Article

# Panium - Number Twenty

Panium – Nummer twintig

Daniel 11’s Sequence and the 2025 Warning

De opeenvolging van Daniël 11 en de waarschuwing voor 2025

Author

Jeff Pippenger

Published

March 2, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

The pioneer application of the history which fulfilled verses ten through sixteen identified that Rome, who established the vision arrived in the year 200 BC, the same year as the battle of Panium, and I am suggesting that in 2025 Rome arrived and established the vision with the inauguration of Trump and Pope Leo. 2025 represents the only time a pope and President were inaugurated in the same year. The beast and its image was lifted up for all who are willing to see in 2025. Unlike the pioneers, I am applying the sequence of the verses, instead of the history that initially fulfilled the verses. I agree with the history, but am drawing upon a sequence within the verses as the framework for the history, as opposed to using the history to define the framework of the verses. I contend that the two approaches are both accurate.

De pioniertoepassing van de geschiedenis die de verzen tien tot en met zestien vervulde, duidde aan dat Rome, dat het gezicht bevestigde, aankwam in het jaar 200 v.Chr., hetzelfde jaar als de slag bij Panium, en ik stel voor dat Rome in 2025 aankwam en het gezicht bevestigde met de inauguratie van Trump en paus Leo. 2025 vormt de enige keer dat een paus en een president in hetzelfde jaar werden geïnaugureerd. Het beest en zijn beeld werden in 2025 verhoogd voor allen die bereid zijn te zien. Anders dan de pioniers pas ik de volgorde van de verzen toe, in plaats van de geschiedenis die de verzen aanvankelijk vervulde. Ik stem met de geschiedenis in, maar put uit een opeenvolging binnen de verzen als het kader voor de geschiedenis, in plaats van de geschiedenis te gebruiken om het kader van de verzen te bepalen. Ik stel dat beide benaderingen juist zijn.

## The Revolution of the Maccabees

De Revolutie van de Makkabeeën

I apply the line of the Maccabees in a similar fashion. The Maccabean revolt in 167 BC was well after the battle of Panium in 200 BC, and well before Pompey captured Jerusalem in 63 BC. The line which begins at verse sixteen with general Pompey’s conquering of Jerusalem in 63 BC, and continues through to Tiberias Caesar who reigned when Jesus was crucified. The cross and Tiberias is represented in verse twenty-two of chapter eleven.

Ik pas de lijn van de Makkabeeën op soortgelijke wijze toe. De Makkabese opstand in 167 v.Chr. vond plaats ruim na de slag bij Panium in 200 v.Chr. en ruim vóór de verovering van Jeruzalem door Pompejus in 63 v.Chr. De lijn die in vers zestien begint met de verovering van Jeruzalem door generaal Pompejus in 63 v.Chr., loopt door tot Tiberius Caesar, die regeerde toen Jezus werd gekruisigd. Het kruis en Tiberius worden weergegeven in vers tweeëntwintig van hoofdstuk elf.

> And with the arms of a flood shall they be overflown from before him, and shall be broken; yea, also the prince of the covenant. Daniel 11:22.

> En met de armen van een overstroming zullen zij van voor zijn aangezicht weggespoeld worden en verbrijzeld; ja, ook de vorst van het verbond. Daniël 11:22.

General Pompey conquering Jerusalem in 63 BC in verse sixteen, and then the cross in 31 AD in verse twenty-two, represents a line of prophecy that begins at a symbol of the Sunday law and ends with a symbol of the Sunday law. Verse twenty-three is a break in the passage, thus marking verse twenty-two as the end of the prophetic line that began in verse sixteen. Accompanied with the distinct ending of the line in verse twenty-two, is the fact that verse twenty-two is a symbol of the same waymark represented in verse sixteen, thus providing an alpha and omega witness that verses sixteen to twenty-two represents a distinct prophetic line.

De verovering van Jeruzalem door generaal Pompejus in 63 v.Chr. in vers zestien, en vervolgens het kruis in 31 n.Chr. in vers tweeëntwintig, vertegenwoordigt een profetische lijn die begint met een symbool van de zondagswet en eindigt met een symbool van de zondagswet. Vers drieëntwintig vormt een onderbreking in de passage en markeert aldus vers tweeëntwintig als het einde van de profetische lijn die in vers zestien begon. Met het duidelijke einde van de lijn in vers tweeëntwintig gaat ook het feit gepaard dat vers tweeëntwintig een symbool is van dezelfde wegmarkering die in vers zestien wordt weergegeven, en verschaft aldus een alfa- en omega-getuigenis dat de verzen zestien tot en met tweeëntwintig een afzonderlijke profetische lijn vertegenwoordigen.

Add to this that verses fifteen and sixteen are marking the transition from the Seleucid kingdom to the Roman power, and you see a break in continuity from the Seleucids in verse fifteen unto the Romans in verse sixteen and the line of verse sixteen to twenty-two is clearly isolated as a singular prophetic line. Verse sixteen introduces the next power who will dominate Judea, thus marking a transition of prophetic history just as with verse twenty-three. The line begins and ends with a symbol of the Sunday law, and the line ends in the twenty-second verse of the eleventh chapter.

Voeg hierbij dat de verzen vijftien en zestien de overgang markeren van het Seleucidische koninkrijk naar de Romeinse macht, en u ziet een onderbreking in de continuïteit van de Seleuciden in vers vijftien tot aan de Romeinen in vers zestien, en de lijn van vers zestien tot tweeëntwintig is duidelijk afgezonderd als één enkele profetische lijn. Vers zestien introduceert de volgende macht die Judea zal overheersen en markeert aldus een overgang in de profetische geschiedenis, evenals vers drieëntwintig. De lijn begint en eindigt met een symbool van de zondagswet, en de lijn eindigt in het tweeëntwintigste vers van het elfde hoofdstuk.

## Smith—and Three Caesars

Smith—and Drie Caesars

The fact that verse sixteen represents the Sunday law, as does verse twenty-two—demands that the two verses be aligned upon each other. Uriah Smith comments on verse twenty-three, and explains why it represents a history that began further back in the history of the previous verses, as opposed to representing a history that follows immediately after the cross of verse twenty-two.

Het feit dat vers zestien de zondagswet voorstelt, evenals vers tweeëntwintig, vereist dat de beide verzen over elkaar heen worden uitgelijnd. Uriah Smith geeft commentaar op vers drieëntwintig en legt uit waarom dit een geschiedenis voorstelt die verder terug begint in de geschiedenis van de voorgaande verzen, in plaats van een geschiedenis voor te stellen die onmiddellijk volgt op het kruis van vers tweeëntwintig.

> “‘VERSE 23. And after the league made with him he shall work deceitfully: for he shall come up, and shall become strong with a small people.’

> „‘VERS 23. En nadat het verbond met hem gesloten is, zal hij bedrieglijk handelen; want hij zal optrekken en sterk worden met een klein volk.’”

> “The ‘him’ with whom the league here spoken of is made, must be the same power which has been the subject of the prophecy from the 14th verse; and that this is the Roman power is shown beyond controversy in the fulfilment of the prophecy in three individuals, as already noticed, who successively ruled over the Roman Empire; namely, Julius, Augustus, and Tiberius Caesar. The first, on returning to the fort of his own land in triumph, stumbled and fell, and was not found. Verse 19. The second was a raiser of taxes; and he reigned in the glory of the kingdom, and died neither in anger nor in battle, but peacefully in his own bed. Verse 20. The third was a dissembler, and one of the vilest of characters. He entered upon the kingdom peaceably, but both his reign and life were ended by violence. And in his reign the Prince of the covenant, Jesus of Nazareth, was put to death upon the cross. Verses 21. 22. Christ can never be broken or put to death again; hence in no other government, and at no other time, can we find a fulfilment of these events. Some attempt to apply these verses to Antiochus, and make one of the Jewish high priests the prince of the covenant, though they are never called such. This is the same kind of reasoning which endeavors to make the reign of Antiochus a fulfilment of the little horn of Daniel 8; and it is offered for the same purpose; namely, to break the great chain of evidence by which it is shown that the Advent doctrine is the doctrine of the Bible, and that Christ is now at the door. But the evidence cannot be overthrown; the chain cannot be broken.

> De „hem” met wie het hier genoemde verbond wordt gesloten, moet dezelfde macht zijn die vanaf vers 14 het onderwerp van de profetie is geweest; en dat dit de Romeinse macht is, blijkt buiten alle tegenspraak uit de vervulling van de profetie in drie personen, zoals reeds is opgemerkt, die achtereenvolgens over het Romeinse Rijk regeerden; namelijk Julius, Augustus en Tiberius Caesar. De eerste struikelde en viel, toen hij in triomf terugkeerde naar de vesting van zijn eigen land, en hij werd niet gevonden. Vers 19. De tweede was een belastingheffer; en hij regeerde in de heerlijkheid van het koninkrijk, en stierf noch in toorn noch in de strijd, maar vredig in zijn eigen bed. Vers 20. De derde was een veinzer, en een van de verachtelijkste karakters. Hij nam het koninkrijk op vreedzame wijze in bezit, maar zowel zijn regering als zijn leven eindigden door geweld. En tijdens zijn regering werd de Vorst van het verbond, Jezus van Nazareth, ter dood gebracht aan het kruis. Verzen 21, 22. Christus kan nooit meer verbroken of ter dood gebracht worden; daarom kunnen wij in geen andere regering en op geen ander tijdstip een vervulling van deze gebeurtenissen vinden. Sommigen trachten deze verzen op Antiochus toe te passen, en maken van een van de Joodse hogepriesters de vorst van het verbond, hoewel zij nooit zo genoemd worden. Dit is dezelfde soort redenering die tracht van de regering van Antiochus een vervulling te maken van de kleine hoorn van Daniël 8; en zij wordt met hetzelfde doel aangevoerd; namelijk om de grote keten van bewijs te verbreken waardoor wordt aangetoond dat de adventsleer de leer van de Bijbel is, en dat Christus nu voor de deur staat. Maar het bewijs kan niet omvergeworpen worden; de keten kan niet verbroken worden.

