Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Thirteen

Het Boek van Joël en de Laodiceese Zevendedagsadventkerk - Nummer Dertien

Number Thirteen

Nummer dertien

Author

Jeff Pippenger

Published

December 18, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are currently addressing the prophetic symbol of 1863. We have been focusing our attention on the biblical Kadesh as the symbol on ancient Israel’s rebellion against the “rest” that brought about their death over a period that culminated at Kadesh, thus illustrating the rejection of Jeremiah’s “old paths” in 1863 when the “seven times” of Leviticus twenty-six was rejected.

Wij behandelen momenteel het profetische symbool van 1863. Wij hebben onze aandacht gericht op het bijbelse Kades als het symbool van het verzet van het oude Israël tegen de „rust”, hetgeen hun dood teweegbracht gedurende een periode die in Kades haar hoogtepunt bereikte; daarmee wordt de verwerping geïllustreerd van Jeremia’s „oude paden” in 1863, toen de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig werden verworpen.

In pursuing the light associated with Kadesh and 1863, we have been identifying the ten tests that reached to Kadesh. We have identified the first three tests as the test of the manna. Those three steps can be represented as miracles or tests, and the Sabbath rest being the first of the ten tests corresponds to the tenth test, which is identified so clearly by Paul in Hebrews as the “rest.” The ten tests possess an alpha rest and an omega rest.

Bij het najagen van het licht dat met Kades en 1863 verbonden is, hebben wij de tien beproevingen vastgesteld die tot aan Kades reikten. Wij hebben de eerste drie beproevingen geïdentificeerd als de beproeving van het manna. Die drie stappen kunnen worden voorgesteld als wonderen of beproevingen, en de sabbatsrust als de eerste van de tien beproevingen correspondeert met de tiende beproeving, die door Paulus in Hebreeën zo duidelijk wordt aangeduid als de „rust”. De tien beproevingen bezitten een alfa-rust en een omega-rust.

It does not matter how a student of prophecy wishes to define “the rest” that the Hebrews rejected at Kadesh—for prophetically every “rest,” (line upon line) is referring to “the rest and the refreshing” that is the latter rain. Kadesh is a premier symbol of the rejection of the latter rain message and also the latter rain experience, for the sealing which is accomplished upon the one hundred and forty-four thousand at Kadesh is a settling into the truth both “intellectually and spiritually.”

Het doet er niet toe hoe een student van de profetie „de rust” wenst te definiëren die de Hebreeën te Kades verwierpen—want profetisch verwijst elke „rust” (regel op regel) naar „de rust en de verkwikking”, die de late regen is. Kades is een uitnemend symbool van de verwerping van de boodschap van de late regen en ook van de ervaring van de late regen, want de verzegeling die te Kades op de honderd vierenveertigduizend wordt volbracht, is een bevestiging in de waarheid, zowel „verstandelijk als geestelijk”.

> “Just as soon as the people of God are sealed in their foreheads—it is not any seal or mark that can be seen, but a settling into the truth, both intellectually and spiritually, so they cannot be moved—just as soon as God’s people are sealed and prepared for the shaking, it will come. Indeed, it has begun already; the judgments of God are now upon the land, to give us warning, that we may know what is coming.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1161.

> “Zodra het volk van God aan hun voorhoofden verzegeld is—het is geen zegel of merkteken dat gezien kan worden, maar een geworteld zijn in de waarheid, zowel verstandelijk als geestelijk, zodat zij niet bewogen kunnen worden—zodra Gods volk verzegeld is en voorbereid op de schudding, zal deze komen. Inderdaad, zij is reeds begonnen; de oordelen van God zijn nu over het land, om ons te waarschuwen, opdat wij mogen weten wat er komt.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, deel 4, 1161.

To settle “into the truth” “intellectually” represents the acceptance of the methodology of line upon line as the one and only sanctified approach in the study of God’s Word. This narrow approach was confirmed as the correct approach in August of 1840, when “multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement.” The “wonderful impetus,” represents the manifestation of the power of the Holy Spirit that sent the first angel’s message around the world in 1840.

Zich „in de waarheid” „intellectueel” vestigen, duidt op de aanvaarding van de methodologie van regel op regel als de ene en enige geheiligde benadering bij de bestudering van Gods Woord. Deze nauwe benadering werd bevestigd als de juiste benadering in augustus 1840, toen „menigten overtuigd werden van de juistheid van de beginselen van profetische uitleg die door Miller en zijn medewerkers werden gehanteerd, en aan de adventbeweging een wonderbare stuwkracht werd gegeven.” De „wonderbare stuwkracht” duidt op de openbaring van de kracht van de Heilige Geest die in 1840 de boodschap van de eerste engel over de gehele wereld deed uitgaan.

Those who participated in the work representing the “wonderful impetus” were empowered to do that very work by the power of the Holy Spirit. The Holy Spirit only manifested His power among those who had accepted the sacred methodology. The Holy Spirit only manifested His power within those who had accepted the sacred methodology.

Zij die deelnamen aan het werk dat de „wonderbare stuwkracht” vertegenwoordigde, werden juist tot dat werk bekrachtigd door de kracht van de Heilige Geest. De Heilige Geest openbaarde Zijn kracht alleen onder hen die de heilige methodiek hadden aanvaard. De Heilige Geest openbaarde Zijn kracht alleen binnen hen die de heilige methodiek hadden aanvaard.

Settling into the truth intellectually is the acceptance of the line upon line methodology and the ‘acceptance’ of the line upon line methodology is represented to a Laodicean as the opening of the heart-door for the entrance of the Messenger to Laodicea in the person of the Holy Spirit. The acceptance of the sacred methodology brings the power of the Holy Spirit into the mind of those settling into the truth intellectually. The acceptance of that methodology produces a spirituality that is represented as the combination of Divinity with humanity. The application of the biblical methodology of line upon line, when mixed with faith is represented as settling into the truth intellectually, and the truth (message) which is produced by the methodology, cannot be separated from Jesus, who is the Word. To accept the message of His Word is to accept the Holy Spirit into your mind. Thus, settling into the truth intellectual produces the spiritual experience that receives God’s seal of approval.

Zich verstandelijk in de waarheid vestigen is de aanvaarding van de methode van regel op regel, en die ‘aanvaarding’ van de methode van regel op regel wordt voor een Laodiceaan voorgesteld als het openen van de deur van het hart voor de binnenkomst van de Boodschapper aan Laodicea in de Persoon van de Heilige Geest. De aanvaarding van de heilige methode brengt de kracht van de Heilige Geest in het denken van hen die zich verstandelijk in de waarheid vestigen. De aanvaarding van die methode brengt een geestelijkheid voort die wordt voorgesteld als de vereniging van goddelijkheid met menselijkheid. De toepassing van de bijbelse methode van regel op regel, wanneer zij met geloof wordt vermengd, wordt voorgesteld als zich verstandelijk in de waarheid vestigen, en de waarheid (boodschap) die door die methode wordt voortgebracht, kan niet worden gescheiden van Jezus, Die het Woord is. De boodschap van Zijn Woord aanvaarden is de Heilige Geest in uw denken aanvaarden. Aldus brengt zich verstandelijk in de waarheid vestigen de geestelijke ervaring voort die Gods zegel van goedkeuring ontvangt.

