Article

# The Book of Daniel - Number Forty-Eight

Het Boek Daniël - Nummer Achtenveertig

Unveiling Prophecy: The Significance of Habakkuk’s Vision, Two Tables, and the Mystery of the Daily in Biblical Interpretation

De profetie onthuld: de betekenis van Habakuks visioen, twee tafelen en het mysterie van het dagelijkse in de Bijbelse interpretatie

Author

Jeff Pippenger

Published

January 12, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The increase of knowledge that is represented by the vision of the Ulai River is what ultimately was written upon Habakkuk’s two tables.

De toename van kennis die door het visioen van de rivier de Ulai wordt voorgesteld, is hetgeen uiteindelijk op de twee tafelen van Habakuk werd geschreven.

> “Interwoven with prophecies which they had regarded as applying to the time of the second advent was instruction specially adapted to their state of uncertainty and suspense, and encouraging them to wait patiently in the faith that what was now dark to their understanding would in due time be made plain.

> “Verweven met profetieën die zij hadden beschouwd als betrekking hebbend op de tijd van de wederkomst, was onderricht dat in het bijzonder was aangepast aan hun toestand van onzekerheid en spanning, en dat hen aanmoedigde geduldig in het geloof te wachten dat wat thans nog duister was voor hun verstand, te gelegener tijd duidelijk zou worden gemaakt.

> “Among these prophecies was that of Habakkuk 2:1–4: ‘I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what He will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith.’

> „Onder deze profetieën was die van Habakuk 2:1–4: ‘Ik wil op mijn wachtpost staan en mij op de toren stellen, en zal uitzien om te zien wat Hij tot mij spreken zal, en wat ik antwoorden zal wanneer ik bestraft word. En de HEERE antwoordde mij en zei: Schrijf het gezicht op en stel het duidelijk op tafelen, opdat hij die het leest, daarmee kunne voortlopen. Want het gezicht wacht nog op de bestemde tijd, maar aan het einde zal het spreken en niet liegen; al vertoeft het, verwacht het; want het zal gewis komen, het zal niet uitblijven. Zie, zijn ziel, die opgeblazen is, is in hem niet oprecht; maar de rechtvaardige zal door zijn geloof leven.’”

> “As early as 1842 the direction given in this prophecy to ‘write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it,’ had suggested to Charles Fitch the preparation of a prophetic chart to illustrate the visions of Daniel and the Revelation. The publication of this chart was regarded as a fulfillment of the command given by Habakkuk. No one, however, then noticed that an apparent delay in the accomplishment of the vision—a tarrying time—is presented in the same prophecy. After the disappointment, this scripture appeared very significant: ‘The vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry…. The just shall live by his faith.” The Great Controversy, 391, 392.

> ‘Reeds in 1842 had de aanwijzing die in deze profetie gegeven wordt om “het gezicht op te schrijven en duidelijk op tafelen te stellen, opdat men het in het voorbijlopen lezen kan”, Charles Fitch ertoe gebracht een profetische kaart op te stellen ter toelichting van de gezichten van Daniël en de Openbaring. De publicatie van deze kaart werd beschouwd als een vervulling van het bevel dat door Habakuk gegeven was. Niemand merkte toen echter op dat in dezelfde profetie een schijnbare vertraging in de vervulling van het gezicht—een vertoeftijd—wordt voorgesteld. Na de teleurstelling bleek deze Schriftplaats zeer betekenisvol: “Want het gezicht wacht nog op de bestemde tijd, maar aan het einde zal het spreken en niet liegen; al vertoeft het, verbeid het, want het zal gewis komen, het zal niet uitblijven…. De rechtvaardige zal door zijn geloof leven.” The Great Controversy, 391, 392.’

The two tables of Habakkuk are prophetically two witnesses. Biblically, two witnesses are to be brought together to establish truth.

De twee tafelen van Habakuk zijn profetisch twee getuigen. Bijbels gezien moeten twee getuigen worden samengebracht om de waarheid vast te stellen.

> But if he will not hear thee, then take with thee one or two more, that in the mouth of two or three witnesses every word may be established. Matthew 18:16.

> Maar indien hij niet naar u wil luisteren, neem dan nog een of twee met u mee, opdat in de mond van twee of drie getuigen elk woord bevestigd worde. Mattheüs 18:16.

When Habakkuk’s two tables (the 1843 and 1850 pioneer charts) are overlaid with one another they confirm the truths that were the jewels of Miller’s dream. The mistake of 1843, represented upon the first table, when overlaid with the second table, establishes the tarrying time of the vision. Miller (the symbolic watchman of that history) asked what he was to say during the debate of his history.

Wanneer Habakuks twee tafelen (de pionierskaarten van 1843 en 1850) over elkaar heen worden gelegd, bevestigen zij de waarheden die de juwelen van Millers droom waren. De vergissing van 1843, voorgesteld op de eerste tafel, vestigt, wanneer zij met de tweede tafel over elkaar heen wordt gelegd, de vertoeftijd van het gezicht. Miller (de symbolische wachter van die geschiedenis) vroeg wat hij moest zeggen gedurende het dispuut van zijn geschiedenis.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. Habakkuk 2:1.

> Ik zal op mijn wachtpost gaan staan en mij op de toren opstellen, en uitzien om te vernemen wat Hij tot mij spreken zal en wat ik antwoorden zal wanneer ik bestraft word. Habakuk 2:1.

The Lord instructed Miller to write the vision, and in his dream he placed the casket which contained the vision on a table in the center of his room.

De Heer droeg Miller op het visioen op te schrijven, en in zijn droom plaatste hij het kistje dat het visioen bevatte op een tafel in het midden van zijn kamer.

> And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. Habakkuk 2:2.

> En de HEERE antwoordde mij en zei: Schrijf het gezicht op en stel het duidelijk op tafelen, opdat men het in het voorbijlopen zal kunnen lezen. Habakuk 2:2.

The tables then identify the tarrying time and the first disappointment.

De tabellen duiden vervolgens de vertoeftijd en de eerste teleurstelling aan.

> For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Habakkuk 2:3.

