Article

# Laodicea - Number One

Laodicea - Nummer Eén

Isaiah’s Prophecy of Doom for the Valley of Vision

Jesaja’s Onheilsprofetie over het Dal van het Gezicht

Author

Jeff Pippenger

Published

August 14, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

> The burden of the valley of vision. What aileth thee now, that thou art wholly gone up to the housetops? Thou that art full of stirs, a tumultuous city, a joyous city: thy slain men are not slain with the sword, nor dead in battle. All thy rulers are fled together, they are bound by the archers: all that are found in thee are bound together, which have fled from far. Therefore said I, Look away from me; I will weep bitterly, labour not to comfort me, because of the spoiling of the daughter of my people. For it is a day of trouble, and of treading down, and of perplexity by the Lord God of hosts in the valley of vision, breaking down the walls, and of crying to the mountains. Isaiah 22:1–5.

> De last over het dal van het gezicht. Wat scheelt u toch, dat gij allen op de daken zijt geklommen? Gij, vol oproer, rumoerige stad, uitgelaten stad: uw verslagenen zijn niet met het zwaard verslagen, noch in de strijd gestorven. Al uw vorsten zijn gezamenlijk gevlucht, zij zijn door de boogschutters gebonden; allen die in u gevonden worden, zijn gezamenlijk gebonden, ofschoon zij van verre gevlucht zijn. Daarom heb ik gezegd: Wend uw blik van mij af; ik zal bitter wenen, tracht mij niet te troosten vanwege de verwoesting van de dochter van mijn volk. Want het is een dag van benauwdheid, van vertreding en van verwarring, van de Heere, de HEERE der heirscharen, in het dal van het gezicht, een neerhalen van de muren en een geschreeuw naar de bergen. Jesaja 22:1–5.

In the book of Isaiah, the word “burden” is found eighteen times. Eleven of those references are directly identifying prophecies of doom, and the other seven references refer to a burden as something that is carried upon the shoulder. Only one of the references translated as “burden” represents something that is carried on the shoulder and is also a prophecy of doom. I intend to address that one reference that is the Hebrew word identifying something that is carried, but is also a prophecy of doom, so I am identifying the distinction from the start, though we will not return to these facts until later.

In het boek Jesaja komt het woord „last” achttienmaal voor. Elf van die verwijzingen duiden rechtstreeks profetieën van onheil aan, en de overige zeven verwijzingen hebben betrekking op een last als iets dat op de schouder wordt gedragen. Slechts één van de verwijzingen die als „last” zijn vertaald, stelt iets voor dat op de schouder wordt gedragen en tevens een profetie van onheil is. Ik ben voornemens juist die ene verwijzing te behandelen waarin het Hebreeuwse woord iets aanduidt dat wordt gedragen, maar tevens een profetie van onheil is; daarom wijs ik van meet af aan op dit onderscheid, al zullen wij op deze feiten pas later terugkomen.

The chapter is not vague about the definition of the “valley of vision” for it is identified as the “City of David” and also as “Jerusalem.” The valley of vision is a reference to Laodicean Adventism during the history of the last six verses of Daniel eleven. Isaiah set the context for this doom with the history represented in chapter twenty by describing the progressive conquering of the world by the Assyrian king who had sent a military leader named Tartan to capture a city in Egypt called Ashdod.

Het hoofdstuk laat geen ruimte voor onduidelijkheid omtrent de betekenis van het „dal des gezichts”, want het wordt aangeduid als de „Stad van David” en ook als „Jeruzalem”. Het dal des gezichts is een verwijzing naar het Laodiceïsche adventisme gedurende de geschiedenis van de laatste zes verzen van Daniël elf. Jesaja bepaalde de context van dit onheil met de geschiedenis die in hoofdstuk twintig wordt uitgebeeld, door de geleidelijke verovering van de wereld te beschrijven door de Assyrische koning, die een legeraanvoerder, Tartan geheten, had gezonden om een stad in Egypte, Ashdod genaamd, in te nemen.

The Sunday law is identified in Daniel eleven verse forty-one and it identifies three groups that “escape” the hand of the papacy at the Sunday law.

De zondagswet wordt geïdentificeerd in Daniël 11:41, en daarin worden drie groepen aangeduid die bij de zondagswet aan de hand van het pausdom “ontkomen”.

> In the year that Tartan came unto Ashdod, (when Sargon the king of Assyria sent him,) and fought against Ashdod, and took it; At the same time spake the Lord by Isaiah the son of Amoz, saying, Go and loose the sackcloth from off thy loins, and put off thy shoe from thy foot. And he did so, walking naked and barefoot. And the Lord said, Like as my servant Isaiah hath walked naked and barefoot three years for a sign and wonder upon Egypt and upon Ethiopia; So shall the king of Assyria lead away the Egyptians prisoners, and the Ethiopians captives, young and old, naked and barefoot, even with their buttocks uncovered, to the shame of Egypt. And they shall be afraid and ashamed of Ethiopia their expectation, and of Egypt their glory. And the inhabitant of this isle shall say in that day, Behold, such is our expectation, whither we flee for help to be delivered from the king of Assyria: and how shall we escape? Isaiah 20:1–6.

> In het jaar dat Tartan naar Asdod kwam, (toen Sargon, de koning van Assyrië, hem gezonden had,) en tegen Asdod streed en het innam; in diezelfde tijd sprak de HEERE door Jesaja, de zoon van Amoz, zeggende: Ga heen en maak het rouwgewaad van uw lendenen los, en doe uw schoen van uw voet. En hij deed alzo, wandelende naakt en blootsvoets. En de HEERE zeide: Gelijk als Mijn knecht Jesaja drie jaren naakt en blootsvoets gewandeld heeft tot een teken en wonder over Egypte en over Ethiopië; alzo zal de koning van Assyrië de Egyptenaren als gevangenen en de Ethiopiërs als ballingen wegvoeren, jong en oud, naakt en blootsvoets, ja, met ontblote zitdelen, tot schande van Egypte. Dan zullen zij bevreesd en beschaamd zijn vanwege Ethiopië, hun verwachting, en vanwege Egypte, hun roem. En de inwoner van dit eiland zal te dien dage zeggen: Zie, zó is onze verwachting, waarheen wij gevlucht zijn om hulp, om verlost te worden van de koning van Assyrië; en hoe zullen wij ontkomen? Jesaja 20:1–6.

The question raised by the inhabitants of the isle is how do they escape from the king of Assyria, which is also represented as the king of the north in Daniel eleven.

De vraag die door de inwoners van het eiland wordt opgeworpen, is hoe zij ontkomen aan de koning van Assyrië, die in Daniël elf eveneens wordt voorgesteld als de koning van het noorden.

> He [the king of the north] shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> Ook zal hij [de koning van het noorden] het heerlijke land binnentrekken, en vele landen zullen ten val worden gebracht; maar dezen zullen aan zijn hand ontkomen: Edom, Moab en de voornaamsten van de kinderen van Ammon. Daniël 11:41.

In this verse the Sunday law in the United States is identified, and there are some subtle nuances in Daniel’s passage that are worth considering. There are three verses in a row in Daniel eleven verse forty to forty-three that all identify “countries.” In verse forty the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States in 1989. Modern historians confirm this fact.

In dit vers wordt de zondagwet in de Verenigde Staten geïdentificeerd, en er zijn enkele subtiele nuances in Daniëls passage die het overwegen waard zijn. Er zijn drie opeenvolgende verzen in Daniël elf, vers veertig tot en met drieënveertig, die alle „landen” identificeren. In vers veertig werden de landen die de voormalige Sovjet-Unie vertegenwoordigen in 1989 weggevaagd door het pausdom en de Verenigde Staten. Moderne historici bevestigen dit feit.

Then in verse forty-two we find the word “countries” representing all the countries of planet earth, as the king of the north (the papacy) captures Egypt, representing the entire world. That is one of the nuances. The other of the two nuances I am referring to in the three verses involve the word “escape” in verse forty-one and then again in verse forty-two. They are two different Hebrew words, though both are translated as “escape.” The Hebrew word translated as “escape” in verse forty-two means finding no deliverance, for when the “ten kings” representing the United Nations agree to give their one-world government over to the control of the papal beast, there is no escape—no deliverance.

Dan vinden wij in vers tweeënveertig het woord „landen”, dat alle landen van de planeet aarde vertegenwoordigt, terwijl de koning van het noorden (het pausdom) Egypte verovert, dat de gehele wereld vertegenwoordigt. Dat is een van de nuances. De andere van de twee nuances waarop ik in de drie verzen doel, betreft het woord „ontkomen” in vers eenenveertig en vervolgens opnieuw in vers tweeënveertig. Het zijn twee verschillende Hebreeuwse woorden, hoewel beide met „ontkomen” worden vertaald. Het Hebreeuwse woord dat in vers tweeënveertig met „ontkomen” is vertaald, betekent dat er geen verlossing wordt gevonden; want wanneer de „tien koningen”, die de Verenigde Naties vertegenwoordigen, overeenkomen hun ene-wereldregering over te geven aan de heerschappij van het pauselijke beest, is er geen ontkomen — geen verlossing.

> And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. These have one mind, and shall give their power and strength unto the beast. These shall make war with the Lamb, and the Lamb shall overcome them: for he is Lord of lords, and King of kings: and they that are with him are called, and chosen, and faithful. And he saith unto me, The waters which thou sawest, where the whore sitteth, are peoples, and multitudes, and nations, and tongues. And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. Revelation 17:12–17.

> En de tien horens die gij gezien hebt, zijn tien koningen, die nog geen koninkrijk ontvangen hebben; maar zij ontvangen macht als koningen, één uur met het beest. Dezen zijn eensgezind, en zullen hun kracht en macht aan het beest geven. Dezen zullen oorlog voeren tegen het Lam, en het Lam zal hen overwinnen; want Hij is Heere der heren en Koning der koningen; en zij die met Hem zijn, zijn geroepenen, uitverkorenen en getrouwen. En hij zeide tot mij: De wateren die gij gezien hebt, waar de hoer op zit, zijn volken, en menigten, en naties, en talen. En de tien horens die gij op het beest gezien hebt, dezen zullen de hoer haten, en haar verwoest en naakt maken, en haar vlees eten, en haar met vuur verbranden. Want God heeft het in hun harten gegeven Zijn wil te volbrengen, en eensgezind te zijn, en hun koninkrijk aan het beest te geven, totdat de woorden Gods vervuld zullen zijn. Openbaring 17:12–17.

These “ten kings” are referenced repeatedly in God’s word and in the story of Elijah, Ahab, the king of Israel was the head of ten tribes, and he was married to Jezebel. Jezebel is the papacy at the end of the world, Elijah is the messengers of the third angel’s message and Ahab is the head of a ten-king alliance. Ahab represents the United States as the leader of the United Nations during the prophetic history of the Sunday law. When Egypt is captured by Assyria, the king of the north in Daniel eleven forty-two has just forced the ten kings to agree to surrender their kingdom unto the papal power.

Deze „tien koningen” worden herhaaldelijk genoemd in Gods woord, en in het verhaal van Elia was Achab, de koning van Israël, het hoofd van tien stammen, en hij was gehuwd met Izebel. Izebel is het pausdom aan het einde van de wereld, Elia zijn de boodschappers van de boodschap van de derde engel, en Achab is het hoofd van een verbond van tien koningen. Achab vertegenwoordigt de Verenigde Staten als de leider van de Verenigde Naties tijdens de profetische geschiedenis van de zondagswet. Wanneer Egypte door Assyrië wordt ingenomen, heeft de koning van het noorden in Daniël elf vers tweeënveertig de tien koningen er juist toe gedwongen ermee in te stemmen hun koninkrijk aan de pauselijke macht over te geven.

> “As we approach the last crisis, it is of vital moment that harmony and unity exist among the Lord’s instrumentalities. The world is filled with storm and war and variance. Yet under one head—the papal power—the people will unite to oppose God in the person of His witnesses. This union is cemented by the great apostate. While he seeks to unite his agents in warring against the truth he will work to divide and scatter its advocates. Jealousy, evil surmising, evilspeaking, are instigated by him to produce discord and dissension.” Testimonies, volume 7, 182.

> „Naarmate wij de laatste crisis naderen, is het van levensbelang dat er harmonie en eenheid bestaan onder de instrumenten des Heren. De wereld is vervuld van storm, oorlog en twist. Toch zullen de mensen zich onder één hoofd — de pauselijke macht — verenigen om God te weerstaan in de persoon van Zijn getuigen. Deze eenheid wordt bekrachtigd door de grote afvallige. Terwijl hij tracht zijn werktuigen te verenigen in de strijd tegen de waarheid, zal hij eraan werken haar voorstanders te verdelen en te verstrooien. Jaloersheid, kwaad wantrouwen en kwaadsprekerij worden door hem aangewakkerd om tweedracht en verdeeldheid te veroorzaken.” Testimonies, deel 7, 182.

In verse forty-one we find the word “escape” and we also find the word “escape” in verse forty-two, but they are two different Hebrew words. The word translated as “escape” in verse forty-one means to escape as if by slipperiness. This is the word translated as “escape” in verse six of Isaiah chapter twenty. “In that day” “the inhabitant of this isle” ask how they can escape from the Assyrian who “in that day” is progressively conquering the world as illustrated in Daniel eleven and several other passages of Scripture.

In vers eenenveertig vinden wij het woord „ontkomen”, en ook in vers tweeënveertig treffen wij het woord „ontkomen” aan, maar het betreft twee verschillende Hebreeuwse woorden. Het woord dat in vers eenenveertig met „ontkomen” is vertaald, betekent ontkomen als het ware door gladheid. Dit is het woord dat in vers zes van Jesaja, hoofdstuk twintig, met „ontkomen” is vertaald. „Te dien dage” vraagt „de inwoner van dit eiland” hoe zij kunnen ontkomen aan de Assyriër, die „te dien dage” geleidelijk de wereld verovert, zoals geïllustreerd in Daniël elf en in verscheidene andere Schriftgedeelten.

In Daniel eleven verse forty-one when the papacy, or as Daniel represents him, the king of the north, or as Isaiah represents him the Assyrian, is conquering the “glorious land” representing the United States, there are two groups that are identified.

In Daniël elf vers eenenveertig, wanneer het pausdom, of zoals Daniël hem voorstelt, de koning van het noorden, of zoals Jesaja hem voorstelt, de Assyriër, het „heerlijke land”, dat de Verenigde Staten voorstelt, verovert, worden twee groepen geïdentificeerd.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> Ook zal hij het heerlijke land binnentrekken, en vele landen zullen ten val gebracht worden; maar dezen zullen aan zijn hand ontkomen: Edom, Moab en het voornaamste der kinderen van Ammon. Daniël 11:41.

One is the “many” who are overthrown and the other group is represented as “Edom, Moab and the chief of the children of Ammon.” At the Sunday law, Revelation eighteen verse four, calls those still in Babylon to “come out.”

De enen zijn de „velen” die ten val worden gebracht, en de andere groep wordt aangeduid als „Edom, Moab en de voornaamsten van de kinderen van Ammon.” Bij de zondagswet roept Openbaring achttien vers vier hen die nog in Babylon zijn, op om „daaruit weg te gaan.”

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. Revelation 18:4.

> En ik hoorde een andere stem uit de hemel, die zei: Gaat uit van haar, Mijn volk, opdat gij geen deelhebbers wordt aan haar zonden en opdat gij niet ontvangt van haar plagen. Openbaring 18:4.

Edom, Moab and the chief of the children of Ammon are those who escape by slipperiness, as the peoples of the isle in Isaiah twenty are hoping to do.

Edom, Moab en de voornaamsten van de kinderen van Ammon zijn degenen die door gladheid ontkomen, zoals de volken van het eiland in Jesaja twintig hopen te doen.

In verse forty-one the other nuance I am referring to is that in verse forty, forty-one and forty-two we find the word “countries,” but in verse forty-one it is a supplied word, not in the original words of Daniel and does not belong there. Many countries were overthrown in fulfillment of verse forty at the collapse of the Soviet Union and many countries are captured when the papacy takes over the United Nations. But at the Sunday law in the United States the “many” who are overthrown, are not many countries, they can only be Seventh-day Adventists.

In vers eenenveertig is de andere nuance waarnaar ik verwijs deze, dat wij in vers veertig, eenenveertig en tweeënveertig het woord „landen” aantreffen, maar in vers eenenveertig is het een ingevoegd woord, niet aanwezig in de oorspronkelijke bewoordingen van Daniël, en het hoort daar niet thuis. Vele landen werden omvergeworpen ter vervulling van vers veertig bij de ineenstorting van de Sovjet-Unie, en vele landen worden veroverd wanneer het pausdom de Verenigde Naties overneemt. Maar bij de zondagwet in de Verenigde Staten zijn de „velen” die omvergeworpen worden, niet vele landen; zij kunnen alleen Zevendedagsadventisten zijn.

> “If the light of truth has been presented to you, revealing the Sabbath of the fourth commandment, and showing that there is no foundation in the Word of God for Sunday observance, and yet you still cling to the false sabbath, refusing to keep holy the Sabbath which God calls ‘My holy day,’ you receive the mark of the beast. When does this take place? When you obey the decree that commands you to cease from labor on Sunday and worship God, while you know that there is not a word in the Bible showing Sunday to be other than a common working day, you consent to receive the mark of the beast, and refuse the seal of God.” Review and Herald, July 13, 1897.

> „Indien het licht der waarheid u is voorgehouden, waarbij de sabbat van het vierde gebod is geopenbaard en is aangetoond dat er in het Woord van God geen grondslag bestaat voor de zondagsviering, en gij nochtans blijft vasthouden aan de valse sabbat en weigert de sabbat heilig te houden die God ‘Mijn heilige dag’ noemt, dan ontvangt gij het merkteken van het beest. Wanneer vindt dit plaats? Wanneer gij gehoorzaamt aan het bevel dat u opdraagt op zondag van arbeid af te zien en God te aanbidden, terwijl gij weet dat er in de Bijbel geen woord te vinden is dat aantoont dat de zondag iets anders is dan een gewone werkdag, stemt gij ermee in het merkteken van het beest te ontvangen en weigert gij het zegel van God.” Review and Herald, 13 juli 1897.

Any member of the Seventh-day Adventist church accepted the Sabbath doctrine when they first became baptized members of the church and they are held accountable to the “light of truth” concerning the Sabbath.

Ieder lid van de Kerk der Zevendedagsadventisten heeft de sabbatsleer aanvaard toen hij of zij voor het eerst als gedoopt lid van de kerk werd opgenomen, en wordt verantwoordelijk gehouden voor het „licht der waarheid” aangaande de sabbat.

> “The change of the Sabbath is the sign or mark of the authority of the Romish church. Those who, understanding the claims of the fourth commandment, choose to observe the false sabbath in the place of the true, are thereby paying homage to that power by which alone it is commanded. The mark of the beast is the papal sabbath, which has been accepted by the world in the place of the day of God’s appointment.

> “De verandering van de sabbat is het teken of merkteken van het gezag van de Roomse kerk. Zij die, met begrip van de aanspraken van het vierde gebod, ervoor kiezen de valse sabbat in plaats van de ware te onderhouden, bewijzen daardoor eer aan die macht door welke alleen deze geboden wordt. Het merkteken van het beest is de pauselijke sabbat, die door de wereld is aanvaard in de plaats van de dag die God heeft ingesteld.

> “No one has yet received the mark of the beast. The testing time has not yet come. There are true Christians in every church, not excepting the Roman Catholic communion. None are condemned until they have had the light and have seen the obligation of the fourth commandment. But when the decree shall go forth enforcing the counterfeit sabbath, and the loud cry of the third angel shall warn men against the worship of the beast and his image, the line will be clearly drawn between the false and the true. Then those who still continue in transgression will receive the mark of the beast.

