Article

# Panium - Number One

Panium - Nummer Eén

Chapter Eleven

Hoofdstuk Elf

Author

Jeff Pippenger

Published

February 25, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

For some time, we have been focusing our attention on the hidden history of Daniel 11:40, and in recent weeks, the Lord has drawn our consideration to verse 27:

Sinds enige tijd hebben wij onze aandacht gericht op de verborgen geschiedenis van Daniël 11:40, en in de afgelopen weken heeft de Heer onze aandacht gevestigd op vers 27:

> And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Daniel 11:27.

> En het hart van deze beide koningen zal zijn om kwaad te doen, en aan één tafel zullen zij leugen spreken; maar het zal niet gelukken, want het einde zal nog zijn op de vastgestelde tijd. Daniël 11:27.

Initially, I was uncertain about the details—when, where, and who sat at that table, speaking lies to one another—but these questions are now under review. Over the past few Sabbaths, I made some missteps as I worked through these lines. Yet, through what I believe to be providential guidance, the alliances represented in verses 13–15, symbolized by Caesarea Philippi, began to unfold. Though some elements still require refinement, I believe the Lord has lifted His hand from these verses to reveal their meaning.

Aanvankelijk was ik onzeker over de details—wanneer, waar en wie aan die tafel zaten en elkaar leugens toespraken—maar deze vragen worden nu opnieuw onderzocht. Gedurende de afgelopen enkele sabbatten heb ik enkele misstappen begaan terwijl ik mij door deze regels heen werkte. Toch begonnen, door wat ik beschouw als een voorzienige leiding, de verbonden die in de verzen 13–15 worden voorgesteld, gesymboliseerd door Caesarea Filippi, zich te ontvouwen. Hoewel sommige elementen nog nadere verfijning behoeven, geloof ik dat de Heer Zijn hand van deze verzen heeft weggenomen om hun betekenis te openbaren.

This understanding crystallized immediately after last Sabbath’s Zoom meeting. A week earlier, I had been struck by the intricate interplay of histories in verses 10–15. I wrote and sent a text message to a few people outlining my thoughts and asked to share them on Friday evening. I was attempting to organize the issues within those verses, convinced there was something profoundly significant. There is, but it wasn’t what I initially proposed. Despite my stumbles over the past week and a half as I grappled with this passage, I recognize a familiar providence. The Lord was unsealing a special, vital truth. Once the human element is fully exposed and set aside, the truth—opened by the Lion of the tribe of Judah—proves even more profound than I had grasped.

Dit inzicht kristalliseerde zich onmiddellijk uit na de Zoom-bijeenkomst van afgelopen sabbat. Een week eerder was ik getroffen door het ingewikkelde samenspel van geschiedenissen in de verzen 10–15. Ik schreef en verstuurde een tekstbericht aan enkele personen waarin ik mijn gedachten uiteenzette, en vroeg of ik die op vrijdagavond mocht delen. Ik trachtte de kwesties binnen die verzen te ordenen, overtuigd dat er iets diepgaand betekenisvols in lag. Dat is er ook, maar het was niet wat ik aanvankelijk had voorgesteld. Ondanks mijn struikelingen gedurende de afgelopen anderhalve week, terwijl ik met deze passage worstelde, herken ik een vertrouwde voorzienigheid. De Heere was een bijzondere, wezenlijke waarheid aan het ontsluiten. Zodra het menselijke element volledig aan het licht is gebracht en terzijde is gesteld, blijkt de waarheid—geopend door de Leeuw uit de stam van Juda—nog diepgaander te zijn dan ik had begrepen.

## Verse Five through Nine

Verzen Vijf tot en met Negen

Putin, as the king of the south, mirrors Ptolemy, who will triumph in the Ukraine war, fulfilling verse 11. Historically, Ptolemy IV Philopator’s victory at the Battle of Raphia fulfilled this verse, prefiguring Putin’s imminent success. Verses 5–9 outline a history that foreshadows the papacy’s 1,260-year rule (538–1798) in meticulous detail. These details have been explored repeatedly in the past, so here I will highlight one prophetic waymark fulfilled in verses 5–9 and echoed in the period from 538 to 1798.