> Want het visioen is nog voor een vastgestelde tijd, maar aan het einde zal het spreken en niet liegen; al vertoeft het, verbeid het; want het zal gewis komen, het zal niet uitblijven. Habakuk 2:3.

The three-step testing process produced by the increase of knowledge (Miller’s jewels) are then represented.

Vervolgens wordt het drievoudige beproevingsproces voorgesteld dat voortvloeit uit de toename van kennis (Millers juwelen).

> Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:4.

> Zie, zijn ziel die opgeblazen is, is in hem niet oprecht; maar de rechtvaardige zal door zijn geloof leven. Habakuk 2:4.

The two classes of worshippers would be manifested by the testing process of Daniel chapter twelve.

De twee klassen van aanbidders zouden door het beproevingsproces van Daniël hoofdstuk twaalf geopenbaard worden.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> En hij zei: Ga heen, Daniël, want deze woorden blijven verborgen en verzegeld tot de tijd van het einde. Velen zullen gereinigd worden en wit gemaakt en beproefd; maar de goddelozen zullen goddeloos handelen, en geen van de goddelozen zal het verstaan; maar de wijzen zullen het verstaan. Daniël 12:9, 10.

The wise of Daniel are the wise virgins of Matthew twenty-five who were justified by faith and the wicked were the foolish virgins who were lifted up in pride. At the end of Miller’s dream, the jewels represent the oil in the parable of the ten virgins, which was the message.

De wijzen van Daniël zijn de wijze maagden van Mattheüs vijfentwintig, die door het geloof werden gerechtvaardigd, en de goddelozen waren de dwaze maagden, die in hoogmoed verheven werden. Aan het einde van Millers droom stellen de juwelen de olie voor in de gelijkenis van de tien maagden, hetgeen de boodschap was.

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked.” Review and Herald, July 20, 1897.

> “God wordt onteerd wanneer wij de boodschappen die Hij ons zendt, niet aannemen. Zo wijzen wij de gouden olie af die Hij in onze zielen zou uitstorten om doorgegeven te worden aan hen die in duisternis verkeren. Wanneer de roep zal klinken: ‘Zie, de Bruidegom komt; gaat uit Hem tegemoet,’ zullen zij die de heilige olie niet hebben ontvangen, die de genade van Christus niet in hun hart hebben gekoesterd, ontdekken, evenals de dwaze maagden, dat zij niet gereed zijn om hun Heer te ontmoeten. Zij hebben in zichzelf niet de macht om de olie te verkrijgen, en hun leven is verwoest.” Review and Herald, 20 juli 1897.

The light of Miller’s jewels in the last days will shine ten times brighter, and both the number ten and light are symbols of a test. In the last days, represented in the end of Miller’s dream, the light of truth represented upon Habakkuk’s tables produces a testing message, which in the parable of the ten virgins is represented as the message of the Midnight Cry. That testing process is a repetition of the testing process of Millerite history, for the parable of the ten virgins is repeated to the very letter in the last days.

Het licht van Millers juwelen zal in de laatste dagen tienmaal helderder schijnen, en zowel het getal tien als licht zijn symbolen van een beproeving. In de laatste dagen, voorgesteld in het slot van Millers droom, brengt het licht der waarheid, afgebeeld op de tafelen van Habakuk, een toetsende boodschap voort, die in de gelijkenis van de tien maagden wordt voorgesteld als de boodschap van de Middernachtsroep. Dat beproevingsproces is een herhaling van het beproevingsproces van de Milleritische geschiedenis, want de gelijkenis van de tien maagden wordt in de laatste dagen tot op de letter herhaald.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> „Mij wordt vaak verwezen naar de gelijkenis van de tien maagden, van wie er vijf wijs en vijf dwaas waren. Deze gelijkenis is en zal tot op de letter vervuld worden, want zij heeft een bijzondere toepassing op deze tijd en is, evenals de boodschap van de derde engel, vervuld en zal tot aan het einde der tijden blijvende tegenwoordige waarheid zijn.” Review and Herald, 19 augustus 1890.

Ten is the symbol of a test, and at the end of ten days Daniel and the three worthies were visually fairer and fatter, than those who were eating the diet of Babylon. The proud represented in Habakkuk who lived by presumption, not faith, developed the character of Babylon. In Millerite history they became the daughters of Babylon, and in Habakkuk it is the prophetic characteristics of the papacy which is employed to identify the character of those who chose not to live by faith.

Tien is het symbool van een beproeving, en aan het einde van tien dagen waren Daniël en de drie waardigen zichtbaar schoner van uiterlijk en welgedaner dan degenen die het voedsel van Babylon aten. De hoogmoedigen die in Habakuk worden voorgesteld, die door aanmatiging leefden en niet door geloof, ontwikkelden het karakter van Babylon. In de Milleritische geschiedenis werden zij de dochters van Babylon, en in Habakuk zijn het de profetische kenmerken van het pausdom die worden gebruikt om het karakter te identificeren van hen die ervoor kozen niet door geloof te leven.

> Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Yea also, because he transgresseth by wine, he is a proud man, neither keepeth at home, who enlargeth his desire as hell, and is as death, and cannot be satisfied, but gathereth unto him all nations, and heapeth unto him all people: Shall not all these take up a parable against him, and a taunting proverb against him, and say, Woe to him that increaseth that which is not his! how long? and to him that ladeth himself with thick clay! Shall they not rise up suddenly that shall bite thee, and awake that shall vex thee, and thou shalt be for booties unto them? Because thou hast spoiled many nations, all the remnant of the people shall spoil thee; because of men’s blood, and for the violence of the land, of the city, and of all that dwell therein. Habakkuk 2:4–8.

