Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Nine

De Openbaring van Jezus Christus - Nummer Negen

Isaiah’s Final Prophetic Narrative: The Revelation of Christ and the Prophetic Role of the 144,000

Jesaja’s laatste profetische verhandeling: de openbaring van Christus en de profetische rol van de 144.000

Author

Jeff Pippenger

Published

November 1, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The book of Isaiah and especially Isaiah’s final prophetic narrative found in chapters forty through sixty-six is a presentation that emphasizes a handful of important prophetic truths connected directly to the Revelation of Jesus Christ, which is now being unsealed as we approach the close of human probation. One of those truths is the revelation of Alpha and Omega. No other book in the Bible comes close to Isaiah’s testimony of the element of God’s character which illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

Het boek Jesaja, en in het bijzonder Jesaja’s laatste profetische uiteenzetting, te vinden in hoofdstukken veertig tot en met zesenzestig, is een presentatie die een handvol belangrijke profetische waarheden benadrukt die rechtstreeks verbonden zijn met de Openbaring van Jezus Christus, die nu wordt ontzegeld naarmate wij het einde van de menselijke genadetijd naderen. Een van die waarheden is de openbaring van Alpha en Omega. Geen enkel ander boek in de Bijbel komt ook maar in de buurt van Jesaja’s getuigenis van dat aspect van Gods karakter dat het einde van een zaak aanschouwelijk maakt met het begin van een zaak.

> Who hath wrought and done it, calling the generations from the beginning? I the Lord, the first, and with the last; I am he. Isaiah 41:4.

> Wie heeft het bewerkt en volbracht, roepende de geslachten van den beginne af? Ik, de HEERE, de Eerste, en met de laatsten; Ik ben Dezelfde. Jesaja 41:4.

It is in Isaiah, that God identifies what it is that proves God is God.

Het is in Jesaja dat God aanduidt wat het is dat bewijst dat God God is.

> Thus saith the Lord the King of Israel, and his redeemer the Lord of hosts; I am the first, and I am the last; and beside me there is no God. And who, as I, shall call, and shall declare it, and set it in order for me, since I appointed the ancient people? and the things that are coming, and shall come, let them show unto them. Fear ye not, neither be afraid: have not I told thee from that time, and have declared it? ye are even my witnesses. Is there a God beside me? yea, there is no God; I know not any. Isaiah 44:6–8.

> Zo zegt de HEERE, de Koning van Israël, en zijn Verlosser, de HEERE der heirscharen: Ik ben de Eerste, en Ik ben de Laatste; en buiten Mij is er geen God. En wie zal, gelijk Ik, roepen, en het verkondigen, en het voor Mij in orde stellen, sinds Ik het oude volk aangesteld heb? En laten zij hun de dingen die komen, en die zullen geschieden, te kennen geven. Vreest niet, en zijt niet bevreesd; heb Ik het u niet van toen af doen horen, en verkondigd? Gij zijt immers Mijn getuigen. Is er een God buiten Mij? Ja, er is geen God; Ik ken er geen. Jesaja 44:6–8.

Isaiah’s final prophetic narrative emphasizes the perfect and final fulfillment of the arrival of the Comforter that Jesus promised.

Jesaja’s laatste profetische beschrijving benadrukt de volmaakte en uiteindelijke vervulling van de komst van de Trooster die Jezus heeft beloofd.

> Hearken to me, ye that follow after righteousness, ye that seek the Lord: look unto the rock whence ye are hewn, and to the hole of the pit whence ye are digged. Look unto Abraham your father, and unto Sarah that bare you: for I called him alone, and blessed him, and increased him. For the Lord shall comfort Zion: he will comfort all her waste places; and he will make her wilderness like Eden, and her desert like the garden of the Lord; joy and gladness shall be found therein, thanksgiving, and the voice of melody. Isaiah 51:1–3.

> Hoort naar Mij, gij die de gerechtigheid najaagt, gij die de HEERE zoekt: aanschouwt de rots waaruit gij gehouwen zijt, en de groeve van de put waaruit gij gegraven zijt. Ziet op Abraham, uw vader, en op Sara, die u gebaard heeft; want Ik riep hem, toen hij nog alleen was, en zegende hem, en vermeerderde hem. Want de HEERE zal Sion troosten; Hij zal al haar woeste plaatsen troosten; en Hij zal haar woestijn maken als Eden, en haar wildernis als de hof des HEEREN; vreugde en blijdschap zullen daarin gevonden worden, dankzegging en het geluid van gezang. Jesaja 51:1–3.

The Comforter arrived in July of 2023. Another truth emphasized in Isaiah’s narrative is the hidden, three-step history of the seven thunders, which is the structure of “emeth,” the Hebrew word that was created by the first, thirteenth, and last letters of the Hebrew alphabet.

De Trooster arriveerde in juli 2023. Een andere waarheid die in Jesaja’s vertelling wordt benadrukt, is de verborgen, uit drie stappen bestaande geschiedenis van de zeven donderslagen, die de structuur vormt van „emeth”, het Hebreeuwse woord dat werd gevormd door de eerste, dertiende en laatste letters van het Hebreeuwse alfabet.