Kadesh was the final test for ancient Israel. The two classes of wine drinkers in the book of Joel are separated and distinguished from each other based upon the rejection or acceptance of the latter rain message which Joel identifies as “new wine” in contrast with the fermented wine being consumed by the other class. Joel’s “new wine” is Paul’s “rest,” in Hebrews three and four. It is also what Isaiah’s “drunkards of Ephraim” refuse to “hear”—to “whom he said, ‘This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing’: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.”

Kades was de laatste beproeving voor het oude Israël. De twee klassen van wijndrinkers in het boek Joël worden van elkaar gescheiden en onderscheiden op grond van de verwerping of aanvaarding van de boodschap van de late regen, die Joël aanduidt als „nieuwe wijn”, in tegenstelling tot de gegiste wijn die door de andere klasse wordt gedronken. Joëls „nieuwe wijn” is Paulus’ „rust” in Hebreeën drie en vier. Het is ook datgene wat Jesaja’s „dronkaards van Efraïm” weigeren te „horen” — tot „wie hij zeide: ‘Dit is de rust, waardoor gij de vermoeide rust moogt geven; en dit is de verkwikking’: toch wilden zij niet horen. Maar het woord des Heren was hun gebod op gebod, gebod op gebod; regel op regel, regel op regel; hier een weinig, daar een weinig; opdat zij zouden heengaan, en achterwaarts vallen, en verbroken worden, en verstrikt, en gevangen.’”

We have identified that Aaron’s golden calf rebellion represents ‘two’ of the ten tests that conclude at Kadesh. The division of that test into two tests is in agreement with the testing period of the latter rain that is represented by the “image of the beast test,” which is the test that determines the destiny of God’s people. Revelation thirteen identifies ‘rebellion’ for the number ‘thirteen’ represents rebellion.

Wij hebben vastgesteld dat Aarons opstand met het gouden kalf ‘twee’ van de tien beproevingen vertegenwoordigt die te Kades eindigen. De verdeling van die beproeving in twee beproevingen is in overeenstemming met de beproevingsperiode van de late regen, die wordt voorgesteld door de “beproeving van het beeld van het beest”, de beproeving die het lot van Gods volk bepaalt. Openbaring dertien duidt ‘opstand’ aan, want het getal ‘dertien’ vertegenwoordigt opstand.

The chapter begins with the papal sea beast, premier symbol of rebellion upon earth as Daniel identifies it as the power that speaks great words against the Most High. That rebellion is followed by the rebellion of the earth beast, the United States, who then forces the entire world to follow their example of rebellion. The pattern for the third rebellion in the chapter is found in the first of the three rebellions, represented as the sea beast, the symbol of the Vatican. In verse eleven the United States speaks as a dragon and thus forms an image to the beast—image of the Vatican. Verse twelve onward the United States forces the world to do the same. Aaron’s rebellion is twofold representing the rebellion of the United States and then the rebellion of the entire world when the world image of the Vatican is enforced.

Het hoofdstuk begint met het pauselijke beest uit de zee, het voornaamste symbool van opstand op aarde, aangezien Daniël het identificeert als de macht die grote woorden spreekt tegen de Allerhoogste. Op die opstand volgt de opstand van het beest uit de aarde, de Verenigde Staten, die vervolgens de gehele wereld dwingen hun voorbeeld van opstand te volgen. Het patroon voor de derde opstand in het hoofdstuk is te vinden in de eerste van de drie opstanden, voorgesteld als het beest uit de zee, het symbool van het Vaticaan. In vers elf spreken de Verenigde Staten als een draak en vormen aldus een beeld voor het beest—een beeld van het Vaticaan. Vanaf vers twaalf dwingen de Verenigde Staten de wereld hetzelfde te doen. Aarons opstand is tweeledig en vertegenwoordigt de opstand van de Verenigde Staten en vervolgens de opstand van de gehele wereld wanneer het wereldwijde beeld van het Vaticaan wordt afgedwongen.

Aaron’s rebellion identifies both periods, represented as idolatry when Moses was not there, followed by idolatry when Moses was there. Moses had been receiving the Law, and therefore represents the Law of God as the diving point in the rebellion. The test represented by Aaron’s golden image of a calf-beast is the test of 1863.

Aärons opstand kenmerkt beide perioden, voorgesteld als afgoderij toen Mozes er niet was, gevolgd door afgoderij toen Mozes er wel was. Mozes had de Wet ontvangen en vertegenwoordigt daarom de Wet van God als het scheidingspunt in de opstand. De beproeving die wordt voorgesteld door Aärons gouden beeld van een kalf-beest, is de beproeving van 1863.

It is the Sunday law test, representing a dividing line between life and death. It’s the dividing line between the Promised Land or death in the wilderness, the dividing line between the mark of the beast or the seal of God, the dividing line between the fate of Shebna the Laodicean or Eliakim the Philadelphian. The first three tests, represented by the manna symbolize the Sabbath or Sunday controversy, as does the tenth test. The dividing line in Aaron’s golden calf rebellion representing both the fifth and sixth tests—and is the Sunday law.

Het is de toets van de zondagswet, die een scheidslijn vertegenwoordigt tussen leven en dood. Het is de scheidslijn tussen het Beloofde Land of de dood in de woestijn, de scheidslijn tussen het merkteken van het beest of het zegel van God, de scheidslijn tussen het lot van Sebna, de Laodiceeër, of Eljakim, de Filadelfiër. De eerste drie beproevingen, voorgesteld door het manna, symboliseren de controverse over sabbat of zondag, evenals de tiende beproeving. De scheidslijn in Aärons opstand met het gouden kalf, die zowel de vijfde als de zesde beproeving vertegenwoordigt, is de zondagswet.

The fourth test is the water at Massah, meaning ‘testing’ and ‘Meribah’ meaning the “ensign of Jehovah” and is located in Exodus 17:1–7, where it is directly identified as “testing the Lord”.

De vierde beproeving is het water te Massa, dat „beproeving” betekent, en Meriba, dat het „banier van Jehovah” betekent, en is te vinden in Exodus 17:1–7, waar het rechtstreeks wordt aangeduid als „de HEERE op de proef stellen”.

