to make someone read.” Hier brengt het onderwerp een andere persoon ertoe de handeling van het lezen te verrichten.

The causative form indicates that the subject is responsible for bringing about the action described by the verb. “Causative” refers to the manner in which an action or event is caused to occur. The three times Daniel uses the Hebrew word “marah,” the vision that is looked upon causes the beholder to be changed into the image he is beholding.

De causatieve vorm duidt aan dat het onderwerp verantwoordelijk is voor het teweegbrengen van de door het werkwoord beschreven handeling. “Causatief” verwijst naar de wijze waarop een handeling of gebeurtenis wordt veroorzaakt. De drie keren dat Daniël het Hebreeuwse woord “marah” gebruikt, bewerkt het visioen waarop men aanschouwt dat de beschouwer veranderd wordt naar het beeld dat hij aanschouwt.

> And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance (mareh) of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. And I Daniel alone saw the vision (marah): for the men that were with me saw not the vision (marah); but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision (marah), and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength. Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. Daniel 10:4–9.

> En op de vierentwintigste dag van de eerste maand, toen ik aan de oever van de grote rivier was, namelijk de Hiddekel, hief ik mijn ogen op en zag, en zie, een zekere Man, bekleed met linnen, wiens lendenen omgord waren met fijn goud van Ufaz; ook was Zijn lichaam als turkoois, en Zijn aangezicht als de verschijning (mareh) van de bliksem, en Zijn ogen als vurige fakkels, en Zijn armen en Zijn voeten van kleur als gepolijst koper, en de stem van Zijn woorden als de stem van een menigte. En ik, Daniël, zag alleen het visioen (marah); want de mannen die bij mij waren, zagen het visioen (marah) niet; maar een grote siddering overviel hen, zodat zij vluchtten om zich te verbergen. Daarom bleef ik alleen over en zag dit grote visioen (marah), en er bleef geen kracht in mij over; want mijn bevalligheid werd in mij veranderd in verval, en ik behield geen kracht. Toch hoorde ik de stem van Zijn woorden; en toen ik de stem van Zijn woorden hoorde, viel ik in een diepe slaap op mijn aangezicht, met mijn aangezicht naar de aarde. Daniël 10:4–9.

At the end of the twenty-one days of mourning, which in the last days align with the three and a half days the two witnesses are dead in the street, Daniel was suddenly caused to see the appearance of Christ, and His appearance is “as the appearance (mareh) of lightning.” That event, at the end of the three and a half days of Revelation chapter eleven, produces a separation, for “the men that were with” Daniel were caused to “[see] not the vision (marah); but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore” Daniel “was left alone,” but “the men that were with me [were caused to see] not the vision (marah); but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves”.

Aan het einde van de eenentwintig dagen van rouw, die in de laatste dagen overeenstemmen met de drieënhalve dag waarin de twee getuigen dood op de straat liggen, werd Daniël plotseling ertoe gebracht de verschijning van Christus te zien, en Zijn verschijning is „als de verschijning (mareh) van de bliksem”. Die gebeurtenis brengt aan het einde van de drieënhalve dagen van Openbaring hoofdstuk elf een scheiding teweeg, want „de mannen die bij” Daniël „waren, [zagen] het gezicht (marah) niet; maar een grote beving viel op hen, zodat zij wegvluchtten om zich te verbergen. Daarom” bleef Daniël „alleen over”, maar „de mannen die bij mij waren, [werden ertoe gebracht] het gezicht (marah) niet [te zien]; maar een grote beving viel op hen, zodat zij wegvluchtten om zich te verbergen”.

The vision that Daniel saw while he was alone was the feminine, causative vision that transformed Daniel into the image of the vision. The transformation was accomplished by Daniel’s human strength being removed, and his comeliness being turned into corruption.

Het visioen dat Daniël zag terwijl hij alleen was, was het vrouwelijke, oorzakelijke visioen dat Daniël veranderde naar het beeld van het visioen. Die verandering werd tot stand gebracht doordat Daniëls menselijke kracht werd weggenomen en zijn lieflijkheid in verdorvenheid werd veranderd.

> “The very flesh in which the soul tabernacles and through which it works is the Lord’s. We have no right to neglect any part of the living machinery. Every portion of the living organism is the Lord’s. The knowledge of our own physical organism should teach us that every member is to do God’s service, as an instrument of righteousness.

