Article

# The Book of Daniel - Number Forty-Two

Het Boek Daniël - Nummer Tweeënveertig

Connecting Links

Verbindende schakels

Author

Jeff Pippenger

Published

January 6, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

John the Baptist was a connecting link prophet.

Johannes de Doper was een profeet die als verbindende schakel fungeerde.

> “The prophet John was the connecting link between the two dispensations. As God’s representative he stood forth to show the relation of the law and the prophets to the Christian dispensation. He was the lesser light, which was to be followed by a greater. The mind of John was illuminated by the Holy Spirit, that he might shed light upon his people; but no other light ever has shone or ever will shine so clearly upon fallen man as that which emanated from the teaching and example of Jesus. Christ and His mission had been but dimly understood as typified in the shadowy sacrifices. Even John had not fully comprehended the future, immortal life through the Saviour.” The Desire of Ages, 220.

> „De profeet Johannes was de verbindende schakel tussen de twee bedelingen. Als Gods vertegenwoordiger trad hij naar voren om de verhouding van de wet en de profeten tot de christelijke bedeling te tonen. Hij was het kleinere licht, waarop een groter zou volgen. Het verstand van Johannes werd verlicht door de Heilige Geest, opdat hij licht over zijn volk zou doen schijnen; maar geen ander licht heeft ooit zo helder over de gevallen mens geschenen of zal ooit zo helder schijnen als dat wat uitging van het onderwijs en het voorbeeld van Jezus. Christus en Zijn zending waren slechts vaag begrepen, zoals zij werden voorgesteld in de schaduwachtige offers. Zelfs Johannes had het toekomstige, onsterfelijke leven door de Heiland niet ten volle begrepen.” The Desire of Ages, 220.

Jesus was also a connecting link prophet.

Jezus was ook een profeet die als verbindende schakel fungeerde.

> “Christ has led the way from earth to heaven. He forms the connecting link between the two worlds. He brings the love and condescension of God to man, and brings man up through His merits to meet the reconciliation of God. Christ is the way, the truth, and the life. It is hard work to follow on, step by step, painfully and slowly, onward and upward, in the path of purity and holiness. But Christ has made ample provision to impart new vigor and divine strength at every advance step in the divine life. This is the knowledge and experience that the hands in the office all want, and must have, or they daily bring reproach upon the cause of Christ.” Testimonies, volume 3, 193.

> “Christus heeft de weg gebaand van de aarde naar de hemel. Hij vormt de verbindende schakel tussen de twee werelden. Hij brengt de liefde en neerbuigende goedgunstigheid van God tot de mens, en voert de mens door Zijn verdiensten omhoog om de verzoening van God te ontmoeten. Christus is de weg, de waarheid en het leven. Het is zwaar werk om voort te gaan, stap voor stap, pijnlijk en langzaam, voorwaarts en opwaarts, op het pad van reinheid en heiligheid. Maar Christus heeft overvloedige voorziening getroffen om bij elke voortgaande stap in het goddelijke leven nieuwe kracht en goddelijke sterkte mee te delen. Dit is de kennis en ervaring die allen die op het kantoor werkzaam zijn, wensen en moeten hebben, anders brengen zij dagelijks smaad over de zaak van Christus.” Testimonies, deel 3, 193.

John the Baptist’s prophetic work included connecting the dispensation of the earthly to the heavenly sanctuary. The first words John said when he first saw Jesus was:

Het profetische werk van Johannes de Doper omvatte het verbinden van de bedeling van het aardse met het hemelse heiligdom. De eerste woorden die Johannes sprak toen hij Jezus voor het eerst zag, waren:

> The next day John seeth Jesus coming unto him, and saith, Behold the Lamb of God, which taketh away the sin of the world. John 1:29.

> De volgende dag ziet Johannes Jezus naar zich toe komen en zegt: Zie het Lam Gods, Dat de zonde der wereld wegneemt. Johannes 1:29.

But even though John was to identify the transition from ancient Israel unto spiritual Israel, his understanding of that transition was limited.

Maar hoewel Johannes de overgang van het oude Israël naar het geestelijke Israël moest aanduiden, was zijn begrip van die overgang beperkt.

> “Said Christ, in vindication of John, ‘But what went ye out for to see? A prophet? yea, I say unto you, and more than a prophet.’ Not only was John a prophet to foretell future events, but he was a child of promise, filled with the Holy Spirit from his birth, and was ordained of God to execute a special work as a reformer, in preparing a people for the reception of Christ. The prophet John was the connecting link between the two dispensations.

> “Christus zei, ter rechtvaardiging van Johannes: ‘Maar wat zijt gij uitgegaan om te zien? Een profeet? Ja, Ik zeg u, en meer dan een profeet.’ Johannes was niet alleen een profeet om toekomstige gebeurtenissen te voorzeggen, maar hij was een kind der belofte, van zijn geboorte af vervuld met de Heilige Geest, en door God verordineerd om als hervormer een bijzonder werk te verrichten, door een volk toe te bereiden op de ontvangst van Christus. De profeet Johannes was de verbindende schakel tussen de twee bedelingen.

