Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twenty

Het Boek Joël en de Laodiceaanse Zevendedagsadventistenkerk - Nummer Twintig

Number Twenty

Nummer Twintig

Author

Jeff Pippenger

Published

December 26, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

The book of Joel identifies that the destruction of God’s vineyard occurs in the fourth generation.

Het boek Joël maakt duidelijk dat de verwoesting van Gods wijngaard in de vierde generatie plaatsvindt.

> The word of the Lord that came to Joel the son of Pethuel.

> Het woord van de HEERE dat kwam tot Joël, de zoon van Pethuel.

> Hear this, ye old men, and give ear, all ye inhabitants of the land. Hath this been in your days, or even in the days of your fathers? Tell ye your children of it, and let your children tell their children, and their children another generation.

> Hoort dit, gij ouden van dagen, en geeft gehoor, alle inwoners van het land. Is dit in uw dagen geschied, of zelfs in de dagen van uw vaderen? Vertelt ervan aan uw kinderen, en laat uw kinderen het hun kinderen vertellen, en hun kinderen aan een ander geslacht.

> That which the palmerworm hath left hath the locust eaten; and that which the locust hath left hath the cankerworm eaten; and that which the cankerworm hath left hath the caterpiller eaten.

> Wat de kaalvreter heeft overgelaten, heeft de sprinkhaan opgegeten; en wat de sprinkhaan heeft overgelaten, heeft de kever opgegeten; en wat de kever heeft overgelaten, heeft de rups opgegeten.

> Awake, ye drunkards, and weep; and howl, all ye drinkers of wine, because of the new wine; for it is cut off from your mouth. Joel 1:1–5.

> Ontwaakt, gij dronkaards, en weent; en huilt, gij allen die wijn drinkt, vanwege de most; want hij is van uw mond afgesneden. Joël 1:1–5.

The parable of the ten virgins is the parable of Adventism, and the awakening in the parable occurs when the wheat and tares are separated, at which point, the tares awaken to the fact that they have been “cut off” from the “new wine.” The word “cut off” represents Abram’s first covenant step where a heifer, she-goat and ram were cut into two pieces in the ritual to ratify the covenant with blood. In that very same covenant passage, God identifies that He will visit His people in judgment during the fourth generation.

De gelijkenis van de tien maagden is de gelijkenis van het adventisme, en het ontwaken in de gelijkenis vindt plaats wanneer de tarwe en het onkruid worden gescheiden; op dat moment ontwaken de goddelozen tot het besef dat zij van de „nieuwe wijn” zijn „afgesneden”. Het woord „afgesneden” duidt op Abrams eerste verbondsstap, waarbij een vaars, een geit en een ram in het ritueel in twee stukken werden gedeeld om het verbond met bloed te bekrachtigen. In diezelfde verbondspassage geeft God te kennen dat Hij Zijn volk in de vierde generatie in het oordeel zal bezoeken.

> And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance. And thou shalt go to thy fathers in peace; thou shalt be buried in a good old age. But in the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full. Genesis 15:13–16.

> En Hij zeide tot Abram: Weet voorzeker dat uw zaad vreemdeling zal zijn in een land dat het hunne niet is, en zij zullen hen dienen; en men zal hen vierhonderd jaar verdrukken; maar ook het volk dat zij zullen dienen, zal Ik oordelen; en daarna zullen zij uittrekken met grote have. En gij zult in vrede tot uw vaderen gaan; gij zult in goede ouderdom begraven worden. Maar in het vierde geslacht zullen zij hierheen wederkeren; want de ongerechtigheid der Amorieten is nog niet vol. Genesis 15:13–16.

When the prophecy was fulfilled in the fourth generation, in the generation of Moses, the Lord set forth the Ten Commandments as a symbol of the covenant with God and His chosen people. In the second of those ten laws the light of Abram’s four generations was magnified.

Toen de profetie in de vierde generatie, in de generatie van Mozes, werd vervuld, stelde de Heer de Tien Geboden in als een symbool van het verbond tussen God en Zijn uitverkoren volk. In het tweede van die tien wetten werd het licht van Abrams vier generaties verheerlijkt.

> Thou shalt not make unto thee any graven image, or any likeness of anything that is in heaven above, or that is in the earth beneath, or that is in the water under the earth: Thou shalt not bow down thyself to them, nor serve them: for I the Lord thy God am a jealous God, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation of them that hate me; And shewing mercy unto thousands of them that love me, and keep my commandments. Exodus 20:4–6.

> Gij zult u geen gesneden beeld maken, noch enige gelijkenis van hetgeen boven in de hemel is, noch van hetgeen beneden op de aarde is, noch van hetgeen in de wateren onder de aarde is. Gij zult u voor die niet neerbuigen, noch hen dienen; want Ik, de HEERE, uw God, ben een na-ijverig God, die de ongerechtigheid der vaderen bezoekt aan de kinderen, aan het derde en vierde geslacht van hen die Mij haten; en die barmhartigheid doet aan duizenden van hen die Mij liefhebben en Mijn geboden onderhouden. Exodus 20:4–6.

The four generations of Abram’s covenant was incorporated into the magnification of God’s character as a jealous God. His jealousy is contrasted with graven images. With Abram’s fourth generation we also find a progressive judgment. The judgment was upon the nation where God’s people were in bondage, as well as upon God’s people, and after that, the Amorites would be judged. Abram identifies a progressive judgment process that begins with God’s house and moves through the world progressively, and the second commandment identifies that the judgment process divides mankind into a class of those who hate God, and a class of those who love God, thus typifying the Sunday law which shouts out, “If you love me, keep my commandments.”