> ‘Nog niemand heeft het merkteken van het beest ontvangen. De tijd van beproeving is nog niet gekomen. Er zijn ware christenen in elke kerk, de rooms-katholieke gemeenschap niet uitgezonderd. Niemand wordt veroordeeld voordat hij het licht heeft ontvangen en de verplichting van het vierde gebod heeft ingezien. Maar wanneer het decreet zal uitgaan dat de valse sabbat afdwingt, en de luide roep van de derde engel de mensen zal waarschuwen tegen de aanbidding van het beest en zijn beeld, zal de scheidslijn tussen het valse en het ware duidelijk getrokken worden. Dan zullen zij die in overtreding blijven volharden, het merkteken van het beest ontvangen.

> “With rapid steps we are approaching this period. When Protestant churches shall unite with the secular power to sustain a false religion, for opposing which their ancestors endured the fiercest persecution, then will the papal sabbath be enforced by the combined authority of church and state. There will be a national apostasy, which will end only in national ruin.” Manuscript 51, 1899.

> “Met snelle schreden naderen wij deze periode. Wanneer protestantse kerken zich zullen verenigen met de wereldlijke macht om een valse godsdienst te handhaven, ter bestrijding waarvan hun voorouders de hevigste vervolging hebben doorstaan, dan zal de pauselijke sabbat worden afgedwongen door het verenigde gezag van kerk en staat. Er zal een nationale afval zijn, die slechts in nationale ondergang zal eindigen.” Manuscript 51, 1899.

At the Sunday law the only people held accountable for the light of the third angel is Seventh-day Adventists, for it is only then that those outside of Adventism will have the test of the third angel presented to them. The “many” overthrown at the Sunday law are Laodicean Adventists, for “judgment begins at the house of God.”

Bij de zondagswet zijn de enigen die rekenschap moeten afleggen van het licht van de derde engel de Zevendedagsadventisten, want pas dan zal aan hen die buiten het adventisme staan de beproeving van de derde engel worden voorgelegd. De „velen” die bij de zondagswet ten val komen, zijn Laodiceïsche adventisten, want „het oordeel begint bij het huis van God.”

> So the last shall be first, and the first last: for many be called, but few chosen. Matthew 20:16.

> Zo zullen de laatsten de eersten zijn, en de eersten de laatsten; want velen zijn geroepen, maar weinigen uitverkoren. Mattheüs 20:16.

Isaiah is a “sign and a wonder” for Egypt and Ethiopia concerning the papacies progressive conquering of the world. Egypt is the United Nations; Ethiopia is the United States and Assyria is the papacy. In the setting of that prophetic history Isaiah begins to set forth a series of prophecies of doom. Chapter twenty-two is about the Laodiceans that are overthrown at the Sunday law and the Philadelphians that call “Edom, Moab and the chief of the children of Ammon” out of Babylon.

Jesaja is een „teken en een wonder” voor Egypte en Ethiopië met betrekking tot de geleidelijke verovering van de wereld door het pausdom. Egypte is de Verenigde Naties; Ethiopië zijn de Verenigde Staten en Assyrië is het pausdom. Binnen het kader van die profetische geschiedenis begint Jesaja een reeks oordeelsprofetieën uiteen te zetten. Hoofdstuk tweeëntwintig gaat over de Laodicenzen die bij de zondagswet ten val worden gebracht en de Filadelfiërs die „Edom, Moab en de voornaamsten van de kinderen van Ammon” uit Babylon roepen.

Laodicean Adventism lacks the necessary character to be saved, and they are spewed out of the mouth of the Lord at the Sunday law. I note this fact, only to emphasize the next point. Isaiah twenty-two represents another reason that Laodicea is lost, for the prophecy of doom is against the valley of “vision.” There are two primary Hebrew words that are translated as “vision.” One represents the prophetic sequence of events and the other represents a vision of Christ. One is external to the church and the other is internal to the church. The word in chapter twenty-two is the vision representing prophetic events, and it is the same word translated as “vision” in the book of Proverbs.

Het laodiceïsche adventisme ontbeert het noodzakelijke karakter om behouden te worden, en zij worden bij de zondagswet uit de mond van de Heere gespuwd. Ik merk dit feit slechts op om het volgende punt te benadrukken. Jesaja tweeëntwintig stelt nog een andere reden voor waarom Laodicea verloren is, want de profetie van ondergang is gericht tegen het dal van het “gezicht”. Er zijn twee voornaamste Hebreeuwse woorden die als “gezicht” worden vertaald. Het ene duidt de profetische opeenvolging van gebeurtenissen aan en het andere duidt een gezicht van Christus aan. Het ene is buiten de gemeente en het andere is binnen de gemeente. Het woord in hoofdstuk tweeëntwintig is het gezicht dat profetische gebeurtenissen voorstelt, en het is hetzelfde woord dat in het boek Spreuken als “gezicht” is vertaald.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> Waar geen visioen is, verwildert het volk; maar welzalig is hij die de wet onderhoudt. Spreuken 29:18.

The “burden of the valley of vision” is the prophecy identifying two classes of worshippers in God’s church at the end of the world. One class represented by Shebna is Laodicea and the other class is Philadelphia represented by Eliakim the son of Hilkiah. The distinction between the two classes in the chapter is of course the same distinction as the parable of the ten virgins. One class has the oil at midnight and the other class does not. The “oil” as a symbol represents different truths depending on the context where it is found, but in Isaiah twenty-two the “oil” of the ten virgins is represented by the word “vision.” One class has the “oil” the other does not.

De „last van het dal des gezichts” is de profetie die twee klassen aanbidders in Gods kerk aan het einde van de wereld identificeert. De ene klasse, vertegenwoordigd door Sebna, is Laodicea, en de andere klasse is Filadelfia, vertegenwoordigd door Eljakim, de zoon van Hilkia. Het onderscheid tussen de twee klassen in het hoofdstuk is uiteraard hetzelfde onderscheid als in de gelijkenis van de tien maagden. De ene klasse heeft de olie te middernacht en de andere klasse niet. De „olie” als symbool vertegenwoordigt verschillende waarheden afhankelijk van de context waarin zij wordt aangetroffen, maar in Jesaja tweeëntwintig wordt de „olie” van de tien maagden vertegenwoordigd door het woord „gezicht”. De ene klasse heeft de „olie”, de andere klasse niet.

> “The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.

> „De gezalfden die bij de Heere der ganse aarde staan, bekleden de positie die eenmaal aan Satan als overdekkende cherub was gegeven. Door de heilige wezens die zijn troon omringen, onderhoudt de Heere een voortdurende gemeenschap met de bewoners der aarde. De gouden olie stelt de genade voor waarmee God de lampen der gelovigen blijft voorzien, opdat zij niet zouden flakkeren en uitgaan. Indien deze heilige olie niet vanuit de hemel werd uitgestort in de boodschappen van Gods Geest, zouden de machten van het kwaad de mensen geheel in hun macht hebben.”

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.

> „God wordt onteerd wanneer wij de boodschappen die Hij ons zendt, niet aannemen. Zo weigeren wij de gouden olie die Hij in onze zielen zou uitgieten om doorgegeven te worden aan hen die in duisternis verkeren. Wanneer de roep zal klinken: ‘Zie, de bruidegom komt; gaat uit hem tegemoet,’ zullen zij die de heilige olie niet hebben ontvangen, die de genade van Christus niet in hun hart hebben gekoesterd, evenals de dwaze maagden bevinden dat zij niet gereed zijn om hun Heer te ontmoeten. Zij hebben niet in zichzelf de macht om de olie te verkrijgen, en hun leven wordt een wrak. Maar als om Gods Heilige Geest wordt gevraagd, als wij smeken zoals Mozes deed: ‘Toon mij Uw heerlijkheid,’ dan zal de liefde van God in onze harten worden uitgestort. Door de gouden buizen zal de gouden olie aan ons worden meegedeeld. ‘Niet door kracht, noch door geweld, maar door mijn Geest, zegt de HEERE der heerscharen.’ Door de heldere stralen van de Zon der Gerechtigheid te ontvangen, schijnen Gods kinderen als lichten in de wereld.” Review and Herald, 20 juli 1897.

The spirits of the prophets agree with one another, and Zechariah’s two anointed ones are also the two witnesses of Revelation eleven.

De geesten van de profeten stemmen met elkaar overeen, en Zacharia’s twee gezalfden zijn ook de twee getuigen van Openbaring elf.

> “Concerning the two witnesses the prophet declares further: ‘These are the two olive trees, and the two candlesticks standing before the God of the earth.’ ‘Thy word,’ said the psalmist, ‘is a lamp unto my feet, and a light unto my path.’ Revelation 11:4; Psalm 119:105. The two witnesses represent the Scriptures of the Old and the New Testament. Both are important testimonies to the origin and perpetuity of the law of God. Both are witnesses also to the plan of salvation. The types, sacrifices, and prophecies of the Old Testament point forward to a Saviour to come. The Gospels and Epistles of the New Testament tell of a Saviour who has come in the exact manner foretold by type and prophecy.” The Great Controversy, 267.

> ‘Aangaande de twee getuigen verklaart de profeet voorts: “Dezen zijn de twee olijfbomen en de twee kandelaars, die voor de God der aarde staan.” “Uw woord,” zei de psalmist, “is een lamp voor mijn voet en een licht op mijn pad.” Openbaring 11:4; Psalm 119:105. De twee getuigen vertegenwoordigen de Schriften van het Oude en het Nieuwe Testament. Beide zijn belangrijke getuigenissen van de oorsprong en de bestendigheid van de wet van God. Beide zijn ook getuigen van het verlossingsplan. De typen, offers en profetieën van het Oude Testament wijzen vooruit naar een komende Heiland. De Evangeliën en Brieven van het Nieuwe Testament verhalen van een Heiland die gekomen is, op de wijze die nauwkeurig door type en profetie was voorzegd.’ The Great Controversy, 267.

Zechariah’s two anointed ones represent the communication process that is illustrated in Revelation chapter one. The “oil” which is the prophetic “vision” of historical events is conveyed through the Old and New Testaments. In Revelation eleven these two witnesses are identified by context as Moses and Elijah. Moses and Elijah are a symbol unto themselves.

Zacharia’s twee gezalfden vertegenwoordigen het communicatieproces dat in Openbaring hoofdstuk één wordt geïllustreerd. De „olie”, die het profetische „gezicht” van historische gebeurtenissen is, wordt door middel van het Oude en het Nieuwe Testament overgebracht. In Openbaring elf worden deze twee getuigen naar de context geïdentificeerd als Mozes en Elia. Mozes en Elia zijn een symbool op zichzelf.

When represented together as at the Mount of Transfiguration or Revelation eleven they are symbols of two different truths. At the mount they represent the martyrs during the Sunday law crisis and the one hundred and forty-four thousand, whereas in Revelation eleven they represent the Old and New Testaments. But for Adventism they represent even more. The two witnesses for the Jews were the “law and the prophets” representing the Old Testament, and the two witnesses for Christians were the Old and New Testaments, but for Adventism the two witnesses are the word of God and the testimony of Jesus. This is why John was in Patmos.

Wanneer zij gezamenlijk worden voorgesteld, zoals op de Berg der Verheerlijking of in Openbaring elf, zijn zij symbolen van twee verschillende waarheden. Op de berg vertegenwoordigen zij de martelaren tijdens de zondagswetcrisis en de honderdvierenveertigduizend, terwijl zij in Openbaring elf het Oude en het Nieuwe Testament vertegenwoordigen. Maar voor het adventisme vertegenwoordigen zij nog meer. De twee getuigen voor de Joden waren „de wet en de profeten”, die het Oude Testament vertegenwoordigden, en de twee getuigen voor de christenen waren het Oude en het Nieuwe Testament, maar voor het adventisme zijn de twee getuigen het woord van God en het getuigenis van Jezus. Daarom was Johannes op Patmos.

> I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. Revelation 1:9.

> Ik, Johannes, die ook uw broeder ben en deelgenoot in de verdrukking, en in het Koninkrijk en de volharding van Jezus Christus, was op het eiland dat Patmos genoemd wordt, om het woord van God en om het getuigenis van Jezus Christus. Openbaring 1:9.

In Isaiah twenty-two the two witnesses of Moses and Elijah are represented, though it can only be recognized if you apply the principle of Alpha and Omega to the chapter. Consider where Jesus started His explanation of the “vision” of prophetic events to His disciples on the road to Emmaus.

In Jesaja tweeëntwintig worden de twee getuigen, Mozes en Elia, voorgesteld, hoewel dit slechts kan worden onderkend wanneer men op het hoofdstuk het beginsel van Alfa en Omega toepast. Overweeg waar Jezus Zijn uitleg van het „gezicht” van profetische gebeurtenissen aan Zijn discipelen op de weg naar Emmaüs begon.

> “Beginning at Moses, the very Alpha of Bible history, Christ expounded in all the Scriptures the things concerning Himself.” Desire of Ages, 796.

> ‘Beginnend bij Mozes, de ware Alfa van de Bijbelse geschiedenis, legde Christus in al de Schriften uit wat op Hem betrekking had.’ De Wens der Eeuwen, 796.

Elijah is the prophet that appears before the great and dreadful day of the Lord, with a message based upon the principle of Alpha and Omega, turning the hearts of the fathers (alpha) unto the children (omega). Moses and Elijah represent the alpha and omega of Bible prophecy. If you can hear it Moses was William Miller. Both Moses and Miller died, and both were identified by inspiration as saved. Moses is of course resurrected right after his death, but angels are waiting around the grave of Miller until his resurrection. Elijah represents the last messenger before the coming of the great and dreadful day of the Lord.

Elia is de profeet die verschijnt vóór de grote en geduchte dag des HEEREN, met een boodschap die is gegrond op het beginsel van Alfa en Omega, waarbij hij het hart der vaderen (alfa) tot de kinderen (omega) wendt. Mozes en Elia vertegenwoordigen de alfa en omega van de bijbelse profetie. Indien u het kunt horen: Mozes was William Miller. Zowel Mozes als Miller stierven, en beiden werden door inspiratie aangeduid als behouden. Mozes werd uiteraard onmiddellijk na zijn dood opgewekt, maar engelen waken bij het graf van Miller tot aan zijn opstanding. Elia vertegenwoordigt de laatste boodschapper vóór de komst van de grote en geduchte dag des HEEREN.

> “The Jews tried to stop the proclamation of the message that had been predicted in the Word of God; but prophecy must be fulfilled. The Lord says, ‘Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord’ (Malachi 4:5). Somebody is to come in the spirit and power of Elijah, and when he appears, men may say, ‘You are too earnest, you do not interpret the Scriptures in the proper way. Let me tell you how to teach your message.’

> „De Joden trachtten de verkondiging van de boodschap die in het Woord van God was voorzegd, tegen te houden; maar de profetie moet vervuld worden. De Heere zegt: ‘Zie, Ik zal u de profeet Elia zenden, vóór de komst van de grote en geduchte dag des Heeren’ (Maleachi 4:5). Iemand zal komen in de geest en de kracht van Elia, en wanneer hij verschijnt, zullen mensen mogelijk zeggen: ‘U bent te ernstig, u legt de Schriften niet op de juiste wijze uit. Laat mij u zeggen hoe u uw boodschap moet brengen.’”

> “There are many who cannot distinguish between the work of God and that of man. I shall tell the truth as God gives it to me, and I say now, If you continue to find fault, to have a spirit of variance, you will never know the truth, Jesus said to His disciples, ‘I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now’ ( John 16:12). They were not in a condition to appreciate sacred and eternal things; but Jesus promised to send the Comforter, who would teach them all things, and bring all things to their remembrance, whatsoever He had said unto them. Brethren, we must not put our dependence in man. ‘Cease ye from man, whose breath is in his nostrils: for wherein is he to be accounted of?’ (Isaiah 2:22). You must hang your helpless souls upon Jesus. It does not become us to drink from the fountain of the valley, when there is a fountain in the mountain. Let us leave the lower streams; let us come to the higher springs. If there is a point of truth that you do not understand, upon which you do not agree, investigate, compare scripture with scripture, sink the shaft of truth down deep into the mine of God’s Word. You must lay yourselves and your opinions on the altar of God, put away your preconceived ideas, and let the Spirit of Heaven guide you into all truth.” Selected Messages, book 1, 412.

> “Velen zijn er die geen onderscheid kunnen maken tussen het werk van God en dat van de mens. Ik zal de waarheid spreken zoals God die mij geeft, en ik zeg nu: als u voortgaat met aanmerkingen te maken, met een geest van tweedracht, zult u de waarheid nooit leren kennen. Jezus zei tot Zijn discipelen: ‘Nog veel heb Ik u te zeggen, maar gij kunt dat nu niet dragen’ (Johannes 16:12). Zij verkeerden niet in een toestand om heilige en eeuwige dingen te waarderen; maar Jezus beloofde de Trooster te zenden, die hun alle dingen zou leren en hun indachtig zou maken alles wat Hij hun gezegd had. Broeders, wij mogen ons vertrouwen niet op de mens stellen. ‘Laat dan af van de mens, wiens adem in zijn neus is; want waarin is hij te achten?’ (Jesaja 2:22). U moet uw hulpeloze zielen aan Jezus hangen. Het betaamt ons niet te drinken uit de bron van het dal, wanneer er een bron op de berg is. Laten wij de lagere stromen verlaten; laten wij tot de hogere bronnen komen. Indien er een punt van waarheid is dat u niet begrijpt, waarover u het niet eens bent, onderzoek het dan, vergelijk Schrift met Schrift, drijf de schacht der waarheid diep neer in de mijn van Gods Woord. U moet uzelf en uw opvattingen op het altaar van God leggen, uw vooropgezette denkbeelden terzijde stellen en de Geest des hemels u in alle waarheid laten leiden.” Selected Messages, boek 1, 412.

In Isaiah twenty-two Shebna and Eliakim represent the wise and foolish within Adventism at the end of the world when the king of the north is marching upon Jerusalem. Eliakim the son of Hilkiah possessed the “vision,” Shebna didn’t.

In Jesaja tweeëntwintig vertegenwoordigen Sebna en Eljakim de wijzen en de dwazen binnen het adventisme aan het einde van de wereld, wanneer de koning van het noorden optrekt tegen Jeruzalem. Eljakim, de zoon van Hilkia, bezat het „visioen”; Sebna bezat het niet.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> Waar geen visioen is, verwildert het volk; maar welgelukzalig is hij die de wet onderhoudt. Spreuken 29:18.

The prophetic message, that is the “vision” of this verse addresses two things. You understand the increase of prophetic light and you live, and if you don’t—you die. If you don’t understand, then you cannot be prepared to keep the Sabbath at the Sunday law test. It will be, “too late.” When Laodicean Adventists are overthrown at the Sunday law, they reject the law because they rejected the “vision of truth.” They have no oil, they do not understand the increase of knowledge that is unsealed just before probation closes.

De profetische boodschap, dat wil zeggen het „visioen” van dit vers, betreft twee zaken. U begrijpt de toename van profetisch licht en u leeft; en indien u dat niet doet — sterft u. Indien u het niet begrijpt, dan kunt u niet voorbereid zijn om de sabbat te houden bij de beproeving van de zondagswet. Het zal „te laat” zijn. Wanneer Laodiceaanse adventisten bij de zondagswet ten val worden gebracht, verwerpen zij de wet omdat zij het „visioen der waarheid” hebben verworpen. Zij hebben geen olie; zij begrijpen de toename van kennis niet die kort vóór het sluiten van de genadetijd wordt ontzegeld.

> Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked. Revelation 3:17.

> Omdat gij zegt: Ik ben rijk en in goederen toegenomen en heb aan niets gebrek; en gij weet niet dat gij ellendig zijt, jammerlijk, arm, blind en naakt. Openbaring 3:17.

Isaiah’s sign is that he walked naked and barefoot for three years. He did so to warn those who would be warned by his prophetic message, that if you do not understand the vision of prophetic events, you will come to the Sunday law and become a captive that is led off in a wretched, miserable, poor, blind and naked condition. Isaiah was a sign and wonder for Isaiah’s history, but more so for the end of the world.