> “Having taken us down through the secular events of the empire to the end of the seventy weeks, the prophet, in verse 23, takes us back to the time when the Romans became directly connected with the people of God by the Jewish league, BC 161: from which point we are then taken down in a direct line of events to the final triumph of the church, and the setting up of God’s everlasting kingdom. The Jews, being grievously oppressed by the Syrian kings, sent an embassy to Rome, to solicit the aid of the Romans, and to join themselves in ‘a league of amity and confederacy with them.’ 1 Mac.8; Prideaux, II, 234; Josephus’s Antiquities, book 12, chap.10, sec.6. The Romans listened to the request of the Jews, and granted them a decree, couched in these words:—

> „Nadat de profeet ons door de wereldlijke gebeurtenissen van het rijk heen heeft gevoerd tot aan het einde van de zeventig weken, brengt hij ons in vers 23 terug naar de tijd waarin de Romeinen door het Joodse verbond rechtstreeks met het volk van God verbonden raakten, 161 v.Chr.; vanaf welk punt wij vervolgens langs een rechtstreekse lijn van gebeurtenissen worden meegevoerd tot aan de uiteindelijke triomf van de kerk en de oprichting van Gods eeuwig koninkrijk. De Joden, die zwaar verdrukt werden door de Syrische koningen, zonden een gezantschap naar Rome om de hulp van de Romeinen af te smeken en zich met hen te verbinden in ‘een verbond van vriendschap en bondgenootschap’. 1 Mac. 8; Prideaux, II, 234; Josephus’ Antiquities, boek 12, hfdst. 10, sec. 6. De Romeinen gaven gehoor aan het verzoek van de Joden en verleenden hun een besluit, vervat in de volgende bewoordingen:—”

> “‘The decree of the senate concerning a league of assistance and friendship with the nation of the Jews. It shall not be lawful for any that are subject to the Romans, to make war with the nation of the Jews, nor to assist those that do so, either by sending them corn, or ships, or money; and if any attack be made upon the Jews, the Romans shall assist them as far as they are able; and again, if any attack be made upon the Romans, the Jews shall assist them. And if the Jews have a mind to add to, or to take from, this league of assistance, that shall be done with the common consent of the Romans. And whatever addition shall thus be made, it shall be of force.’ ‘This decree,’ says Josephus, ‘was written by Eupolemus, the son of John, and by Jason, the son of Eleazer, when Judas was high priest of the nation, and Simon, his brother, was general of the army. And this was the first league that the Romans made with the Jews, and was managed after this manner.’

> “‘Het besluit van de senaat betreffende een verbond van hulp en vriendschap met het volk der Joden. Het zal niemand die aan de Romeinen onderworpen is geoorloofd zijn oorlog te voeren tegen het volk der Joden, noch hen die dit doen te ondersteunen, hetzij door hun koren, of schepen, of geld te zenden; en indien er enige aanval op de Joden wordt gedaan, zullen de Romeinen hun bijstaan, voor zover zij daartoe in staat zijn; en wederom, indien er enige aanval op de Romeinen wordt gedaan, zullen de Joden hun bijstaan. En indien de Joden voornemens zijn aan dit verbond van hulp iets toe te voegen, of daarvan iets af te nemen, dan zal dit geschieden met de gemeenschappelijke instemming van de Romeinen. En welke toevoeging aldus ook gemaakt zal worden, zij zal van kracht zijn.’ ‘Dit besluit,’ zegt Josephus, ‘werd opgetekend door Eupolemus, de zoon van Johannes, en door Jason, de zoon van Eleazar, toen Judas hogepriester van het volk was, en Simon, zijn broer, bevelhebber van het leger. En dit was het eerste verbond dat de Romeinen met de Joden sloten, en het werd op deze wijze tot stand gebracht.’”

> “At this time the Romans were a small people, and began to work deceitfully, or with cunning, as the word signifies. And from this point they rose by a steady and rapid ascent to the height of power which they afterward attained.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 270, 271.

> ‘In deze tijd waren de Romeinen een klein volk en begonnen zij bedrieglijk te handelen, of met list, zoals het woord aanduidt. En vanaf dit punt stegen zij door een gestadige en snelle opgang tot de hoogte van macht die zij later bereikten.’ Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 270, 271.

Not only does the cross of verse twenty-two end a line with a symbol that is also at the beginning of the line, but the next verse drops back into the history which preceded the cross, to roughly thirty years after Panium and roughly one hundred years before Rome conquered Jerusalem. The waymark of the league of the Jews that Smith here identifies as 161 BC, is identified by other pioneers as 158 BC. The point I am focusing on here is not so much the date, but that verses sixteen to twenty-two represents a line of prophetic history that the Sunday law is both the alpha and omega of the line. Then once the line of verse sixteen unto twenty-two is set forth, verse twenty-three repeats and enlarges upon the history within the line of verses sixteen to twenty-two. The prophetic line of history represented by verse twenty-three is the history of the Maccabees, and the history of the Maccabees is a perfect parallel to the history of the United States.

Niet alleen beëindigt het kruis in vers tweeëntwintig een lijn met een symbool dat zich ook aan het begin van de lijn bevindt, maar het volgende vers keert ook terug naar de geschiedenis die aan het kruis voorafging, tot ongeveer dertig jaar na Panium en ongeveer honderd jaar vóórdat Rome Jeruzalem veroverde. De wegmarkering van het verbond van de Joden, die Smith hier aanduidt als 161 v.Chr., wordt door andere pioniers aangeduid als 158 v.Chr. Het punt waarop ik mij hier richt, is niet zozeer de datum, maar dat de verzen zestien tot en met tweeëntwintig een lijn van profetische geschiedenis vertegenwoordigen waarvan de zondagswet zowel de alfa als de omega van de lijn is. Wanneer vervolgens de lijn van vers zestien tot en met tweeëntwintig is uiteengezet, herhaalt vers drieëntwintig de geschiedenis binnen de lijn van de verzen zestien tot en met tweeëntwintig en vergroot deze uit. De profetische geschiedenislijn die door vers drieëntwintig wordt voorgesteld, is de geschiedenis van de Makkabeeën, en de geschiedenis van de Makkabeeën is een volmaakte parallel met de geschiedenis van de Verenigde Staten.

## Two Dynasties

Twee Dynastieën

The Maccabees represent a rebellion against the Seleucid kingdom that began during the reign of Antiochus Epiphanes. The rebellion was against the northern Seleucid kingdom and it resulted in a victory that led to one of two Judean dynasties in the period that ultimately led to the destruction of Jerusalem in 70 AD. The first dynasty was the Hasmonean and the second was the Herodian. The Herodian dynasty was the second Judean government after deliverance from the northern Seleucid kingdom. It was directly connected to the Roman system, whereas; the prior Hasmonean dynasty was essentially Jewish. The Hasmonean dynasty began in 141 BC and in 37 BC the Herodian dynasty began and lasted until 70 AD.

De Makkabeeën vertegenwoordigen een opstand tegen het Seleucidische koninkrijk die begon tijdens de regering van Antiochus Epiphanes. De opstand was gericht tegen het noordelijke Seleucidische koninkrijk en mondde uit in een overwinning die leidde tot een van de twee Judese dynastieën in de periode die uiteindelijk uitliep op de verwoesting van Jeruzalem in 70 n.Chr. De eerste dynastie was de Hasmonese en de tweede de Herodiaanse. De Herodiaanse dynastie was het tweede Judese bestuur na de bevrijding van het noordelijke Seleucidische koninkrijk. Zij was rechtstreeks verbonden met het Romeinse systeem, terwijl de voorafgaande Hasmonese dynastie in wezen Joods was. De Hasmonese dynastie begon in 141 v.Chr., en in 37 v.Chr. begon de Herodiaanse dynastie, die voortduurde tot 70 n.Chr.

The dynasties represent the government of Judea, the ancient and literal glorious land. The Maccabean revolt was from 167 to 160 BC. In 164 BC the Maccabees drove Antiochus Epiphanes out of Jerusalem and cleansed and rededicated the temple after Antiochus had desecrated it, but it was not until 141 BC that the northern Seleucid power was fully vanquished and the Hasmonean dynasty began.

De dynastieën vertegenwoordigen het bestuur van Judea, het oude en letterlijke heerlijke land. De Makkabese opstand vond plaats van 167 tot 160 v.Chr. In 164 v.Chr. verdreven de Makkabeeën Antiochus Epiphanes uit Jeruzalem en reinigden en herwijdden zij de tempel nadat Antiochus die had ontwijd, maar pas in 141 v.Chr. werd de noordelijke Seleucidische macht volledig tenietgedaan en begon de Hasmonese dynastie.

The Herodian dynasty is a key to this line, for it was Herod the Great who called to execute the babies at the time of Jesus birth, and his son was ruling when Jesus died. Herod the Great was the father, and he was a king over Judea, but his son was only a tetrarch, meaning he was a ruler over a fourth of the kingdom, like a governor rather than a king. That is why he lacked the authority which required him to connect with Pilate to crucify Christ. Jesus’ birth was the prophetic “time of the end” in his line of prophecy, and His death represents the Sunday law. The first Herod represents 1989, and the last Herod is the Sunday law. Herod the father to Herod the son is the prophetic line of Christ.

De Herodiaanse dynastie is een sleutel tot deze lijn, want het was Herodes de Grote die opdracht gaf de zuigelingen te doden ten tijde van Jezus’ geboorte, en zijn zoon regeerde toen Jezus stierf. Herodes de Grote was de vader, en hij was koning over Judea, maar zijn zoon was slechts een tetrarch, wat betekent dat hij heerser was over een vierde deel van het koninkrijk, eerder als een stadhouder dan als een koning. Daarom ontbrak het hem aan het gezag, wat vereiste dat hij zich met Pilatus verbond om Christus te kruisigen. De geboorte van Jezus was de profetische “tijd van het einde” in zijn profetische lijn, en Zijn dood vertegenwoordigt de zondagswet. De eerste Herodes vertegenwoordigt 1989, en de laatste Herodes is de zondagswet. Herodes, de vader, tot Herodes, de zoon, is de profetische lijn van Christus.

The line of the Maccabees begins with a victorious rebellion against a northern king who had enforced his Greek customs, culture as well as the Greek religion upon the Jews. The beginning of the Hasmonean dynasty represented 1798. Why so, you might ask? If one dynasty begins at a prophetic “time of the end,” as it was with the Herodian dynasty at Christ’s birth, then the other dynasty would of prophetic necessity have the same beginning. The two dynasties both begin with a time of the end, when we apply Christ birth as the “time of the end,” but the foolish never see the unsealed light associated with the time of the end.