> “The religion of the Jews, in consequence of their departure from God, consisted mostly in ceremony. John was the lesser light, which was to be followed by a greater light. He was to shake the confidence of the people in their traditions, and call their sins to their remembrance, and lead them to repentance; that they might be prepared to appreciate the work of Christ. God communicated to John by inspiration, illuminating the prophet that he might remove the superstition and darkness from the minds of the honest Jews, which had been, through false teachings for generations, gathering upon them.

> „De godsdienst van de Joden bestond, als gevolg van hun afval van God, grotendeels uit ceremonie. Johannes was het kleinere licht, dat door een groter licht gevolgd zou worden. Hij moest het vertrouwen van het volk in hun overleveringen doen wankelen, hun hun zonden in herinnering brengen en hen tot bekering leiden, opdat zij voorbereid zouden zijn om het werk van Christus te waarderen. God deelde aan Johannes door ingeving mee en verlichtte de profeet, opdat hij het bijgeloof en de duisternis uit de gedachten van de oprechte Joden zou wegnemen, die zich door valse leringen gedurende generaties over hen hadden samengepakt.”

> “The least disciple that followed Jesus, that witnessed his miracles, and listened to his divine lessons of instruction, and heard the comforting words which fell from his lips, was more privileged than John the Baptist, for he had a clearer light. No other light has shone, or ever will shine, upon the intellect of sinful, fallen man, save that which was, and is, communicated through Him who is the light of the world. Christ and his mission had been but dimly understood through the shadowy sacrifices. Even John thought that the reign of Christ would be in Jerusalem, and that he would set up a temporal kingdom, the subjects of which would be holy.” Review and Herald, April 8, 1873.

> „De geringste discipel die Jezus volgde, die getuige was van zijn wonderen, en luisterde naar zijn goddelijke lessen van onderricht, en de vertroostende woorden hoorde die van zijn lippen vielen, was meer bevoorrecht dan Johannes de Doper, want hij had een helderder licht. Geen ander licht heeft op het verstand van de zondige, gevallen mens geschenen, of zal ooit schijnen, dan datgene wat werd en wordt meegedeeld door Hem die het licht der wereld is. Christus en zijn zending waren slechts vaag verstaan door de schaduwachtige offers. Zelfs Johannes dacht dat de heerschappij van Christus in Jeruzalem zou zijn, en dat Hij een tijdelijk koninkrijk zou oprichten, waarvan de onderdanen heilig zouden zijn.” Review and Herald, 8 april 1873.

The apostle Paul was also a connecting link prophet that was to identify the prophetic applications of the literal transitioning unto the spiritual. He understood that literal Jerusalem was no longer the Jerusalem of prophecy, for it then had transitioned unto heavenly Jerusalem.

De apostel Paulus was eveneens een schakelprofeet die de profetische toepassingen van de letterlijke overgang naar het geestelijke moest identificeren. Hij begreep dat het letterlijke Jeruzalem niet langer het Jeruzalem van de profetie was, want het was toen overgegaan in het hemelse Jeruzalem.

> For this Agar is mount Sinai in Arabia, and answereth to Jerusalem which now is, and is in bondage with her children. But Jerusalem which is above is free, which is the mother of us all. Galatians 4:25, 26.

> Want deze Hagar is de berg Sinaï in Arabië en komt overeen met het tegenwoordige Jeruzalem, en zij verkeert in slavernij met haar kinderen. Maar het Jeruzalem dat boven is, is vrij, en dat is de moeder van ons allen. Galaten 4:25, 26.

In chapter two of 2 Thessalonians, which we have been considering, Paul identified that literal pagan Rome was the power that restrained spiritual papal Rome from ascending to the throne until the year 538. In the chapter he identifies that the “man of sin” which is seated in the temple of God, was the same “king” that Daniel identified in chapter eleven, verse thirty-six. The proof that the “king of the north” in the last six verses of Daniel eleven is the papacy became the key to establish the framework of truth employed by Future for America from the increase of knowledge in 1989.

In het tweede hoofdstuk van 2 Thessalonicenzen, dat wij hebben behandeld, stelde Paulus vast dat het letterlijke heidense Rome de macht was die het geestelijke pauselijke Rome ervan weerhield de troon te bestijgen tot het jaar 538. In dat hoofdstuk geeft hij aan dat de „mens der zonde”, die in de tempel van God gezeten is, dezelfde „koning” was die Daniël in hoofdstuk elf, vers zesendertig, aanwees. Het bewijs dat de „koning van het noorden” in de laatste zes verzen van Daniël elf het pausdom is, werd de sleutel tot het vaststellen van het raamwerk van waarheid dat Future for America vanaf de vermeerdering van kennis in 1989 hanteerde.

In the same chapter, Paul identified pagan Rome’s work of restraining the rise of the papacy, until the time when pagan Rome would be taken away, and thus identified that “the daily” in the book of Daniel was pagan Rome. That truth became the very key to establish the framework of truth which produced the increase of knowledge in 1798.

In hetzelfde hoofdstuk duidde Paulus het werk van het heidense Rome aan als het tegenhouden van de opkomst van het pausdom, tot de tijd dat het heidense Rome zou worden weggenomen, en stelde daarmee vast dat „het dagelijkse” in het boek Daniël het heidense Rome was. Die waarheid werd juist de sleutel tot het vaststellen van het raamwerk der waarheid dat in 1798 de vermeerdering der kennis voortbracht.