> Zie, zijn ziel, die opgeblazen is, is in hem niet oprecht; maar de rechtvaardige zal door zijn geloof leven. Ja ook, omdat hij door wijn overtreding begaat, is hij een hoogmoedig man, die niet thuis blijft, die zijn begeerte wijd opent als het dodenrijk, en is als de dood, en kan niet verzadigd worden, maar tot zich verzamelt alle volken, en tot zich ophoopt alle natiën: Zullen niet al dezen een spreuk tegen hem aanheffen, en een spotrede tegen hem, en zeggen: Wee hem die vermeerdert wat het zijne niet is! hoe lang? en die zich met dikke klei belaadt! Zullen niet plotseling opstaan die u zullen bijten, en ontwaken die u zullen verschrikken, en zult gij hun ten buit worden? Omdat gij vele natiën beroofd hebt, zal al het overblijfsel der volken u beroven; vanwege het bloed der mensen, en om het geweld aan het land, aan de stad, en aan allen die daarin wonen. Habakkuk 2:4–8.

The testing process brought upon the virgins of Matthew twenty-five produces a class of worshippers, who have developed the character of the king of the north (the papacy), who is also the power that “spoiled many nations.” It is the papal power that gets suddenly bitten, just as Jezebel was eaten by dogs.

Het beproevingsproces dat over de maagden van Mattheüs vijfentwintig komt, brengt een klasse aanbidders voort die het karakter van de koning van het noorden (het pausdom) hebben ontwikkeld, die tevens de macht is die „vele volken beroofde”. Het is de pauselijke macht die plotseling wordt gebeten, evenals Izebel door honden werd gegeten.

> Thus saith the Lord, Behold, a people cometh from the north country, and a great nation shall be raised from the sides of the earth. They shall lay hold on bow and spear; they are cruel, and have no mercy; their voice roareth like the sea; and they ride upon horses, set in array as men for war against thee, O daughter of Zion. We have heard the fame thereof: our hands wax feeble: anguish hath taken hold of us, and pain, as of a woman in travail. Go not forth into the field, nor walk by the way; for the sword of the enemy and fear is on every side. O daughter of my people, gird thee with sackcloth, and wallow thyself in ashes: make thee mourning, as for an only son, most bitter lamentation: for the spoiler shall suddenly come upon us. Jeremiah 6:22–26.

> Zo zegt de HEERE: Zie, een volk komt uit het land van het noorden, en een grote natie zal opgewekt worden uit de zijden der aarde. Zij grijpen boog en spies; zij zijn wreed en kennen geen barmhartigheid; hun stem bruist als de zee; en zij rijden op paarden, in slagorde opgesteld als mannen ten strijde tegen u, o dochter van Sion. Wij hebben het gerucht daarvan gehoord: onze handen worden slap; benauwdheid heeft ons aangegrepen, en smart, als van een vrouw in barensnood. Ga niet uit naar het veld en wandel niet op de weg; want het zwaard van de vijand en schrik is aan alle zijden. O dochter van mijn volk, omgord u met een rouwgewaad en wentel u in de as; bedrijvige rouw, als om een enig kind, een allerbitterste jammerklacht; want de verwoester zal plotseling over ons komen. Jeremia 6:22–26.

Habakkuk’s two classes are those who are justified by faith, and those who ate and drank the doctrines of Babylon. Those in the last days of Miller’s dream that are represented as virgins, either develop the character of Christ, and thus receive the seal of God, or they develop the character of the papacy and receive the mark of the beast.

Habakuks twee klassen zijn zij die door het geloof gerechtvaardigd worden, en zij die de leerstellingen van Babylon hebben gegeten en gedronken. Degenen in de laatste dagen van Millers droom die als maagden worden voorgesteld, ontwikkelen óf het karakter van Christus en ontvangen aldus het zegel van God, óf zij ontwikkelen het karakter van het pausdom en ontvangen het merkteken van het beest.

> “The time has come for the true light to shine amid moral darkness. The third angel’s message has been sent forth to the world, warning men against receiving the mark of the beast or of his image in their foreheads or in their hands. To receive this mark means to come to the same decision as the beast has done, and to advocate the same ideas, in direct opposition to the word of God. Of all who receive this mark, God says, ‘The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb.’” Review and Herald, July 13, 1897.

> „De tijd is gekomen voor het ware licht om te schijnen te midden van morele duisternis. De boodschap van de derde engel is tot de wereld uitgegaan en waarschuwt de mensen tegen het ontvangen van het merkteken van het beest of van zijn beeld op hun voorhoofden of aan hun handen. Dit merkteken ontvangen betekent tot dezelfde beslissing te komen als het beest heeft genomen en dezelfde denkbeelden te verdedigen, in rechtstreekse tegenstelling tot het Woord van God. Van allen die dit merkteken ontvangen, zegt God: ‘Die zal ook drinken van de wijn van de toorn van God, die ongemengd is ingeschonken in de beker van zijn gramschap; en hij zal gepijnigd worden met vuur en zwavel ten aanschouwen van de heilige engelen en van het Lam.’” Review and Herald, 13 juli 1897.

The virgins that drink the wine of Babylon will ultimately drink the wine of God’s wrath. In Isaiah, the drunkards of Ephraim manifest their blind drunkenness by turning things upside down, and that action is to be esteemed as “potter’s clay.”

De maagden die de wijn van Babylon drinken, zullen uiteindelijk de wijn van Gods toorn drinken. In Jesaja openbaren de dronkaards van Efraïm hun blinde dronkenschap door de dingen ondersteboven te keren, en die handeling moet worden geacht als „pottenbakkersklei”.

The identification of “the daily” as a symbol of Christ, turns the truth of “the daily” upside down, for “the daily,” is a satanic symbol. Miller’s identification of “the daily” as paganism is directly represented upon Habakkuk’s tables. Miller’s discovery of the passage in Thessalonians, which allowed him to understand that it was paganism that was “taken away,” in order for the “man of sin” who sits in the temple of God to be revealed, is the primary truth located in Second Thessalonians, chapter two.

De identificatie van „het dagelijks” als een symbool van Christus keert de waarheid omtrent „het dagelijks” volledig om, want „het dagelijks” is een satanisch symbool. Millers identificatie van „het dagelijks” als het heidendom wordt rechtstreeks weergegeven op Habakuks tafelen. Millers ontdekking van de passage in Thessalonicenzen, die hem in staat stelde te begrijpen dat het het heidendom was dat „weggenomen” werd, opdat de „mens der zonde”, die in de tempel Gods zit, geopenbaard zou worden, is de voornaamste waarheid die zich bevindt in 2 Thessalonicenzen, hoofdstuk twee.