> And all the congregation of the children of Israel journeyed from the wilderness of Sin, after their journeys, according to the commandment of the Lord, and pitched in Rephidim: and there was no water for the people to drink. Wherefore the people did chide with Moses, and said, Give us water that we may drink. And Moses said unto them, Why chide ye with me? wherefore do ye tempt the Lord? And the people thirsted there for water; and the people murmured against Moses, and said, Wherefore is this that thou hast brought us up out of Egypt, to kill us and our children and our cattle with thirst?

> En de gehele vergadering van de kinderen Israëls trok op uit de woestijn Sin, van pleisterplaats tot pleisterplaats, overeenkomstig het bevel des HEEREN, en zij legerden zich te Refidim; maar daar was geen water voor het volk om te drinken. Daarom twistte het volk met Mozes en zei: Geef ons water, opdat wij drinken. En Mozes zei tot hen: Waarom twist gij met mij? Waarom verzoekt gij den HEERE? En het volk dorstte daar naar water; en het volk murmureerde tegen Mozes en zei: Waartoe hebt gij ons uit Egypte doen optrekken, om ons en onze kinderen en ons vee van dorst te doen sterven?

> And Moses cried unto the Lord, saying, What shall I do unto this people? they be almost ready to stone me.

> En Mozes riep tot de HEERE en zei: Wat zal ik met dit volk doen? Zij zijn bijna gereed mij te stenigen.

> And the Lord said unto Moses, Go on before the people, and take with thee of the elders of Israel; and thy rod, wherewith thou smotest the river, take in thine hand, and go. Behold, I will stand before thee there upon the rock in Horeb; and thou shalt smite the rock, and there shall come water out of it, that the people may drink. And Moses did so in the sight of the elders of Israel.

> En de HEERE zeide tot Mozes: Ga voor het volk uit, en neem enige van de oudsten van Israël met u mee; en neem uw staf, waarmee gij de rivier geslagen hebt, in uw hand, en ga heen. Zie, Ik zal daar vóór u staan op de rots te Horeb; en gij zult de rots slaan, en er zal water uit voortkomen, zodat het volk kan drinken. En Mozes deed alzo, voor de ogen van de oudsten van Israël.

> And he called the name of the place Massah, and Meribah, because of the chiding of the children of Israel, and because they tempted the Lord, saying, Is the Lord among us, or not? Exodus 17:1–7.

> En hij noemde de naam van die plaats Massa en Meriba, vanwege het twisten van de kinderen Israëls, en omdat zij de HEERE verzochten, zeggende: Is de HEERE in ons midden, of niet? Exodus 17:1–7.

The testing represented by “Massah,” and the ensign represented by “Meribah” are a prophetic alpha that meets its prophetic omega when Moses strikes the same Rock a second time. This means the fourth of the ten provocations is represented at Kadesh, for the second Kadesh is where Moses strikes the Rock in rebellion. This identifies that Kadesh, as a symbol, includes the test of water which produces an ensign.

De beproeving die door „Massah” wordt voorgesteld, en het banierteken dat door „Meribah” wordt voorgesteld, vormen een profetische alfa die haar profetische omega ontmoet wanneer Mozes diezelfde Rots voor de tweede maal slaat. Dit betekent dat de vierde van de tien tergingen bij Kades vertegenwoordigd is, want het tweede Kades is de plaats waar Mozes in opstand de Rots slaat. Dit maakt duidelijk dat Kades, als symbool, de beproeving van water omvat die een banierteken voortbrengt.

The test of water which produces the ensign is the test of the latter rain message. 1863 was where the ensign was supposed to have been lifted up, but alas; 1863 was only the first Kadesh, and the second Kadesh is at the soon coming Sunday law. Massah and Meribah represent the final test for the one hundred and forty-four thousand just before they are lifted up as an ensign at the Sunday law. It was not the authority of Rome, or the authority of the Jews that arranged the death of Christ. That authority was authorized in the counsel of Heaven ages before the cross. Moses used his rod, the rod anointed by God Himself to strike the Rock— but only one time. That Rock according to inspiration is represented by the messages of 1840 to 1844, which are the old foundational truths that represent the path of the just. In the testing represented by Massah the water that saves, is the water which comes out of the Rock of the old paths. That water tests and produces two classes; one for the mark of the beast and the other for the seal of God, as is represented by the seal of God upon those lifted up as an ensign, as represented by Meribah.

De beproeving van het water die het banier voortbrengt, is de beproeving van de boodschap van de late regen. 1863 was het moment waarop het banier opgeheven had moeten worden, maar helaas; 1863 was slechts het eerste Kades, en het tweede Kades ligt bij de spoedig komende zondagwet. Massa en Meriba vertegenwoordigen de laatste beproeving voor de honderd vierenveertigduizend vlak voordat zij als een banier worden opgeheven bij de zondagwet. Het was niet het gezag van Rome, noch het gezag van de Joden, dat de dood van Christus bewerkte. Dat gezag was in de raad van de Hemel eeuwen vóór het kruis bekrachtigd. Mozes gebruikte zijn staf, de staf die door God Zelf gezalfd was, om de Rots te slaan — maar slechts één keer. Die Rots wordt volgens de inspiratie voorgesteld door de boodschappen van 1840 tot 1844, die de oude fundamentele waarheden zijn welke het pad der rechtvaardigen vertegenwoordigen. In de beproeving die door Massa wordt voorgesteld, is het water dat redt het water dat voortkomt uit de Rots van de oude paden. Dat water beproeft en brengt twee klassen voort: de ene voor het merkteken van het beest en de andere voor het zegel van God, zoals wordt voorgesteld door het zegel van God op hen die als een banier worden opgeheven, zoals voorgesteld door Meriba.

The temple was finished before the third decree of Artaxerxes, establishing that the Millerite temple which Christ raised up in 46 years from 1798 unto 1844, was finished before the third angel, represented by the arrival of the third decree. The one hundred and forty-four thousand are sealed just before the Sunday law where they are then lifted up as an ensign offering of the first fruits of Pentecost, as in days of old. Massa and Meribah identify the water test represented by the message of the Midnight Cry in the history of the first and third angels.

De tempel was voltooid vóór het derde besluit van Artaxerxes, waarmee wordt vastgesteld dat de Milleritische tempel die Christus in 46 jaar, van 1798 tot 1844, oprichtte, voltooid was vóór de derde engel, voorgesteld door de komst van het derde besluit. De honderd vierenveertigduizend worden verzegeld vlak vóór de zondagswet, waarna zij worden opgeheven als een banieroffer van de eerstelingen van Pinksteren, zoals in de dagen vanouds. Massa en Meriba duiden op de watertoets die wordt voorgesteld door de boodschap van de Middernachtsroep in de geschiedenis van de eerste en de derde engel.