In William Miller’s history the message was proclaimed when a transition from the Philadelphian to the Laodicean movement was to take place. In Future for America’s history the transition from a Laodicean movement unto the Philadelphian movement is now taking place.

In de geschiedenis van William Miller werd de boodschap verkondigd toen een overgang van de Filadelfische naar de Laodiceïsche beweging zou plaatsvinden. In de geschiedenis van Future for America vindt nu de overgang van een Laodiceïsche beweging naar de Filadelfische beweging plaats.

The truth that Paul set forth in 2 Thessalonians that identified the transition from literal pagan Rome unto spiritual papal Rome became the framework for Miller’s prophetic understanding. Both John the Baptist and Paul were raised up to explain the transition from literal to spiritual. William Miller was typified by John the Baptist and in his work it was essential that he recognized the relation and transition of pagan and papal Rome, the transition that John was raised up to identify.

De waarheid die Paulus in 2 Thessalonicenzen uiteenzette, waarin de overgang van het letterlijke heidense Rome naar het geestelijke pauselijke Rome werd geïdentificeerd, werd het kader voor Millers profetisch begrip. Zowel Johannes de Doper als Paulus werden verwekt om de overgang van het letterlijke naar het geestelijke te verklaren. William Miller werd voorgesteld door Johannes de Doper, en in zijn werk was het wezenlijk dat hij de relatie en de overgang tussen het heidense en het pauselijke Rome onderkende, de overgang die Johannes was verwekt te identificeren.

There are five references to “the daily” in the book of Daniel, and they always precede a symbol of the papal power. In the context of the prophetic transition we are considering, all five references include the transition from literal Rome to spiritual Rome. “The daily” in the book of Daniel is one of the truths represented upon Habakkuk’s two tables, and is therefore a foundational truth that was to be defended; a truth which would ultimately become covered up with false and counterfeit jewels and coins. It is no accident that every truth represented upon the two sacred charts has direct inspired endorsements within the writings of Ellen White. To reject any of the foundational truths (including “the daily”), is to simultaneously reject the authority of the Spirit of Prophecy.

Er zijn vijf verwijzingen naar “het gedurige” in het boek Daniël, en zij gaan altijd vooraf aan een symbool van de pauselijke macht. In de context van de profetische overgang die wij overwegen, omvatten alle vijf verwijzingen de overgang van het letterlijke Rome naar het geestelijke Rome. “Het gedurige” in het boek Daniël is een van de waarheden die op Habakuks twee tafelen worden voorgesteld, en is daarom een fundamentele waarheid die verdedigd moest worden; een waarheid die uiteindelijk bedekt zou raken met valse en nagemaakte juwelen en munten. Het is geen toeval dat iedere waarheid die op de twee heilige kaarten wordt voorgesteld, in de geschriften van Ellen White rechtstreeks geïnspireerde bevestigingen heeft. Om enige van de fundamentele waarheden (met inbegrip van “het gedurige”) te verwerpen, betekent tegelijkertijd het gezag van de Geest der Profetie te verwerpen.

> “Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.

> “Toen zag ik met betrekking tot het ‘Dagelijksche’, dat het woord ‘offer’ door menselijke wijsheid was ingevoegd en niet tot de tekst behoort; en dat de Heere de juiste opvatting ervan had gegeven aan hen die de roep van het uur des oordeels verkondigden. Toen er eenheid bestond, vóór 1844, waren bijna allen verenigd in de juiste opvatting van het ‘Dagelijksche’; maar sinds 1844 zijn in de verwarring andere opvattingen omhelsd, en duisternis en verwarring zijn gevolgd.” Review and Herald, 1 november 1850.

Those “who gave the judgment hour cry,” understood “the daily” as a symbol of paganism, and/or pagan Rome. Their understanding included the fact that they understood that the word “sacrifice” did not belong in the passage in Daniel, where it had been added by the translators (by human wisdom) of the King James Bible. The pioneer understanding also included that “the daily” was always presented in connection with one of the two symbols of the papal power, and that paganism (“the daily”), always preceded the papal symbol. They were always identified in the sequence in which they arrived into prophetic history. The books of Daniel and Revelation never deviate from the historical sequence of paganism preceding papalism, and when the book of Revelation introduces the third desolating power of the false prophet, that sequence is always upheld.

Degenen „die de roep van het uur van het oordeel gaven”, verstonden „het dagelijkse” als een symbool van het heidendom en/of van het heidense Rome. Hun opvatting omvatte tevens het besef dat het woord „offer” niet in de passage in Daniël thuishoorde, waar het door de vertalers (door menselijke wijsheid) van de King James Bible was toegevoegd. Het inzicht van de pioniers omvatte ook dat „het dagelijkse” altijd werd voorgesteld in samenhang met een van de twee symbolen van de pauselijke macht, en dat het heidendom („het dagelijkse”) altijd aan het pauselijke symbool voorafging. Zij werden steeds aangeduid in de volgorde waarin zij in de profetische geschiedenis optraden. De boeken Daniël en Openbaring wijken nooit af van de historische volgorde waarin het heidendom aan het pausdom voorafgaat, en wanneer het boek Openbaring de derde verwoestende macht van de valse profeet introduceert, wordt die volgorde altijd gehandhaafd.