Poetin weerspiegelt, als de koning van het zuiden, Ptolemaeus, die in de oorlog in Oekraïne zal zegevieren en daarmee vers 11 zal vervullen. Historisch gezien vervulde de overwinning van Ptolemaeus IV Philopator in de Slag bij Raphia dit vers en vormde zij een voorafschaduwing van Poetins ophanden zijnde succes. De verzen 5–9 schetsen een geschiedenis die de 1.260-jarige heerschappij van het pausdom (538–1798) tot in minutieus detail voorafschaduwt. Deze bijzonderheden zijn in het verleden herhaaldelijk behandeld; daarom zal ik hier één profetisch wegmerk belichten dat in de verzen 5–9 is vervuld en weerklinkt in de periode van 538 tot 1798.

This period began with a treaty between the southern Ptolemaic kingdom and the northern Seleucid kingdom, sealed when the southern king gave his daughter in marriage to the northern king. This union initiated a seven year span that ended when the southern king invaded the north, took the northern king captive to Egypt, and the captive king later died after falling from a horse.

Deze periode begon met een verdrag tussen het zuidelijke Ptolemeïsche koninkrijk en het noordelijke Seleucidische koninkrijk, bekrachtigd toen de zuidelijke koning zijn dochter ten huwelijk gaf aan de noordelijke koning. Deze verbintenis luidde een tijdsbestek van zeven jaar in dat eindigde toen de zuidelijke koning het noorden binnenviel, de noordelijke koning als gevangene naar Egypte voerde, en de gevangen koning later stierf nadat hij van een paard was gevallen.

## A Broken Treaty

Een Verbroken Verbond

The invasion stemmed from a broken treaty. After the seven-year period began, the northern king set aside his first wife to marry the southern princess and secure the treaty. Later, he discarded the southern wife and reinstated his original queen. This prompted the first queen to execute the southern queen and her entourage, enraging the southern queen’s family in Egypt.

De invasie vloeide voort uit een verbroken verdrag. Nadat de periode van zeven jaar was aangevangen, verstootte de koning van het noorden zijn eerste vrouw om met de prinses van het zuiden te trouwen en het verdrag te bekrachtigen. Later verstootte hij de vrouw uit het zuiden en herstelde hij zijn oorspronkelijke koningin in haar positie. Dit bracht de eerste koningin ertoe de zuidelijke koningin en haar gevolg te laten ombrengen, waardoor de familie van de zuidelijke koningin in Egypte in toorn ontstak.

With prophetic discernment, seven years can be seen as two periods of three and a half years, as illustrated by the three and a half years before and after the cross that together represented the week that Christ confirmed the covenant. The three and a half is also recognized in the seven times curse carried out upon the northern kingdom of Israel from 723 BC unto 1798. That seven times is divided into two periods of twelve hundred and sixty, with 538 as the middle point. These illustrations of seven being divided into two periods of three and a half is not random, it is purposeful.

Met profetisch onderscheidingsvermogen kunnen zeven jaren worden gezien als twee perioden van drie en een half jaar, zoals geïllustreerd door de drie en een half jaar vóór en na het kruis, die samen de week voorstelden waarin Christus het verbond bevestigde. De drie en een half wordt ook herkend in de vloek van zeven tijden die over het noordelijke koninkrijk van Israël werd voltrokken vanaf 723 v.Chr. tot 1798. Die zeven tijden zijn verdeeld in twee perioden van twaalfhonderdzestig, met 538 als middelpunt. Deze voorbeelden van zeven die in twee perioden van drie en een half worden verdeeld, zijn niet willekeurig; zij zijn doelbewust.

In the division in the week Christ confirmed the covenant the cross represents the center and in so doing it identifies Christ presenting the message in person for three and a half years, followed by His disciples presenting the message for the same period. In the seven times against the northern kingdom 538 divides the history into a period when paganism trampled down the sanctuary and host followed by papalism trampling down the sanctuary and host for the same period. In prophetic symbolism “seven” is represented with three and a half, which in turn is represented by forty-two months, three and a half days or years, twelve hundred and sixty, twenty-five twenty and a time, times and dividing of time. In context, all these figures are interchangeable.

