Article

# Future for America and July 18, 2020 - Number Two

Toekomst voor Amerika en 18 juli 2020 - Nummer Twee

Eating the Message

Het eten van de boodschap

Author

Jeff Pippenger

Published

August 24, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Just before probation closes a command is made to “seal not the sayings of the prophecy of this book.”

Vlak voordat de genadetijd eindigt, wordt het bevel gegeven de woorden van de profetie van dit boek niet te verzegelen.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.

> En hij zeide tot mij: Verzegel de woorden van de profetie van dit boek niet, want de tijd is nabij. Wie onrecht doet, dat hij nog meer onrecht doe; en wie vuil is, dat hij nog vuiler worde; en wie rechtvaardig is, dat hij nog meer rechtvaardigheid doe; en wie heilig is, dat hij nog meer geheiligd worde. Openbaring 22:10, 11.

In chapter five of Revelation, God the Father is seated upon His throne and He has a book in His hand that is sealed with seven seals.

In hoofdstuk vijf van Openbaring zit God de Vader op Zijn troon en heeft Hij een boek in Zijn hand dat met zeven zegels verzegeld is.

> And I saw in the right hand of him that sat on the throne a book written within and on the backside, sealed with seven seals. Revelation 5:1.

> En ik zag in de rechterhand van Hem die op de troon zat een boek, van binnen en van buiten beschreven, verzegeld met zeven zegels. Openbaring 5:1.

As the narrative from verse one, continues on through to chapter seven, we find that Jesus, represented as the Lion of the tribe of Judah is the One who takes the book from His Father’s hand and begins to progressively open the seals. When He opens the sixth seal and presents the message represented by the seal, chapter six ends. It ends with a question that leads into chapter seven, where we find the answer to the question raised in the last verse of chapter six.

Wanneer het relaas vanaf vers één voortgaat tot en met hoofdstuk zeven, zien wij dat Jezus, voorgesteld als de Leeuw uit de stam van Juda, Degene is die het boek uit de hand van Zijn Vader neemt en de zegels geleidelijk begint te openen. Wanneer Hij het zesde zegel opent en de door dat zegel voorgestelde boodschap ontvouwt, eindigt hoofdstuk zes. Het eindigt met een vraag die overleidt naar hoofdstuk zeven, waar wij het antwoord vinden op de vraag die in het laatste vers van hoofdstuk zes wordt opgeworpen.

> For the great day of his wrath is come; and who shall be able to stand? Revelation 6:17.

> Want de grote dag van zijn toorn is gekomen; en wie zal kunnen bestaan? Openbaring 6:17.

Chapter seven introduces the one hundred and forty-four thousand and the “great multitude.” After God’s people are presented in chapter seven, then we find the seventh and final of the seals being removed. The only other prophecy in the book of Revelation that has been sealed is the seven thunders of chapter ten. The simple point is that the only prophecy in the book of Revelation that is sealed up and can be unsealed before probation closes is the “seven thunders.”

Hoofdstuk zeven introduceert de honderd vierenveertigduizend en de „grote schare”. Nadat Gods volk in hoofdstuk zeven is voorgesteld, zien wij vervolgens dat het zevende en laatste van de zegels wordt weggenomen. De enige andere profetie in het boek Openbaring die verzegeld is, zijn de zeven donderslagen van hoofdstuk tien. Het eenvoudige punt is dat de enige profetie in het boek Openbaring die verzegeld is en ontzegeld kan worden voordat de genadetijd sluit, de „zeven donderslagen” zijn.

For years, if not decades Future for America has identified what the “seven thunders” represent. The “seven thunders” represent the history of the Millerite movement from August 11, 1840 through to October 22, 1844. Sister White confirms this fact and adds that the “seven thunders” also represent “future events that will be disclosed in their order.” A detailed presentation of these facts can be found in Habakkuk’s Tables, for any that are unfamiliar with these prophetic realities.

Jarenlang, zo niet decennialang, heeft Future for America vastgesteld wat de „zeven donderslagen” voorstellen. De „zeven donderslagen” stellen de geschiedenis van de Milleritische beweging voor, vanaf 11 augustus 1840 tot en met 22 oktober 1844. Zuster White bevestigt dit feit en voegt eraan toe dat de „zeven donderslagen” ook „toekomstige gebeurtenissen” voorstellen „die in hun orde zullen worden geopenbaard”. Een gedetailleerde uiteenzetting van deze feiten is te vinden in Habakkuk’s Tables, voor allen die met deze profetische werkelijkheden niet vertrouwd zijn.

The truth of the seven thunders that has been presented in the past is still truth, but since August of this year the Lord has removed His hand from these subjects and more understanding has been revealed. We will begin with chapter ten of Revelation, then consider Sister White’s commentary on the chapter. Before we do this, we must identify two points unrelated to the consideration of the seven thunders.

De waarheid van de zeven donderslagen die in het verleden is uiteengezet, is nog steeds waarheid, maar sinds augustus van dit jaar heeft de Heer Zijn hand van deze onderwerpen afgetrokken en is er meer inzicht geopenbaard. Wij zullen beginnen met het tiende hoofdstuk van Openbaring en vervolgens de toelichting van zuster White op dit hoofdstuk beschouwen. Voordat wij dit doen, moeten wij twee punten vaststellen die geen verband houden met de beschouwing van de zeven donderslagen.

The first point is that the identification of the truth of the seven thunders that is now opened up requires several lines of truth to put everything the seven thunders represent in place. Here I pray, is the patience of the saints. The second point connected with this is that the program that produces the audio presentation of these articles has a limitation on the amount of time it can read and speak. The articles must each fit within that period of time. From the outset of this study, I am informing you that it will require a few articles to establish the truth represented by the seven thunders. Now to chapter ten.

Het eerste punt is dat de vaststelling van de waarheid van de zeven donderslagen, die nu wordt ontsloten, verscheidene lijnen van waarheid vereist om alles wat de zeven donderslagen vertegenwoordigen op zijn plaats te zetten. Hier, zo bid ik, is de volharding van de heiligen. Het tweede punt dat hiermee samenhangt, is dat het programma dat de audiopresentatie van deze artikelen voortbrengt, een beperking heeft ten aanzien van de hoeveelheid tijd die het kan voorlezen en uitspreken. De artikelen moeten elk binnen die tijdsduur passen. Vanaf het begin van deze studie deel ik u mee dat er enkele artikelen nodig zullen zijn om de waarheid die door de zeven donderslagen wordt voorgesteld, vast te stellen. Nu naar hoofdstuk tien.

> And I saw another mighty angel come down from heaven, clothed with a cloud: and a rainbow was upon his head, and his face was as it were the sun, and his feet as pillars of fire: And he had in his hand a little book open: and he set his right foot upon the sea, and his left foot on the earth, And cried with a loud voice, as when a lion roareth: and when he had cried, seven thunders uttered their voices. And when the seven thunders had uttered their voices, I was about to write: and I heard a voice from heaven saying unto me, Seal up those things which the seven thunders uttered, and write them not. And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer: But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth. And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. Revelation 10:1–11.

> En ik zag een andere machtige engel uit de hemel neerdalen, bekleed met een wolk; en een regenboog was boven zijn hoofd, en zijn aangezicht was als de zon, en zijn voeten als vuurpilaren; en hij had in zijn hand een geopend boekje; en hij zette zijn rechtervoet op de zee en zijn linkervoet op de aarde, en hij riep met luider stem, zoals een leeuw brult; en toen hij geroepen had, lieten de zeven donderslagen hun stemmen horen. En toen de zeven donderslagen hun stemmen hadden laten horen, stond ik op het punt te schrijven; en ik hoorde een stem uit de hemel tot mij zeggen: Verzegel wat de zeven donderslagen gesproken hebben, en schrijf het niet op. En de engel die ik zag staan op de zee en op de aarde, hief zijn hand op naar de hemel, en zwoer bij Hem die leeft in alle eeuwigheid, die de hemel geschapen heeft en wat daarin is, en de aarde en wat daarin is, en de zee en wat daarin is, dat er geen tijd meer zou zijn; maar in de dagen van de stem van de zevende engel, wanneer hij zal beginnen te bazuinen, zal ook het geheimenis van God voleindigd worden, gelijk Hij het aan Zijn dienstknechten, de profeten, verkondigd heeft. En de stem die ik uit de hemel gehoord had, sprak opnieuw tot mij en zei: Ga heen, neem het geopende boekje uit de hand van de engel die op de zee en op de aarde staat. En ik ging naar de engel toe en zei tot hem: Geef mij het boekje. En hij zei tot mij: Neem het en eet het op; en het zal uw buik bitter maken, maar in uw mond zal het zoet zijn als honing. En ik nam het boekje uit de hand van de engel en at het op; en het was in mijn mond zoet als honing; en zodra ik het gegeten had, werd mijn buik bitter. En hij zei tot mij: Gij moet opnieuw profeteren over vele volken en natiën en talen en koningen. Openbaring 10:1–11.