> “Juist het vlees waarin de ziel woont als in een tabernakel en waardoor zij werkt, behoort de Heere toe. Wij hebben niet het recht enig deel van het levende mechanisme te verwaarlozen. Elk deel van het levende organisme is van de Heere. De kennis van ons eigen lichamelijk organisme behoort ons te leren dat elk lid God dient, als een werktuig der gerechtigheid.

> “None but God can subdue the pride of man’s heart. We cannot save ourselves. We cannot regenerate ourselves. In the heavenly courts there will be no song sung, To me that loved myself, and washed myself, redeemed myself, unto me be glory and honor, blessing and praise. But this is the keynote of the song that is sung by many here in this world. They do not know what it means to be meek and lowly in heart; and they do not mean to know this, if they can avoid it. The whole gospel is comprised in learning of Christ, His meekness and lowliness.

> “Niemand dan God kan de trots van het menselijk hart onderwerpen. Wij kunnen onszelf niet redden. Wij kunnen onszelf niet wederbaren. In de hemelse hoven zal geen lied worden gezongen: Aan mij, die mijzelf heb liefgehad, mijzelf heb gewassen, mijzelf heb verlost, zij heerlijkheid en eer, zegen en lof. Maar dit is de grondtoon van het lied dat velen hier in deze wereld zingen. Zij weten niet wat het betekent zachtmoedig en nederig van hart te zijn; en zij zijn ook niet van plan dit te weten te komen, als zij het kunnen vermijden. Het gehele evangelie is vervat in het leren van Christus, Zijn zachtmoedigheid en nederigheid.

> “What is justification by faith? It is the work of God in laying the glory of man in the dust, and doing for man that which it is not in his power to do for himself.” Testimonies to Ministers, 456.

> „Wat is rechtvaardiging door het geloof? Het is het werk van God, waarin Hij de heerlijkheid van de mens in het stof neerlegt en voor de mens datgene doet waartoe hij zelf niet in staat is.” Testimonies to Ministers, 456.

The experience of justification by faith is the work of God in laying the glory of man in the dust. The vision the men that were with Daniel were caused to flee from was the “causative” feminine vision of Christ’s appearance, and immediately after Daniel’s self-righteousness was laid in the dust, the three angelic touches were applied that ultimately empowered Daniel to carry the message.

De ervaring van rechtvaardiging door het geloof is het werk van God in het terneerwerpen van de heerlijkheid van de mens in het stof. Het visioen waarvoor de mannen die bij Daniël waren, op de vlucht werden gejaagd, was het „causatieve” vrouwelijke visioen van Christus’ verschijning, en onmiddellijk nadat Daniëls eigengerechtigheid in het stof was neergelegd, werden de drie engelachtige aanrakingen toegepast die Daniël uiteindelijk in staat stelden de boodschap te dragen.

In 1888, the mighty angel descended with the message of justification by faith, as presented by Elders Jones and Waggoner. That very same angel again descended on September 11, 2001, with the very same message of justification by faith. That marked the beginning of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. At the ending of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, the message at the beginning is repeated, for Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing.

In 1888 daalde de machtige engel neer met de boodschap van rechtvaardiging door het geloof, zoals gebracht door de ouderlingen Jones en Waggoner. Diezelfde engel daalde opnieuw neer op 11 september 2001, met precies dezelfde boodschap van rechtvaardiging door het geloof. Dat markeerde het begin van de verzegeling van de honderd vierenveertigduizend. Aan het einde van de verzegeling van de honderd vierenveertigduizend wordt de boodschap van het begin herhaald, want Jezus beeldt altijd het einde van een zaak uit met het begin van een zaak.

On August 11, 1840 that very same angel descended and began the three-steps that were accomplished from 1840 to 1844. Those three steps began with the empowerment of the first angel on August 11, 1840, the arrival of the second angel on April 19, 1844, and the arrival of the third angel on October 22, 1844. That history prefigured the descent of the first of three angels on September 11, 2001, which was followed by the second angel at the disappointment of July 18, 2020, and that concludes with the arrival of the third angel at the soon coming Sunday law.

