Article

# Rome Establishes the Vision - Number Twelve

Rome vestigt het visioen - Getal Twaalf

The Triple Application of Prophecy: The Abomination of Desolation and the Last Days Warning to Flee

De drievoudige toepassing van de profetie: de gruwel der verwoesting en de waarschuwing van de laatste dagen om te vluchten

Author

Jeff Pippenger

Published

August 31, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The abomination of desolation spoken of by Daniel the prophet is a sign for Christians in three different eras to flee. The Christians in Jerusalem fled when they saw the standards of the Roman armies encompassing Jerusalem in the year 66 AD. The Christians of the late fifth and early sixth century fled into the wilderness when they saw the man of sin in the temple of God proclaiming that he was God. In 1888 there was a series of Sunday laws introduced into the Congress of the United States by Senator Blair. Those bills were called the Blair bills, and they were an effort to identify Sunday as a National Day of Worship. Sunday worship is the mark of the beast, the mark of papal authority and the Constitution of the United States directly opposes the enforcement of a national religion as a test for the citizens of the United States.

De gruwel der verwoesting waarvan door de profeet Daniël gesproken is, is voor christenen in drie verschillende tijdperken een teken om te vluchten. De christenen in Jeruzalem vluchtten toen zij in het jaar 66 na Christus de veldtekens van de Romeinse legers Jeruzalem zagen omsingelen. De christenen van de late vijfde en vroege zesde eeuw vluchtten de wildernis in toen zij de mens der zonde in de tempel Gods zagen, uitroepende dat hij God was. In 1888 werd in het Congres van de Verenigde Staten door senator Blair een reeks zondagswetten ingediend. Die wetsvoorstellen werden de Blair-wetten genoemd en waren een poging om de zondag aan te wijzen als een nationale dag van eredienst. De zondagsverering is het merkteken van het beest, het merkteken van pauselijk gezag, en de Grondwet van de Verenigde Staten verzet zich rechtstreeks tegen de afdwinging van een nationale religie als een toets voor de burgers van de Verenigde Staten.

It is this fact that is left out of the flawed application connected with identifying the United States as modern Rome. A triple application of prophecy possesses specific rules that govern its application. The rules identify that the prophetic characteristics of the first fulfillment are to be combined with the prophetic characteristics of the second fulfillment in order to establish the prophetic characteristics of the third fulfillment.

Juist dit feit wordt buiten beschouwing gelaten in de gebrekkige toepassing die samenhangt met het vereenzelvigen van de Verenigde Staten met het moderne Rome. Een drievoudige toepassing van profetie kent specifieke regels die de toepassing ervan beheersen. Die regels bepalen dat de profetische kenmerken van de eerste vervulling moeten worden samengevoegd met de profetische kenmerken van de tweede vervulling om de profetische kenmerken van de derde vervulling vast te stellen.

The warning to flee, is a warning to flee from a coming persecution. In Christ’s era the persecution was the destruction of Jerusalem and the temple in the year 70. The warning sign of that approaching persecution was given in the year 66 AD. The warning to flee in the late fifth and early sixth century was identified by Paul’s as the recognition of a falling away of prophetic Pergamos, which represented pagan Rome. There was to be a falling away first, in order for the man of sin who would proclaim himself as God to be revealed. In the history approaching 538, pagan Rome that had restrained, or as Paul stated “withholdeth” was taken away, and as Pergamos fell away and the sign to flee arrived and directed the faithful to separate from the papal churches communion. Then in 538, at the Counsel of Orleans the papal power passed a Sunday law, and the twelve hundred and sixty years of papal persecution began.

De waarschuwing om te vluchten is een waarschuwing om te vluchten voor een komende vervolging. In Christus’ tijdperk was die vervolging de verwoesting van Jeruzalem en de tempel in het jaar 70. Het waarschuwende teken van die naderende vervolging werd gegeven in het jaar 66 n.Chr. De waarschuwing om te vluchten in de late vijfde en vroege zesde eeuw werd door Paulus aangeduid als de herkenning van een afval van het profetische Pergamus, dat het heidense Rome vertegenwoordigde. Eerst moest er een afval komen, opdat de mens der zonde, die zichzelf als God zou uitroepen, geopenbaard zou worden. In de geschiedenis die 538 naderde, werd het heidense Rome, dat had tegengehouden, of zoals Paulus verklaarde „weerhoudt”, weggenomen, en toen Pergamus afviel en het teken om te vluchten verscheen, werd de gelovigen bevolen zich af te scheiden van de gemeenschap van de pauselijke kerk. Toen, in 538, vaardigde de pauselijke macht op het Concilie van Orléans een zondagswet uit, en de twaalfhonderdzestig jaren van pauselijke vervolging begonnen.

