Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-Three

Het boek Daniël - honderd drieënzestig

Unveiling Prophecy: Exploring Chapter Eleven of Daniel

De profetie onthuld: een verkenning van hoofdstuk elf van Daniël

Author

Jeff Pippenger

Published

March 28, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We will now begin to proceed through chapter eleven of Daniel.

Wij zullen nu beginnen met hoofdstuk elf van Daniël door te gaan.

> Also I in the first year of Darius the Mede, even I, stood to confirm and to strengthen him. And now will I show thee the truth. Behold, there shall stand up yet three kings in Persia; and the fourth shall be far richer than they all: and by his strength through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia. And a mighty king shall stand up, that shall rule with great dominion, and do according to his will. And when he shall stand up, his kingdom shall be broken, and shall be divided toward the four winds of heaven; and not to his posterity, nor according to his dominion which he ruled: for his kingdom shall be plucked up, even for others beside those. Daniel 11:1–4.

> Ook ik stond in het eerste jaar van Darius, de Meder, om hem te bevestigen en te versterken. En nu zal ik u de waarheid bekendmaken. Zie, er zullen nog drie koningen in Perzië opstaan; en de vierde zal veel rijker zijn dan zij allen; en door zijn kracht, door middel van zijn rijkdom, zal hij allen opzetten tegen het koninkrijk van Griekenland. En er zal een machtige koning opstaan, die met grote heerschappij zal regeren en doen naar zijn wil. En zodra hij opgestaan zal zijn, zal zijn koninkrijk verbroken worden en verdeeld naar de vier winden des hemels; maar niet aan zijn nakomelingen, noch overeenkomstig zijn heerschappij waarmee hij geregeerd heeft; want zijn koninkrijk zal ontworteld worden, ja, voor anderen dan dezen. Daniël 11:1–4.

Gabriel begins by informing Daniel that he also worked with Darius in his first year, which is the year Darius’ nephew, his general, took Babylon and slew Belshazzar. Daniel is receiving this vision in the third year of Cyrus, according to the first verse of chapter ten, so Gabriel is marking both Darius and Cyrus as the symbols representing the “time of the end.” Belshazzar and Babylon were taken by the Medo-Persian Empire in the year 538 BC.

Gabriël begint Daniël mee te delen dat ook hij in het eerste jaar van Darius met hem samenwerkte, het jaar waarin de neef van Darius, zijn veldheer, Babylon innam en Belsazar doodde. Volgens het eerste vers van hoofdstuk tien ontvangt Daniël dit visioen in het derde jaar van Cyrus; daarom markeert Gabriël zowel Darius als Cyrus als de symbolen die de „tijd van het einde” vertegenwoordigen. Belsazar en Babylon werden in het jaar 538 v.Chr. door het Medo-Perzische Rijk ingenomen.

> “Cyrus besieged Babylon, which he took by stratagem in 538 BC, and with the death of Belshazzar, whom the Persians killed, the kingdom of Babylon ceased to exist.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 46.

> „Cyrus belegerde Babylon, dat hij in 538 v.Chr. door list innam, en met de dood van Belsazar, die door de Perzen werd gedood, hield het koninkrijk van Babylon op te bestaan.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 46.

In the year 538 BC, Daniel recorded chapter nine.

In het jaar 538 v.Chr. schreef Daniël hoofdstuk negen op.

> “The vision recorded in the preceding chapter [chapter eight] was given in the third year of Belshazzar, BC 538. In the same year, which was also the first of Darius, the events narrated in this chapter [chapter nine] occurred.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.

> „Het visioen dat in het voorafgaande hoofdstuk [hoofdstuk acht] is opgetekend, werd gegeven in het derde jaar van Belsazar, 538 v.Chr. In hetzelfde jaar, dat ook het eerste van Darius was, vonden de gebeurtenissen plaats die in dit hoofdstuk [hoofdstuk negen] worden verhaald.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.

The first year of Darius, which was the third and last year of Belshazzar, in 538 BC, the Lord punished the land of the Chaldeans, and made it desolate.

In het eerste jaar van Darius, dat het derde en laatste jaar van Belsazar was, in 538 v.Chr., strafte de Heere het land der Chaldeeën en maakte het tot een woestenij.

> And this whole land shall be a desolation, and an astonishment; and these nations shall serve the king of Babylon seventy years. And it shall come to pass, when seventy years are accomplished, that I will punish the king of Babylon, and that nation, saith the Lord, for their iniquity, and the land of the Chaldeans, and will make it perpetual desolations. Jeremiah 25:11, 12.

> En dit gehele land zal tot een verwoesting en een ontzetting worden; en deze volken zullen de koning van Babel zeventig jaar dienen. En het zal geschieden, wanneer de zeventig jaren vervuld zijn, dat Ik de koning van Babel en dat volk zal straffen, spreekt de HEERE, om hun ongerechtigheid, en ook het land der Chaldeeën, en Ik zal het maken tot eeuwige verwoestingen. Jeremia 25:11, 12.

In verse ten, the Lord employs the word “after,” as He leads into the punishment of Babylon. “After” Babylon is made desolate, the Lord would perform his good work for God’s people.

In vers tien gebruikt de Heer het woord „nadat”, wanneer Hij overgaat tot de bestraffing van Babylon. „Nadat” Babylon tot een woestenij gemaakt is, zou de Heer zijn goede werk voor Gods volk volbrengen.