Without Paul’s instruction that the literal things of prophecy transitioned to the spiritual in the time period of the cross, a dilemma is produced with Christ’s prediction of the destruction of Jerusalem found in all the gospels except John. The two symbols of the papacy connected with “the daily” in the book of Daniel are the abomination of desolation and the transgression of desolation. Those two symbols represent the mark of the beast (the abomination) and the image of the beast (the transgression).

Zonder Paulus’ onderwijzing dat de letterlijke zaken van de profetie in de tijdsperiode van het kruis overgingen in het geestelijke, ontstaat er een dilemma met Christus’ voorspelling van de verwoesting van Jeruzalem, die in alle evangeliën behalve dat van Johannes wordt aangetroffen. De twee symbolen van het pausdom die in het boek Daniël met „het gedurige” verbonden zijn, zijn de gruwel der verwoesting en de overtreding der verwoesting. Die twee symbolen vertegenwoordigen het merkteken van het beest (de gruwel) en het beeld van het beest (de overtreding).

The transgression that allows the papacy to murder those it deems as heretics is the combination of church and state, with the church in control of the relationship. Thus, Daniel represents the combination of church and state which is the image of the papal beast, as the transgression of desolation. The Bible identifies idolatry as an abomination, and all the idolatry of the papal power is represented with its idol sabbath, which John calls the mark of the beast, and Daniel calls the abomination that maketh desolate.

De overtreding die het pausdom in staat stelt hen die het als ketters beschouwt te vermoorden, is de vereniging van kerk en staat, waarbij de kerk de heerschappij over die verhouding voert. Daarom stelt Daniël de vereniging van kerk en staat, die het beeld van het pauselijke beest is, voor als de overtreding der verwoesting. De Bijbel duidt afgoderij aan als een gruwel, en alle afgoderij van de pauselijke macht wordt voorgesteld door haar afgodische sabbat, die Johannes het merkteken van het beest noemt, en Daniël de gruwel die verwoesting veroorzaakt.

> And out of one of them came forth a little horn, which waxed exceeding great, toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land. And it waxed great, even to the host of heaven; and it cast down some of the host and of the stars to the ground, and stamped upon them. Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. And an host was given him against the daily sacrifice by reason of transgression, and it cast down the truth to the ground; and it practiced, and prospered. Daniel 8:9–12.

> En uit een van die kwam een kleine hoorn voort, die uitermate groot werd, naar het zuiden en naar het oosten en naar het heerlijke land. En hij werd groot, zelfs tot aan het heer des hemels; en hij wierp sommigen van dat heer en van de sterren ter aarde neer en vertrad hen. Ja, hij verhief zich zelfs tot de Vorst van het heer, en door hem werd het dagelijks offer weggenomen, en de plaats van Zijn heiligdom werd neergeworpen. En een heir werd hem overgegeven tegen het dagelijks offer vanwege overtreding, en het wierp de waarheid ter aarde; en het handelde en had voorspoed. Daniël 8:9–12.

We will address these verses in greater detail in another article, but in verse eleven, the power that magnified itself against Christ was pagan Rome, when they attempted to kill him at his birth and then finally did so at the cross. The verse states that “by him” (pagan Rome), “the daily was taken away.” The Hebrew word translated as “taken away” is “rum,” and it means “to lift up and exalt”. Pagan Rome would lift up and exalt the religion of paganism, and they did that very thing in history. This is why they are called “pagan” Rome.

Wij zullen deze verzen in een ander artikel uitvoeriger behandelen, maar in vers elf was de macht die zich tegen Christus verhief het heidense Rome, toen zij trachtten Hem bij Zijn geboorte te doden en dat uiteindelijk aan het kruis deden. Het vers zegt dat “door hem” (het heidense Rome) “het dagelijks offer werd weggenomen”. Het Hebreeuwse woord dat met “weggenomen” is vertaald, is “rum”, en het betekent “opheffen en verheffen”. Het heidense Rome zou de godsdienst van het heidendom opheffen en verheffen, en juist dat hebben zij in de geschiedenis gedaan. Daarom worden zij “heidens” Rome genoemd.

The next verse identifies that papal Rome, was given a “host” (military power), that was against, or was to overcome “the daily” (paganism). This also is a fact of history, for military strength was employed by the papacy (though she never has her own army), to overcome the restraint placed upon her rise to power. That power came from pagan Rome. The military power that she employed was given unto her through “transgression,” for the transgression that allowed her to control the armies of the kings that placed her on the throne in the year 538, was the transgression of the combination of church and state. First pagan Rome is addressed in verse eleven, informing the student that pagan Rome would stand up against Christ, and that it would exalt the religion of paganism.