> A voice of noise from the city, a voice from the temple, a voice of the Lord that rendereth recompense to his enemies. Isaiah 66:6.

> Een stem van rumoer uit de stad, een stem uit de tempel, een stem van de HEERE, Die vergelding doet aan Zijn vijanden. Jesaja 66:6.

Another important truth presented in Isaiah is the role of Islam as the tool of God’s executive judgment upon first the United States, and thereafter the world for the passage of Sunday enforcement.

Een andere belangrijke waarheid die in Jesaja wordt uiteengezet, is de rol van de islam als het instrument van Gods uitvoerend oordeel, eerst over de Verenigde Staten en daarna over de wereld, wegens de invoering van de zondagsdwang.

> In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. Isaiah 27:8.

> Met mate, wanneer Gij het doet uitspruiten, zult Gij daarmee twisten; Hij houdt Zijn ruwe wind in op de dag van de oostenwind. Jesaja 27:8.

All of these truths could be categorized as components of the message of the Midnight Cry, which is the parable of the ten virgin’s representation of the message of the Revelation of Jesus Christ that the Father gave to Jesus, who gave it to Gabriel, that gave it to John, who wrote it out and sent it to the churches. We have been employing Isaiah’s last narrative, to support the line of prophetic events beginning in chapter eleven of Revelation, and we have now arrived at chapter twelve, where we find the woman clothed with the sun is portrayed with the symbolism that is so soundly upheld by Isaiah, that being; that Christ illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing.

Al deze waarheden zouden kunnen worden gecategoriseerd als bestanddelen van de boodschap van de Middernachtsroep, die in de gelijkenis van de tien maagden de voorstelling is van de boodschap van de Openbaring van Jezus Christus, die de Vader aan Jezus gaf, die haar aan Gabriël gaf, die haar aan Johannes gaf, die haar opschreef en aan de gemeenten zond. Wij hebben Isaïa’s laatste verhalende gedeelte gebruikt om de lijn van profetische gebeurtenissen te ondersteunen die in hoofdstuk elf van Openbaring begint, en wij zijn nu aangekomen bij hoofdstuk twaalf, waar wij de vrouw, bekleed met de zon, aantreffen, voorgesteld met die symboliek die door Isaïa zo krachtig wordt bevestigd, namelijk dat Christus het einde van een zaak illustreert met het begin van een zaak.

> And there appeared a great wonder in heaven; a woman clothed with the sun, and the moon under her feet, and upon her head a crown of twelve stars: And she being with child cried, travailing in birth, and pained to be delivered. And there appeared another wonder in heaven; and behold a great red dragon, having seven heads and ten horns, and seven crowns upon his heads. And his tail drew the third part of the stars of heaven, and did cast them to the earth: and the dragon stood before the woman which was ready to be delivered, for to devour her child as soon as it was born. And she brought forth a man child, who was to rule all nations with a rod of iron: and her child was caught up unto God, and to his throne. Revelation 12:1–5.

> En er werd een groot teken in de hemel gezien: een vrouw, bekleed met de zon, en de maan onder haar voeten, en op haar hoofd een kroon van twaalf sterren. En zij, zwanger zijnde, schreeuwde in haar weeën en werd gekweld om te baren. En er werd een ander teken in de hemel gezien; en zie, een grote rode draak, met zeven koppen en tien horens, en zeven kronen op zijn koppen. En zijn staart sleepte het derde deel van de sterren des hemels mee en wierp die op de aarde. En de draak stond vóór de vrouw die op het punt stond te baren, om haar kind te verslinden zodra het geboren zou zijn. En zij baarde een mannelijk kind, dat alle volken zou hoeden met een ijzeren staf; en haar kind werd weggerukt tot God en tot Zijn troon. Openbaring 12:1–5.

The woman of Revelation twelve is a symbol of God’s chosen people throughout history. The twelve tribes of ancient literal Israel represent the beginning of God’s chosen covenant people. The twelve tribes typify the ending of ancient literal Israel, when Christ selected twelve disciples. Those twelve disciples at the end of ancient literal Israel, were also the twelve apostles at the beginning of modern spiritual Israel. Two beginning witnesses and one ending witness combine to establish three witnesses that identify the one hundred and forty-four thousand as the ending of modern spiritual Israel.

De vrouw van Openbaring twaalf is een symbool van Gods uitverkoren volk door de gehele geschiedenis heen. De twaalf stammen van het oude letterlijke Israël vertegenwoordigen het begin van Gods uitverkoren verbondsvolk. De twaalf stammen zijn een type van het einde van het oude letterlijke Israël, toen Christus twaalf discipelen uitkoos. Die twaalf discipelen aan het einde van het oude letterlijke Israël waren tevens de twaalf apostelen aan het begin van het moderne geestelijke Israël. Twee getuigen van het begin en één getuige van het einde voegen zich samen om drie getuigen vast te stellen die de honderdvierenvijftigduizend aanwijzen als het einde van het moderne geestelijke Israël.