Op 11 augustus 1840 daalde diezelfde engel neer en begon met de drie stappen die van 1840 tot 1844 werden volbracht. Die drie stappen begonnen met de bekrachtiging van de eerste engel op 11 augustus 1840, de komst van de tweede engel op 19 april 1844, en de komst van de derde engel op 22 oktober 1844. Die geschiedenis was een voorafschaduwing van de nederdaling van de eerste van drie engelen op 11 september 2001, gevolgd door de tweede engel bij de teleurstelling van 18 juli 2020, en dit wordt voltooid met de komst van de derde engel bij de spoedig komende zondagswet.

At the end of that history, when Michael descends to resurrect Moses and Elijah after the three and a half days of death in the streets, as represented in Revelation chapter eleven, and as also represented by Daniel’s twenty-one days of mourning, Christ again descends. He first presents the vision of His glory, the vision which lays the glory of man in the dust, and produces a separation. Once Daniel is in the dust, and after Daniel has become changed by beholding the “causative” feminine vision, he is touched by Gabriel the first time, and placed upon his trembling feet.

Aan het einde van die geschiedenis, wanneer Michaël neerdaalt om Mozes en Elia op te wekken na de drieënhalve dagen van dood op de straten, zoals voorgesteld in Openbaring hoofdstuk elf, en zoals eveneens voorgesteld door Daniëls eenentwintig dagen van rouw, daalt Christus opnieuw neer. Eerst presenteert Hij het visioen van Zijn heerlijkheid, het visioen dat de heerlijkheid van de mens in het stof legt en een scheiding teweegbrengt. Zodra Daniël in het stof is, en nadat Daniël veranderd is door het aanschouwen van het „veroorzakende” vrouwelijke visioen, wordt hij voor de eerste maal door Gabriël aangeraakt en op zijn bevende voeten geplaatst.

Then Michael the archangel descends to “resurrect Moses” and touches Daniel the second time, leaving him powerless for being overwhelmed with the reality that he was actually speaking to his Lord. Then Gabriel comes and touches him the third time, and strengthens him for the work of being the ensign in the soon-coming Sunday law. The three touches are symbols of the three angels of Revelation fourteen, though they occur in a single day.

Dan daalt Michaël, de aartsengel, neer om „Mozes op te wekken” en raakt Daniël voor de tweede maal aan, waardoor hij machteloos achterblijft omdat hij overweldigd is door de werkelijkheid dat hij daadwerkelijk tot zijn Heer sprak. Daarna komt Gabriël en raakt hem voor de derde maal aan en sterkt hem voor de taak om de banier te zijn in de spoedig komende zondagwet. De drie aanrakingen zijn symbolen van de drie engelen van Openbaring veertien, hoewel zij op één enkele dag plaatsvinden.

The experience of the first angel includes the appearance of Christ as lightning, the “causative” vision that separates, and the first touch that raises Daniel out of the dust of his human glory. The first angel possesses all three steps included in the first, for it represents the first message. It is not an accident that the first touch is recorded in verses NINE to ELEVEN.

De ervaring van de eerste engel omvat de verschijning van Christus als bliksem, het „causatieve” visioen dat scheiding aanbrengt, en de eerste aanraking die Daniël opricht uit het stof van zijn menselijke heerlijkheid. De eerste engel bezit alle drie de stappen die in de eerste zijn inbegrepen, want hij vertegenwoordigt de eerste boodschap. Het is geen toeval dat de eerste aanraking wordt opgetekend in de verzen NEGEN tot ELF.

> Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. And, behold, an hand touched me, which set me upon my knees and upon the palms of my hands. And he said unto me, O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Daniel 10:9–11.

> Toch hoorde ik de stem van zijn woorden; en toen ik de stem van zijn woorden hoorde, viel ik in een diepen slaap op mijn aangezicht, met mijn aangezicht ter aarde. En zie, een hand raakte mij aan, die mij deed steunen op mijn knieën en op de handpalmen mijner handen. En hij zeide tot mij: O Daniël, gij zeer beminde man, versta de woorden die ik tot u spreek, en sta rechtop; want tot u ben ik nu gezonden. En toen hij dit woord tot mij gesproken had, stond ik bevende. Daniël 10:9–11.