Commenting on chapter ten, Sister White states:

In haar commentaar op hoofdstuk tien verklaart zuster White:

> “The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth. The controversy had waxed stronger and more determined from age to age, and will continue to do so, to the concluding scenes when the masterly working of the powers of darkness shall reach their height. Satan, united with evil men, will deceive the whole world and the churches who receive not the love of the truth. But the mighty angel demands attention. He cries with a loud voice. He is to show the power and authority of His voice to those who have united with Satan to oppose the truth.

> „De machtige engel die Johannes onderwees, was niemand minder dan Jezus Christus. Dat Hij Zijn rechtervoet op de zee zette en Zijn linkervoet op het droge land, toont de rol die Hij vervult in de slottonelen van de grote strijd met Satan. Deze houding duidt op Zijn hoogste macht en gezag over de gehele aarde. De strijd is van eeuw tot eeuw sterker en vastberadener geworden en zal dat blijven tot aan de laatste tonelen, wanneer de meesterlijke werking van de machten der duisternis haar hoogtepunt zal bereiken. Satan zal, verenigd met boze mensen, de gehele wereld misleiden en ook de kerken die de liefde tot de waarheid niet aannemen. Maar de machtige engel eist aandacht. Hij roept met luider stem. Hij zal aan hen die zich met Satan hebben verbonden om zich tegen de waarheid te verzetten, de kracht en het gezag van Zijn stem tonen.”

> “After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order. Daniel shall stand in his lot at the end of the days. John sees the little book unsealed. Then Daniel’s prophecies have their proper place in the first, second, and third angels’ messages to be given to the world. The unsealing of the little book was the message in relation to time.

> „Nadat deze zeven donderslagen hun stemmen hadden laten horen, komt het bevel tot Johannes, evenals tot Daniël met betrekking tot het kleine boek: ‘Verzegel hetgeen de zeven donderslagen gesproken hebben.’ Deze hebben betrekking op toekomstige gebeurtenissen die op hun beurt geopenbaard zullen worden. Daniël zal staan in zijn lot aan het einde der dagen. Johannes ziet het kleine boek geopend. Dan nemen de profetieën van Daniël hun rechtmatige plaats in in de boodschappen van de eerste, de tweede en de derde engel, die aan de wereld gegeven moeten worden. Het openen van het kleine boek was de boodschap met betrekking tot de tijd.

> “The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.

> “De boeken Daniël en Openbaring vormen één geheel. Het ene is een profetie, het andere een openbaring; het ene een verzegeld boek, het andere een geopend boek. Johannes hoorde de verborgenheden die de donderslagen lieten weerklinken, maar hem werd bevolen ze niet op te schrijven.”

> “The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages. It was not best for the people to know these things, for their faith must necessarily be tested. In the order of God most wonderful and advanced truths would be proclaimed. The first and second angels’ messages were to be proclaimed, but no further light was to be revealed before these messages had done their specific work. This is represented by the angel standing with one foot on the sea, proclaiming with a most solemn oath that time should be no longer.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> „Het bijzondere licht dat aan Johannes werd gegeven en dat in de zeven donderslagen tot uitdrukking kwam, was een schets van gebeurtenissen die zich onder de boodschappen van de eerste en de tweede engel zouden voltrekken. Het was niet het beste dat het volk deze dingen zou weten, want hun geloof moest noodzakelijkerwijs beproefd worden. In de orde van God zouden de meest wonderbare en vergevorderde waarheden worden verkondigd. De boodschappen van de eerste en de tweede engel moesten worden verkondigd, maar er mocht geen verder licht worden geopenbaard voordat deze boodschappen hun specifieke werk hadden verricht. Dit wordt voorgesteld door de engel die met één voet op de zee staat en met een allerplechtigste eed verkondigt dat de tijd niet langer zou zijn.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, deel 7, 971.

The “mighty angel” who descended on August 11, 1840 was Christ, and he had a message in his hand that John was told to eat. What John ate was a message, but it was distinctly a message that was to be taken to God’s people, and not the world. It is important to recognize who the target audience is in the passage, for even though Christ descended on August 11, 1840, marking the empowerment of the first angel’s message, and thus identifying when the first angel’s message would be carried to the entire world, the little book that John was to eat is identifying when Protestantism surrendered the mantle of Protestantism unto the Millerites. When Christ descended with the little book, He was terminating His covenant relationship with the church from the wilderness and simultaneously identifying the Millerite people as His new chosen covenant people. The Millerites were a people who had formerly not been the people of God. The prophets never contradict each other.

De „machtige engel” die op 11 augustus 1840 neerdaalde, was Christus, en Hij had een boodschap in Zijn hand die Johannes werd opgedragen te eten. Wat Johannes at, was een boodschap, maar het was nadrukkelijk een boodschap die tot Gods volk gebracht moest worden, en niet tot de wereld. Het is van belang te onderkennen wie in dit gedeelte het beoogde gehoor is, want hoewel Christus op 11 augustus 1840 neerdaalde, waarmee de bekrachtiging van de boodschap van de eerste engel werd gemarkeerd en aldus werd aangewezen wanneer de boodschap van de eerste engel naar de gehele wereld zou worden gebracht, geeft het kleine boek dat Johannes moest eten aan wanneer het protestantisme de mantel van het protestantisme aan de Millerieten overdroeg. Toen Christus met het kleine boek neerdaalde, beëindigde Hij Zijn verbondsrelatie met de kerk uit de woestijn en wees Hij tegelijkertijd het Milleritische volk aan als Zijn nieuwe uitverkoren verbondsvolk. De Millerieten waren een volk dat voorheen niet het volk van God was geweest. De profeten spreken elkaar nooit tegen.

> And he said unto me, Son of man, stand upon thy feet, and I will speak unto thee. And the spirit entered into me wh en he spake unto me, and set me upon my feet, that I heard him that spake unto me. And he said unto me, Son of man, I send thee to the children of Israel, to a rebellious nation that hath rebelled against me: they and their fathers have transgressed against me, even unto this very day. For they are impudent children and stiffhearted. I do send thee unto them; and thou shalt say unto them, Thus saith the Lord God. And they, whether they will hear, or whether they will forbear, (for they are a rebellious house,) yet shall know that there hath been a prophet among them. And thou, son of man, be not afraid of them, neither be afraid of their words, though briers and thorns be with thee, and thou dost dwell among scorpions: be not afraid of their words, nor be dismayed at their looks, though they be a rebellious house. And thou shalt speak my words unto them, whether they will hear, or whether they will forbear: for they are most rebellious. But thou, son of man, hear what I say unto thee; Be not thou rebellious like that rebellious house: open thy mouth, and eat that I give thee. And when I looked, behold, an hand was sent unto me; and, lo, a roll of a book was therein; And he spread it before me; and it was written within and without: and there was written therein lamentations, and mourning, and woe. Moreover he said unto me, Son of man, eat that thou findest; eat this roll, and go speak unto the house of Israel. So I opened my mouth, and he caused me to eat that roll. And he said unto me, Son of man, cause thy belly to eat, and fill thy bowels with this roll that I give thee. Then did I eat it; and it was in my mouth as honey for sweetness. And he said unto me, Son of man, go, get thee unto the house of Israel, and speak with my words unto them. For thou art not sent to a people of a strange speech and of an hard language, but to the house of Israel; Not to many people of a strange speech and of an hard language, whose words thou canst not understand. Surely, had I sent thee to them, they would have hearkened unto thee. But the house of Israel will not hearken unto thee; for they will not hearken unto me: for all the house of Israel are impudent and hardhearted. Behold, I have made thy face strong against their faces, and thy forehead strong against their foreheads. As an adamant harder than flint have I made thy forehead: fear them not, neither be dismayed at their looks, though they be a rebellious house. Moreover he said unto me, Son of man, all my words that I shall speak unto thee receive in thine heart, and hear with thine ears. Ezekiel 2:1–3:10.