The work of combining Divinity with humanity is also represented as the combining of two temples. It also represented as marriage where a man and a woman, or a female temple and a male temple are joined and become one flesh. Christ erected the Millerite temple for the purpose of leading them into His Heavenly temple where they would find “rest,” represented in the history of 1844 by the seventh-day Sabbath.

Het werk van het verenigen van de Godheid met de mensheid wordt ook voorgesteld als het samenvoegen van twee tempels. Het wordt ook voorgesteld als een huwelijk, waarin een man en een vrouw, of een vrouwelijke tempel en een mannelijke tempel, worden verenigd en tot één vlees worden. Christus richtte de Milleritische tempel op met het doel hen te leiden in Zijn hemelse tempel, waar zij „rust” zouden vinden, voorgesteld in de geschiedenis van 1844 door de sabbat van de zevende dag.

When this understanding of Massa and Meribah, as the fourth test, is applied between an opening test which also represents three tests, and which is then followed by the Sunday law of the fifth and sixth tests—you can then see, but only if you are willing to see, that the threefold manna test is the first test, followed by a test that proceeds the third twofold test of Aaron’s golden calf. Massa and Meribah are represented together, for it is only in the second angel’s message that a prophetic “doubling,” is located. The first three tests of the manna are the first angel’s message. The test of Massa and Meribah is the second angel’s message and Aaron’s rebellion is the third angel’s message.

Wanneer dit begrip van Massa en Meriba, als de vierde beproeving, wordt toegepast tussen een openingsbeproeving die eveneens drie beproevingen voorstelt, en die vervolgens wordt gevolgd door de zondagwet van de vijfde en zesde beproeving, dan kunt u zien—maar alleen indien u bereid bent te zien—dat de drievoudige manna-beproeving de eerste beproeving is, gevolgd door een beproeving die voorafgaat aan de derde, tweevoudige beproeving van Aarons gouden kalf. Massa en Meriba worden samen voorgesteld, want alleen in de boodschap van de tweede engel bevindt zich een profetische „verdubbeling”. De eerste drie beproevingen van het manna zijn de boodschap van de eerste engel. De beproeving van Massa en Meriba is de boodschap van de tweede engel en Aarons opstand is de boodschap van de derde engel.

The fifth test is the test of Aaron’s golden calf which begins with a manifestation of idolatry when the rebels thought their naked rebellion was concealed from God.

De vijfde beproeving is die van Aärons gouden kalf, die begint met een openbaring van afgoderij, toen de opstandelingen meenden dat hun naakte opstand voor God verborgen was.

> And when the people saw that Moses delayed to come down out of the mount, the people gathered themselves together unto Aaron, and said unto him, Up, make us gods, which shall go before us; for as for this Moses, the man that brought us up out of the land of Egypt, we wot not what is become of him. And Aaron said unto them, Break off the golden earrings, which are in the ears of your wives, of your sons, and of your daughters, and bring them unto me. And all the people brake off the golden earrings which were in their ears, and brought them unto Aaron. And he received them at their hand, and fashioned it with a graving tool, after he had made it a molten calf: and they said, These be thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And when Aaron saw it, he built an altar before it; and Aaron made proclamation, and said, Tomorrow is a feast to the Lord.

> Toen het volk zag dat Mozes talmde om van de berg af te dalen, verzamelde het zich rondom Aäron en zei tegen hem: Op, maak ons goden die voor ons uit zullen gaan; want wat deze Mozes betreft, de man die ons uit het land Egypte heeft opgevoerd, wij weten niet wat er van hem geworden is. En Aäron zei tegen hen: Ruk de gouden oorringen af die in de oren van uw vrouwen, van uw zonen en van uw dochters zijn, en breng ze bij mij. Toen rukte heel het volk de gouden oorringen af die in hun oren waren, en zij brachten die bij Aäron. En hij nam ze uit hun hand aan en vormde het met een graveerstift, nadat hij er een gegoten kalf van gemaakt had; en zij zeiden: Dit zijn uw goden, Israël, die u uit het land Egypte hebben opgevoerd. Toen Aäron dat zag, bouwde hij er een altaar voor; en Aäron deed een afkondiging en zei: Morgen is er een feest voor de HEERE.

> And they rose up early on the morrow, and offered burnt offerings, and brought peace offerings; and the people sat down to eat and to drink, and rose up to play. Exodus 32:1–6.

> En zij stonden de volgende morgen vroeg op, offerden brandoffers en brachten vredeoffers; en het volk ging zitten om te eten en te drinken, en stond op om te spelen. Exodus 32:1–6.

The sixth test is the second part of the golden calf rebellion, when Moses returns from receiving the Ten Commandments. Moses asks, “Who is on the Lord’s side?” the majority remained passive or aligned with idolaters, manifesting the same rebellion openly in the mediator’s presence.

De zesde beproeving is het tweede deel van de opstand rond het gouden kalf, wanneer Mozes terugkeert na de Tien Geboden te hebben ontvangen. Mozes vraagt: „Wie is voor de HEERE?”; de meerderheid bleef passief of schaarde zich aan de zijde van de afgodendienaars en openbaarde dezelfde opstand openlijk in de tegenwoordigheid van de middelaar.

The fifth and sixth tests clearly typify and align with the Sunday law. Elijah on Mount Carmel asks a similar question as Moses did. Choose this day who you will serve, points to the test of the Sunday law. The symbolism of the image of the beast test points to the Sunday law. The division of the Levites in Aaron’s story and the division of the twelve tribes in the story of Jeroboam’s two golden calves, identify the division of the wise and foolish at the Sunday law. The Laodiceans are the foolish virgins, as testified to by Sister White, and therefore the division of the virgins at the Sunday law is the division of Laodiceans and Philadelphians. The fifth and sixth tests, which are one twofold test, align with the Sunday law, which means they align with 1863, and Kadesh.

De vijfde en zesde beproeving zijn duidelijk een voorafbeelding van en stemmen overeen met de zondagswet. Elia op de berg Karmel stelt een soortgelijke vraag als Mozes deed. Kies heden wie gij dienen zult, wijst op de beproeving van de zondagswet. De symboliek van de beproeving van het beeld van het beest wijst op de zondagswet. De scheiding van de Levieten in het verhaal van Aäron en de scheiding van de twaalf stammen in het verhaal van Jerobeams twee gouden kalveren, duiden de scheiding aan van de wijzen en de dwazen bij de zondagswet. De Laodiceeërs zijn de dwaze maagden, zoals door Zuster White wordt betuigd, en daarom is de scheiding van de maagden bij de zondagswet de scheiding van Laodiceeërs en Filadelfiërs. De vijfde en zesde beproeving, die één tweevoudige beproeving zijn, stemmen overeen met de zondagswet, wat betekent dat zij overeenstemmen met 1863 en Kades.