De vier generaties van Abrams verbond werden opgenomen in de verheffing van Gods karakter als een na-ijverig God. Zijn na-ijver wordt geplaatst tegenover de gesneden beelden. Bij Abrams vierde generatie vinden wij ook een voortschrijdend oordeel. Het oordeel kwam over de natie waarin Gods volk in dienstbaarheid verkeerde, evenals over Gods volk, en daarna zouden de Amorieten worden geoordeeld. Abram duidt op een voortschrijdend oordeelsproces dat begint met Gods huis en zich vervolgens gaandeweg door de wereld beweegt, en het tweede gebod geeft aan dat het oordeelsproces de mensheid verdeelt in een klasse van hen die God haten en een klasse van hen die God liefhebben, en aldus een voorafbeelding vormt van de zondagswet die het uitroept: “Indien gij Mij liefhebt, bewaart Mijn geboden.”

In the same period that the Law is being delivered at Sinai, Moses is shown God’s character.

In dezelfde periode waarin de Wet op de Sinaï wordt gegeven, wordt aan Mozes Gods karakter getoond.

> And the Lord said unto Moses, Hew thee two tables of stone like unto the first: and I will write upon these tables the words that were in the first tables, which thou brakest. And be ready in the morning, and come up in the morning unto mount Sinai, and present thyself there to me in the top of the mount. And no man shall come up with thee, neither let any man be seen throughout all the mount; neither let the flocks nor herds feed before that mount.

> En de HEERE zei tot Mozes: Houw u twee stenen tafelen, gelijk de eerste; en Ik zal op die tafelen de woorden schrijven die op de eerste tafelen waren, welke gij verbrijzeld hebt. Wees dan gereed in de morgen, en klim in de morgen op de berg Sinaï, en stel u daar voor Mijn aangezicht op de top van de berg. En niemand zal met u opklimmen, en ook zal niemand gezien worden op de gehele berg; ook zullen kleinvee noch runderen weiden vóór die berg.

> And he hewed two tables of stone like unto the first; and Moses rose up early in the morning, and went up unto mount Sinai, as the Lord had commanded him, and took in his hand the two tables of stone. And the Lord descended in the cloud, and stood with him there, and proclaimed the name of the Lord. And the Lord passed by before him, and proclaimed,

> En hij hakte twee stenen tafelen, gelijk de eerste; en Mozes stond des morgens vroeg op, en klom op de berg Sinaï, zoals de HEERE hem geboden had, en nam de twee stenen tafelen in zijn hand. En de HEERE daalde neer in de wolk, en stond daar bij hem, en riep de Naam des HEEREN uit. En de HEERE ging aan hem voorbij en riep uit,

> The Lord, The Lord God, merciful and gracious, longsuffering, and abundant in goodness and truth, Keeping mercy for thousands, forgiving iniquity and transgression and sin, and that will by no means clear the guilty; visiting the iniquity of the fathers upon the children, and upon the children’s children, unto the third and to the fourth generation.

> De HEERE, de HEERE God, barmhartig en genadig, lankmoedig en groot van goedertierenheid en waarheid, Die de goedertierenheid bewaart aan duizenden, de ongerechtigheid, de overtreding en de zonde vergeeft, maar de schuldige geenszins onschuldig houdt; Die de ongerechtigheid der vaderen bezoekt aan de kinderen en aan de kindskinderen, tot in het derde en vierde geslacht.

> And Moses made haste, and bowed his head toward the earth, and worshipped. And he said, If now I have found grace in thy sight, O Lord, let my Lord, I pray thee, go among us; for it is a stiffnecked people; and pardon our iniquity and our sin, and take us for thine inheritance. Exodus 34:1–9.

> En Mozes haastte zich, boog zijn hoofd ter aarde en aanbad. En hij zei: Indien ik nu genade gevonden heb in Uw ogen, o Heere, laat de Heere, ik bid U, in ons midden meegaan; want het is een hardnekkig volk; en vergeef onze ongerechtigheid en onze zonde, en neem ons aan als Uw erfdeel. Exodus 34:1–9.

The second giving of the law, aligns with the 1850 pioneer chart. The first tables were broken, and the first table had an error in the figures. Ancient Israel was then made the depositaries of the law, and modern Israel was then made the depositaries of the law of God and the laws of God’s prophetic Word. When the two tables were first introduced, there was literal rebellion in the camp, and when the 1850 chart was introduced, there was spiritual rebellion brewing in the camp. Abram’s prophecy of the fourth generation was fulfilled by Moses in the fourth generation, where God expanded the revelation of judgment in the fourth generation in the second commandment. Graven images became the counterfeit to the true worship of God, and the jealousy of God’s character was attached to the judgment. Then Moses viewed God’s glory. He saw God’s jealousy as an element of God’s character, as represented by His “name,” and the relationship between the worshipper and the sins of their fathers is set forth.

De tweede afkondiging van de wet stemt overeen met de pionierskaart van 1850. De eerste tafelen werden verbrijzeld, en de eerste tafel bevatte een fout in de cijfers. Het oude Israël werd toen tot bewaarders van de wet gemaakt, en het moderne Israël werd toen tot bewaarders van de wet van God en van de wetten van Gods profetisch Woord gemaakt. Toen de twee tafelen voor het eerst werden ingevoerd, was er letterlijke opstand in de legerplaats, en toen de kaart van 1850 werd ingevoerd, was er geestelijke opstand in de legerplaats aan het opkomen. Abrams profetie van het vierde geslacht werd door Mozes vervuld in het vierde geslacht, waar God in het vierde geslacht in het tweede gebod de openbaring van het oordeel uitbreidde. Gesneden beelden werden de vervalsing van de ware aanbidding van God, en de ijver van Gods karakter werd met het oordeel verbonden. Toen aanschouwde Mozes Gods heerlijkheid. Hij zag Gods ijver als een element van Gods karakter, zoals voorgesteld door Zijn “naam”, en de relatie tussen de aanbidder en de zonden van hun vaderen wordt uiteengezet.