The first two witnesses identify clearly that the third fulfillment of the warning to flee given by Christ preceded the actual persecution. The destruction of Jerusalem came exactly three and a half years after the siege of Cestius began in 66 AD, thus allowing the Christians to flee in advance of the horrors of the second siege which was instigated by Titus and concluded with the destruction of the temple and city. In advance of the year 538, the Christians separated from the church of papal Rome, and prophetically fled into the wilderness, which represents the destruction of spiritual Jerusalem.

De eerste twee getuigen maken duidelijk kenbaar dat de derde vervulling van de door Christus gegeven waarschuwing om te vluchten, voorafging aan de daadwerkelijke vervolging. De verwoesting van Jeruzalem kwam precies drie en een half jaar nadat het beleg door Cestius in 66 n.Chr. begon, waardoor de christenen vóór de verschrikkingen van het tweede beleg konden vluchten, dat door Titus in gang werd gezet en eindigde met de verwoesting van de tempel en de stad. Voorafgaand aan het jaar 538 scheidden de christenen zich af van de kerk van het pauselijke Rome en vluchtten zij profetisch de woestijn in, die de verwoesting van het geestelijke Jeruzalem voorstelt.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:2, 3.

> Maar laat de voorhof die buiten de tempel is buiten beschouwing en meet die niet; want hij is aan de heidenen gegeven; en zij zullen de heilige stad vertreden, tweeënveertig maanden lang. En Ik zal Mijn twee getuigen macht geven, en zij zullen duizend tweehonderd zestig dagen profeteren, met zakken bekleed. Openbaring 11:2, 3.

In both illustrations of the warning to flee, the warning precedes the persecution, and the persecution is represented by Rome, whether pagan or papal, trampling down Jerusalem, whether literal or spiritual. The warning to flee for Seventh-day Adventist was the Blair bill in 1888. In the first fulfillment in the history of pagan Rome the Christians were to flee from Jerusalem, and in fulfillment of papal Rome the Christians fled into the wilderness. For Adventism the warning was to flee into the country.

In beide voorstellingen van de waarschuwing om te vluchten gaat de waarschuwing aan de vervolging vooraf, en de vervolging wordt voorgesteld door Rome, hetzij heidens, hetzij pauselijk, dat Jeruzalem vertrapt, hetzij letterlijk, hetzij geestelijk. De waarschuwing om te vluchten voor Zevendedagsadventisten was de Blair-wet in 1888. In de eerste vervulling in de geschiedenis van het heidense Rome moesten de christenen uit Jeruzalem vluchten, en in de vervulling van het pauselijke Rome vluchtten de christenen naar de woestijn. Voor het adventisme was de waarschuwing om naar het platteland te vluchten.

> “It is no time now for God’s people to be fixing their affections or laying up their treasure in the world. The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.

> „Dit is geenszins de tijd voor Gods volk om zijn genegenheden te hechten aan de wereld of zijn schat daarin op te leggen. De tijd is niet ver meer verwijderd dat wij, evenals de eerste discipelen, genoodzaakt zullen zijn een toevlucht te zoeken in verlaten en eenzame plaatsen. Zoals de belegering van Jeruzalem door de Romeinse legers het teken tot de vlucht was voor de Judese christenen, zo zal de machtsaanmatiging van de zijde van onze natie in het decreet dat de pauselijke sabbat afdwingt, voor ons een waarschuwing zijn. Dan zal het tijd zijn de grote steden te verlaten, ter voorbereiding op het verlaten van de kleinere steden voor afgezonderde woningen op eenzame plaatsen te midden van de bergen.” Testimonies, deel 5, 464.

“The assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us,” was fulfilled when the abomination of desolation, in agreement with Mark’s words was “standing where it ought not.” In 1888, the Congress of the United States was considering a law in direct contradiction to a primary element of the Constitution, and at that point Seventh-day Adventists were to leave the cities and move to the country.