De lijn van de Makkabeeën begint met een zegevierende opstand tegen een noordelijke koning die zijn Griekse gebruiken, cultuur en ook de Griekse godsdienst aan de Joden had opgelegd. Het begin van de Hasmonese dynastie vertegenwoordigde 1798. Waarom zo, zou u kunnen vragen? Indien de ene dynastie begint op een profetische „tijd van het einde”, zoals het geval was met de Herodiaanse dynastie bij Christus’ geboorte, dan zou de andere dynastie uit profetische noodzaak hetzelfde begin moeten hebben. Beide dynastieën beginnen met een tijd van het einde, wanneer wij Christus’ geboorte als de „tijd van het einde” toepassen, maar de dwazen zien nooit het onverzegelde licht dat met de tijd van het einde verbonden is.

> “In ours, as in Christ’s day, there may be a misreading or misinterpreting of the Scriptures. If the Jews had studied the Scriptures with earnest, prayerful hearts, their searching would have been rewarded with a true knowledge of the time, and not only the time, but also the manner of Christ’s appearing. They would not have ascribed the glorious second appearing of Christ to his first advent. They had the testimony of Daniel; they had the testimony of Isaiah and the other prophets; they had the teaching of Moses; and here was Christ in their very midst, and still they were searching the Scriptures for evidence in regard to his coming. And they were doing unto Christ the very things that had been prophesied they would do. They were so blinded they knew not what they were doing.

> „In onze tijd kan, evenals in de dagen van Christus, sprake zijn van een verkeerd lezen of verkeerd uitleggen van de Schriften. Indien de Joden de Schriften met ernstige, biddende harten hadden bestudeerd, zou hun onderzoek beloond zijn met een waarachtige kennis van de tijd, en niet alleen van de tijd, maar ook van de wijze van Christus’ verschijning. Zij zouden de heerlijke tweede verschijning van Christus niet hebben toegeschreven aan zijn eerste komst. Zij hadden het getuigenis van Daniël; zij hadden het getuigenis van Jesaja en van de andere profeten; zij hadden het onderwijs van Mozes; en hier was Christus in hun eigen midden, en toch onderzochten zij de Schriften naar bewijzen met betrekking tot zijn komst. En zij deden Christus juist die dingen aan waarvan geprofeteerd was dat zij die zouden doen. Zij waren zo verblind dat zij niet wisten wat zij deden.״

> “And many are doing the same things today, in 1897, because they have not had experience in the testing messages comprehended in the first, second and third angels’ messages. There are those who are searching the Scriptures for proof that these messages are still in the future. They gather together the truthfulness of the messages, but they fail to give them their proper place in prophetic history. Therefore such are in danger of misleading the people in regard to locating the messages. They do not see and understand the time of the end, or when to locate the messages. The day of God is coming with stealthy tread; but the supposed wise and great men are prating about ‘Higher Education.’ They know not the signs of Christ’s coming, or of the end of the world.” Paulson Collection, 423, 424.

> „En velen doen heden, in 1897, dezelfde dingen, omdat zij geen ervaring hebben gehad met de beproevende boodschappen die begrepen zijn in de boodschappen van de eerste, tweede en derde engel. Er zijn er die de Schriften onderzoeken om bewijs te vinden dat deze boodschappen nog in de toekomst liggen. Zij brengen de waarachtigheid van de boodschappen bijeen, maar zij verzuimen hun de juiste plaats in de profetische geschiedenis te geven. Daarom verkeren zodanigen in gevaar het volk te misleiden met betrekking tot de plaatsbepaling van de boodschappen. Zij zien en begrijpen de tijd van het einde niet, noch weten zij wanneer de boodschappen geplaatst moeten worden. De dag Gods komt met heimelijke tred; maar de zogenaamd wijze en grote mannen bazelen over ‘Higher Education’. Zij kennen de tekenen van Christus’ komst niet, noch die van het einde der wereld.” Paulson Collection, 423, 424.

Identifying Christ’s birth as the “time of the end,” and therefore as the key of bringing the line of the Maccabees into the present truth context of the latter days, is making Christ the very center of the passage, which is also evidence the application is valid.

Door de geboorte van Christus te identificeren als de „tijd van het einde”, en derhalve als de sleutel om de lijn van de Makkabeeën binnen de context van de tegenwoordige waarheid van de laatste dagen te brengen, wordt Christus tot het eigenlijke middelpunt van de passage gemaakt, hetgeen eveneens een bewijs is dat deze toepassing geldig is.

The line of the Maccabees illustrates the spiritual glorious land, and the illustration begins in a period where the citizens of the glorious land break away from the king of the north’s political and religious domination. The Maccabean revolt that led to the Hasmonean dynasty represents 1776, and the revolt against the king of the north that was accomplished by the Maccabees represented the Revolutionary War. The twenty-two years of 1776 unto 1798 represents the Maccabean rebellion that led to the Hasmonean dynasty at the time of the end in 1798, which continued until the Herodian dynasty began at the time of the end in 1989. The Herodian dynasty continued until the destruction of Jerusalem in 70 AD.

De lijn van de Makkabeeën illustreert het geestelijke heerlijke land, en de illustratie begint in een periode waarin de burgers van het heerlijke land zich losmaken van de politieke en religieuze overheersing van de koning van het noorden. De Makkabese opstand die leidde tot de Hasmonese dynastie vertegenwoordigt 1776, en de opstand tegen de koning van het noorden die door de Makkabeeën werd volbracht, vertegenwoordigde de Revolutionaire Oorlog. De tweeëntwintig jaren van 1776 tot 1798 vertegenwoordigen de Makkabese opstand die leidde tot de Hasmonese dynastie ten tijde van het einde in 1798, welke voortduurde totdat de Herodiaanse dynastie begon ten tijde van het einde in 1989. De Herodiaanse dynastie duurde voort tot aan de verwoesting van Jeruzalem in 70 n.Chr.

What is important to recognize in this line of history is twofold; it is an illustration of the ancient glorious land that typifies the modern glorious land, and it begins within a line of history that starts with verse sixteen, where Rome conquers the glorious land for the first time, thus identifying the primary theme of the line. The line of verse sixteen unto verse twenty-two represents the glorious land, and its context is the soon-coming Sunday law. The line also represents the two classes of worshippers that influence both dynastic governments. The Sadducees were less in numbers but generally controlled the Jewish religious and political systems in both dynastic periods. The religious system was managed by a priesthood, and that priesthood was also influenced by both Sadducees and Pharisees. The Hasmonean and Herodian governments were both influenced by the Pharisees and Sadducees, and the two dynasties represent the government of the United States from 1798 unto the Sunday law.

Wat in deze geschiedlijn van belang is te onderkennen, is tweeledig: zij is een illustratie van het oude heerlijke land, dat een type is van het moderne heerlijke land, en zij begint binnen een geschiedlijn die aanvangt met vers zestien, waar Rome het heerlijke land voor de eerste maal verovert, en aldus het hoofdthema van de lijn aanduidt. De lijn van vers zestien tot en met vers tweeëntwintig vertegenwoordigt het heerlijke land, en haar context is de spoedig komende zondagswet. De lijn vertegenwoordigt tevens de twee klassen van aanbidders die beide dynastieke regeringen beïnvloeden. De Sadduceeën waren in aantal geringer, maar beheersten in het algemeen de Joodse godsdienstige en politieke stelsels in beide dynastieke perioden. Het godsdienstige stelsel werd bestuurd door een priesterschap, en dat priesterschap stond eveneens onder invloed van zowel Sadduceeën als Farizeeën. De Hasmonese en Herodiaanse regeringen werden beide beïnvloed door de Farizeeën en de Sadduceeën, en de twee dynastieën vertegenwoordigen de regering van de Verenigde Staten van 1798 tot aan de zondagswet.

The Pharisees and Sadducees represent two parties of political persuasions that are distinguished by their stand upon the issue of slavery. The Democrats are pro-slavery and the Republicans are anti-slavery; and together they interact with the political apparatus of the constitutional government of the United States. That government is the earth beast of Revelation thirteen, and the external history of the earth beast is represented by its republican horn. The internal history is represented by the protestant horn. The horns are separated on the beast, for the beast is the Constitution that separates the state horn from the church horn, but they move through history together. The republican horn has two influences either for or against slavery. The protestant horn has two influences either for the seventh-day Sabbath or the first day of the sun.

De Farizeeën en Sadduceeën vertegenwoordigen twee partijen van politieke overtuiging die van elkaar onderscheiden worden door hun standpunt inzake slavernij. De Democraten zijn vóór slavernij en de Republikeinen zijn tegen slavernij; en samen werken zij in op het politieke apparaat van de constitutionele regering van de Verenigde Staten. Die regering is het aardbeest van Openbaring dertien, en de uiterlijke geschiedenis van het aardbeest wordt voorgesteld door zijn republikeinse hoorn. De innerlijke geschiedenis wordt voorgesteld door de protestantse hoorn. De horens zijn op het beest van elkaar gescheiden, want het beest is de Constitutie die de hoorn van de staat scheidt van de hoorn van de kerk, maar zij bewegen zich samen door de geschiedenis. De republikeinse hoorn heeft twee invloeden, hetzij vóór hetzij tegen slavernij. De protestantse hoorn heeft twee invloeden, hetzij vóór de sabbat van de zevende dag hetzij vóór de eerste dag van de zon.

Roughly thirty years after the battle of Panium the Maccabees mark the history of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy. Then roughly a century later, verse sixteen is fulfilled when Jerusalem is conquered, typifying the cross. Judea is the second of the three obstacles Rome subdues as it takes control of the world. General Pompey conquered Syria in 65 BC, and then Judah in 63 BC. Augustus Caesar would conquer the third obstacle at the battle of Actium in 31 BC. This history is represented in the line of verse sixteen to twenty-two.

Ongeveer dertig jaar na de slag bij Panium markeren de Makkabeeën in de geschiedenis van de Verenigde Staten het zesde koninkrijk van de Bijbelse profetie. Vervolgens, ongeveer een eeuw later, wordt vers zestien vervuld wanneer Jeruzalem wordt veroverd, als voorafschaduwing van het kruis. Judea is het tweede van de drie beletsels die Rome onderwerpt wanneer het de heerschappij over de wereld verkrijgt. Generaal Pompejus veroverde Syrië in 65 v.Chr., en daarna Juda in 63 v.Chr. Augustus Caesar zou het derde beletsel overwinnen in de slag bij Actium in 31 v.Chr. Deze geschiedenis wordt weergegeven in de lijn van vers zestien tot tweeëntwintig.