The experience of the second touch, which was administered by Christ Himself, changes Daniel from being unable to speak, to being able to speak with his Lord. In the second touch, Daniel has no breath, so he is here represented at the point of Ezekiel’s first message in chapter thirty-seven.

De ervaring van de tweede aanraking, die door Christus Zelf werd toegediend, verandert Daniël van iemand die niet kan spreken in iemand die met zijn Heer kan spreken. Bij de tweede aanraking heeft Daniël geen adem; hij wordt hier derhalve voorgesteld op het punt van Ezechiëls eerste boodschap in hoofdstuk zevenendertig.

> And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord? for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me. Daniel 10:15–17.

> En toen hij zulke woorden tot mij gesproken had, keerde ik mijn aangezicht naar de aarde en ik werd stom. En zie, één in de gedaante van de zonen der mensen raakte mijn lippen aan; toen opende ik mijn mond en sprak, en zei tot hem die vóór mij stond: O mijn heer, door het gezicht hebben de smarten mij overvallen, en ik heb geen kracht behouden. Want hoe zou de knecht van deze mijn heer met deze mijn heer kunnen spreken? Want wat mij aangaat, terstond bleef er in mij geen kracht over, en ook bleef er in mij geen adem over. Daniël 10:15–17.

In the second message of Ezekiel, a message from the four winds is to be breathed upon the bones, that they might live and stand up as a mighty army. The empowerment of that army is represented by the third touch.

In de tweede boodschap van Ezechiël moet een boodschap van de vier winden over de beenderen worden geblazen, opdat zij zouden leven en opstaan als een machtig leger. De bekrachtiging van dat leger wordt voorgesteld door de derde aanraking.

> Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. Then said he, Knowest thou wherefore I come unto thee? and now will I return to fight with the prince of Persia: and when I am gone forth, lo, the prince of Grecia shall come. But I will show thee that which is noted in the scripture of truth: and there is none that holdeth with me in these things, but Michael your prince. Also I in the first year of Darius the Mede, even I, stood to confirm and to strengthen him. And now will I show thee the truth. Behold, there shall stand up yet three kings in Persia; and the fourth shall be far richer than they all: and by his strength through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia. Daniel 10:18–11:2.

> Toen kwam er opnieuw iemand die mij aanraakte, in de gestalte van een mens, en hij versterkte mij, en zei: O zeer beminde man, vrees niet; vrede zij u, wees sterk, ja, wees sterk. En toen hij tot mij gesproken had, werd ik gesterkt, en ik zei: Mijn heer spreke; want gij hebt mij gesterkt. Toen zei hij: Weet gij waarom ik tot u gekomen ben? En nu zal ik terugkeren om te strijden tegen de vorst van Perzië; en wanneer ik heengegaan ben, zie, dan zal de vorst van Griekenland komen. Maar ik zal u tonen wat opgetekend is in het schrift der waarheid; en er is niemand die mij in deze dingen terzijde staat dan Michaël, uw vorst. Ook ik stond in het eerste jaar van Darius, de Mediër, ja, ik, om hem te bevestigen en te versterken. En nu zal ik u de waarheid tonen. Zie, er zullen nog drie koningen opstaan in Perzië; en de vierde zal veel rijker zijn dan zij allen; en door zijn macht, door zijn rijkdom, zal hij allen opwekken tegen het koninkrijk van Griekenland. Daniël 10:18–11:2.

The message that brings the two witnesses to life in Ezekiel chapter thirty-seven is the message of Islam of the third woe, but line upon line, the message that Gabriel identifies in the illustration of Michael raising Moses up and taking him up into heaven as an ensign, is the message of the final president of the United States. It is the message of the sixth president (the Republican horn) who was slain in 2020, as had been the true Protestant horn. In Daniel’s narrative the resurrection from the days of mourning for the true Protestant horn, led into the identification of the resurrection of the Republican horn.

De boodschap die de twee getuigen tot leven wekt in Ezechiël hoofdstuk zevenendertig, is de boodschap van de islam van het derde wee, maar regel op regel is de boodschap die Gabriël aanduidt in de illustratie van Michaël die Mozes opwekt en hem als een banier ten hemel opneemt, de boodschap van de laatste president van de Verenigde Staten. Het is de boodschap van de zesde president (de Republikeinse hoorn) die in 2020 werd gedood, evenals de ware protestantse hoorn. In Daniëls verhaallijn leidde de opstanding vanuit de dagen van rouw over de ware protestantse hoorn tot de identificatie van de opstanding van de Republikeinse hoorn.