> For thus saith the Lord, That after seventy years be accomplished at Babylon I will visit you, and perform my good word toward you, in causing you to return to this place. Jeremiah 25:10.

> Want aldus zegt de HEERE: Wanneer te Babel zeventig jaren vervuld zullen zijn, zal Ik u bezoeken en Mijn goed woord over u gestand doen, door u naar deze plaats te doen terugkeren. Jeremia 25:10.

The captivity of seventy years began in 606 BC.

De zeventigjarige gevangenschap begon in 606 v.Chr.

> “Commencing the seventy years BC 606, Daniel understood that they were now drawing to their termination.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.

> „Aangezien de zeventig jaren in 606 v.Chr. aanvang namen, begreep Daniël dat zij nu hun einde naderden.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.

The seventy-year captivity began in 606 BC, and ended in 536 BC, which was two years after the death of Belshazzar and the desolation of Babylon in 538 BC. It was the third year of Cyrus. Gabriel places the prophecy of the Hiddekel River in the third year of Cyrus, and begins the narrative of chapter eleven, by referencing the first year of Darius, and in doing so he is identifying two specific years. 538 BC and 536 BC were both appointed times, 538 BC was the appointed time for the prophecy of seventy years to conclude, and 536 BC was the appointed prophetic time when “after” 538 BC, the Lord would perform His good work for His people.

De gevangenschap van zeventig jaar begon in 606 v.Chr. en eindigde in 536 v.Chr., hetgeen twee jaar was na de dood van Belsazar en de verwoesting van Babylon in 538 v.Chr. Het was het derde jaar van Kores. Gabriël plaatst de profetie van de rivier de Hiddekel in het derde jaar van Kores en begint het relaas van hoofdstuk elf met een verwijzing naar het eerste jaar van Darius, en daarmee duidt hij twee specifieke jaren aan. 538 v.Chr. en 536 v.Chr. waren beide bestemde tijden; 538 v.Chr. was de bestemde tijd voor de profetie van de zeventig jaar om ten einde te komen, en 536 v.Chr. was de bestemde profetische tijd waarop, „na” 538 v.Chr., de Heere Zijn goede werk voor Zijn volk zou volbrengen.

538 BC and 536 BC, are both appointed times, and they are represented by two historical figures, one was the first king of Media and the second the first king of Persia. The end of the seventy years of literal Israel being captive in literal Babylon, represented the twelve hundred and sixty years that spiritual Israel was captive in spiritual Babylon, from the year 538 AD to 1798. 1798 was an “appointed time”, and then the period that is prophetically identified as the “time of the end,” began. 538 BC, and 536 BC which are represented as an “appointed time”, also mark the beginning of a period represented as “the time of the end”.

538 v.Chr. en 536 v.Chr. zijn beide bestemde tijden, en zij worden vertegenwoordigd door twee historische figuren: de ene was de eerste koning van Medië en de tweede de eerste koning van Perzië. Het einde van de zeventig jaren waarin het letterlijke Israël gevangene was in het letterlijke Babylon, stelde de twaalfhonderdzestig jaren voor waarin het geestelijke Israël gevangene was in het geestelijke Babylon, van het jaar 538 n.Chr. tot 1798. 1798 was een „bestemde tijd”, en toen begon de periode die profetisch wordt aangeduid als „de tijd van het einde”. 538 v.Chr. en 536 v.Chr., die worden voorgesteld als een „bestemde tijd”, markeren eveneens het begin van een periode die wordt voorgesteld als „de tijd van het einde”.

> “God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> „Gods kerk op aarde verkeerde gedurende deze lange periode van onophoudelijke vervolging evenzeer in gevangenschap als de kinderen Israëls, die gedurende de ballingschap in Babylon gevangengehouden werden.” Prophets and Kings, 714.

All prophecy is addressing more specifically the last days, than the days in which they were first fulfilled, so 538 BC, and king Darius, along with 536 BC, and king Cyrus, represent the “time of the end” in 1989, and the two kings typify President Reagan and President Bush the first. 538 BC and 536 BC represent a waymark that is fulfilled with both dates understood to represent the one waymark. The waymark of the “time of the end,” consists of two symbols, and sometimes as with Reagan and Bush the first, both symbols are fulfilled in the same year. But that is the exception to the rule, for the waymark of the “time of the end” in the time of Moses was the birth of both Aaron and Moses, which was separated by three years. In the history of Christ, it was the birth of John the Baptist and Christ that was separated by six months.

Alle profetie richt zich meer specifiek tot de laatste dagen dan tot de dagen waarin zij aanvankelijk werd vervuld; daarom vertegenwoordigen 538 v.Chr. en koning Darius, samen met 536 v.Chr. en koning Kores, de „tijd van het einde” in 1989, en de twee koningen zijn typen van president Reagan en president Bush sr. 538 v.Chr. en 536 v.Chr. vertegenwoordigen een wegmerk dat wordt vervuld, waarbij beide data worden verstaan als vertegenwoordigend voor het ene wegmerk. Het wegmerk van de „tijd van het einde” bestaat uit twee symbolen, en soms worden, zoals bij Reagan en Bush sr., beide symbolen in hetzelfde jaar vervuld. Maar dat is de uitzondering op de regel, want het wegmerk van de „tijd van het einde” in de tijd van Mozes was de geboorte van zowel Aäron als Mozes, die door drie jaar van elkaar gescheiden waren. In de geschiedenis van Christus was het de geboorte van Johannes de Doper en van Christus, die door zes maanden van elkaar gescheiden was.