> “I read on, and could find no other case in which it [the daily] was found, but in Daniel. I then [by the aid of a concordance] took those words which stood in connection with it, ‘take away;’ he shall take away the daily; ‘from the time the daily shall be taken away,’ etc. I read on, and thought I should find no light on the text; finally I came to 2 Thessalonians 2:7, 8. ‘For the mystery of iniquity doth already work; only he who now letteth will let, until he be taken out of the way, and then shall that wicked be revealed,’ etc. And when I had come to that text, O, how clear and glorious the truth appeared! There it is! That is the daily! Well, now, what does Paul mean by ‘he who now letteth,’ or hindereth? By ‘the man of sin,’ and the ‘wicked,’ Popery is meant. Well, what is it which hinders Popery from being revealed? Why, it is Paganism; well, then, ‘the daily’ must mean Paganism.’—William Miller, Second Advent Manual, page 66.” Advent Review and Sabbath Herald, January 6, 1853.

> „Ik las verder en kon geen ander geval vinden waarin het [het dagelijkse] voorkwam dan in Daniël. Toen nam ik [met behulp van een concordantie] die woorden die ermee in verband stonden: ‘wegnemen’; hij zal het dagelijkse wegnemen; ‘vanaf de tijd dat het dagelijkse zal worden weggenomen’, enz. Ik las verder en dacht dat ik geen licht over de tekst zou vinden; eindelijk kwam ik bij 2 Thessalonicenzen 2:7, 8. ‘Want de verborgenheid der ongerechtigheid is reeds werkzaam; alleen hij die nu weerhoudt, zal weerhouden, totdat hij uit de weg geruimd is, en dan zal die goddeloze geopenbaard worden,’ enz. En toen ik bij die tekst gekomen was, o, hoe helder en heerlijk verscheen de waarheid! Daar is zij! Dat is het dagelijkse! Welnu, wat bedoelt Paulus met ‘hij die nu weerhoudt’, of verhindert? Met ‘de mens der zonde’ en de ‘goddeloze’ wordt het pausdom bedoeld. Welnu, wat is het dat verhindert dat het pausdom geopenbaard wordt? Wel, dat is het heidendom; welnu dan, ‘het dagelijkse’ moet het heidendom betekenen.” —William Miller, Second Advent Manual, blz. 66.” Advent Review and Sabbath Herald, 6 januari 1853.

The meaning of “the daily” in Thessalonians, which Miller discovered is the primary truth of the passage. When Paul identifies those who do not love the truth, and who will therefore receive strong delusion, he is most certainly identifying the hatred of truth in the general sense, but the truth which is directly referenced in the passage is the truth that “the daily,” represents pagan Rome.

De betekenis van „het dagelijkse” in Thessalonicenzen, die Miller ontdekte, is de voornaamste waarheid van de passage. Wanneer Paulus degenen aanwijst die de waarheid niet liefhebben en daarom een krachtige dwaling zullen ontvangen, wijst hij zeer zeker op de haat jegens de waarheid in algemene zin; maar de waarheid waarnaar in de passage rechtstreeks wordt verwezen, is de waarheid dat „het dagelijkse” het heidense Rome voorstelt.

> The light of the body is the eye: if therefore thine eye be single, thy whole body shall be full of light. But if thine eye be evil, thy whole body shall be full of darkness. If therefore the light that is in thee be darkness, how great is that darkness! No man can serve two masters: for either he will hate the one, and love the other; or else he will hold to the one, and despise the other. Ye cannot serve God and mammon. Matthew 6:22–24.

> De lamp van het lichaam is het oog; indien dan uw oog zuiver is, zal uw gehele lichaam verlicht zijn. Maar indien uw oog kwaad is, zal uw gehele lichaam vol duisternis zijn. Indien dan het licht dat in u is, duisternis is, hoe groot is die duisternis! Niemand kan twee heren dienen; want óf hij zal de ene haten en de andere liefhebben, óf hij zal zich aan de ene hechten en de andere verachten. Gij kunt God en de mammon niet dienen. Matteüs 6:22–24.

There is only a love for truth, or a hatred of the truth. There is no middle ground. The strong delusion that comes upon the foolish virgins of Matthew twenty-five is based upon their rejection of the light of Miller’s jewels that represent the final test. Ancient Israel’s final test, was their tenth test, and Miller’s jewels shine ten times brighter in the last days. The symbol of the rejection of Miller’s jewels is “the daily,” which the drunkards of Ephraim turned upside down in the third generation of Adventism. “The daily” is a satanic symbol of paganism. The drunkards introduced a counterfeit jewel, which they brought from apostate Protestantism that identifies “the daily” as a symbol of Christ.

Er is slechts een liefde voor de waarheid, of een haat tegen de waarheid. Er is geen middenweg. De krachtige dwaling die over de dwaze maagden van Matteüs vijfentwintig komt, is gegrond op hun verwerping van het licht van Millers juwelen, die de laatste beproeving vertegenwoordigen. De laatste beproeving van het oude Israël was hun tiende beproeving, en Millers juwelen schijnen in de laatste dagen tienmaal helderder. Het symbool van de verwerping van Millers juwelen is „het gedurige”, dat de dronkaards van Efraïm in de derde generatie van het adventisme ondersteboven hebben gekeerd. „Het gedurige” is een satanisch symbool van het heidendom. De dronkaards voerden een vervalst juweel in, dat zij uit het afvallige protestantisme hadden meegebracht, en dat „het gedurige” aanduidt als een symbool van Christus.

Miller’s understanding of his jewels was limited by the history in which he was raised up. Convinced the Second Coming was the next prophetic event, the deadly wound of the papacy in 1798, could only represent the fourth and final earthly kingdom of Daniel two. Miller was also limited in his understanding of “the daily,” for his testimony is that through revelation he was led to a specific method of study, in which he stated that he used his Bible, Cruden’s Concordance and read some newspapers. His decision to study in that manner had simply come into his mind.