> En Hij zei tot mij: Mensenkind, sta op uw voeten, en Ik zal tot u spreken. En de Geest kwam in mij, toen Hij tot mij sprak, en deed mij op mijn voeten staan, zodat ik Hem hoorde Die tot mij sprak. En Hij zei tot mij: Mensenkind, Ik zend u tot de kinderen Israëls, tot een wederspannig volk dat tegen Mij in opstand is gekomen; zij en hun vaderen hebben tegen Mij overtreden, tot op dezezelfde dag. Want zij zijn onbeschaamde kinderen en hard van hart. Ik zend u tot hen; en gij zult tot hen zeggen: Zo zegt de Heere HEERE. En zij, hetzij zij horen, hetzij zij nalaten, — want zij zijn een wederspannig huis — zullen toch weten dat er een profeet in hun midden geweest is. En gij, mensenkind, wees niet bevreesd voor hen, en wees niet bevreesd voor hun woorden, al zijn distels en doornen bij u en woont gij onder schorpioenen; wees niet bevreesd voor hun woorden, en verschrik niet voor hun aangezicht, want zij zijn een wederspannig huis. En gij zult Mijn woorden tot hen spreken, hetzij zij horen, hetzij zij nalaten; want zij zijn ten hoogste wederspannig. Maar gij, mensenkind, hoor wat Ik tot u spreek; wees niet wederspannig gelijk dat wederspannige huis; open uw mond en eet wat Ik u geef. En toen ik zag, zie, een hand was naar mij uitgestrekt; en zie, daarin was een boekrol. En Hij spreidde die voor mij uit; en zij was van binnen en van buiten beschreven; en daarop waren klaagliederen, zuchting en wee geschreven. Verder zei Hij tot mij: Mensenkind, eet wat gij vindt; eet deze rol, en ga, spreek tot het huis Israëls. Toen opende ik mijn mond, en Hij deed mij die rol eten. En Hij zei tot mij: Mensenkind, doe uw buik eten, en vul uw ingewand met deze rol die Ik u geef. Toen at ik die, en zij was in mijn mond zo zoet als honing. En Hij zei tot mij: Mensenkind, ga, begeef u naar het huis Israëls, en spreek tot hen met Mijn woorden. Want gij zijt niet gezonden tot een volk met een vreemde spraak en moeilijke taal, maar tot het huis Israëls; niet tot vele volken met een vreemde spraak en moeilijke taal, wier woorden gij niet kunt verstaan. Waarlijk, indien Ik u tot hen gezonden had, zouden zij naar u geluisterd hebben. Maar het huis Israëls zal naar u niet luisteren, want zij willen naar Mij niet luisteren; want het gehele huis Israëls is onbeschaamd en hard van hart. Zie, Ik heb uw aangezicht sterk gemaakt tegenover hun aangezichten, en uw voorhoofd sterk tegenover hun voorhoofden. Als diamant, harder dan vuursteen, heb Ik uw voorhoofd gemaakt; vrees hen niet en verschrik niet voor hun aangezicht, want zij zijn een wederspannig huis. Verder zei Hij tot mij: Mensenkind, neem al Mijn woorden die Ik tot u spreken zal in uw hart op, en hoor ze met uw oren. Ezechiël 2:1–3:10.

When Christ descended with the little book which John took and ate, it was in his “mouth as honey for sweetness.” John the Revelator and Ezekiel, both take a message from Christ’s “hand.” Ezekiel, and therefore John had a message to deliver to “the house of Israel,” not to those outside of Israel. If those outside Israel would have heard the message, they would have accepted it, but not Israel, for “all the house” of Israel “are impudent and hardhearted.” The complete house of Israel (all the house) was totally rebellious. Israel in 1840 was represented in Revelation chapter ten as the church in the wilderness. They had filled the cup of their probationary time.

Toen Christus neerdaalde met het kleine boek, dat Johannes nam en opat, was het in zijn „mond zoet als honing”. Johannes de Openbaarder en Ezechiël nemen beiden een boodschap uit de „hand” van Christus. Ezechiël, en derhalve ook Johannes, had een boodschap over te brengen aan „het huis van Israël”, niet aan hen die buiten Israël stonden. Indien degenen buiten Israël de boodschap hadden gehoord, zouden zij die hebben aangenomen, maar Israël niet, want „het gehele huis” van Israël „is onbeschaamd en hard van hart”. Het volledige huis van Israël (het gehele huis) was volkomen weerspannig. Israël werd in 1840 in Openbaring hoofdstuk tien voorgesteld als de gemeente in de woestijn. Zij hadden de beker van hun proeftijd tot de rand gevuld.

Though the message would not be heard by Israel, the prophet was still commanded to take them the message of the little book, for the purpose of holding them accountable for rejecting the light of the first angel. In the books of judgment, they were to be held accountable for refusing to hear the message of the “prophet” that had been “among them.” Rejecting the prophet is to reject the message that had been given to the prophet by the angel Gabriel, who had himself received that message from Christ, who had received it from the Father. When Christ descended with the message of the little book in His hand it paralleled when the Holy Spirit descended at His baptism. That had been prefigured by Moses at the burning bush, and that very same waymark that exists in every reformatory movement.

Hoewel de boodschap niet door Israël gehoord zou worden, werd de profeet toch geboden hun de boodschap van het boekje te brengen, met het doel hen verantwoordelijk te houden voor het verwerpen van het licht van de eerste engel. In de boeken van het oordeel zouden zij verantwoordelijk gehouden worden voor hun weigering te luisteren naar de boodschap van de „profeet” die „onder hen” was geweest. De profeet verwerpen is de boodschap verwerpen die door de engel Gabriël aan de profeet was gegeven, die die boodschap zelf van Christus had ontvangen, Die haar van de Vader had ontvangen. Toen Christus neerdaalde met de boodschap van het boekje in Zijn hand, liep dit parallel met het moment waarop de Heilige Geest neerdaalde bij Zijn doop. Dat was voorafgeschaduwd door Mozes bij de brandende braamstruik, en door datzelfde baken dat bestaat in elke hervormingsbeweging.

> “The work of God in the earth presents, from age to age, a striking similarity in every great reformation or religious movement. The principles of God’s dealing with men are ever the same. The important movements of the present have their parallel in those of the past, and the experience of the church in former ages has lessons of great value for our own time.” The Great Controversy, 343.

> „Het werk van God op de aarde vertoont, van eeuw tot eeuw, een treffende overeenkomst in elke grote hervorming of godsdienstige beweging. De beginselen van Gods handelen met de mensen blijven altijd dezelfde. De belangrijke bewegingen van het heden hebben hun parallel in die van het verleden, en de ervaring van de kerk in vroegere eeuwen bevat lessen van grote waarde voor onze eigen tijd.” The Great Controversy, 343.

The demise of the Ottoman supremacy on August 11, 1840, (which is when John and Ezekiel ate the little book that was in Christ’s “hand,”) marks the “empowerment” of the first angel’s message that had “arrived” at the “time of the end” in 1798. It was “empowered” by the confirmation of the premier prophetic rule of the Millerites; the year for a day principle. Christ then began to erect the Millerite temple foundation, as He had done at His baptism.

De ondergang van de Ottomaanse opperheerschappij op 11 augustus 1840 (het moment waarop Johannes en Ezechiël het boekje aten dat in de „hand” van Christus was), markeert de „bekrachtiging” van de boodschap van de eerste engel, die in 1798 was „aangekomen” bij de „tijd van het einde”. Zij werd „bekrachtigd” door de bevestiging van de voornaamste profetische regel van de Millerieten: het jaar-dagbeginsel. Christus begon toen het fundament van de Milleritische tempel op te richten, zoals Hij had gedaan bij Zijn doop.