When Christ cleansed the temple the first time, then the disciples remembered that the zeal of His house had eaten Him up. The “zeal” is the word “jealousy.” The character of God that expresses His jealousy, is the motivation that lead Christ to cleanse His temple, and the prophetic attribute of the need to confess those sins of your fathers, would later become an essential element of the call for repentance in the “seven times” judgment of Leviticus twenty-six. Abram’s “fourth generation” develops greater and greater weight as it continues through covenant history. The book of Joel represents the time of the latter rain, which occurs in the latter days. The book of Joel sets forth its message upon its introduction of the message of four generations, as the theme that was recorded in the very first step of Abram’s threefold covenant with God. That theme reaches its conclusion in the book of Joel.

Toen Christus de tempel de eerste maal reinigde, herinnerden de discipelen zich dat de ijver voor Zijn huis Hem verteerd had. De „ijver” is het woord „jaloezie”. Het karakter van God dat Zijn jaloezie tot uitdrukking brengt, is de beweegreden die Christus ertoe bracht Zijn tempel te reinigen, en het profetische kenmerk van de noodzaak de zonden van uw vaderen te belijden, zou later een wezenlijk element worden van de oproep tot bekering in het oordeel van de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig. Abrams „vierde generatie” krijgt steeds meer gewicht naarmate zij zich door de verbondsgeschiedenis voortzet. Het boek Joël vertegenwoordigt de tijd van de late regen, die plaatsvindt in de laatste dagen. Het boek Joël ontvouwt zijn boodschap bij de inleiding van de boodschap van vier generaties, als het thema dat werd vastgelegd in de allereerste stap van Abrams drievoudig verbond met God. Dat thema bereikt zijn voltooiing in het boek Joël.

Once in the Promised Land, the Ark of the covenant was located at Shiloh, where wicked and foolish Eli, the high priest and his two corrupt sons are contrasted with the calling of Samuel. Shiloh would become a step in the journey of the Ark, which was the symbol of the covenant. After the Ark was used as the symbol of bringing down the walls of Jericho, it was located in Shiloh for around four hundred years, until the death of Eli and his wicked sons. It was then captured by the Philistines, and thereafter when David moved the Ark to Jerusalem, the first illustration of the triumphal entry into Jerusalem was accomplished. The stated purpose of moving the covenant symbol to Jerusalem, was that God chose to place His name in Jerusalem, and His name is associated with His jealousy, which is associated with His jealous judgment in the fourth generation.

Eenmaal in het Beloofde Land bevond de ark van het verbond zich in Silo, waar de goddeloze en dwaze Eli, de hogepriester, en zijn twee verdorven zonen tegenover de roeping van Samuël worden gesteld. Silo zou een etappe worden in de reis van de ark, die het symbool van het verbond was. Nadat de ark was gebruikt als het symbool waardoor de muren van Jericho werden neergehaald, bevond zij zich ongeveer vierhonderd jaar in Silo, tot aan de dood van Eli en zijn goddeloze zonen. Daarna werd zij door de Filistijnen buitgemaakt, en vervolgens, toen David de ark naar Jeruzalem overbracht, werd de eerste uitbeelding van de triomfantelijke intocht in Jeruzalem vervuld. Het genoemde doel van het overbrengen van het verbondssymbool naar Jeruzalem was dat God verkoos Zijn naam in Jeruzalem te vestigen, en Zijn naam wordt in verband gebracht met Zijn naijver, die verbonden is met Zijn naijverig oordeel in het vierde geslacht.

At the Sunday law the Lord will lift up the church triumphant above all the hills and mountains, and the Gentiles will say, “come and lets us go to the house of God.”

Bij de zondagswet zal de Heere de zegevierende kerk verheffen boven alle heuvelen en bergen, en de heidenen zullen zeggen: „Komt, laat ons opgaan naar het huis van God.”

> And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:2, 3.

> En het zal geschieden in de laatste dagen, dat de berg van het huis des Heeren vast zal staan op de top der bergen, en dat hij verheven zal zijn boven de heuvelen; en alle volken zullen derwaarts toevloeien. En vele natiën zullen heengaan en zeggen: Komt, laat ons opgaan naar de berg des Heeren, naar het huis van de God van Jakob; dan zal Hij ons onderwijzen aangaande Zijn wegen, en zullen wij wandelen in Zijn paden. Want uit Sion zal de wet uitgaan, en des Heeren woord uit Jeruzalem. Jesaja 2:2, 3.

The word of the Lord goes forth from Jerusalem, for that is where He chose to place His “name.” With Moses, “the Lord descended in the cloud, and stood with him there, and proclaimed the name of the Lord. And the Lord passed by before him, and proclaimed,

Het woord van de Heer gaat uit van Jeruzalem, want daar heeft Hij verkozen Zijn „naam” te vestigen. Bij Mozes „daalde de Heer neer in de wolk, en stelde Zich daar bij hem, en riep de naam van de Heer uit. En de Heer ging aan hem voorbij en riep uit,

> The Lord, The Lord God, merciful and gracious, longsuffering, and abundant in goodness and truth, Keeping mercy for thousands, forgiving iniquity and transgression and sin, and that will by no means clear the guilty; visiting the iniquity of the fathers upon the children, and upon the children’s children, unto the third and to the fourth generation. Exodus 34:6, 7.

> De HEERE, de HEERE God, barmhartig en genadig, lankmoedig en groot van goedertierenheid en waarheid, Die de goedertierenheid bewaart aan duizenden, Die ongerechtigheid, overtreding en zonde vergeeft, maar de schuldige geenszins onschuldig houdt; Die de ongerechtigheid der vaderen bezoekt aan de kinderen en aan de kindskinderen, tot in het derde en vierde geslacht. Exodus 34:6, 7.