By the time of the cross the Maccabean history has been running for almost two hundred years. Uriah Smith identifies that the history represented by the league with the Jews in verse twenty-three is to be aligned to a starting point in history that occurred almost two hundred years before the history of the cross in verse twenty-two. The history of the cross in verse twenty-two must be aligned with verse sixteen, for verse sixteen is also the Sunday law. This means the line of the Maccabees, which is the history of the glorious land of Judah, begins well before verse sixteen’s Sunday law.

Tegen de tijd van het kruis is de Makkabese geschiedenis al bijna tweehonderd jaar gaande. Uriah Smith stelt vast dat de geschiedenis die wordt voorgesteld door het verbond met de Joden in vers drieëntwintig, moet worden verbonden met een beginpunt in de geschiedenis dat bijna tweehonderd jaar vóór de geschiedenis van het kruis in vers tweeëntwintig plaatsvond. De geschiedenis van het kruis in vers tweeëntwintig moet worden verbonden met vers zestien, want vers zestien is eveneens de zondagswet. Dit betekent dat de lijn van de Makkabeeën, die de geschiedenis is van het heerlijke land Juda, ruim vóór de zondagswet van vers zestien begint.

When we understand that the Millerite history illustrates the history of the one hundred and forty-four thousand, we can align the time of the end for the Millerites in 1798, with the time of the end for the one hundred and forty-four thousand in 1989. When we do this, we are overlaying the history of the first and second angels, with the history of the third angel. 1798 and 1989 are the alpha and omega waymark of the history of verse forty of Daniel eleven.

Wanneer wij begrijpen dat de Milleritische geschiedenis de geschiedenis van de honderd vierenveertigduizend illustreert, kunnen wij de tijd van het einde voor de Millerieten in 1798 in overeenstemming brengen met de tijd van het einde voor de honderd vierenveertigduizend in 1989. Wanneer wij dit doen, leggen wij de geschiedenis van de eerste en de tweede engel over de geschiedenis van de derde engel heen. 1798 en 1989 zijn de alfa- en omega-waymarks van de geschiedenis van vers veertig van Daniël elf.

Verse forty begins at the “time of the end,” which is easily proved to be 1798; and when correctly understood, the collapse of the Soviet Union in 1989, fulfilled verse forty, and that fulfillment was also “the time of the end.” Two “time of the ends,” in one verse, that is in the same chapter as the line of the Maccabees. The Maccabean revolt that led to the Hasmonean dynasty represents the twenty-two years from 1776 unto 1798. In 1798 the Hasmonean dynasty began and the Herodian dynasty began in 1989.

Vers veertig begint ten tijde van het einde, waarvan gemakkelijk kan worden aangetoond dat dit 1798 is; en wanneer dit juist wordt begrepen, vervulde de ineenstorting van de Sovjet-Unie in 1989 vers veertig, en die vervulling was eveneens de tijd van het einde. Twee tijden van het einde, in één vers, dat zich bevindt in hetzelfde hoofdstuk als de lijn van de Makkabeeën. De Makkabese opstand die leidde tot de Hasmonese dynastie vertegenwoordigt de tweeëntwintig jaren van 1776 tot 1798. In 1798 begon de Hasmonese dynastie en in 1989 begon de Herodiaanse dynastie.

Verse ten of Daniel eleven identifies 1989, and verse sixteen is the Sunday law. The line of history within those verses represent three battles, and a demise of a southern king and the entrance of Rome into prophetic history. It also contains the line of two dynasties that typify the change that occurs when the earth beast of Revelation thirteen who “had two horns like a lamb, and” “spake as a dragon.” Sequentially the first Jewish dynasty is the lamb and the second Roman dynasty is the dragon. The first dynasty was Jewish, the second was Roman. Whether Jewish or Roman the earth beast had two horns.

Vers tien van Daniël elf duidt op 1989, en vers zestien is de zondagswet. De historische lijn binnen die verzen vertegenwoordigt drie veldslagen, de ondergang van een zuidelijke koning en de intrede van Rome in de profetische geschiedenis. Zij bevat tevens de lijn van twee dynastieën die de verandering voorafbeelden die plaatsvindt wanneer het beest uit de aarde van Openbaring dertien, dat „twee hoornen had een lam gelijk, en” „sprak als de draak.” Achtereenvolgens is de eerste Joodse dynastie het lam en de tweede Romeinse dynastie de draak. De eerste dynastie was Joods, de tweede was Romeins. Of het nu Joods of Romeins was, het beest uit de aarde had twee hoornen.

The Jewish dynasty represents the Protestant horn and the Roman dynasty represents the Republican horn. Both horns also possess a prophetic division of two. The Sadducees and Pharisees provide the framework of the pro-slavery Democrats as opposed to the anti-slavery Republicans; while also representing a twofold division of foolish virgins in contrast with the wise virgins. The Pharisees as foolish virgins are purged at the first disappointment and the Sadducees are purged at the second temple cleansing. The Pharisees, like unto the church of Sardis professed to have a name of life, but were dead, and are purged first, then the Sadducees who denied the power of God, denied the power and message of the Midnight Cry. The Sadducees are the covenant people who are being passed by, the Sadducees are those who are satisfied with the feelings of good emotions.

De Joodse dynastie vertegenwoordigt de protestantse hoorn en de Romeinse dynastie vertegenwoordigt de republikeinse hoorn. Beide horens bezitten eveneens een profetische tweedeling van twee. De Sadduceeën en Farizeeën verschaffen het kader van de pro-slavernij-Democraten in tegenstelling tot de anti-slavernij-Republikeinen; terwijl zij tevens een tweevoudige scheiding van dwaze maagden vertegenwoordigen in tegenstelling tot de wijze maagden. De Farizeeën als dwaze maagden worden gezuiverd bij de eerste teleurstelling en de Sadduceeën worden gezuiverd bij de tweede tempelreiniging. De Farizeeën beweerden, evenals de gemeente van Sardis, een naam te hebben dat zij leefden, maar zij waren dood, en worden het eerst gezuiverd; daarna de Sadduceeën, die de kracht van God loochenden, de kracht en de boodschap van de Middernachtsroep loochenden. De Sadduceeën zijn het verbondsvolk dat wordt voorbijgegaan; de Sadduceeën zijn degenen die tevreden zijn met de gevoelens van goede emoties.

> “The coming of Christ, as announced by the first angel’s message, was understood to be represented by the coming of the bridegroom. The widespread reformation under the proclamation of His soon coming, answered to the going forth of the virgins. In this parable, as in that of Matthew 24, two classes are represented. All had taken their lamps, the Bible, and by its light had gone forth to meet the Bridegroom. But while ‘they that were foolish took their lamps, and took no oil with them,’ ‘the wise took oil in their vessels with their lamps.’ The latter class had received the grace of God, the regenerating, enlightening power of the Holy Spirit, which renders His word a lamp to the feet and a light to the path. In the fear of God they had studied the Scriptures to learn the truth, and had earnestly sought for purity of heart and life. These had a personal experience, a faith in God and in His word, which could not be overthrown by disappointment and delay. Others ‘took their lamps, and took no oil with them.’ They had moved from impulse. Their fears had been excited by the solemn message, but they had depended upon the faith of their brethren, satisfied with the flickering light of good emotions, without a thorough understanding of the truth or a genuine work of grace in the heart. These had gone forth to meet the Lord, full of hope in the prospect of immediate reward; but they were not prepared for delay and disappointment. When trials came, their faith failed, and their lights burned dim.” The Great Controversy, 393.

> „De komst van Christus, zoals aangekondigd door de boodschap van de eerste engel, werd verstaan als voorgesteld door de komst van de bruidegom. De wijdverbreide hervorming onder de verkondiging van Zijn spoedige komst beantwoordde aan het uitgaan van de maagden. In deze gelijkenis worden, evenals in die van Mattheüs 24, twee klassen voorgesteld. Allen hadden hun lampen, de Bijbel, genomen en waren bij het licht daarvan uitgegaan om de Bruidegom te ontmoeten. Maar terwijl ‘de dwazen hun lampen namen, en geen olie met zich meenamen’, namen ‘de wijzen olie in hun vaten, met hun lampen’. De laatstgenoemde klasse had de genade van God ontvangen, de wederbarende, verlichtende kracht van de Heilige Geest, die Zijn woord maakt tot een lamp voor de voet en een licht op het pad. In de vreze Gods hadden zij de Schriften onderzocht om de waarheid te leren kennen, en ernstig gestreefd naar reinheid van hart en leven. Zij bezaten een persoonlijke ervaring, een geloof in God en in Zijn woord, dat niet door teleurstelling en uitstel omvergeworpen kon worden. Anderen ‘namen hun lampen, en namen geen olie met zich mee’. Zij hadden gehandeld uit opwelling. Hun vrees was opgewekt door de plechtige boodschap, maar zij hadden vertrouwd op het geloof van hun broeders, tevreden met het flikkerende licht van goede aandoeningen, zonder grondig begrip van de waarheid of een waarachtig werk van genade in het hart. Dezen waren uitgegaan om de Heere te ontmoeten, vol hoop bij het vooruitzicht van onmiddellijke beloning; maar zij waren niet voorbereid op uitstel en teleurstelling. Toen beproevingen kwamen, bezweek hun geloof en hun lichten brandden zwak.” The Great Controversy, 393.

Whether political or religious both classes unite against the wise at the crisis at midnight. This being said, we began the article by raising the point that I am applying verse fourteen based upon its placement in the flow of the verses, in contradiction with the historical sequence represented by the verses. I employ that logic in agreement with the placement of verse twenty-three. The placement of a waymark is to correspond to its historical fulfillment. The league that the Jews made with Rome during the Maccabean time period defined where the verse would be applied. The “robbers” of verse fourteen, who establish the vision did so in 200 BC, the very year of the battle of Panium, but the battle and the robbers are two different symbols.

Zowel de politieke als de religieuze klasse verenigen zich in de crisis te middernacht tegen de wijzen. Dit gezegd zijnde, zijn wij het artikel begonnen met erop te wijzen dat ik vers veertien toepas op grond van zijn plaatsing in het verloop van de verzen, in tegenspraak met de historische volgorde die door de verzen wordt weergegeven. Die logica hanteer ik in overeenstemming met de plaatsing van vers drieëntwintig. De plaatsing van een wegmerk dient overeen te stemmen met zijn historische vervulling. Het verbond dat de Joden in de tijd van de Makkabeeën met Rome sloten, bepaalde waar het vers moest worden toegepast. De “rovers” van vers veertien, die het gezicht bevestigen, deden dat in 200 v.Chr., juist in het jaar van de slag bij Panium, maar de slag en de rovers zijn twee verschillende symbolen.