> “Nathanael’s wavering faith was now strengthened, and he answered and said, ‘Rabbi, thou art the son of God; thou art the King of Israel. Jesus answered and said unto him, Because I said unto thee, I saw thee under the fig tree, believest thou? Thou shalt see greater things than these. And he saith unto him, Verily, verily, I say unto you, Hereafter ye shall see Heaven open, and the angels of God ascending and descending upon the Son of Man.’

> “Nathanaëls wankelende geloof werd nu versterkt, en hij antwoordde en zeide: ‘Rabbi, Gij zijt de Zoon van God; Gij zijt de Koning van Israël.’ Jezus antwoordde en zeide tot hem: ‘Omdat Ik u gezegd heb: Ik zag u onder de vijgenboom, gelooft gij? Gij zult grotere dingen zien dan deze.’ En Hij zeide tot hem: ‘Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u: Hierna zult gij de hemel geopend zien en de engelen van God opklimmend en nederdalend op de Zoon des mensen.’”

> “In these first few disciples the foundation of the Christian church was being laid by individual effort. John first directed two of his disciples to Christ. Then one of these finds a brother, and brings him to Christ. He then calls Philip to follow him, and he went in search of Nathanael.” Spirit of Prophecy, volume 2, 66.

> ‘In deze eerste weinige discipelen werd door persoonlijke inspanning het fundament van de christelijke kerk gelegd. Johannes wees eerst twee van zijn discipelen op Christus. Vervolgens vindt een van hen zijn broer en brengt hem tot Christus. Daarna roept Hij Filippus om Hem te volgen, en deze ging op zoek naar Nathanaël.’ Spirit of Prophecy, deel 2, 66.

When Christ descended on August 11, 1840 with the little book open in His hand, it had been prefigured in the reform movement of Christ’s earthly history, for every reform movement possesses the identical waymarks. Moses and the reformatory movement he led out in had the same waymark. The experience of Moses at the burning bush typified the Holy Spirit descending at Christ baptism, that in turn typified 1840, which in turn typifies September 11, 2001 when the mighty angel of Revelation eighteen descended.

Toen Christus op 11 augustus 1840 neerdaalde met het geopende boekje in Zijn hand, was dit vooraf uitgebeeld in de hervormingsbeweging van Christus’ aardse geschiedenis, want elke hervormingsbeweging bezit dezelfde wegmarkeringen. Mozes en de hervormingsbeweging die hij uitleidde, hadden dezelfde wegmarkering. De ervaring van Mozes bij de brandende braamstruik was een type van de nederdaling van de Heilige Geest bij Christus’ doop; deze was op haar beurt een type van 1840, wat op zijn beurt een type is van 11 september 2001, toen de machtige engel van Openbaring achttien neerdaalde.

The “arrival” of the first angel’s message, and the “arrival” of the second angel’s message and the “arrival” of the third angel’s message are all represented by angels. The first angel has a little book in his hand, the second had a writing in his hand and the third had a parchment in his hand. Upon the testimony of two or three a truth is established. All three angels, whether at their arrival or empowerment have a message in their hand.

De „komst” van de boodschap van de eerste engel, en de „komst” van de boodschap van de tweede engel en de „komst” van de boodschap van de derde engel worden alle door engelen voorgesteld. De eerste engel heeft een boekje in zijn hand, de tweede had een geschrift in zijn hand en de derde had een perkament in zijn hand. Op het getuigenis van twee of drie wordt een waarheid bevestigd. Alle drie de engelen hebben, hetzij bij hun komst hetzij bij hun bekrachtiging, een boodschap in hun hand.

John and Ezekiel represent those that ate the message when the first angel’s message was “empowered,” which is a different historical waymark than when the first angel’s message “arrived” in 1798.

Johannes en Ezechiël vertegenwoordigen hen die de boodschap aten toen de boodschap van de eerste engel „bekrachtigd” werd, hetgeen een andere historische wegmarkering is dan het moment waarop de boodschap van de eerste engel in 1798 „aankwam”.

The difference between the “arrival” of a message and its “empowerment” is an extremely important distinction to note. As we consider the following passage take note that the purpose of the first angel is identical to the purpose of the angel in Revelation eighteen that lightens the earth with his glory. Also note that each message causes a division producing two classes of worshippers.

Het verschil tussen de „komst” van een boodschap en haar „bekrachtiging” is een uiterst belangrijk onderscheid om op te merken. Wanneer wij de volgende passage overwegen, let er dan op dat het doel van de eerste engel identiek is aan het doel van de engel in Openbaring achttien, die de aarde verlicht met zijn heerlijkheid. Merk ook op dat elke boodschap een scheiding teweegbrengt, waardoor twee klassen van aanbidders ontstaan.

> “I was shown the interest which all heaven had taken in the work going on upon the earth. Jesus commissioned a mighty angel [the first angel] to descend and warn the inhabitants of the earth to prepare for His second appearing. As the angel left the presence of Jesus in heaven, an exceedingly bright and glorious light went before him. I was told that his mission was to lighten the earth with his glory and warn man of the coming wrath of God. Multitudes received the light. Some of these seemed to be very solemn, while others were joyful and enraptured. All who received the light turned their faces toward heaven and glorified God. Though it was shed upon all, some merely came under its influence, but did not heartily receive it. Many were filled with great wrath. Ministers and people united with the vile and stoutly resisted the light shed by the mighty angel. But all who received it withdrew from the world and were closely united with one another.

> „Mij werd getoond welke belangstelling de gehele hemel had voor het werk dat op aarde gaande was. Jezus gaf een machtige engel [de eerste engel] opdracht neer te dalen en de bewoners van de aarde te waarschuwen zich voor te bereiden op Zijn tweede verschijning. Toen de engel de tegenwoordigheid van Jezus in de hemel verliet, ging een buitengewoon helder en heerlijk licht vóór hem uit. Mij werd gezegd dat zijn zending was de aarde te verlichten met zijn heerlijkheid en de mens te waarschuwen voor de komende toorn van God. Menigten ontvingen het licht. Sommigen van hen schenen zeer ernstig te zijn, terwijl anderen blij en verrukt waren. Allen die het licht ontvingen, keerden hun aangezicht naar de hemel en verheerlijkten God. Hoewel het over allen werd uitgestort, kwamen sommigen slechts onder de invloed ervan, maar ontvingen het niet van harte. Velen werden vervuld van grote toorn. Predikanten en volk verenigden zich met de verdorvenen en boden hardnekkig weerstand aan het licht dat door de machtige engel werd uitgestraald. Maar allen die het ontvingen, trokken zich uit de wereld terug en waren nauw met elkander verbonden.

> “Satan and his angels were busily engaged in seeking to attract the minds of as many as possible from the light. The company who rejected it were left in darkness. I saw the angel of God watching with the deepest interest His professed people, to record the character which they developed as the message of heavenly origin was presented to them. And as very many who professed love for Jesus turned from the heavenly message with scorn, derision, and hatred, an angel with a parchment in his hand made the shameful record. All heaven was filled with indignation that Jesus should be thus slighted by His professed followers.

> „Satan en zijn engelen waren druk bezig zoveel mogelijk mensen ertoe te brengen hun aandacht van het licht af te wenden. Het gezelschap dat dit verwierp, werd in duisternis achtergelaten. Ik zag de engel van God met de diepste belangstelling over Zijn belijdend volk waken, om het karakter vast te leggen dat zij ontwikkelden toen de boodschap van hemelse oorsprong hun werd voorgehouden. En toen zeer velen die beweerden Jezus lief te hebben, zich met verachting, spot en haat van de hemelse boodschap afkeerden, maakte een engel met een perkamentrol in zijn hand deze schandelijke aantekening. De gehele hemel was vervuld van verontwaardiging dat Jezus aldus door Zijn belijdende volgelingen werd miskend.

> “I saw the disappointment of the trusting ones, as they did not see their Lord at the expected time. It had been God’s purpose to conceal the future and to bring His people to a point of decision. Without the preaching of definite time for the coming of Christ, the work designed of God would not have been accomplished. Satan was leading very many to look far in the future for the great events connected with the judgment and the end of probation. It was necessary that the people be brought to seek earnestly for a present preparation.