Jesaja’s teken was dat hij drie jaar lang naakt en blootsvoets rondliep. Hij deed dit om hen die zich door zijn profetische boodschap wilden laten waarschuwen, te waarschuwen dat, indien u het gezicht van de profetische gebeurtenissen niet verstaat, u bij de zondagswet zult uitkomen en een gevangene zult worden die wordt weggevoerd in een ellendige, rampzalige, arme, blinde en naakte toestand. Jesaja was een teken en wonder voor de geschiedenis van Jesaja, maar des te meer voor het einde van de wereld.

> Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:11.

> Al deze dingen nu zijn hun overkomen tot voorbeelden; en zij zijn opgeschreven tot waarschuwing voor ons, op wie het einde der eeuwen gekomen is. 1 Korintiërs 10:11.

In the first five verses of chapter twenty-two Jerusalem, the city of David is identified as a “tumultuous,” “joyous city” that is full of “stirs.” A classic biblical statement that is even employed by worldlings is used in this chapter to represent the “joyful” “tumultuous” city that is full of “stirs,” when those in verse thirteen joyfully say, “let us eat and drink; for tomorrow we shall die.” Yet, though they are joyous, their men are slain, but not with a sword, nor in battle, and therefore Isaiah poses the question, “What aileth thee?”

In de eerste vijf verzen van hoofdstuk tweeëntwintig wordt Jeruzalem, de stad van David, aangeduid als een „rumoerige”, „vreugdevolle stad” die vol is van „beroering”. In dit hoofdstuk wordt een klassieke bijbelse uitspraak, die zelfs door wereldlingen wordt gebruikt, gehanteerd om de „vreugdevolle” „rumoerige” stad die vol is van „beroering” uit te beelden, wanneer zij in vers dertien met blijdschap zeggen: „laat ons eten en drinken; want morgen zullen wij sterven.” Toch, hoewel zij vreugdevol zijn, worden hun mannen gedood, maar niet met het zwaard, noch in de strijd, en daarom stelt Jesaja de vraag: „Wat scheelt u?”

Whatever ails them, it has caused them to go to the housetops. Housetops is a symbol of worshipping the sun, moon and stars, it’s a symbol of spiritualism. Adventism is under a spiritual delusion in the passage.

Wat hun ook scheelt, het heeft hen ertoe gebracht naar de daken te gaan. De daken zijn een symbool van de aanbidding van zon, maan en sterren; zij zijn een symbool van spiritisme. In deze passage verkeert het adventisme onder een geestelijke misleiding.

> And them that worship the host of heaven upon the housetops; and them that worship and that swear by the Lord, and that swear by Malcham; And them that are turned back from the Lord; and those that have not sought the Lord, nor inquired for him.

> En hen die op de daken het heer des hemels aanbidden; en hen die de HEERE aanbidden en bij Hem zweren, en die bij Malcham zweren; en hen die zich van de HEERE hebben afgewend; en hen die de HEERE niet hebben gezocht, noch naar Hem hebben gevraagd.

> Hold thy peace at the presence of the Lord God: for the day of the Lord is at hand: for the Lord hath prepared a sacrifice, he hath bid his guests. And it shall come to pass in the day of the Lord’s sacrifice, that I will punish the princes, and the king’s children, and all such as are clothed with strange apparel. In the same day also will I punish all those that leap on the threshold, which fill their masters’ houses with violence and deceit. Zephaniah 1:5–9.

> Zwijg in de tegenwoordigheid van de Heere HEERE; want de dag des HEEREN is nabij; want de HEERE heeft een offer bereid, Hij heeft Zijn genodigden geheiligd. En het zal geschieden op de dag van het offer des HEEREN, dat Ik de vorsten zal bezoeken, en de kinderen des konings, en allen die met vreemde kleding bekleed zijn. Ook zal Ik te dien dage bezoeken al degenen die over de drempel springen, die de huizen hunner heren vervullen met geweld en bedrog. Zefanja 1:5–9.

At the Sunday law crisis Adventism, represented as Jerusalem are in “the valley of vision.” Those who reject the prophetic message represented by the “oil” or “vision” are practicing spiritualism, which is addressed by Paul in Second Thessalonians. There we also find those (Shebna) that received not the love of the truth.

Ten tijde van de zondagswetcrisis bevindt het adventisme, voorgesteld als Jeruzalem, zich in „het dal des gezichts”. Degenen die de profetische boodschap, voorgesteld door de „olie” of het „gezicht”, verwerpen, bedrijven spiritisme, hetgeen door Paulus in de Tweede brief aan de Thessalonicenzen wordt behandeld. Daar vinden wij ook hen (Sebna) die de liefde tot de waarheid niet hebben aangenomen.

> And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. 2 Thessalonians 2: 11, 12.

> En daarom zal God hun een krachtige dwaling zenden, opdat zij de leugen zouden geloven; opdat zij allen veroordeeld zouden worden die de waarheid niet geloofd hebben, maar behagen hadden in de ongerechtigheid. 2 Thessalonicenzen 2:11, 12.

Of course, the word “truth” that Paul employs is the Greek word that is taken from the Hebrew word “truth” that is created by combining the three Hebrew letters that represent the Alpha and Omega. The rejection of the “truth” represented as the principle of Alpha and Omega, brings strong delusion upon the Laodiceans, and that delusion is spiritualism.

Natuurlijk is het woord „waarheid” dat Paulus gebruikt, het Griekse woord dat is afgeleid van het Hebreeuwse woord „waarheid”, dat wordt gevormd door de combinatie van de drie Hebreeuwse letters die de Alfa en de Omega vertegenwoordigen. De verwerping van de „waarheid”, voorgesteld als het beginsel van Alfa en Omega, brengt een krachtige misleiding over de Laodicenzen, en die misleiding is spiritualisme.

> “Says the prophet Isaiah: ‘When they shall say unto you, Seek unto them that have familiar spirits, and unto wizards that peep, and that mutter: should not a people seek unto their God? for the living to the dead? To the law and to the testimony: if they speak not according to this word, it is because there is no light in them.’ Isaiah 8:19, 20. If men had been willing to receive the truth so plainly stated in the Scriptures concerning the nature of man and the state of the dead, they would see in the claims and manifestations of spiritualism the working of Satan with power and signs and lying wonders. But rather than yield the liberty so agreeable to the carnal heart, and renounce the sins which they love, multitudes close their eyes to the light and walk straight on, regardless of warnings, while Satan weaves his snares about them, and they become his prey. ‘Because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ therefore ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie.’ 2 Thessalonians 2:10, 11.” The Great Controversy, 559.

> „Zegt de profeet Jesaja: ‘Wanneer zij tot u zullen zeggen: Vraagt de geestenbezweerders en de waarzeggers, die piepen en mompelen; moet niet een volk zijn God raadplegen? zal men voor de levenden de doden raadplegen? Tot de wet en tot de getuigenis! Indien zij niet spreken overeenkomstig dit woord, is het omdat er geen licht in hen is.’ Jesaja 8:19, 20. Indien mensen bereid waren geweest de waarheid te aanvaarden die in de Schriften zo duidelijk wordt uiteengezet aangaande de natuur van de mens en de toestand van de doden, dan zouden zij in de aanspraken en manifestaties van het spiritisme de werking van Satan zien, met kracht en tekenen en leugenachtige wonderen. Maar liever dan afstand te doen van de vrijheid die het vleselijke hart zo aangenaam is, en de zonden die zij liefhebben te verzaken, sluiten menigten hun ogen voor het licht en gaan recht voort, zonder acht te slaan op waarschuwingen, terwijl Satan zijn strikken om hen heen weeft, en zij zijn prooi worden. ‘Omdat zij de liefde der waarheid niet aangenomen hebben, opdat zij behouden zouden worden,’ daarom ‘zal God hun een krachtige dwaling zenden, zodat zij de leugen zouden geloven.’ 2 Thessalonicenzen 2:10, 11.” De Grote Strijd, 559.

In Isaiah twenty-two the men of the joyous city are slain, but not by battle or the sword, they are bound together and slain with the leaders who have fled.

In Jesaja tweeëntwintig worden de mannen van de jubelende stad gedood, maar niet in de strijd of door het zwaard; zij worden tezamen gebonden en gedood met de leiders die gevlucht zijn.

> “If the church pursue a course similar to that of the world, they will share the same fate. Nay, rather, as they have received greater light, their punishment will be greater than that of the impenitent.

> “Indien de kerk een weg inslaat die gelijk is aan die van de wereld, zal zij hetzelfde lot delen. Ja, veeleer, aangezien zij groter licht heeft ontvangen, zal haar straf zwaarder zijn dan die van de onboetvaardigen.

> “We as a people profess to have truth in advance of every other people upon the earth. Then our life and character should be in harmony with such a faith. The day is just upon us when the righteous shall be bound like precious grain in bundles for the heavenly garner, while the wicked are, like the tares, gathered for the fires of the last great day. But the wheat and tares ‘grow together until the harvest.’” Testimonies, volume 5, 100.

> “Wij als volk belijden de waarheid te bezitten vóór enig ander volk op aarde. Dan behoren ons leven en ons karakter in overeenstemming te zijn met zulk een geloof. De dag staat vlak voor ons waarop de rechtvaardigen als kostbaar koren in schoven voor de hemelse schuur zullen worden samengebonden, terwijl de goddelozen, evenals het onkruid, worden verzameld voor de vuren van de laatste grote dag. Maar de tarwe en het onkruid ‘groeien tezamen op tot de oogst.’” Testimonies, deel 5, 100.

The leadership in Isaiah twenty-two has been bound together by “the archers.” Shebna is identified as a leader over the house, and his position will be given to Eliakim, the son of Hilkiah. In Isaiah twenty-two the prophetic message represented by the “vision” of prophetic events has produced two classes of worshippers in Jerusalem as the king of the north approaches. One class is being bound for the heavenly garner and the other for the fires of the last days. What has bound the wicked is “the archers,” which is one of the many symbols of Islam in God’s Word.

Het leiderschap in Jesaja tweeëntwintig is samengebonden door „de boogschutters”. Sebna wordt aangeduid als een leider over het huis, en zijn positie zal gegeven worden aan Eljakim, de zoon van Hilkia. In Jesaja tweeëntwintig heeft de profetische boodschap, voorgesteld door het „gezicht” van profetische gebeurtenissen, twee klassen aanbidders in Jeruzalem voortgebracht terwijl de koning van het noorden nadert. De ene klasse wordt gebonden voor de hemelse schuur, en de andere voor de vuren van de laatste dagen. Wat de goddelozen heeft gebonden, zijn „de boogschutters”, wat een van de vele symbolen van de islam is in Gods Woord.

> And the residue of the number of archers, the mighty men of the children of Kedar, shall be diminished: for the Lord God of Israel hath spoken it. Isaiah 21:17.

> En het overblijfsel van het aantal boogschutters, de helden van de kinderen van Kedar, zal verminderd worden; want de HEERE, de God van Israël, heeft het gesproken. Jesaja 21:17.

> And these are the names of the sons of Ishmael, by their names, according to their generations: the firstborn of Ishmael, Nebajoth; and Kedar, and Adbeel, and Mibsam, And Mishma, and Dumah, and Massa, Hadar, and Tema, Jetur, Naphish, and Kedemah: These are the sons of Ishmael, and these are their names, by their towns, and by their castles; twelve princes according to their nations. Genesis 25:13–16.

> En dit zijn de namen van de zonen van Ismaël, naar hun namen, overeenkomstig hun geslachten: de eerstgeborene van Ismaël, Nebajoth; en Kedar, en Adbeël, en Mibsam, en Misma, en Duma, en Massa, Hadar en Tema, Jetur, Nafis en Kedma. Dit zijn de zonen van Ismaël, en dit zijn hun namen, naar hun steden en naar hun burchten; twaalf vorsten naar hun volken. Genesis 25:13–16.

The leadership of Adventism was bound by archers when they rejected the message that Islam attacked the United States on September 11, 2001, in fulfillment of Bible prophecy. The attack on 9/11 was the confirmation of the message that was unsealed in 1989, at the collapse of the Soviet Union. Islam’s attack on 9/11 paralleled August 11, 1840, when a prophecy about Islam being restrained empowered the first angels’ message by confirming Miller’s primary prophetic rule, that a day represented a year. August 11, 1840 was a fulfillment of a predicted event that was based upon the day for a year principle. When it was fulfilled the first angels’ message was carried to every mission station in the world.

De leiding van het adventisme werd door boogschutters gebonden toen zij de boodschap verwierpen dat de islam op 11 september 2001 de Verenigde Staten aanviel in vervulling van Bijbelse profetie. De aanval van 11 september was de bevestiging van de boodschap die in 1989 werd ontzegeld, bij de ineenstorting van de Sovjet-Unie. De aanval van de islam op 11 september liep parallel met 11 augustus 1840, toen een profetie over het beteugeld worden van de islam de boodschap van de eerste engel bekrachtigde door Millers voornaamste profetische regel te bevestigen, namelijk dat een dag een jaar vertegenwoordigde. 11 augustus 1840 was een vervulling van een voorzegde gebeurtenis die was gebaseerd op het dag-voor-een-jaarbeginsel. Toen deze werd vervuld, werd de boodschap van de eerste engel naar elke zendingspost in de wereld gebracht.

9/11 confirmed the primary rule of the “vision” given to Adventism to proclaim. That rule is that history repeats. When the day for a year principle was confirmed on August 11, 1840, the mighty angel of Revelation ten descended marking the empowerment of Miller’s judgment hour message, thus typifying when the angel of Revelation eighteen descended on 9/11.

9/11 bevestigde de primaire regel van het „gezicht” dat aan het adventisme werd gegeven om te verkondigen. Die regel is dat de geschiedenis zich herhaalt. Toen het dag-voor-een-jaarbeginsel op 11 augustus 1840 werd bevestigd, daalde de machtige engel van Openbaring 10 neer, waarmee de bekrachtiging van Millers boodschap van het uur van het oordeel werd gemarkeerd; aldus was dit een voorafbeelding van het moment waarop de engel van Openbaring 18 op 9/11 neerdaalde.

> “How comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> „Hoe komt het dat het woord rondgaat dat ik heb verklaard dat New York door een vloedgolf zal worden weggevaagd? Dit heb ik nooit gezegd. Ik heb gezegd, toen ik daar de grote gebouwen verdieping na verdieping zag verrijzen: ‘Wat zullen er vreselijke tonelen plaatsvinden wanneer de Heere zal opstaan om de aarde geweldig te schudden! Dan zullen de woorden van Openbaring 18:1–3 vervuld worden.’ Het gehele achttiende hoofdstuk van Openbaring is een waarschuwing voor wat over de aarde komt. Maar ik heb geen bijzonder licht met betrekking tot wat over New York komt, alleen dat ik weet dat op een dag de grote gebouwen daar zullen worden neergehaald door het keren en omkeren van Gods macht. Uit het mij gegeven licht weet ik dat er verwoesting in de wereld is. Eén woord van de Heere, één aanraking van Zijn machtige kracht, en deze massieve bouwwerken zullen vallen. Er zullen taferelen plaatsvinden waarvan wij ons de vreeswekkendheid niet kunnen voorstellen.” Review and Herald, 5 juli 1906.

There is of course much more to say about Islam, but Shebna represents those who reject the “vision” of prophetic history that is based upon the repetition of history, accompanied with the primary truth of the repetition of history—that the beginning of a thing illustrates the end of a thing. The restraint of Islam on August 11, 1840 brought the angel of Revelation ten down and the release of Islam on 9/11 brought the angel of Revelation eighteen down.

Er valt uiteraard veel meer te zeggen over de islam, maar Sebna vertegenwoordigt hen die het „visioen” van de profetische geschiedenis verwerpen dat gegrond is op de herhaling van de geschiedenis, vergezeld van de fundamentele waarheid van de herhaling van de geschiedenis—dat het begin van een zaak het einde van een zaak illustreert. De beteugeling van de islam op 11 augustus 1840 bracht de engel van Openbaring tien neer, en de ontketening van de islam op 11 september bracht de engel van Openbaring achttien neer.

> And I said, Hear, I pray you, O heads of Jacob, and ye princes of the house of Israel; Is it not for you to know judgment? Who hate the good, and love the evil; who pluck off their skin from off them, and their flesh from off their bones; Who also eat the flesh of my people, and flay their skin from off them; and they break their bones, and chop them in pieces, as for the pot, and as flesh within the caldron. Then shall they cry unto the Lord, but he will not hear them: he will even hide his face from them at that time, as they have behaved themselves ill in their doings. Thus saith the Lord concerning the prophets that make my people err, that bite with their teeth, and cry, Peace; and he that putteth not into their mouths, they even prepare war against him. Therefore night shall be unto you, that ye shall not have a vision; and it shall be dark unto you, that ye shall not divine; and the sun shall go down over the prophets, and the day shall be dark over them. Then shall the seers be ashamed, and the diviners confounded: yea, they shall all cover their lips; for there is no answer of God. But truly I am full of power by the spirit of the Lord, and of judgment, and of might, to declare unto Jacob his transgression, and to Israel his sin. Hear this, I pray you, ye heads of the house of Jacob, and princes of the house of Israel, that abhor judgment, and pervert all equity. They build up Zion with blood, and Jerusalem with iniquity. The heads thereof judge for reward, and the priests thereof teach for hire, and the prophets thereof divine for money: yet will they lean upon the Lord, and say, Is not the Lord among us? none evil can come upon us. Micah 3:1–11.

> En ik zei: Hoort toch, o hoofden van Jakob en gij vorsten van het huis Israëls: betaamt het u niet het recht te kennen? Gij die het goede haat en het kwade liefhebt; die hun de huid van het lijf stroopt en het vlees van hun beenderen; die ook het vlees van mijn volk eet, hun de huid afstroopt, hun beenderen verbreekt en hen in stukken hakt, als voor de pot en als vlees in de ketel. Dan zullen zij tot de HEERE roepen, maar Hij zal hun niet antwoorden; ja, Hij zal in die tijd Zijn aangezicht voor hen verbergen, omdat zij in hun daden kwaad bedreven hebben. Zo zegt de HEERE aangaande de profeten die mijn volk doen dwalen, die met hun tanden bijten en roepen: Vrede; maar tegen hem die hun niets in de mond legt, heiligen zij de oorlog. Daarom zal het nacht voor u zijn, zodat gij geen gezicht zult hebben; en het zal donker voor u zijn, zodat gij niet zult waarzeggen; de zon zal over de profeten ondergaan en de dag zal over hen verduisterd worden. Dan zullen de zieners beschaamd staan en de waarzeggers te schande worden; ja, zij zullen allen de lippen bedekken, want er is geen antwoord van God. Maar waarlijk, ik ben vervuld van kracht door de Geest des HEEREN, en van recht en van mogendheid, om Jakob zijn overtreding te verkondigen en Israël zijn zonde. Hoort dit toch, gij hoofden van het huis van Jakob en vorsten van het huis Israëls, die een afschuw hebt van het recht en alle billijkheid verdraait. Zij bouwen Sion met bloed en Jeruzalem met ongerechtigheid. Haar hoofden richten om geschenk, haar priesters onderwijzen om loon, en haar profeten waarzeggen om geld; en toch steunen zij op de HEERE en zeggen: Is de HEERE niet in ons midden? Geen kwaad zal over ons komen. Micha 3:1–11.

> And the multitude of all the nations that fight against Ariel [Jerusalem], even all that fight against her and her munition, and that distress her, shall be as a dream of a night vision. It shall even be as when an hungry man dreameth, and, behold, he eateth; but he awaketh, and his soul is empty: or as when a thirsty man dreameth, and, behold, he drinketh; but he awaketh, and, behold, he is faint, and his soul hath appetite: so shall the multitude of all the nations be, that fight against mount Zion. Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned. Wherefore the Lord said, Forasmuch as this people draw near me with their mouth, and with their lips do honour me, but have removed their heart far from me, and their fear toward me is taught by the precept of men: Therefore, behold, I will proceed to do a marvellous work among this people, even a marvellous work and a wonder: for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:7–16.