Chapters thirty-two and thirty-three of Exodus are fulfilled on the very same day, just hours apart, and that day typifies 1863 and Kadesh. In chapter thirty-three Moses asks to see God’s glory. Therefore, we see Moses in the fifth and sixth provocations being transformed into the one hundred and forty-four thousand. That same Moses is also at Kadesh striking the Rock a second time, thus representing a class that are crushed by the Rock which they refused to fall upon. That Rock is a message, and there are therefore two symbols of Moses at Kadesh, one manifesting God’s glory and the other rejecting the Rock.

De hoofdstukken tweeëndertig en drieëndertig van Exodus worden op precies dezelfde dag vervuld, slechts enkele uren van elkaar verwijderd, en die dag is een type van 1863 en Kades. In hoofdstuk drieëndertig vraagt Mozes Gods heerlijkheid te mogen zien. Daarom zien wij Mozes in de vijfde en zesde verzoekingen veranderd worden in de honderdvierendertigduizend. Diezelfde Mozes is ook te Kades, waar hij de Rots een tweede maal slaat, en vertegenwoordigt aldus een klasse die door de Rots verbrijzeld wordt, waarop zij geweigerd hebben te vallen. Die Rots is een boodschap, en er zijn daarom te Kades twee symbolen van Mozes: het ene openbaart Gods heerlijkheid en het andere verwerpt de Rots.

> “Let those who stand as God’s watchmen on the walls of Zion be men who can see the dangers before the people,—men who can distinguish between truth and error, righteousness and unrighteousness.

> “Laten degenen die als Gods wachters op de muren van Sion staan, mannen zijn die de gevaren vóór het volk kunnen zien,—mannen die onderscheid kunnen maken tussen waarheid en dwaling, gerechtigheid en ongerechtigheid.

> “The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.

> „De waarschuwing is gekomen: Er mag niets worden toegelaten dat het fundament van het geloof zal verstoren waarop wij hebben gebouwd sinds de boodschap kwam in 1842, 1843 en 1844. Ik was in deze boodschap, en sindsdien heb ik voor de wereld gestaan, trouw aan het licht dat God ons heeft gegeven. Het ligt niet in ons voornemen onze voeten af te halen van het platform waarop zij werden geplaatst, terwijl wij dag aan dag de Heere zochten met ernstig gebed, op zoek naar licht. Denkt u dat ik het licht zou kunnen prijsgeven dat God mij heeft gegeven? Het zal zijn als de Rots der eeuwen. Het heeft mij geleid sinds het mij werd gegeven.” Review and Herald, 14 april 1903.

One of the symbols of ‘Moses at Kadesh’ strikes the Rock with a rod, a symbol of authority. The first time it was God’s authority and the second time it was man’s authority. The class represented by Moses at the second Kadesh are represented as the drunkards of Ephraim, who use their theological authority (rod) to attack the message of the latter rain, which is the message of the old paths of 1840 to 1844.

Een van de symbolen van ‘Mozes te Kades’ slaat met een staf, een symbool van gezag, op de Rots. De eerste keer was het Gods gezag en de tweede keer was het menselijk gezag. De klasse die door Mozes bij het tweede Kades wordt voorgesteld, wordt voorgesteld als de dronkaards van Efraïm, die hun theologisch gezag (staf) gebruiken om de boodschap van de late regen aan te vallen, welke de boodschap is van de oude paden van 1840 tot 1844.

> “All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.

> “Alle boodschappen die van 1840–1844 zijn gegeven, moeten nu met kracht gebracht worden, want er zijn velen die hun oriëntatie hebben verloren. De boodschappen moeten naar alle kerken gaan.

> “Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> “Christus zei: ‘Zalig zijn uw ogen, omdat zij zien; en uw oren, omdat zij horen. Want voorwaar, Ik zeg u: dat vele profeten en rechtvaardigen begeerd hebben te zien wat gij ziet, en het niet hebben gezien; en te horen wat gij hoort, en het niet hebben gehoord’ [Mattheüs 13:16, 17]. Zalig zijn de ogen die de dingen hebben gezien die in 1843 en 1844 werden gezien.

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> „De boodschap werd gegeven. En er mag geen uitstel zijn in het herhalen van de boodschap, want de tekenen der tijden worden vervuld; het afsluitende werk moet worden gedaan. In korte tijd zal een groot werk worden verricht. Weldra zal door Gods beschikking een boodschap worden gegeven die zal aanzwellen tot een luide roep. Dan zal Daniël opstaan in zijn toegewezen plaats om zijn getuigenis te geven.” Manuscript Releases, deel 21, 437.

The first test of manna is three tests. The last of the ten tests is the test of the third angel. Both first and last represent “rest” as a symbol of the test. The first test is three tests, representing the first angel that is followed by the second angel, but the fourth test, where the sealing and lifting up as an ensign, is represented by Massa and Meribah. The third angel, represented by the fifth and sixth tests, is the third test, which followed the second test of Massa and Meribah, and the first test of manna.

De eerste beproeving van het manna bestaat uit drie beproevingen. De laatste van de tien beproevingen is de beproeving van de derde engel. Zowel de eerste als de laatste vertegenwoordigen „rust” als een symbool van de beproeving. De eerste beproeving bestaat uit drie beproevingen en vertegenwoordigt de eerste engel, die door de tweede engel wordt gevolgd; maar de vierde beproeving, waarin de verzegeling en het oprichten als een banier worden voorgesteld, wordt vertegenwoordigd door Massa en Meriba. De derde engel, vertegenwoordigd door de vijfde en zesde beproevingen, is de derde beproeving, die volgde op de tweede beproeving van Massa en Meriba en op de eerste beproeving van het manna.

The provocation at Taberah set forth in Numbers 11:1–3 is the seventh test. The verses that introduce the fiery trial of faith represented by “Taberah,” which means ‘a burning place’ are preceded with verses identifying the movement of God’s people through the wilderness. The impatience manifested in chapter ten is contrasted with the one hundred and forty-four thousand who follow the Lamb whithersoever He goeth. These are those who have the patience of the saints, but ancient Israel was manifesting impatience in chapter ten that leads to their fiery ordeal in chapter eleven.

De terging te Tabera, uiteengezet in Numeri 11:1–3, vormt de zevende beproeving. De verzen die de vurige geloofsbeproeving inleiden, voorgesteld door „Tabera”, wat ‘een brandplaats’ betekent, worden voorafgegaan door verzen die de tocht van Gods volk door de woestijn aanduiden. Het ongeduld dat in hoofdstuk tien aan het licht komt, wordt gesteld tegenover de honderd vierenveertigduizend die het Lam volgen waarheen Het ook gaat. Dezen zijn het die de volharding der heiligen hebben, maar het oude Israël openbaarde in hoofdstuk tien een ongeduld dat in hoofdstuk elf tot hun vurige beproeving leidt.