> ‘Ik zag de teleurstelling van hen die vertrouwden, toen zij hun Heer niet zagen op de verwachte tijd. Het was Gods bedoeling de toekomst te verbergen en Zijn volk tot een punt van beslissing te brengen. Zonder de prediking van een bepaalde tijd voor de komst van Christus zou het werk dat God had bedoeld niet zijn volbracht. Satan bracht zeer velen ertoe ver in de toekomst uit te zien naar de grote gebeurtenissen die verband houden met het oordeel en het einde van de genadetijd. Het was noodzakelijk dat het volk ertoe werd gebracht ernstig te zoeken naar een voorbereiding voor het heden.‘

> “As the time passed, those who had not fully received the light of the angel united with those who had despised the message, and they turned upon the disappointed ones with ridicule. Angels marked the situation of Christ’s professed followers. The passing of the definite time had tested and proved them, and very many were weighed in the balance and found wanting. They loudly claimed to be Christians, yet in almost every particular failed to follow Christ. Satan exulted at the state of the professed followers of Jesus.

> Toen de tijd verstreek, verenigden degenen die het licht van de engel niet ten volle hadden ontvangen zich met hen die de boodschap hadden veracht, en zij keerden zich met spot tegen de teleurgestelden. Engelen sloegen de toestand van Christus’ belijdende volgelingen gade. Het voorbijgaan van de bepaalde tijd had hen beproefd en op de proef gesteld, en zeer velen werden in de weegschaal gewogen en te licht bevonden. Luid beweerden zij christenen te zijn, en toch slaagden zij er in bijna elk opzicht niet in Christus te volgen. Satan jubelde over de toestand van de belijdende volgelingen van Jezus.

> “He had them in his snare. He had led the majority to leave the straight path, and they were attempting to climb up to heaven some other way. Angels saw the pure and holy mixed up with sinners in Zion and with world-loving hypocrites. They had watched over the true disciples of Jesus; but the corrupt were affecting the holy. Those whose hearts burned with an intense desire to see Jesus were forbidden by their professed brethren to speak of His coming. Angels viewed the scene and sympathized with the remnant who loved the appearing of their Lord.

> „Hij had hen in zijn strik. Hij had de meerderheid ertoe gebracht het rechte pad te verlaten, en zij poogden op een andere wijze naar de hemel op te klimmen. Engelen zagen dat de reinen en heiligen vermengd waren met zondaars in Sion en met wereldgezinde huichelaars. Zij hadden gewaakt over de ware discipelen van Jezus; maar de verdorvenen oefenden invloed uit op de heiligen. Hun wier hart brandde van een innig verlangen Jezus te zien, werd door hun belijdende broeders verboden over Zijn komst te spreken. Engelen aanschouwden het tafereel en leefden mee met het overblijfsel dat de verschijning van hun Heer liefhad.

> “Another mighty angel [the second angel] was commissioned to descend to earth. Jesus placed in his hand a writing, and as he came to the earth, he cried, ‘Babylon is fallen, is fallen.’ Then I saw the disappointed ones again raise their eyes to heaven, looking with faith and hope for their Lord’s appearing. But many seemed to remain in a stupid state, as if asleep; yet I could see the trace of deep sorrow upon their countenances. The disappointed ones saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect Him in 1844. Yet I saw that the majority did not possess that energy which marked their faith in 1843. Their disappointment had dampened their faith.

> „Een andere machtige engel [de tweede engel] kreeg de opdracht naar de aarde neer te dalen. Jezus legde een geschrift in zijn hand, en toen hij naar de aarde kwam, riep hij: ‘Babylon is gevallen, is gevallen.’ Toen zag ik de teleurgestelden opnieuw hun ogen naar de hemel opheffen en met geloof en hoop uitzien naar de verschijning van hun Heer. Maar velen schenen in een verdoofde toestand te blijven, als sliepen zij; toch kon ik op hun gelaat de sporen van diepe droefheid zien. De teleurgestelden zagen uit de Schriften dat zij zich in de vertoeftijd bevonden en dat zij geduldig moesten wachten op de vervulling van het visioen. Hetzelfde bewijs dat hen ertoe had gebracht in 1843 naar hun Heer uit te zien, bracht hen ertoe Hem in 1844 te verwachten. Toch zag ik dat de meerderheid niet die kracht bezat die hun geloof in 1843 had gekenmerkt. Hun teleurstelling had hun geloof verzwakt.

> “As the people of God united in the cry of the second angel, the heavenly host marked with the deepest interest the effect of the message. They saw many who bore the name of Christians turn with scorn and derision upon those who had been disappointed. As the words fell from mocking lips, ‘You have not gone up yet!’ an angel wrote them. Said the angel, ‘They mock God.’ I was pointed back to a similar sin committed in ancient times. Elijah had been translated to heaven, and his mantle had fallen upon Elisha. Then wicked youth, who had learned from their parents to despise the man of God, followed Elisha, and mockingly cried, ‘Go up, thou bald head; go up, thou bald head.’ In thus insulting His servant, they insulted God and met their punishment then and there. In like manner, those who have scoffed and mocked at the idea of the saints’ going up, will be visited with the wrath of God, and will be made to feel that it is not a light thing to trifle with their Maker.

> „Toen het volk van God zich verenigde in de roep van de tweede engel, merkte de hemelse schare met de diepste belangstelling het uitwerksel van de boodschap op. Zij zagen velen die de naam van christenen droegen zich met minachting en spot keren tegen hen die teleurgesteld waren geweest. Terwijl de woorden van de spottende lippen vielen: ‘Jullie zijn nog niet opgevaren!’ schreef een engel ze op. De engel zei: ‘Zij bespotten God.’ Mijn aandacht werd teruggevoerd naar een soortgelijke zonde die in de oudheid was bedreven. Elia was ten hemel opgenomen, en zijn mantel was op Elisa gevallen. Toen volgden goddeloze jongelingen, die van hun ouders hadden geleerd de man Gods te verachten, Elisa, en riepen hem spottend na: ‘Klim op, kaalkop; klim op, kaalkop.’ Door aldus Zijn dienstknecht te beledigen, beledigde men God, en zij ontvingen terstond hun straf. Op gelijke wijze zullen zij die het denkbeeld van de opneming van de heiligen hebben bespot en belachelijk gemaakt, bezocht worden met de toorn van God, en men zal hun doen gevoelen dat het geen geringe zaak is lichtvaardig met hun Schepper om te gaan.

> “Jesus commissioned other angels to fly quickly to revive and strengthen the drooping faith of His people and prepare them to understand the message of the second angel and the important move which was soon to be made in heaven. I saw these angels receive great power and light from Jesus and fly quickly to earth to fulfill their commission to aid the second angel in his work. A great light shone upon the people of God as the angels cried, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ Then I saw these disappointed ones rise and in harmony with the second angel proclaim, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ The light from the angels penetrated the darkness everywhere. Satan and his angels sought to hinder this light from spreading and having its designed effect. They contended with the angels from heaven, telling them that God had deceived the people, and that with all their light and power they could not make the world believe that Christ was coming. But notwithstanding Satan strove to hedge up the way and draw the minds of the people from the light, the angels of God continued their work….

> ‘Jezus gaf andere engelen opdracht snel te vliegen om het verslappende geloof van Zijn volk te doen herleven en te versterken, en hen voor te bereiden om de boodschap van de tweede engel en de belangrijke stap die weldra in de hemel zou worden gezet, te begrijpen. Ik zag deze engelen grote kracht en licht van Jezus ontvangen en snel naar de aarde vliegen om hun opdracht te vervullen en de tweede engel in zijn werk bij te staan. Een groot licht scheen op het volk van God terwijl de engelen riepen: “Zie, de Bruidegom komt; gaat uit Hem tegemoet.” Toen zag ik deze teleurgestelden opstaan en in overeenstemming met de tweede engel verkondigen: “Zie, de Bruidegom komt; gaat uit Hem tegemoet.” Het licht van de engelen drong overal door in de duisternis. Satan en zijn engelen trachtten te verhinderen dat dit licht zich zou verspreiden en het beoogde uitwerking zou hebben. Zij twistten met de engelen uit de hemel en zeiden hun dat God het volk had misleid, en dat zij met al hun licht en kracht de wereld niet konden doen geloven dat Christus kwam. Maar hoewel Satan zich inspande de weg te versperren en de gedachten van het volk van het licht af te trekken, zetten de engelen van God hun werk voort….’