> En de menigte van al de volken die tegen Ariël [Jeruzalem] strijden, ja, allen die tegen haar en haar vesting strijden en haar benauwen, zal zijn als een droom van een nachtgezicht. Ja, het zal zijn zoals wanneer een hongerig man droomt, en zie, hij eet; maar hij ontwaakt, en zijn ziel is leeg; of zoals wanneer een dorstig man droomt, en zie, hij drinkt; maar hij ontwaakt, en zie, hij is mat en zijn ziel verlangt: zo zal de menigte van al de volken zijn die strijden tegen de berg Sion. Houdt stil en verwondert u; roept uit en schreeuwt: zij zijn dronken, maar niet van wijn; zij wankelen, maar niet van sterke drank. Want de HEERE heeft over u uitgegoten de geest van diepe slaap, en Hij heeft uw ogen toegesloten; de profeten en uw oversten, de zieners, heeft Hij bedekt. En het gezicht van dit alles is u geworden als de woorden van een verzegeld boek, dat men geeft aan iemand die geleerd is, met de woorden: Lees dit toch; en hij zegt: Ik kan niet, want het is verzegeld. En het boek wordt gegeven aan hem die niet geleerd is, met de woorden: Lees dit toch; en hij zegt: Ik ben niet geleerd. Daarom heeft de Heere gezegd: Omdat dit volk tot Mij nadert met zijn mond en Mij met zijn lippen eert, maar zijn hart ver van Mij houdt, en hun vreze voor Mij een aangeleerd gebod van mensen is, daarom, zie, zal Ik voortgaan wonderlijk te handelen met dit volk, wonderlijk en wonderbaar; want de wijsheid van hun wijzen zal vergaan, en het verstand van hun verstandigen zal verborgen worden. Wee hun die diep graven om hun raad voor de HEERE te verbergen, en wier werken in het duister zijn, en die zeggen: Wie ziet ons, en wie kent ons? O, uw omkering van zaken zal geacht worden als pottenbakkersklei; want zal het maaksel van hem die het gemaakt heeft zeggen: Hij heeft mij niet gemaakt? Of zal het gevormde van hem die het gevormd heeft zeggen: Hij had geen verstand? Jesaja 29:7–16.

The valley of vision, according to Isaiah is “a day of trouble, and of treading down, and of perplexity by the Lord God of hosts in the valley of vision, breaking down the walls, and of crying to the mountains.” Isaiah therefore weeps bitterly, just as did Jesus.

Het dal van het gezicht is, volgens Jesaja, „een dag van benauwdheid en van vertreding en van verwarring van de Heere, de HEERE der heirscharen, in het dal van het gezicht, van het afbreken der muren en van geroep tot de bergen.” Daarom weent Jesaja bitterlijk, evenals Jezus.

> “The tears of Jesus were not in anticipation of His own suffering. Just before Him was Gethsemane, where soon the horror of a great darkness would overshadow Him. The sheepgate also was in sight, through which for centuries the beasts for sacrificial offerings had been led. This gate was soon to open for Him, the great Antitype, toward whose sacrifice for the sins of the world all these offerings had pointed. Nearby was Calvary, the scene of His approaching agony. Yet it was not because of these reminders of His cruel death that the Redeemer wept and groaned in anguish of spirit. His was no selfish sorrow. The thought of His own agony did not intimidate that noble, self-sacrificing soul. It was the sight of Jerusalem that pierced the heart of Jesus—Jerusalem that had rejected the Son of God and scorned His love, that refused to be convinced by His mighty miracles, and was about to take His life. He saw what she was in her guilt of rejecting her Redeemer, and what she might have been had she accepted Him who alone could heal her wound. He had come to save her; how could He give her up?

> „De tranen van Jezus werden niet geweend uit verwachting van Zijn eigen lijden. Vlak vóór Hem lag Gethsémané, waar weldra de verschrikking van een grote duisternis Hem zou overschaduwen. Ook de Schaapspoort was in het zicht, waardoor eeuwenlang de dieren voor de offergaven waren geleid. Deze poort zou zich weldra voor Hem openen, voor Hem, het grote Tegenbeeld, op Wiens offer voor de zonden van de wereld al deze offeranden hadden gewezen. Dichtbij was ook Golgotha, de plaats van Zijn naderende doodsangst. Toch was het niet om deze herinneringen aan Zijn wrede dood dat de Verlosser weende en kermde in zielsbenauwdheid. Zijn droefheid was niet zelfzuchtig. De gedachte aan Zijn eigen smart joeg die edele, zelfopofferende ziel geen vrees aan. Het was de aanblik van Jeruzalem die het hart van Jezus doorboorde—Jeruzalem, dat de Zoon van God had verworpen en Zijn liefde had versmaad, dat had geweigerd zich door Zijn machtige wonderen te laten overtuigen en op het punt stond Hem van het leven te beroven. Hij zag wat zij was in haar schuld van het verwerpen van haar Verlosser, en wat zij had kunnen zijn indien zij Hem had aangenomen, Hem alleen, Die haar wond kon genezen. Hij was gekomen om haar te redden; hoe kon Hij haar prijsgeven?”

> “Israel had been a favored people; God had made their temple His habitation; it was ‘beautiful for situation, the joy of the whole earth.’ Psalm 48:2. The record of more than a thousand years of Christ’s guardian care and tender love, such as a father bears his only child, was there. In that temple the prophets had uttered their solemn warnings. There had the burning censers waved, while incense, mingled with the prayers of the worshipers, had ascended to God. There the blood of beasts had flowed, typical of the blood of Christ. There Jehovah had manifested His glory above the mercy seat. There the priests had officiated, and the pomp of symbol and ceremony had gone on for ages. But all this must have an end.

> Israël was een bevoorrecht volk geweest; God had hun tempel tot Zijn woonplaats gemaakt; hij was „schoon door zijn verheven ligging, een vreugde voor de ganse aarde.” Psalm 48:2. Het verslag van meer dan duizend jaren van Christus’ beschermende zorg en tedere liefde, zoals een vader die voor zijn enig kind koestert, bevond zich daar. In die tempel hadden de profeten hun plechtige waarschuwingen doen horen. Daar waren de brandende wierookvaten gezwaaid, terwijl wierook, vermengd met de gebeden van de aanbidders, tot God was opgestegen. Daar had het bloed van dieren gevloeid, als voorafbeelding van het bloed van Christus. Daar had Jehovah Zijn heerlijkheid boven het verzoendeksel geopenbaard. Daar hadden de priesters dienstgedaan, en de pracht van symbool en ceremonie was eeuwenlang voortgegaan. Maar aan dit alles moest een einde komen.

> “Jesus raised His hand,—that had so often blessed the sick and suffering,—and waving it toward the doomed city, in broken utterances of grief exclaimed: ‘If thou hadst known, even thou, at least in this thy day, the things which belong unto thy peace!—’ Here the Saviour paused, and left unsaid what might have been the condition of Jerusalem had she accepted the help that God desired to give her,—the gift of His beloved Son. If Jerusalem had known what it was her privilege to know, and had heeded the light which Heaven had sent her, she might have stood forth in the pride of prosperity, the queen of kingdoms, free in the strength of her God-given power. There would have been no armed soldiers standing at her gates, no Roman banners waving from her walls. The glorious destiny that might have blessed Jerusalem had she accepted her Redeemer rose before the Son of God. He saw that she might through Him have been healed of her grievous malady, liberated from bondage, and established as the mighty metropolis of the earth. From her walls the dove of peace would have gone forth to all nations. She would have been the world’s diadem of glory.

> ‘Jezus hief Zijn hand op, — die zo dikwijls de zieken en lijdenden had gezegend, — en terwijl Hij die naar de ten dode opgeschreven stad uitstrekte, riep Hij in door smart gebroken woorden uit: “Och, of ook gij, althans op deze uw dag, verstond wat tot uw vrede dient! —” Hier hield de Heiland stil en liet Hij onuitgesproken wat de toestand van Jeruzalem had kunnen zijn indien het de hulp had aanvaard die God het verlangde te geven, — de gave van Zijn geliefde Zoon. Indien Jeruzalem had geweten wat het zijn voorrecht was te weten, en acht had geslagen op het licht dat de hemel het had gezonden, dan had het kunnen schitteren in de luister van voorspoed, de koningin der koninkrijken, vrij in de kracht van zijn door God geschonken macht. Er zouden geen gewapende soldaten aan haar poorten hebben gestaan, geen Romeinse banieren van haar muren hebben gewaaid. De heerlijke bestemming die Jeruzalem had kunnen zegenen indien het zijn Verlosser had aangenomen, rees voor de Zoon van God op. Hij zag dat het door Hem van zijn zware kwaal genezen, uit de slavernij bevrijd en bevestigd had kunnen worden als de machtige metropool der aarde. Van haar muren zou de vredesduif zijn uitgegaan tot alle volken. Zij zou de glorierijke diadeem van de wereld zijn geweest.’

> “But the bright picture of what Jerusalem might have been fades from the Saviour’s sight. He realizes what she now is under the Roman yoke, bearing the frown of God, doomed to His retributive judgment. He takes up the broken thread of His lamentation: ‘But now they are hid from thine eyes. For the days shall come upon thee, that thine enemies shall cast a trench about thee, and compass thee round, and keep thee in on every side, and shall lay thee even with the ground, and thy children within thee; and they shall not leave in thee one stone upon another; because thou knewest not the time of thy visitation.’

> “Maar het heldere beeld van wat Jeruzalem had kunnen zijn, vervaagt voor het oog van de Heiland. Hij beseft wat zij nu is onder het Romeinse juk, dragende Gods toorn, overgegeven aan Zijn vergeldend oordeel. Hij neemt de afgebroken draad van Zijn weeklacht weer op: ‘Maar nu zijn zij voor uw ogen verborgen. Want er zullen dagen over u komen, dat uw vijanden een verschansing tegen u zullen opwerpen, en u rondom zullen omsingelen en u van alle zijden in het nauw zullen brengen, en zij zullen u met de grond gelijkmaken, en uw kinderen in uw midden; en zij zullen in u geen steen op de andere laten; omdat gij de tijd van uw bezoeking niet hebt gekend.’”

> “Christ came to save Jerusalem with her children; but Pharisaical pride, hypocrisy, jealousy, and malice had prevented Him from accomplishing His purpose. Jesus knew the terrible retribution which would be visited upon the doomed city. He saw Jerusalem encompassed with armies, the besieged inhabitants driven to starvation and death, mothers feeding upon the dead bodies of their own children, and both parents and children snatching the last morsel of food from one another, natural affection being destroyed by the gnawing pangs of hunger. He saw that the stubbornness of the Jews, as evinced in their rejection of His salvation, would also lead them to refuse submission to the invading armies. He beheld Calvary, on which He was to be lifted up, set with crosses as thickly as forest trees. He saw the wretched inhabitants suffering torture on the rack and by crucifixion, the beautiful palaces destroyed, the temple in ruins, and of its massive walls not one stone left upon another, while the city was plowed like a field. Well might the Saviour weep in agony in view of that fearful scene.

> „Christus kwam om Jeruzalem met haar kinderen te redden; maar farizeïsche trots, huichelarij, jaloezie en boosaardigheid hadden Hem verhinderd Zijn voornemen te volbrengen. Jezus wist welke verschrikkelijke vergelding de ten dode opgeschreven stad zou treffen. Hij zag Jeruzalem omsingeld door legerscharen, de belegerde inwoners ten prooi aan hongersnood en dood, moeders die zich voedden met de dode lichamen van hun eigen kinderen, en zowel ouders als kinderen die elkaar de laatste bete voedsel ontrukten, terwijl de natuurlijke genegenheid werd vernietigd door de knagende smarten van de honger. Hij zag dat de hardnekkigheid van de Joden, zoals die bleek uit hun verwerping van Zijn heil, hen er ook toe zou brengen te weigeren zich aan de binnenvallende legers te onderwerpen. Hij aanschouwde Golgotha, waarop Hij omhooggeheven zou worden, dicht bezaaid met kruisen als met bomen in een woud. Hij zag de ellendige inwoners gefolterd op de pijnbank en door kruisiging, de prachtige paleizen verwoest, de tempel in puin, en van zijn massieve muren geen steen op de andere gelaten, terwijl de stad werd omgeploegd als een akker. Terecht kon de Heiland in doodsangst wenen bij het vooruitzicht van dat vreselijke toneel.

> “Jerusalem had been the child of His care, and as a tender father mourns over a wayward son, so Jesus wept over the beloved city. How can I give thee up? How can I see thee devoted to destruction? Must I let thee go to fill up the cup of thine iniquity? One soul is of such value that, in comparison with it, worlds sink into insignificance; but here was a whole nation to be lost. When the fast westering sun should pass from sight in the heavens, Jerusalem’s day of grace would be ended. While the procession was halting on the brow of Olivet, it was not yet too late for Jerusalem to repent. The angel of mercy was then folding her wings to step down from the golden throne to give place to justice and swift-coming judgment. But Christ’s great heart of love still pleaded for Jerusalem, that had scorned His mercies, despised His warnings, and was about to imbrue her hands in His blood. If Jerusalem would but repent, it was not yet too late. While the last rays of the setting sun were lingering on temple, tower, and pinnacle, would not some good angel lead her to the Saviour’s love, and avert her doom? Beautiful and unholy city, that had stoned the prophets, that had rejected the Son of God, that was locking herself by her impenitence in fetters of bondage,—her day of mercy was almost spent!” Desire of Ages, 576–578.

> „Jeruzalem was het kind van Zijn zorg geweest, en zoals een tedere vader treurt over een weerspannige zoon, zo weende Jezus over de geliefde stad. Hoe zou Ik u kunnen prijsgeven? Hoe zou Ik kunnen toezien dat gij aan de ondergang wordt overgegeven? Moet Ik u laten gaan om de beker van uw ongerechtigheid vol te maken? Eén ziel is van zulk een waarde dat, in vergelijking daarmee, werelden in het niet verzinken; maar hier stond een heel volk op het punt verloren te gaan. Wanneer de snel westwaarts dalende zon uit het hemelgewelf aan het oog zou zijn onttrokken, zou Jeruzalems genadetijd ten einde zijn. Terwijl de stoet stilhield op de hoogte van de Olijfberg, was het voor Jeruzalem nog niet te laat om berouw te tonen. De engel der barmhartigheid vouwde toen haar vleugelen samen om van de gouden troon neer te dalen en plaats te maken voor gerechtigheid en het snel naderende oordeel. Maar Christus’ grote liefdeshart pleitte nog steeds voor Jeruzalem, dat Zijn ontfermingen had versmaad, Zijn waarschuwingen had veracht, en op het punt stond haar handen in Zijn bloed te dompelen. Indien Jeruzalem zich slechts wilde bekeren, was het nog niet te laat. Terwijl de laatste stralen van de ondergaande zon nog talmden op tempel, toren en tinne, zou dan niet een goede engel haar leiden tot de liefde van de Heiland en haar ondergang afwenden? Schone en onheilige stad, die de profeten had gestenigd, die de Zoon van God had verworpen, die zich door haar onboetvaardigheid in de boeien der slavernij sloot,—haar tijd van genade was bijna verstreken!” De wens der eeuwen, 576–578.

As the warfare against Jerusalem is described by Isaiah in chapter twenty-two those attacking “set themselves in array at the gate.” Elam and Kir are at the gate with weapons ready and they then discover Jerusalem’s covering. In Isaiah the “covering” that is discovered by the enemies at the gate is the shadow of Egypt.

Wanneer de strijd tegen Jeruzalem door Jesaja in hoofdstuk tweeëntwintig wordt beschreven, stellen zij die aanvallen zich „in slagorde op bij de poort”. Elam en Kir staan bij de poort met hun wapens gereed en ontdekken vervolgens de bedekking van Jeruzalem. Bij Jesaja is de „bedekking” die door de vijanden bij de poort wordt ontdekt, de schaduw van Egypte.

> Woe to the rebellious children, saith the Lord, that take counsel, but not of me; and that cover with a covering, but not of my spirit, that they may add sin to sin: That walk to go down into Egypt, and have not asked at my mouth; to strengthen themselves in the strength of Pharaoh, and to trust in the shadow of Egypt! Isaiah 30:1, 2.

> Wee de wederspannige kinderen, spreekt de HEERE, die raad nemen, maar niet uit Mij; en die zich bedekken met een bedekking, maar niet uit Mijn Geest, opdat zij zonde tot zonde toevoegen; die op weg gaan om af te dalen naar Egypte, maar Mijn mond niet geraadpleegd hebben; om zich te versterken met de sterkte van Farao, en te vertrouwen op de schaduw van Egypte! Jesaja 30:1, 2.

It is recognized by Jerusalem’s enemies that those represented by Shebna have placed their trust in Egypt, thinking Egypt would protect them, whereas those represented by Eliakim the son of Hilkiah trust not in the “shadow of Egypt” but are covered with covering of God’s Spirit and trust in the “shadow of the Most High.”

Door de vijanden van Jeruzalem wordt erkend dat zij die door Sebna worden voorgesteld hun vertrouwen op Egypte hebben gesteld, in de gedachte dat Egypte hen zou beschermen, terwijl zij die door Eljakim, de zoon van Hilkia, worden voorgesteld niet op de „schaduw van Egypte” vertrouwen, maar bedekt zijn met de bedekking van Gods Geest en vertrouwen op de „schaduw van de Allerhoogste.”

> He that dwelleth in the secret place of the most High shall abide under the shadow of the Almighty. I will say of the Lord, He is my refuge and my fortress: my God; in him will I trust. Psalms 91:1, 2.

> Hij die in de schuilplaats des Allerhoogsten woont, zal vernachten in de schaduw des Almachtigen. Ik zal van de HEERE zeggen: Hij is mijn toevlucht en mijn vesting; mijn God, op Hem zal ik vertrouwen. Psalmen 91:1, 2.

At the Sunday law crisis, the wise virgins represented by Eliakim the son of Hilkiah are trusting the shadow of the most High, and the foolish virgins represented by Shebna are trusting in the shadow of Egypt. The word translated as “discovered” means to strip down and take into captivity. The enemies at the gate recognize that the protection of Jerusalem has been removed, and Shebna and his cohorts then begin to try and save themselves, for they see “the breaches of the city of David” and they see there are many breaches that will allow the enemy to enter. In a panic, as represented in the parable of the ten virgins, the foolish begin to search for protection, but they have none.

Ten tijde van de zondagswetcrisis vertrouwen de wijze maagden, voorgesteld door Eljakim, de zoon van Hilkia, op de schaduw des Allerhoogsten, en de dwaze maagden, voorgesteld door Sebna, vertrouwen op de schaduw van Egypte. Het woord dat met „ontdekt” is vertaald, betekent ontbloten en in gevangenschap wegvoeren. De vijanden aan de poort erkennen dat de bescherming van Jeruzalem is weggenomen, en Sebna en zijn medestanders beginnen dan te trachten zichzelf te redden, want zij zien „de scheuren van de stad Davids” en zij zien dat er vele scheuren zijn die de vijand de gelegenheid zullen geven binnen te dringen. In paniek, zoals voorgesteld in de gelijkenis van de tien maagden, beginnen de dwazen bescherming te zoeken, maar zij hebben die niet.

Shebna looks to the “the armour of the forest” to save him, but it is too late. He counts the houses in Jerusalem and begins to tear them down to fortify the wall, but it is too late. They gather together water from the lower pool and try to connect with the water of the old pool, but it is too late. Water being a primary symbol of the Holy Spirit identifies that they are desperately looking for oil, but its too late. In all their efforts they forgot the Creator of the pools, and that he made those “pools” of truth long ago. They forgot that it was the Rock of Ages that provided the message in the old times. They chose not to walk in the old paths, represented by the foundations that were established through the work of William Miller.