Het volgende vers geeft aan dat het pauselijke Rome een „heirschare” (militaire macht) werd gegeven, die gericht was tegen, of bestemd was om „het gedurige” (het heidendom) te overwinnen. Ook dit is een historisch feit, want militaire kracht werd door het pausdom aangewend (hoewel het zelf nooit een eigen leger heeft gehad) om de belemmering te overwinnen die aan zijn machtsopkomst in de weg stond. Die macht kwam voort uit het heidense Rome. De militaire macht die het aanwendde, werd het gegeven door „overtreding”, want de overtreding die het in staat stelde de legers te beheersen van de koningen die het in het jaar 538 op de troon plaatsten, was de overtreding van de vereniging van kerk en staat. Eerst wordt in vers elf het heidense Rome aangesproken, waarbij de student wordt meegedeeld dat het heidense Rome zich tegen Christus zou verheffen en dat het de religie van het heidendom zou verhogen.

The next verse describes the transgression of the combination of church and state that allowed the papacy to overcome and remove the restraint that pagan Rome had exercised against her. History upholds the application of both those verses. “The daily” represents either pagan Rome, the power that stood against Christ, or the religion of paganism that was exalted by pagan Rome. The symbol of “the daily” is then followed by the papacy, as it identifies the transgression of church and state that is what empowers the papacy with an army to do its dirty work. Daniel’s third use of “the daily,” is the question that produces the answer, that is the central pillar of Adventism.

Het volgende vers beschrijft de overtreding van de vereniging van kerk en staat die het pausdom in staat stelde de beperking die het heidense Rome tegen haar had uitgeoefend, te overwinnen en weg te nemen. De geschiedenis bevestigt de toepassing van beide verzen. „Het dagelijkse” vertegenwoordigt óf het heidense Rome, de macht die zich tegen Christus stelde, óf de godsdienst van het heidendom die door het heidense Rome werd verheven. Op het symbool van „het dagelijkse” volgt vervolgens het pausdom, aangezien het de overtreding van kerk en staat aanduidt die juist datgene is wat het pausdom met een leger toerust om zijn vuile werk te doen. Daniëls derde gebruik van „het dagelijkse” is de vraag die het antwoord voortbrengt dat de centrale pijler van het adventisme is.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> Toen hoorde ik een heilige spreken; en een andere heilige zei tot die bepaalde heilige die sprak: Hoe lang zal het visioen aangaande het dagelijks offer en de verwoestende overtreding duren, waardoor zowel het heiligdom als de schare aan vertrapping worden prijsgegeven? Daniël 8:13.

In this verse, the question is asked of how long shall the vision be, thus asking for an answer that represents duration, and not a point in time. The question is not on what date will the vision be fulfilled, but what is the duration of the vision. The verse does not ask “When?”, it asks, “How long?” The vision is about the desolating powers of paganism, represented as “the daily,” and papalism as represented by the transgression of the papacy that is accomplished when she commits fornication with the kings of the earth. Those two desolating powers of paganism followed by papalism were to trample down the sanctuary and the host for a period of “seven times.”

In dit vers wordt de vraag gesteld hoe lang het gezicht zal duren, en daarmee wordt om een antwoord gevraagd dat een tijdsduur aanduidt, en niet een tijdstip. De vraag luidt niet op welke datum het gezicht vervuld zal worden, maar wat de duur van het gezicht is. Het vers vraagt niet: „Wanneer?”, maar het vraagt: „Hoe lang?” Het gezicht handelt over de verwoestende machten van het heidendom, voorgesteld als „het dagelijkse”, en van het pausdom, zoals voorgesteld door de overtreding van het pausdom die tot stand komt wanneer het hoererij bedrijft met de koningen der aarde. Deze twee verwoestende machten, het heidendom gevolgd door het pausdom, zouden het heiligdom en het heir vertreden gedurende een periode van „zeven tijden”.

It is important to recognize that the trampling down of the literal sanctuary which began in the time of Babylon, and continued through to the destruction of Jerusalem by pagan Rome in 70 AD, was done by pagan powers from the beginning of the history to the end. Thus, it was literal paganism in the plural that trampled down the literal sanctuary and literal host (God’s people). But it was spiritual Rome that trampled down spiritual Jerusalem and spiritual Israel.

Het is belangrijk te erkennen dat de vertreding van het letterlijke heiligdom, die begon in de tijd van Babylon en voortduurde tot aan de verwoesting van Jeruzalem door het heidense Rome in 70 na Chr., van het begin tot het einde van die geschiedenis werd uitgevoerd door heidense machten. Zo was het het letterlijke heidendom in het meervoud dat het letterlijke heiligdom en de letterlijke legermacht (Gods volk) vertreden heeft. Maar het was het geestelijke Rome dat het geestelijke Jeruzalem en het geestelijke Israël vertrad.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:2, 3.

> Maar laat de voorhof die buiten de tempel is, buiten beschouwing en meet die niet; want zij is aan de heidenen gegeven; en zij zullen de heilige stad tweeënveertig maanden lang vertreden. En Ik zal macht geven aan Mijn twee getuigen, en zij zullen profeteren duizend tweehonderdzestig dagen, gekleed in zakken. Openbaring 11:2, 3.

John the Baptist was a connecting link prophet that identified the change of dispensation from the earthly sanctuary to the heavenly, without knowing the fullness of his work. Paul was a connecting link prophet that identified the change of dispensation from literal Israel (the host) to spiritual Israel. The Jerusalem that was trampled down for forty-two months was spiritual Jerusalem.