„De machtsaanmatiging van de zijde van ons volk in het decreet dat de pauselijke sabbat afdwingt, zal voor ons een waarschuwing zijn,” werd vervuld toen de gruwel der verwoesting, overeenkomstig de woorden van Markus, „stond waar hij niet behoort te staan.” In 1888 overwoog het Congres van de Verenigde Staten een wet die in directe tegenspraak was met een fundamenteel element van de Grondwet, en op dat moment moesten de Zevende-dags Adventisten de steden verlaten en naar het platteland verhuizen.

> “Not one Christian perished in the destruction of Jerusalem. Christ had given His disciples warning, and all who believed His words watched for the promised sign. . . . Without delay they fled to a place of safety—the city of Pella, in the land of Perea, beyond Jordan.” The Great Controversy, 30.

> “Niet één christen kwam om in de verwoesting van Jeruzalem. Christus had Zijn discipelen gewaarschuwd, en allen die Zijn woorden geloofden, zagen uit naar het beloofde teken.... Zonder uitstel vluchtten zij naar een veilige plaats—de stad Pella, in het land van Perea, aan de overzijde van de Jordaan.” The Great Controversy, 30.

The prophetic characteristics of the first of the warning signs to flee, represent the third and final fulfillment. Sometimes those prophetic characteristics produce a double fulfillment in the third fulfillment. An example of this is the three Elijah’s. The line of Elijah in his confrontation with Jezebel, Ahab and the prophets of Baal, combined with the characteristics of John the Baptist, the second Elijah, in his confrontation with Herodias, Herod and Salome establish that in the last days, for the third and final fulfillment of a triple application is always in the last days, Elijah and John represent two classes of God’s people. One class represented by Elijah do not die, and the other class represented by John do die. The two classes are also represented in Revelation chapter seven as the one hundred and forty-four thousand, who do not die, and the great multitude that do die.

De profetische kenmerken van het eerste van de waarschuwingssignalen om te vluchten, vertegenwoordigen de derde en laatste vervulling. Soms brengen die profetische kenmerken binnen de derde vervulling een dubbele vervulling voort. Een voorbeeld hiervan zijn de drie Elia’s. De lijn van Elia in zijn confrontatie met Izebel, Achab en de profeten van Baäl, gecombineerd met de kenmerken van Johannes de Doper, de tweede Elia, in zijn confrontatie met Herodias, Herodes en Salome, stelt vast dat Elia en Johannes in de laatste dagen — want de derde en laatste vervulling van een drievoudige toepassing is altijd in de laatste dagen — twee klassen van Gods volk vertegenwoordigen. De ene klasse, vertegenwoordigd door Elia, sterft niet, en de andere klasse, vertegenwoordigd door Johannes, sterft wel. Deze twee klassen worden ook in Openbaring hoofdstuk zeven voorgesteld als de honderdvier en veertig duizend, die niet sterven, en de grote schare, die wel sterft.

In the three Babylon’s a similar element of the prophetic message is that the first Babylon is represented by Nimrod, but the second Babylon is represented by the first and last kings, Nebuchadnezzar and Belshazzar. Nebuchadnezzar represents those in Babylon who will be saved, and Belshazzar, those in Babylon who will be lost.

In de drie Babylonen is een overeenkomstig element van de profetische boodschap dat het eerste Babylon wordt voorgesteld door Nimrod, maar het tweede Babylon door de eerste en laatste koningen, Nebukadnezar en Belsazar. Nebukadnezar vertegenwoordigt hen in Babylon die gered zullen worden, en Belsazar hen in Babylon die verloren zullen gaan.

In the last days there are two Sunday laws that are the subject of Bible prophecy. The first is the soon-coming Sunday law in the United States, and the second is the Sunday law that is forced upon the entire world. Those two Sunday laws were typified by the Sunday law of pagan Rome, when in the year 321, Constantine enforced the first Sunday law, followed by the Sunday law of Papal Rome in 538. Pagan Rome is one of several prophetic types that prefigure the United States, and the Sunday law of 321, typifies the soon-coming Sunday law in the United States. The papal Sunday law of 538 typifies the Sunday law that is enforced upon the entire world. The flawed view that the United States is typified by the robbers in Daniel eleven tries to employ the soon-coming Sunday law in the United States as evidence to claim that the Sunday law in the United States proves that the United States is modern Rome, and disregards that there is another Sunday law that is forced upon every nation of the world by the threefold union of the dragon, the beast and false prophet.