Sebna ziet uit naar „de wapenrusting van het woud” om hem te redden, maar het is te laat. Hij telt de huizen in Jeruzalem en begint ze af te breken om de muur te versterken, maar het is te laat. Zij verzamelen water uit de benedenste vijver en trachten verbinding te maken met het water van de oude vijver, maar het is te laat. Daar water een primair symbool van de Heilige Geest is, duidt dit erop dat zij wanhopig naar olie zoeken, maar het is te laat. In al hun inspanningen vergaten zij de Schepper van de vijvers en dat Hij die „vijvers” der waarheid lang geleden heeft gemaakt. Zij vergaten dat het de Rots der eeuwen was die in oude tijden de boodschap heeft verschaft. Zij kozen ervoor niet te wandelen in de oude paden, vertegenwoordigd door de fundamenten die gevestigd werden door het werk van William Miller.

> “The enemy is seeking to divert the minds of our brethren and sisters from the work of preparing a people to stand in these last days. His sophistries are designed to lead minds away from the perils and duties of the hour. They estimate as nothing the light that Christ came from heaven to give to John for His people. They teach that the scenes just before us are not of sufficient importance to receive special attention. They make of no effect the truth of heavenly origin and rob the people of God of their past experience, giving them instead a false science.

> „De vijand tracht de gedachten van onze broeders en zusters af te leiden van het werk om een volk gereed te maken om in deze laatste dagen staande te blijven. Zijn sofismen zijn erop berekend de gedachten af te wenden van de gevaren en plichten van het uur. Zij achten het licht, dat Christus uit de hemel kwam om aan Johannes te geven voor Zijn volk, als niets. Zij leren dat de taferelen die vlak vóór ons liggen niet van voldoende belang zijn om bijzondere aandacht te ontvangen. Zij stellen de waarheid van hemelse oorsprong buiten werking en beroven het volk van God van zijn vroegere ervaring, terwijl zij het daarvoor in de plaats een valse wetenschap geven.

> “‘Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ Jeremiah 6:16.

> “Zo zegt de HEERE: Gaat staan op de wegen, en ziet toe, en vraagt naar de oude paden, waar toch de goede weg zij, en wandelt daarop.” Jeremia 6:16.

> “Let none seek to tear away the foundations of our faith—the foundations that were laid at the beginning of our work by prayerful study of the word and by revelation. Upon these foundations we have been building for the last fifty years. Men may suppose that they have found a new way and that they can lay a stronger foundation than that which has been laid. But this is a great deception. Other foundation can no man lay than that which has been laid.

> “Laat niemand trachten de grondslagen van ons geloof weg te rukken—de grondslagen die aan het begin van ons werk zijn gelegd door biddende studie van het Woord en door openbaring. Op deze grondslagen hebben wij gedurende de laatste vijftig jaar voortgebouwd. Mensen mogen menen dat zij een nieuwe weg hebben gevonden en dat zij een sterker fundament kunnen leggen dan hetgeen dat gelegd is. Maar dit is een grote misleiding. Niemand kan een ander fundament leggen dan hetgeen dat gelegd is.

> “In the past many have undertaken the building of a new faith, the establishment of new principles. But how long did their building stand? It soon fell, for it was not founded upon the Rock.

> “In het verleden hebben velen zich gezet aan de opbouw van een nieuw geloof, aan de vestiging van nieuwe beginselen. Maar hoe lang hield hun bouwwerk stand? Het viel spoedig, want het was niet gegrondvest op de Rots.

> “Did not the first disciples have to meet the sayings of men? Did they not have to listen to false theories, and then, having done all, to stand firm, saying: ‘Other foundation can no man lay than that is laid’? 1 Corinthians 3:11.

> “Moesten de eerste discipelen niet de uitspraken van mensen onder ogen zien? Moesten zij niet luisteren naar valse theorieën en vervolgens, na alles gedaan te hebben, standvastig blijven en zeggen: ‘Niemand kan een ander fundament leggen dan hetgeen gelegd is’? 1 Korinthe 3:11.”

> “So we are to hold the beginning of our confidence steadfast unto the end. Words of power have been sent by God and by Christ to this people, bringing them out from the world, point by point, into the clear light of present truth. With lips touched with holy fire, God’s servants have proclaimed the message. The divine utterance has set its seal to the genuineness of the truth proclaimed.” Testimonies, volume 8, 296, 297.

> “Zo behoren wij het beginsel van onze vrijmoedigheid standvastig vast te houden tot het einde. Woorden van kracht zijn door God en door Christus tot dit volk gezonden, die hen punt voor punt uit de wereld hebben uitgeleid in het heldere licht van de tegenwoordige waarheid. Met lippen aangeraakt door heilig vuur hebben Gods dienstknechten de boodschap verkondigd. De goddelijke uitspraak heeft haar zegel gezet op de echtheid van de verkondigde waarheid.” Testimonies, deel 8, 296, 297.

The “day” which that all this takes place is the biblical “day” which Isaiah identifies as the that the Lord God of Hosts called for “weeping, and to mourning, and to baldness, and to girding of sackcloth.”

De „dag” waarop dit alles plaatsvindt, is de bijbelse „dag” die Jesaja aanduidt als die waarop de Heere, de HEERE der heirscharen, opriep „tot geween en tot rouwklage, tot kaalhoofdig maken en tot het omgorden van een rouwgewaad.”

> And the Lord spake unto Moses, saying, Also on the tenth day of this seventh month there shall be a day of atonement: it shall be an holy convocation unto you; and ye shall afflict your souls, and offer an offering made by fire unto the Lord. And ye shall do no work in that same day: for it is a day of atonement, to make an atonement for you before the Lord your God. For whatsoever soul it be that shall not be afflicted in that same day, he shall be cut off from among his people. And whatsoever soul it be that doeth any work in that same day, the same soul will I destroy from among his people. Ye shall do no manner of work: it shall be a statute forever throughout your generations in all your dwellings. It shall be unto you a sabbath of rest, and ye shall afflict your souls: in the ninth day of the month at even, from even unto even, shall ye celebrate your sabbath. Leviticus 23:26–32.

> En de HEERE sprak tot Mozes, zeggende: Ook op de tiende dag van deze zevende maand zal er een verzoendag zijn; het zal u een heilige samenroeping zijn; en gij zult uw zielen verootmoedigen en de HEERE een vuuroffer offeren. Gij zult op diezelfde dag generlei werk doen, want het is een verzoendag, om voor het aangezicht van de HEERE, uw God, verzoening voor u te doen. Want alle ziel die zich op diezelfde dag niet verootmoedigt, die zal uitgeroeid worden uit haar volken. En alle ziel die op diezelfde dag enig werk doet, die ziel zal Ik verdelgen uit het midden van haar volk. Gij zult generlei werk doen; het zal een eeuwige inzetting zijn voor uw geslachten, in al uw woonplaatsen. Het zal u een sabbat der rust zijn, en gij zult uw zielen verootmoedigen; op de negende dag van de maand, des avonds, van avond tot avond, zult gij uw sabbat vieren. Leviticus 23:26–32.

The day that is illustrated by Shebna and Eliakim the son of Hilkiah is the antitypical Day of Atonement, which covers the history of 1844 until Michael stands up. In that period of time Adventism has been called to “afflict” their souls, or as Isaiah represents it is call “to weeping, and to mourning, and to baldness, and to girding with sackcloth.”

De dag die wordt geïllustreerd door Sebna en Eljakim, de zoon van Hilkia, is de antitypische Grote Verzoendag, die de geschiedenis van 1844 omvat totdat Michaël opstaat. In die periode is het adventisme geroepen zijn zielen te „verootmoedigen”, of, zoals Jesaja het voorstelt, is het geroepen „tot geween, en tot rouwklacht, en tot kaalheid, en tot omgording met een zakgewaad.”

> “In 1844 our great High Priest entered the most holy place of the heavenly sanctuary, to begin the work of the investigative judgment. The cases of the righteous dead have been passing in review before God. When that work shall be completed, judgment is to be pronounced upon the living. How precious, how important are these solemn moments! Each of us has a case pending in the court of heaven. We are individually to be judged according to the deeds done in the body. In the typical service, when the work of atonement was performed by the high priest in the most holy place of the earthly sanctuary, the people were required to afflict their souls before God, and confess their sins, that they might be atoned for and blotted out. Will any less be required of us in this antitypical day of atonement, when Christ in the sanctuary above is pleading in behalf of His people, and the final, irrevocable decision is to be pronounced upon every case?

> "In 1844 ging onze grote Hogepriester het allerheiligste van het hemelse heiligdom binnen om het werk van het onderzoekend oordeel te beginnen. De gevallen van de rechtvaardige doden zijn in beschouwing voor God voorbijgegaan. Wanneer dat werk voltooid zal zijn, zal het oordeel over de levenden worden uitgesproken. Hoe kostbaar, hoe belangrijk zijn deze plechtige ogenblikken! Ieder van ons heeft een zaak aanhangig in het gerechtshof van de hemel. Wij zullen ieder afzonderlijk geoordeeld worden naar de daden die in het lichaam verricht zijn. In de voorbeeldige dienst, toen het werk van verzoening door de hogepriester werd verricht in het allerheiligste van het aardse heiligdom, werd van het volk verlangd dat het zich voor God zou verootmoedigen en zijn zonden belijden, opdat daarvoor verzoening gedaan en zij uitgewist zouden worden. Zal er in deze antitypische Grote Verzoendag minder van ons worden vereist, nu Christus in het heiligdom daarboven ten behoeve van Zijn volk pleit en over ieder geval de uiteindelijke, onherroepelijke beslissing zal worden uitgesproken?"

> “What is our condition in this fearful and solemn time? Alas, what pride is prevailing in the church, what hypocrisy, what deception, what love of dress, frivolity, and amusement, what desire for the supremacy! All these sins have clouded the mind, so that eternal things have not been discerned. Shall we not search the Scriptures, that we may know where we are in this world’s history? Shall we not become intelligent in regard to the work that is being accomplished for us at this time, and the position that we as sinners should occupy while this work of atonement is going forward? If we have any regard for our souls’ salvation, we must make a decided change. We must seek the Lord with true penitence; we must with deep contrition of soul confess our sins, that they may be blotted out.” Selected Messages, book 1, 124, 125.

> “Wat is onze toestand in deze vreeswekkende en plechtige tijd? Ach, wat heerst er een trots in de gemeente, wat een huichelarij, wat een bedrog, wat een liefde voor kleding, lichtzinnigheid en vermaak, wat een verlangen naar de opperheerschappij! Al deze zonden hebben het verstand verduisterd, zodat de eeuwige dingen niet zijn onderkend. Zullen wij de Schriften niet onderzoeken, opdat wij mogen weten waar wij ons bevinden in de geschiedenis van deze wereld? Zullen wij niet inzicht verkrijgen aangaande het werk dat in deze tijd voor ons wordt volbracht, en de plaats die wij als zondaars behoren in te nemen terwijl dit verzoeningswerk voortgaat? Indien wij enige zorg hebben voor de zaligheid van onze ziel, moeten wij een besliste verandering aanbrengen. Wij moeten de Heere zoeken met waarachtige boetvaardigheid; wij moeten met diepe zielsverootmoediging onze zonden belijden, opdat zij uitgewist mogen worden.” Selected Messages, boek 1, 124, 125.

> And in that day did the Lord God of hosts call to weeping, and to mourning, and to baldness, and to girding with sackcloth: And behold joy and gladness, slaying oxen, and killing sheep, eating flesh, and drinking wine: let us eat and drink; for tomorrow we shall die. Isaiah 22:12, 13.

> En te dien dage riep de Heere, de HEERE der heerscharen, tot geween en tot rouwklage, tot kaalscheren en tot het omgorden met een zak; maar zie, er was blijdschap en vreugde, men slachtte runderen en doodde schapen, at vlees en dronk wijn: laten wij eten en drinken, want morgen zullen wij sterven. Jesaja 22:12, 13.

The Lord called Shebna to afflict his soul, but he chose to eat and drink and party on. The Lord “revealed” in his “ears” that Shebna’s sin would not be purged. The word translated as “purged” is the word used in Leviticus for “atonement.” This sin of Laodicean Adventism will not be atoned for. Now Isaiah begins to address the relationship of Shebna (Laodicean Adventists) with Eliakim, the son of Hilkiah (Philadelphian Adventists).

De Heer riep Sebna ertoe op zijn ziel te verootmoedigen, maar hij verkoos te eten en te drinken en door te feesten. De Heer ‘openbaarde’ in zijn ‘oren’ dat Sebna’s zonde niet verzoend zou worden. Het woord dat met ‘verzoend’ is vertaald, is het woord dat in Leviticus wordt gebruikt voor ‘verzoening’. Deze zonde van het Laodiceïsche Adventisme zal niet verzoend worden. Nu begint Jesaja de verhouding van Sebna (Laodiceïsche Adventisten) tot Eljakim, de zoon van Hilkia (Filadelfische Adventisten), te behandelen.

Shebna is the “treasurer” as was Judas. And Tobiah in the days of Nehemiah was living in God’s sanctuary in a chamber (treasury) where the offerings were to be kept. When Nehemiah cleansed the temple, he cast out Tobiah and his stuff. Shebna is also to be thrown out. Both illustrate the spewing out of Laodicean Adventism at the Sunday law.

Sebna is de „schatbewaarder”, evenals Judas. En Tobia woonde in de dagen van Nehemia in Gods heiligdom, in een kamer (schatkamer) waar de offers bewaard moesten worden. Toen Nehemia de tempel reinigde, wierp hij Tobia en zijn bezittingen eruit. Ook Sebna zal worden uitgeworpen. Beiden zijn een illustratie van het uitspuwen van het Laodiceïsche adventisme bij de zondagswet.

> “Because of the cruelty and treachery of the Ammonites and Moabites toward Israel, God had declared through Moses that they should be forever shut out from the congregation of His people. See Deuteronomy 23:3–6. In defiance of this word, the high priest had cast out the offerings stored in the chamber of God’s house, to make a place for this representative of a proscribed race. Greater contempt for God could not have been shown than to confer such a favor on this enemy of God and His truth.

> „Vanwege de wreedheid en verraderlijkheid van de Ammonieten en Moabieten jegens Israël had God door Mozes verklaard dat zij voor eeuwig uit de gemeente van Zijn volk gesloten moesten blijven. Zie Deuteronomium 23:3–6. In weerwil van dit woord had de hogepriester de offergaven die in het vertrek van het huis Gods waren opgeslagen, eruit geworpen om plaats te maken voor deze vertegenwoordiger van een in de ban gedane natie. Grotere minachting voor God had niet getoond kunnen worden dan door zulk een gunst te bewijzen aan deze vijand van God en van Zijn waarheid.”

> “On returning from Persia, Nehemiah learned of the bold profanation and took prompt measures to expel the intruder. ‘It grieved me sore,’ he declares; ‘therefore I cast forth all the household stuff of Tobiah out of the chamber. Then I commanded, and they cleansed the chambers: and thither brought I again the vessels of the house of God, with the meat offering and the frankincense.’

> “Bij zijn terugkeer uit Perzië vernam Nehemia van deze vermetele ontheiliging en nam hij onmiddellijk maatregelen om de indringer te verdrijven. ‘Het deed mij zeer leed,’ verklaart hij; ‘daarom wierp ik al het huisraad van Tobia uit de kamer. Toen gaf ik bevel, en zij reinigden de kamers; en ik bracht de vaten van het huis Gods, met het spijsoffer en de wierook, daarheen terug.’”

> “Not only had the temple been profaned, but the offerings had been misapplied. This had tended to discourage the liberalities of the people. They had lost their zeal and fervor, and were reluctant to pay their tithes. The treasuries of the Lord’s house were poorly supplied; many of the singers and others employed in the temple service, not receiving sufficient support, had left the work of God to labor elsewhere.” Prophets and Kings, 670.

> „Niet alleen was de tempel ontwijd, maar ook de offergaven waren verkeerd aangewend. Dit had ertoe bijgedragen de vrijgevigheid van het volk te ontmoedigen. Zij hadden hun ijver en geestdrift verloren en waren terughoudend geworden in het betalen van hun tienden. De schatkamers van het huis des Heren waren karig voorzien; velen van de zangers en anderen die in de tempeldienst werkzaam waren, hadden, doordat zij onvoldoende ondersteuning ontvingen, het werk van God verlaten om elders te arbeiden.” Profeten en Koningen, 670.

Shebna, Judas and Tobiah all represent Laodicean Adventists at the end of time.

Sebna, Judas en Tobia vertegenwoordigen allen Laodicese adventisten aan het einde van de tijd.

> Thus saith the Lord God of hosts, Go, get thee unto this treasurer, even unto Shebna, which is over the house, and say, What hast thou here? and whom hast thou here, that thou hast hewed thee out a sepulchre here, as he that heweth him out a sepulchre on high, and that graveth an habitation for himself in a rock? Behold, the Lord will carry thee away with a mighty captivity, and will surely cover thee. He will surely violently turn and toss thee like a ball into a large country: there shalt thou die, and there the chariots of thy glory shall be the shame of thy lord’s house. And I will drive thee from thy station, and from thy state shall he pull thee down. Isaiah 22:15–19.

> Zo zegt de Heere, de HEERE der heirscharen: Ga, begeef u tot deze schatmeester, tot Sebna, die over het huis is, en zeg: Wat hebt gij hier, en wie hebt gij hier, dat gij u hier een graf uitgehouwen hebt, als iemand die zich een graf uithouwt in de hoogte en zich een woning uitgraaft in een rots? Zie, de Heere zal u met een geweldige wegvoering wegwerpen en u zeker omwikkelen. Hij zal u gewis met geweld omwentelen en als een bal werpen in een wijd land; daar zult gij sterven, en daar zullen de wagens van uw heerlijkheid tot schande zijn voor het huis van uw heer. En Ik zal u uit uw standplaats verdrijven, en uit uw ambt zal hij u neerhalen. Jesaja 22:15–19.

As the king of the north is approaching Jerusalem, and it is to be remembered that the approach is a progressive approach which the citizens of Jerusalem knew was coming. This is what is identified in Isaiah chapter twenty when Tartan the Assyrian commander conquered Ashdod in Egypt. They knew what was coming and Shebna spent his time making himself a fancy grave. Archeologists found Shebna’s grave and removed the written statement that was upon the grave entrance, and it is now in a British Museum. Amazingly enough, when Shebna got removed and Eliakim the son of Hilkiah took over Shebna’s leadership position, Eliakim the son of Hilkiah received a royal seal that he could use to endorse his name on official documents. That seal was also found by archeologists and is in the same museum in England. Shebna is in the museum represented by his grave, the mark of death, and Eliakim, the son of Hilkiah’s is in the museum with the representation of the seal of life.

Terwijl de koning van het noorden Jeruzalem nadert, dient in gedachten gehouden te worden dat deze nadering een geleidelijke nadering is, waarvan de inwoners van Jeruzalem wisten dat zij op komst was. Dit is wat wordt aangeduid in Jesaja hoofdstuk twintig, toen Tartan, de Assyrische bevelhebber, Asdod in Egypte veroverde. Zij wisten wat eraan kwam, en Sebna besteedde zijn tijd eraan zich een prachtig graf te maken. Archeologen hebben Sebna’s graf gevonden en de geschreven verklaring verwijderd die zich boven de ingang van het graf bevond; deze bevindt zich nu in een Brits museum. Wonderlijk genoeg ontving, toen Sebna werd afgezet en Eljakim, de zoon van Hilkia, Sebna’s leiderschapspositie overnam, Eljakim, de zoon van Hilkia, een koninklijk zegel dat hij kon gebruiken om zijn naam op officiële documenten te bekrachtigen. Ook dat zegel werd door archeologen gevonden en bevindt zich in hetzelfde museum in Engeland. Sebna is in het museum vertegenwoordigd door zijn graf, het teken van de dood, en Eljakim, de zoon van Hilkia, is in het museum met de voorstelling van het zegel van het leven.