Seven times in Daniel chapter ten, the word “vision” or “appearance” is employed. Those seven references are identified by the same Hebrew word, with the exception that three of those times the word is in the feminine tense and the other four it is in the masculine tense. Seven being the number of perfection, and the three-four combination that equals seven is a primary characteristic of the book of Revelation where the last three of the seven churches, and the last three of the seven seals, and the last three of the seven trumpets are specifically distinguished from the first four.

Zevenmaal wordt in Daniël hoofdstuk tien het woord „gezicht” of „verschijning” gebruikt. Deze zeven verwijzingen worden aangeduid met hetzelfde Hebreeuwse woord, met dien verstande dat het woord driemaal in de vrouwelijke vorm staat en de overige viermaal in de mannelijke vorm. Aangezien zeven het getal van volmaaktheid is, en de combinatie drie-vier die samen zeven vormt een voornaam kenmerk is van het boek Openbaring, waarin de laatste drie van de zeven gemeenten, en de laatste drie van de zeven zegels, en de laatste drie van de zeven bazuinen nadrukkelijk van de eerste vier worden onderscheiden.

The books of Daniel and Revelation are the same book, and in this sense Daniel and John are the same last day symbol. The vision of Christ in chapter ten, is the vision of Christ in Revelation chapter one.

De boeken Daniël en Openbaring zijn hetzelfde boek, en in die zin zijn Daniël en Johannes hetzelfde symbool van de laatste dagen. Het visioen van Christus in hoofdstuk tien is het visioen van Christus in Openbaring hoofdstuk één.

In Revelation chapter one, John hears a voice behind him and turns to see the one who is speaking.

In hoofdstuk één van Openbaring hoort Johannes achter zich een stem en keert zich om om degene te zien die spreekt.

> I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:10, 11.

> Ik was in de Geest op de dag des Heeren, en ik hoorde achter mij een luide stem, als van een bazuin, die zei: Ik ben de Alfa en de Omega, de Eerste en de Laatste; en: Wat gij ziet, schrijf dat in een boek en zend het aan de zeven gemeenten die in Azië zijn: aan Efeze, en aan Smyrna, en aan Pergamus, en aan Thyatira, en aan Sardes, en aan Filadelfia, en aan Laodicea. Openbaring 1:10, 11.

Whether it is the three touches in Daniel chapter ten, or the same vision in chapter one of Revelation, or the two messages of Ezekiel in chapter thirty-seven, or Isaiah being touched with a live coal from off the altar, the experience is identifying the empowering of the final warning message, and that message begins at the resurrection of the two witnesses in July of 2023. Daniel, John, Ezekiel and Isaiah all represent a messenger that hears the “voice” from the “old paths” behind him, which asks, “whom shall I send?” When that messenger responds, “here am I, send me,” he is strengthened and raises his voice, as one who is crying in the wilderness. “He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches.”

Of het nu gaat om de drie aanrakingen in Daniël hoofdstuk tien, of om hetzelfde visioen in hoofdstuk één van Openbaring, of om de twee boodschappen van Ezechiël in hoofdstuk zevenendertig, of om Jesaja die met een gloeiende kool van het altaar werd aangeraakt, de ervaring duidt op de toerusting met kracht van de laatste waarschuwingsboodschap, en die boodschap begint bij de opstanding van de twee getuigen in juli 2023. Daniël, Johannes, Ezechiël en Jesaja vertegenwoordigen allen een boodschapper die de “stem” van de “oude paden” achter zich hoort, die vraagt: “wie zal Ik zenden?” Wanneer die boodschapper antwoordt: “zie, hier ben ik, zend mij”, wordt hij gesterkt en verheft hij zijn stem, als een die roept in de woestijn. “Wie oren heeft, laat hij horen wat de Geest tot de gemeenten zegt.”

We will continue this study in our next article.

Wij zullen deze studie in ons volgende artikel voortzetten.

> “Upon the occasion just described, the angel Gabriel imparted to Daniel all the instruction which he was then able to receive. A few years afterward, however, the prophet desired to learn more of subjects not yet fully explained, and again set himself to seek light and wisdom from God. ‘In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all…. Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz. His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude’ (Daniel 10:2–6).