> And they departed from the mount of the Lord three days’ journey: and the ark of the covenant of the Lord went before them in the three days’ journey, to search out a resting place for them. And the cloud of the Lord was upon them by day, when they went out of the camp. And it came to pass, when the ark set forward, that Moses said, Rise up, Lord, and let thine enemies be scattered; and let them that hate thee flee before thee. And when it rested, he said, Return, O Lord, unto the many thousands of Israel. Numbers 10:33–36.

> En zij trokken weg van de berg des HEEREN, drie dagreizen ver; en de ark van het verbond des HEEREN ging hun voor gedurende die drie dagreizen, om voor hen een rustplaats te zoeken. En de wolk des HEEREN was over hen bij dag, wanneer zij uit het leger optrokken. En het geschiedde, wanneer de ark voorttrok, dat Mozes zeide: Sta op, HEERE, en laat Uw vijanden verstrooid worden; en laat hen die U haten voor Uw aangezicht vluchten. En wanneer zij rustte, zeide hij: Keer weder, o HEERE, tot de vele duizenden van Israël. Numeri 10:33–36.

The next verse introduces the rebellion of Taberah.

Het volgende vers voert de opstand van Tabera in.

> And when the people complained, it displeased the Lord: and the Lord heard it; and his anger was kindled; and the fire of the Lord burnt among them, and consumed them that were in the uttermost parts of the camp. And the people cried unto Moses; and when Moses prayed unto the Lord, the fire was quenched. And he called the name of the place Taberah: because the fire of the Lord burnt among them. Numbers 11:1–3.

> En toen het volk morde, was het kwaad in de oren des HEEREN; en de HEERE hoorde het, en Zijn toorn ontbrandde; en het vuur des HEEREN brandde onder hen en verteerde hen die zich aan de uiterste delen van het leger bevonden. Toen riep het volk tot Mozes; en toen Mozes tot de HEERE bad, werd het vuur geblust. En hij noemde de naam van die plaats Tabéra, omdat het vuur des HEEREN onder hen gebrand had. Numeri 11:1–3.

The provocation which followed the manifestation of fire, was the longing for flesh food and is the eighth test. This is located in Numbers 11:4–34. The complaining in Taberah represents a corrupted higher nature, a lack of patience, and the rebellion of the lust for the fleshpots of Egypt represents the lower nature. The fire represents purification by fire of the Messenger of the Covenant in Malachi chapter three, for prophetically Taberah means a burning place and the burning place in God’s prophetic Word is located in Malachi three where fire produces an impatient class destined to be purged and a patient class who are purified as an offering that is lifted up.

De verzoeking die volgde op de manifestatie van vuur, was het verlangen naar vleesvoedsel en vormt de achtste beproeving. Deze bevindt zich in Numeri 11:4–34. Het morren te Tabera vertegenwoordigt een verdorven hogere natuur, een gebrek aan geduld, en de opstand van de begeerte naar de vleespotten van Egypte vertegenwoordigt de lagere natuur. Het vuur vertegenwoordigt de loutering door vuur van de Boodschapper van het Verbond in Maleachi hoofdstuk drie, want profetisch betekent Tabera een brandplaats, en de brandplaats in Gods profetisch Woord bevindt zich in Maleachi drie, waar vuur een ongeduldige klasse voortbrengt die bestemd is gezuiverd te worden, en een geduldige klasse die gelouterd wordt als een offerande die opgeheven wordt.

Those represented by Moses in the twofold test of Taberah’s higher and lower nature are the one hundred and forty-four thousand who have settled into the truth both intellectually and also spiritually. The intellect identifies the higher nature and spiritually represents the combination of Divinity with humanity. Divinity can only be combined with humanity when the lower nature is crucified and dead. To be settled into the truth intellectually and spiritually represents the experience of the being sealed. The fires of Taberah represent the final separation of wheat and tares in the work of Christ raising the temple of the one hundred and forty-four thousand.

Degenen die door Mozes worden voorgesteld in de tweevoudige toets van Taberahs hogere en lagere natuur, zijn de honderd vierenveertigduizend die zowel verstandelijk als ook geestelijk in de waarheid gevestigd zijn. Het verstand identificeert de hogere natuur en vertegenwoordigt geestelijk de vereniging van de Godheid met de mensheid. De Godheid kan slechts met de mensheid worden verenigd wanneer de lagere natuur gekruisigd en dood is. Verstandelijk en geestelijk in de waarheid gevestigd te zijn, vertegenwoordigt de ervaring van het verzegeld worden. De vuren van Taberah vertegenwoordigen de uiteindelijke scheiding van tarwe en onkruid in het werk van Christus bij het oprichten van de tempel van de honderd vierenveertigduizend.

The ninth test is the rebellion of Miriam and Aaron found in Numbers 12. The provocation was not unlike the provocation of Korah, Dathan and Abiram or Minneapolis, in 1888. The issue was not simply the rejection of God’s message, but the rejection of God’s choice of leadership.

De negende beproeving is de opstand van Mirjam en Aäron, beschreven in Numeri 12. De provocatie verschilde niet wezenlijk van die van Korach, Dathan en Abiram, of van Minneapolis in 1888. Het geschil betrof niet slechts de verwerping van Gods boodschap, maar ook de verwerping van Gods keuze van leiderschap.

The condemnation of leaders who reject not only the message, but also the messenger precedes the tenth test. The leadership manifest as apostates just before the Sunday law, which is the tenth test. The Sunday law aligns with the cross, and on the way to the cross, which is the Sunday law, the leadership chose Barabbas, a false Christ, for “bar” means ‘son of’ an “abba” means ‘father.’ Approaching the cross (the Sunday law) or Kadesh, the leadership manifests full blown apostasy choosing a counterfeit Christ and also expressing directly to the civil authorities that they have no king, but Caesar.

De veroordeling van leiders die niet alleen de boodschap, maar ook de boodschapper verwerpen, gaat vooraf aan de tiende test. Het leiderschap openbaart zich vlak vóór de zondagswet, die de tiende test is, als afvallig. De zondagswet komt overeen met het kruis, en op de weg naar het kruis, dat de zondagswet is, koos het leiderschap Barabbas, een valse Christus, want “bar” betekent ‘zoon van’ en “abba” betekent ‘vader’. Bij het naderen van het kruis (de zondagswet) of Kades openbaart het leiderschap zich in volle afvalligheid, doordat het een valse Christus kiest en ook rechtstreeks tegenover de burgerlijke overheden verklaart dat het geen koning heeft dan Caesar.