For Shebna’s rejection of the warning message concerning the king of the north, he was spewed out of the mouth of the Lord, and the word translated as “spewed” in Revelation’s warning to Laodicea actually means projectile vomiting. With Nehemiah he cast out Tobiah and his stuff and with Shebna he was violently tossed like a ball into a far country. Shebna is Laodicean Adventists who are rejecting the prophetic message that was unsealed in 1989 and preparing for the grave—the mark of the beast, and Eliakim the son of Hilkiah, is Philadelphia Adventism that receive the seal of God.

Omdat Sebna de waarschuwingsboodschap aangaande de koning van het noorden verwierp, werd hij uit de mond van de Heer uitgespuwd, en het woord dat in de waarschuwing van Openbaring aan Laodicea met „uitgespuwd” is vertaald, betekent in werkelijkheid projectielbraken. Met Nehemia wierp hij Tobia en zijn have uit, en met Sebna werd hij met geweld als een bal naar een ver land weggeslingerd. Sebna staat voor Laodiceïsche adventisten die de profetische boodschap verwerpen die in 1989 werd ontzegeld en zich gereedmaken voor het graf — het merkteken van het beest — en Eljakim, de zoon van Hilkia, staat voor het adventisme van Filadelfia, dat het zegel van God ontvangt.

> And it shall come to pass in that day, that I will call my servant Eliakim the son of Hilkiah: And I will clothe him with thy robe, and strengthen him with thy girdle, and I will commit thy government into his hand: and he shall be a father to the inhabitants of Jerusalem, and to the house of Judah. Isaiah 22:20, 21.

> En het zal geschieden te dien dage, dat Ik mijn knecht Eljakim, de zoon van Hilkia, zal roepen; en Ik zal hem bekleden met uw gewaad, en hem versterken met uw gordel, en Ik zal uw heerschappij in zijn hand leggen; en hij zal een vader zijn voor de inwoners van Jeruzalem en voor het huis van Juda. Jesaja 22:20, 21.

At the Sunday law the wheat and tares of Adventism are separated, and the leadership of the church triumphant is given to Eliakim the son of Hilkiah, and the Lord then lifts up His church as an ensign as the third angel’s message swells to a loud cry. I have been perhaps too redundant by including the phrase “the son of Hilkiah,” when I could simply say Eliakim. But together the father and his child are a symbol of the Elijah message before the seven last plagues. Elijah’s message employs the symbolism of fathers and children to represent the first (father) and the last (son). This prophetic relationship contributes to the final riddles in chapter twenty-two. The promise to Eliakim, the son of Hilkiah is that the Lord would lay upon his shoulder the key of the house of David.

Bij de zondagswet worden de tarwe en het onkruid van het adventisme gescheiden, en wordt het leiderschap van de triomferende kerk gegeven aan Eljakim, de zoon van Hilkia; en de Heer heft vervolgens Zijn kerk op als een banier, wanneer de boodschap van de derde engel aanzwelt tot een luide roep. Misschien ben ik al te redundant geweest door de uitdrukking „de zoon van Hilkia” op te nemen, terwijl ik eenvoudig Eljakim had kunnen zeggen. Maar samen zijn de vader en zijn kind een symbool van de Elia-boodschap vóór de zeven laatste plagen. De boodschap van Elia maakt gebruik van de symboliek van vaders en kinderen om de eerste (vader) en de laatste (zoon) voor te stellen. Deze profetische verhouding draagt bij aan de laatste raadsels in hoofdstuk tweeëntwintig. De belofte aan Eljakim, de zoon van Hilkia, is dat de Heer de sleutel van het huis van David op zijn schouder zou leggen.

The “house of David” is the message of father and son that Jesus referred to in his final conversation with the rebellious Jews. It is also where He closes the book of Revelation. The house of David had a key, that if nothing else is used on October 22, 1844, for the only place in the Scriptures that references this key is in the message to the Philadelphian church.

Het “huis van David” is de boodschap van vader en zoon waarnaar Jezus verwees in zijn laatste gesprek met de opstandige Joden. Het is ook de plaats waar Hij het boek Openbaring afsluit. Het huis van David had een sleutel, die, indien men op 22 oktober 1844 niets anders gebruikt, van belang is, want de enige plaats in de Schrift die naar deze sleutel verwijst, is in de boodschap aan de gemeente van Filadelfia.

> And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open. Isaiah 22:22.

> En Ik zal de sleutel van het huis van David op zijn schouder leggen; en hij zal openen, en niemand zal sluiten; en hij zal sluiten, en niemand zal openen. Jesaja 22:22.

> And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Because thou hast kept the word of my patience, I also will keep thee from the hour of temptation, which shall come upon all the world, to try them that dwell upon the earth. Behold, I come quickly: hold that fast which thou hast, that no man take thy crown. Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:7–12.

> En schrijf aan de engel van de gemeente in Filadelfia: Dit zegt de Heilige, de Waarachtige, Hij die de sleutel van David heeft, die opent en niemand sluit, en sluit en niemand opent: Ik ken uw werken; zie, Ik heb een geopende deur vóór u gegeven, en niemand kan die sluiten; want gij hebt kleine kracht, en gij hebt mijn woord bewaard en mijn naam niet verloochend. Zie, Ik zal hen geven uit de synagoge van de satan, die zeggen dat zij Joden zijn en het niet zijn, maar liegen; zie, Ik zal maken dat zij komen en zich neerbuigen aan uw voeten, en erkennen dat Ik u heb liefgehad. Omdat gij het woord van mijn volharding hebt bewaard, zal ook Ik u bewaren voor het uur der verzoeking, dat over de gehele wereld komen zal om hen te beproeven die op de aarde wonen. Zie, Ik kom spoedig; houd vast wat gij hebt, opdat niemand uw kroon neme. Wie overwint, hem zal Ik maken tot een zuil in de tempel van mijn God, en hij zal daaruit niet meer uitgaan; en Ik zal op hem schrijven de naam van mijn God, en de naam van de stad van mijn God, het nieuwe Jeruzalem, dat uit de hemel nederdaalt van mijn God; en mijn nieuwe naam zal Ik op hem schrijven. Wie een oor heeft, laat hij horen wat de Geest tot de gemeenten zegt. Openbaring 3:7–12.

Eliakim represents a Philadelphian during the Millerite movement that opens the Most Holy Place on October 22, 1844. I know that it was Christ our High Priest that opened that dispensational door, but Christ laid the key on the shoulder of Eliakim the son of Hilkiah, and states that “he shall open.” We have reached the point I pointed out at the beginning of this article.

Eljakim vertegenwoordigt een Filadelfiër tijdens de Milleritische beweging die op 22 oktober 1844 het Heilige der Heiligen opent. Ik weet dat het Christus, onze Hogepriester, was die die bedelingsdeur opende, maar Christus legde de sleutel op de schouder van Eljakim, de zoon van Hilkia, en verklaart dat „hij zal openen”. Wij zijn gekomen bij het punt waarop ik aan het begin van dit artikel heb gewezen.

There are eighteen times in Isaiah that we find the word “burden,” but seven of those times represent something that is carried upon the shoulder and eleven times it represents a prophecy of doom. One of those eighteen times the word that means a prophecy of doom is also simultaneously used to represent a burden that is carried upon the shoulder.

In Jesaja treffen wij achttienmaal het woord „last” aan, maar zevenmaal duidt het iets aan dat op de schouder wordt gedragen, en elfmaal duidt het een onheilsprofetie aan. In één van die achttien gevallen wordt het woord dat een onheilsprofetie betekent, tegelijk ook gebruikt om een last aan te duiden die op de schouder wordt gedragen.

The story of the valley of vision is about a message of doom that creates two classes of worshippers in Jerusalem. The prophetic message that identified the opening of the judgment was presented by Father Miller and it is the first angel’s message that ended when the holy place door was shut and the Most Holy Place was opened on October 22, 1844. The “burden” that was placed upon William Miller’s shoulder, that he was commissioned to carry to the world was the first angel’s message, a prophecy of doom that ended on October 22, 1844 with the arrival of the third angel’s message.

Het verhaal van het dal van het gezicht betreft een boodschap van onheil die in Jeruzalem twee klassen van aanbidders doet ontstaan. De profetische boodschap die de aanvang van het oordeel aanwees, werd gebracht door Vader Miller, en zij is de boodschap van de eerste engel, die eindigde toen de deur van het Heilige werd gesloten en het Allerheiligste werd geopend op 22 oktober 1844. De „last” die op de schouder van William Miller werd gelegd, en die hij de opdracht kreeg aan de wereld te dragen, was de boodschap van de eerste engel, een profetie van onheil die op 22 oktober 1844 eindigde met de komst van de boodschap van de derde engel.

The “key of the house of David will I lay upon his shoulder,” and it says, “In that day,” “shall the nail that is fastened in the sure place be removed, and be cut down, and fall; and the burden that was upon it shall be cut off.”

De “sleutel van het huis van David zal Ik op zijn schouder leggen”, en er staat: “Te dien dage” “zal de pin die in een vaste plaats is ingeslagen, verwijderd worden, afgehouwen worden en vallen; en de last die daarop rustte, zal worden weggenomen.”

The word translated as “burden” here is the word identifying a prophecy of doom, but this prophecy of doom is not the Hebrew word Isaiah uses to represent something you carry on your shoulder. As the word for prophecy of doom it means that Eliakim, the son of Hilkiah would have the key of David placed upon his shoulder, and the burden that is upon his shoulder is a prophecy of doom. It is a profound play of words!

Het woord dat hier met „last” is vertaald, is het woord dat een onheilsprofetie aanduidt; maar deze onheilsprofetie is niet het Hebreeuwse woord dat Jesaja gebruikt om iets weer te geven dat men op de schouder draagt. Als woord voor onheilsprofetie betekent het dat Eljakim, de zoon van Hilkia, de sleutel van David op zijn schouder gelegd zou krijgen, en de last die op zijn schouder rust, een onheilsprofetie is. Het is een diepzinnig woordspel!

Sister White says this about a key that is attached to the Bible.

Zuster White zegt dit over een sleutel die aan de Bijbel is verbonden.

> “Connected with the Word of God there is a key that unlocks the precious casket, to our satisfaction and delight. I feel thankful for every ray of light. In the future, experiences now to us very mysterious will be explained. Some experiences we may never fully comprehend until this mortal shall put on immortality.” Manuscript Releases, volume 17, 261.

> “In verbondenheid met het Woord van God is er een sleutel die het kostbare kistje ontsluit, tot onze voldoening en blijdschap. Ik voel mij dankbaar voor elke lichtstraal. In de toekomst zullen ervaringen die ons nu zeer raadselachtig zijn, worden verklaard. Sommige ervaringen zullen wij misschien nooit ten volle begrijpen totdat dit sterfelijke onsterfelijkheid zal aandoen.” Manuscript Releases, deel 17, 261.

Miller’s opening remarks about his dream says this.

Millers inleidende opmerkingen over zijn droom luiden als volgt.

> “I dreamed that God, by an unseen hand, sent me a curiously wrought casket about ten inches long by six square, made of ebony and pearls curiously inlaid. To the casket there was a key attached. I immediately took the key and opened the casket, when, to my wonder and surprise, I found it filled with all sorts and sizes of jewels, diamonds, precious stones, and gold and silver coin of every dimension and value, beautifully arranged in their several places in the casket; and thus arranged they reflected a light and glory equaled only to the sun.” Early Writings, 81.

> „Ik droomde dat God mij, door een onzichtbare hand, een kunstig vervaardigd kistje zond, ongeveer tien duim lang en zes duim in het vierkant, gemaakt van ebbenhout en kunstig ingelegde parels. Aan het kistje was een sleutel bevestigd. Ik nam onmiddellijk de sleutel en opende het kistje, toen ik, tot mijn verwondering en verbazing, ontdekte dat het gevuld was met juwelen van allerlei soort en grootte, diamanten, edelgesteenten en gouden en zilveren munten van elke afmeting en waarde, schoon gerangschikt op hun onderscheiden plaatsen in het kistje; en aldus gerangschikt weerkaatsten zij een licht en heerlijkheid die slechts door de zon werden geëvenaard.” Early Writings, 81.

In James White’s footnotes of the dream, he says this of the key.

In de voetnoten van de droom door James White zegt hij dit over de sleutel.

> The “‘key attached’ was his manner of interpreting the prophetic Word—Comparing scripture with scripture—the Bible its own interpreter. With this key Brother Miller opened the ‘casket,’ or the great truth of the advent to the world.” James White.

> De „eraan bevestigde sleutel” was zijn wijze om het profetische Woord uit te leggen — Schrift met Schrift vergelijkend — de Bijbel als zijn eigen uitlegger. Met deze sleutel opende broeder Miller het „kistje”, of de grote waarheid van de komst voor de wereld.” James White.

James White commented on this dream, and in so doing he wrote an introduction. It is most important to recognize that Miller had his dream and published it in 1847, at least two years after the Great Disappointment, when the formerly unified Millerite Adventist’s had been scattered. Miller was separated from the movement, and the “little flock” that was “scattered abroad” were still suffering from the disappointment. Miller’s dream spoke to the situation and James White commented upon it and Ellen White referred to it in an absolutely positive manner. James White wrote an introduction to his dream, included his dream and then added a few footnotes. His introduction, the dream and the footnotes will be at the end of this article for those needing access to this information.

James White gaf commentaar op deze droom en schreef daarbij een inleiding. Het is van het grootste belang te onderkennen dat Miller zijn droom had en deze in 1847 publiceerde, ten minste twee jaar na de Grote Teleurstelling, toen de voorheen verenigde Milleritische Adventisten verstrooid waren geraakt. Miller was van de beweging gescheiden, en de „kleine kudde” die „verstrooid was” leed nog steeds onder de teleurstelling. Millers droom sprak tot deze situatie, en James White gaf daarop commentaar, terwijl Ellen White er op volstrekt positieve wijze naar verwees. James White schreef een inleiding bij zijn droom, nam de droom zelf op en voegde vervolgens enkele voetnoten toe. Zijn inleiding, de droom en de voetnoten zullen aan het einde van dit artikel worden opgenomen voor hen die toegang tot deze informatie nodig hebben.

Isaiah twenty-two is an illustration of the beginning and ending of Adventism. In both histories there was and will be a separation that occurred on October 22, 1844 and then again at the Sunday law. The separation in both instances, the beginning and ending, is a fulfillment of the parable of the ten virgins. Sister White informs us the foolish virgins are Laodiceans. Shebna represents Laodicean Adventists in the beginning and ending of Adventism. Eliakim, the son of Hilkiah represents Philadelphian Adventists.

Jesaja tweeëntwintig is een illustratie van het begin en het einde van het adventisme. In beide geschiedenissen vond en zal er een scheiding plaatsvinden die plaatsvond op 22 oktober 1844 en vervolgens opnieuw bij de zondagswet. De scheiding in beide gevallen, het begin en het einde, is een vervulling van de gelijkenis van de tien maagden. Zuster White deelt ons mee dat de dwaze maagden Laodiceeërs zijn. Sebna vertegenwoordigt Laodiceaanse adventisten in het begin en aan het einde van het adventisme. Eljakim, de zoon van Hilkia, vertegenwoordigt Filadelfische adventisten.

But Hilkiah also represents the father of Adventism for “he shall be a father to the inhabitants of Jerusalem, and to the house of Judah.” William Miller was respectfully called “Father Miller.” Miller had “the key of David” placed upon his shoulder, which represents his method of studying the Scriptures, “line upon line.”

Maar Hilkia vertegenwoordigt ook de vader van het adventisme, want „hij zal de inwoners van Jeruzalem en het huis van Juda tot een vader zijn.” William Miller werd eerbiedig „Vader Miller” genoemd. Aan Millers schouder werd „de sleutel van David” gelegd, hetgeen zijn methode van Schriftstudie voorstelt: „regel op regel.”

The casket being the Bible, he used the “key of David” representing the rules of prophetic interpretation that he employed to open the truths of the first angel. Those rules, (the key of David) and his prophecy of doom (the burden) that was understood with the key of David were hung “as a nail in a sure place” in the sanctuary. The “nail” was the date of October 22, 1844. The word “nail” means a pin, a nail or a stake, representing a waymark. The “burden,” or the prophecy of doom that was hung upon that nail was the first angel’s message and that message came to a conclusion on October 22, 1844, when the prophecy of doom had been fulfilled and was removed, cut down and it fell. It was removed for the prophetic message of doom had become past tense, and the nail then had to be moved into the Most Holy Place, where another burden of doom would be hung upon it.

De kist was de Bijbel, en hij gebruikte de “sleutel van David”, die de regels van profetische uitleg vertegenwoordigde welke hij aanwendde om de waarheden van de eerste engel te openen. Die regels (de sleutel van David) en zijn onheilsprofetie (de last), die met de sleutel van David werd verstaan, werden in het heiligdom “als een nagel op een vaste plaats” opgehangen. De “nagel” was de datum 22 oktober 1844. Het woord “nagel” betekent een pin, een nagel of een paal en stelt een wegmerk voor. De “last”, of de onheilsprofetie die aan die nagel werd opgehangen, was de boodschap van de eerste engel, en die boodschap kwam op 22 oktober 1844 tot een einde, toen de onheilsprofetie vervuld was en werd weggenomen, afgehouwen, en zij viel. Zij werd weggenomen, want de profetische onheilsboodschap was verleden tijd geworden, en de nagel moest toen naar het Allerheiligste worden verplaatst, waar een andere last van onheil eraan zou worden opgehangen.

Miller’s prophecy of doom, that was understood by the prophetic rules represented as “the key of David” would place a nail in the holy place that would hold all the glory of his father’s house. The word “glory” in the passage means weight. What holds the weight of a house is the house’s foundation. Miller’s foundational work holds the weight of all the additional light of the third angel’s message represented by the “offspring and the issue.” It holds the weight of all the various vessels of the temple. And the foundation was laid for a temple to place a glorious throne.

Millers onheilsprofetie, die overeenkomstig de profetische regels werd verstaan en werd voorgesteld als „de sleutel van David”, zou een pin in de heilige plaats aanbrengen die al de heerlijkheid van het huis van zijn vader zou dragen. Het woord „heerlijkheid” in de passage betekent gewicht. Wat het gewicht van een huis draagt, is het fundament van dat huis. Millers fundamentele werk draagt het gewicht van al het aanvullende licht van de boodschap van de derde engel, voorgesteld door „het kroost en de voortbrengselen”. Het draagt het gewicht van al de verschillende vaten van de tempel. En het fundament werd gelegd voor een tempel om er een heerlijke troon te plaatsen.

Eliakim the son of Hilkiah represents the Philadelphian church. Eliakim means the God of raising, for Eliakim, the father of Jerusalem represents William Miller who God used to raise up the foundations of God’s chosen covenant people. He is the son of Hilkiah which is derived from two words, the second being God and the first meaning “smoothness” as in smoothness of speaking. Hilkiah represents God’s Word or voice and His son represents the raising of the temple.

Eljakim, de zoon van Hilkia, vertegenwoordigt de gemeente van Filadelfia. Eljakim betekent de God van het oprichten, want Eljakim, de vader van Jeruzalem, vertegenwoordigt William Miller, die God gebruikte om de fundamenten van Gods uitverkoren verbondsvolk op te richten. Hij is de zoon van Hilkia, welke naam is afgeleid van twee woorden, waarvan het tweede God is en het eerste „gladheid” betekent, in de zin van vloeiendheid van spreken. Hilkia vertegenwoordigt Gods Woord of stem, en zijn zoon vertegenwoordigt het oprichten van de tempel.

At the end of Adventism there must be a prophecy of doom, and that prophecy is the third angel of Revelation fourteen. There must be a key at the end that was typified by Miller’s key. The “key” in our day is based upon the repetition of history, and especially the rule of first mention, which includes or is the principle represented by Christ Himself as the Alpha and Omega. There must be a son of Miller. Miller then as the father becomes Hilkiah the Word of the Lord, and the son of Miller is Eliakim, meaning the God of raising. Father Miller raised the temple and the son of Miller identifies when Laodicea and Philadelphia are separated and the Philadelphians are raised up as an ensign. There must be a nail that is fastened, but not in the holy place as in Miller’s history, but in the Most Holy Place. That nail and the burden that is hung upon it will be cut off at the end of the third angel’s message as it was at the end of the first angel’s message. When Michael stands up and human probation closes the prophecy of doom will be past tense, removed, cut off and fallen.