> “As the ministration of Jesus closed in the holy place, and He passed into the holiest, and stood before the ark containing the law of God, He sent another mighty angel with a third message to the world. A parchment was placed in the angel’s hand, and as he descended to the earth in power and majesty, he proclaimed a fearful warning, with the most terrible threatening ever borne to man. This message was designed to put the children of God upon their guard, by showing them the hour of temptation and anguish that was before them. Said the angel, ‘They will be brought into close combat with the beast and his image. Their only hope of eternal life is to remain steadfast. Although their lives are at stake, they must hold fast the truth.’ The third angel closes his message thus: ‘Here is the patience of the saints: here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ As he repeated these words, he pointed to the heavenly sanctuary. The minds of all who embrace this message are directed to the most holy place, where Jesus stands before the ark, making His final intercession for all those for whom mercy still lingers and for those who have ignorantly broken the law of God. This atonement is made for the righteous dead as well as for the righteous living. It includes all who died trusting in Christ, but who, not having received the light upon God’s commandments, had sinned ignorantly in transgressing its precepts.” Early Writings, 245–254.

> „Toen de bediening van Jezus in het heilige ten einde liep, en Hij het allerheiligste binnenging en voor de ark stond die de wet van God bevatte, zond Hij een andere machtige engel met een derde boodschap naar de wereld. Een perkamentrol werd in de hand van de engel gelegd, en terwijl hij in kracht en majesteit naar de aarde neerdaalde, verkondigde hij een ontzagwekkende waarschuwing, met de vreselijkste bedreiging die ooit tot de mens is gebracht. Deze boodschap was bedoeld om de kinderen van God op hun hoede te doen zijn, door hun het uur van verzoeking en benauwdheid te tonen dat vóór hen lag. De engel zei: ‘Zij zullen in een rechtstreeks gevecht worden gebracht met het beest en zijn beeld. Hun enige hoop op het eeuwige leven is standvastig te blijven. Hoewel hun leven op het spel staat, moeten zij de waarheid vasthouden.’ De derde engel besluit zijn boodschap aldus: ‘Hier is de lijdzaamheid der heiligen: hier zijn zij die de geboden van God en het geloof van Jezus bewaren.’ Terwijl hij deze woorden herhaalde, wees hij naar het hemelse heiligdom. De gedachten van allen die deze boodschap aannemen, worden gericht op het allerheiligste, waar Jezus voor de ark staat en Zijn laatste voorbede doet voor allen voor wie de genade nog vertoeft en voor hen die in onwetendheid de wet van God hebben overtreden. Deze verzoening wordt gedaan zowel voor de rechtvaardige doden als voor de rechtvaardige levenden. Zij omvat allen die stierven in vertrouwen op Christus, maar die, doordat zij het licht over Gods geboden niet hadden ontvangen, in onwetendheid hadden gezondigd door de voorschriften ervan te overtreden.” Early Writings, 245–254.

A few pages later in the same book, addressing the same concepts just referred to, Sister White identifies that the rejection of the three messages in Millerite history had been typified in the history of Christ. She there provides two witnesses that identify a progressive testing process that requires victory at each test in order to proceed to the next test.

Enkele bladzijden later in hetzelfde boek, waar zij ingaat op dezelfde zojuist genoemde begrippen, geeft Zuster White aan dat de verwerping van de drie boodschappen in de Milleritische geschiedenis voorafgeschaduwd was in de geschiedenis van Christus. Daar levert zij twee getuigenissen die een voortschrijdend beproevingsproces aanduiden, dat overwinning bij elke beproeving vereist om tot de volgende beproeving te kunnen voortgaan.

> “I saw a company who stood well-guarded and firm, giving no countenance to those who would unsettle the established faith of the body. God looked upon them with approbation. I was shown three steps—the first, second, and third angels’ messages. Said my accompanying angel, ‘Woe to him who shall move a block or stir a pin of these messages. The true understanding of these messages is of vital importance. The destiny of souls hangs upon the manner in which they are received.’ I was again brought down through these messages, and saw how dearly the people of God had purchased their experience. It had been obtained through much suffering and severe conflict. God had led them along step by step, until He had placed them upon a solid, immovable platform. I saw individuals approach the platform and examine the foundation. Some with rejoicing immediately stepped upon it. Others commenced to find fault with the foundation. They wished improvements made, and then the platform would be more perfect, and the people much happier. Some stepped off the platform to examine it and declared it to be laid wrong. But I saw that nearly all stood firm upon the platform and exhorted those who had stepped off to cease their complaints; for God was the Master Builder, and they were fighting against Him. They recounted the wonderful work of God, which had led them to the firm platform, and in union raised their eyes to heaven and with a loud voice glorified God. This affected some of those who had complained and left the platform, and they with humble look again stepped upon it.

> „Ik zag een groep die goed beschermd en standvastig stond en in geen enkel opzicht steun verleende aan hen die het gevestigde geloof van het lichaam wilden ontwrichten. God zag op hen neer met goedkeuring. Mij werden drie stappen getoond — de boodschappen van de eerste, de tweede en de derde engel. Mijn begeleidende engel zei: ‘Wee hem die een blok zal verplaatsen of een pin van deze boodschappen zal losmaken. Het ware begrip van deze boodschappen is van levensbelang. Het lot van zielen hangt af van de wijze waarop zij worden ontvangen.’ Ik werd opnieuw door deze boodschappen heen geleid en zag hoe duur het volk van God zijn ervaring had gekocht. Zij was verkregen door veel lijden en zware strijd. God had hen stap voor stap geleid, totdat Hij hen op een vast, onbeweeglijk platform had geplaatst. Ik zag personen het platform naderen en de grondslag onderzoeken. Sommigen stapten er met blijdschap onmiddellijk op. Anderen begonnen aanmerkingen te maken op de grondslag. Zij wensten dat er verbeteringen werden aangebracht; dan zou het platform volmaakter zijn en het volk veel gelukkiger. Sommigen stapten van het platform af om het te onderzoeken en verklaarden dat het verkeerd was gelegd. Maar ik zag dat bijna allen vast op het platform bleven staan en hen die waren afgestapt vermaanden hun klachten te staken; want God was de Meesterbouwer, en zij streden tegen Hem. Zij verha alden van het wonderbare werk van God, dat hen tot het vaste platform had geleid, en gezamenlijk hieven zij hun ogen op naar de hemel en verheerlijkten met luide stem God. Dit maakte indruk op sommigen van hen die hadden geklaagd en het platform hadden verlaten, en zij stapten met nederige blik opnieuw daarop.”

> “I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah [typifying the first angel’s message] to prepare the way of Jesus. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus [typifying the second angel’s message]. Their opposition to the message that foretold His coming placed them where they could not readily receive the strongest evidence that He was the Messiah. Satan led on those who rejected the message of John to go still farther, to reject and crucify Christ [typifying the third angel’s message]. In doing this they placed themselves where they could not receive the blessing on the day of Pentecost, [typifying the angel of Revelation eighteen] which would have taught them the way into the heavenly sanctuary. The rending of the veil of the temple showed that the Jewish sacrifices and ordinances would no longer be received. The great Sacrifice had been offered and had been accepted, and the Holy Spirit which descended on the day of Pentecost carried the minds of the disciples from the earthly sanctuary to the heavenly, where Jesus had entered by His own blood, to shed upon His disciples the benefits of His atonement. But the Jews were left in total darkness. They lost all the light which they might have had upon the plan of salvation, and still trusted in their useless sacrifices and offerings. The heavenly sanctuary had taken the place of the earthly, yet they had no knowledge of the change. Therefore they could not be benefited by the mediation of Christ in the holy place.