The “robbers” become part of the narrative, not to establish a direct connection with the date of the battle of Panium, but to identify the relation they made with the weakened five-year-old ruler of Egypt that was about to be defeated by Antiochus. They did not want a disruption of the importation of Egyptian wheat to the Roman Empire. The prophetic relation of Rome with the vulnerable five-year-old Egyptian king is the subject of the verse. That intercession is identifying the aftermath of the fallout that follows Putin’s attempt to include the subjection of the Ukrainian church to the Russian church as it had formerly been, before 1989. That attempt starts the progressive demise of his southern kingdom, and when Putin dies as did Ptolemy, or is somehow exiled as was Uzziah and Napoleon, he is prophetically removed and his kingdom is then being handled by a series of less competent leaders. Then, in the time of the five-year old king, papal Rome intercedes to protect its interests, which is the Ukrainian church.

De „rovers” worden deel van het verhaal, niet om een rechtstreeks verband te leggen met de datum van de slag bij Panium, maar om de relatie te identificeren die zij aangingen met de verzwakte vijfjarige heerser van Egypte, die op het punt stond door Antiochus verslagen te worden. Zij wilden geen verstoring van de invoer van Egyptisch graan in het Romeinse Rijk. De profetische relatie van Rome met de kwetsbare vijfjarige Egyptische koning is het onderwerp van het vers. Die tussenkomst duidt op de nasleep van de ontwrichting die volgt op Poetins poging om de onderwerping van de Oekraïense kerk aan de Russische kerk opnieuw in te sluiten, zoals die vroeger was, vóór 1989. Die poging luidt de geleidelijke ondergang van zijn zuidelijke koninkrijk in, en wanneer Poetin sterft, zoals Ptolemaeus deed, of op enigerlei wijze in ballingschap wordt gevoerd, zoals Uzzia en Napoleon, wordt hij profetisch verwijderd en wordt zijn koninkrijk vervolgens bestuurd door een reeks minder bekwame leiders. Dan, in de tijd van de vijfjarige koning, komt het pauselijke Rome tussenbeide om zijn belangen te beschermen, namelijk de Oekraïense kerk.

The papacy is not picking sides between Russian or Ukrainian orthodoxy; she is playing every side to bring all the religious bodies under her authority as represented in Isaiah four.

Het pausdom kiest geen partij tussen de Russische of Oekraïense orthodoxie; het bespeelt elke zijde om alle religieuze lichamen onder zijn gezag te brengen, zoals voorgesteld in Jesaja vier.

> And in that day seven women shall take hold of one man, saying, We will eat our own bread, and wear our own apparel: only let us be called by thy name, to take away our reproach. In that day shall the branch of the Lord be beautiful and glorious, and the fruit of the earth shall be excellent and comely for them that are escaped of Israel. And it shall come to pass, that he that is left in Zion, and he that remaineth in Jerusalem, shall be called holy, even every one that is written among the living in Jerusalem. Isaiah 4:1–3.

> En te dien dage zullen zeven vrouwen één man aangrijpen en zeggen: Wij zullen ons eigen brood eten en onze eigen kleding dragen; laat ons slechts naar uw naam genoemd worden, neem onze smaad weg. Te dien dage zal de Spruit des HEEREN heerlijk en luisterrijk zijn, en de vrucht van het land voortreffelijk en schoon voor hen die uit Israël ontkomen zijn. En het zal geschieden dat wie in Sion is overgebleven en wie in Jeruzalem is achtergelaten, heilig genoemd zal worden, ieder die in Jeruzalem ten leven opgeschreven is. Jesaja 4:1–3.

The papacy takes control of all the religious bodies, represented as seven women, meaning all the churches. Those seven churches wish to be called catholic, which means universal, and they are clearly not God’s people, for they intend to wear their own apparel. The unification of all the religious bodies who wish to wear their own human garments does so in the time when those in “Jerusalem shall be called holy,” which is when the branch of the Lord transforms from a Laodicean to Philadelphian people, which is where the papacy becomes the head of all the religious bodies in the very time she will also be made the head of the political bodies.

Het pausdom neemt de heerschappij over alle religieuze lichamen, voorgesteld als zeven vrouwen, dat wil zeggen alle kerken. Die zeven kerken wensen katholiek te worden genoemd, wat universeel betekent, en zij zijn duidelijk niet Gods volk, want zij zijn van plan hun eigen kleding te dragen. De eenwording van alle religieuze lichamen die hun eigen menselijke gewaden willen dragen, vindt plaats in de tijd waarin degenen in „Jeruzalem heilig zullen worden genoemd”, namelijk wanneer de Spruit des HEEREN verandert van een Laodiceïsch in een Filadelfisch volk; dan wordt het pausdom het hoofd van alle religieuze lichamen juist in de tijd waarin zij ook tot hoofd van de politieke lichamen zal worden gemaakt.

In 1989, the Ukrainian church was a symbol of the king of the north sweeping away the Soviet Union, and Putin will seek to restore the former relationship of submission, and receive leprosy on his forehead and begin a persecution against the religion that refused his demands. That persecution took place in Ptolemy’s own nation, in the city of Alexandria, so the churches within Russia that are influenced by Rome will become Putin’s target, and his ending. As Trump prepares for the battle of Panium his open relationship with the protector of the weakened Egyptian child king is identified in 2025. The Roman power that in 200 BC protected the Egyptian child-king, will not then protect the child-king. She will help to end the child king. Rome as Egypt’s protector in 200 BC, represents Rome as Egypt’s destroyer at the battle of Panium.

In 1989 was de Oekraïense kerk een symbool van de koning van het noorden die de Sovjet-Unie wegvaagde, en Poetin zal trachten de vroegere onderworpenheidsverhouding te herstellen, en melaatsheid op zijn voorhoofd ontvangen en een vervolging beginnen tegen de godsdienst die zijn eisen weigerde. Die vervolging vond plaats in Ptolemaeus’ eigen natie, in de stad Alexandrië, zodat de kerken binnen Rusland die door Rome worden beïnvloed, Poetins doelwit zullen worden, en zijn einde. Terwijl Trump zich voorbereidt op de slag bij Panium, wordt zijn openlijke relatie met de beschermer van de verzwakte Egyptische kindkoning in 2025 geïdentificeerd. De Romeinse macht die in 200 v.Chr. de Egyptische kindkoning beschermde, zal de kindkoning dan niet beschermen. Zij zal helpen de kindkoning ten val te brengen. Rome als de beschermer van Egypte in 200 v.Chr., vertegenwoordigt Rome als de verwoester van Egypte in de slag bij Panium.

## Millerites

Millerieten

The Millerites did not see three Roman powers, they only saw two, but their truth was truth, just the same. The prophetic logic of Antiochus as a symbol allows us to apply verse fourteen in a history that precedes verse fifteen, even if the history which initially fulfilled the verses placed both verse fourteen and fifteen in the year 200 BC. I am claiming verse sixteen is the soon-coming Sunday law and that verse fourteen was 2025, and verse fifteen is the yet future battle of Panium. Antiochus proves the three battles are one prophetic line for he is at all three battles, but he also proves the claim I am asserting that the latter-day application of the verses, when rightly divided with line upon line methodology.

De Millerieten zagen geen drie Romeinse machten; zij zagen er slechts twee, maar hun waarheid was daarom niet minder waarheid. De profetische logica van Antiochus als symbool stelt ons in staat vers veertien toe te passen op een geschiedenis die aan vers vijftien voorafgaat, ook al plaatste de geschiedenis die de verzen aanvankelijk vervulde zowel vers veertien als vers vijftien in het jaar 200 v.Chr. Ik stel dat vers zestien de spoedig komende zondagswet is, dat vers veertien 2025 was, en dat vers vijftien de nog toekomstige slag bij Panium is. Antiochus bewijst dat de drie veldslagen één profetische lijn vormen, want hij is bij alle drie de veldslagen aanwezig; maar hij bewijst ook de stelling die ik naar voren breng: dat de toepassing van de verzen op de laatste dagen, wanneer zij met de methodologie van regel op regel op juiste wijze worden onderscheiden.

Antiochus was at all three battles and in the latter days he represents the papacies proxy power in 1989 (Reagan and the USA), 2014 (Zelenskyy and the Ukraine), and then at the battle of Panium it is the same proxy power as 1989, for Jesus always represents the end with the beginning. Ronald Reagan is dead and buried, so the historical witness of Antiochus is accurate to the Millerite understanding, but subject to the rules which govern a line upon line application. The last papal proxy power in the verses is Trump, even though historically Antiochus was at all three battles. In order to fulfill verse thirteen Trump had to lose the second election, for in verse thirteen he “returns,” stronger than ever, strong enough to take a bullet through the ear, which along with the right thumb and right big toe is what was to be anointed with blood, when the priests were anointed.

Antiochus was in alle drie de veldslagen aanwezig, en in de laatste dagen vertegenwoordigt hij de plaatsvervangende macht van het pausdom in 1989 (Reagan en de Verenigde Staten), in 2014 (Zelenskyy en Oekraïne), en vervolgens is het bij de slag bij Panium dezelfde plaatsvervangende macht als in 1989, want Jezus stelt het einde altijd voor met het begin. Ronald Reagan is dood en begraven, dus het historische getuigenis van Antiochus is nauwkeurig overeenkomstig het Milleritische begrip, maar onderworpen aan de regels die een toepassing regel op regel beheersen. De laatste plaatsvervangende pauselijke macht in de verzen is Trump, ook al was Antiochus historisch gezien in alle drie de veldslagen aanwezig. Om vers dertien te vervullen, moest Trump de tweede verkiezing verliezen, want in vers dertien „keert” hij „terug”, sterker dan ooit, sterk genoeg om een kogel door het oor te krijgen, hetgeen, samen met de rechterduim en de rechtergrote teen, met bloed gezalfd moest worden, toen de priesters werden gezalfd.

Reagan typified Trump, for Reagan is the first of the final eight presidents from the time of the end in 1989. Lincoln typified Trump, for he was the first Republican president. Lincoln was assassinated by proslavery Democrats in alliance with Rome, and both Ronald Reagan and his popish counterpart John Paul II survived assassination attempts. Trump was politically assassinated in 2020, with the stolen election in fulfillment of Revelation eleven, verse seven, and then in 2024 he was resurrected in fulfillment of verse eleven.

