Article

# The Book of Daniel - Number Thirty-Five

Het Boek Daniël - Nummer Vijfendertig

Unveiling the Prophetic Framework: William Miller’s Insight and the Three Desolating Powers Leading to Armageddon

Onthulling van het profetische kader: William Millers inzicht en de drie verwoestende machten die naar Armageddon leiden

Author

Jeff Pippenger

Published

December 30, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

At the “time of the end,” in 1798, the book of Daniel, and more specifically the vision represented by the Ulai River was unsealed. The vision announced the starting of the investigative judgment on October 22, 1844. The verse that became the foundation for that truth is Daniel chapter eight, and verse fourteen. William Miller, the messenger chosen to recognize the unsealing of the message, never fully understood all the truths associated with the vision, but he did fulfill the work which was given to him.

Ten tijde van het einde, in 1798, werd het boek Daniël, en meer in het bijzonder het gezicht dat door de rivier de Ulai werd voorgesteld, ontsloten. Het gezicht kondigde het begin aan van het onderzoekend oordeel op 22 oktober 1844. Het vers dat het fundament van die waarheid werd, is Daniël hoofdstuk acht, vers veertien. William Miller, de boodschapper die was uitgekozen om de ontsluiting van de boodschap te onderkennen, heeft nooit alle waarheden die met het gezicht verband hielden volledig begrepen, maar hij heeft wel het werk vervuld dat hem was opgedragen.

As Miller began his study of the prophetic word, he came to understand certain rules of prophetic interpretation that were identified and established within the Bible. Those rules became encoded and identified as William Miller’s Rules of Interpretation. Those rules are endorsed by inspiration and identified as the rules that will be used by those who announce the starting of the executive judgment at the Sunday law. Miller testified that he began his study of the Bible at the beginning of the Bible and only proceeded onward as he understood what he was then considering. From this approach it is easy to see why the first time-prophecy Miller recognized, that had bearing upon the message he was to identify as being fulfilled in 1844, was the “seven times” of Leviticus twenty-six.

Toen Miller zijn studie van het profetische woord begon, kwam hij tot inzicht in bepaalde regels van profetische uitleg die binnen de Bijbel werden geïdentificeerd en vastgesteld. Die regels werden vastgelegd en aangeduid als de Regels van Uitleg van William Miller. Deze regels worden door de inspiratie bekrachtigd en aangeduid als de regels die gebruikt zullen worden door hen die bij de zondagswet het begin van het uitvoerende oordeel verkondigen. Miller getuigde dat hij zijn studie van de Bijbel begon aan het begin van de Bijbel en slechts verderging naarmate hij begreep wat hij op dat moment in overweging nam. Vanuit deze benadering is het gemakkelijk in te zien waarom de eerste tijdsprofetie die Miller herkende, en die betrekking had op de boodschap die hij zou aanduiden als vervuld in 1844, de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig was.

Inspiration informs us that the angel Gabriel, along with other holy angels, directed the mind of Miller, just as Gabriel had directed the minds of Daniel, John the revelator and all the prophets of the Bible, for Gabriel had been given the job that Satan forfeited. Gabriel’s job was represented in Satan’s first name, Lucifer, which means light bearer. Gabriel brought the prophetic light to Miller, and in obedience to the light he presented the message that announced the opening of the investigative judgment on October 22, 1844.

De inspiratie deelt ons mee dat de engel Gabriël, samen met andere heilige engelen, het denken van Miller leidde, evenals Gabriël het denken had geleid van Daniël, Johannes de openbaarder en alle profeten van de Bijbel, want aan Gabriël was de taak toevertrouwd die Satan had verbeurd. Gabriëls taak werd aangeduid in Satans eerste naam, Lucifer, die lichtdrager betekent. Gabriël bracht het profetische licht tot Miller, en in gehoorzaamheid aan het licht verkondigde hij de boodschap die de opening van het onderzoekend oordeel op 22 oktober 1844 aankondigde.

Hindsight allows those who wish to understand the work of William Miller, to recognize that he was given certain insights to the prophetic word that became keys for his work of assembling the message of the approaching judgment. One of those keys was his recognition that a day represented a year in prophetic application. Another was a prophetic structure which he employed to place and align the lines of prophecy he discovered. That structure was based upon the two satanic powers that brought desolation to God’s people and God’s sanctuary. All of Miller’s discoveries were placed upon the prophetic structure that represented the history of paganism followed by papalism that consecutively trampled down both God’s sanctuary and God’s people from the time of ancient Israel, until the Second coming of Christ.

