Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixteen

Het boek Daniël - nummer honderdzestien

Unveiling the Days of Vengeance: A Prophetic Exploration of Jeremiah’s Warning and the Final Generation

Het onthullen van de dagen van wraak: een profetische verkenning van Jeremia’s waarschuwing en de laatste generatie

Author

Jeff Pippenger

Published

March 4, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We were considering Jeremiah chapter fifty in the previous article, and in the passage the judgment upon Babylon, that begins at the soon coming Sunday law in the United States and ends with the wrath of God. The executive judgment is the day of the Lord’s vengeance that was represented by the destruction of Jerusalem in the year 70 AD. The destruction of Jerusalem accomplished by Rome in 70 AD, had been typified by the destruction of Jerusalem carried out by Nebuchadnezzar. Together they provided two witnesses of the Executive Judgment of the whore of Tyre, who is also the whore of Revelation chapter seventeen.

In het vorige artikel beschouwden wij Jeremia hoofdstuk vijftig, en in die passage het oordeel over Babylon, dat begint bij de spoedig komende zondagswet in de Verenigde Staten en eindigt met de toorn van God. Het uitvoerend oordeel is de dag van de wraak des Heeren, die werd voorgesteld door de verwoesting van Jeruzalem in het jaar 70 n.Chr. De verwoesting van Jeruzalem, voltrokken door Rome in 70 n.Chr., was voorafgeschaduwd door de verwoesting van Jeruzalem, uitgevoerd door Nebukadnezar. Tezamen verschaften zij twee getuigen van het Uitvoerend Oordeel over de hoer van Tyrus, die ook de hoer van Openbaring hoofdstuk zeventien is.

Jeremiah informs us that when the Lord’s vengeance is accomplished upon modern Babylon, beginning with the soon-coming Sunday law, that “In those days, and in that time, saith the Lord, the iniquity of Israel shall be sought for, and there shall be none; and the sins of Judah, and they shall not be found: for I will pardon them whom I reserve.” In those days, the sealing of the one hundred and forty-four thousand will have already been accomplished.

Jeremia deelt ons mee dat, wanneer de wraak van de Heere aan het moderne Babylon is voltrokken, beginnende met de spoedig komende zondagwet, „In die dagen en in die tijd, spreekt de Heere, zal de ongerechtigheid van Israël gezocht worden, maar zij zal er niet zijn; en de zonden van Juda, maar zij zullen niet gevonden worden; want Ik zal hen vergeven die Ik overlaat.” In die dagen zal de verzegeling van de honderd vierenveertigduizend reeds voltooid zijn.

> “What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.” Testimonies, volume 5, 216.

> “Wat doet u, broeders, in het grote werk der voorbereiding? Zij die zich met de wereld verenigen, ontvangen het wereldse stempel en bereiden zich voor op het merkteken van het beest. Zij die zichzelf wantrouwen, die zich voor God vernederen en hun zielen reinigen door de waarheid te gehoorzamen, dezen ontvangen het hemelse stempel en bereiden zich voor op het zegel van God op hun voorhoofden. Wanneer het bevel uitgaat en het stempel wordt opgedrukt, zal hun karakter tot in alle eeuwigheid rein en vlekkeloos blijven.” Testimonies, deel 5, 216.

The executive judgment begins with the second voice of Revelation chapter eighteen, who calls men and women to flee from Babylon, and Jeremiah says, “their day is come, the time of their visitation. The voice of them that flee and escape out of the land of Babylon, to declare in Zion the vengeance of the Lord our God, the vengeance of his temple. Call together the archers against Babylon: all ye that bend the bow, camp against it round about; let none thereof escape: recompense her according to her work; according to all that she hath done, do unto her.” Her judgment is accomplished by the “archers.” The first reference to an archer in the Scriptures is concerning Ishmael.

Het uitvoerende oordeel begint met de tweede stem van Openbaring hoofdstuk achttien, die mannen en vrouwen oproept uit Babylon te vluchten, en Jeremia zegt: „hun dag is gekomen, de tijd van hun bezoeking. De stem van hen die vluchten en ontkomen uit het land van Babylon, om in Sion te verkondigen de wraak van de HEERE, onze God, de wraak van zijn tempel. Roept de boogschutters bijeen tegen Babylon; allen die de boog spannen, leger u daartegen rondom; laat niemand daarvan ontkomen; vergeld haar naar haar werk; doet haar naar alles wat zij gedaan heeft.” Haar oordeel wordt voltrokken door de „boogschutters”. De eerste verwijzing naar een boogschutter in de Schriften betreft Ismaël.