The one hundred and forty-four thousand are also the ensign that was cast out by their brethren. They are the ensign that was a valley of dead dry bones lying in the street of the great city of Sodom and Egypt, who were murdered by the beast that ascended out of the bottomless pit. They are the ensign, that are the stones of the crown, which the woman is wearing upon her head.

De honderdvierenvijftigduizend zijn ook het banier dat door hun broeders werd uitgeworpen. Zij zijn het banier dat een dal van dorre doodsbeenderen was, liggend op de straat van de grote stad Sodom en Egypte, die werden gedood door het beest dat opsteeg uit de bodemloze put. Zij zijn het banier, dat de stenen van de kroon zijn, die de vrouw op haar hoofd draagt.

> And the Lord their God shall save them in that day as the flock of his people: for they shall be as the stones of a crown, lifted up as an ensign upon his land. Zechariah 9:16.

> En de HEERE, hun God, zal hen te dien dage verlossen als de kudde van Zijn volk; want zij zullen zijn als de stenen van een kroon, opgeheven als een banier over Zijn land. Zacharia 9:16.

The ensign, which is the one hundred and forty-four thousand are stones, as is Christ.

Het vaandel, dat de honderd vierenveertigduizend zijn, bestaat uit stenen, evenals Christus.

> And did all drink the same spiritual drink: for they drank of that spiritual Rock that followed them: and that Rock was Christ. 1 Corinthians 10:4.

> En allen dronken dezelfde geestelijke drank; want zij dronken uit de geestelijke Rots die hen volgde; en die Rots was Christus. 1 Korinthe 10:4.

Christ typifies the one hundred and forty-four thousand, and Peter agrees with Paul that Christ is the “living stone” that was disallowed, and Peter also identified that God’s people are also “lively stones.”

Christus is een type van de honderd vierenveertigduizend, en Petrus stemt met Paulus overeen dat Christus de „levende steen” is die verworpen werd, en Petrus heeft ook vastgesteld dat Gods volk eveneens „levende stenen” zijn.

> To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:4, 5.

> Tot Hem komende, als tot een levende steen, wel door de mensen verworpen, maar bij God uitverkoren en kostbaar, wordt ook gij, als levende stenen, opgebouwd tot een geestelijk huis, een heilig priesterschap, om geestelijke offeranden te brengen, Gode welgevallig door Jezus Christus. 1 Petrus 2:4, 5.

The one hundred and forty-four thousand are not only the stones in the woman’s crown, they are the crown itself.

De honderdvierenveertigduizend zijn niet alleen de stenen in de kroon van de vrouw, zij zijn de kroon zelf.

> For Zion’s sake will I not hold my peace, and for Jerusalem’s sake I will not rest, until the righteousness thereof go forth as brightness, and the salvation thereof as a lamp that burneth. And the Gentiles shall see thy righteousness, and all kings thy glory: and thou shalt be called by a new name, which the mouth of the Lord shall name. Thou shalt also be a crown of glory in the hand of the Lord, and a royal diadem in the hand of thy God. Isaiah 62:1–3.

> Om Sions wil zal Ik niet zwijgen, en om Jeruzalems wil zal Ik niet rusten, totdat haar gerechtigheid voortbreekt als een glans, en haar heil als een fakkel die brandt. En de heidenvolken zullen uw gerechtigheid zien, en alle koningen uw heerlijkheid; en gij zult met een nieuwe naam genoemd worden, die de mond des Heren noemen zal. Gij zult ook een sierlijke kroon zijn in de hand des Heren, en een koninklijke tulband in de hand van uw God. Jesaja 62:1–3.

Christ typifies the one hundred and forty-four thousand. He is the Rock, and they are “stones.” They are a “crown of glory in the hand of the Lord,” and Christ is the crown of glory.

Christus is een type van de honderdvierenveertigduizend. Hij is de Rots, en zij zijn „stenen”. Zij zijn „een sierlijke kroon in de hand des Heren”, en Christus is de kroon der heerlijkheid.

> In that day shall the Lord of hosts be for a crown of glory, and for a diadem of beauty, unto the residue of his people, And for a spirit of judgment to him that sitteth in judgment, and for strength to them that turn the battle to the gate. Isaiah 28:5, 6.

> Te dien dage zal de HEERE der heirscharen zijn tot een kroon der heerlijkheid en tot een sierlijke diadeem voor het overblijfsel van Zijn volk; en tot een geest des oordeels voor hem die ten gerichte zit, en tot sterkte voor hen die de strijd doen wederkeren tot aan de poort. Jesaja 28:5, 6.

When considering the number twelve in the context of beginning and ending, the woman represents the chosen covenant people from ancient Israel at mount Sinai, until the history of the one hundred and forty-four thousand. They have been typified by Christ, and His birth typified the resurrection of the dead dry bones from the street where they had been murdered on July 18, 2020. The two-step process that Ezekiel thirty-seven so succinctly identifies, that brings those two prophets to life, is ‘first mentioned’ in the creation of Adam.