Achteraf bezien kunnen zij die het werk van William Miller wensen te begrijpen, erkennen dat hem bepaalde inzichten in het profetische woord werden gegeven die sleutels werden voor zijn werk van het samenstellen van de boodschap van het naderende oordeel. Een van die sleutels was zijn besef dat een dag in profetische toepassing een jaar voorstelde. Een andere was een profetische structuur die hij gebruikte om de lijnen van profetie die hij ontdekte te plaatsen en op elkaar af te stemmen. Die structuur was gebaseerd op de twee satanische machten die verwoesting brachten over Gods volk en Gods heiligdom. Al Millers ontdekkingen werden geplaatst op de profetische structuur die de geschiedenis van het heidendom voorstelde, gevolgd door het pausdom, die achtereenvolgens zowel Gods heiligdom als Gods volk vertrapten vanaf de tijd van het oude Israël tot aan de wederkomst van Christus.

That prophetic structure allowed him to accurately identify every truth needed to establish October 22, 1844, as the opening of the judgment. But that truth was limited, for he could not see the third persecuting power that followed paganism and papalism in prophetic history. It was not necessary for him to see that truth, for his work was to announce October 22, 1844, and the light of the third persecuting power would be unsealed after that date.

Die profetische structuur stelde hem in staat elke waarheid die nodig was om 22 oktober 1844 vast te stellen als de aanvang van het oordeel, nauwkeurig te onderkennen. Maar die waarheid was beperkt, want hij kon de derde vervolgende macht die in de profetische geschiedenis op het heidendom en het pausdom volgde, niet zien. Het was voor hem niet noodzakelijk die waarheid te zien, want zijn werk was 22 oktober 1844 aan te kondigen, en het licht betreffende de derde vervolgende macht zou na die datum worden ontzegeld.

In connection with aligning his prophetic understandings upon a structure of the two desolating powers of pagan Rome, followed by papal Rome, was his understanding that the word translated as “the daily,” in the book of Daniel, was a symbol of paganism, and or, pagan Rome. The word “tamid” translated as “the daily” is employed by Daniel five times. It is always used in conjunction with a symbol that Miller correctly understood to represent the papacy. The symbol of the papacy that always occurs in connection with “the daily,” is represented with two symbols. Either way, the two symbols of the papal power, both identify the papacy, yet none-the-less, when Daniel employed the word “tamid” that is translated as “the daily,” it was always used with and before the symbol of the papacy. Miller’s understanding that “the daily,” in the book of Daniel, became the foundation of the structure he saw that was based upon the two desolating powers of paganism followed by papalism. Miller’s identification of “the daily,” as paganism in the book of Daniel was destined to become a giant controversy within Adventism, beginning in Adventism’s second generation, which began in 1888.

In verband met het in overeenstemming brengen van zijn profetische inzichten met een structuur van de twee verwoestende machten van het heidense Rome, gevolgd door het pauselijke Rome, was hij van mening dat het woord dat in het boek Daniël als „het gedurige” is vertaald, een symbool was van het heidendom en/of van het heidense Rome. Het woord „tamid”, vertaald als „het gedurige”, wordt door Daniël vijfmaal gebruikt. Het wordt steeds gebruikt in samenhang met een symbool dat Miller terecht begreep als een voorstelling van het pausdom. Het symbool van het pausdom dat steeds in verband met „het gedurige” voorkomt, wordt door twee symbolen weergegeven. Hoe dan ook, de twee symbolen van de pauselijke macht duiden beide het pausdom aan; niettemin werd, wanneer Daniël het woord „tamid” gebruikte, dat als „het gedurige” is vertaald, dit altijd gebruikt met en vóór het symbool van het pausdom. Millers opvatting dat „het gedurige” in het boek Daniël het fundament vormde van de structuur die hij zag, welke was gebaseerd op de twee verwoestende machten van het heidendom, gevolgd door het pausdom. Millers identificatie van „het gedurige” als het heidendom in het boek Daniël was voorbestemd om binnen het adventisme een grote controverse te worden, te beginnen met de tweede generatie van het adventisme, die in 1888 aanving.

The first prophetic truth Miller discovered that was a component of the understanding of October 22, 1844, was the “seven times,” of Leviticus twenty-six, and it was the first of Miller’s established truths that was rejected in 1863. That rejection began the first generation of Adventism, when they began wandering through the wilderness of Laodicea. The second generation began at the Minneapolis General Conference in 1888, and in the aftermath of the rebellion that occurred there, the satanic work of rejecting Miller’s identification of “the daily” as paganism began in 1901. The correct understanding of “the daily,” was not fully set aside until after the death of the prophetess, who had identified that the view being promoted in opposition to Miller’s correct view of “the daily,” had been delivered by “angels that were expelled from heaven.” The full rejection took place in the third generation around 1931. The third generation had begun with the publication of the book by W. W. Prescott, titled, The Doctrine of Christ, just after the 1919 Bible Conference. In 1919, the third generation began and continued until the publication of the book, Questions on Doctrine in 1957.