In de laatste dagen zijn er twee zondagswetten die het onderwerp zijn van de Bijbelse profetie. De eerste is de spoedig komende zondagswet in de Verenigde Staten, en de tweede is de zondagswet die aan de gehele wereld wordt opgelegd. Die twee zondagswetten werden voorafgeschaduwd door de zondagswet van het heidense Rome, toen Constantijn in het jaar 321 de eerste zondagswet afdwong, gevolgd door de zondagswet van het pauselijke Rome in 538. Het heidense Rome is een van verscheidene profetische typen die de Verenigde Staten vooraf uitbeelden, en de zondagswet van 321 is een voorafbeelding van de spoedig komende zondagswet in de Verenigde Staten. De pauselijke zondagswet van 538 is een voorafbeelding van de zondagswet die aan de gehele wereld wordt opgelegd. De onjuiste opvatting dat de Verenigde Staten worden voorafgebeeld door de rovers in Daniël elf, tracht de spoedig komende zondagswet in de Verenigde Staten als bewijs te gebruiken om te beweren dat de zondagswet in de Verenigde Staten aantoont dat de Verenigde Staten het moderne Rome zijn, en veronachtzaamt dat er nog een andere zondagswet is die door de drievoudige vereniging van de draak, het beest en de valse profeet aan iedere natie van de wereld wordt opgelegd.

If a Sunday law in the United States identifies the United States as Modern Rome, then what does the worldwide Sunday law identify? The three Rome’s identify that Modern Rome, which is threefold, will enforce two distinct Sunday laws. The first is in the United States and was typified by Constantine’s Sunday law in 321, and the second is the entire world, as typified by the papal Sunday law of 538. To employ the Sunday law in the United States in the context of a triple application of prophecy to claim that the Sunday law proves who is Modern Rome, is to disregard the prophetic characteristics established by pagan and papal Rome. There are two distinct Sunday laws in the last days, and neither is a proof to identify the robbers of the people are the United States. When the testimony of pagan and papal Rome is misrepresented to uphold a private interpretation, as is currently being done, it demonstrates that those seeking to uphold their private interpretation do not understand type and antitype.

Als een zondagswet in de Verenigde Staten de Verenigde Staten identificeert als het Moderne Rome, wat identificeert dan de wereldwijde zondagswet? De drie Romes identificeren dat het Moderne Rome, dat drievoudig is, twee onderscheiden zondagswetten zal handhaven. De eerste is in de Verenigde Staten en werd voorafgeschaduwd door Constantijns zondagswet in 321, en de tweede betreft de gehele wereld, zoals voorafgeschaduwd door de pauselijke zondagswet van 538. De zondagswet in de Verenigde Staten gebruiken in de context van een drievoudige toepassing van profetie om te beweren dat de zondagswet bewijst wie het Moderne Rome is, betekent de profetische kenmerken te negeren die door het heidense en pauselijke Rome zijn vastgesteld. Er zijn in de laatste dagen twee onderscheiden zondagswetten, en geen van beide vormt een bewijs om vast te stellen dat de rovers van het volk de Verenigde Staten zijn. Wanneer het getuigenis van het heidense en pauselijke Rome verkeerd wordt voorgesteld om een particuliere uitleg te handhaven, zoals thans wordt gedaan, toont dit aan dat degenen die hun particuliere uitleg trachten te handhaven, type en antitype niet begrijpen.

Pagan Rome is a type of the United States, and papal Rome typifies modern Rome. Along with this misapplication of a triple application of prophecy, and the claim that what is being taught is set in the context of “type and antitype,” is the other failure of defining the “abomination of desolation” as it is represented within the context of a triple application of prophecy.

Het heidense Rome is een type van de Verenigde Staten, en het pauselijke Rome is een voorafschaduwing van het moderne Rome. Samen met deze verkeerde toepassing van een drievoudige vervulling van de profetie, en de bewering dat hetgeen onderwezen wordt in de context van „type en antitype” is geplaatst, bestaat ook de andere tekortkoming in het definiëren van de „gruwel der verwoesting” zoals die wordt voorgesteld binnen de context van een drievoudige vervulling van de profetie.