Reagan was een type van Trump, want Reagan is de eerste van de laatste acht presidenten vanaf de tijd van het einde in 1989. Lincoln was een type van Trump, want hij was de eerste Republikeinse president. Lincoln werd vermoord door pro-slavernijgezinde Democraten in bondgenootschap met Rome, en zowel Ronald Reagan als zijn pausgezinde tegenhanger Johannes Paulus II overleefden moordaanslagen. Trump werd in 2020 politiek vermoord, met de gestolen verkiezing in vervulling van Openbaring elf, vers zeven, en vervolgens werd hij in 2024 opgewekt in vervulling van vers elf.

> And when they shall have finished their testimony, the beast that ascendeth out of the bottomless pit shall make war against them, and shall overcome them, and kill them. … And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. Revelation 11:7, 11.

> En wanneer zij hun getuigenis zullen hebben voleindigd, zal het beest dat uit de afgrond opkomt oorlog tegen hen voeren, en het zal hen overwinnen en hen doden. … En na drie dagen en een halve ging de Geest des levens uit God in hen, en zij stonden op hun voeten; en grote vrees viel op hen die hen zagen. Openbaring 11:7, 11.

Trump’s resurrection was his “return” of verse thirteen, and it also provided a parallel of a characteristic of Rome, for Rome is “the eighth that is of the seven,” and Trump is an image of Rome.

Trumps wederopstanding was zijn „terugkeer” van vers dertien, en zij vormde tevens een parallel met een kenmerk van Rome, want Rome is „de achtste, die uit de zeven is”, en Trump is een beeld van Rome.

> And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:11.

> En het beest dat was en niet is, ook dat is de achtste, en is uit de zeven, en het gaat ten verderve. Openbaring 17:11.

Trump’s second term makes him the eighth president since Reagan, and because he was also the sixth, Trump, in alignment with the papacy is “the eight, that is of the seven.” Eight is the symbol of resurrection, which emphasizes that he, as an image of the papacy needed to have a deadly wound that was healed in order to “return.”

Trumps tweede ambtstermijn maakt hem de achtste president sinds Reagan, en omdat hij ook de zesde was, is Trump, in overeenstemming met het pausdom, „de achtste, die uit de zeven is.” Acht is het symbool van de opstanding, hetgeen benadrukt dat hij, als een beeld van het pausdom, een dodelijke wond moest hebben die genezen werd om te kunnen „terugkeren.”

> And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. Revelation 13:3.

> En ik zag een van zijn koppen als ten dode gewond; en zijn dodelijke wond werd genezen; en de gehele wereld verwonderde zich achter het beest aan. Openbaring 13:3.

When the deadly wound is healed the world “wonders after the beast,” and when Trump was resurrected as the eighth that is of the seven in 2024, he “returned” and the whole world wondered after him.

Wanneer de dodelijke wond genezen is, verwondert de wereld zich „achter het beest aan”, en toen Trump in 2024 werd opgewekt als de achtste, die uit de zeven is, „keerde” hij terug en verwonderde de gehele wereld zich achter hem aan.

> And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. Revelation 11:11, 12.

> En na drie dagen en een halve voer de Geest des levens uit God in hen, en zij stonden op hun voeten; en grote vrees viel op hen die hen aanschouwden. En zij hoorden een grote stem uit de hemel tot hen zeggen: Komt hierheen omhoog. En zij voeren op naar de hemel in een wolk; en hun vijanden aanschouwden hen. Openbaring 11:11, 12.

Trump “returned” in the election of 2024, and then in 2025 he and pope Leo were both inaugurated. Jesus gave a direct and fair warning, to any who wished to see.

Trump „keerde terug” bij de verkiezing van 2024, en vervolgens werden in 2025 zowel hij als paus Leo geïnstalleerd. Jezus gaf een rechtstreekse en eerlijke waarschuwing, voor ieder die wilde zien.

> When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand.) Matthew 24:15.

> Wanneer gij dan de gruwel der verwoesting, waarvan gesproken is door Daniël, de profeet, zult zien staan in de heilige plaats — wie het leest, geve er acht op —. Matteüs 24:15.

Mark says it perhaps a little clearer.

Marcus zegt het wellicht iets duidelijker.

> But when ye shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, standing where it ought not, (let him that readeth understand,) then let them that be in Judaea flee to the mountains. Mark 13:14.

> Maar wanneer gij de gruwel der verwoesting, waarvan door de profeet Daniël gesproken is, zult zien staan waar hij niet behoort, (wie het leest, geve er acht op,) laten dan zij die in Judea zijn, vluchten naar de bergen. Markus 13:14.

The abomination of desolation is Rome in each of its three phases. Pagan, papal and modern Rome is each a symbol of warning for the people of God. The warning is to be recognized when Rome is in a “holy place” or where “it ought not” be. The glorious land is the holy land in Scripture, and the United States is the spiritual glorious land.

De gruwel der verwoesting is Rome in elk van zijn drie fasen. Het heidense, pauselijke en moderne Rome is telkens een waarschuwingssymbool voor het volk van God. De waarschuwing moet worden herkend wanneer Rome zich op een „heilige plaats” bevindt of waar „het niet behoort” te zijn. Het heerlijke land is in de Schrift het heilige land, en de Verenigde Staten zijn het geestelijke heerlijke land.

> And the Lord shall inherit Judah his portion in the holy land, and shall choose Jerusalem again. Be silent, O all flesh, before the Lord: for he is raised up out of his holy habitation. Zechariah 2:12, 13.

> En de HEERE zal Juda tot zijn erfdeel bezitten in het heilige land, en Hij zal Jeruzalem opnieuw verkiezen. Zwijg, alle vlees, voor het aangezicht des HEEREN; want Hij is ontwaakt uit zijn heilige woning. Zacharia 2:12, 13.

When you see Rome standing in the holy place the Lord is choosing Jerusalem as His covenant people for the final time. When Reagan, the first of eight presidents arranged a secret alliance with the antichrist of Bible prophecy, it represented an open alliance with Rome by the eighth and last president since the time of the end in 1989. Omega symbols often reverse attributes of the alpha symbol.

Wanneer u Rome op de heilige plaats ziet staan, kiest de Heer Jeruzalem voor de laatste maal als Zijn verbondsvolk. Toen Reagan, de eerste van acht presidenten, een geheime alliantie sloot met de antichrist van de Bijbelse profetie, vertegenwoordigde dit een open alliantie met Rome door de achtste en laatste president sinds de tijd van het einde in 1989. Omegasymbolen keren de eigenschappen van het alfasymbool dikwijls om.

The inauguration of pope Leo and Trump in 2025 is identifying an open relationship between the sea beast and the earth beast of Revelation thirteen. The reversal to an open alliance of Trump and Leo that was typified by the secret alliance of Reagan and John Paul II, informs us that the support of the Egyptian child-king that fulfilled verse fourteen in 200 BC, represents a lack of support in the latter-days.

De inauguratie van paus Leo en Trump in 2025 duidt op een openlijke verhouding tussen het beest uit de zee en het beest uit de aarde van Openbaring dertien. De omkering tot een openlijk verbond van Trump en Leo, dat werd getypeerd door het geheime verbond van Reagan en Johannes Paulus II, maakt ons duidelijk dat de steun aan de Egyptische kind-koning, die vers veertien in 200 v.Chr. vervulde, in de laatste dagen een gebrek aan steun vertegenwoordigt.

2025 establishes the external foundational vision or prophecy, for it lifts up Rome as the warning of Rome that is identified by Daniel with the symbolism of “the abomination of desolation.” The warning of the abomination of desolation takes place in advance of the destruction represented by “desolation.” In the siege of Jerusalem under Cestius the warning was represented by the banners of Rome’s authority being placed within the sacred precincts of the sanctuary. Those who saw, understood, obeyed and left the city and were protected when the siege was re-engaged. They saw the Roman warning sign. The Christians who separated from the compromised church of Pergamos and thereafter the church of Thyatira fled into the wilderness when they saw the man of sin setting in the temple of God. Those witnesses identify a warning of the abomination of desolation spoken of by Daniel in the latter days.

2025 vestigt het uiterlijke fundamentele visioen of de profetie, want het verheft Rome als de waarschuwing van Rome die door Daniël wordt geïdentificeerd met de symboliek van „de gruwel der verwoesting”. De waarschuwing van de gruwel der verwoesting vindt plaats voorafgaand aan de vernietiging die door „verwoesting” wordt voorgesteld. Bij de belegering van Jeruzalem onder Cestius werd de waarschuwing uitgebeeld doordat de banieren van Romes gezag binnen de heilige voorhoven van het heiligdom werden geplaatst. Degenen die zagen, begrepen, gehoorzaamden en de stad verlieten, werden beschermd toen het beleg werd hervat. Zij zagen het Romeinse waarschuwingsteken. De christenen die zich afscheidden van de verdorven kerk van Pergamus en vervolgens van de kerk van Thyatira, vluchtten naar de woestijn toen zij de mens der zonde in de tempel Gods zagen zitten. Die getuigen duiden op een waarschuwing van de gruwel der verwoesting waarvan Daniël in de laatste dagen heeft gesproken.

We have repeatedly shown that 1888 was the siege of Cestius, and the conclusion of the Sunday law crisis is the siege of Titus. The Blair Sunday law bills of the 1880’s in accompaniment with the Sunday laws that were implemented in some southern states during the 1880’s was the warning of Cestius that also marked the dividing line on Sister White’s counsel on country living. Before the 1880’s her counsel was that in the future we would need to move to the country, but after the 1880’s country living was something that was to have already been accomplished. The warning sign of the Blair Bills, promoting the papal power’s mark of authority being discussed in 1880’s typified the Patriot Act at 9/11, for the angel of Revelation eighteen appeared in both those histories.