Wanneer men het getal twaalf beschouwt in de context van begin en einde, vertegenwoordigt de vrouw het uitverkoren verbondsvolk uit het oude Israël vanaf de berg Sinaï tot aan de geschiedenis van de honderd vierenveertigduizend. Zij zijn getypeerd door Christus, en Zijn geboorte was een voorafbeelding van de opstanding van de dode dorre beenderen uit de straat waar zij op 18 juli 2020 waren vermoord. Het tweestappenproces dat Ezechiël zevenendertig zo kernachtig aanduidt, en dat die twee profeten tot leven brengt, wordt ‘voor het eerst vermeld’ in de schepping van Adam.

Adam was created in two steps. He was first formed, then Christ breathed the breath of life into him, just as the breath from the four winds in Ezekiel brought the dry bones to life. Adam was created a fully mature man, but his creation was none the less, his birth. The one hundred and forty-four thousand are born after three and a half symbolic days of lying dead in the street that runs through the valley of death. The one hundred and forty-four thousand are born by the woman that gave birth to the “man child: that was to rule with an iron rod.” As the symbol of the church throughout history, the woman of Revelation twelve represents the same symbolism as the “mountain” of Daniel two.

Adam werd in twee stappen geschapen. Eerst werd hij geformeerd, daarna blies Christus hem de adem des levens in, zoals de adem uit de vier winden in Ezechiël de dorre beenderen tot leven bracht. Adam werd geschapen als een volledig volgroeide man, maar zijn schepping was daarom niet minder zijn geboorte. De honderd vierenveertigduizend worden geboren na drieënhalve symbolische dagen dood op de straat te hebben gelegen die door het dal des doods loopt. De honderd vierenveertigduizend worden gebaard door de vrouw die het „mannelijk kind” baarde, „dat al de heidenen zou hoeden met een ijzeren staf.” Als symbool van de gemeente door de gehele geschiedenis heen vertegenwoordigt de vrouw van Openbaring twaalf dezelfde symboliek als de „berg” van Daniël twee.

> “Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

> „Openbaring is een verzegeld boek, maar het is ook een geopend boek. Het vermeldt wonderbare gebeurtenissen die in de laatste dagen van de geschiedenis van deze aarde zullen plaatsvinden. De leringen van dit boek zijn duidelijk omschreven, niet mystiek en onbegrijpelijk. Daarin wordt dezelfde lijn van profetie voortgezet als in Daniël. Sommige profetieën heeft God herhaald en daarmee getoond dat daaraan belang moet worden gehecht. De Heere herhaalt geen dingen die niet van groot gewicht zijn.” Manuscript Releases, deel 9, 8.

The same line of prophecy that is found in Daniel is taken up in the Revelation. Daniel’s stone, that is cut out of the mountain without hands, is Peter’s “lively stones,” who “are built up a spiritual house, an holy priesthood,” and Daniel’s stone also represents, the one hundred and forty-four thousand. The mountain is God’s church through history.

Dezelfde profetische lijn die in Daniël wordt aangetroffen, wordt in de Openbaring voortgezet. Daniëls steen, die zonder handen uit de berg is gehouwen, is Petrus’ „levende stenen”, die „gebouwd worden tot een geestelijk huis, een heilig priesterschap”, en Daniëls steen stelt ook de honderd vierenveertigduizend voor. De berg is Gods kerk door de geschiedenis heen.

> And in the days of these kings shall the God of heaven set up a kingdom, which shall never be destroyed: and the kingdom shall not be left to other people, but it shall break in pieces and consume all these kingdoms, and it shall stand for ever. Forasmuch as thou sawest that the stone was cut out of the mountain without hands, and that it brake in pieces the iron, the brass, the clay, the silver, and the gold; the great God hath made known to the king what shall come to pass hereafter: and the dream is certain, and the interpretation thereof sure. Daniel 2:44, 45.

> En in de dagen van die koningen zal de God des hemels een Koninkrijk oprichten dat in eeuwigheid niet te gronde zal gaan; en het Koninkrijk zal aan geen ander volk worden overgelaten, maar het zal al deze koninkrijken verbrijzelen en vernietigen, en zelf zal het voor eeuwig standhouden. Omdat gij gezien hebt dat de steen zonder handen uit de berg gehouwen werd, en dat hij het ijzer, het koper, de leem, het zilver en het goud verbrijzelde, heeft de grote God de koning bekendgemaakt wat hierna geschieden zal; en de droom is gewis, en de uitlegging daarvan betrouwbaar. Daniël 2:44, 45.

The Midnight Cry message of the one hundred and forty-four thousand is also represented as the latter rain, and it is in the time of the latter rain that God ‘sets up’ the kingdom represented by Daniel’s stone.

De boodschap van de Middernachtsroep van de honderd vierenveertigduizend wordt eveneens voorgesteld als de late regen, en het is in de tijd van de late regen dat God het koninkrijk, voorgesteld door de steen van Daniël, ‘opricht’.

> “The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.