With the “time of the end,” in the history of the antichrist it was 1798 and 1799. The French Revolution is a subject of prophecy, and it began in 1789, and lasted ten years ending in 1799, at its appointed time, just as 1798 was an appointed time. Together they identify the deadly wound given to the beast, and also the woman that rode upon and reigned over the beast. Darius was the king that defeated his enemy by sending his army in through the “wall”, and he represents Reagan, who defeated his enemy by bringing down the wall of the “iron curtain.” Cyrus represents Bush the first, for Cyrus is known as Cyrus the Great, and George Bush the first is Bush the greater, and Bush the last is Bush the lesser.

Met de „tijd van het einde” was het in de geschiedenis van de antichrist 1798 en 1799. De Franse Revolutie is een onderwerp van profetie, en zij begon in 1789 en duurde tien jaar, eindigend in 1799, op haar bestemde tijd, evenals 1798 een bestemde tijd was. Samen identificeren zij de dodelijke wond die aan het beest werd toegebracht, en ook de vrouw die op het beest reed en over hem regeerde. Darius was de koning die zijn vijand versloeg door zijn leger door de „muur” naar binnen te zenden, en hij vertegenwoordigt Reagan, die zijn vijand versloeg door de muur van het „ijzeren gordijn” neer te halen. Cyrus vertegenwoordigt Bush de eerste, want Cyrus staat bekend als Cyrus de Grote, en George Bush de eerste is Bush de meerdere, en Bush de laatste is Bush de mindere.

Because these two kings and the two dates they represent are actually one symbol. One marks the seventy years that Babylon would rule. That seventy-year period reached its appointed time in 538 BC and is represented by Darius. The completion of the captivity of seventy years reached its appointed time in 536 BC and is represented by Cyrus. Together they represent the “time of the end,” when prophetic light is to be unsealed. In 1798 the first angel of Revelation fourteen arrived at the “time of the end,” and Sister White says that angel “was no less a personage than Jesus Christ.”

Omdat deze twee koningen en de twee data die zij vertegenwoordigen in werkelijkheid één symbool zijn. De ene markeert de zeventig jaren waarin Babylon zou heersen. Die periode van zeventig jaar bereikte haar bestemde tijd in 538 v.Chr. en wordt vertegenwoordigd door Darius. De voltooiing van de gevangenschap van zeventig jaar bereikte haar bestemde tijd in 536 v.Chr. en wordt vertegenwoordigd door Cyrus. Samen vertegenwoordigen zij de „tijd van het einde”, wanneer het profetische licht ontzegeld moet worden. In 1798 bereikte de eerste engel van Openbaring veertien de „tijd van het einde”, en zuster White zegt dat die engel „niemand minder was dan Jezus Christus.”

In the third year of Cyrus, Michael, the prince of God’s people, and the archangel to the angels, descended to engage with Cyrus and confirm the light that would lead Cyrus to pronounce the first of three decrees that would allow God’s people to return to Jerusalem, and rebuild the city, the sanctuary, and the streets and walls. That work typified the work of the first and second angels’, which began at the “time of the end” in 1798.

In het derde jaar van Cyrus daalde Michaël, de Vorst van Gods volk en de aartsengel over de engelen, af om Zich met Cyrus in te laten en het licht te bevestigen dat Cyrus ertoe zou brengen het eerste van drie bevelschriften uit te vaardigen, waardoor Gods volk naar Jeruzalem kon terugkeren en de stad, het heiligdom en de straten en muren kon herbouwen. Dat werk was een voorafbeelding van het werk van de eerste en de tweede engel, dat begon in de „tijd van het einde” in 1798.

The descent of Michael at the time of the end in the days of Darius and Cyrus, represented the arrival of the first angel in 1798, and together they mark the arrival of the same angel, at the “time of the end,” in 1989. 1989 began the period of the “time of the end,” and it was also an appointed time. An appointed time identifies the termination of a prophetic period of time. The rebellion of 1863, at the first “Kadesh” for modern spiritual Israel, was the beginning of a period of one hundred and twenty-six years that terminated at “the time appointed” in 1989. One hundred and twenty-six is a tithe, or a tenth, of twelve hundred and sixty, and at the end of twelve hundred and sixty years in 1798, the movement of the first angel arrived into history. At the end of one hundred and twenty-six years, in 1989, the movement of the third angel arrived into history.

De nederdaling van Michaël ten tijde van het einde in de dagen van Darius en Kores, vertegenwoordigde de komst van de eerste engel in 1798, en tezamen markeren zij de komst van diezelfde engel, ten tijde van het einde, in 1989. 1989 luidde de periode van de „tijd van het einde” in, en het was tevens een bestemde tijd. Een bestemde tijd duidt op de beëindiging van een profetieke tijdsperiode. De opstand van 1863, bij het eerste „Kades” voor het moderne geestelijke Israël, vormde het begin van een periode van honderdzesentwintig jaar die eindigde op „de bestemde tijd” in 1989. Honderdzesentwintig is een tiende, of een tiende deel, van twaalfhonderdzestig, en aan het einde van twaalfhonderdzestig jaar in 1798 trad de beweging van de eerste engel de geschiedenis binnen. Aan het einde van honderdzesentwintig jaar, in 1989, trad de beweging van de derde engel de geschiedenis binnen.