In de verdeling van de week bevestigde Christus het verbond; het kruis vertegenwoordigt het middelpunt, en daardoor duidt het erop dat Christus gedurende drieënhalf jaar persoonlijk de boodschap bracht, gevolgd door Zijn discipelen die gedurende dezelfde periode de boodschap brachten. In de zeven tijden tegen het noordelijke koninkrijk verdeelt 538 de geschiedenis in een periode waarin het heidendom het heiligdom en het heir vertrapte, gevolgd door het pausdom dat gedurende dezelfde periode het heiligdom en het heir vertrapte. In de profetische symboliek wordt “zeven” voorgesteld door drieënhalf, hetgeen op zijn beurt wordt voorgesteld door tweeënveertig maanden, drieënhalve dagen of jaren, twaalfhonderdzestig, vijfentwintighonderdtwintig en een tijd, tijden en een halve tijd. In hun context zijn al deze aanduidingen onderling uitwisselbaar.

The treaty represented between the Ptolemaic Kingdom, ruled by the descendants of Ptolemy I (a general of Alexander the Great), who controlled Egypt, and the Seleucid Empire, ruled by the descendants of Seleucus I (another of Alexander’s generals), who controlled much of the Middle East, including Syria concluded the Second Syrian War in 253 BC. The war had begun seven years before in 260 BC. Seven years after the treaty was ratified it was broken in 246 BC. Fourteen years, divided into two seven-year periods. The first half is warfare and the second half is peace. The fourteen years begin with the second Syrian War and it ends with the third Syrian War. This type of symmetry in history is amplified when you recognize that the history is represented in verses five through nine of chapter eleven. The treaty and its breaking are the focus of the verses and the history which fulfilled the verses.

Het verdrag tussen het Ptolemeïsche Koninkrijk, geregeerd door de nakomelingen van Ptolemaeus I (een generaal van Alexander de Grote), die Egypte beheersten, en het Seleucidische Rijk, geregeerd door de nakomelingen van Seleucus I (een andere van Alexanders generaals), die een groot deel van het Midden-Oosten beheersten, waaronder Syrië, betekende het einde van de Tweede Syrische Oorlog in 253 v.Chr. De oorlog was zeven jaar eerder begonnen, in 260 v.Chr. Zeven jaar nadat het verdrag was bekrachtigd, werd het in 246 v.Chr. verbroken. Veertien jaar, verdeeld in twee perioden van zeven jaar. De eerste helft is oorlog en de tweede helft is vrede. De veertien jaar beginnen met de tweede Syrische Oorlog en eindigen met de derde Syrische Oorlog. Dit soort symmetrie in de geschiedenis wordt versterkt wanneer men onderkent dat deze geschiedenis wordt weergegeven in de verzen vijf tot en met negen van hoofdstuk elf. Het verdrag en de verbreking ervan vormen het brandpunt van de verzen en van de geschiedenis die de verzen vervulde.

This aligns with the papal domination from 538 to 1798. Near the end of that era, Napoleon Bonaparte entered into a treaty with the Vatican. Citing the Vatican’s breach of the 1797 Treaty of Tolentino, Napoleon sent General Berthier in 1798 to take the pope captive. The pope died in France in 1799. This 1,260-year period is detailed in verses 31–39.

Dit komt overeen met de pauselijke overheersing van 538 tot 1798. Tegen het einde van dat tijdperk sloot Napoleon Bonaparte een verdrag met het Vaticaan. Onder verwijzing naar de schending door het Vaticaan van het Verdrag van Tolentino uit 1797 zond Napoleon in 1798 generaal Berthier om de paus gevangen te nemen. De paus stierf in 1799 in Frankrijk. Deze periode van 1.260 jaar wordt in de verzen 31–39 uitvoerig beschreven.

The history of verses 5–9 parallels that of verses 31–39, providing two witnesses within Daniel 11. Both lines share identical prophetic waymarks, revealing the dynamics between the kings of the south and north. Each period is symbolized by three and a half years, concluding with the southern king prevailing, capturing the northern king, and taking him to the southern land, where both northern kings die. In both cases, as the text states, the southern king returns with spoil:

De geschiedenis van de verzen 5–9 loopt parallel met die van de verzen 31–39 en verschaft binnen Daniël 11 twee getuigen. Beide lijnen delen identieke profetische wegmarkeringen en openbaren de dynamiek tussen de koning van het zuiden en de koning van het noorden. Elke periode wordt gesymboliseerd door drieënhalf jaar en eindigt ermee dat de zuidelijke koning de overhand behaalt, de noordelijke koning gevangennneemt en hem naar het zuidelijke land voert, waar beide noordelijke koningen sterven. In beide gevallen keert, zoals de tekst zegt, de zuidelijke koning met buit terug:

> And shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold; and he shall continue more years than the king of the north. Daniel 11:8.