Wij hebben herhaaldelijk aangetoond dat 1888 het beleg van Cestius was, en dat de afsluiting van de zondagswetcrisis het beleg van Titus is. De Blair-zondagswetsvoorstellen van de jaren 1880, in samenhang met de zondagswetten die in sommige zuidelijke staten gedurende de jaren 1880 werden ingevoerd, vormden de waarschuwing van Cestius, die tevens de scheidslijn markeerde in Zuster Whites raad met betrekking tot het wonen op het platteland. Vóór de jaren 1880 luidde haar raad dat wij in de toekomst naar het platteland zouden moeten verhuizen, maar na de jaren 1880 was het wonen op het platteland iets dat reeds verwezenlijkt had moeten zijn. Het waarschuwende teken van de Blair Bills, waarin in de jaren 1880 het merkteken van gezag van de pauselijke macht werd bevorderd en besproken, was een voorafschaduwing van de Patriot Act op 9/11, want de engel van Openbaring achttien verscheen in beide geschiedenissen.

9/11 was the warning of Cestius placing his authority in the holy place where it should not be, for at 9/11 Roman law replaced English law. In the Pelosi Trials of 2021 the due process clause was repudiated, and represents another footstep towards the siege of Titus, which ends at the soon-coming Sunday law in the United States. The siege is a period of time. 1888 speaks to the rebellion of the internal Protestant horn, and 9/11 speaks to the rebellion of the external Republican horn. The inauguration of the pope from the glorious land in the same year that the final president is also inaugurated represents the final warning of the abomination of desolation standing where it ought not, just before the battle of Panium. The battle of Panium leads directly into the Sunday law and the battle of Actium, which represented the third and final obstacle for pagan Rome, and then pagan Rome ruled supremely for 360 years in fulfillment of Daniel 11:24. At the Sunday law the sixth and seventh kingdoms are both conquered by Rome, and modern Rome then reigns for one symbolic hour, or forty-two symbolic months.

9/11 was de waarschuwing van Cestius, die zijn gezag plaatste in de heilige plaats waar het niet behoorde te zijn, want bij 9/11 verving het Romeinse recht het Engelse recht. In de Pelosi-processen van 2021 werd de due process-clausule verworpen, en dit vertegenwoordigt nog een voetstap in de richting van het beleg door Titus, dat eindigt bij de spoedig komende zondagswet in de Verenigde Staten. Het beleg is een tijdsperiode. 1888 spreekt over de opstand van de interne protestantse hoorn, en 9/11 spreekt over de opstand van de externe Republikeinse hoorn. De inauguratie van de paus vanuit het heerlijke land in hetzelfde jaar waarin ook de laatste president wordt geïnaugureerd, vertegenwoordigt de laatste waarschuwing van de gruwel der verwoesting die staat waar zij niet behoort te staan, vlak vóór de slag bij Panium. De slag bij Panium leidt rechtstreeks naar de zondagswet en de slag bij Actium, die het derde en laatste obstakel voor het heidense Rome vertegenwoordigde, en vervolgens heerste het heidense Rome gedurende 360 jaar oppermachtig ter vervulling van Daniël 11:24. Bij de zondagswet worden zowel het zesde als het zevende koninkrijk door Rome veroverd, en daarna regeert het moderne Rome één symbolisch uur, of tweeënveertig symbolische maanden.

In verse sixteen Pompey, who has just conquered pagan Rome’s first obstacles of Syria then conquers Jerusalem. Pompey takes down Rome’s first two obstacles and Augustus Caesar conquers the third at Actium. Modern Rome first conquers the king of the south in 1989 in fulfillment of verse forty, and as typified by verse ten. Then at the Sunday law modern Rome conquers its second and third obstacle with the United States and then the United Nations immediately agrees to give their kingdom to the papal power. Pagan Rome conquered two with Pompey and then one, and papal Rome conquered one in 1989, and then its next two in verse sixteen, which is where Pompey is marked with his second conquering.

In vers zestien verovert Pompejus, die zojuist de eerste hindernissen van het heidense Rome in Syrië heeft overwonnen, vervolgens Jeruzalem. Pompejus schakelt de eerste twee hindernissen van Rome uit en Augustus Caesar verovert de derde bij Actium. Het moderne Rome overwint eerst de koning van het zuiden in 1989 ter vervulling van vers veertig, en zoals voorafgeschaduwd in vers tien. Vervolgens overwint het moderne Rome bij de zondagswet zijn tweede en derde hindernis met de Verenigde Staten, waarna de Verenigde Naties er onmiddellijk mee instemmen hun koninkrijk aan de pauselijke macht te geven. Het heidense Rome overwon er twee met Pompejus en daarna één, en het pauselijke Rome overwon er één in 1989, en vervolgens de volgende twee in vers zestien, waar Pompejus wordt gemarkeerd met zijn tweede verovering.

Whether it was the third obstacle at Actium for pagan Rome, or when the third obstacle, represented by the Goths being driven out of the city of Rome in 538, when Rome overcomes the third obstacle it rules supremely.

Of het nu het derde obstakel bij Actium was voor het heidense Rome, of het derde obstakel, voorgesteld door de verdrijving van de Goten uit de stad Rome in 538: wanneer Rome het derde obstakel overwint, heerst het oppermachtig.

> Surely the Lord God will do nothing, but he revealeth his secret unto his servants the prophets. Amos 3:7.

> Voorwaar, de Heere HEERE zal niets doen, tenzij Hij zijn verborgenheid geopenbaard heeft aan zijn knechten, de profeten. Amos 3:7.

The Lord will surely give the final manifestation of the warning sign that is represented as the abomination of desolation in the book of Daniel, before the desolation arrives. That warning sign is the open alliance in contrast with Reagan’s secret alliance being represented in 2025. The Lord will not bring punishment, without first giving warning, and Amos is very direct about what the secret revelation to His servants is, and who it is directed at.

De Heer zal gewis de uiteindelijke manifestatie geven van het waarschuwingsteken dat in het boek Daniël wordt voorgesteld als de gruwel der verwoesting, voordat de verwoesting komt. Dat waarschuwingsteken is het openlijke bondgenootschap, in tegenstelling tot Reagans geheime bondgenootschap, dat in 2025 wordt voorgesteld. De Heer zal geen straf brengen zonder eerst te waarschuwen, en Amos is zeer duidelijk over wat de geheime openbaring aan Zijn dienstknechten is en tot wie zij gericht is.

> Hear this word that the Lord hath spoken against you, O children of Israel, against the whole family which I brought up from the land of Egypt, saying, You only have I known of all the families of the earth: therefore I will punish you for all your iniquities. Amos 3:1, 2.

> Hoort dit woord dat de HEERE tegen u gesproken heeft, o kinderen van Israël, tegen het gehele geslacht dat Ik uit het land Egypte heb opgevoerd, zeggende: U alleen heb Ik gekend uit alle geslachten van de aarde; daarom zal Ik u straffen om al uw ongerechtigheden. Amos 3:1, 2.

Amos is addressing the last generation of God’s chosen covenant people who are to be punished, in alignment with the 25 men who bow to the sun in Ezekiel eight. Amos is presenting the Laodicean message, which is the third angel’s message during the blotting out of sin in the time of the judgment of the living. Amos’s warning is based upon a unification of two parties.

Amos richt zich tot de laatste generatie van Gods uitverkoren verbondsvolk die gestraft moet worden, in overeenstemming met de vijfentwintig mannen die zich neerbuigen voor de zon in Ezechiël acht. Amos brengt de boodschap van Laodicea, die de boodschap van de derde engel is tijdens het uitdelgen van de zonde in de tijd van het oordeel over de levenden. De waarschuwing van Amos is gebaseerd op een vereniging van twee partijen.

> Can two walk together, except they be agreed? Will a lion roar in the forest, when he hath no prey? will a young lion cry out of his den, if he have taken nothing? Can a bird fall in a snare upon the earth, where no gin is for him? shall one take up a snare from the earth, and have taken nothing at all? Shall a trumpet be blown in the city, and the people not be afraid? shall there be evil in a city, and the Lord hath not done it? Amos 3:3–6.

> Zullen er twee tezamen wandelen, tenzij zij het eens zijn? Zal een leeuw brullen in het woud, wanneer hij geen prooi heeft? zal een jonge leeuw uit zijn hol roepen, indien hij niets gevangen heeft? Kan een vogel in een strik op de aarde vallen, waar geen val voor hem is? zal men een strik van de aarde opnemen, en in het geheel niets gevangen hebben? Zal in de stad de bazuin geblazen worden, en zal het volk niet vrezen? zal er onheil in een stad zijn, en de HEERE heeft het niet gedaan? Amos 3:3–6.

The warning of two walking together as one, is set within the context of a snare catching a bird from the earth. Birds are symbols of religious bodies, and the papacy is a cage of every unclean and hateful bird in Revelation.

De waarschuwing dat twee tezamen wandelen als één, wordt geplaatst binnen de context van een strik die een vogel van de aarde vangt. Vogels zijn symbolen van religieuze lichamen, en het pausdom is in Openbaring een kooi van elke onreine en hatelijke vogel.

> And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies. Revelation 18:2, 3.

> En hij riep met krachtige stem, zeggende: Gevallen, gevallen is het grote Babylon, en het is geworden een woonplaats van duivelen, en een schuilplaats van elke onreine geest, en een kooi van elke onreine en hatelijke vogel. Want alle volken hebben gedronken van de wijn van de toorn van haar hoererij, en de koningen der aarde hebben met haar gehoereerd, en de kooplieden der aarde zijn rijk geworden door de overvloed van haar weelde. Openbaring 18:2, 3.

A bird in a cage is a captured bird, and when a nation commits fornication with the whore of Rome it becomes a captured bird, and the bird that is lifted up above all the other prophetic birds is the power whose threefold house is built, is established at the Sunday law, in her place, which is Shinar, which is Babylon. It is the bird that received a deadly wound in 1798, or as Zechariah states, had a lead cover placed over its basket, but was thereafter lifted up by the birds of spiritualism and apostate Protestantism.

Een vogel in een kooi is een gevangen vogel, en wanneer een natie hoererij bedrijft met de hoer van Rome, wordt zij een gevangen vogel, en de vogel die verheven wordt boven al de andere profetische vogels, is de macht welker drievoudig huis gebouwd wordt, gevestigd wordt bij de zondagswet, op haar plaats, dat is Sinear, dat is Babylon. Het is de vogel die in 1798 een dodelijke wond ontving, of, zoals Zacharia het stelt, een loden deksel op haar mand geplaatst kreeg, maar daarna werd opgeheven door de vogels van het spiritualisme en het afvallige protestantisme.