In verse one of Daniel chapter eleven, Gabriel is careful and precise in his identification that the history represented begins with Cyrus, at the time of the end in 1989. Cyrus the Great there represents Bush the greater, who would be followed by three kings, and then a fourth king which would be far richer than they all. Thus, the fourth rich king, that stirs up all of Grecia, is the sixth president since 1989.

In het eerste vers van Daniël hoofdstuk elf is Gabriël zorgvuldig en nauwkeurig in zijn aanduiding dat de voorgestelde geschiedenis begint met Cyrus, ten tijde van het einde in 1989. Cyrus de Grote vertegenwoordigt daar Bush de grotere, die gevolgd zou worden door drie koningen, en daarna een vierde koning, die veel rijker zou zijn dan zij allen. Derhalve is de vierde rijke koning, die geheel Griekenland in beroering brengt, de zesde president sinds 1989.

In the events of chapter ten, Daniel is represented as mourning, and in his experience of mourning he is changed unto the image of Christ, as he beholds the vision. The twenty-one-day period of mourning, represents a period of death that concludes with a resurrection. In chapter ten, Michael has come down out of heaven, and in Jude seven, when He descends, He resurrects Moses. In Revelation chapter eleven Moses (and Elijah) have been slain, and are dead in the street for three and a half symbolic days. Then Moses, (along with Elijah) are resurrected by “a great voice”.

In de gebeurtenissen van hoofdstuk tien wordt Daniël voorgesteld als rouwend, en in zijn ervaring van rouw wordt hij veranderd naar het beeld van Christus, terwijl hij het visioen aanschouwt. De eenentwintigdaagse periode van rouw stelt een periode van dood voor die uitloopt op een opstanding. In hoofdstuk tien is Michaël uit de hemel neergedaald, en in Judas zeven wekt Hij, wanneer Hij neerdaalt, Mozes op. In Openbaring hoofdstuk elf zijn Mozes (en Elia) gedood en liggen zij drieënhalve symbolische dagen dood op de straat. Daarna worden Mozes (samen met Elia) door „een luide stem” opgewekt.

> And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. Revelation 11:11, 12.

> En na drie en een halve dag voer de Geest des levens uit God in hen, en zij gingen op hun voeten staan; en grote vrees viel op hen die hen zagen. En zij hoorden een luide stem uit de hemel tot hen zeggen: Kom hierheen op. En zij voeren op naar de hemel in een wolk; en hun vijanden aanschouwden hen. Openbaring 11:11, 12.

The “great voice” that resurrects is the voice of the archangel, and the archangel is Michael.

De „grote stem” die opwekt, is de stem van de aartsengel, en de aartsengel is Michaël.

> For the Lord himself shall descend from heaven with a shout, with the voice of the archangel, and with the trump of God: and the dead in Christ shall rise first. 1 Thessalonians 4:16.

> Want de Heere Zelf zal neerdalen uit de hemel met een geroep, met de stem van de aartsengel en met de bazuin Gods; en de doden die in Christus zijn, zullen eerst opstaan. 1 Thessalonicenzen 4:16.

The history where Moses and Elijah are murdered and resurrected is the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That history began on September 11, 2001 with the “first voice” of the angel of Revelation eighteen, which Sister White identifies as arriving when the great buildings of New York City were thrown down. The “second voice” of Revelation chapter eighteen, is sounded at the soon coming Sunday law, when God’s other flock is called out of Babylon. It is that history, the history of the sealing, where Daniel is represented as being changed into the image of Christ by beholding the “marah” vision, which is the feminine expression of the “mareh” vision. It is the “causative” vision, that “causes” the image beheld to be reproduced in those who behold it.

De geschiedenis waarin Mozes en Elia worden gedood en opgewekt, is de geschiedenis van de verzegeling van de honderdvierenveertigduizend. Die geschiedenis begon op 11 september 2001 met de „eerste stem” van de engel van Openbaring achttien, die Zuster White aanduidt als komende wanneer de grote gebouwen van New York City werden neergeworpen. De „tweede stem” van Openbaring hoofdstuk achttien wordt verheven bij de spoedig komende zondagswet, wanneer Gods andere kudde uit Babylon wordt uitgeroepen. Het is die geschiedenis, de geschiedenis van de verzegeling, waarin Daniël wordt voorgesteld als veranderd te worden naar het beeld van Christus door het aanschouwen van het „marah”-gezicht, dat de vrouwelijke uitdrukking is van het „mareh”-gezicht. Het is het „causatieve” gezicht, dat „veroorzaakt” dat het aanschouwde beeld wordt voortgebracht in hen die het aanschouwen.

That history of the sealing, and of the transformation of Daniel in chapter ten, includes the descent of Michael when He resurrects and transforms those represented by Moses, Elijah and Daniel. He accomplishes the resurrection with the “great voice” of the archangel, thus providing a third “voice,” in the middle of the first and last voices, which are both the same, for they are both the voice of Revelation chapter eighteen. The middle voice, is where rebellion is represented, for when Michael resurrected Moses, he did not argue with Satan, though Satan, the author of rebellion, was there to protest.