From the year 66 to the year 70 AD, two Roman generals attacked Jerusalem. Both generals, Cestius and Titus began with a siege, but only one withdrew from the siege for a brief period of time, which providentially allowed the Christians to flee. It was the first siege under Cestius that the Christians recognized the warning to flee. When Titus arrived to carry on the warfare against Jerusalem in the year 70 AD, he began with a siege and did not cease until Jerusalem and the temple were destroyed. The warning of Jesus contains two steps. First is the sign to flee, and thereafter the persecution. In the fulfillment of the warning in the fifth and sixth centuries the Christians separated from the corrupt Roman church before 538, and then the persecution began.

Van het jaar 66 tot het jaar 70 na Chr. vielen twee Romeinse generaals Jeruzalem aan. Beide generaals, Cestius en Titus, begonnen met een belegering, maar slechts één trok zich voor korte tijd uit het beleg terug, wat door de voorzienigheid de christenen in staat stelde te vluchten. Het was het eerste beleg onder Cestius dat de christenen herkenden als de waarschuwing om te vluchten. Toen Titus in het jaar 70 na Chr. arriveerde om de oorlog tegen Jeruzalem voort te zetten, begon hij met een belegering en hield niet op voordat Jeruzalem en de tempel waren verwoest. De waarschuwing van Jezus bevat twee stappen. Eerst is er het teken om te vluchten, en daarna de vervolging. In de vervulling van de waarschuwing in de vijfde en zesde eeuw scheidden de christenen zich vóór 538 af van de verdorven Roomse kerk, en daarna begon de vervolging.

Paul is very clear that all the recorded history of ancient Israel was written for those living in the last days, and that all those histories were types, although the Greek word “typos,” meaning types is translated as ensamples in his classic presentation of this truth.

Paulus maakt heel duidelijk dat de gehele opgetekende geschiedenis van het oude Israël werd geschreven voor hen die in de laatste dagen leven, en dat al die geschiedenissen typen waren, hoewel het Griekse woord „typos”, dat „typen” betekent, in zijn klassieke uiteenzetting van deze waarheid met „voorbeelden” is vertaald.

> Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:11.

> Al deze dingen nu zijn hun overkomen tot voorbeelden; en zij zijn beschreven tot waarschuwing voor ons, over wie het einde der eeuwen gekomen is. 1 Korinthiërs 10:11.

The histories in chapter ten which Paul uses to set the context for this truth was not a history of ancient Israel acting righteously.

De geschiedenissen in hoofdstuk tien, die Paulus gebruikt om de context voor deze waarheid te schetsen, waren geen geschiedenis van het oude Israël dat rechtvaardig handelde.

> But with many of them God was not well pleased: for they were overthrown in the wilderness. Now these things were our examples, to the intent we should not lust after evil things, as they also lusted. Neither be ye idolaters, as were some of them; as it is written, The people sat down to eat and drink, and rose up to play. Neither let us commit fornication, as some of them committed, and fell in one day three and twenty thousand. Neither let us tempt Christ, as some of them also tempted, and were destroyed of serpents. 1 Corinthians 10:5–9.

> Maar in velen van hen had God geen welgevallen; want zij werden neergeveld in de woestijn. Deze dingen nu zijn ons tot voorbeelden geworden, opdat wij geen begeerte naar kwade dingen zouden hebben, zoals ook zij begeerden. Wordt ook geen afgodendienaars, zoals sommigen van hen, gelijk geschreven staat: Het volk ging zitten om te eten en te drinken, en zij stonden op om zich te vermaken. Laten wij ook geen hoererij bedrijven, zoals sommigen van hen bedreven hebben, en er op één dag drieëntwintigduizend vielen. Laten wij ook Christus niet verzoeken, zoals ook sommigen van hen Hem verzochten, en door de slangen omgebracht werden. 1 Korinthiërs 10:5–9.