> „De late regen komt over hen die rein zijn — dan zullen allen die ontvangen, zoals vroeger.״

> “When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can. Christ would help us. All could be overcomers by the grace of God, through the blood of Jesus. All heaven is interested in the work. Angels are interested.” Spalding and Magan, 3.

> „Wanneer de vier engelen loslaten, zal Christus Zijn koninkrijk oprichten. Niemand ontvangt de late regen dan zij die alles doen wat in hun vermogen ligt. Christus zou ons helpen. Allen zouden overwinnaars kunnen zijn door de genade van God, door het bloed van Jezus. De gehele hemel is betrokken bij het werk. Engelen zijn daarin geïnteresseerd.” Spalding and Magan, 3.

The four winds of Islam are released at the Sunday law, and then Christ sets up His kingdom. It takes place in the days of the spiritual kingdoms of Daniel chapter two. The last four spiritual kingdoms in Nebuchadnezzar’s dream, were typified by the first four literal kingdoms. Literal Babylon, Medo-Persia, Greece and Rome represent spiritual Babylon, Medo-Persia, Greece and Rome.

De vier winden van de islam worden losgelaten bij de zondagswet, en daarna richt Christus Zijn koninkrijk op. Dit vindt plaats in de dagen van de geestelijke koninkrijken van Daniël hoofdstuk twee. De laatste vier geestelijke koninkrijken in Nebukadnezars droom werden getypeerd door de eerste vier letterlijke koninkrijken. Het letterlijke Babylon, Medo-Perzië, Griekenland en Rome vertegenwoordigen het geestelijke Babylon, Medo-Perzië, Griekenland en Rome.

Spiritual Babylon is the head of gold, that received a deadly wound in 1798, as typified by Nebuchadnezzar being temporarily removed from power for “seven times.” When the three-fold union of the dragon, the beast and the false prophet form the eighth kingdom, that is of the seven, it will be made up of all the spiritual kingdoms, represented in Nebuchadnezzar’s image of chapter two. The papacy dead and the papacy resurrected, are the spiritual head of gold in the beginning and the ending of four spiritual kingdoms of the image. The United States, as the second of the four kingdoms, is represented as spiritual Medo-Persia. The United Nations, as the third of the four kingdoms is represented as spiritual Greece and together, they all make up the three-fold union of the dragon, the beast and the false prophet to establish the eighth kingdom, that is of the seven. The papacy is the antichrist and seeks to counterfeit Christ. In this regard; of the last four spiritual kingdoms, the papacy is the first and the last.

Geestelijk Babylon is het hoofd van goud, dat in 1798 een dodelijke wond ontving, zoals vooraf uitgebeeld werd doordat Nebukadnezar gedurende „zeven tijden” tijdelijk uit de macht werd verwijderd. Wanneer de drievoudige verbintenis van de draak, het beest en de valse profeet het achtste koninkrijk vormt, dat uit de zeven is, zal het samengesteld zijn uit alle geestelijke koninkrijken, vertegenwoordigd in het beeld van Nebukadnezar in hoofdstuk twee. Het pausdom dood en het pausdom herrezen zijn het geestelijke hoofd van goud aan het begin en aan het einde van de vier geestelijke koninkrijken van het beeld. De Verenigde Staten worden, als het tweede van de vier koninkrijken, voorgesteld als het geestelijke Medo-Perzië. De Verenigde Naties worden, als het derde van de vier koninkrijken, voorgesteld als het geestelijke Griekenland en samen vormen zij allen de drievoudige verbintenis van de draak, het beest en de valse profeet om het achtste koninkrijk op te richten, dat uit de zeven is. Het pausdom is de antichrist en tracht Christus na te bootsen. In dit opzicht is het pausdom, van de laatste vier geestelijke koninkrijken, het eerste en het laatste.

The stone cut out of the mountain, becomes a kingdom that fills the whole earth, and it is set up as an ensign in “the days of these kings,” for all of the spiritual kingdoms of the image are actively represented in “the last days.” The lifting up of the ensign, which is the setting up of Christ’s kingdom takes place when the four winds of Islam are released, and the latter rain is poured out without measure at the Sunday law.

De steen die zonder toedoen van handen uit de berg gehouwen is, wordt tot een koninkrijk dat de gehele aarde vervult, en hij wordt opgericht als een banier in „de dagen van deze koningen”, want alle geestelijke koninkrijken van het beeld zijn in „de laatste dagen” actief vertegenwoordigd. Het opheffen van de banier, dat is het oprichten van het koninkrijk van Christus, vindt plaats wanneer de vier winden van de islam worden losgelaten en de late regen zonder mate wordt uitgestort bij de zondagswet.

The stone cut out of the mountain will break in pieces all of earth’s spiritual kingdoms, represented by “the iron, the brass, the clay, the silver, and the gold.” The one hundred and forty-four thousand represent Christ, who in Revelation twelve is “the man child,” whose birth typified the birth of the one hundred and forty-four thousand. The “man child” is to “rule all nations with a rod of iron.” With that rod, he will break the nations.