Die geschiedenis van de verzegeling en van de verandering van Daniël in hoofdstuk tien omvat de nederdaling van Michaël wanneer Hij hen opwekt en verandert die door Mozes, Elia en Daniël worden voorgesteld. Hij volbrengt de opstanding met de „grote stem” van de aartsengel en verschaft aldus een derde „stem”, te midden van de eerste en de laatste stemmen, die beide dezelfde zijn, want zij zijn beide de stem van Openbaring hoofdstuk achttien. De middelste stem is de plaats waar opstand wordt voorgesteld, want toen Michaël Mozes opwekte, twistte Hij niet met Satan, hoewel Satan, de auteur van de opstand, daar aanwezig was om bezwaar te maken.

> Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 7.

> Maar Michaël, de aartsengel, durfde, toen hij met de duivel twistte over het lichaam van Mozes, geen lasterlijk oordeel tegen hem in te brengen, maar zei: De Heere bestraffe u. Judas 7.

The beginning of the sealing time that began on September 11, 2001, and ends at the soon coming Sunday law, is marked with the signature of “Truth,” for in the middle of that period, in July of 2023, the great voice of the archangel began the work of resurrecting the dead in Christ, who choose to hear His middle voice. Note that 2023 comes twenty-two years after 2001, and twenty-two is a tenth of two hundred and twenty, which is the symbol of the link between Divinity and humanity, and is also a symbol of restoration.

Het begin van de verzegelingstijd, die aanving op 11 september 2001 en eindigt bij de spoedig komende zondagswet, wordt gemarkeerd door de handtekening van “Waarheid”; want midden in die periode, in juli 2023, begon de luide stem van de aartsengel met het werk van de opstanding van de doden in Christus, die ervoor kiezen Zijn middelste stem te horen. Merk op dat 2023 tweeëntwintig jaar na 2001 komt, en tweeëntwintig een tiende is van tweehonderdtwintig, wat het symbool is van de verbinding tussen Godheid en mensheid, en tevens een symbool van herstel.

In July 2023, the mighty angel that is no less a personage than Jesus Christ, and who is the Truth, who is also Michael, and who is the Alpha and Omega descending with a message in His hand. The little book in His hand is the portion of Daniel that was sealed up until the last days.

In juli 2023 daalde de machtige Engel neer, die niemand minder is dan Jezus Christus, en die de Waarheid is, die tevens Michaël is, en die de Alfa en Omega is, met een boodschap in Zijn hand. Het boekje in Zijn hand is het gedeelte van Daniël dat verzegeld was tot de laatste dagen.

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.

> “In de Openbaring komen alle boeken van de Bijbel samen en vinden zij hun voltooiing. Hier is de aanvulling op het boek Daniël. Het ene is een profetie; het andere een openbaring. Het boek dat verzegeld was, is niet de Openbaring, maar dat gedeelte van de profetie van Daniël dat betrekking heeft op de laatste dagen. De engel gebood: ‘Maar gij, o Daniël, houd de woorden verborgen en verzegel het boek, tot de tijd van het einde.’ Daniël 12:4.” Handelingen der Apostelen, 585.

The portion of the prophecy of Daniel that relates to the last days, is chapter eleven. It is the last six verses of chapter eleven, but more specifically it is the histories found within the chapter that are repeated in those last six verses.

Het gedeelte van de profetie van Daniël dat betrekking heeft op de laatste dagen, is hoofdstuk elf. Het zijn de laatste zes verzen van hoofdstuk elf, maar meer in het bijzonder de geschiedenissen die in het hoofdstuk worden aangetroffen en die in die laatste zes verzen worden herhaald.

> “We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.” Manuscript Releases, number 13, 394.

> „Wij hebben geen tijd te verliezen. Bange tijden liggen vóór ons. De wereld wordt bewogen door de geest van oorlog. Weldra zullen de taferelen van benauwdheid waarover in de profetieën is gesproken, plaatsvinden. De profetie in het elfde hoofdstuk van Daniël heeft haar volledige vervulling bijna bereikt. Veel van de geschiedenis die in vervulling van deze profetie heeft plaatsgevonden, zal zich herhalen.” Manuscript Releases, nr. 13, 394.

Verse sixteen, of Daniel chapter eleven, illustrates a history that is repeated in verse forty-one, for in the verse the king of the north stands in the glorious land. The history of verse sixteen identifies when the Roman general Pompey brought Judah and Jerusalem into captivity.

Vers zestien van Daniël hoofdstuk elf beeldt een geschiedenis uit die in vers eenenveertig wordt herhaald, want in dat vers staat de koning van het noorden in het heerlijke land. De geschiedenis van vers zestien geeft aan wanneer de Romeinse veldheer Pompeius Juda en Jeruzalem in gevangenschap bracht.

> But he that cometh against him shall do according to his own will, and none shall stand before him: and he shall stand in the glorious land, which by his hand shall be consumed. Daniel 11:16.

> Maar hij die tegen hem optrekt, zal handelen naar zijn eigen wil, en niemand zal vóór hem standhouden; en hij zal staan in het heerlijke land, dat door zijn hand verteerd zal worden. Daniël 11:16.

I intend to use this verse as an anchor for our consideration of the verses which precede the verse, so I will put this understanding in place first. We intend to show that the history that follows the breakup of Alexander the Great’s kingdom in verses three and four, begins in 1989 and then identifies the current Ukrainian War, the victory of Putin over the forces of the West, and Putin’s subsequent defeat, which leads into verse sixteen.