De eerste profetische waarheid die Miller ontdekte en die een onderdeel vormde van het begrip van 22 oktober 1844, waren de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig, en het was de eerste van Millers vastgestelde waarheden die in 1863 werd verworpen. Die verwerping markeerde het begin van de eerste generatie van het adventisme, toen zij begonnen rond te dwalen door de woestijn van Laodicea. De tweede generatie begon op de General Conference van Minneapolis in 1888, en in de nasleep van de opstand die daar plaatsvond, begon in 1901 het satanische werk van de verwerping van Millers identificatie van „het dagelijkse” als heidendom. Het juiste begrip van „het dagelijkse” werd niet volledig terzijde gesteld dan na de dood van de profetes, die had verklaard dat de opvatting die werd bevorderd in tegenstelling tot Millers juiste zienswijze van „het dagelijkse”, was gebracht door „engelen die uit de hemel waren verdreven”. De volledige verwerping vond plaats in de derde generatie, rond 1931. De derde generatie was begonnen met de publicatie van het boek van W. W. Prescott, getiteld The Doctrine of Christ, kort na de Bijbelconferentie van 1919. In 1919 begon de derde generatie en duurde voort tot de publicatie van het boek Questions on Doctrine in 1957.

After Miller’s work was established and made plain upon Habakkuk’s two tables (the 1843 and 1850 pioneer charts), the Lord then began to open up the truth that there was another, a third, desolating power that would follow paganism and papalism that would also persecute God’s people.

Nadat Millers werk was bevestigd en duidelijk gemaakt op Habakuks twee tafelen (de pionierskaarten van 1843 en 1850), begon de Heer vervolgens de waarheid te ontsluiten dat er nog een andere, een derde, verwoestende macht zou zijn die op het heidendom en het pausdom zou volgen en die eveneens Gods volk zou vervolgen.

> “Through paganism, and then through the Papacy, Satan exerted his power for many centuries in an effort to blot from the earth God’s faithful witnesses. Pagans and papists were actuated by the same dragon spirit. They differed only in that the Papacy, making a pretense of serving God, was the more dangerous and cruel foe. Through the agency of Romanism, Satan took the world captive. The professed church of God was swept into the ranks of this delusion, and for more than a thousand years the people of God suffered under the dragon’s ire. And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns. The beasts preceding it had risen from the sea, but this came up out of the earth, representing the peaceful rise of the nation which is symbolized. The ‘two horns like a lamb’ well represent the character of the United States Government, as expressed in its two fundamental principles, Republicanism and Protestantism. These principles are the secret of our power and prosperity as a nation. Those who first found an asylum on the shores of America rejoiced that they had reached a country free from the arrogant claims of popery and the tyranny of kingly rule. They determined to establish a government upon the broad foundation of civil and religious liberty.” Signs of the Times, November 1, 1899.

> „Door het heidendom, en vervolgens door het pausdom, oefende Satan gedurende vele eeuwen zijn macht uit in een poging Gods getrouwe getuigen van de aarde uit te wissen. Heidenen en papisten werden bezield door dezelfde geest van de draak. Zij verschilden alleen hierin, dat het pausdom, terwijl het voorwendde God te dienen, de gevaarlijkere en wredere vijand was. Door bemiddeling van het romanisme voerde Satan de wereld in gevangenschap. De kerk van God in naam werd meegesleurd in de gelederen van deze misleiding, en meer dan duizend jaar lang leed het volk van God onder de toorn van de draak. En toen het pausdom, van zijn kracht beroofd, genoodzaakt werd van vervolging af te zien, zag Johannes een nieuwe macht opkomen om de stem van de draak te laten weerklinken en hetzelfde wrede en godslasterlijke werk voort te zetten. Deze macht, de laatste die oorlog zal voeren tegen de kerk en de wet van God, werd gesymboliseerd door een beest met lamachtige horens. De beesten die daaraan voorafgingen, waren uit de zee opgekomen, maar dit steeg op uit de aarde, als voorstelling van de vreedzame opkomst van de natie die erdoor wordt gesymboliseerd. De ‘twee horens als van een lam’ stellen treffend het karakter van de regering van de Verenigde Staten voor, zoals dit tot uitdrukking komt in haar twee fundamentele beginselen, republicanisme en protestantisme. Deze beginselen zijn het geheim van onze macht en voorspoed als natie. Degenen die het eerst een toevluchtsoord vonden aan de kusten van Amerika, verheugden zich dat zij een land hadden bereikt dat vrij was van de aanmatigende aanspraken van het pausdom en van de tirannie van koninklijke heerschappij. Zij besloten een regering te vestigen op de brede grondslag van burgerlijke en godsdienstige vrijheid.” Signs of the Times, 1 november 1899.