De steen die uit de berg werd uitgehouwen, zal alle geestelijke koninkrijken der aarde, voorgesteld door „het ijzer, het koper, het leem, het zilver en het goud”, in stukken verbreken. De honderd vierenveertigduizend vertegenwoordigen Christus, die in Openbaring twaalf „het mannelijke kind” is, wiens geboorte de geboorte van de honderd vierenveertigduizend voorafschaduwde. Het „mannelijke kind” zal „alle volken hoeden met een ijzeren staf”. Met die staf zal hij de volken verbreken.

> I will declare the decree: the Lord hath said unto me, Thou art my Son; this day have I begotten thee. Ask of me, and I shall give thee the heathen for thine inheritance, and the uttermost parts of the earth for thy possession. Thou shalt break them with a rod of iron; thou shalt dash them in pieces like a potter’s vessel. Psalm 2:7–9.

> Ik zal het besluit bekendmaken: de HEERE heeft tot Mij gezegd: Gij zijt Mijn Zoon, heden heb Ik U gegenereerd. Eis van Mij, en Ik zal de heidenvolken geven tot Uw erfdeel, en de einden der aarde tot Uw bezit. Gij zult hen verpletteren met een ijzeren scepter; Gij zult hen in stukken slaan als een pottenbakkersvat. Psalm 2:7–9.

The Son of God was begotten of the Father. Many take this truth and wrest it to their own destruction. “Begotten” means to give birth, but we know there was never a time when Christ was not in existence.

De Zoon van God is door de Vader verwekt. Velen nemen deze waarheid en verdraaien haar tot hun eigen verderf. „Verwekt” betekent voortbrengen, maar wij weten dat er nooit een tijd is geweest waarin Christus niet bestond.

> “‘Now the Spirit speaketh expressly, that in the latter times some shall depart from the faith, giving heed to seducing spirits, and doctrines of devils; speaking lies in hypocrisy; having their conscience seared with a hot iron.’ Before the last developments of the work of apostasy there will be a confusion of faith. There will not be clear and definite ideas concerning the mystery of God. One truth after another will be corrupted. ‘And without controversy great is the mystery of godliness: God was manifest in the flesh, justified in the Spirit, seen of angels, preached unto the Gentiles, believed on in the world, received up into glory.’ There are many who deny the preexistence of Christ, and therefore deny his divinity; they do not accept him as a personal Saviour. This is a total denial of Christ. He was the only-begotten Son of God, who was one with the Father from the beginning. By him the worlds were made.” Signs of the Times, May 28, 1894.

> “‘Nu zegt de Geest uitdrukkelijk, dat in de laatste tijden sommigen van het geloof zullen afvallen, zich wendend tot verleidende geesten en leringen van duivelen; door huichelarij leugen sprekende, hebbende hun geweten als met een brandijzer toegeschroeid.’ Vóór de laatste ontwikkelingen van het werk der afval zal er een verwarring van het geloof zijn. Er zullen geen heldere en duidelijke denkbeelden bestaan aangaande het geheimenis Gods. De ene waarheid na de andere zal verdorven worden. ‘En buiten alle tegenspraak, groot is het geheimenis der godzaligheid: God is geopenbaard in het vlees, gerechtvaardigd in de Geest, is verschenen aan de engelen, is gepredikt onder de heidenen, is geloofd in de wereld, is opgenomen in heerlijkheid.’ Er zijn velen die het vóórbestaan van Christus loochenen en daarom Zijn goddelijkheid ontkennen; zij nemen Hem niet aan als een persoonlijke Heiland. Dit is een volstrekte verloochening van Christus. Hij was de eniggeboren Zoon van God, die van den beginne één was met de Vader. Door Hem zijn de werelden gemaakt.” Signs of the Times, 28 mei 1894.

When Christ is identified as the “begotten” of the Father, it is identifying a truth associated with Christ, a truth that is destroyed, if it is forced into the model of human parenthood. We cannot evaluate God from our human perspective. We can only evaluate God as He presents us with His evaluation of Himself.

Wanneer Christus wordt aangeduid als de „geborene” van de Vader, wordt daarmee een waarheid met betrekking tot Christus aangeduid, een waarheid die vernietigd wordt wanneer zij in het model van het menselijke ouderschap wordt geperst. Wij kunnen God niet beoordelen vanuit ons menselijk perspectief. Wij kunnen God slechts beoordelen zoals Hij Zichzelf aan ons voorstelt in Zijn eigen beoordeling van Zichzelf.

> Let the wicked forsake his way, and the unrighteous man his thoughts: and let him return unto the Lord, and he will have mercy upon him; and to our God, for he will abundantly pardon. For my thoughts are not your thoughts, neither are your ways my ways, saith the Lord. For as the heavens are higher than the earth, so are my ways higher than your ways, and my thoughts than your thoughts. Isaiah 55:7–9.

> De goddeloze verlate zijn weg, en de ongerechtige man zijn gedachten; en hij kere weder tot de HEERE, dan zal Hij Zich zijner ontfermen; en tot onze God, want Hij vergeeft menigvuldiglijk. Want Mijn gedachten zijn niet ulieder gedachten, en uw wegen zijn niet Mijn wegen, spreekt de HEERE. Want gelijk de hemelen hoger zijn dan de aarde, alzo zijn Mijn wegen hoger dan uw wegen, en Mijn gedachten dan ulieder gedachten. Jesaja 55:7–9.