Ik ben voornemens dit vers te gebruiken als een ankerpunt voor onze beschouwing van de verzen die aan dit vers voorafgaan; daarom zal ik dit inzicht eerst vastleggen. Wij zijn voornemens aan te tonen dat de geschiedenis die volgt op het uiteenvallen van het koninkrijk van Alexander de Grote in de verzen drie en vier, in 1989 begint en vervolgens de huidige Oekraïense Oorlog, de overwinning van Poetin op de krachten van het Westen, en Poetins daaropvolgende nederlaag aanwijst, die tot vers zestien leidt.

> “Although Egypt could not stand before Antiochus, the king of the north, Antiochus could not stand before the Romans, who now came against him. No kingdoms were longer able to resist this rising power. Syria was conquered, and added to the Roman empire, when Pompey, BC 65, deprived Antiochus Asiaticus of his possessions, and reduced Syria to a Roman province.

> „Hoewel Egypte niet kon standhouden tegenover Antiochus, de koning van het noorden, kon Antiochus niet standhouden tegenover de Romeinen, die nu tegen hem optrokken. Geen koninkrijken waren nog langer in staat deze opkomende macht te weerstaan. Syrië werd veroverd en aan het Romeinse Rijk toegevoegd, toen Pompejus in 65 v.Chr. Antiochus Asiaticus van zijn bezittingen beroofde en Syrië tot een Romeinse provincie maakte.

> “The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 161, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.

> “Dezelfde macht zou ook in het Heilige Land standhouden en het verteren. Rome raakte door een verbond verbonden met het volk van God, de Joden, in 161 v.Chr., vanaf welke datum het een vooraanstaande plaats inneemt in de profetische kalender. Het verkreeg echter pas in 63 v.Chr. rechtsmacht over Judea door daadwerkelijke verovering; en wel op de volgende wijze.

> “On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea. Their cause came before Pompey, who soon perceived the injustice of the claims of Aristobulus, but wished to defer decision in the matter till after his long-desired expedition into Arabia, promising then to return, and settle their affairs as should seem just and proper. Aristobulus, fathoming Pompey’s real sentiments, hastened back to Judea, armed his subjects, and prepared for a vigorous defense, determined, at all hazards, to keep the crown, which he foresaw would be adjudicated to another. Pompey closely followed the fugitive. As he approached Jerusalem, Aristobulus, beginning to repent of his course, came out to meet him, and endeavored to accommodate matters by promising entire submission and large sums of money. Pompey, accepting this offer, sent Gabinius, at the head of a detachment of soldiers, to receive the money. But when that lieutenant-general arrived at Jerusalem, he found the gates shut against him, and was told from the top of the walls that the city would not stand to the agreement.

> ‘Bij Pompejus’ terugkeer van zijn veldtocht tegen Mithridates, koning van Pontus, streden twee rivalen, Hyrcanus en Aristobulus, om de kroon van Judea. Hun zaak werd aan Pompejus voorgelegd, die weldra de onrechtmatigheid van de aanspraken van Aristobulus doorzag, maar de beslissing in deze aangelegenheid wilde uitstellen tot na zijn lang begeerde veldtocht naar Arabië, met de belofte daarna terug te keren en hun zaken te regelen zoals rechtvaardig en gepast zou schijnen. Aristobulus, die Pompejus’ werkelijke gezindheid doorgrondde, haastte zich terug naar Judea, bewapende zijn onderdanen en bereidde zich voor op een krachtig verweer, vastbesloten, wat het ook mocht kosten, de kroon te behouden, waarvan hij voorzag dat zij aan een ander zou worden toegewezen. Pompejus volgde de vluchteling op de voet. Toen hij Jeruzalem naderde, kwam Aristobulus, die berouw begon te krijgen over zijn handelwijze, hem tegemoet en trachtte de zaak te schikken door algehele onderwerping en grote geldsommen te beloven. Pompejus, die dit aanbod aannam, zond Gabinius aan het hoofd van een detachement soldaten om het geld in ontvangst te nemen. Maar toen die luitenant-generaal in Jeruzalem aankwam, vond hij de poorten voor hem gesloten, en men zei hem vanaf de top van de muren dat de stad zich niet aan de overeenkomst zou houden.’

> “Pompey, not to be deceived in this way with impunity, put Aristobulus, whom he had retained with him, in irons, and immediately marched against Jerusalem with his whole army. The partisans of Aristobulus were for defending the place; those of Hyrcanus, for opening the gates. The latter being in the majority, and prevailing, Pompey was given free entrance into the city. Whereupon the adherents of Aristobulus retired to the mountain of the temple, as fully determined to defend that place as Pompey was to reduce it. At the end of three months a breach was made in the wall sufficient for an assault, and the place was carried at the point of the sword. In the terrible slaughter that ensued, twelve thousand persons were slain. It was an affecting sight, observes the historian, to see the priests, engaged at the time in divine service, with calm hand and steady purpose pursue their accustomed work, apparently unconscious of the wild tumult, though all around them their friends were given to the slaughter, and though often their own blood mingled with that of their sacrifices.