> Then the angel that talked with me went forth, and said unto me, Lift up now thine eyes, and see what is this that goeth forth. And I said, What is it? And he said, This is an ephah that goeth forth. He said moreover, This is their resemblance through all the earth. And, behold, there was lifted up a talent of lead: and this is a woman that sitteth in the midst of the ephah. And he said, This is wickedness. And he cast it into the midst of the ephah; and he cast the weight of lead upon the mouth thereof. Then lifted I up mine eyes, and looked, and, behold, there came out two women, and the wind was in their wings; for they had wings like the wings of a stork: and they lifted up the ephah between the earth and the heaven. Then said I to the angel that talked with me, Whither do these bear the ephah? And he said unto me, To build it an house in the land of Shinar: and it shall be established, and set there upon her own base. Zechariah 5:5–11.

> Toen ging de engel die met mij sprak uit, en hij zei tot mij: Hef nu uw ogen op en zie wat dit is dat tevoorschijn komt. En ik zei: Wat is het? En hij zei: Dit is een efa die tevoorschijn komt. Verder zei hij: Dit is hun gedaante over de gehele aarde. En zie, er werd een talent lood opgeheven; en dit is een vrouw die midden in de efa zit. En hij zei: Dit is de goddeloosheid. En hij wierp haar midden in de efa; en hij wierp het loden gewicht op haar opening. Toen hief ik mijn ogen op en zag, en zie, daar kwamen twee vrouwen tevoorschijn, en de wind was in hun vleugels; want zij hadden vleugels als de vleugels van een ooievaar; en zij hieven de efa op tussen de aarde en de hemel. Toen zei ik tot de engel die met mij sprak: Waarheen brengen dezen de efa? En hij zei tot mij: Om haar een huis te bouwen in het land Sinear; en het zal gevestigd worden en daar op haar eigen voetstuk worden neergezet. Zacharia 5:5–11.

Amos’s snare catches the bird from the earth, for it represents the alliance that precedes the soon-coming Sunday law where the earth-bird is captured, and according to Amos the alliance is a rebuke to Laodicean Seventh-day Adventism, for there will be a warning trumpet blown in the city, which they will refuse to hear.

De strik van Amos vangt de vogel van de aarde, want zij stelt het bondgenootschap voor dat voorafgaat aan de spoedig komende zondagswet, waarin de aardevogel wordt gevangen; en volgens Amos is het bondgenootschap een bestraffing voor het Laodicese Zevende-dags Adventisme, want er zal in de stad een waarschuwende bazuin worden geblazen, die zij zullen weigeren te horen.

> Shall a trumpet be blown in the city, and the people not be afraid? shall there be evil in a city, and the Lord hath not done it? Surely the Lord God will do nothing, but he revealeth his secret unto his servants the prophets. The lion hath roared, who will not fear? the Lord God hath spoken, who can but prophesy? Amos 3:6–8.

> Zal in de stad de bazuin worden geblazen, en het volk niet vrezen? Zal er onheil in een stad zijn, en de HEERE heeft het niet gedaan? Voorzeker, de Heere HEERE zal niets doen, tenzij Hij Zijn verborgen raad aan Zijn knechten, de profeten, heeft geopenbaard. De leeuw heeft gebruld, wie zou niet vrezen? De Heere HEERE heeft gesproken, wie kan dan niet profeteren? Amos 3:6–8.

The Lion who roars is the Lion of the tribe of Judah, who represents Christ when He seals and unseals His prophetic Word. The open alliance of 2025 is the siege of Cestius and the symbol of the robbers of God’s people is established when you see two walking together that should never co-exist. Rome allied and aligned with Protestants is an oxymoron, for to be a Protestant means to protest against Rome.

De Leeuw die brult, is de Leeuw uit de stam van Juda, die Christus vertegenwoordigt wanneer Hij Zijn profetisch Woord verzegelt en de verzegeling ervan opheft. De openlijke alliantie van 2025 is het beleg van Cestius, en het symbool van de rovers van Gods volk wordt gevestigd wanneer u twee samen ziet optrekken die nooit naast elkaar zouden mogen bestaan. Rome, verbonden en op één lijn gebracht met protestanten, is een contradictio in terminis, want protestant zijn betekent protesteren tegen Rome.

We will continue these things in the next article.

Wij zullen deze zaken in het volgende artikel voortzetten.

## Too Late to Escape the Snare

Te laat om aan de strik te ontkomen

> “And let it be remembered, it is the boast of Rome that she never changes. The principles of Gregory VII and Innocent III are still the principles of the Roman Catholic Church. And had she but the power, she would put them in practice with as much vigor now as in past centuries. Protestants little know what they are doing when they propose to accept the aid of Rome in the work of Sunday exaltation. While they are bent upon the accomplishment of their purpose, Rome is aiming to re-establish her power, to recover her lost supremacy. Let the principle once be established in the United States that the church may employ or control the power of the state; that religious observances may be enforced by secular laws; in short, that the authority of church and state is to dominate the conscience, and the triumph of Rome in this country is assured.

> “En laat men zich herinneren dat het de roem van Rome is dat zij nooit verandert. De beginselen van Gregorius VII en Innocentius III zijn nog steeds de beginselen van de Rooms-Katholieke Kerk. En indien zij slechts de macht had, zou zij die thans met evenveel kracht ten uitvoer brengen als in voorbije eeuwen. Protestanten weten ternauwernood wat zij doen wanneer zij voorstellen de hulp van Rome te aanvaarden in het werk van de verheffing van de zondag. Terwijl zij erop uit zijn hun doel te verwezenlijken, is Rome erop gericht haar macht te herstellen, haar verloren opperheerschappij te herwinnen. Laat eenmaal in de Verenigde Staten het beginsel gevestigd zijn dat de kerk de macht van de staat mag aanwenden of beheersen; dat godsdienstige gebruiken door wereldlijke wetten mogen worden afgedwongen; kortom, dat het gezag van kerk en staat het geweten moet beheersen, en de triomf van Rome in dit land is verzekerd.”

> “God’s word has given warning of the impending danger; let this be unheeded, and the Protestant world will learn what the purposes of Rome really are, only when it is too late to escape the snare. She is silently growing into power. Her doctrines are exerting their influence in legislative halls, in the churches, and in the hearts of men. She is piling up her lofty and massive structures in the secret recesses of which her former persecutions will be repeated. Stealthily and unsuspectedly she is strengthening her forces to further her own ends when the time shall come for her to strike. All that she desires is vantage ground, and this is already being given her. We shall soon see and shall feel what the purpose of the Roman element is. Whoever shall believe and obey the word of God will thereby incur reproach and persecution.” The Great Controversy, 581.

> „Gods woord heeft gewaarschuwd voor het dreigende gevaar; laat men daaraan geen acht slaan, en de protestantse wereld zal pas inzien wat de bedoelingen van Rome werkelijk zijn, wanneer het te laat is om aan de strik te ontkomen. Zij groeit stilzwijgend in macht. Haar leerstellingen oefenen hun invloed uit in wetgevende zalen, in de kerken en in de harten van mensen. Zij stapelt haar verheven en massieve bouwwerken op, in de verborgen diepten waarvan haar vroegere vervolgingen herhaald zullen worden. Heimelijk en ongemerkt versterkt zij haar krachten om haar eigen doeleinden te bevorderen, wanneer de tijd zal zijn gekomen om toe te slaan. Alles wat zij verlangt, is een gunstige uitgangspositie, en die wordt haar reeds gegeven. Wij zullen spoedig zien en voelen wat het doel van het Roomse element is. Wie het woord van God gelooft en gehoorzaamt, zal daardoor smaad en vervolging op zich laden.” The Great Controversy, 581.

> “There is a world lying in wickedness, in deception, and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind is carried to the future when the signal will be given, ‘Behold the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable. That oil is the righteousness of Christ. It represents character, and character is not transferable. No man can secure it for another. Each must obtain for himself a character purified from every stain of sin.” Bible Echo, May 4, 1896.

> „Er is een wereld die neerligt in goddeloosheid, in bedrog en misleiding, in de schaduw des doods zelf,—slapend, slapend. Wie gevoelen zielennood om hen te doen ontwaken? Welke stem kan hen bereiken? Mijn gedachten worden naar de toekomst gevoerd, wanneer het sein gegeven zal worden: ‘Ziet, de Bruidegom komt; gaat uit Hem tegemoet.’ Maar sommigen zullen hebben getalmd om de olie te verkrijgen voor het bijvullen van hun lampen, en te laat zullen zij ontdekken dat karakter, dat door de olie wordt voorgesteld, niet overdraagbaar is. Die olie is de gerechtigheid van Christus. Zij stelt karakter voor, en karakter is niet overdraagbaar. Geen mens kan het voor een ander verkrijgen. Ieder moet voor zichzelf een karakter verkrijgen dat gezuiverd is van elke smet der zonde.” Bible Echo, 4 mei 1896.

> “As I viewed poor souls dying for want of the present truth, and some who professed to believe the truth were letting them die by withholding the necessary means to carry forward the work of God, the sight was too painful, and I begged of the angel to remove it from me. I saw that when the cause of God called for some of their property, like the young man who came to Jesus (Matthew 19:16–22) they went away sorrowful, and that soon the overflowing scourge would pass over and sweep their possessions all away, and then it would be too late to sacrifice earthly goods, and lay up a treasure in heaven.” Early Writings, 49.

> ‘Toen ik zag hoe arme zielen stierven door gebrek aan de tegenwoordige waarheid, en hoe sommigen die beweerden de waarheid te geloven, hen lieten sterven door de noodzakelijke middelen om het werk van God voort te zetten, achter te houden, was het gezicht te pijnlijk, en ik smeekte de engel het van mij weg te nemen. Ik zag dat, wanneer de zaak van God een deel van hun bezit opeiste, zij, evenals de jongeman die tot Jezus kwam (Matteüs 19:16–22), bedroefd heengingen, en dat weldra de overvloeiende gesel over hen heen zou gaan en al hun bezittingen wegvagen, en dan zou het te laat zijn om aardse goederen te offeren en een schat in de hemel weg te leggen.’ Early Writings, 49.

> “Judas saw that his entreaties were in vain, and he rushed from the hall exclaiming, It is too late! It is too late! He felt that he could not live to see Jesus crucified, and in despair went out and hanged himself.” The Desire of Ages, 722.

> „Judas zag dat zijn smeekbeden tevergeefs waren, en hij stormde de zaal uit, uitroepend: Het is te laat! Het is te laat! Hij voelde dat hij niet kon leven om Jezus gekruisigd te zien worden, en in wanhoop ging hij weg en verhing zich.” The Desire of Ages, 722.

Back to Articles