To wrest the word “begotten” in order to identify that there was a time when the Father gave birth to Christ, is to give “heed to seducing spirits, and doctrines of devils.” For the purpose of our current study, I am simply identifying that the woman of Revelation twelve was to give birth to the “man child” that is to rule the nations with a rod of iron. The one hundred and forty-four thousand will also rule the nations with a rod of iron.

Het woord „gegenereerd” te verdraaien om vast te stellen dat er een tijd was waarin de Vader Christus heeft voortgebracht, is acht geven op „verleidende geesten en leringen van duivelen”. Voor het doel van onze huidige studie stel ik eenvoudig vast dat de vrouw van Openbaring twaalf het „mannelijke kind” zou baren, dat de volken zal hoeden met een ijzeren staf. De honderdvierenvierenveertigduizend zullen eveneens de volken hoeden met een ijzeren staf.

The church of Thyatira returns when the papacy’s deadly wound is healed at the Sunday law. In that history, the promise given to God’s people is that those who overcome will rule the “nations” with “a rod of iron.”

De gemeente van Thyatira keert terug wanneer de dodelijke wond van het pausdom wordt genezen bij de zondagwet. In die geschiedenis is de belofte die aan Gods volk wordt gegeven, dat zij die overwinnen, de „volken” zullen regeren met „een ijzeren staf”.

> And he that overcometh, and keepeth my works unto the end, to him will I give power over the nations: And he shall rule them with a rod of iron; as the vessels of a potter shall they be broken to shivers: even as I received of my Father. Revelation 2:26, 27.

> En wie overwint en mijn werken tot het einde toe bewaart, hem zal Ik macht geven over de volken: En hij zal hen hoeden met een ijzeren staf; als pottenbakkersvaten zullen zij in stukken geslagen worden: gelijk ook Ik die van mijn Vader ontvangen heb. Openbaring 2:26, 27.

God’s people who are in the final manifestation of the church of Thyatira, are the one hundred and forty-four thousand. The woman in the beginning gave birth to Christ and in the end, she gives birth to the one hundred and forty-four thousand, who follow the Lamb.

Gods volk, dat zich bevindt in de laatste manifestatie van de gemeente van Thyatira, zijn de honderdvierenveertigduizend. De vrouw bracht in het begin Christus voort en aan het einde brengt zij de honderdvierenveertigduizend voort, die het Lam volgen.

> And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:3, 4.

> En zij zongen als het ware een nieuw lied vóór de troon en vóór de vier dieren en de ouderlingen; en niemand kon dat lied leren dan de honderdvierendertigduizend, die van de aarde verlost waren. Dezen zijn het die zich niet met vrouwen bevlekt hebben; want zij zijn maagden. Dezen zijn het die het Lam volgen, waarheen Het ook gaat. Dezen waren uit de mensen verlost, als eerstelingen voor God en voor het Lam. Openbaring 14:3, 4.

Christ was born “first”, and the one hundred and forty-four thousand follow the Lamb, so they are born “last”. Christ was “caught up to God”, just as were the two witnesses of Revelation eleven. Both of her children ascend to the Father.

Christus werd „eerst” geboren, en de honderd vierenveertigduizend volgen het Lam, dus worden zij „laatst” geboren. Christus werd „weggerukt tot God”, evenals de twee getuigen van Openbaring elf. Beide van haar kinderen stijgen op tot de Vader.

> And she brought forth a man child, who was to rule all nations with a rod of iron: and her child was caught up unto God, and to his throne. Revelation 2:5.

> En zij baarde een mannelijke zoon, die al de volken hoeden zou met een ijzeren staf; en haar kind werd weggerukt tot God en tot Zijn troon. Openbaring 2:5.

Christ, as the Lord of Hosts, is also the “portion of Jacob,” and Israel is “the rod of his inheritance,” and Israel is also His “battle ax and” His “weapons of war” who He uses to “break in pieces the nations.”

Christus is, als de HEERE der heerscharen, ook het „deel van Jakob”, en Israël is „de scepter van Zijn erfdeel”, en Israël is ook Zijn „strijdhamer” en Zijn „krijgswapenen”, die Hij gebruikt om „de volken in stukken te slaan”.

> The portion of Jacob is not like them; for he is the former of all things: and Israel is the rod of his inheritance: the Lord of hosts is his name. Thou art my battle ax and weapons of war: for with thee will I break in pieces the nations, and with thee will I destroy kingdoms. Jeremiah 51:19, 20.

> Jakobs deel is niet als zij; want Hij is de Formeerder van alle dingen; en Israël is de staf van Zijn erfdeel: de HEERE der heirscharen is Zijn Naam. Gij zijt Mijn strijdhamer en Mijn oorlogswapenen; want met u zal Ik de volken in stukken slaan, en met u zal Ik koninkrijken te gronde richten. Jeremia 51:19, 20.