His “name” is His character, and God’s character is profoundly complex and profoundly simple. God is love, is His character perfectly, but simply expressed. Abram’s covenant truth of “the fourth generation of judgment” was expanded “line upon line” with the second commandment’s additional light upon the fourth generation. Then Moses’ experience expands the light of the fourth generation’s connection with God’s character, by adding the light of His jealousy. Inspiration has defined character as “thoughts and feelings combined,” but inspiration has also informed us our thoughts are not as God’s thoughts. His character is His thoughts and feelings combined, and His character has so many facets beyond our simple human thoughts and feelings, that the difference is that his thoughts are higher than heaven in relation to the earth.

Zijn „naam” is Zijn karakter, en Gods karakter is diepgaand complex en diepgaand eenvoudig. God is liefde, en daarin wordt Zijn karakter volmaakt, maar eenvoudig uitgedrukt. Abrams verbondswaarheid van „het vierde geslacht van oordeel” werd „regel op regel” uitgebreid met het aanvullende licht van het tweede gebod aangaande het vierde geslacht. Vervolgens breidt Mozes’ ervaring het licht uit over de verbinding van het vierde geslacht met Gods karakter, door het licht van Zijn ijver toe te voegen. De Inspiratie heeft karakter omschreven als „gedachten en gevoelens samengevoegd”, maar de Inspiratie heeft ons ook meegedeeld dat onze gedachten niet zijn als Gods gedachten. Zijn karakter is Zijn gedachten en gevoelens samengevoegd, en Zijn karakter heeft zoveel facetten die onze eenvoudige menselijke gedachten en gevoelens te boven gaan, dat het verschil hierin bestaat dat Zijn gedachten hoger zijn dan de hemel ten opzichte van de aarde.

> For my thoughts are not your thoughts, neither are your ways my ways, saith the Lord. For as the heavens are higher than the earth, so are my ways higher than your ways, and my thoughts than your thoughts. Isaiah 55:8, 9.

> Want Mijn gedachten zijn niet uw gedachten, en uw wegen zijn niet Mijn wegen, spreekt de HEERE. Want zoals de hemelen hoger zijn dan de aarde, zo zijn Mijn wegen hoger dan uw wegen en Mijn gedachten dan uw gedachten. Jesaja 55:8, 9.

So, here is a human thought to ponder; if God’s character is represented by His name, then every manifestation of God’s name is a manifestation of His character. The Lion of the tribe of Judah seals and unseals His prophetic Word, Palmoni is the Wonderful Numberer of Secrets, who is also the Root out of dry ground, and also the burning bush, a pillar of fire, the archangel Michael and on, and on. The attributes of God’s character as represented by His various names are endless. The ‘human thought to ponder’ is this. With all the various expressions of God’s character that are known to exist, what is the significance—that in the very first covenant step of the threefold covenant process with Abram—the “fourth generation judgment” is the foundational statement in the covenant—that reflects His name?

Dus, hier is een menselijke gedachte om te overwegen: als Gods karakter door Zijn Naam wordt vertegenwoordigd, dan is iedere manifestatie van Gods Naam een manifestatie van Zijn karakter. De Leeuw uit de stam van Juda verzegelt en ontzegelt Zijn profetisch Woord, Palmoni is de Wonderbare Teller van Geheimen, Die tevens de Wortel uit dorre aarde is, en ook het brandende braambos, een vuurkolom, de aartsengel Michaël, enzovoort, enzovoort. De eigenschappen van Gods karakter, zoals vertegenwoordigd door Zijn verschillende namen, zijn eindeloos. De ‘menselijke gedachte om te overwegen’ is deze. Te midden van alle verschillende uitdrukkingen van Gods karakter waarvan bekend is dat zij bestaan, wat is dan de betekenis ervan dat—juist in de allereerste verbondsstap van het drievoudige verbondsproces met Abram—het “oordeel van het vierde geslacht” de fundamentele uitspraak in het verbond is—die Zijn Naam weerspiegelt?

> And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance. And thou shalt go to thy fathers in peace; thou shalt be buried in a good old age. But in the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full. Genesis 15:13–16.

> En Hij zei tot Abram: Weet voorzeker dat uw nageslacht vreemdeling zal zijn in een land dat het hunne niet is, en zij zullen hen dienen; en men zal hen vierhonderd jaar verdrukken. Maar ook het volk dat zij dienen zullen, zal Ik oordelen; en daarna zullen zij uittrekken met grote have. En gij zult in vrede tot uw vaderen heengaan; gij zult in goede ouderdom begraven worden. Maar in het vierde geslacht zullen zij hierheen terugkeren, want de ongerechtigheid van de Amorieten is nog niet vol. Genesis 15:13–16.

The character of God as the judge of men and nations allows men a period of probation that is represented by four generations. God is the judge, He is merciful, He is patient and He brings judgment of men and nations to a conclusion in the fourth generation. God’s foundational statement in His covenant with a chosen people includes the fourth generational judgment. Just as the message of the first angel possesses all the characteristics of each of the three individual angels’ messages, so too, the first step of Abram’s covenant possesses the characteristics of the entire threefold covenant. God’s name is that He is the merciful judge, who judges in the fourth generation. Every other step in the covenant history of a chosen people, builds upon that foundation.

Het karakter van God als de Rechter van mensen en naties verleent de mensen een proeftijd die wordt voorgesteld door vier generaties. God is de Rechter, Hij is barmhartig, Hij is lankmoedig, en Hij brengt het oordeel over mensen en naties in de vierde generatie tot voltooiing. Gods fundamentele uitspraak in Zijn verbond met een uitverkoren volk omvat het oordeel van de vierde generatie. Zoals de boodschap van de eerste engel alle kenmerken van elk van de drie afzonderlijke engelenboodschappen in zich draagt, zo bezit ook de eerste stap van Abrams verbond de kenmerken van het gehele drievoudige verbond. Gods naam is dat Hij de barmhartige Rechter is, die in de vierde generatie oordeelt. Elke volgende stap in de verbondsgeschiedenis van een uitverkoren volk bouwt voort op dat fundament.