Johannes de Doper was een verbindingsschakel-profeet die de verandering van bedeling van het aardse heiligdom naar het hemelse aanwees, zonder de volheid van zijn werk te kennen. Paulus was een verbindingsschakel-profeet die de verandering van bedeling van het letterlijke Israël (de menigte) naar het geestelijke Israël aanwees. Het Jeruzalem dat gedurende tweeënveertig maanden vertreden werd, was het geestelijke Jeruzalem.

> “The periods here mentioned—forty and two months,” and ‘a thousand two hundred and threescore days’—are the same, alike representing the time in which the church of Christ was to suffer oppression from Rome. The 1260 years of papal supremacy began in A.D. 538, and would therefore terminate in 1798. At that time a French army entered Rome and made the pope a prisoner, and he died in exile. Though a new pope was soon afterward elected, the papal hierarchy has never since been able to wield the power which it before possessed.” The Great Controversy, 266.

> ‘De hier genoemde tijdsperioden — tweeënveertig maanden,’ en ‘duizend tweehonderd zestig dagen’ — zijn dezelfde en stellen beide de tijd voor waarin de gemeente van Christus onderdrukking door Rome zou lijden. De 1260 jaren van pauselijke opperheerschappij begonnen in 538 n.Chr. en zouden derhalve eindigen in 1798. In die tijd trok een Frans leger Rome binnen en maakte de paus tot gevangene, en hij stierf in ballingschap. Hoewel kort daarna een nieuwe paus werd gekozen, is de pauselijke hiërarchie sindsdien nooit meer in staat geweest de macht uit te oefenen die zij tevoren bezat.’ The Great Controversy, 266.

Paul identified that at the transition which took place in the history of the cross, spiritual Jerusalem which “is above,” became the city which God chose to place his name, and literal Jerusalem ceased to be the Jerusalem of Bible prophecy.

Paulus stelde vast dat bij de overgang die plaatsvond in de geschiedenis van het kruis, het geestelijke Jeruzalem, dat „boven is”, de stad werd die God verkoos om zijn naam daar te vestigen, en dat het letterlijke Jeruzalem ophield het Jeruzalem van de Bijbelse profetie te zijn.

> For this Agar is mount Sinai in Arabia, and answereth to Jerusalem which now is, and is in bondage with her children. But Jerusalem which is above is free, which is the mother of us all. Galatians 4:25, 26.

> Want deze Hagar is de berg Sinaï in Arabië en komt overeen met het tegenwoordige Jeruzalem, en zij is met haar kinderen in slavernij. Maar het Jeruzalem dat boven is, is vrij, en dat is de moeder van ons allen. Galaten 4:25, 26.

This truth is essential to understand correctly, and the false application of literal Jerusalem as the symbol of Bible prophecy is part of the deception created by the Jesuits to undermine the truth that the pope of Rome is the antichrist. That false teaching produces a belief within apostate Protestantism that allows them to incorrectly look to the modern Jewish nation of Israel as a symbol of prophecy. Literal Jerusalem ceased to be God’s Jerusalem in the time of the cross.

Deze waarheid is van wezenlijk belang om juist te verstaan, en de valse toepassing van het letterlijke Jeruzalem als symbool van de bijbelse profetie maakt deel uit van het bedrog dat door de jezuïeten is gecreëerd om de waarheid te ondermijnen dat de paus van Rome de antichrist is. Die valse leer brengt binnen het afvallige protestantisme een overtuiging voort die hun toestaat ten onrechte op de moderne Joodse natie Israël te zien als een symbool van profetie. Het letterlijke Jeruzalem hield op Gods Jeruzalem te zijn ten tijde van het kruis.

> “The city of Jerusalem is no longer a sacred place. The curse of God is upon it because of the rejection and crucifixion of Christ. A dark blot of guilt rests upon it, and never again will it be a sacred place until it has been cleansed by the purifying fires of heaven. At the time when this sin-cursed earth is purified from every stain of sin, Christ will again stand upon the Mount of Olives. As His feet rest upon it, it will part asunder, and become a great plain, prepared for the city of God.” Review and Herald, July 30, 1901.

> „De stad Jeruzalem is niet langer een heilige plaats. De vloek van God rust op haar vanwege de verwerping en kruisiging van Christus. Een donkere smet van schuld rust op haar, en nooit meer zal zij een heilige plaats zijn totdat zij gereinigd is door de louterende vuren van de hemel. In de tijd dat deze door de zonde vervloekte aarde van elke smet van zonde gezuiverd wordt, zal Christus opnieuw op de Olijfberg staan. Wanneer Zijn voeten daarop rusten, zal deze splijten en een grote vlakte worden, gereedgemaakt voor de stad van God.” Review and Herald, 30 juli 1901.

The relevance of the distinction between literal Jerusalem and spiritual Jerusalem will be addressed as we consider Christ’s prophecy of the end of the world. The fourth time Daniel identifies “the daily,” is in chapter eleven.