Miller could not see the third persecuting power, and for this reason his structure was incomplete, though perfectly suited to fulfill his work. Sister White identifies that Miller was God’s chosen messenger, that he had been typified by Elijah and John the Baptist in his work, and by Elisha in his calling to his work, and by Moses in his death. Few in sacred history have inspired commentary that identifies that the angels are waiting by the grave to resurrect them, but this is the commentary of Miller. The fact that his work was limited by the history in which he was raised up is not a derogatory statement of Miller, simply a necessity to recognize, if his work is going to be considered in the true light of God’s prophetic Word.

Miller kon de derde vervolgende macht niet zien, en om die reden was zijn bouwwerk onvolledig, hoewel het volkomen geschikt was om zijn werk te vervullen. Zuster White stelt vast dat Miller Gods uitverkoren boodschapper was, dat hij in zijn werk was voorafgebeeld door Elia en Johannes de Doper, en in zijn roeping tot dat werk door Elisa, en in zijn dood door Mozes. Weinig personen in de heilige geschiedenis hebben aanleiding gegeven tot commentaar waarin wordt aangeduid dat de engelen bij hun graf wachten om hen op te wekken, maar dit is het commentaar dat op Miller betrekking heeft. Het feit dat zijn werk beperkt werd door de geschiedenis waarin hij werd verwekt, is geen denigrerende uitspraak over Miller, maar eenvoudigweg een noodzaak die erkend moet worden, wil zijn werk in het ware licht van Gods profetisch Woord worden beschouwd.

Miller was given specific, angelic, direction that allowed him to construct a prophetic framework that was based upon the two desolating powers of paganism followed by papalism. For this reason, prophecies that identified history beyond the desolation accomplished by those two powers were misunderstood by Miller. Yet none of those misunderstandings made their way onto the two sacred tables of Habakkuk, where the foundations that were erected through the work of Miller were graphically represented. This is why inspiration could record of the 1843 chart that it was directed by the hand of the Lord.

Aan Miller werd specifieke, engelachtige leiding gegeven die hem in staat stelde een profetisch kader op te bouwen dat was gebaseerd op de twee verwoestende machten van het heidendom, gevolgd door het pausdom. Om deze reden werden profetieën die de geschiedenis aanduidden voorbij de verwoesting die door die twee machten was teweeggebracht, door Miller verkeerd begrepen. Toch vonden geen van die misvattingen hun weg naar de twee heilige tafelen van Habakuk, waarop de fundamenten die door het werk van Miller waren opgericht, grafisch werden weergegeven. Daarom kon de inspiratie van de kaart van 1843 vastleggen dat zij door de hand van de Heer was geleid.

> “The Lord showed me that the 1843 chart was directed by his hand, and that no part of it should be altered; that the figures were as he wanted them. That his hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until his hand was removed.

> “De Heer toonde mij dat de kaart van 1843 door Zijn hand was geleid, en dat geen enkel deel ervan veranderd mocht worden; dat de getallen waren zoals Hij ze hebben wilde. Dat Zijn hand over een vergissing in sommige van de getallen was, en die verborg, zodat niemand haar kon zien, totdat Zijn hand werd weggenomen.

> “Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.

> “Toen zag ik met betrekking tot het ‘Dagelijkse’, dat het woord ‘offer’ door menselijke wijsheid was ingevoegd en niet tot de tekst behoort; en dat de Heere het juiste inzicht daarover gaf aan hen die de boodschap van het uur van het oordeel verkondigden. Toen er eenheid bestond, vóór 1844, waren bijna allen verenigd in het juiste inzicht omtrent het ‘Dagelijkse’; maar sinds 1844 zijn in de verwarring andere zienswijzen omhelsd, en duisternis en verwarring zijn daarop gevolgd.” Review and Herald, 1 november 1850.

The truths assembled by Miller at the direction of angels was directed by the Lord, and within the endorsement of the 1843 chart, inspiration included that Miller’s understanding that “the daily” represented paganism was correct. Five times the Hebrew word “tamid” translated as “the daily,” occurs in the book of Daniel, and it always represents the relationship between the two desolating powers of paganism followed by papalism.

De waarheden die Miller onder leiding van engelen bijeenbracht, werden door de Heer geleid, en binnen de bekrachtiging van de kaart van 1843 omvatte de inspiratie dat Millers begrip dat „het dagelijkse” het heidendom vertegenwoordigde, juist was. Vijfmaal komt het Hebreeuwse woord „tamid”, vertaald als „het dagelijkse”, voor in het boek Daniël, en het vertegenwoordigt altijd de verhouding tussen de twee verwoestende machten van het heidendom, gevolgd door het pausdom.

Miller’s understanding of “the daily,” as a symbol of paganism, was absolutely essential in the prophetic framework he employed, for the sequential relationship of paganism followed by papalism became his point of reference in aligning all the prophecies he was led to understand.

Millers begrip van “het dagelijkse” als een symbool van het heidendom was absoluut wezenlijk binnen het profetische kader dat hij hanteerde, want de opeenvolgende verhouding van heidendom, gevolgd door het pausdom, werd zijn referentiepunt bij het in overeenstemming brengen van alle profetieën die hij ertoe werd gebracht te verstaan.