The seventh, eighth and ninth test are identifying the sealing process, but the illustration is of the foolish virgins. The tenth of those tests was the first rebellion of Kadesh, typifying 1863. From 1846 the Hebrews were brought to Sinai to receive the Law. The two tables of the Ten Commandments are the symbol of God’s covenant relationship to ancient literal Israel, and the two tables of Habakkuk are the symbol of modern spiritual Israel’s covenant relationship. The second table was set forth in 1850, and just as ancient Israel vowed to keep the Law, by 1856 a final test was brought, as typified by spies visiting the Promised Land. The majority opinion that was reached over the seven years from 1856 unto 1863 was that the Laodicean wilderness is where they wished to die.

De zevende, achtste en negende beproeving duiden het verzegelingsproces aan, maar de illustratie is die van de dwaze maagden. De tiende van die beproevingen was de eerste opstand van Kades, een voorafbeelding van 1863. Vanaf 1846 werden de Hebreeën naar Sinaï gebracht om de Wet te ontvangen. De twee tafelen van de Tien Geboden zijn het symbool van Gods verbondsverhouding met het oude letterlijke Israël, en de twee tafelen van Habakuk zijn het symbool van de verbondsverhouding van het moderne geestelijke Israël. De tweede tafel werd in 1850 uiteengezet, en zoals het oude Israël beloofde de Wet te houden, zo werd tegen 1856 een laatste beproeving gebracht, voorafgebeeld door verspieders die het Beloofde Land bezochten. De meerderheidsopvatting die in de loop van de zeven jaren van 1856 tot 1863 werd gevormd, was dat de Laodiceïsche woestijn de plaats was waar zij wensten te sterven.

The period of 1844 to 1863 is typified by the period that begins with baptism at the Red Sea which ended with another baptism at the Jordan River, in the identical location which Jesus would become the Christ, when He was later baptized by John. The baptism at the Red Sea identified a covenant relationship with ancient Israel. That relationship began with a marriage that simultaneously instigated a ten-step testing process. They were then brought to Sinai and promised to keep His law, but didn’t, and then failed the tenth and final test at the first rebellion of Kadesh. After the forty years, and the second and greater rebellion at Kadesh they entered the Promised Land by being baptized into the Jordan River.

De periode van 1844 tot 1863 wordt getypeerd door de periode die begint met de doop bij de Rode Zee en eindigt met een andere doop bij de Jordaan, op dezelfde plaats waar Jezus de Christus zou worden, toen Hij later door Johannes werd gedoopt. De doop bij de Rode Zee markeerde een verbondsrelatie met het oude Israël. Die relatie begon met een huwelijk dat gelijktijdig een beproevingsproces in tien stappen in gang zette. Vervolgens werden zij naar Sinaï gebracht en beloofden zij Zijn wet te houden, maar deden dat niet; daarna faalden zij in de tiende en laatste beproeving bij de eerste opstand van Kades. Na de veertig jaar, en de tweede en grotere opstand te Kades, gingen zij het Beloofde Land binnen doordat zij in de Jordaan werden gedoopt.

All the waymarks of baptism are tied together with the covenant. The history of the omega and second Kadesh, align with the history of the first an alpha Kadesh. Moses’ omega rebellion was far greater than the rebellion of an entire nation in the alpha rebellion of Kadesh. The omega is always greater. Both rebellions together represent the rebellion of Isaiah’s learned and unlearned who refuse to enter into the rest of the latter rain message.

Alle herkenningspunten van de doop zijn met het verbond verbonden. De geschiedenis van de omega en het tweede Kades komen overeen met de geschiedenis van het eerste, het alfa-Kades. Mozes’ omega-opstand was veel groter dan de opstand van een gehele natie in de alfa-opstand van Kades. De omega is altijd groter. Beide opstanden tezamen vertegenwoordigen de opstand van Jesaja’s geleerden en ongeletterden die weigeren binnen te gaan in de rust van de boodschap van de late regen.

Three baptisms (Red Sea, Jordan River and Jordan River), the first of Moses and the last of Christ, thus Moses is the alpha and Christ the omega. The letter between the first and the twenty-second letters of the Hebrew alphabet, the thirteenth letter, when attached and following the first letter that is then attached to the last and twenty-second letter creates the Hebrew word “truth.” The middle baptism was the Jordan River and Kadesh. The first baptism at the Red Sea, was followed by the baptism at the Jordan. But the first baptism at the Jordan was put off for forty years until the second visit to Kadesh and the actual baptism of the Jordan. The third baptism, representing the time of visitation for the Jews had arrived as Christ began His work of confirming the covenant for one week in fulfillment of Daniel nine and verse twenty-seven and it was the hour of judgment for ancient Israel.

Drie dopen (de Rode Zee, de rivier de Jordaan en de rivier de Jordaan), de eerste van Mozes en de laatste van Christus; aldus is Mozes de alfa en Christus de omega. De letter tussen de eerste en de tweeëntwintigste letter van het Hebreeuwse alfabet, de dertiende letter, vormt, wanneer zij wordt toegevoegd en volgt op de eerste letter, die vervolgens wordt verbonden met de laatste, de tweeëntwintigste letter, het Hebreeuwse woord „waarheid”. De middelste doop was de rivier de Jordaan en Kades. De eerste doop bij de Rode Zee werd gevolgd door de doop bij de Jordaan. Maar de eerste doop bij de Jordaan werd veertig jaar uitgesteld, tot het tweede bezoek aan Kades en de daadwerkelijke doop van de Jordaan. De derde doop, die de tijd van bezoeking voor de Joden vertegenwoordigde, was aangebroken toen Christus Zijn werk begon van het bevestigen van het verbond gedurende één week, ter vervulling van Daniël negen, vers zevenentwintig, en het was het uur van het oordeel voor het oude Israël.

The first baptism at the Red Sea is the first angel’s message, and the two visits to Kadesh represent a “doubling”, for the first visit to Kadesh and the Jordan River is where the rebellion of God’s covenant people is represented and at the second Kadesh the rebellion of the leadership is manifested. Kadesh and the two visits represent a doubling of the second angel’s message where two classes are manifested, and both classes are represented with citizens and also leadership. The baptism of Christ is the third angel’s message when the wheat and tares are separated as was ancient Israel from the Christian bride Christ married in the hour of ancient Israel’s judgment.

De eerste doop bij de Rode Zee is de boodschap van de eerste engel, en de twee bezoeken aan Kades vertegenwoordigen een „verdubbeling”, want bij het eerste bezoek aan Kades en de Jordaan wordt de opstand van Gods verbondsvolk uitgebeeld, en bij het tweede Kades wordt de opstand van de leiding openbaar. Kades en de twee bezoeken vertegenwoordigen een verdubbeling van de boodschap van de tweede engel, waarin twee klassen openbaar worden, en beide klassen worden vertegenwoordigd zowel door burgers als door leiderschap. De doop van Christus is de boodschap van de derde engel, wanneer de tarwe en het onkruid worden gescheiden, zoals het oude Israël werd gescheiden van de christelijke bruid met wie Christus Zich verbond in het uur van het oordeel over het oude Israël.