Millers begrip van zijn juwelen werd begrensd door de geschiedenis waarin hij was verwekt. Overtuigd dat de Wederkomst de volgende profetische gebeurtenis was, kon de dodelijke wond van het pausdom in 1798 slechts het vierde en laatste aardse koninkrijk van Daniël twee vertegenwoordigen. Miller was ook beperkt in zijn begrip van „het dagelijks”, want zijn getuigenis luidt dat hij door openbaring tot een specifieke studiemethode werd geleid, waarbij hij verklaarde dat hij zijn Bijbel gebruikte, Crudens Concordantie, en enkele kranten las. Zijn besluit om op die wijze te studeren was eenvoudigweg in zijn gedachten opgekomen.

> “During, the twelve years I was a deist, I read all histories I could find; but now I loved the Bible It taught of Jesus! But still there was a good deal of the Bible that was dark to me. In 1818 or 19, while conversing with a friend! To whom I made a visit, and who had known and heard me talk while I was a deist, he inquired, in rather a significant manner, ‘What do you think of this text, and that?’ referring to the old texts I objected to while a deist. I understood what he was about, and replied—If you will give me time, I will tell you what they mean. ‘How long time do you want?’ I don’t know, but I will tell you, I replied, for I could not believe that God had given a revelation that could not be understood I then resolved to study my Bible, believing I could find out what the Holy Spirit meant. But as soon as I had formed this resolution the thought came to me—‘Suppose you find a passage that you cannot understand, what will you do?’ This mode of studying the Bible then came to my mind:—I will take the words of such passages, and trace them through the Bible, and find out their meaning in this way. I had Cruden’s Concordance, which I think is the best in the world; so I took that and my Bible, and set down to my desk, and read nothing else, except the newspapers a little, for I was determined to know what my Bible meant. Apollos Hale, The Second Advent Manual, 65.

> ‘Gedurende de twaalf jaren dat ik een deïst was, las ik alle geschiedenissen die ik kon vinden; maar nu had ik de Bijbel lief. Hij onderwees over Jezus! Toch bleef er nog een aanzienlijk deel van de Bijbel dat voor mij duister was. In 1818 of 1819, terwijl ik in gesprek was met een vriend bij wie ik op bezoek was, en die mij had gekend en mij had horen spreken toen ik een deïst was, vroeg hij op tamelijk veelbetekenende wijze: “Wat denkt u van deze tekst, en van die?” daarbij verwijzend naar de oude teksten waartegen ik als deïst bezwaren had ingebracht. Ik begreep wat hij bedoelde en antwoordde: Als u mij tijd wilt geven, zal ik u zeggen wat zij betekenen. “Hoeveel tijd wilt u hebben?” Ik weet het niet, maar ik zal het u zeggen, antwoordde ik, want ik kon niet geloven dat God een openbaring had gegeven die niet begrepen kon worden. Toen nam ik mij voor mijn Bijbel te bestuderen, in het geloof dat ik kon ontdekken wat de Heilige Geest bedoelde. Maar zodra ik dit voornemen had opgevat, kwam de gedachte bij mij op: “Stel dat u een passage vindt die u niet kunt begrijpen, wat zult u dan doen?” Toen kwam deze wijze van Bijbelstudie in mijn gedachten op: Ik zal de woorden van zulke passages nemen, ze door de gehele Bijbel naspeuren en op die manier hun betekenis vaststellen. Ik bezat Crudens Concordantie, die naar mijn mening de beste ter wereld is; dus nam ik die en mijn Bijbel, ging aan mijn schrijftafel zitten en las niets anders, behalve een weinig de kranten, want ik was vastbesloten te weten wat mijn Bijbel betekende. Apollos Hale, The Second Advent Manual, 65.’

Miller’s jewels were not simply recognized by his method of study, but also by direct revelation from God.

Millers juwelen werden niet enkel onderkend door zijn studiemethode, maar ook door rechtstreekse openbaring van God.

> “God sent His angel to move upon the heart of a farmer who had not believed the Bible, to lead him to search the prophecies. Angels of God repeatedly visited that chosen one, to guide his mind and open to his understanding prophecies which had ever been dark to God’s people. The commencement of the chain of truth was given to him, and he was led on to search for link after link, until he looked with wonder and admiration upon the Word of God. He saw there a perfect chain of truth. That Word which he had regarded as uninspired now opened before his vision in its beauty and glory. He saw that one portion of Scripture explains another, and when one passage was closed to his understanding, he found in another part of the Word that which explained it. He regarded the sacred Word of God with joy and with the deepest respect and awe.” Early Writings, 230.

> „God zond Zijn engel om in te werken op het hart van een landbouwer die de Bijbel niet had geloofd, teneinde hem ertoe te brengen de profetieën te onderzoeken. Engelen van God bezochten die uitverkorene herhaaldelijk om zijn denken te leiden en profetieën voor zijn begrip te ontsluiten die voor Gods volk altijd duister waren geweest. Het begin van de keten der waarheid werd hem gegeven, en hij werd voortgeleid om schakel na schakel te zoeken, totdat hij met verwondering en bewondering neerzag op het Woord van God. Hij zag daarin een volmaakte keten van waarheid. Dat Woord, dat hij als niet-geïnspireerd had beschouwd, opende zich nu voor zijn blik in zijn schoonheid en heerlijkheid. Hij zag dat het ene deel van de Schrift het andere verklaart, en wanneer één passage voor zijn begrip gesloten was, vond hij in een ander deel van het Woord datgene wat het verklaarde. Hij beschouwde het heilige Woord van God met vreugde en met de diepste eerbied en ontzag.” Early Writings, 230.

When Sister White states that “God sent His angel” to Miller, it is identifying that Gabriel was the angel sent to Miller, for “His angel,” is a term assigned to Gabriel.

Wanneer zuster White verklaart dat „God Zijn engel zond” tot Miller, duidt dit erop dat Gabriël de engel was die tot Miller gezonden werd; want „Zijn engel” is een aanduiding die aan Gabriël wordt toegekend.