> En hij zal ook hun goden, met hun vorsten en met hun kostbare vaten van zilver en van goud, als gevangenen naar Egypte voeren; en hij zal meer jaren standhouden dan de koning van het noorden. Daniël 11:8.

For Ptolemy, this was treasure previously looted by the northern king; for Napoleon, it was the Vatican’s riches plundered and taken to France. These two lines of witness indicate that the northern king’s death is symbolized by falling from a horse. In Revelation 17, the woman riding the beast represents the Catholic Church:

Voor Ptolemaeus was dit een schat die eerder door de koning van het noorden was geroofd; voor Napoleon waren het de rijkdommen van het Vaticaan, geplunderd en naar Frankrijk gebracht. Deze twee getuigenislijnen geven aan dat de dood van de koning van het noorden wordt gesymboliseerd door van een paard te vallen. In Openbaring 17 stelt de vrouw die op het beest rijdt de Katholieke Kerk voor:

> So he carried me away in the spirit into the wilderness: and I saw a woman sit upon a scarlet coloured beast, full of names of blasphemy, having seven heads and ten horns. Revelation 17:3.

> En hij voerde mij weg in de geest naar de woestijn; en ik zag een vrouw zitten op een scharlakenrood beest, vol van namen van godslastering, met zeven koppen en tien horens. Openbaring 17:3.

The beast she rides is the United Nations. Revelation 17 describes her restoration to power after the deadly wound of 1798. As the eighth kingdom, she resumes her reign, symbolized by riding the beast:

Het beest dat zij berijdt, zijn de Verenigde Naties. Openbaring 17 beschrijft haar herstel tot macht na de dodelijke wond van 1798. Als het achtste koninkrijk hervat zij haar heerschappij, gesymboliseerd door het berijden van het beest:

> And the woman which thou sawest is that great city, which reigneth over the kings of the earth. Revelation 17:18.

> En de vrouw die gij gezien hebt, is die grote stad, die heerschappij voert over de koningen der aarde. Openbaring 17:18.

The deadly wound of 1798 was prefigured in verses 5–9 when the northern king fell from a horse and died. These two lines in Daniel 11 run parallel to verses 41–45. The Sunday law in the USA, marked in verse 41, begins the papacy’s final ride on the beast—a period reflected in these two lines. When Ellen White notes that “much of the history” fulfilled in Daniel 11 “will be repeated,” verses 5–9 and 31–39 align with verses 41–45.

De dodelijke wond van 1798 werd vooraf uitgebeeld in de verzen 5–9, toen de koning van het noorden van een paard viel en stierf. Deze twee regels in Daniël 11 lopen parallel met de verzen 41–45. De zondagwet in de VS, aangeduid in vers 41, markeert het begin van het laatste berijden van het beest door het pausdom — een periode die in deze twee regels wordt weerspiegeld. Wanneer Ellen White opmerkt dat „veel van de geschiedenis” die in Daniël 11 is vervuld, „zal worden herhaald”, stemmen de verzen 5–9 en 31–39 overeen met de verzen 41–45.

## Only Verse Forty

Alleen vers veertig

From verse 31 to 45, only verse 40 stands outside the prophetic period of three and a half days. It represents a unique history within the final third of Daniel’s 45 verses. In verse 16, the history of pagan Imperial Rome unfolds through four rulers—Pompey, Julius Caesar, Augustus Caesar, and Tiberius Caesar. Augustus’s victory at the Battle of Actium in 31 BC began Imperial Rome’s 360-year rule, fulfilling the “time” in verse 24:

Van vers 31 tot en met 45 staat alleen vers 40 buiten de profetische periode van drieënhalve dag. Het vertegenwoordigt een unieke geschiedenis binnen het laatste derde deel van Daniëls 45 verzen. In vers 16 ontvouwt zich de geschiedenis van het heidense keizerlijke Rome door vier heersers—Pompejus, Julius Caesar, Caesar Augustus en Tiberius Caesar. De overwinning van Augustus in de Slag bij Actium in 31 v.Chr. luidde de 360-jarige heerschappij van het keizerlijke Rome in en vervulde de „tijd” in vers 24:

> He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:24.