At “the time of the end,” in 1798, the book of Daniel was unsealed, and the primary passage that was what Sister White identified as the “central pillar” and “foundation” of the advent movement, was Daniel chapter eight, and verse fourteen.

In „de tijd van het einde”, in 1798, werd het boek Daniël geopend, en de voornaamste passage, die volgens Zuster White de „centrale pilaar” en het „fundament” van de adventbeweging was, was Daniël hoofdstuk acht, vers veertien.

> “The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.]” The Great Controversy, 409.

> “Het Schriftwoord dat boven alle andere zowel het fundament als de centrale pijler van het adventsgeloof was geweest, was de verklaring: ‘Tot tweeduizend driehonderd avonden en morgens; dan zal het heiligdom worden gereinigd.’ [Daniël 8:14.]” De Grote Strijd, 409.

Verse fourteen is the answer to verse thirteen, and the answer is meaningless without the context of the question.

Vers veertien is het antwoord op vers dertien, en dat antwoord is betekenisloos zonder de context van de vraag.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> Toen hoorde ik een heilige spreken, en een andere heilige zei tot die bepaalde heilige die sprak: Hoe lang zal het gezicht aangaande het dagelijks offer en de overtreding der verwoesting zijn, om zowel het heiligdom als het leger over te geven om vertrapt te worden? En hij zei tot mij: Tot tweeduizend driehonderd dagen; daarna zal het heiligdom gereinigd worden. Daniël 8:13, 14.

These two verses are the symbol of the increase of knowledge that was produced when the book of Daniel was unsealed at “the time of the end,” in 1798. Verse thirteen, identifies the two desolating powers that Miller formed his prophetic model upon. Miller identified “the daily,” in verse thirteen as paganism, and the “transgression of desolation” as papalism. It is important to recognize that the prophetic model the angels led Miller to recognize, is identified in the two verses that represent the increase of knowledge that arrived in history in 1798. Yet Miller was not given to see the next power to come upon the prophetic stage and persecute God’s people.

Deze twee verzen zijn het symbool van de toename van kennis die werd voortgebracht toen het boek Daniël werd ontzegeld ten tijde van het einde, in 1798. Vers dertien duidt de twee verwoestende machten aan waarop Miller zijn profetische model baseerde. Miller duidde „het voortdurende” in vers dertien aan als het heidendom, en de „overtreding der verwoesting” als het pausdom. Het is van belang te erkennen dat het profetische model dat de engelen Miller ertoe brachten te herkennen, wordt aangeduid in de twee verzen die de toename van kennis voorstellen die in 1798 in de geschiedenis kwam. Toch werd het Miller niet gegeven de volgende macht te zien die op het profetische toneel zou verschijnen en Gods volk zou vervolgen.

> “I saw that the two-horned beast had a dragon’s mouth, and that his power was in his head, and that the decree would go out of his mouth. Then I saw the Mother of Harlots; that the mother was not the daughters, but separate and distinct from them. She has had her day, and it is past, and her daughters, the Protestant sects, were the next to come on the stage and act out the same mind that the mother had when she persecuted the saints. I saw that as the mother has been declining in power, the daughters had been growing, and soon they will exercise the power once exercised by the mother.” Spalding and Magan, 1.

> „Ik zag dat het beest met de twee horens de mond van een draak had, en dat zijn macht in zijn hoofd was, en dat het decreet uit zijn mond zou uitgaan. Toen zag ik de Moeder der Hoeren; dat de moeder niet de dochters was, maar van hen gescheiden en van hen onderscheiden. Zij heeft haar dag gehad, en die is voorbij, en haar dochters, de protestantse sekten, waren de volgenden die op het toneel verschenen en dezelfde gezindheid aan de dag legden die de moeder had toen zij de heiligen vervolgde. Ik zag dat, terwijl de moeder in macht was afgenomen, de dochters waren gegroeid, en weldra zullen zij de macht uitoefenen die eens door de moeder werd uitgeoefend.” Spalding and Magan, 1.

Miller’s inability to see the third power forced him to make conclusions that were simply wrong. Miller identified the sea beast of Revelation thirteen as pagan Rome and the earth beast as papal Rome. His application of Revelation chapter seventeen, was also flawed by his inability to see prophetic history that extended beyond the second desolating power of papalism. For this reason, when Miller identified the Roman power in Daniel’s prophecy, he treated them as one power that came in two phases. That was and is an accurate application, but it prevented him from understanding the kingdoms of Bible prophecy as anything that reached beyond a fourth kingdom represented by Rome. He saw and identified that the fourth kingdom of Rome had two phases, represented as pagan Rome and papal Rome, but could not see that papal Rome was also the fifth kingdom which was to be followed by a sixth kingdom.