> “Bij de zojuist beschreven gelegenheid gaf de engel Gabriël aan Daniël al het onderricht dat hij toen in staat was te ontvangen. Enkele jaren later echter verlangde de profeet meer te vernemen omtrent onderwerpen die nog niet volledig waren verklaard, en opnieuw zette hij zich ertoe om licht en wijsheid van God te zoeken. ‘In die dagen was ik, Daniël, drie volle weken rouw bedrijvende. Begeerlijk brood at ik niet, vlees noch wijn kwam in mijn mond, ook zalfde ik mij in het geheel niet…. Toen sloeg ik mijn ogen op en zag, en zie, een zekere man, gekleed in linnen, zijn lenden omgord met fijn goud van Ufaz. Ook zijn lichaam was als turkoois, en zijn aangezicht als de aanblik van de bliksem, en zijn ogen als vurige fakkels, en zijn armen en zijn voeten als de glans van gepolijst koper, en het geluid van zijn woorden als het geluid van een menigte’ (Daniël 10:2–6).”

> “This description is similar to that given by John when Christ was revealed to him upon the Isle of Patmos. No less a personage than the Son of God appeared to Daniel. Our Lord comes with another heavenly messenger to teach Daniel what would take place in the latter days.

> „Deze beschrijving is gelijk aan die welke Johannes ontving toen Christus hem werd geopenbaard op het eiland Patmos. Niemand minder dan de Zoon van God verscheen aan Daniël. Onze Heere komt met een andere hemelse boodschapper om Daniël te onderwijzen over wat in de laatste dagen zou plaatsvinden.

> “The great truths revealed by the world’s Redeemer are for those who search for truth as for hid treasures. Daniel was an aged man. His life had been passed amid the fascinations of a heathen court, his mind cumbered with the affairs of a great empire. Yet he turns aside from all these to afflict his soul before God, and seek a knowledge of the purposes of the Most High. And in response to his supplications, light from the heavenly courts was communicated for those who should live in the latter days. With what earnestness, then, should we seek God, that He may open our understanding to comprehend the truths brought to us from heaven.

> „De grote waarheden die door de Verlosser der wereld zijn geopenbaard, zijn bestemd voor hen die naar de waarheid zoeken als naar verborgen schatten. Daniël was een man op hoge leeftijd. Zijn leven was doorgebracht te midden van de bekoringen van een heidens hof, zijn geest belast met de aangelegenheden van een groot rijk. Toch wendt hij zich van dit alles af om zijn ziel voor God te verootmoedigen en kennis te zoeken van de voornemens van de Allerhoogste. En als antwoord op zijn smekingen werd licht uit de hemelse hoven meegedeeld voor hen die in de laatste dagen zouden leven. Met welke ernst behoren wij dan God te zoeken, opdat Hij ons verstand moge openen om de waarheden te begrijpen die ons uit de hemel zijn gebracht.

> “‘I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves…. And there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength’ (verses 7, 8). All who are truly sanctified will have a similar experience. The clearer their views of the greatness, glory, and perfection of Christ, the more vividly will they see their own weakness and imperfection. They will have no disposition to claim a sinless character; that which has appeared right and comely in themselves will, in contrast with Christ’s purity and glory, appear only as unworthy and corruptible. It is when men are separated from God, when they have very indistinct views of Christ, that they say, ‘I am sinless; I am sanctified.’

> “‘Ik, Daniël, alleen zag het gezicht; want de mannen die bij mij waren, zagen het gezicht niet; maar een grote beving overviel hen, zodat zij vluchtten om zich te verbergen…. En er bleef in mij geen kracht over; want mijn luister werd in mij veranderd in verval, en ik behield geen kracht’ (verzen 7, 8). Allen die waarlijk geheiligd zijn, zullen een soortgelijke ervaring hebben. Hoe helderder hun inzicht is in de grootheid, heerlijkheid en volmaaktheid van Christus, des te levendiger zullen zij hun eigen zwakheid en onvolmaaktheid zien. Zij zullen geenszins geneigd zijn aanspraak te maken op een zondeloos karakter; wat hun in zichzelf juist en schoon is voorgekomen, zal, in tegenstelling tot de reinheid en heerlijkheid van Christus, slechts onwaardig en vergankelijk blijken. Het is wanneer mensen van God gescheiden zijn, wanneer zij slechts zeer onduidelijke voorstellingen van Christus hebben, dat zij zeggen: ‘Ik ben zondeloos; ik ben geheiligd.’”