Sacred history is a record of both the righteousness and unrighteousness of God’s people, but in either record the history is still a type for God’s people living in the last days. The history of the rebellion in Minneapolis in 1888, is a record of unrighteousness, in spite of what Adventist historians’ claim. The rebellion was so profound that Ellen White determined to leave the meeting, and only stayed because an angel told her it was her responsibility to stay and record the rebellion that was a parallel to the rebellion of Korah, Dathan and Abiram in the history of Moses. At that meeting the mighty angel of Revelation chapter eighteen descended, but the message He brought was rejected.

De heilsgeschiedenis is een verslag zowel van de gerechtigheid als van de ongerechtigheid van Gods volk, maar in beide gevallen blijft die geschiedenis een type voor Gods volk dat in de laatste dagen leeft. De geschiedenis van de opstand in Minneapolis in 1888 is een verslag van ongerechtigheid, ondanks wat adventistische historici beweren. De opstand was zo diepgaand dat Ellen White vastbesloten was de bijeenkomst te verlaten, en slechts bleef omdat een engel haar zei dat het haar verantwoordelijkheid was te blijven en de opstand vast te leggen, die een parallel vormde met de opstand van Korach, Dathan en Abiram in de geschiedenis van Mozes. Op die bijeenkomst daalde de machtige engel van Openbaring hoofdstuk achttien neer, maar de boodschap die Hij bracht, werd verworpen.

That history typified September 11, 2001, when the great buildings of New York city were brought down. That history included the first Sunday law bill that was to be introduced by Senator Blair. His efforts to enforce Sunday as a National Day of Worship failed, but it was part of a sacred history that typified the last days. Senator Blair’s bill was the warning to flee the cities. Before 1888 when Sister White spoke of the necessity of living out of the cities, she spoke in the future tense. She pointed to a time in the near future when God’s people must move to the country. After 1888, all of Sister White’s references to the necessity of country living placed her counsel in the context that the time to be in the country had already arrived. The Blair bill in 1888, was the sign of Sunday enforcement, as Luke put it, in a place where it ought not be. Sunday enforcement was not to be brought into the Congress of the United States, for it was a denial of a primary principle of the Constitution.

Die geschiedenis was een type van 11 september 2001, toen de grote gebouwen van New York City werden neergehaald. Die geschiedenis omvatte het eerste wetsvoorstel voor een zondagswet dat door senator Blair zou worden ingediend. Zijn pogingen om de zondag als een Nationale Dag van Aanbidding af te dwingen, mislukten, maar het maakte deel uit van een heilige geschiedenis die een type was van de laatste dagen. Het wetsvoorstel van senator Blair was de waarschuwing om de steden te ontvluchten. Vóór 1888, toen zuster White sprak over de noodzaak om buiten de steden te wonen, sprak zij in de toekomende tijd. Zij wees op een tijd in de nabije toekomst waarin Gods volk naar het platteland moest verhuizen. Na 1888 plaatsten al zuster Whites verwijzingen naar de noodzaak van het wonen op het platteland haar raad in de context dat de tijd om op het platteland te zijn reeds was aangebroken. Het wetsvoorstel van Blair in 1888 was het teken van zondagsafdwinging, zoals Lukas het uitdrukte, op een plaats waar het niet behoorde te zijn. Zondagsafdwinging mocht niet in het Congres van de Verenigde Staten worden ingebracht, want het was een ontkenning van een fundamenteel beginsel van de Grondwet.

The history of 1888 was recorded in order to typify the prophetic history that began on September 11, 2001. The Blair Bill in 1888 typified the Patriot Act of 2001. It was the warning that preceded the actual enforcement of the mark of the beast. No one who is following Christ should be living in a city after September 11, 2001. It was the prophetic siege that directed God’s people to flee. And just as there are two Sunday laws that are the subject of the prophetic model of the last days, as represented by the Sunday laws of pagan and papal Rome, both Sunday laws are preceded by the warning to flee.

De geschiedenis van 1888 werd vastgelegd om de profetische geschiedenis te typeren die op 11 september 2001 begon. De Blair Bill in 1888 typeerde de Patriot Act van 2001. Zij was de waarschuwing die aan de feitelijke handhaving van het merkteken van het beest voorafging. Niemand die Christus volgt, behoort na 11 september 2001 in een stad te wonen. Het was de profetische belegering die Gods volk opdroeg te vluchten. En evenals er twee zondagswetten zijn die het onderwerp vormen van het profetische model van de laatste dagen, zoals voorgesteld door de zondagswetten van het heidense en het pauselijke Rome, worden beide zondagswetten voorafgegaan door de waarschuwing om te vluchten.