Millers onvermogen om de derde macht te zien, dwong hem tot conclusies die eenvoudigweg onjuist waren. Miller identificeerde het beest uit de zee van Openbaring dertien als het heidense Rome en het beest uit de aarde als het pauselijke Rome. Ook zijn toepassing van Openbaring hoofdstuk zeventien was gebrekkig door zijn onvermogen profetische geschiedenis te zien die zich uitstrekte voorbij de tweede verwoestende macht van het pausdom. Om deze reden behandelde Miller, wanneer hij de Romeinse macht in Daniëls profetie identificeerde, deze als één macht die in twee fasen kwam. Dat was en is een juiste toepassing, maar het verhinderde hem de koninkrijken van de bijbelse profetie te begrijpen als iets dat verder reikte dan een vierde koninkrijk dat door Rome werd vertegenwoordigd. Hij zag en identificeerde dat het vierde koninkrijk van Rome twee fasen had, voorgesteld als het heidense Rome en het pauselijke Rome, maar kon niet zien dat het pauselijke Rome ook het vijfde koninkrijk was, waarop een zesde koninkrijk zou volgen.

In Daniel chapter two, the Millerites brought the elements of the fifth kingdom of Bible prophecy together with the fourth kingdom. At the basic level their application was correct, but incomplete, for the first reference of the kingdoms of Bible prophecy must agree with the last reference of the kingdoms of Bible prophecy, because Jesus, as the Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning. Unable to see a distinction of two sequential kingdoms made it impossible for Miller to recognize that Revelation chapter twelve, is identifying paganism (the dragon), and the sea beast of Revelation chapter thirteen, as papalism (the beast) and the earth beast of Revelation chapter thirteen as apostate Protestantism (the false prophet).

In Daniël hoofdstuk twee brachten de Millerieten de elementen van het vijfde koninkrijk van de Bijbelprofetie samen met het vierde koninkrijk. Op fundamenteel niveau was hun toepassing juist, maar onvolledig, want de eerste verwijzing naar de koninkrijken van de Bijbelprofetie moet overeenstemmen met de laatste verwijzing naar de koninkrijken van de Bijbelprofetie, omdat Jezus, als de Alfa en Omega, altijd het einde met het begin illustreert. Doordat Miller geen onderscheid kon zien tussen twee opeenvolgende koninkrijken, was het voor hem onmogelijk te onderkennen dat Openbaring hoofdstuk twaalf het heidendom (de draak) aanduidt, en het beest uit de zee van Openbaring hoofdstuk dertien als het pausdom (het beest) en het beest uit de aarde van Openbaring hoofdstuk dertien als het afvallige protestantisme (de valse profeet).

Miller was unable to see the dragon, the beast and the false prophet as three consecutive kingdoms in chapters twelve and thirteen of Revelation, and was thus forced by his prophetic logic to assume the two chapters were not a consecutive illustration of the three powers that lead the world to Armageddon. The light Miller was given was the perfect light for his generation, and his generation was tested by that light.

Miller was niet in staat de draak, het beest en de valse profeet te zien als drie opeenvolgende koninkrijken in Openbaring hoofdstuk twaalf en dertien, en werd aldus door zijn profetische logica gedwongen aan te nemen dat de twee hoofdstukken geen opeenvolgende voorstelling waren van de drie machten die de wereld naar Armageddon voeren. Het licht dat aan Miller werd gegeven, was het volmaakte licht voor zijn generatie, en zijn generatie werd door dat licht beproefd.

The light of the three desolating powers (the dragon, the beast and the false prophet), was given to Future for America at the “time of the end,” in 1989. The passage of Daniel which was unsealed with the collapse of the Soviet Union in fulfillment of Daniel chapter eleven, and verse forty was the light of the third angel, whereas Miller had been given the light of the first angel. The last six verses of Daniel eleven, were seen to be the foundation and central pillar of the movement of Future for America, and verse forty, of Daniel chapter eleven summarizes that light, just as verses thirteen and fourteen, of Daniel chapter eight summarized the light that was unsealed in the Millerite movement.

Het licht over de drie verwoestende machten (de draak, het beest en de valse profeet) werd aan Future for America gegeven ten tijde van het einde, in 1989. De passage in Daniël die werd ontzegeld met de ineenstorting van de Sovjet-Unie, in vervulling van Daniël hoofdstuk elf, vers veertig, was het licht van de derde engel, terwijl aan Miller het licht van de eerste engel was gegeven. De laatste zes verzen van Daniël 11 werden gezien als het fundament en de centrale pijler van de beweging van Future for America, en vers veertig van Daniël hoofdstuk elf vat dat licht samen, evenals verzen dertien en veertien van Daniël hoofdstuk acht het licht samenvatten dat in de Millerietenbeweging werd ontzegeld.

> And at the time of the end shall the king of the south push at him: and the king of the north shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over. Daniel 11:40.