> “Gabriel now appeared to the prophet, and thus addressed him: ‘Oh Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me, Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words’ (verses 11, 12).

> „Gabriël verscheen nu aan de profeet en sprak hem aldus toe: ‘O Daniël, gij zeer geliefde man, versta de woorden die ik tot u spreek, en sta rechtop; want ik ben nu tot u gezonden. En toen hij dit woord tot mij gesproken had, stond ik bevende. Toen zeide hij tot mij: Vrees niet, Daniël; want vanaf de eerste dag dat gij uw hart erop gezet hadt om te verstaan en uzelf voor uw God te verootmoedigen, zijn uw woorden verhoord, en ik ben gekomen om uw woorden’ (verzen 11, 12).”

> “What great honor is shown to Daniel by the Majesty of heaven! He comforts His trembling servant and assures him that his prayer has been heard in heaven. In answer to that fervent petition the angel Gabriel was sent to affect the heart of the Persian king. The monarch had resisted the impressions of the Spirit of God during the three weeks while Daniel was fasting and praying, but heaven’s Prince, the Archangel, Michael, was sent to turn the heart of the stubborn king to take some decided action to answer the prayer of Daniel.

> “Welke grote eer wordt Daniël betoond door de Majesteit des hemels! Hij troost Zijn bevende dienaar en verzekert hem dat zijn gebed in de hemel is gehoord. Als antwoord op die vurige bede werd de engel Gabriël gezonden om het hart van de Perzische koning te beïnvloeden. De vorst had zich gedurende de drie weken waarin Daniël vastte en bad, verzet tegen de indrukken van de Geest van God; maar de Vorst des hemels, de aartsengel Michaël, werd gezonden om het hart van de halsstarrige koning te wenden, opdat hij een besliste maatregel zou nemen als antwoord op het gebed van Daniël.

> “‘And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips…. And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my Lord speak; for thou hast strengthened me’ (verses 15–19). So great was the divine glory revealed to Daniel that he could not endure the sight. Then the messenger of heaven veiled the brightness of his presence and appeared to the prophet as ‘one like the similitude of the sons of men’ (verse 16). By his divine power he strengthened this man of integrity and of faith, to hear the message sent to him from God.

> “‘En toen hij zulke woorden tot mij gesproken had, keerde ik mijn aangezicht ter aarde, en ik werd sprakeloos. En zie, iemand als de gelijkenis van de mensenkinderen raakte mijn lippen aan…. En hij zei: O zeer beminde man, vrees niet; vrede zij u, wees sterk, ja, wees sterk. En toen hij tot mij gesproken had, werd ik versterkt, en ik zei: Mijn heer spreke; want gij hebt mij versterkt’ (verzen 15–19). Zo groot was de goddelijke heerlijkheid die aan Daniël werd geopenbaard, dat hij die aanblik niet kon verdragen. Toen omhulde de boodschapper des hemels de glans van zijn aanwezigheid en verscheen hij aan de profeet als ‘iemand als de gelijkenis van de mensenkinderen’ (vers 16). Door zijn goddelijke kracht sterkte hij deze man van oprechtheid en geloof, om de boodschap te horen die hem van God gezonden was.

> “Daniel was a devoted servant of the Most High. His long life was filled up with noble deeds of service for his Master. His purity of character and unwavering fidelity are equaled only by his humility of heart and his contrition before God. We repeat, The life of Daniel is an inspired illustration of true sanctification.” Sanctified Life, 49–52.

> „Daniël was een toegewijde dienstknecht van de Allerhoogste. Zijn lange leven was vervuld van edele daden van dienst aan zijn Meester. Zijn zuiverheid van karakter en onwankelbare trouw worden slechts geëvenaard door zijn nederigheid van hart en zijn ootmoed voor God. Wij herhalen: Het leven van Daniël is een geïnspireerde illustratie van ware heiliging.” Sanctified Life, 49–52.

Back to Articles