> “Pompejus, om zich niet straffeloos op deze wijze te laten misleiden, sloeg Aristobulus, die hij bij zich had gehouden, in boeien en rukte onmiddellijk met zijn gehele leger op tegen Jeruzalem. De aanhangers van Aristobulus waren ervoor de plaats te verdedigen; die van Hyrcanus ervoor de poorten te openen. Daar dezen in de meerderheid waren en de overhand behielden, werd aan Pompejus vrije toegang tot de stad verleend. Daarop trokken de aanhangers van Aristobulus zich terug op de tempelberg, vastbesloten die plaats te verdedigen, evenzeer als Pompejus vastbesloten was haar in te nemen. Aan het einde van drie maanden was er een bres in de muur geslagen, groot genoeg voor een bestorming, en de plaats werd met het zwaard veroverd. In het verschrikkelijke bloedbad dat daarop volgde, werden twaalfduizend personen gedood. Het was een aangrijpend schouwspel, merkt de geschiedschrijver op, de priesters te zien die, op dat ogenblik in de goddelijke dienst bezig, met kalme hand en standvastig voornemen hun gebruikelijke werk voortzetten, blijkbaar onbewust van de wilde beroering, hoewel rondom hen hun vrienden aan de slachting werden prijsgegeven, en hoewel niet zelden hun eigen bloed zich vermengde met dat van hun offers.”

> “Having put an end to the war, Pompey demolished the walls of Jerusalem, transferred several cities from the jurisdiction of Judea to that of Syria, and imposed tribute on the Jews. Thus for the first time was Jerusalem placed by conquest in the hands of that power which was to hold the “glorious land” in its iron grasp till it had utterly consumed it.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259, 260.

> “Nadat Pompejus een einde had gemaakt aan de oorlog, slechtte hij de muren van Jeruzalem, bracht verschillende steden over van de jurisdictie van Judea naar die van Syrië, en legde de Joden schatting op. Aldus werd Jeruzalem voor de eerste maal door verovering in de handen geplaatst van die macht die het ‘sieraadland’ in haar ijzeren greep zou houden totdat zij het volkomen had verteerd.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259, 260.

We will continue this study in our next article.

Wij zullen deze studie in ons volgende artikel voortzetten.

> “The fact that there is no controversy or agitation among God’s people should not be regarded as conclusive evidence that they are holding fast to sound doctrine. There is reason to fear that they may not be clearly discriminating between truth and error. When no new questions are started by investigation of the Scriptures, when no difference of opinion arises which will set men to searching the Bible for themselves to make sure that they have the truth, there will be many now, as in ancient times, who will hold to tradition and worship they know not what.

> “Het feit dat er geen geschil of beroering onder Gods volk is, moet niet worden beschouwd als afdoend bewijs dat zij vasthouden aan de gezonde leer. Er is reden te vrezen dat zij mogelijk geen duidelijk onderscheid maken tussen waarheid en dwaling. Wanneer door onderzoek van de Schriften geen nieuwe vraagstukken aan de orde worden gesteld, wanneer er geen verschil van mening ontstaat dat mensen ertoe zal brengen zelf de Bijbel te onderzoeken om zich ervan te vergewissen dat zij de waarheid bezitten, zullen velen nu, evenals in de oudheid, vasthouden aan overlevering en vereren wat zij niet kennen.”

> “I have been shown that many who profess to have a knowledge of present truth know not what they believe. They do not understand the evidences of their faith. They have no just appreciation of the work for the present time. When the time of trial shall come, there are men now preaching to others who will find, upon examining the positions they hold, that there are many things for which they can give no satisfactory reason. Until thus tested they knew not their great ignorance. And there are many in the church who take it for granted that they understand what they believe; but, until controversy arises, they do not know their own weakness. When separated from those of like faith and compelled to stand singly and alone to explain their belief, they will be surprised to see how confused are their ideas of what they had accepted as truth. Certain it is that there has been among us a departure from the living God and a turning to men, putting human in place of divine wisdom.

> “Mij is getoond dat velen die belijden kennis te hebben van de tegenwoordige waarheid, niet weten wat zij geloven. Zij begrijpen de bewijzen van hun geloof niet. Zij hebben geen juiste waardering voor het werk voor de tegenwoordige tijd. Wanneer de tijd van beproeving zal komen, zijn er mannen die nu tot anderen prediken en die, wanneer zij de standpunten die zij innemen onderzoeken, zullen ontdekken dat er vele dingen zijn waarvoor zij geen bevredigende reden kunnen geven. Totdat zij aldus beproefd werden, kenden zij hun grote onwetendheid niet. En er zijn velen in de gemeente die als vanzelf aannemen dat zij begrijpen wat zij geloven; maar totdat er strijd ontstaat, kennen zij hun eigen zwakheid niet. Wanneer zij gescheiden worden van hen die hetzelfde geloof hebben en gedwongen worden om afzonderlijk en alleen te staan om hun geloof te verklaren, zullen zij verbaasd zijn te zien hoe verward hun denkbeelden zijn omtrent hetgeen zij als waarheid hebben aangenomen. Zeker is het dat er onder ons een afwijken van de levende God is geweest en een zich keren tot mensen, waarbij het menselijke in de plaats van de goddelijke wijsheid is gesteld.

> “God will arouse His people; if other means fail, heresies will come in among them, which will sift them, separating the chaff from the wheat. The Lord calls upon all who believe His word to awake out of sleep. Precious light has come, appropriate for this time. It is Bible truth, showing the perils that are right upon us. This light should lead us to a diligent study of the Scriptures and a most critical examination of the positions which we hold. God would have all the bearings and positions of truth thoroughly and perseveringly searched, with prayer and fasting. Believers are not to rest in suppositions and ill-defined ideas of what constitutes truth. Their faith must be firmly founded upon the word of God so that when the testing time shall come and they are brought before councils to answer for their faith they may be able to give a reason for the hope that is in them, with meekness and fear.