> En ten tijde van het einde zal de koning van het zuiden tegen hem stoten; en de koning van het noorden zal op hem aankomen als een wervelwind, met wagens en met ruiters en met vele schepen; en hij zal de landen binnentrekken, en hij zal ze overstromen en erdoorheen trekken. Daniël 11:40.

The verse identifies a war that began at the “time of the end” in 1798, between the king of the south and the king of the north. The king of the south represented atheistic France, that delivered the deadly wound to the papacy in that very year. The papacy is there represented as the king of the north. France, prophetically in 1798, was one tenth of the ten kingdoms of Daniel chapter seven. Those ten kingdoms represent pagan Rome, and pagan Rome represents the dragon. The papacy (the king of the north) represents the beast. The verse identifies the king of the north (the papacy), who had been given its deadly wound at the opening of the verse, would ultimately retaliate against the king of the south (the king of atheism). When the papacy did retaliate, the king of atheism had moved from the nation of France, to the confederacy of the Soviet Union. France was one nation, yet when the papacy retaliated against the king of the south in the verse, the king of the south was identified as “countries,” as was the former Soviet Union.

Het vers duidt op een oorlog die begon in de “tijd van het einde” in 1798, tussen de koning van het zuiden en de koning van het noorden. De koning van het zuiden vertegenwoordigde het atheïstische Frankrijk, dat juist in datzelfde jaar de dodelijke wond aan het pausdom toebracht. Het pausdom wordt daar voorgesteld als de koning van het noorden. Frankrijk was, in profetische zin in 1798, een tiende deel van de tien koninkrijken van Daniël hoofdstuk zeven. Die tien koninkrijken vertegenwoordigen het heidense Rome, en het heidense Rome vertegenwoordigt de draak. Het pausdom (de koning van het noorden) vertegenwoordigt het beest. Het vers geeft aan dat de koning van het noorden (het pausdom), die bij de aanvang van het vers zijn dodelijke wond had ontvangen, uiteindelijk vergelding zou oefenen tegen de koning van het zuiden (de koning van het atheïsme). Toen het pausdom inderdaad vergelding oefende, had de koning van het atheïsme zich verplaatst van de natie Frankrijk naar de confederatie van de Sovjet-Unie. Frankrijk was één natie; toch werd, toen het pausdom in het vers vergelding oefende tegen de koning van het zuiden, de koning van het zuiden aangeduid als “landen”, evenals de voormalige Sovjet-Unie.

When the king of the north (the papacy) did retaliate it brought with it “chariots,” “horsemen” and “many ships.” Chariots and horsemen are symbols of military strength, and ships are symbols of economic strength. The power that formed an unholy alliance with the papacy for the purpose of bringing down the Soviet Union was the United States, and the two strengths of the United States in Revelation chapter thirteen, is identified as its ability to force the world to receive the mark of papal authority by the force of arms and economics. Men will be forbidden to buy or sell without the mark, and then further, without the mark, men will be put to death.

Toen de koning van het noorden (het pausdom) wél vergelding uitoefende, bracht dit „wagens”, „ruiters” en „vele schepen” met zich mee. Wagens en ruiters zijn symbolen van militaire macht, en schepen zijn symbolen van economische macht. De macht die een onheilige alliantie met het pausdom vormde met het doel de Sovjet-Unie ten val te brengen, waren de Verenigde Staten, en de twee sterkten van de Verenigde Staten worden in Openbaring hoofdstuk dertien aangeduid als hun vermogen de wereld te dwingen het merkteken van pauselijk gezag te ontvangen door de macht van wapenen en economie. Het zal de mensen verboden worden te kopen of te verkopen zonder het merkteken, en vervolgens zullen de mensen, zonder het merkteken, ter dood gebracht worden.

Verse forty directly identifies the dragon (the king of the south), the beast (the papacy) and the false prophet (the United States). The foundational verse for “the time of the end” in 1989, identifies the three desolating powers that lead the world to Armageddon, just as the foundational verses of the Millerite movement identified the two desolating powers of paganism followed by papalism.

Vers veertig identificeert rechtstreeks de draak (de koning van het zuiden), het beest (het pausdom) en de valse profeet (de Verenigde Staten). Het grondvers voor „de tijd van het einde” in 1989 identificeert de drie verwoestende machten die de wereld naar Armageddon leiden, evenals de grondverzen van de Milleritische beweging de twee verwoestende machten van het heidendom, gevolgd door het pausdom, identificeerden.

The verse begins with a battle between the king of the south and the king of the north. In the beginning of the verse (1798), the king of the south prevails, but in the verse, the king of the north retaliates and prevails over the king of the south. The beginning of the verse marks the battle between the king of the north and the king of the south, and in the ending of the message contained in the verse the same battle between the northern and southern kings is illustrated, but with the opposite results. The beginning marked the “time of the end” in 1798, and the ending battle marks the “time of the end” in 1989. The verse contains within its written testimony the signature Alpha and Omega, the beginning and the ending.