> „Ik werd teruggewezen naar de verkondiging van de eerste komst van Christus. Johannes werd gezonden in de geest en de kracht van Elia [als voorafbeelding van de boodschap van de eerste engel] om de weg van Jezus te bereiden. Degenen die het getuigenis van Johannes verwierpen, hadden geen baat bij de leringen van Jezus [als voorafbeelding van de boodschap van de tweede engel]. Hun verzet tegen de boodschap die Zijn komst voorzegde, bracht hen op een plaats waar zij het sterkste bewijs dat Hij de Messias was, niet gemakkelijk konden aannemen. Satan dreef hen die de boodschap van Johannes verwierpen nog verder voort, om ook Christus te verwerpen en te kruisigen [als voorafbeelding van de boodschap van de derde engel]. Door dit te doen plaatsten zij zich daar waar zij de zegen op de dag van Pinksteren [als voorafbeelding van de engel van Openbaring achttien] niet konden ontvangen, die hun de weg naar het hemelse heiligdom zou hebben geleerd. Het scheuren van het voorhangsel van de tempel toonde aan dat de Joodse offers en verordeningen niet langer zouden worden aangenomen. Het grote Offer was gebracht en was aanvaard, en de Heilige Geest, die neerdaalde op de dag van Pinksteren, richtte de gedachten van de discipelen van het aardse heiligdom op het hemelse, waar Jezus door Zijn eigen bloed was binnengegaan om over Zijn discipelen de weldaden van Zijn verzoening uit te storten. Maar de Joden werden in volslagen duisternis achtergelaten. Zij verloren al het licht dat zij omtrent het verlossingsplan hadden kunnen bezitten, en stelden nog steeds hun vertrouwen op hun nutteloze offers en gaven. Het hemelse heiligdom had de plaats van het aardse ingenomen, en toch hadden zij geen kennis van die verandering. Daarom konden zij geen baat hebben bij de middelaarsbediening van Christus in het heilige.”

> “Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 258–261.

> “Velen zien met afschuw op het optreden van de Joden in het verwerpen en kruisigen van Christus; en wanneer zij de geschiedenis van Zijn schandelijke mishandeling lezen, menen zij dat zij Hem liefhebben en Hem niet verloochend zouden hebben zoals Petrus deed, noch Hem gekruisigd zouden hebben zoals de Joden deden. Maar God, die de harten van allen leest, heeft die liefde tot Jezus, waarvan zij beweerden haar te gevoelen, op de proef gesteld. De gehele hemel zag met de diepste belangstelling toe op de ontvangst van de boodschap van de eerste engel. Maar velen die beweerden Jezus lief te hebben, en die tranen vergoten wanneer zij het verhaal van het kruis lazen, bespotten het goede nieuws van Zijn komst. In plaats van de boodschap met blijdschap aan te nemen, verklaarden zij dat zij een misleiding was. Zij haatten hen die Zijn verschijning liefhadden en sloten hen uit de kerken uit. Degenen die de eerste boodschap verwierpen, konden van de tweede geen nut hebben; evenmin hadden zij baat bij de middernachtsroep, die hen moest voorbereiden om door het geloof met Jezus het allerheiligste van het hemelse heiligdom binnen te gaan. En doordat zij de twee voorgaande boodschappen verwierpen, hebben zij hun verstand zó verduisterd dat zij geen licht kunnen zien in de boodschap van de derde engel, die de weg wijst naar het allerheiligste. Ik zag dat, zoals de Joden Jezus kruisigden, de naamchristelijke kerken deze boodschappen hadden gekruisigd, en daarom hebben zij geen kennis van de weg naar het allerheiligste, en kunnen zij geen baat hebben bij de voorbede van Jezus aldaar. Zoals de Joden, die hun nutteloze offers brachten, zenden zij hun nutteloze gebeden op naar het vertrek dat Jezus heeft verlaten; en Satan, verheugd over het bedrog, neemt een godsdienstig karakter aan en leidt de gedachten van deze belijdende christenen tot zich, terwijl hij met zijn macht, zijn tekenen en leugenachtige wonderen werkt om hen vast te hechten in zijn strik.” Early Writings, 258–261.

The passages from the book Early Writings have been repeatedly taught through the ministry of Future for America. But there are truths these passages illustrate that have been unnoticed.

De passages uit het boek Early Writings zijn herhaaldelijk onderwezen door de bediening van Future for America. Maar er zijn waarheden die deze passages illustreren en die onopgemerkt zijn gebleven.

The waymarks of the history of the Millerite movement are established upon several reformatory movements in the Bible. Without some familiarity with the waymarks found in every reformatory movement, it is fairly improbable that someone would understand the significance of the distinction of when a message “arrives” and when it is “empowered.” It is also probable that many of those who are familiar with the parallel reformatory movements have missed some very important attributes of the various waymarks of reformatory movements.

De merktekens in de geschiedenis van de Milleritische beweging zijn gegrondvest op verscheidene reformatorische bewegingen in de Bijbel. Zonder enige bekendheid met de merktekens die in iedere reformatorische beweging worden aangetroffen, is het tamelijk onwaarschijnlijk dat iemand de betekenis zal begrijpen van het onderscheid tussen wanneer een boodschap „arriveert” en wanneer zij „bekrachtigd” wordt. Het is ook waarschijnlijk dat velen die bekend zijn met de parallelle reformatorische bewegingen, enkele zeer belangrijke kenmerken van de verschillende merktekens van reformatorische bewegingen over het hoofd hebben gezien.

The “seven thunders” which represent the events at the beginning of Adventism and the events at the end of Adventism, is the light that is unsealed just before probation closes. We are informed that the “seven thunders” represents both “a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages,” and “future events which will be disclosed in their order.” The “seven thunders” contain the signature of Alpha and Omega.

De „zeven donderslagen”, die de gebeurtenissen aan het begin van het adventisme en de gebeurtenissen aan het einde van het adventisme vertegenwoordigen, vormen het licht dat kort vóór het sluiten van de genadetijd wordt ontzegeld. Er wordt ons meegedeeld dat de „zeven donderslagen” zowel „een schets van gebeurtenissen vertegenwoordigen die zich onder de boodschappen van de eerste en de tweede engel zouden voltrekken”, als „toekomstige gebeurtenissen die in hun volgorde geopenbaard zullen worden”. De „zeven donderslagen” dragen de signatuur van Alpha en Omega.

The “delineation of events” that transpired “under the first and second angels’ messages,” typify the events that transpire under the third angel’s message. When John was commanded to write not what the seven thunders uttered, the command had been typified by the command that was given to Daniel to seal up his book, for we are informed that after the “seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’”

De „afbakening van gebeurtenissen” die zich hebben voorgedaan „onder de boodschappen van de eerste en de tweede engel”, is een zinnebeeld van de gebeurtenissen die zich voordoen onder de boodschap van de derde engel. Toen Johannes werd bevolen niet te schrijven wat de zeven donderslagen hadden gesproken, was dat bevel vooraf uitgebeeld door het bevel dat aan Daniël was gegeven om zijn boek te verzegelen, want ons wordt meegedeeld dat nadat de „zeven donderslagen hun stemmen hadden doen horen, het gebod tot Johannes komt, evenals tot Daniël met betrekking tot het kleine boek: ‘Verzegel wat de zeven donderslagen gesproken hebben.’”

Ezekiel and John both illustrate God’s people eating the message at the empowerment of the first angel in 1840, and the prophet Jeremiah illustrates the disappointment that took place among God’s people when the first angel’s message appeared to fail.

Ezechiël en Johannes beelden beiden af dat Gods volk de boodschap eet bij de bekrachtiging van de eerste engel in 1840, en de profeet Jeremia beeldt de teleurstelling af die onder Gods volk plaatsvond toen de boodschap van de eerste engel scheen te falen.

> Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brasen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:16–21.

> Uw woorden werden gevonden, en ik at ze op; en Uw woord was mij tot vreugde en blijdschap van mijn hart, want ik ben naar Uw Naam genoemd, o HEERE, God der heirscharen. Ik zat niet in de vergadering der spotters, noch verheugde ik mij; ik zat alleen vanwege Uw hand, want Gij hebt mij met verbolgenheid vervuld. Waarom is mijn pijn voortdurend, en mijn wond ongeneeslijk, die weigert genezen te worden? Zult Gij voor mij geheel en al zijn als een leugenachtige beek, als wateren die falen? Daarom, zo zegt de HEERE: Indien gij terugkeert, dan zal Ik u doen wederkeren, en gij zult voor Mijn aangezicht staan; en indien gij het kostelijke van het verachtelijke afscheidt, zult gij als Mijn mond zijn; laten zíj tot u terugkeren, maar gij, keer niet tot hen terug. En Ik zal u voor dit volk maken tot een versterkte koperen muur; en zij zullen tegen u strijden, maar zij zullen u niet overwinnen; want Ik ben met u om u te verlossen en u te bevrijden, spreekt de HEERE. En Ik zal u redden uit de hand der goddelozen, en Ik zal u verlossen uit de hand der geweldenaars. Jeremia 15:16–21.