For those who profess to be Seventh-day Adventists, they were to prophetically recognize the Patriot Act as a sign to flee the cities for the country in advance of the soon-coming Sunday law. That very same Sunday law was the sign for God’s other flock who are still in Babylon to flee out of Babylon in advance of the Sunday enforcement that is to be brought upon every nation.

Voor hen die belijden Zevende-dags Adventisten te zijn, dienden zij profetisch de Patriot Act te herkennen als een teken om de steden te ontvluchten naar het platteland, voorafgaand aan de spoedig komende zondagswet. Diezelfde zondagswet was het teken voor Gods andere kudde, die zich nog in Babylon bevindt, om uit Babylon te vluchten, voorafgaand aan de zondagsafdwinging die over elke natie gebracht zal worden.

> “As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.

> „Wanneer Amerika, het land van godsdienstvrijheid, zich met het pausdom zal verenigen om het geweten te dwingen en de mensen te verplichten de valse sabbat te eren, zullen de volken van alle landen op de aardbol ertoe worden gebracht haar voorbeeld te volgen.” Testimonies, deel 6, 18.

Just as the triple application of the three Elijah’s establishes that there are two classes of God’s people in the last days, the triple application of Rome identifies that there are two distinct Sunday laws. Those who wish to claim that the United States is the robbers of thy people, and therefore the prophetic role of the United States establishes the vision suggest that the soon-coming Sunday law in the United States is the abomination of desolation that Christ identified as a warning for His people to flee from the coming persecution. They fail to identify the distinction between the siege, which is the warning sign to flee, and the second siege that represents when the actual enforcement of a Sunday law begins the persecution of the last days. They fail to address the distinction established upon two witnesses that there is to be two distinct Sunday laws that fulfill prophecy in the last days. In doing so they argue the soon-coming Sunday law in the United States is the warning represented as the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, and it is, but not as they define it.

Evenals de drievoudige toepassing van de drie Elia’s vaststelt dat er in de laatste dagen twee klassen van Gods volk zijn, zo duidt de drievoudige toepassing van Rome erop dat er twee onderscheiden zondagswetten zijn. Degenen die willen beweren dat de Verenigde Staten de rovers van uw volk zijn, en dat derhalve de profetische rol van de Verenigde Staten het visioen bevestigt, suggereren dat de spoedig komende zondagswet in de Verenigde Staten de gruwel der verwoesting is die Christus aanwees als een waarschuwing voor Zijn volk om te vluchten voor de komende vervolging. Zij laten na het onderscheid te onderkennen tussen het beleg, dat het waarschuwende teken is om te vluchten, en het tweede beleg, dat voorstelt wanneer de feitelijke handhaving van een zondagswet de vervolging van de laatste dagen aanvangt. Zij gaan voorbij aan het onderscheid dat op grond van twee getuigen is vastgesteld, namelijk dat er twee onderscheiden zondagswetten zullen zijn die de profetie in de laatste dagen vervullen. Door dit te doen betogen zij dat de spoedig komende zondagswet in de Verenigde Staten de waarschuwing is, voorgesteld als de gruwel der verwoesting, waarvan gesproken is door de profeet Daniël, en dat is zij ook, maar niet zoals zij die definiëren.

The Sunday law in the United States is the warning for God’s other flock that is still in Babylon to flee from her communion. It is therefore a warning of the coming Sunday law that is enforced upon all the nations.

De zondagswet in de Verenigde Staten is de waarschuwing voor Gods andere kudde, die nog in Babylon is, om haar gemeenschap te ontvluchten. Zij is daarom een waarschuwing voor de komende zondagswet die aan alle naties wordt opgelegd.

> “Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.

> “Vreemde naties zullen het voorbeeld van de Verenigde Staten volgen. Hoewel zij het voortouw neemt, zal toch dezelfde crisis over ons volk komen in alle delen van de wereld.” Testimonies, deel 6, 395.

Their claim is that the Sunday law in the United States is identifying the United States as the symbol which establishes the prophetic vision, but in the context of the warning to flee given by Christ, that Sunday law represents a world-wide warning to the eleventh-hour workers to flee from Babylon.