Het vers begint met een strijd tussen de koning van het zuiden en de koning van het noorden. Aan het begin van het vers (1798) behaalt de koning van het zuiden de overhand, maar in het vers slaat de koning van het noorden terug en overwint hij de koning van het zuiden. Het begin van het vers markeert de strijd tussen de koning van het noorden en de koning van het zuiden, en in het slot van de boodschap die in het vers besloten ligt, wordt diezelfde strijd tussen de noordelijke en zuidelijke koningen uitgebeeld, maar met tegenovergestelde uitkomsten. Het begin markeerde de „tijd van het einde” in 1798, en de eindstrijd markeert de „tijd van het einde” in 1989. Het vers bevat in zijn geschreven getuigenis de handtekening Alpha en Omega, het begin en het einde.

The actual history of the verse continues on past the collapse of the Soviet Union in 1989, through to the Sunday law of verse forty-one. At the Sunday law the three-fold union of modern Babylon is brought about by a series of rapid events. Verse forty therefore begins when the deadly wound is delivered in 1798, and the whore of Tyre is forgotten. The history represented by the verse completely ends at the Sunday law of verse forty-one, where the deadly wound is healed and the whore of Tyre is remembered. The signature of the beginning and ending is written not only upon the text found in the verse, but also the complete history represented by the verse. The verse identifies the prophetic framework that is based not upon simply paganism (the dragon) and papalism (the beast), but it identifies the structure of the three desolating powers that lead the world to Armageddon.

De feitelijke geschiedenis van het vers zet zich voort voorbij de ineenstorting van de Sovjet-Unie in 1989, tot aan de zondagswet van vers eenenveertig. Bij de zondagswet wordt de drievoudige unie van het moderne Babylon tot stand gebracht door een reeks snelle gebeurtenissen. Vers veertig begint daarom wanneer de dodelijke wond in 1798 wordt toegebracht en de hoer van Tyrus wordt vergeten. De geschiedenis die door het vers wordt weergegeven, eindigt volledig bij de zondagswet van vers eenenveertig, waar de dodelijke wond wordt genezen en de hoer van Tyrus wordt herinnerd. Het kenmerk van het begin en het einde staat niet alleen geschreven in de tekst die in het vers wordt aangetroffen, maar ook in de volledige geschiedenis die door het vers wordt weergegeven. Het vers duidt het profetische raamwerk aan dat niet louter op het heidendom (de draak) en het pausdom (het beest) is gebaseerd, maar de structuur aanwijst van de drie verwoestende machten die de wereld naar Armageddon voeren.

Miller’s prophetic framework announced the arrival of God’s investigative judgment, and the prophetic framework of Future for America announces the arrival of God’s executive judgment. At the “time of the end” in 1989, a three-step testing and purification process began when the last six verses of Daniel eleven were unsealed at the collapse of the Soviet Union. The distinction of Miller only seeing paganism and papalism, and not seeing apostate Protestantism, must be understood to rightly understand the vision of the Ulai River that was unsealed in 1798.

Millers profetische raamwerk kondigde de komst van Gods onderzoekend oordeel aan, en het profetische raamwerk van Future for America kondigt de komst van Gods uitvoerend oordeel aan. In de „tijd van het einde” in 1989 begon een driefasig proces van beproeving en reiniging, toen de laatste zes verzen van Daniël elf werden ontzegeld bij de ineenstorting van de Sovjet-Unie. Het onderscheid dat Miller slechts het heidendom en het pausdom zag, en het afvallige protestantisme niet zag, moet worden begrepen om het visioen van de rivier de Ulai, dat in 1798 werd ontzegeld, juist te begrijpen.

We will continue that consideration in the next article.

Wij zullen die beschouwing in het volgende artikel voortzetten.

> “We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.

> „Wij hebben geen tijd te verliezen. Moeilijke tijden liggen voor ons. De wereld wordt bewogen door de geest van oorlog. Weldra zullen de tonelen van benauwdheid waarvan in de profetieën is gesproken, plaatsvinden. De profetie in het elfde hoofdstuk van Daniël heeft haar volledige vervulling bijna bereikt. Veel van de geschiedenis die zich heeft voltrokken ter vervulling van deze profetie, zal zich herhalen.

> “In the thirtieth verse a power is spoken of that ‘verses 30 through thirty-six quoted.’

> „In het dertigste vers wordt gesproken van een macht die ‘verzen 30 tot en met 36 geciteerd.’”

> “Scenes similar to those described in these words will take place.” Manuscript Releases, number 13, 394.

> „Taferelen die overeenkomen met die welke in deze woorden worden beschreven, zullen plaatsvinden.” Manuscript Releases, nummer 13, 394.

Back to Articles