> Hij zal in vrede binnentrekken, zelfs in de vruchtbaarste streken van het gewest; en hij zal doen wat zijn vaderen niet gedaan hebben, noch de vaderen van zijn vaderen; hij zal onder hen buit, roof en rijkdom verdelen; ja, hij zal zijn plannen tegen de vestingen beramen, maar slechts voor een tijd. Daniël 11:24.

After Actium, Rome made Egypt a province in 30 BC. Three hundred and sixty years later, in 330, Constantine moved the empire’s capital from Rome to Constantinople. This “time” aligns prophetically with the 1,260 years of papal rule and the 7 years of verses 5–9.

Na Actium maakte Rome Egypte in 30 v.Chr. tot een provincie. Driehonderdzestig jaar later, in 330, verplaatste Constantijn de hoofdstad van het rijk van Rome naar Constantinopel. Deze „tijd” stemt profetisch overeen met de 1.260 jaren van pauselijke heerschappij en de 7 jaren van de verzen 5–9.

From verse 16, pagan Imperial Rome dominates until verse 30, encompassing the Maccabees’ league with Rome and the line of Christ. Yet, verses 16–30 align with verses 31–39 and 41–45. Thus, in the last 30 verses of Daniel 11, a consistent prophetic line emerges—except for verse 40, where the “time of the end” is marked in 1798 and 1989.

Vanaf vers 16 overheerst het heidense keizerlijke Rome tot vers 30, waarbij zowel het bondgenootschap van de Makkabeeën met Rome als de geslachtslijn van Christus worden omvat. Toch stemmen de verzen 16–30 overeen met de verzen 31–39 en 41–45. Zo treedt in de laatste 30 verzen van Daniël 11 een consistente profetische lijn naar voren—behalve in vers 40, waar de „tijd van het einde” wordt gemarkeerd in 1798 en 1989.

With minor exceptions in verses 2 and 3—where the final of eight presidents transitions to control the ten kings of the United Nations—the first two verses align with verse 40, representing the Sunday law and the shift from the sixth to the seventh and eighth kingdoms. Verses 3 and 4 align with verse 45 and Daniel 12:1, depicting the rise and fall of the Grecian kingdom, paralleling the papacy’s establishment and demise in verses 41 through Daniel 12:1. Both the woman and the beast she rides end with no help, framing the beginning and end of Daniel 11 outside verse 40’s history. Alexander the Great symbolizes the United Nations, fornicating with the whore of Tyre (the king of the north from verse 41 onward), who are both the beast and the dragon.

Met geringe uitzonderingen in de verzen 2 en 3—waar de laatste van acht presidenten ertoe overgaat de tien koningen van de Verenigde Naties te beheersen—stemmen de eerste twee verzen overeen met vers 40, en stellen zij de zondagwet voor alsook de overgang van het zesde naar het zevende en achtste koninkrijk. De verzen 3 en 4 stemmen overeen met vers 45 en Daniël 12:1 en beelden de opkomst en val van het Griekse koninkrijk uit, parallel aan de vestiging en ondergang van het pausdom in de verzen 41 tot en met Daniël 12:1. Zowel de vrouw als het beest dat zij berijdt eindigen zonder hulp, waarmee het begin en het einde van Daniël 11 buiten de geschiedenis van vers 40 worden omlijst. Alexander de Grote symboliseert de Verenigde Naties en bedrijft hoererij met de hoer van Tyrus (de koning van het noorden vanaf vers 41), die beiden zowel het beest als de draak zijn.

## Verses Nine and Ten

Verzen Negen en Tien

Verses 5–9 conclude at the time of the end in 1798, while verse 10 marks 1989. Thus, the span between verses 9 and 10—from 1798 to 1989—represents the revealed portion of verse 40, initiating its hidden history. To clarify: nearly every verse in Daniel 11 reflects the papacy’s rule from 538 to 1798. Verse 40 covers 1798 to the Sunday law in the USA. Verses 6–9 typify the papal era, while verse 10 foreshadows the USSR’s collapse in 1989. Therefore, verses 11–15 span from 1989 to the Sunday law, as represented in verses 16, 31, and 41.