When the book of Joel is placed at the Midnight Cry’s awakening in verse five, and the “new wine” is “cut off” from their mouths, the introduction to that final covenant separation of a chosen covenant people is the foundational message of the covenant that lays out the rebellion of the covenant people who are then “cut off” as being accomplished in the fourth generation. They are “cut off,” for not understanding the foundational message of the covenant.

Wanneer het boek Joël wordt geplaatst bij de ontwaking van de Middernachtsroep in vers vijf, en de „nieuwe wijn” van hun mond „afgesneden” wordt, dan is de inleiding tot die laatste verbondsscheiding van een uitverkoren verbondsvolk de fundamentele boodschap van het verbond, die de opstand van het verbondsvolk uiteenzet, waarna zij in de vierde generatie „afgesneden” worden als iets dat tot stand is gebracht. Zij worden „afgesneden” omdat zij de fundamentele boodschap van het verbond niet hebben verstaan.

That foundational message of the covenant in Genesis fifteen’s four verses, is the measuring rod—the line of judgment that is used when the capstone message of the covenant is presented as “new wine” in the latter days. The gravity which is associated with the awakening of the drunkards of Ephraim, when the “new wine” is “cut off” is only truly understood—when it is set within the context of a pronouncement of judgment against the final fourth generation of a rebellious chosen people, during the testing period of the latter rain.

Die fundamentele boodschap van het verbond in de vier verzen van Genesis vijftien is de meetlat—de richtsnoer van het oordeel die wordt gebruikt wanneer de sluitsteenboodschap van het verbond in de laatste dagen als „nieuwe wijn” wordt gepresenteerd. De ernst die verbonden is met het ontwaken van de dronkaards van Efraïm, wanneer de „nieuwe wijn” „afgesneden” wordt, wordt slechts waarlijk begrepen—wanneer zij geplaatst wordt binnen de context van een uitspraak van oordeel tegen de uiteindelijke vierde generatie van een opstandig uitverkoren volk, gedurende de beproevingsperiode van de late regen.

In Genesis seventeen, we find the second step of the threefold covenant with Abraham:

In Genesis zeventien vinden wij de tweede stap van het drievoudige verbond met Abraham:

> And God said unto Abraham, Thou shalt keep my covenant therefore, thou, and thy seed after thee in their generations. This is my covenant, which ye shall keep, between me and you and thy seed after thee;

> En God zeide tot Abraham: Gij nu zult mijn verbond houden, gij en uw zaad na u, in hun geslachten. Dit is mijn verbond, dat gij houden zult, tussen Mij en u en uw zaad na u;

> Every man child among you shall be circumcised. And ye shall circumcise the flesh of your foreskin; and it shall be a token of the covenant betwixt me and you. And he that is eight days old shall be circumcised among you, every man child in your generations, he that is born in the house, or bought with money of any stranger, which is not of thy seed. He that is born in thy house, and he that is bought with thy money, must needs be circumcised: and my covenant shall be in your flesh for an everlasting covenant. And the uncircumcised man child whose flesh of his foreskin is not circumcised, that soul shall be cut off from his people; he hath broken my covenant. Genesis 17:9–14.

> Al wat mannelijk is onder u, zal besneden worden. Gij zult het vlees van uw voorhuid laten besnijden; en dat zal tot een teken zijn van het verbond tussen Mij en u. En als iemand acht dagen oud is, zal hij onder u besneden worden, al wat mannelijk is in uw geslachten, zowel hij die in het huis geboren is, als hij die voor geld gekocht is van enige vreemdeling, die niet van uw zaad is. Hij die in uw huis geboren is, en hij die met uw geld gekocht is, moet noodzakelijk besneden worden; en Mijn verbond zal in uw vlees zijn tot een eeuwig verbond. En de onbesneden mannelijke persoon, van wie het vlees van zijn voorhuid niet besneden is, die ziel zal uit haar volksgenoten uitgeroeid worden; hij heeft Mijn verbond verbroken. Genesis 17:9–14.

The second step provides a second witness to the symbol of being “cut off.” The word translated as “cut off,” finds its root in the animals Abram cut in halves in chapter fifteen, and in the passage, anyone who is not circumcised shall be “cut off” from the covenant. Circumcision was replaced by baptism in the covenant history where Christ was confirming these very truths, and for this reason, He, as our example was resurrected on the eighth day.

De tweede stap verschaft een tweede getuigenis voor het symbool van het „afgesneden worden”. Het woord dat als „afgesneden” is vertaald, vindt zijn wortel in de dieren die Abram in hoofdstuk vijftien middendoor sneed, en in de passage zal ieder die niet besneden is, van het verbond „afgesneden” worden. De besnijdenis werd in de verbondsgeschiedenis vervangen door de doop, waarin Christus juist deze waarheden bevestigde, en om die reden werd Hij, als ons voorbeeld, op de achtste dag opgewekt.

That sign was to be accomplished on the eighth day, as represented by the eight souls in the ark. It is in the second step where the visual test is represented, whether it was Israel choosing between Jezebel’s prophets of Elijah in advance of the judgment carried out by Elijah, or Daniel, Shadrach, Meshach and Abednego countenance appearing fairer and fatter than those who ate the king’s diet; the second test is visual. Circumcision is a sign of life, and the eight souls upon the ark, represent those who lived in contrast with those who died.

Dat teken moest op de achtste dag volbracht worden, zoals uitgebeeld door de acht zielen in de ark. In de tweede stap wordt de visuele toets uitgebeeld, hetzij toen Israël vóór het door Elia voltrokken oordeel moest kiezen tussen Izebels profeten en Elia, hetzij toen het gelaat van Daniël, Sadrach, Mesach en Abednego schoner en welgedaner bleek dan dat van hen die van de spijze des konings aten; de tweede toets is visueel. De besnijdenis is een teken van leven, en de acht zielen op de ark vertegenwoordigen hen die leefden, in tegenstelling tot hen die stierven.