The period of 1844 to 1863 is the Red Sea to the first rebellion at Kadesh. 1844 is the Red Sea crossing, 1846 is the manna, symbol of the Sabbath test which the Whites passed in 1846 when they were married. In 1849 the Lord stretched forth his hand a second time to gather His people. He had gathered them during the first angel’s message when the first of Habakkuk’s tables arrived in history, and the second table was designed for the same purpose.

De periode van 1844 tot 1863 is de Rode Zee tot aan de eerste opstand te Kades. 1844 is de doortocht door de Rode Zee, 1846 is het manna, symbool van de sabbatstoets die de Whites in 1846 doorstonden toen zij in het huwelijk traden. In 1849 strekte de Heere voor de tweede maal Zijn hand uit om Zijn volk te verzamelen. Hij had hen verzameld gedurende de boodschap van de eerste engel, toen de eerste van Habakuks tafelen in de geschiedenis verscheen, en de tweede tafel was voor hetzelfde doel bestemd.

The omega 1850 table was to gather and test, for that is what the alpha 1843 table did. The first angel had a table, and the third angel also had a table, for the first is the alpha and the third is the omega. The “two tables” are waymarks of the first and third angel’s—not the second. The prophetic period of the “tables” begins with a table with error and ends with a table with no error. The history between the two tables is the history of the second angel, where the chart is set aside until 1850.

De omega-tafel van 1850 moest verzamelen en beproeven, want dat is wat de alfa-tafel van 1843 deed. De eerste engel had een tafel, en de derde engel had eveneens een tafel, want de eerste is de alfa en de derde is de omega. De „twee tafelen” zijn wegmarkeringen van de eerste en de derde engel — niet van de tweede. De profetische periode van de „tafelen” begint met een tafel met dwaling en eindigt met een tafel zonder dwaling. De geschiedenis tussen de twee tafelen is de geschiedenis van de tweede engel, waarin de kaart terzijde wordt gelegd tot 1850.

After the year 1843 ended on April 19, 1844, the 1843 chart was set aside for it then erroneously predicted the year 1843. From April 19, 1844 unto 1850 there is no Habakkuk’s table. In the history of the second angel, there was no chart and—Babylon fell. The alpha is a table the omega is a table and the middle is the fall of Babylon; a symbol of rebellion which is associated with the period when there was no table. The historical period of Habakkuk’s tables bears the signature of truth.

Nadat het jaar 1843 op 19 april 1844 was geëindigd, werd de kaart van 1843 terzijde gelegd, want zij had toen ten onrechte het jaar 1843 voorspeld. Van 19 april 1844 tot 1850 is er geen tafel van Habakuk. In de geschiedenis van de tweede engel was er geen kaart en—Babylon viel. De alfa is een tafel, de omega is een tafel, en het midden is de val van Babylon; een symbool van opstand dat verbonden is met de periode waarin er geen tafel was. De historische periode van de tafelen van Habakuk draagt het kenmerk van de waarheid.

1850 was typified by Sinai and the giving of the Law. That event was commemorated with Pentecost, when two wave loaves were lifted up. The process of lifting up the wave loaves is represented by the printing and promotion of the table in May of 1842, and the history of 1849 when the second chart was prepared and 1850 when it was available. The period is represented in the line of Christ as the fifty days from His resurrection unto Pentecost, a period divided into forty days followed by ten.

1850 werd getypeerd door de Sinaï en de gave van de Wet. Die gebeurtenis werd herdacht met Pinksteren, toen twee beweegbroden werden opgeheven. Het proces van het opheffen van de beweegbroden wordt weergegeven door het drukken en bevorderen van de kaart in mei 1842, en door de geschiedenis van 1849 toen de tweede kaart werd voorbereid en van 1850 toen zij beschikbaar was. De periode wordt in de lijn van Christus voorgesteld als de vijftig dagen van Zijn opstanding tot aan Pinksteren, een periode die verdeeld is in veertig dagen, gevolgd door tien.

In 1849 Christ was stretching forth his hand a second time, and in 1850 Habakkuk’s second table was available and the testing process leading to Kadesh moved forward. In 1856 the last of ancient Israel’s ten tests arrived when new light on Miller’s foundational prophetic revelation was published in the movement’s periodical. For twenty-five hundred and twenty prophetic days, from 1856 unto 1863, the spies went in to search the land. In 1863 they chose a new leader to take them back to Egypt.

In 1849 strekte Christus zijn hand ten tweeden male uit, en in 1850 was Habakuks tweede tafel beschikbaar en ging het beproevingsproces dat naar Kades leidde voort. In 1856 kwam de laatste van het oude Israëls tien beproevingen, toen nieuw licht op Millers fundamentele profetische openbaring werd gepubliceerd in het tijdschrift van de beweging. Gedurende tweeduizend vijfhonderd en twintig profetische dagen, van 1856 tot 1863, gingen de verspieders het land in om het te verkennen. In 1863 kozen zij een nieuwe leider om hen terug naar Egypte te voeren.

We will continue these truths in the next article.

Wij zullen deze waarheden in het volgende artikel voortzetten.

> “In a vision given me at Bordoville, Vermont, December 10, 1871, I was shown that the position of my husband has been a very difficult one. A pressure of care and labor has been upon him. His brethren in the ministry have not had these burdens to bear, and they have not appreciated his labors. The constant pressure upon him has taxed him mentally and physically. I was shown that his relation to the people of God was similar, in some respects, to that of Moses to Israel. There were murmurers against Moses, when in adverse circumstances, and there have been murmurers against him.” Testimonies, volume 3, 85.

> „In een visioen dat mij op 10 december 1871 te Bordoville, Vermont, werd gegeven, werd mij getoond dat de positie van mijn man een zeer moeilijke is geweest. Een druk van zorg en arbeid heeft op hem gerust. Zijn broeders in de bediening hebben deze lasten niet te dragen gehad, en zij hebben zijn arbeid niet gewaardeerd. De voortdurende druk op hem heeft hem geestelijk en lichamelijk uitgeput. Mij werd getoond dat zijn verhouding tot het volk van God in sommige opzichten gelijk was aan die van Mozes tot Israël. Er waren murmureerders tegen Mozes, toen de omstandigheden ongunstig waren, en er zijn ook murmureerders tegen hem geweest.” Testimonies, deel 3, 85.

Back to Articles