Christ and the one hundred and forty-four thousand both rule and break the nations in pieces with a rod of iron. Christ is the “portion of Jacob,” but so too are His people.

Christus en de honderdvierenveertigduizend regeren beide over de volken en slaan hen in stukken met een ijzeren staf. Christus is het „deel van Jakob”, maar dat geldt evenzeer voor Zijn volk.

> For the Lord’s portion is his people; Jacob is the lot of his inheritance. Deuteronomy 32:9.

> Want des HEEREN deel is zijn volk; Jakob is het lot van zijn erfdeel. Deuteronomium 32:9.

The stone cut out of the mountain, representing God’s church is the final manifestation of His church that fills the earth with His glory, and they are used as God’s battle ax to strike the feet of the image and turn those kingdoms into the “chaff of the summer threshing floors.” Those kingdoms are blown away by the wind.

De steen die zonder toedoen van handen uit de berg werd losgehouwen en Gods gemeente vertegenwoordigt, is de uiteindelijke manifestatie van Zijn gemeente die de aarde met Zijn heerlijkheid vervult, en zij worden gebruikt als Gods strijdhamer om de voeten van het beeld te treffen en die koninkrijken te maken tot het „kaf van de dorsvloeren in de zomer”. Die koninkrijken worden door de wind weggeblazen.

> Then was the iron, the clay, the brass, the silver, and the gold, broken to pieces together, and became like the chaff of the summer threshingfloors; and the wind carried them away, that no place was found for them: and the stone that smote the image became a great mountain, and filled the whole earth. Daniel 2:35.

> Toen werden het ijzer, het leem, het koper, het zilver en het goud tezamen verbrijzeld en werden als kaf op de dorsvloeren in de zomer; en de wind voerde ze weg, zodat er geen plaats voor hen werd gevonden; en de steen die het beeld trof, werd tot een grote berg en vulde de gehele aarde. Daniël 2:35.

It was needful to place the symbolism of the woman in the context of the ensign that is lifted up to heaven, for Revelation chapter twelve identifies the beginning of a war between Christ and Satan that began in heaven, and in so doing it is identifying a war in heaven that identifies the end of the great controversy between Christ and Satan. Revelation chapters twelve and thirteen illustrate the final war of the great controversy, and they do so by illustrating Satan’s representatives and the one hundred and forty-four thousand battling in the heavens.

Het was noodzakelijk de symboliek van de vrouw te plaatsen in de context van de banier die tot aan de hemel wordt opgeheven, want Openbaring hoofdstuk twaalf duidt het begin aan van een oorlog tussen Christus en Satan die in de hemel begon, en doet daarmee een oorlog in de hemel kennen die het einde van de grote strijd tussen Christus en Satan markeert. Openbaring hoofdstukken twaalf en dertien beelden de laatste oorlog van de grote strijd uit, en zij doen dat door Satans vertegenwoordigers en de honderd vierenveertigduizend af te beelden terwijl zij in de hemelen strijden.

In the next article, we will proceed to address the war in heaven in the “last days” that was typified by the war in heaven that began in the beginning.

In het volgende artikel zullen wij overgaan tot de behandeling van de oorlog in de hemel in de „laatste dagen”, die voorafgeschaduwd werd door de oorlog in de hemel die in het begin aanving.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. And he doeth great wonders, so that he maketh fire come down from heaven on the earth in the sight of men, And deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do in the sight of the beast; saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live. And he had power to give life unto the image of the beast, that the image of the beast should both speak, and cause that as many as would not worship the image of the beast should be killed. And he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads: And that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name. Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. Revelation 13:11–18.

> En ik zag een ander beest opkomen uit de aarde; en het had twee horens, aan die van een lam gelijk, en het sprak als een draak. En het oefent al de macht van het eerste beest uit vóór diens ogen, en het maakt dat de aarde en die daarop wonen het eerste beest aanbidden, welks dodelijke wond genezen was. En het doet grote tekenen, zodat het zelfs vuur uit de hemel doet neerdalen op de aarde ten aanschouwen van de mensen. En het verleidt hen die op de aarde wonen door middel van de tekenen die het macht had te doen in de tegenwoordigheid van het beest; en het zegt tot hen die op de aarde wonen, dat zij een beeld moeten maken voor het beest, dat de wond van het zwaard had en toch leefde. En het werd macht gegeven om een geest te geven aan het beeld van het beest, opdat het beeld van het beest zelfs zou spreken, en maken dat allen die het beeld van het beest niet zouden aanbidden, gedood zouden worden. En het maakt dat aan allen, kleinen en groten, rijken en armen, vrijen en slaven, een merkteken gegeven wordt op hun rechterhand of op hun voorhoofden; en dat niemand kan kopen of verkopen dan hij die het merkteken heeft, of de naam van het beest, of het getal van zijn naam. Hier is de wijsheid. Wie verstand heeft, berekene het getal van het beest; want het is een menselijk getal, en zijn getal is zeshonderd zesenzestig. Openbaring 13:11–18.

Back to Articles