In the history of Christ, when the sign of the covenant transitioned to baptism the apostle Paul employed the very covenant history of these verses to demonstrate the major shift in covenant history. He used the flesh that is cut off in circumcision, as a symbol of man in relation to divinity, and as a symbol of man’s lower nature in relation to man’s higher nature. Paul taught his students by employing Gods’ prophetic Word, and his purpose as “one who was selected,” (as his name Saul means) was to identify the major shift in covenant history represented by the transition from literal to spiritual Israel as God’s covenant people. In accomplishing his assigned work, he presented his prophetic message in the context of covenant history.

In de geschiedenis van Christus, toen het teken van het verbond overging op de doop, maakte de apostel Paulus gebruik van juist de verbondsgeschiedenis van deze verzen om de grote verschuiving in de verbondsgeschiedenis aan te tonen. Hij gebruikte het vlees dat in de besnijdenis wordt afgesneden als een symbool van de mens in verhouding tot de Godheid, en als een symbool van de lagere natuur van de mens in verhouding tot zijn hogere natuur. Paulus onderwees zijn leerlingen door gebruik te maken van Gods profetisch Woord, en zijn doel als „iemand die was uitgekozen” (zoals zijn naam Saul betekent) was de grote verschuiving in de verbondsgeschiedenis aan te wijzen die wordt vertegenwoordigd door de overgang van letterlijk naar geestelijk Israël als Gods verbondsvolk. Bij het volbrengen van het hem opgedragen werk bracht hij zijn profetische boodschap naar voren in de context van de verbondsgeschiedenis.

Genesis seventeen represents the second step of the three foundational covenant steps that find their omega fulfillment in the three angels of Revelation fourteen. Step two is represented by the sign of circumcision, typifying the seal of God upon the one hundred and forty-four thousand, who are the ensign, which represents the visual test. The three angels are the omega of Abraham’s alpha covenant. The third step for Abraham was chapter twenty-two.

Genesis zeventien vertegenwoordigt de tweede stap van de drie fundamentele verbondsstappen die hun omega-vervulling vinden in de drie engelen van Openbaring veertien. Stap twee wordt voorgesteld door het teken van de besnijdenis, als type van het zegel van God op de honderd vierenveertigduizend, die het banierteken zijn, hetgeen de visuele toets vertegenwoordigt. De drie engelen zijn de omega van Abrahams alpha-verbond. De derde stap voor Abraham was hoofdstuk tweeëntwintig.

> And the angel of the Lord called unto Abraham out of heaven the second time, And said, By myself have I sworn, saith the Lord, for because thou hast done this thing, and hast not withheld thy son, thine only son: That in blessing I will bless thee, and in multiplying I will multiply thy seed as the stars of the heaven, and as the sand which is upon the sea shore; and thy seed shall possess the gate of his enemies; And in thy seed shall all the nations of the earth be blessed; because thou hast obeyed my voice. Genesis 22:15–18.

> En de engel des Heren riep Abraham ten tweeden male toe uit de hemel, en zeide: Ik heb bij Mijzelf gezworen, spreekt de Heere, daarom dat gij deze zaak gedaan hebt en uw zoon, uw enige zoon, niet onthouden hebt: voorzeker, zegenende zal Ik u zegenen, en vermenigvuldigende zal Ik uw zaad vermenigvuldigen als de sterren des hemels en als het zand dat aan de oever der zee is; en uw zaad zal de poort zijner vijanden bezitten; en in uw zaad zullen alle volken der aarde gezegend worden, omdat gij Mijn stem gehoorzaamd hebt. Genesis 22:15–18.

Verse one of the chapter states, “And it came to pass after these things, that God did tempt Abraham, and said unto him, Abraham: and he said, Behold, here I am.” God tempted Abraham, thus identifying a final test, before the third covenant pronouncement. When Abraham passed the test, then the final four verses of Abraham’s threefold covenant were set forth. Because Abraham “obeyed” God’s voice, which in this passage is His “covenant voice,” Abraham would be blessed as the father of nations. The third angel is a test, which like Abraham represents a test that demonstrates character, and character is based upon whether you believe God, as did Abraham, or not. Those who pass the test, as did Abraham will be used to gather in all the nations of the world. The seventeen verses, from three chapters identify the covenant between God and a chosen people; and in so doing they represent the alpha of the covenant history of a chosen people, and in so doing, those verses also represent the omega of covenant history as represented with the raising up of the one hundred and forty-four thousand.

Vers één van het hoofdstuk verklaart: „En het geschiedde na deze dingen, dat God Abraham verzocht, en tot hem zeide: Abraham! en hij zeide: Zie, hier ben ik.” God verzocht Abraham en duidde daarmee een laatste beproeving aan, vóór de derde verbondsverkondiging. Toen Abraham de beproeving had doorstaan, werden vervolgens de laatste vier verzen van Abrahams drievoudig verbond uiteengezet. Omdat Abraham Gods stem „gehoorzaamde”, die in deze passage Zijn „verbondsstem” is, zou Abraham gezegend worden als de vader van volken. De derde engel is een beproeving die, evenals Abraham, een toets vertegenwoordigt die het karakter openbaart, en het karakter berust op de vraag of men God gelooft, zoals Abraham deed, of niet. Degenen die de beproeving doorstaan, zoals Abraham deed, zullen gebruikt worden om alle volken der wereld te vergaderen. De zeventien verzen uit drie hoofdstukken duiden het verbond aan tussen God en een uitverkoren volk; en daardoor vertegenwoordigen zij de alfa van de verbondsgeschiedenis van een uitverkoren volk, en aldus vertegenwoordigen die verzen ook de omega van de verbondsgeschiedenis zoals die wordt voorgesteld in de oprichting van de honderd vierenveertigduizend.