Hun bewering is dat de zondagwet in de Verenigde Staten de Verenigde Staten aanwijst als het symbool dat het profetische gezicht vaststelt, maar in de context van de door Christus gegeven waarschuwing om te vluchten, vertegenwoordigt die zondagwet een wereldwijde waarschuwing aan de arbeiders van het elfde uur om uit Babylon te vluchten.

When Sister White addresses the warning to flee, she addresses the Sunday law issue that overtakes the whole world. That movement begins at the Sunday law in the United States. She identifies that the Sunday law in the United States is the warning of the coming persecution.

Wanneer zuster White de waarschuwing geeft om te vluchten, spreekt zij over de zondagswetkwestie die de gehele wereld overspoelt. Die beweging begint bij de zondagswet in de Verenigde Staten. Zij geeft te kennen dat de zondagswet in de Verenigde Staten de waarschuwing is voor de komende vervolging.

> “By the decree enforcing the institution of the papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.

> “Door het decreet dat de instelling van het pausdom afdwingt in overtreding van de wet van God, zal onze natie zich volledig losmaken van de gerechtigheid. Wanneer het protestantisme haar hand zal uitstrekken over de kloof om de hand van de roomse macht te grijpen, wanneer het over de afgrond zal reiken om de handen ineen te slaan met het spiritisme, wanneer, onder de invloed van deze drievoudige verbintenis, ons land elk beginsel van zijn Grondwet als protestantse en republikeinse regering zal verwerpen en voorzieningen zal treffen voor de verbreiding van pauselijke valsheden en misleidingen, dan mogen wij weten dat de tijd is gekomen voor Satans wonderbaarlijke werking en dat het einde nabij is.”

> “As the approach of the Roman armies was a sign to the disciples of the impending destruction of Jerusalem, so may this apostasy be a sign to us that the limit of God’s forbearance is reached, that the measure of our nation’s iniquity is full, and that the angel of mercy is about to take her flight, never to return. The people of God will then be plunged into those scenes of affliction and distress which prophets have described as the time of Jacob’s trouble. The cries of the faithful, persecuted ones ascend to heaven. And as the blood of Abel cried from the ground, there are voices also crying to God from martyrs’ graves, from the sepulchers of the sea, from mountain caverns, from convent vaults: ‘How long, O Lord, holy and true, dost Thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth?’” Testimonies, volume 5, 451.

> „Zoals de nadering van de Romeinse legers voor de discipelen een teken was van de aanstaande verwoesting van Jeruzalem, zo kan deze afval voor ons een teken zijn dat de grens van Gods lankmoedigheid is bereikt, dat de maat van de ongerechtigheid van onze natie vol is, en dat de engel der barmhartigheid op het punt staat haar vlucht te nemen, om nooit terug te keren. Gods volk zal dan worden gestort in die taferelen van verdrukking en benauwdheid die de profeten hebben beschreven als de tijd van Jakobs benauwdheid. De kreten van de getrouwe, vervolgde mensen stijgen op naar de hemel. En zoals het bloed van Abel vanaf de aardbodem riep, zo zijn er ook stemmen die tot God roepen vanuit de graven der martelaren, vanuit de graven der zee, vanuit bergspelonken, vanuit kloostergewelven: ‘Hoe lang, o Heere, heilig en waarachtig, oordeelt en wreekt Gij ons bloed niet aan hen die op de aarde wonen?’” Testimonies, deel 5, 451.

Sister White is identifying the Sunday law in the United States, and identifies it as a “sign” that probationary time for the United States is over. But God’s people in the other nations of the world are also to be confronted with the same test. There is a period of time from the Sunday law in the United States until Michael stands up and human probation closes. When it closes, “the angel of mercy takes her flight.”

Zuster White duidt de zondagswet in de Verenigde Staten aan en identificeert deze als een „teken” dat de genadetijd voor de Verenigde Staten voorbij is. Maar Gods volk in de andere naties van de wereld zal eveneens met dezelfde beproeving worden geconfronteerd. Er is een tijdsperiode vanaf de zondagswet in de Verenigde Staten totdat Michaël opstaat en de menselijke genadetijd wordt afgesloten. Wanneer deze wordt afgesloten, „neemt de engel der barmhartigheid haar vlucht.”

Back to Articles