> „God zal Zijn volk opwekken; indien andere middelen falen, zullen ketterijen onder hen binnendringen, die hen zullen ziften en het kaf van de tarwe scheiden. De Heere roept allen die Zijn woord geloven op om uit de slaap te ontwaken. Kostbaar licht is gekomen, passend voor deze tijd. Het is Bijbelse waarheid, die de gevaren toont die ons vlak voor de deur staan. Dit licht behoort ons te leiden tot een ijverige bestudering van de Schriften en een uiterst kritisch onderzoek van de standpunten die wij innemen. God wil dat alle aspecten en stellingen van de waarheid grondig en volhardend worden onderzocht, met gebed en vasten. Gelovigen behoren niet te rusten in veronderstellingen en vaag omlijnde denkbeelden omtrent wat waarheid is. Hun geloof moet stevig gegrond zijn op het woord van God, opdat zij, wanneer de tijd van beproeving zal komen en zij voor raden worden gebracht om verantwoording af te leggen van hun geloof, in staat zullen zijn rekenschap te geven van de hoop die in hen is, met zachtmoedigheid en vreze.

> “Agitate, agitate, agitate. The subjects which we present to the world must be to us a living reality. It is important that in defending the doctrines which we consider fundamental articles of faith we should never allow ourselves to employ arguments that are not wholly sound. These may avail to silence an opposer, but they do not honor the truth. We should present sound arguments, that will not only silence our opponents, but will bear the closest and most searching scrutiny. With those who have educated themselves as debaters there is great danger that they will not handle the word of God with fairness. In meeting an opponent it should be our earnest effort to present subjects in such a manner as to awaken conviction in his mind, instead of seeking merely to give confidence to the believer.

> ‘Breng in beroering, breng in beroering, breng in beroering. De onderwerpen die wij aan de wereld voorhouden, moeten voor ons een levende werkelijkheid zijn. Het is van belang dat wij bij het verdedigen van de leerstellingen die wij als fundamentele geloofsartikelen beschouwen, onszelf nooit toestaan argumenten te gebruiken die niet volkomen deugdelijk zijn. Deze kunnen ertoe dienen een tegenstander het zwijgen op te leggen, maar zij eren de waarheid niet. Wij behoren deugdelijke argumenten naar voren te brengen, die niet alleen onze tegenstanders het zwijgen opleggen, maar ook het nauwstgezette en indringendste onderzoek kunnen doorstaan. Bij hen die zich hebben geschoold als debaters bestaat groot gevaar dat zij het woord van God niet met billijkheid zullen hanteren. Bij het tegemoet treden van een tegenstander behoort het onze ernstige inspanning te zijn de onderwerpen zó voor te stellen dat in zijn geest overtuiging wordt gewekt, in plaats van slechts de gelovige vertrouwen in te boezemen.’

> “Whatever may be man’s intellectual advancement, let him not for a moment think that there is no need of thorough and continuous searching of the Scriptures for greater light. As a people we are called individually to be students of prophecy. We must watch with earnestness that we may discern any ray of light which God shall present to us. We are to catch the first gleamings of truth; and through prayerful study clearer light may be obtained, which can be brought before others.

> „Hoe ver de mens ook in verstandelijke ontwikkeling moge zijn gevorderd, laat hij geen ogenblik menen dat grondig en voortdurend onderzoek van de Schriften voor groter licht niet nodig is. Als volk zijn wij geroepen om ieder afzonderlijk studenten van de profetie te zijn. Wij moeten met ernst waken, opdat wij elke lichtstraal mogen onderscheiden die God ons zal doen toekomen. Wij moeten de eerste glans van de waarheid opvangen; en door biddende studie kan helderder licht worden verkregen, dat aan anderen kan worden voorgehouden.

> “When God’s people are at ease and satisfied with their present enlightenment, we may be sure that He will not favor them. It is His will that they should be ever moving forward to receive the increased and ever-increasing light which is shining for them. The present attitude of the church is not pleasing to God. There has come in a self-confidence that has led them to feel no necessity for more truth and greater light. We are living at a time when Satan is at work on the right hand and on the left, before and behind us; and yet as a people we are asleep. God wills that a voice shall be heard arousing His people to action.” Testimonies, volume 5, 707, 708.

> „Wanneer Gods volk op zijn gemak is en tevreden met zijn tegenwoordige verlichting, mogen wij er zeker van zijn dat Hij hun niet welgezind zal zijn. Het is Zijn wil dat zij steeds voortgaan om het vermeerderde en steeds toenemende licht te ontvangen dat voor hen schijnt. De huidige houding van de kerk behaagt God niet. Er is een zelfvertrouwen binnengedrongen dat hen ertoe heeft gebracht geen noodzaak meer te voelen aan meer waarheid en groter licht. Wij leven in een tijd waarin Satan werkzaam is ter rechterhand en ter linkerhand, vóór en achter ons; en toch slapen wij als volk. God wil dat een stem gehoord zal worden die Zijn volk tot handelen opwekt.” Testimonies, deel 5, 707, 708.

Back to Articles