How many of us would by a home, or a vehicle without first reviewing the terms of the contract? How many Laodicean Seventh-day Adventists know that the very first term of their covenant contract with God consists of God identifying that He is the merciful God that passes judgment in the fourth generation? The tragedy is that they know not the foundational truths of the Millerite history, nor do they know the foundational truths of their professed covenant relationship, and because of this they, like ancient Israel, know not the time of their visitation. That conclusion of that period of visitation, that began at 9/11, is when they are awakened at midnight only to realize they are cut off.

Hoevelen van ons zouden een huis of een voertuig kopen zonder eerst de voorwaarden van het contract te bestuderen? Hoeveel Laodiceaanse Zevende-dags Adventisten weten dat de allereerste bepaling van hun verbondscontract met God daarin bestaat dat God Zichzelf identificeert als de barmhartige God die in het vierde geslacht gericht oefent? De tragedie is dat zij de fundamentele waarheden van de Milleritische geschiedenis niet kennen, noch de fundamentele waarheden van hun beleden verbondsrelatie kennen, en daarom kennen zij, evenals het oude Israël, de tijd van hun bezoeking niet. Het einde van die periode van bezoeking, die op 11 september begon, is het moment waarop zij te middernacht worden gewekt om slechts te beseffen dat zij afgesneden zijn.

We will continue in the next article.

Wij zullen in het volgende artikel verdergaan.

> “On April 18, two days after the scene of falling buildings had passed before me, I went to fill an appointment in the Carr Street Church, Los Angeles. As we neared the church we heard the newsboys crying: ‘San Francisco destroyed by an earthquake!’ With a heavy heart I read the first hastily printed news of the terrible disaster.

> „Op 18 april, twee dagen nadat het tafereel van instortende gebouwen zich voor mij had afgespeeld, ging ik naar de Carr Street Church in Los Angeles om een afspraak na te komen. Toen wij de kerk naderden, hoorden wij de krantenjongens roepen: ‘San Francisco verwoest door een aardbeving!’ Met bezwaard hart las ik het eerste haastig gedrukte bericht over de verschrikkelijke ramp.

> “Two weeks later, on our homeward journey, we passed through San Francisco and, hiring a carriage, spent an hour and a half in viewing the destruction wrought in that great city. Buildings that were thought to be proof against disaster were lying in ruins. In some instances buildings were partially sunken in the ground. The city presented a most dreadful picture of the inefficiency of human ingenuity to frame fireproof and earthquake-proof structures.

> “Twee weken later, op onze terugreis, kwamen wij door San Francisco en huurden wij een rijtuig, waarna wij anderhalf uur doorbrachten met het bezichtigen van de verwoesting die in die grote stad was aangericht. Gebouwen waarvan men meende dat zij bestand waren tegen rampspoed, lagen in puin. In sommige gevallen waren gebouwen gedeeltelijk in de grond verzonken. De stad bood een uiterst vreselijk beeld van de onmacht van menselijk vernuft om brandvrije en aardbevingsbestendige bouwwerken te ontwerpen.

> “Through His prophet Zephaniah the Lord specifies the judgments that He will bring upon evildoers: ‘I will utterly consume all things from off the land, saith the Lord. I will consume man and beast; I will consume the fowls of the heaven, and the fishes of the sea, and the stumbling blocks with the wicked; and I will cut off man from off the land, saith the Lord.’

> “Door Zijn profeet Zefanja preciseert de Heere de oordelen die Hij over de boosdoeners zal brengen: ‘Ik zal alles geheel van het aardoppervlak wegvagen, spreekt de Heere. Ik zal mens en dier wegvagen; Ik zal de vogelen des hemels en de vissen der zee wegvagen, en de struikelblokken met de goddelozen; en Ik zal de mens van het aardoppervlak uitroeien, spreekt de Heere.’”

> “‘And it shall come to pass in the day of the Lord’s sacrifice, that I will punish the princes, and the king’s children, and all such as are clothed with strange apparel. In the same day also will I punish all those that leap on the threshold, which fill their masters’ houses with violence and deceit….

> “‘En het zal geschieden ten dage van het offer des HEEREN, dat Ik de vorsten zal straffen, en de kinderen des konings, en allen die met vreemde kleding bekleed zijn. Op diezelfde dag zal Ik ook allen straffen die over de drempel springen, die de huizen van hun heren vervullen met geweld en bedrog….“

> “‘And it shall come to pass at that time, that I will search Jerusalem with candles, and punish the men that are settled on their lees: that say in their heart, The Lord will not do good, neither will He do evil. Therefore their goods shall become a booty, and their houses a desolation: they shall also build houses, but not inhabit them; and they shall plant vineyards, but not drink the wine thereof.

> “‘En het zal te dien tijde geschieden dat Ik Jeruzalem met lampen zal doorzoeken en de mannen zal straffen die op hun droesem zijn neergezakt, die in hun hart zeggen: De HEERE zal noch goed doen, noch kwaad doen. Daarom zullen hun goederen tot buit worden, en hun huizen tot een woestenij; zij zullen ook huizen bouwen, maar die niet bewonen; en wijngaarden planten, maar van de wijn daarvan niet drinken.

> “‘The great day of the Lord is near, it is near, and hasteth greatly, even the voice of the day of the Lord: the mighty man shall cry there bitterly. That day is a day of wrath, a day of trouble and distress, a day of wasteness and desolation, a day of darkness and gloominess, a day of clouds and thick darkness, a day of the trumpet and alarm against the fenced cities, and against the high towers. And I will bring distress upon men, that they shall walk like blind men, because they have sinned against the Lord: and their blood shall be poured out as dust, and their flesh as the dung. Neither their silver nor their gold shall be able to deliver them in the day of the Lord’s wrath; but the whole land shall be devoured by the fire of His jealousy: for He shall make even a speedy riddance of all them that dwell in the land.’ Zephaniah 1:2, 3, 8–18.