De verzen 5–9 eindigen ten tijde van het einde in 1798, terwijl vers 10 het jaar 1989 markeert. Aldus vertegenwoordigt de periode tussen de verzen 9 en 10 — van 1798 tot 1989 — het geopenbaarde gedeelte van vers 40, waarmee de verborgen geschiedenis ervan aanvangt. Ter verduidelijking: nagenoeg elk vers in Daniël 11 weerspiegelt de heerschappij van het pausdom van 538 tot 1798. Vers 40 beslaat de periode van 1798 tot de zondagswet in de Verenigde Staten. De verzen 6–9 zijn een voorafbeelding van het pauselijke tijdperk, terwijl vers 10 de ineenstorting van de USSR in 1989 voorafschaduwt. Daarom bestrijken de verzen 11–15 de periode van 1989 tot de zondagswet, zoals weergegeven in de verzen 16, 31 en 41.

Verse 40 is divided into two parts. The first, from 1798 to 1989, begins and ends with a “time of the end.” The second half begins in 1989, where the first half concludes. Verses 1 and 2 identify a sequence of presidents starting in 1989, aligning with the second part of verse 40. Verse 11 marks the onset of the Ukraine war in 2014, while verse 12 highlights the consequences the victorious king of the south brings upon himself. Verse 13 nears fulfillment, but here we note that verse 11 falls within the second part of verse 40—post-1989, yet pre-Sunday law (verse 41).

Vers 40 is in twee delen verdeeld. Het eerste, van 1798 tot 1989, begint en eindigt met een “tijd van het einde”. De tweede helft begint in 1989, waar de eerste helft eindigt. De verzen 1 en 2 duiden op een opeenvolging van presidenten die in 1989 aanvangt, in overeenstemming met het tweede deel van vers 40. Vers 11 markeert het begin van de oorlog in Oekraïne in 2014, terwijl vers 12 de gevolgen benadrukt die de zegevierende koning van het zuiden over zichzelf brengt. Vers 13 nadert zijn vervulling, maar hier merken wij op dat vers 11 binnen het tweede deel van vers 40 valt—na 1989, maar vóór de zondagswet (vers 41).

Verses 13–15 point to the Battle of Panium in 200 BC, the year pagan Rome began exerting influence over human affairs, tied to that battle. Occurring well before Pompey’s entry into Jerusalem in verse 16, it provides historical evidence identifying verse 41 as the Sunday law in the USA.

Verzen 13–15 wijzen op de Slag bij Panium in 200 v.Chr., het jaar waarin het heidense Rome, in samenhang met die slag, invloed op menselijke aangelegenheden begon uit te oefenen. Aangezien dit ruim vóór Pompejus’ intocht in Jeruzalem in vers 16 plaatsvond, levert dit historisch bewijs dat vers 41 identificeert als de zondagswet in de VS.

Every prophetic line and its historical fulfillment in Daniel 11 lies either within verse 40’s history (1798 to the Sunday law) or from verse 41 to Daniel 12:1. Of the 45 verses, verses 1, 2, 7–15, and 40—totaling twelve—apply to verse 40’s timeline when layered line upon line. Verse 40 splits into two segments at 1989. Verses 1, 2, and 10–15 align with its second half. Verses 1 and 2 trace the line of presidents in the earth beast’s history, while verses 10–15 depict three proxy wars orchestrated by the king of the north (the papal power) from 1989 to the Sunday law. The three proxy wars begin with the United States, identified in verse 40 as “chariots, ships and horsemen.”

Elke profetische lijn en haar historische vervulling in Daniël 11 valt óf binnen de geschiedenis van vers 40 (1798 tot de zondagswet) óf van vers 41 tot Daniël 12:1. Van de 45 verzen zijn de verzen 1, 2, 7–15 en 40 — in totaal twaalf — van toepassing op de tijdlijn van vers 40, wanneer zij regel op regel worden gelegd. Vers 40 splitst zich in 1989 in twee segmenten. De verzen 1, 2 en 10–15 stemmen overeen met de tweede helft ervan. De verzen 1 en 2 volgen de lijn van presidenten in de geschiedenis van het beest van de aarde, terwijl de verzen 10–15 drie proxyoorlogen uitbeelden die door de koning van het noorden (de pauselijke macht) van 1989 tot de zondagswet worden georkestreerd. De drie proxyoorlogen beginnen met de Verenigde Staten, in vers 40 aangeduid als „wagens, schepen en ruiters.”

We will continue in the next article.

Wij zullen in het volgende artikel verdergaan.

Back to Articles