> “The words of the angel, ‘I am Gabriel, that stand in the presence of God,’ show that he holds a position of high honor in the heavenly courts. When he came with a message to Daniel, he said, ‘There is none that holdeth with me in these things, but Michael [Christ] your Prince.’ Daniel 10:21. Of Gabriel the Saviour speaks in the Revelation, saying that ‘He sent and signified it by His angel unto His servant John.’ Revelation 1:1.” The Desire of Ages, 99.

> „De woorden van de engel: ‘Ik ben Gabriël, die sta in de tegenwoordigheid van God,’ tonen aan dat hij een positie van hoge eer bekleedt in de hemelse hoven. Toen hij met een boodschap tot Daniël kwam, zei hij: ‘En niemand ondersteunt mij in deze dingen dan uw Vorst Michaël [Christus].’ Daniël 10:21. Over Gabriël spreekt de Heiland in de Openbaring, wanneer Hij zegt dat ‘Hij haar door Zijn engel gezonden en te kennen gegeven heeft aan Zijn dienstknecht Johannes.’ Openbaring 1:1.” The Desire of Ages, 99.

Gabriel and the other angels were sent to guide Miller’s mind and “open to his understanding prophecies which had ever been dark to God’s people.” His message was not simply developed through his method of study, but also by divine revelation. The very method he employed to study the Bible had come into his mind. When God brings truth to our mind, it is divine revelation as opposed to arriving at truth through the process of rightly dividing the Bible. Miller did both, but divine revelation had to be part of how Miller came to understand the subject of “the daily.”

Gabriël en de andere engelen werden gezonden om Millers denken te leiden en “voor zijn verstand profetieën te ontsluiten die voor Gods volk altijd duister waren geweest.” Zijn boodschap werd niet louter ontwikkeld door zijn studiemethode, maar ook door goddelijke openbaring. Zelfs de methode die hij gebruikte om de Bijbel te bestuderen, was in zijn gedachten gekomen. Wanneer God waarheid in ons denken brengt, is dat goddelijke openbaring, in tegenstelling tot het komen tot waarheid door het proces van het recht verdelen van de Bijbel. Miller deed beide, maar goddelijke openbaring moest deel uitmaken van de wijze waarop Miller ertoe kwam het onderwerp van “het dagelijkse” te begrijpen.

Miller would not have recognized the gender oscillation of Daniel chapter eight, verses nine through twelve, for all he had was the Bible and a concordance that is void of any information concerning the biblical languages. He would not have seen the distinction between “sur” and “rum” which are both translated as “take away.” He would not have seen the distinction between “miqdash” and “qodesh” which are both translated as “sanctuary.”

Miller zou de geslachtswisselingen in Daniël hoofdstuk acht, verzen negen tot en met twaalf, niet hebben onderkend, want alles wat hij had was de Bijbel en een concordantie die verstoken is van enige informatie betreffende de Bijbelse talen. Hij zou het onderscheid tussen “sur” en “rum”, die beide met “wegnemen” worden vertaald, niet hebben gezien. Hij zou het onderscheid tussen “miqdash” en “qodesh”, die beide met “heiligdom” worden vertaald, niet hebben gezien.

He would not have seen the truth of the word “tamid” that is found one hundred and four times in the Bible. The truth he could not have seen (which is also the truth that he did see), was that of the one hundred and four times that the Hebrew word “tamid” is used in the Bible, only in the book of Daniel is the Hebrew word “tamid” used as a noun. “Tamid” is the Hebrew word that means “continual”, and is translated as “the daily” in the book of Daniel.

Hij zou de waarheid van het woord „tamid”, dat honderdvier maal in de Bijbel voorkomt, niet hebben gezien. De waarheid die hij niet had kunnen zien (die tevens de waarheid is die hij wél zag), was deze: van de honderdvier maal dat het Hebreeuwse woord „tamid” in de Bijbel wordt gebruikt, wordt het Hebreeuwse woord „tamid” alleen in het boek Daniël als een zelfstandig naamwoord gebruikt. „Tamid” is het Hebreeuwse woord dat „voortdurend” betekent en in het boek Daniël wordt vertaald als „het dagelijkse”.

Only in the book of Daniel is the word used as a noun, and the other ninety-nine times it is used as an adverb. For this reason, when the translators of the King James Bible were confronted with Daniel using the word five times as a noun, when all the other writers of the Bible used the word ninety-nine times as an adverb, they were forced by the weight of evidence to correct Daniel’s use of the word as a noun. In order to correct Daniel, they added the word “sacrifice” to the Word, and thus turned a noun into an adverb. And then in order to correct the translators, Ellen White was inspired to record that she, “saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry.”

Alleen in het boek Daniël wordt het woord als zelfstandig naamwoord gebruikt, en de overige negenennegentig keer wordt het als bijwoord gebruikt. Om deze reden werden de vertalers van de King James Bible, toen zij ermee werden geconfronteerd dat Daniël het woord vijfmaal als zelfstandig naamwoord gebruikte, terwijl alle andere schrijvers van de Bijbel het woord negenennegentig maal als bijwoord gebruikten, door het gewicht van het bewijsmateriaal gedwongen Daniëls gebruik van het woord als zelfstandig naamwoord te corrigeren. Om Daniël te corrigeren, voegden zij het woord “sacrifice” aan het Woord toe en veranderden zo een zelfstandig naamwoord in een bijwoord. En vervolgens werd Ellen White, om de vertalers te corrigeren, geïnspireerd om vast te leggen dat zij “saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry.”

Miller, by his own testimony, was seeking to understand “the daily,” which he ultimately did in 2 Thessalonians. But also, by his own testimony, when seeking to understand a word, he would consider every place the word was used, and the word is used ninety-nine other times in the Bible. Yet his testimony of “the daily,” is that he found it nowhere but in the book of Daniel, when he stated, “I read on, and could find no other case in which it [the daily] was found, but in Daniel.” Miller was led to the jewels not alone by his method of study, but also by divine revelation that was given to him through the ministry of angels.