> “‘De grote dag des HEEREN is nabij, hij is nabij, en hij haast zich zeer, zelfs de stem van de dag des HEEREN; de held zal daar bitterlijk schreeuwen. Die dag is een dag van gramschap, een dag van benauwdheid en angst, een dag van verwoesting en verwoestheid, een dag van duisternis en donkerheid, een dag van wolken en dikke duisternis, een dag der bazuin en des krijgsgeschreis tegen de vaste steden en tegen de hoge torens. En Ik zal de mensen benauwen, dat zij zullen wandelen als blinden, omdat zij tegen den HEERE gezondigd hebben; en hun bloed zal vergoten worden als stof, en hun vlees als drek. Noch hun zilver noch hun goud zal hen kunnen redden ten dage van de gramschap des HEEREN; maar door het vuur van Zijn ijver zal het ganse land verteerd worden; want Hij zal gewisselijk een haastig einde maken met alle inwoners des lands.’ Zefanja 1:2, 3, 8–18.

> “God cannot forbear much longer. Already His judgments are beginning to fall on some places, and soon His signal displeasure will be felt in other places.

> „God kan niet veel langer afzien van ingrijpen. Reeds beginnen Zijn oordelen op sommige plaatsen neer te komen, en spoedig zal Zijn duidelijke misnoegen op andere plaatsen worden gevoeld.

> “There will be a series of events revealing that God is master of the situation. The truth will be proclaimed in clear, unmistakable language. As a people we must prepare the way of the Lord under the overruling guidance of the Holy Spirit. The gospel is to be given in its purity. The stream of living water is to deepen and widen in its course. In all fields, nigh and afar off, men will be called from the plow and from the more common commercial business vocations that largely occupy the mind, and will be educated in connection with men of experience. As they learn to labor effectively they will proclaim the truth with power. Through most wonderful workings of divine providence, mountains of difficulty will be removed and cast into the sea. The message that means so much to the dwellers upon the earth will be heard and understood. Men will know what is truth. Onward and still onward the work will advance until the whole earth shall have been warned, and then shall the end come.

> „Er zal een reeks gebeurtenissen plaatsvinden die openbaren dat God meester is van de situatie. De waarheid zal in duidelijke, onmiskenbare taal worden verkondigd. Als volk moeten wij, onder de overkoepelende leiding van de Heilige Geest, de weg des Heren bereiden. Het evangelie moet in zijn zuiverheid worden gebracht. De stroom van levend water moet in zijn loop dieper en breder worden. Op alle arbeidsvelden, dichtbij en veraf, zullen mensen van de ploeg en uit de meer gewone commerciële beroepen, die de geest grotendeels in beslag nemen, worden geroepen en in verbinding met ervaren mannen worden opgeleid. Terwijl zij leren doeltreffend te arbeiden, zullen zij de waarheid met kracht verkondigen. Door de wonderbaarlijkste werkingen van de goddelijke voorzienigheid zullen bergen van moeilijkheden worden weggenomen en in de zee geworpen. De boodschap, die zoveel betekent voor de bewoners der aarde, zal worden gehoord en begrepen. Mensen zullen weten wat waarheid is. Voorwaarts, en steeds voorwaarts, zal het werk voortgaan totdat de gehele aarde zal zijn gewaarschuwd, en dan zal het einde komen.

> “More and more, as the days go by, it is becoming apparent that God’s judgments are in the world. In fire and flood and earthquake He is warning the inhabitants of this earth of His near approach. The time is nearing when the great crisis in the history of the world will have come, when every movement in the government of God will be watched with intense interest and inexpressible apprehension. In quick succession the judgments of God will follow one another—fire and flood and earthquake, with war and bloodshed.

> “Meer en meer, naarmate de dagen verstrijken, wordt het duidelijk dat Gods oordelen in de wereld zijn. Door vuur en vloed en aardbeving waarschuwt Hij de bewoners van deze aarde voor Zijn nabije komst. De tijd nadert waarin de grote crisis in de geschiedenis van de wereld zal zijn gekomen, wanneer elke handeling in Gods regering met intense belangstelling en onuitsprekelijke vrees zal worden gadegeslagen. In snelle opeenvolging zullen Gods oordelen elkaar opvolgen—vuur en vloed en aardbeving, met oorlog en bloedvergieten.

> “Oh, that the people might know the time of their visitation! There are many who have not yet heard the testing truth for this time. There are many with whom the Spirit of God is striving. The time of God’s destructive judgments is the time of mercy for those who have had no opportunity to learn what is truth. Tenderly will the Lord look upon them. His heart of mercy is touched; His hand is still stretched out to save, while the door is closed to those who would not enter.

> „O, dat het volk de tijd van zijn bezoeking mocht kennen! Er zijn velen die de beproevende waarheid voor deze tijd nog niet hebben gehoord. Er zijn velen met wie de Geest van God worstelt. De tijd van Gods vernietigende oordelen is de tijd van genade voor hen die geen gelegenheid hebben gehad te leren wat waarheid is. Teder zal de Heere op hen neerzien. Zijn hart van barmhartigheid wordt bewogen; Zijn hand is nog steeds uitgestrekt om te redden, terwijl de deur gesloten is voor hen die niet wilden binnengaan.

> “The mercy of God is shown in His long forbearance. He is holding back His judgments, waiting for the message of warning to be sounded to all. Oh, if our people would feel as they should the responsibility resting upon them to give the last message of mercy to the world, what a wonderful work would be done!” Testimonies, volume 9, 94–97.

> „De barmhartigheid van God wordt getoond in Zijn lankmoedige verdraagzaamheid. Hij houdt Zijn oordelen terug en wacht totdat de boodschap van waarschuwing aan allen zal zijn verkondigd. O, indien ons volk de verantwoordelijkheid die op hen rust om de laatste boodschap van barmhartigheid aan de wereld te brengen, zou gevoelen zoals het behoort, welk een wonderbaar werk zou dan worden verricht!” Testimonies, deel 9, 94–97.

Back to Articles