De relevantie van het onderscheid tussen het letterlijke Jeruzalem en het geestelijke Jeruzalem zal aan de orde komen wanneer wij Christus’ profetie over het einde van de wereld beschouwen. De vierde keer dat Daniël „het dagelijks offer” aanduidt, is in hoofdstuk elf.

> And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. Daniel 11:31.

> En strijdkrachten zullen van zijnentwege optreden, en zij zullen het heiligdom, de vesting, ontheiligen, en zij zullen het dagelijks offer wegnemen, en zij zullen de verwoestende gruwel oprichten. Daniël 11:31.

This verse is identifying the work of pagan Rome in placing the papacy on the throne of the earth in the year 538. The “arms” represent the military strength of pagan Rome that stood up for the papacy beginning with Clovis, king of the Franks in the year 496. Different European kings worked for the placement of the papacy following Clovis, but the verse is identifying four things the European kings (arms) did for the papacy, once they transgressed by forming a church and state alliance with the whore of Tyre.

Dit vers duidt op het werk van het heidense Rome bij het plaatsen van het pausdom op de troon der aarde in het jaar 538. De „armen” vertegenwoordigen de militaire macht van het heidense Rome, die vanaf Clovis, koning der Franken, in het jaar 496 opkwam ten behoeve van het pausdom. Verschillende Europese koningen werkten na Clovis mee aan de vestiging van het pausdom, maar het vers wijst op vier dingen die de Europese koningen (armen) voor het pausdom deden, nadat zij overtreding hadden begaan door met de hoer van Tyrus een bondgenootschap tussen kerk en staat te vormen.

Once they stood up for the papacy, they “polluted” or destroyed the city of Rome, which was the symbol of strength of both pagan and papal Rome. The pollution of the verse was carried out repeatedly through the years, as the city of Rome was brought under continuous military attacks. Those European kings (the arms), would also “take away the daily.” The Hebrew word translated as “take away” in this verse is not “rum,” as it was in chapter eight. In this verse, the word translated as “take away,” is “sur,” and it means to remove. The arms of the European kings would remove the pagan resistance to the rise of the papacy in the year 508. Then in the year 538, those arms would place the papacy on the throne of the earth. Then at the Counsel of Orleans, in that very year, the papacy implemented a Sunday law.

Nadat zij voor het pausdom waren opgekomen, „verontreinigden” of verwoestten zij de stad Rome, die het symbool van kracht was van zowel het heidense als het pauselijke Rome. De verontreiniging van het vers werd door de jaren heen herhaaldelijk voltrokken, terwijl de stad Rome aan voortdurende militaire aanvallen werd blootgesteld. Die Europese koningen (de armen) zouden ook „het dagelijkse” wegnemen. Het Hebreeuwse woord dat in dit vers met „wegnemen” is vertaald, is niet „rum”, zoals in hoofdstuk acht. In dit vers is het woord dat met „wegnemen” is vertaald, „sur”, en het betekent verwijderen. De armen van de Europese koningen zouden in het jaar 508 het heidense verzet tegen de opkomst van het pausdom wegnemen. Vervolgens zouden die armen in het jaar 538 het pausdom op de troon der aarde plaatsen. Daarna voerde het pausdom op het Concilie van Orléans, in datzelfde jaar, een zondagswet in.

Sunday as a day of worship is what Sister White calls the “idol” sabbath, and idolatry is the perfect biblical definition of the word “abomination”. In the year 538, the arms of pagan Rome placed the abomination that maketh desolate.

De zondag als dag van aanbidding is wat zuster White de „afgoden”-sabbat noemt, en afgoderij is de volmaakte bijbelse definitie van het woord „gruwel”. In het jaar 538 plaatsten de armen van het heidense Rome de gruwel die verwoesting brengt.

> “All who will exalt and worship the idol Sabbath, a day that God has not blessed, help the devil and his angels with all the power of their God-given ability, which they have perverted to a wrong use. Inspired by another spirit, which blinds their discernment, they cannot see that the exaltation of Sunday is entirely the institution of the Catholic Church.” Selected Messages, book 3, 423.

> „Allen die de afgods-sabbat, een dag die God niet heeft gezegend, zullen verheffen en aanbidden, helpen de duivel en zijn engelen met alle kracht van hun door God gegeven bekwaamheid, die zij tot een verkeerd gebruik hebben verdraaid. Geïnspireerd door een andere geest, die hun onderscheidingsvermogen verblindt, kunnen zij niet zien dat de verheffing van de zondag geheel en al een instelling van de Katholieke Kerk is.” Selected Messages, boek 3, 423.

Prophecy and history uphold the application we have just identified for verse thirty-one. When we say prophecy upholds this application, we are referring to the fact that there are other prophecies which address these same facts, without bringing them into the discussion at this time. The fifth and final time Daniel uses “the daily,” is found in chapter twelve.

Profetie en geschiedenis bevestigen de toepassing die wij zojuist voor vers eenendertig hebben vastgesteld. Wanneer wij zeggen dat de profetie deze toepassing bevestigt, doelen wij op het feit dat er andere profetieën zijn die op dezelfde feiten betrekking hebben, zonder deze op dit moment in de bespreking te betrekken. De vijfde en laatste keer dat Daniël „het dagelijkse” gebruikt, wordt gevonden in hoofdstuk twaalf.