Miller trachtte, naar zijn eigen getuigenis, „het dagelijkse” te begrijpen, hetgeen hij uiteindelijk in 2 Thessalonicenzen deed. Maar eveneens, naar zijn eigen getuigenis, overwoog hij, wanneer hij een woord trachtte te begrijpen, iedere plaats waar het woord werd gebruikt, en dat woord wordt nog negenennegentig andere keren in de Bijbel gebruikt. Toch luidt zijn getuigenis aangaande „het dagelijkse”, dat hij het nergens anders vond dan in het boek Daniël, toen hij verklaarde: „Ik las verder en kon geen ander geval vinden waarin het [het dagelijkse] voorkwam dan in Daniël.” Miller werd niet alleen door zijn studiemethode tot de juwelen geleid, maar ook door goddelijke openbaring die hem werd geschonken door de bediening van engelen.

This is why his understanding of “the daily,” was correct, but limited. He could not recognize that of the five times “the daily” is referenced in the book of Daniel, that one of the three times “the daily” is “taken away,” represented a different meaning than the other two times. One time “the daily” is used with the Hebrew word “rum” and the other two times it is used with the Hebrew word “sur”. Both words are translated as take away, but “rum” in Daniel chapter eight, verse eleven means “to lift up and exalt”, and in chapter eleven, verse thirty-one, and chapter twelve, verse eleven, the word “sur” means “to remove”.

Daarom was zijn begrip van „het dagelijkse” juist, maar beperkt. Hij kon niet onderkennen dat van de vijf malen dat „het dagelijkse” in het boek Daniël wordt genoemd, één van de drie malen waarop „het dagelijkse” wordt „weggenomen”, een andere betekenis vertegenwoordigde dan de andere twee malen. Eénmaal wordt „het dagelijkse” gebruikt met het Hebreeuwse woord „rum”, en de andere twee malen wordt het gebruikt met het Hebreeuwse woord „sur”. Beide woorden worden vertaald met wegnemen, maar „rum” in Daniël hoofdstuk acht, vers elf, betekent „opheffen en verheffen”, en in hoofdstuk elf, vers eenendertig, en hoofdstuk twaalf, vers elf, betekent het woord „sur” „verwijderen”.

The theologians that eat and drink the Babylonian diet, argue that whether you remove a thing or whenever you lift up a thing, they both represent a type of removal, so both words are to be understood as possessing the same meaning. They argue that the three times “the daily,” is “taken away” always means to remove, and in doing so, they identify that Daniel was careless in his choice of words. They do not openly say that, but by inference they teach that Daniel should have used the word “sur” in all three occurrences, for according to the theologians he supposedly meant the same thing each time “the daily” was “taken away.”

De theologen die van het Babylonische dieet eten en drinken, betogen dat, hetzij men iets wegneemt, hetzij men iets opheft, beide een vorm van verwijdering voorstellen, zodat beide woorden geacht moeten worden dezelfde betekenis te bezitten. Zij betogen dat de drie malen dat „het dagelijks” „weggenomen” wordt, altijd verwijdering betekenen, en daardoor stellen zij vast dat Daniël onzorgvuldig was in zijn woordkeus. Zij zeggen dat niet openlijk, maar bij gevolgtrekking leren zij dat Daniël in alle drie de gevallen het woord „sur” had moeten gebruiken, want volgens de theologen bedoelde hij zogenaamd telkens hetzelfde wanneer „het dagelijks” „weggenomen” werd.

They do the same thing with the words “miqdash” and “qodesh” which are both translated as “sanctuary,” in verses eleven through fourteen of chapter eight. In each reference of “sanctuary” in those four verses, they insist they all represent God’s sanctuary. By inference again, Daniel should have simply used “qodesh” in all three references, and not used “miqdash” in verse eleven. Miller would not have recognized the distinction between those words, but the modern theologians do, and when they do, they insist that no distinction should be acknowledged. Yet Miller, who did not recognize the distinctions between the words, came to the opposite understanding of the modern theologians.

Zij doen hetzelfde met de woorden “miqdash” en “qodesh”, die beide worden vertaald met “heiligdom”, in de verzen elf tot en met veertien van hoofdstuk acht. Bij elke vermelding van “heiligdom” in die vier verzen houden zij vol dat zij alle Gods heiligdom vertegenwoordigen. Opnieuw geldt bij gevolgtrekking dat Daniël eenvoudigweg in alle drie de verwijzingen “qodesh” had moeten gebruiken en niet “miqdash” in vers elf. Miller zou het onderscheid tussen die woorden niet hebben onderkend, maar de moderne theologen doen dat wel, en wanneer zij dat doen, houden zij vol dat geen onderscheid erkend behoort te worden. Toch kwam Miller, die de onderscheidingen tussen de woorden niet onderkende, tot het tegenovergestelde inzicht van de moderne theologen.

The reality is that Daniel was an extremely careful writer, who knew the Hebrew language and was judged as ten times smarter than all the other wise men of Babylon who were very smart men in their society in their own right. If anyone knew the proper usage of the Hebrew language, and how it was to be correctly represented in that particular history, it was Daniel. If Daniel employed different words, it was because they were meant to convey different meanings, which he purposely sought to represent. When Daniel’s distinct use of the words that are translated as “sanctuary” or as “take away” are acknowledged, they uphold Miller’s understanding of “the daily,” which was recognized by Miller in the very passage where Paul identifies that those who hate truth are destined to receive strong delusion.

De werkelijkheid is dat Daniël een buitengewoon zorgvuldig schrijver was, die de Hebreeuwse taal kende en geoordeeld werd tienmaal verstandiger te zijn dan alle andere wijzen van Babylon, die op zichzelf in hun samenleving zeer verstandige mannen waren. Als iemand het juiste gebruik van de Hebreeuwse taal kende en wist hoe die in die specifieke geschiedenis correct moest worden weergegeven, dan was het Daniël. Indien Daniël verschillende woorden gebruikte, dan was dat omdat zij bedoeld waren verschillende betekenissen over te brengen, die hij opzettelijk trachtte weer te geven. Wanneer Daniëls onderscheiden gebruik van de woorden die vertaald worden als „heiligdom” of als „wegnemen” wordt erkend, bevestigen zij Millers begrip van „het dagelijkse”, dat door Miller werd onderkend in juist die passage waarin Paulus vaststelt dat zij die de waarheid haten, ertoe bestemd zijn een krachtige dwaling te ontvangen.