Aan het einde van het adventisme moet er een profetie van onheil zijn, en die profetie is de derde engel van Openbaring veertien. Er moet aan het einde een sleutel zijn die door Millers sleutel werd voorafgeschaduwd. De „sleutel” in onze dagen is gegrond op de herhaling van de geschiedenis, en in het bijzonder op de regel van de eerste vermelding, die het beginsel omvat of is dat door Christus Zelf wordt voorgesteld als de Alfa en de Omega. Er moet een zoon van Miller zijn. Miller wordt dan als de vader Hilkia, het Woord des HEEREN, en de zoon van Miller is Eljakim, wat betekent: de God van het oprichten. Vader Miller heeft de tempel opgericht en de zoon van Miller identificeert wanneer Laodicéa en Filadelfia van elkaar worden gescheiden en de Filadelfiërs als een banier worden opgericht. Er moet een nagel zijn die vast ingeslagen is, maar niet in het heilige, zoals in Millers geschiedenis, doch in het Allerheiligste. Die nagel en de last die daaraan gehangen is, zullen aan het einde van de boodschap van de derde engel worden afgesneden, zoals dit geschiedde aan het einde van de boodschap van de eerste engel. Wanneer Michaël opstaat en de menselijke genadetijd wordt afgesloten, zal de profetie van onheil verleden tijd zijn, weggenomen, afgesneden en gevallen.

The separation or scattering after the passing of time in 1844 will be repeated at the Sunday law. Isaiah twenty-two is an illustration of the circumstances that lead to the separation of Laodicean Adventists from Philadelphian Adventists that takes place at the Sunday law crisis.

De scheiding of verstrooiing na het verstrijken van de tijd in 1844 zal bij de zondagswet worden herhaald. Jesaja tweeëntwintig is een illustratie van de omstandigheden die leiden tot de scheiding van Laodiceaanse adventisten en Filadelfische adventisten, welke plaatsvindt tijdens de crisis van de zondagswet.

> And unto the angel of the church of the Laodiceans write; These things saith the Amen, the faithful and true witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spue thee out of my mouth. Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked: I counsel thee to buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see. As many as I love, I rebuke and chasten: be zealous therefore, and repent. Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear my voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with me. To him that overcometh will I grant to sit with me in my throne, even as I also overcame, and am set down with my Father in his throne. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:7–22.

> En schrijf aan de engel van de gemeente der Laodicenzen: Dit zegt de Amen, de trouwe en waarachtige Getuige, het begin der schepping Gods; Ik ken uw werken, dat gij noch koud zijt noch heet; och, waart gij maar koud of heet. Daarom, omdat gij lauw zijt en noch koud noch heet, zal Ik u uit Mijn mond spuwen. Omdat gij zegt: Ik ben rijk en in goederen toegenomen en heb aan niets gebrek; en gij weet niet dat gij ellendig zijt en jammerlijk en arm en blind en naakt; raad Ik u van Mij te kopen goud, beproefd in het vuur, opdat gij rijk moogt worden; en witte klederen, opdat gij bekleed moogt worden en de schande uwer naaktheid niet openbaar worde; en zalf uw ogen met ogenzalf, opdat gij zien moogt. Allen die Ik liefheb, bestraf en tuchtig Ik; wees dan ijverig en bekeer u. Zie, Ik sta aan de deur en Ik klop; indien iemand Mijn stem hoort en de deur opent, Ik zal tot hem inkomen en de maaltijd met hem houden, en hij met Mij. Wie overwint, hem zal Ik geven met Mij te zitten op Mijn troon, gelijk ook Ik overwonnen heb en Mij gezet heb met Mijn Vader op Zijn troon. Wie oren heeft, laat hij horen wat de Geest tot de gemeenten zegt. Openbaring 3:7–22.

After the introduction to the dream James White, then includes the dream with footnotes. I have no problems with James White’s application of Miller’s dream, in spite of the fact that we have published often an interpretation of his dream that differs somewhat from James White’s. The basic approach of James White that differs from what we have published is that he places the “jewels” in the context of God’s people, and we understand the jewels are prophetic truths. There is no contradiction for a man reflects what he believes, and the scattering of the jewels after the Great Disappointment typifies the scattering of God’s people PRIOR to the Sunday law. But this fact is for a future study.

Na de inleiding op de droom voegt James White vervolgens de droom met voetnoten in. Ik heb geen bezwaren tegen James Whites toepassing van Millers droom, ondanks het feit dat wij dikwijls een uitleg van zijn droom hebben gepubliceerd die enigszins verschilt van die van James White. De fundamentele benadering van James White, die verschilt van wat wij hebben gepubliceerd, is dat hij de „juwelen” plaatst in de context van Gods volk, terwijl wij begrijpen dat de juwelen profetische waarheden zijn. Er is geen tegenspraak, want een mens weerspiegelt wat hij gelooft, en het verstrooien van de juwelen na de Grote Teleurstelling is een voorafschaduwing van de verstrooiing van Gods volk VÓÓR de zondagwet. Maar dit gegeven is bestemd voor een toekomstige studie.

## James White’s introduction to William Miller’s Dream

James White’s inleiding op William Millers droom

> “The following dream was published in the Advent Herald, more than two years since. I then saw that it clearly marked out our past second advent experience, and that God gave the dream for the benefit of the scattered flock.

> „De volgende droom werd meer dan twee jaar geleden in de Advent Herald gepubliceerd. Toen zag ik dat hij duidelijk onze vroegere ervaring met betrekking tot de tweede advent afbakende, en dat God de droom gaf ten bate van de verstrooide kudde.״

> “Among the signs of the near approach of the great and the terrible day of the Lord, God has placed dreams. See Joel 2:28–31; Acts 2:17–20. Dreams may come in three ways; first, ‘through the multitude of business.’ See Ecclesiastes 5:3. Second, those who are under the foul spirit and deception of Satan, may have dreams through his influence. See Deuteronomy 8:1–5; Jeremiah 23:25–28; 27:9; 29:8; Zechariah 10:2; Jude 8. And third, God has always taught, and still teaches his people more or less by dreams, which come through the agency of angels and the Holy Spirit. Those who stand in the clear light of truth will know when God gives them a dream; and such will not be deceived and led astray by false dreams.

> „Onder de tekenen van de nabije komst van de grote en geduchte dag des Heren heeft God dromen geplaatst. Zie Joël 2:28–31; Handelingen 2:17–20. Dromen kunnen op drie wijzen komen; ten eerste, ‘door de veelheid van bezigheden’. Zie Prediker 5:3. Ten tweede kunnen zij die onder de onreine geest en de misleiding van Satan verkeren, dromen hebben door zijn invloed. Zie Deuteronomium 8:1–5; Jeremia 23:25–28; 27:9; 29:8; Zacharia 10:2; Judas 8. En ten derde heeft God Zijn volk altijd, en onderwijst Hij het nog steeds, in meerdere of mindere mate door dromen, die komen door de dienst van engelen en van de Heilige Geest. Zij die in het heldere licht der waarheid staan, zullen weten wanneer God hun een droom geeft; en zodanigen zullen niet misleid worden en door valse dromen op een dwaalspoor worden gebracht.”

> “And he said, Hear now my words; if there be a prophet among you, I the LORD will make myself known unto him in a vision, and will speak unto him in a dream. Numbers 12:5.

> “En Hij zeide: Hoort nu Mijn woorden; indien er onder u een profeet is, Ik, de HEERE, zal Mij aan hem bekendmaken in een gezicht, en zal tot hem spreken in een droom. Numeri 12:5.

> “Said Jacob, ‘The angel of the Lord spake unto me in a dream.’ Genesis 31:2. ‘And God came to Laban the Syrian in a dream by night.’ Genesis 31:24. Read the dreams of Joseph, in Genesis 37:5–9, and then the interesting story of their fulfilment in Egypt.

> „Jakob zei: ‘De Engel des Heren sprak tot mij in een droom.’ Genesis 31:2. ‘En God kwam des nachts tot Laban, de Syriër, in een droom.’ Genesis 31:24. Lees de dromen van Jozef, in Genesis 37:5–9, en vervolgens het boeiende verhaal van hun vervulling in Egypte.”

> “In Gibeon the Lord appeared to Solomon in a dream by night. 1 Kings 3:5. The great important image of the second chapter of Daniel was given in a dream, also the four beasts, etc. of the seventh chapter. When Herod sought to destroy the infant Saviour Joseph was warned in a dream to flee into Egypt. Matthew 2:13.

> “In Gibeon verscheen de Heere des nachts in een droom aan Salomo.” 1 Koningen 3:5. Het grote, gewichtige beeld van het tweede hoofdstuk van Daniël werd eveneens in een droom gegeven, evenals de vier dieren enz. van het zevende hoofdstuk. Toen Herodes trachtte de jonge Heiland te verdelgen, werd Jozef in een droom gewaarschuwd naar Egypte te vluchten. Mattheüs 2:13.

> “And it shall come to pass in the LAST DAYS, saith God, I will pour out of my Spirit upon all flesh: and your sons and your daughters shall prophesy, and your young men shall see visions, and your old men shall dream dreams. Acts 2:17.

> „En het zal geschieden in de LAATSTE DAGEN, zegt God, dat Ik van Mijn Geest zal uitstorten op alle vlees; en uw zonen en uw dochters zullen profeteren, en uw jonge mannen zullen gezichten zien, en uw ouden zullen dromen dromen.” Handelingen 2:17.

> “The gift of prophecy, by dreams and visions, is here the fruit of the Holy Spirit, and in the last days is to be manifested sufficiently to constitute a sign. It is one of the gifts of the gospel church.

> „De gave der profetie, door dromen en gezichten, is hier de vrucht van de Heilige Geest, en in de laatste dagen moet zij in voldoende mate geopenbaard worden om een teken te vormen. Zij is een van de gaven van de evangelische kerk.

> “And he gave some apostles; and some PROPHETS; and some evangelists; and some pastors and teachers; For the perfecting of the saints, for the work of the ministry, for the edifying of the body of Christ. Ephesians 4:11, 12.

> “En Hij heeft sommigen gegeven als apostelen, en sommigen als PROFETEN, en sommigen als evangelisten, en sommigen als herders en leraars; tot volmaking der heiligen, tot het werk der bediening, tot opbouwing van het lichaam van Christus.” Efeziërs 4:11, 12.

> “And God hath set some in the church, first apostles, secondarily PROPHETS, etc. 1 Corinthians 7:28.

> “En God heeft sommigen in de gemeente gesteld, ten eerste apostelen, ten tweede PROFETEN, enz. 1 Korinthiërs 7:28.

> “Despise not PROPHESYINGS. 1 Thessalonians 5:20. See also Acts 13:1; 21:9; Romans 12:6; 1 Corinthians 14:1, 24, 39. Prophets or prophesyings are for the edification of the church of Christ; and there is no evidence that can be produced from the word of God, that they were to cease before evangelists, pastors and teachers were to cease. But says the objector, ‘There has been so many false visions and dreams that I cannot have confidence in anything of the kind.’ It is true that Satan has his counterfeit. He always had false prophets, and certainly we may expect them now in this his last hour of deception and triumph. Those who reject such special revelations because the counterfeit exists, may with equal propriety go a little farther and deny that God ever revealed himself to man in a dream or a vision, for the counterfeit always existed.

> „Veracht de PROFETIEËN niet. 1 Thessalonicenzen 5:20. Zie ook Handelingen 13:1; 21:9; Romeinen 12:6; 1 Korinthiërs 14:1, 24, 39. Profeten of profetieën zijn tot opbouw van de gemeente van Christus; en er kan uit het woord van God geen bewijs worden aangevoerd dat zij zouden ophouden vóór evangelisten, herders en leraars zouden ophouden. Maar, zegt de tegenwerper, ‘Er zijn zo vele valse visioenen en dromen geweest, dat ik in niets van dien aard vertrouwen kan stellen.’ Het is waar dat de satan zijn vervalsing heeft. Hij heeft altijd valse profeten gehad, en zeker mogen wij die nu verwachten in dit zijn laatste uur van misleiding en triomf. Zij die zulke bijzondere openbaringen verwerpen omdat de vervalsing bestaat, kunnen met evenveel recht nog een stap verder gaan en ontkennen dat God Zich ooit aan de mens heeft geopenbaard in een droom of een visioen, want de vervalsing heeft altijd bestaan.

> “Dreams and visions are the medium through which God has revealed himself to man. Through this medium he spake to the prophets; he has placed the gift of prophecy among the gifts of the gospel church, and has classed dreams and visions with the other signs of the ‘LAST DAYS.’ Amen.

> „Dromen en visioenen zijn het middel waardoor God Zich aan de mens heeft geopenbaard. Door dit middel sprak Hij tot de profeten; Hij heeft de gave der profetie geplaatst onder de gaven van de evangelische kerk, en heeft dromen en visioenen gerangschikt onder de andere tekenen der ‘LAATSTE DAGEN.’ Amen.

> “My object in the above remarks has been to remove objections in a scriptural manner, and prepare the mind of the reader for the following.” James White, Brother Miller’s Dream, 1–3.

> „Mijn doel met bovenstaande opmerkingen is geweest bezwaren op schriftuurlijke wijze weg te nemen en de gedachten van de lezer voor te bereiden op hetgeen volgt.” James White, Brother Miller’s Dream, 1–3.

## William Miller’s Second Dream

De Tweede Droom van William Miller

> “I dreamed that God, by an unseen hand, sent me a curiously wrought casket about ten inches long by six square, made of ebony and pearls curiously inlaid. To the casket there was a key attached. I immediately took the key and opened the casket, when, to my wonder and surprise, I found it filled with all sorts and sizes of jewels, diamonds, precious stones, and gold and silver coin of every dimension and value, beautifully arranged in their several places in the casket; and thus arranged they reflected a light and glory equaled only to the sun.

> „Ik droomde dat God mij door een onzichtbare hand een kunstig vervaardigd kistje zond, ongeveer tien duim lang en zes duim in het vierkant, gemaakt van ebbenhout en kunstig ingelegd met parels. Aan het kistje was een sleutel bevestigd. Ik nam onmiddellijk de sleutel en opende het kistje, waarop ik, tot mijn verwondering en verbazing, ontdekte dat het gevuld was met allerlei soorten en afmetingen van juwelen, diamanten, edelstenen en gouden en zilveren munten van elke maat en waarde, schoon gerangschikt op hun onderscheiden plaatsen in het kistje; en aldus gerangschikt weerkaatsten zij een licht en heerlijkheid die slechts door de zon werden geëvenaard.

> “I thought it was not my duty to enjoy this wonderful sight alone, although my heart was overjoyed at the brilliancy, beauty, and value of its contents. I therefore placed it on a center table in my room and gave out word that all who had a desire might come and see the most glorious and brilliant sight ever seen by man in this life.

> „Ik achtte het niet mijn plicht alleen van dit wonderbare schouwspel te genieten, hoewel mijn hart vervuld was van vreugde over de schittering, schoonheid en waarde van de inhoud ervan. Daarom plaatste ik het op een middentafel in mijn kamer en liet bekendmaken dat allen die daartoe begeerte hadden, konden komen om het heerlijkste en schitterendste schouwspel te aanschouwen dat ooit door een mens in dit leven is gezien.

> “The people began to come in, at first few in number, but increasing to a crowd. When they first looked into the casket, they would wonder and shout for joy. But when the spectators increased, everyone would begin to trouble the jewels, taking them out of the casket and scattering them on the table. I began to think that the owner would require the casket and the jewels again at my hand; and if I suffered them to be scattered, I could never place them in their places in the casket again as before; and felt I should never be able to meet the accountability, for it would be immense. I then began to plead with the people not to handle them, nor to take them out of the casket; but the more I pleaded, the more they scattered; and now they seemed to scatter them all over the room, on the floor and on every piece of furniture in the room.

> “De mensen begonnen binnen te komen, aanvankelijk slechts weinigen in aantal, maar weldra aangroeiend tot een menigte. Wanneer zij voor het eerst in het kistje keken, verwonderden zij zich en riepen van blijdschap uit. Maar toen het aantal toeschouwers toenam, begon iedereen de juwelen aan te raken, ze uit het kistje te nemen en ze over de tafel te verstrooien. Ik begon te denken dat de eigenaar het kistje en de juwelen opnieuw van mijn hand zou opeisen; en indien ik toeliet dat zij verstrooid werden, zou ik ze nooit meer zoals tevoren op hun plaatsen in het kistje kunnen leggen; en ik voelde dat ik nooit in staat zou zijn rekenschap af te leggen, want die zou buitengewoon zwaar zijn. Toen begon ik het volk te smeken ze niet aan te raken en ze niet uit het kistje te nemen; maar hoe meer ik smeekte, des te meer verstrooiden zij ze; en nu schenen zij ze door de gehele kamer te verstrooien, over de vloer en over elk stuk meubilair in de kamer.”

> “I then saw that among the genuine jewels and coin they had scattered an innumerable quantity of spurious jewels and counterfeit coin. I was highly incensed at their base conduct and ingratitude, and reproved and reproached them for it; but the more I reproved, the more they scattered the spurious jewels and false coin among the genuine.

> ‘Ik zag toen dat zij onder de echte juwelen en munten een ontelbare hoeveelheid onechte juwelen en valse munten hadden verstrooid. Ik ontstak in hevige verontwaardiging over hun laaghartige handelwijze en ondankbaarheid, en ik berispte en verweet hun dit; maar hoe meer ik hen berispte, des te meer verstrooiden zij de onechte juwelen en de valse munten onder de echte.‘

> “I then became vexed in my physical soul and began to use physical force to push them out of the room; but while I was pushing out one, three more would enter and bring in dirt and shavings and sand and all manner of rubbish, until they covered every one of the true jewels, diamonds, and coins, which were all excluded from sight. They also tore in pieces my casket and scattered it among the rubbish. I thought no man regarded my sorrow or my anger. I became wholly discouraged and disheartened, and sat down and wept.

> „Toen werd ik geërgerd in mijn lichamelijke ziel en begon ik lichamelijke kracht te gebruiken om hen de kamer uit te drijven; maar terwijl ik er één naar buiten duwde, kwamen er drie anderen binnen, en zij brachten vuil en krullen en zand en allerlei soorten afval mee, totdat zij alle echte juwelen, diamanten en munten bedekten, zodat deze geheel aan het oog onttrokken waren. Zij scheurden ook mijn kistje in stukken en verspreidden het tussen het afval. Ik dacht dat geen mens acht sloeg op mijn droefheid of mijn toorn. Ik raakte geheel ontmoedigd en terneergeslagen, en ging zitten en weende.

> “While I was thus weeping and mourning for my great loss and accountability, I remembered God, and earnestly prayed that He would send me help. Immediately the door opened, and a man entered the room, when the people all left it; and he, having a dirt brush in his hand, opened the windows, and began to brush the dirt and rubbish from the room.

> „Terwijl ik aldus weende en rouwde over mijn grote verlies en verantwoordelijkheid, gedacht ik God en bad ik ernstig dat Hij mij hulp zou zenden. Onmiddellijk ging de deur open en trad een man de kamer binnen, waarop alle mensen deze verlieten; en hij opende, met een stofborstel in zijn hand, de vensters en begon het stof en vuil uit de kamer weg te vegen.

> “I cried to him to forbear, for there were some precious jewels scattered among the rubbish.

> Ik smeekte Hem om af te zien, want er lagen enkele kostbare juwelen verstrooid tussen het puin.

> “He told me to ‘fear not,’ for he would ‘take care of them.’