> And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:11, 12.

> En vanaf de tijd dat het dagelijks offer zal worden weggenomen en de verwoestende gruwel zal worden opgericht, zullen er duizend tweehonderd negentig dagen zijn. Zalig is hij die blijft verwachten en komt tot de duizend driehonderd vijfendertig dagen. Daniël 12:11, 12.

Prophecy and history uphold that in the year 508, the resistance to the rise of the papacy essentially ended, when the last of three geographical obstacles (the Goths), were plucked up as Daniel chapter seven identifies.

Profetie en geschiedenis bevestigen dat in het jaar 508 het verzet tegen de opkomst van het pausdom in wezen ten einde kwam, toen de laatste van drie geografische hindernissen (de Goten) werd uitgerukt, zoals Daniël hoofdstuk zeven aangeeft.

> I considered the horns, and, behold, there came up among them another little horn, before whom there were three of the first horns plucked up by the roots: and, behold, in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things. Daniel 7:8.

> Ik sloeg acht op de horens, en zie, tussen hen rees een andere, kleine horen op, waarvoor drie van de eerste horens met wortel en al werden uitgerukt; en zie, in deze horen waren ogen als mensenogen, en een mond die grote dingen sprak. Daniël 7:8.

The three horns being removed are illustrated on the two sacred tables, and when the third of those three geographical obstacles was driven out of the city of Rome, in the year 508, the resistance against the rise of the papal power was taken away. The setting up referenced in verse eleven, represents the thirty years between 508 and 538. It identifies thirty years where the preparation of establishing the man of sin in the temple of God was accomplished.

De verwijdering van de drie horens wordt afgebeeld op de twee heilige tafelen, en toen het derde van die drie geografische obstakels in het jaar 508 uit de stad Rome verdreven werd, werd de weerstand tegen de opkomst van de pauselijke macht weggenomen. Het oprichten waarnaar in vers elf verwezen wordt, stelt de dertig jaren tussen 508 en 538 voor. Het duidt dertig jaren aan waarin de voorbereiding voor de vestiging van de mens der zonde in de tempel van God volbracht werd.

The word translated as “taken away” is also “sur,” which means to remove, and in 508, the resistance against the rise of the papacy was removed (taken away). From that date, twelve hundred and ninety years takes you to 1798, and the deadly wound of the papacy. Thirteen hundred and thirty-five days takes you to the first disappointment, and the beginning of the tarrying time at the very end of the year 1843. The verse promises a blessing to those who “cometh” to 1843. The word “cometh” means to touch. The first day of 1844, marks the first disappointment, but the last day of 1843, touches the first moment of 1844. The last day of a year touches the first day of the following year. The blessing associated with that date is upheld by history and prophecy.

Het woord dat vertaald is als „weggenomen” is ook „sur”, wat verwijderen betekent, en in 508 werd de weerstand tegen de opkomst van het pausdom verwijderd (weggenomen). Vanaf die datum brengen twaalfhonderdnegentig jaren u tot 1798 en tot de dodelijke wond van het pausdom. Dertienhonderdvijfendertig dagen brengen u tot de eerste teleurstelling en het begin van de vertoeftijd geheel aan het einde van het jaar 1843. Het vers belooft een zegen aan hen die tot 1843 „komen”. Het woord „komen” betekent aanraken. De eerste dag van 1844 markeert de eerste teleurstelling, maar de laatste dag van 1843 raakt het eerste ogenblik van 1844 aan. De laatste dag van een jaar raakt de eerste dag van het daaropvolgende jaar aan. De zegen die met die datum verbonden is, wordt bevestigd door geschiedenis en profetie.

We will continue our consideration of the significance of “the daily” as a foundational truth in the next article.

Wij zullen onze beschouwing over de betekenis van „het dagelijkse” als een fundamentele waarheid in het volgende artikel voortzetten.

> “All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.

> “Alle boodschappen die van 1840–1844 werden gegeven, moeten nu met kracht worden gebracht, want er zijn vele mensen die hun oriëntatie hebben verloren. De boodschappen moeten tot alle gemeenten uitgaan.

> “Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> “Christus zei: ‘Zalig zijn uw ogen, omdat zij zien; en uw oren, omdat zij horen. Want voorwaar, Ik zeg u, dat vele profeten en rechtvaardige mensen hebben begeerd te zien de dingen die gij ziet, en hebben ze niet gezien; en te horen de dingen die gij hoort, en hebben ze niet gehoord’ [Mattheüs 13:16, 17]. Zalig zijn de ogen die de dingen hebben gezien die in 1843 en 1844 werden gezien.

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> “De boodschap werd gegeven. En er mag geen vertraging zijn in het herhalen van de boodschap, want de tekenen der tijden worden vervuld; het afsluitende werk moet worden gedaan. Een groot werk zal in korte tijd worden verricht. Weldra zal op Gods bestemde tijd een boodschap worden gegeven die zal aanzwellen tot een luide roep. Dan zal Daniël opstaan in zijn lot, om zijn getuigenis te geven.” Manuscript Releases, deel 21, 437.

Back to Articles