Jeremiah had found the words of the little book as had John and Ezekiel, and he too had eaten the message, but the message had become a message (water) that had failed. It was as if God had lied, which is of course impossible, but the accusation of a “lie” provides the key to locate Jeremiah at the first Millerite disappointment that was represented in Habakkuk.

Jeremia had de woorden van het kleine boek gevonden, evenals Johannes en Ezechiël, en ook hij had de boodschap gegeten, maar de boodschap was tot een boodschap (water) geworden die had gefaald. Het was alsof God had gelogen, wat natuurlijk onmogelijk is, maar de beschuldiging van een „leugen” verschaft de sleutel om Jeremia te plaatsen bij de eerste Milleritische teleurstelling die in Habakuk werd uitgebeeld.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Habakkuk 2:1–3.

> Ik zal op mijn wachtpost staan en mij op de toren stellen, en uitzien om te zien wat Hij tot mij spreken zal, en wat ik antwoorden zal wanneer ik bestraft word. En de HEERE antwoordde mij en zei: Schrijf het gezicht op en stel het duidelijk op tafelen, opdat men al lopende het lezen kan. Want het gezicht is nog voor een bestemde tijd, maar aan het einde zal het spreken en niet liegen; al vertoeft het, verbeid het; want het zal gewis komen, het zal niet uitblijven. Habakuk 2:1–3.

The vision of the first angel’s message was written on the 1843 pioneer chart which was directed by the “hand” of God.

Het visioen van de boodschap van de eerste engel werd weergegeven op de pionierskaart van 1843, die werd geleid door de „hand” van God.

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

> „Mij is getoond dat de kaart van 1843 door de hand des Heeren werd geleid, en dat zij niet veranderd mocht worden; dat de cijfers waren zoals Hij ze hebben wilde; dat Zijn hand erover was en een vergissing in enkele van de cijfers verborg, zodat niemand die kon zien, totdat Zijn hand werd weggenomen.” Early Writings, 74.

The “appointed time” of 1843 was represented upon the chart, and that is why it is called the 1843 chart. It was published in 1842, in fulfillment of the command in Habakkuk to “write the vision, and make it plain upon tables.” The vision was to be made plain upon “tables,” in the plural, thus identifying that after the Lord removed His hand from the mistake on the 1843 chart it would be corrected upon the 1850 pioneer chart. The mistake produced the first disappointment and Jeremiah represents those who had eaten the little book on August 11, 1840 and were disappointed when the appointed time of 1843 failed.

De „bestemde tijd” van 1843 werd op de kaart weergegeven, en daarom wordt zij de kaart van 1843 genoemd. Zij werd in 1842 gepubliceerd, ter vervulling van het bevel in Habakuk om „het gezicht op te schrijven en duidelijk op tafelen te stellen.” Het gezicht moest duidelijk worden gesteld op „tafelen”, in het meervoud, en duidt er aldus op dat, nadat de Heer Zijn hand had weggenomen van de vergissing op de kaart van 1843, deze op de pionierskaart van 1850 zou worden gecorrigeerd. De vergissing bracht de eerste teleurstelling teweeg, en Jeremia stelt hen voor die op 11 augustus 1840 het kleine boek hadden gegeten en teleurgesteld waren toen de bestemde tijd van 1843 uitbleef.

When Jeremiah had eaten the little book in 1840 it was “the joy and rejoicing” of his heart, but when the disappointment arrived, he no longer “rejoiced,” and he “sat alone because of” God’s “hand.” God’s hand had covered “a mistake in some of the figures,” thus causing Jeremiah to consider the possibility that God had lied. The promise given to Jeremiah was that if he would “return,” from his despondency, God would make Jeremiah as God’s “mouth.” If Jeremiah would return to God from his disappointment and recognize that he was in the tarrying time of the parable of the ten virgins, God would use him to be the mouthpiece that would identify exactly when the vision should arrive and no longer tarry.

Toen Jeremia in 1840 het kleine boek had gegeten, was het „de vreugde en blijdschap” van zijn hart; maar toen de teleurstelling kwam, „verheugde” hij zich niet langer en „zat hij alleen vanwege” Gods „hand”. Gods hand had „een vergissing in enkele van de cijfers” bedekt, waardoor Jeremia ertoe kwam de mogelijkheid te overwegen dat God gelogen had. De belofte die aan Jeremia werd gegeven, was dat, indien hij zou „terugkeren” uit zijn moedeloosheid, God Jeremia zou maken tot Gods „mond”. Indien Jeremia uit zijn teleurstelling tot God zou terugkeren en zou erkennen dat hij zich bevond in de vertoeftijd van de gelijkenis van de tien maagden, zou God hem gebruiken als het mondstuk dat nauwkeurig zou aanwijzen wanneer het visioen moest komen en niet langer vertoeven.

The purpose of laying these facts out here, is to establish that with all the angel’s messages, their “arrivals” and “empowerments” present a life-or-death message that produces two classes of worshippers. The three angels are three steps of a progressive testing process. More important to our intended point is that even though the understanding of the seven thunders was recognized shortly after the arrival of the “time of the end” in 1989 when the last six verses of Daniel were unsealed announcing the close of the judgment, there is another unsealing of the seven thunders at the end of history of the third angel.

Het doel van het hier uiteenzetten van deze feiten is vast te stellen dat bij alle boodschappen van de engelen hun „aankomsten” en „bekrachtigingen” een boodschap van leven of dood vormen, die twee klassen van aanbidders voortbrengt. De drie engelen zijn drie stappen in een voortschrijdend beproevingsproces. Nog belangrijker voor ons beoogde punt is dat, hoewel het begrip van de zeven donderslagen kort na de komst van de „tijd van het einde” in 1989 werd onderkend, toen de laatste zes verzen van Daniël werden ontzegeld en de afsluiting van het oordeel aankondigden, er aan het einde van de geschiedenis van de derde engel nog een andere ontzegeling van de zeven donderslagen is.

The history of the beginning of Adventism starts at the unsealing of the first angel in 1798, and it ends with the unsealing of a truth the Lord held his hand over in order to produce a disappointment. He thereafter removed His hand (unsealed), and revealed the message of the tarrying time.

De geschiedenis van het begin van het adventisme vangt aan bij het ontzegelen van de eerste engel in 1798, en zij eindigt met het ontzegelen van een waarheid waarover de Heer Zijn hand hield om een teleurstelling teweeg te brengen. Daarna nam Hij Zijn hand weg (ontzegelde), en openbaarde de boodschap van de vertoeftijd.

The history of the ending of Adventism starts at the unsealing of the third angel’s message in 1989, and it ends with the unsealing of a truth the Lord held his hand over in order to produce a disappointment. He is now removing His hand, and thus unsealing the message of the first disappointment and tarrying time. He is unsealing the purpose of July 18, 2020.

De geschiedenis van het einde van het adventisme begint bij het ontzegelen van de boodschap van de derde engel in 1989, en zij eindigt met het ontzegelen van een waarheid waarover de Heer Zijn hand hield om een teleurstelling teweeg te brengen. Hij neemt nu Zijn hand weg en ontzegelt daarmee de boodschap van de eerste teleurstelling en de vertoeftijd. Hij ontzegelt het doel van 18 juli 2020.

> Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brasen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:19–21.

> Daarom, zo zegt de HEERE: Indien gij wederkeert, dan zal Ik u doen wederkeren, en gij zult voor Mijn aangezicht staan; en indien gij het kostelijke van het verachtelijke afscheidt, zult gij als Mijn mond zijn; laten zíj tot u wederkeren, maar gij, keer gij niet tot hen weder. En Ik zal u voor dit volk maken tot een versterkte koperen muur; en zij zullen tegen u strijden, maar zij zullen u niet overweldigen; want Ik ben met u om u te verlossen en u te bevrijden, spreekt de HEERE. En Ik zal u redden uit de hand der goddelozen, en Ik zal u verlossen uit de hand der geweldenaars. Jeremia 15:19–21.

Back to Articles