> Hij zei mij dat ik „niet moest vrezen”, want hij zou „voor hen zorgen”.

> “Then, while he brushed the dirt and rubbish, false jewels and counterfeit coin, all rose and went out of the window like a cloud, and the wind carried them away. In the bustle I closed my eyes for a moment; when I opened them, the rubbish was all gone. The precious jewels, the diamonds, the gold and silver coins, lay scattered in profusion all over the room.

> “Toen hij vervolgens het vuil en afval, de valse edelstenen en het valse muntgeld bijeenveegde, verhief alles zich als een wolk en verdween door het raam naar buiten, en de wind voerde het weg. In de drukte sloot ik een ogenblik mijn ogen; toen ik ze opende, was al het afval verdwenen. De kostbare edelstenen, de diamanten, de gouden en zilveren munten, lagen in overvloed over de hele kamer verspreid.

> “He then placed on the table a casket, much larger and more beautiful than the former, and gathered up the jewels, the diamonds, the coins, by the handful, and cast them into the casket, till not one was left, although some of the diamonds were not bigger than the point of a pin.

> “Daarop plaatste hij op de tafel een kistje, veel groter en veel fraaier dan het vorige, en verzamelde hij de juwelen, de diamanten, de munten, met volle handen, en wierp ze in het kistje, totdat er niet één was overgebleven, hoewel sommige van de diamanten niet groter waren dan de punt van een speld.”

> “He then called upon me to ‘come and see.’

> “Daarop riep hij mij op te ‘komen en te zien.’”

> “I looked into the casket, but my eyes were dazzled with the sight. They shone with ten times their former glory. I thought they had been scoured in the sand by the feet of those wicked persons who had scattered and trod them in the dust. They were arranged in beautiful order in the casket, every one in its place, without any visible pains of the man who cast them in. I shouted with very joy, and that shout awoke me.” Early Writings, 81–83.

> ‘Ik keek in het kistje, maar mijn ogen werden verblind door het schouwspel. Zij schitterden met tienmaal hun vroegere heerlijkheid. Ik dacht dat zij in het zand waren geschuurd door de voeten van die goddeloze personen die ze hadden verstrooid en in het stof vertrapt. Zij waren in het kistje in prachtige orde gerangschikt, ieder op zijn plaats, zonder enig zichtbaar spoor van de inspanningen van de man die ze erin had geworpen. Ik riep het uit van pure vreugde, en die uitroep wekte mij.’ Early Writings, 81–83.

## James White’s Footnotes

De voetnoten van James White

> “The ‘casket’ represents the great truths of the Bible, relative to the second advent of our Lord Jesus Christ, which were given Brother Miller to publish to the world.

> De „kist” stelt de grote waarheden van de Bijbel voor met betrekking tot de tweede komst van onze Heer Jezus Christus, die aan broeder Miller werden gegeven om aan de wereld bekend te maken.

> “The ‘key attached’ was his manner of interpreting the prophetic Word—Comparing scripture with scripture—the Bible its own interpreter. With this key Brother Miller opened the ‘casket,’ or the great truth of the advent to the world.

> „De ‘bijgevoegde sleutel’ was zijn wijze om het profetische Woord uit te leggen — Schrift met Schrift vergelijkend — de Bijbel als zijn eigen uitlegger. Met deze sleutel opende broeder Miller het ‘kistje’, of de grote waarheid van de advent voor de wereld.

> “‘The people began to come in, at first few in number, but increasing to a crowd.’ When the advent doctrine was first preached by Brother Miller, and a very few others, it had but little effect, and but very few were waked up by it; but from 1840 to 1844, wherever it was preached, the whole community was aroused.

> “‘Het volk begon binnen te komen, aanvankelijk met weinigen in getal, maar toenemend tot een menigte.’ Toen de adventsleer voor het eerst werd verkondigd door broeder Miller en nog slechts enkelen anderen, had zij slechts weinig uitwerking, en werden er maar zeer weinigen erdoor wakker geschud; maar van 1840 tot 1844 werd overal waar zij werd gepredikt de gehele gemeenschap in beroering gebracht.”

> “The ‘jewels, diamonds, etc.’ of ‘all sorts and sizes’ so ‘beautifully arranged in their several places in the casket’ represent the children of God, [Malachi 3:17,] from all the churches, and from almost every station, and situation of life, who received the advent faith, and were seen to take a bold stand in their several stations, in the holy cause of truth. While moving in this order, each attending to his own duty, and walking humbly before God, ‘they reflected a light and glory’ to the world, equaled only by the church in the days of the apostles. The message, [Revelation 14:6, 7] went as it were, upon the wings of the wind, and the invitation, ‘Come, for all things are now ready,’ [Luke 14:17.] went abroad with power and effect.

> De ‘juwelen, diamanten, enz.’ van ‘allerlei soorten en maten’, zo ‘schoon gerangschikt op hun onderscheiden plaatsen in het kistje’, stellen de kinderen van God voor, [Maleachi 3:17,] uit alle kerken en uit bijna elke stand en levensomstandigheid, die het adventgeloof aannamen en gezien werden een moedige positie in te nemen op hun onderscheiden posten in de heilige zaak der waarheid. Terwijl zij zich in deze orde bewogen, een ieder acht gevend op zijn eigen plicht en nederig wandelend voor God, ‘weerkaatsten zij een licht en heerlijkheid’ naar de wereld, slechts geëvenaard door de gemeente in de dagen der apostelen. De boodschap, [Openbaring 14:6, 7,] ging als het ware op de vleugelen van de wind, en de uitnodiging: ‘Kom, want alle dingen zijn nu gereed,’ [Lukas 14:17.] verbreidde zich met kracht en uitwerking.

> “When the flying angel [Revelation 14:6, 7.] first began to preach the everlasting good news, ‘Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come,’ many shouted for joy in view of the coming of Jesus, and the restitution, who afterwards opposed and scoffed, and ridiculed the truth that a little before filled them with joy. They troubled and scattered the jewels. This brings us to the autumn of 1844, when the scattering time commenced. Mark this: It was those who once ‘shouted for joy’ that troubled and scattered the jewels. And none have so effectually scattered the flock, and led them astray since 1844, as those who once preached the truth, and rejoiced in it; but have since denied the work of God, and the fulfilment of prophecy in our past advent experience.

> „Toen de vliegende engel [Openbaring 14:6, 7.] voor het eerst het eeuwige goede nieuws begon te verkondigen: ‘Vreest God en geeft Hem heerlijkheid, want het uur van Zijn oordeel is gekomen,’ juichten velen met het oog op de komst van Jezus en de wederherstelling, die zich later verzetten, spotten en de waarheid belachelijk maakten die kort tevoren hen met vreugde had vervuld. Zij verontrustten en verstrooiden de juwelen. Dit brengt ons tot de herfst van 1844, toen de tijd van verstrooiing begon. Merk dit op: het waren degenen die eens ‘juichten van vreugde’ die de juwelen verontrustten en verstrooiden. En niemand heeft de kudde sinds 1844 zo doeltreffend verstrooid en hen op een dwaalspoor gebracht als zij die eens de waarheid verkondigden en zich daarin verheugden, maar sindsdien het werk van God en de vervulling van de profetie in onze vroegere adventservaring hebben verloochend.

> “Brother Miller’s testimony, for a number of months after the Midnight cry, at the seventh month, 1844, was that the door was shut, and that the advent movement was a fulfilment of prophecy, and that we had been right in preaching time. He then exhorted his brethren, through the Advent Herald to hold fast, to be patient, and not grudge against one another; and God would soon justify them for preaching time. In this way he plead for the jewels, while he felt his ‘accountability’ for them, and that ‘it would be immense.’

> „De getuigenis van broeder Miller luidde, gedurende een aantal maanden na de middernachtsroep, in de zevende maand van 1844, dat de deur gesloten was, en dat de adventsbeweging een vervulling van de profetie was, en dat wij juist hadden gehandeld door de tijd te verkondigen. Vervolgens vermaande hij zijn broeders, door middel van de Advent Herald, om vast te houden, geduldig te zijn en niet tegen elkander te morren; en God zou hen weldra rechtvaardigen voor het verkondigen van de tijd. Op deze wijze pleitte hij voor de juwelen, terwijl hij zijn ‘verantwoordelijkheid’ voor hen voelde, en dat deze ‘ontzaglijk’ zou zijn.”

> “The ‘spurious jewels and counterfeit coin’ that were scattered among the genuine, clearly represent false converts, or ‘strange children,’ [Hosea 5:7.] since the door was shut in 1844.

> De „valse juwelen en vervalste muntstukken” die onder de echte verspreid waren, stellen duidelijk valse bekeerlingen voor, of „vreemde kinderen”, [Hoséa 5:7,] sinds de deur in 1844 werd gesloten.

> “The second ‘casket much larger and more beautiful than the former’ into which the scattered ‘jewels,’ ‘diamonds,’ and ‘coins’ were gathered, represents the broad field of living present truth into which the scattered flock will be gathered, even 144,000, all of them having the seal of the living God. Not one of the precious diamonds will be left in the dark. Although some are ‘not bigger than the point of a pin,’ they will not be overlooked, and left out in this day when God is making up his jewels. [Malachi 3:16–18.] He can send his angels and haste them out as he did Lot out of Sodom. ‘A short work will the Lord make upon the earth.’ ‘He will cut it short in righteousness.’ See Romans 9:28.

> “De tweede ‘kist, veel groter en mooier dan de eerste’, waarin de verstrooide ‘juwelen’, ‘diamanten’ en ‘munten’ werden verzameld, stelt het brede veld van de levende tegenwoordige waarheid voor, waarin de verstrooide kudde zal worden samengebracht, ja, de 144.000, allen verzegeld met het zegel van de levende God. Niet één van de kostbare diamanten zal in de duisternis worden achtergelaten. Hoewel sommige ‘niet groter zijn dan de punt van een speld’, zullen zij niet over het hoofd worden gezien en niet worden buitengesloten op deze dag waarop God Zijn juwelen bijeenbrengt. [Maleachi 3:16–18.] Hij kan Zijn engelen zenden en hen met spoed doen uitgaan, zoals Hij Lot uit Sodom leidde. ‘Een kort werk zal de Heere op de aarde doen.’ ‘Hij zal het verkorten in gerechtigheid.’ Zie Romeinen 9:28.”

> “The ‘dirt and shavings, sand and all manner of rubbish,’ represent the various and numerous errors that have been brought in among second advent believers, since the autumn of 1844. Here I will notice a few of them.

> “Het ‘stof en de houtkrullen, het zand en allerlei afval’ vertegenwoordigen de verschillende en talrijke dwalingen die sinds de herfst van 1844 onder de gelovigen in de tweede advent zijn binnengedrongen. Hier wil ik op enkele daarvan wijzen.

> “1. The stand that some of the ‘shepherds’ presumptuously took immediately after the Midnight cry was given, that the solemn melting power of the Holy Ghost that attended the seventh month movement was a mesmeric influence. George Storrs was among the first to take this stand. See his writings in the latter part of 1844, in the Midnight Cry, then published in New York city. J. V. Himes, at the Albany Conference in the spring of 1845, said that the seventh month movement produced mesmerism seven feet deep. This I am told by one who was present, and heard the remark. Others who took an active part in the seventh month cry have since pronounced that movement the work of the Devil. Attributing the work of Christ and the Holy Ghost to the Devil, was in the days of our Saviour, blasphemy, and it is blasphemy now.

> “1. Het standpunt dat sommigen van de ‘herders’ zich onmiddellijk nadat de Middernachtsroep was gegeven, aanmatigend aanmatigden, namelijk dat de plechtige, verzachtende kracht van de Heilige Geest die de beweging van de zevende maand vergezelde, een mesmerische invloed was. George Storrs behoorde tot de eersten die dit standpunt innamen. Zie zijn geschriften in het laatste gedeelte van 1844, in de Midnight Cry, destijds uitgegeven in New York City. J. V. Himes zei op de Albany Conference in het voorjaar van 1845, dat de beweging van de zevende maand mesmerisme voortbracht, zeven voet diep. Dit is mij verteld door iemand die aanwezig was en de opmerking hoorde. Anderen die een werkzaam aandeel hadden in de roep van de zevende maand, hebben sindsdien die beweging als het werk van de Duivel bestempeld. Het werk van Christus en van de Heilige Geest aan de Duivel toeschrijven, was in de dagen van onze Heiland godslastering, en het is nu godslastering.”

> “2. The many experiments on definite time. Since the 2300 days ended in 1844, quite a number of times have been set, by different individuals, for their termination. In doing this they have removed the ‘landmarks,’ and have thrown darkness and doubt over the whole advent movement.

> “2. De vele experimenten met een bepaalde tijd. Sinds de 2300 dagen in 1844 eindigden, zijn door verschillende personen tal van tijdstippen vastgesteld voor hun voltooiing. Door dit te doen hebben zij de ‘grensmarkeringen’ weggenomen en duisternis en twijfel over de gehele adventbeweging gebracht.

> “3. Spiritualism with all its fancies and extravagances. This wile of the Devil, which has accomplished an awful work of death, is very fitly represented by ‘shavings,’ and ‘all manner of rubbish.’ Many of those who drank down the poison of spiritualism admitted the truth of our past advent experience, and from this fact many have been made to believe that spiritualism was the natural fruit of believing that God conducted the great advent movements in 1843 and 1844. Peter, speaking of those who should ‘bring in damnable heresies, even denying the Lord that bought them,’ says, ‘BY REASON OF WHOM THE WAY OF TRUTH SHALL BE EVIL SPOKEN OF.’

> “3. Het spiritualisme met al zijn hersenschimmen en buitensporigheden. Deze list van de duivel, die een ontzaglijk werk van dood heeft verricht, wordt zeer treffend voorgesteld door ‘krullen’ en ‘allerlei soorten afval’. Velen van hen die het gif van het spiritualisme indronken, erkenden de waarheid van onze vroegere adventservaring, en door dit feit zijn velen ertoe gebracht te geloven dat het spiritualisme de natuurlijke vrucht was van het geloof dat God de grote adventbewegingen in 1843 en 1844 leidde. Petrus zegt, sprekende over hen die ‘verderfelijke ketterijen heimelijk zullen invoeren, en zelfs de Heere, Die hen gekocht heeft, zullen verloochenen’: ‘DOOR WIE DE WEG DER WAARHEID GELASTERD ZAL WORDEN.’”

> “4. S. S. Snow professing to be ‘Elijah the Prophet’” This man in his strange and wild career, has also acted his part in this work of death, and his course has had a tendency to bring the true position for the waiting saints into disrepute, in the minds of many honest souls.

> “4. S. S. Snow die beweert ‘Elia de Profeet’ te zijn” Ook deze man heeft in zijn vreemde en wilde loopbaan zijn rol gespeeld in dit werk des doods, en zijn handelwijze heeft ertoe gestrekt de ware positie van de wachtende heiligen in de gedachten van vele oprechte zielen in diskrediet te brengen.

> “To this catalogue of errors I might add many more, such as the ‘thousand years’ of Revelation 20:4, 7, in the past, the 144,000 of Revelation 7:4; 14:1, those who ‘arose and came out of the graves’ after Christ’s resurrection, the no-work doctrine, the doctrine of the destruction of infants, &c. &c.

> “Aan deze catalogus van dwalingen zou ik nog vele andere kunnen toevoegen, zoals de ‘duizend jaar’ van Openbaring 20:4, 7, in het verleden, de 144.000 van Openbaring 7:4; 14:1, degenen die na Christus’ opstanding ‘opstonden en uit de graven kwamen’, de leer dat men niet behoort te werken, de leer van de vernietiging van zuigelingen, enz. enz.

> “These errors were so industriously propagated, and urged upon the waiting flock that, at the time Brother Miller had the dream, the true jewels were ‘excluded from sight,’ and the words of the prophet were applicable—’And judgment is turned away backward, and justice standeth afar off,’ &c. &c. See Isaiah 59:14. At that time there was not an advent paper in the land that advocated the cause of present truth. The Day-Dawn, was the last to defend the true position of the little flock; but that died a number of months before the Lord gave Bro. Miller this dream; and in its last dying struggle pointed the weary sighing saints to 1877, then thirty years in the future, as the time of their final deliverance. Alas! alas! No wonder that Brother Miller in his dream, ‘sat down and wept’ over this sad state of things.

> „Deze dwalingen werden zo ijverig verbreid en aan de wachtende kudde opgedrongen, dat ten tijde waarin broeder Miller de droom had, de ware juwelen ‘aan het gezicht onttrokken’ waren, en de woorden van de profeet van toepassing waren: ‘En het recht is teruggeweken, en de gerechtigheid staat van verre,’ enz. enz. Zie Jesaja 59:14. In die tijd was er in het land geen adventblad dat de zaak van de tegenwoordige waarheid verdedigde. The Day-Dawn was het laatste dat de ware positie van de kleine kudde handhaafde; maar ook dat hield op te bestaan verscheidene maanden voordat de Heere broeder Miller deze droom gaf; en in zijn laatste stervensstrijd wees het de vermoeide, zuchtende heiligen op 1877, toen nog dertig jaar in de toekomst, als de tijd van hun uiteindelijke verlossing. Ach! ach! Geen wonder dat broeder Miller in zijn droom ‘ging zitten en weende’ over deze droevige toestand van zaken.”

> “Brother Miller closed his eyes in death, December 22, 1849, which fulfilled the following words in his dream, ‘In the bustle I closed my eyes for a moment.’ This wonderful fulfilment is so plain that none will fail to see it.

> „Broeder Miller sloot zijn ogen in de dood op 22 december 1849, waarmee de volgende woorden in zijn droom werden vervuld: ‘Te midden van de drukte sloot ik mijn ogen voor een ogenblik.’ Deze wonderlijke vervulling is zo duidelijk dat niemand zal nalaten haar te zien.

> “The casket, represents the advent truth that Brother Miller published to the world, as is marked out by the parable of the ten virgins. [Matthew 25:1–11.] First, the time, 1843; second, the tarrying time; third, the midnight cry, at the seventh month, 1844, and fourth, the shut door. No one who has read the second advent papers since 1843, will deny that Brother Miller has advocated these four important points in advent history. This harmonious system of truth or ‘casket’ has been torn in pieces, and scattered among the rubbish by those who have rejected their own experience, and have denied the very truths that they, with Brother Miller so fearlessly preached to the world.

> „De kist stelt de adventswaarheid voor die broeder Miller aan de wereld heeft verkondigd, zoals die wordt afgebakend door de gelijkenis van de tien maagden. [Matteüs 25:1–11.] Ten eerste, de tijd, 1843; ten tweede, de vertoeftijd; ten derde, de middernachtsroep, in de zevende maand, 1844; en ten vierde, de gesloten deur. Niemand die sinds 1843 de bladen over de wederkomst heeft gelezen, zal ontkennen dat broeder Miller deze vier belangrijke punten in de adventsgeschiedenis heeft verdedigd. Dit harmonische stelsel van waarheid, of ‘kist’, is aan stukken gescheurd en tussen het puin verstrooid door hen die hun eigen ervaring hebben verworpen en de waarheden hebben verloochend die zij, samen met broeder Miller, zo onbevreesd aan de wereld hebben verkondigd.

> “The church will then be pure and ‘without fault before the throne of God,’ having confessed all their errors, faults and sins, and having had them washed away by the blood of Christ and blotted out, they will be without ‘spot or wrinkle, or any such thing.’ Then they will shine with ‘ten times their former glory.’” JAMES WHITE Oswego, May, 1850.

> “De gemeente zal dan rein zijn en ‘zonder gebrek voor de troon van God,’ en nadat zij al haar dwalingen, tekortkomingen en zonden heeft beleden, en deze door het bloed van Christus zijn afgewassen en uitgewist, zal zij zijn zonder ‘vlek of rimpel, of iets dergelijks.’ Dan zal zij stralen met ‘tienmaal haar vroegere heerlijkheid.’” JAMES WHITE Oswego, mei 1850.

Back to Articles