Those who hate the truth and believe the lie which produces strong delusion, are also represented as the drunkards of Ephraim, who are represented in two classes. One class is the learned leadership and the other class is the unlearned laity who will only hear what the learned teach them. They are those who hide beneath lies, and who make a covenant with death. They are those whose soul is lifted up in Habakkuk two, and they are the foolish virgins of Matthew twenty-five. They are those who reject the foundational truths of Miller’s dream, which shine ten times brighter at the end (representing the tenth and final test for modern Israel), as typified by the tenth and final test for ancient Israel.

Zij die de waarheid haten en de leugen geloven die een krachtige dwaling voortbrengt, worden ook voorgesteld als de dronkaards van Efraïm, die in twee klassen worden voorgesteld. De ene klasse is de geleerde leiding, en de andere klasse is de ongeletterde leken, die slechts willen horen wat de geleerden hun leren. Zij zijn het die zich onder leugens verbergen en die een verbond met de dood sluiten. Zij zijn het wier ziel opgeblazen is in Habakuk twee, en zij zijn de dwaze maagden van Mattheüs vijfentwintig. Zij zijn het die de fundamentele waarheden van Millers droom verwerpen, die aan het einde tienmaal helderder schijnen (als voorstelling van de tiende en laatste beproeving voor het moderne Israël), zoals voorafgebeeld door de tiende en laatste beproeving voor het oude Israël.

We will continue this study in the next article.

Wij zullen deze studie in het volgende artikel voortzetten.

> And the Lord said unto Moses, How long will this people provoke me? and how long will it be ere they believe me, for all the signs which I have shewed among them? I will smite them with the pestilence, and disinherit them, and will make of thee a greater nation and mightier than they. And Moses said unto the Lord, Then the Egyptians shall hear it, (for thou broughtest up this people in thy might from among them) And they will tell it to the inhabitants of this land: for they have heard that thou Lord art among this people, that thou Lord art seen face to face, and that thy cloud standeth over them, and that thou goest before them, by day time in a pillar of a cloud, and in a pillar of fire by night. Now if thou shalt kill all this people as one man, then the nations which have heard the fame of thee will speak, saying, Because the Lord was not able to bring this people into the land which he sware unto them, therefore he hath slain them in the wilderness. And now, I beseech thee, let the power of my Lord be great, according as thou hast spoken, saying, The Lord is longsuffering, and of great mercy, forgiving iniquity and transgression, and by no means clearing the guilty, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation. Pardon, I beseech thee, the iniquity of this people according unto the greatness of thy mercy, and as thou hast forgiven this people, from Egypt even until now. And the Lord said, I have pardoned according to thy word: But as truly as I live, all the earth shall be filled with the glory of the Lord. Because all those men which have seen my glory, and my miracles, which I did in Egypt and in the wilderness, and have tempted me now these ten times, and have not hearkened to my voice; Surely they shall not see the land which I sware unto their fathers, neither shall any of them that provoked me see it: But my servant Caleb, because he had another spirit with him, and hath followed me fully, him will I bring into the land whereinto he went; and his seed shall possess it. Numbers 14:11–24.

> En de HEERE zeide tot Mozes: Hoe lang zal dit volk Mij tergen? en hoe lang zal het duren eer zij Mij geloven, ondanks al de tekenen die Ik in hun midden gedaan heb? Ik zal hen slaan met de pestilentie en hen verwerpen als erfdeel, en Ik zal u tot een groter en machtiger volk maken dan zij. Toen zeide Mozes tot de HEERE: Dan zullen de Egyptenaren het horen, want Gij hebt dit volk door Uw kracht uit hun midden opgevoerd. En zij zullen het vertellen aan de inwoners van dit land; want zij hebben gehoord dat Gij, HEERE, in het midden van dit volk zijt, dat Gij, HEERE, van aangezicht tot aangezicht gezien wordt, dat Uw wolk boven hen staat, en dat Gij voor hen uitgaat, overdag in een wolkkolom en des nachts in een vuurkolom. Indien Gij nu dit gehele volk als één man doodt, dan zullen de volken die het gerucht aangaande U gehoord hebben, zeggen: Omdat de HEERE niet in staat was dit volk in het land te brengen dat Hij hun gezworen had, daarom heeft Hij hen gedood in de woestijn. Nu dan, ik bid U, laat toch de kracht van mijn Heere groot zijn, overeenkomstig wat Gij gesproken hebt, zeggende: De HEERE is lankmoedig en groot van goedertierenheid, vergevend ongerechtigheid en overtreding, maar Hij houdt de schuldige geenszins voor onschuldig, bezoekende de ongerechtigheid van de vaderen aan de kinderen, tot in het derde en vierde geslacht. Vergeef toch, ik bid U, de ongerechtigheid van dit volk, naar de grootheid van Uw goedertierenheid, zoals Gij dit volk vergeven hebt, van Egypte af tot nu toe. En de HEERE zeide: Ik heb vergeven naar uw woord. Maar, zo waarachtig als Ik leef, de ganse aarde zal met de heerlijkheid van de HEERE vervuld worden. Want al die mannen die Mijn heerlijkheid gezien hebben, en Mijn tekenen die Ik in Egypte en in de woestijn gedaan heb, en Mij nu deze tienmaal verzocht hebben en naar Mijn stem niet gehoord hebben, zij zullen voorzeker het land niet zien dat Ik hun vaderen gezworen heb; ook zal niemand van hen die Mij getergd hebben, het zien. Maar Mijn knecht Kaleb, omdat een andere geest met hem geweest is en hij Mij volkomen gevolgd heeft, hem zal Ik brengen in het land waar hij heengegaan is; en zijn nageslacht zal het in bezit nemen. Numeri 14:11–24.

Back to Articles