> And God heard the voice of the lad; and the angel of God called to Hagar out of heaven, and said unto her, What aileth thee, Hagar? fear not; for God hath heard the voice of the lad where he is. Arise, lift up the lad, and hold him in thine hand; for I will make him a great nation. And God opened her eyes, and she saw a well of water; and she went, and filled the bottle with water, and gave the lad drink. And God was with the lad; and he grew, and dwelt in the wilderness, and became an archer. Genesis 21:17–20.

> En God hoorde de stem van de jongen; en de engel van God riep Hagar toe vanuit de hemel en zei tot haar: Wat scheelt u, Hagar? Vrees niet, want God heeft de stem van de jongen gehoord, daar waar hij is. Sta op, hef de jongen op en houd hem met uw hand vast, want Ik zal hem tot een groot volk maken. En God opende haar ogen, en zij zag een waterput; en zij ging erheen, vulde de kruik met water en gaf de jongen te drinken. En God was met de jongen; en hij groeide op, woonde in de woestijn en werd een boogschutter. Genesis 21:17–20.

The “hour of the great earthquake” in Revelation eleven identifies the beginning of the executive judgment upon the whore of Rome, that begins at the soon-coming Sunday law in the United States. In the “hour” “the third woe cometh quickly. And the seventh angel sounded.” The third woe, is the seventh trumpet. It is the archers of Islam that are employed to bring His judgment upon those who enforce the mark of papal authority (Sunday worship), and persecute those who uphold the mark of God’s authority (Sabbath worship).

Het „uur van de grote aardbeving” in Openbaring elf markeert het begin van het uitvoerende oordeel over de hoer van Rome, dat aanvangt bij de spoedig komende zondagswet in de Verenigde Staten. In dat „uur” „komt de derde wee spoedig. En de zevende engel blies de bazuin.” De derde wee is de zevende bazuin. Het zijn de boogschutters van de islam die worden aangewend om Zijn oordeel te voltrekken over hen die het merkteken van het pauselijke gezag (zondagsverering) opleggen, en hen vervolgen die het merkteken van Gods gezag (sabbatsverering) hooghouden.

In Luke chapter twenty-one Jesus in answering the disciple’s questions about the destruction of Jerusalem and the temple, provides an historical narrative that also represents the history of the last days. He references the “days of vengeance,” which was an essential prophetic attribute of His ministry as the Messiah, which He identified in His opening announcement of His ministry by reading from the prophet Isaiah to the church in Nazareth. The announcement at Nazareth, and the passage from Isaiah represented not only His ministry, but the message of His disciples, and more specifically the work and ministry of the movement of the one hundred and forty-four thousand.

In Lukas hoofdstuk eenentwintig geeft Jezus, in antwoord op de vragen van de discipelen over de verwoesting van Jeruzalem en de tempel, een historische beschrijving die tevens de geschiedenis van de laatste dagen voorstelt. Hij verwijst naar de „dagen der wrake”, wat een wezenlijk profetisch kenmerk van Zijn bediening als de Messias was, dat Hij aanduidde in de openingsverkondiging van Zijn bediening door uit de profeet Jesaja voor te lezen aan de gemeente in Nazareth. De verkondiging te Nazareth en de passage uit Jesaja vertegenwoordigden niet alleen Zijn bediening, maar ook de boodschap van Zijn discipelen, en meer in het bijzonder het werk en de bediening van de beweging van de honderd vierenveertig duizend.

> The spirit of the Lord God is upon me; because the Lord hath anointed me to preach good tidings unto the meek; he hath sent me to bind up the brokenhearted, to proclaim liberty to the captives, and the opening of the prison to them that are bound; To proclaim the acceptable year of the Lord, and the day of vengeance of our God; to comfort all that mourn; To appoint unto them that mourn in Zion, to give unto them beauty for ashes, the oil of joy for mourning, the garment of praise for the spirit of heaviness; that they might be called trees of righteousness, the planting of the Lord, that he might be glorified. And they shall build the old wastes, they shall raise up the former desolations, and they shall repair the waste cities, the desolations of many generations. And strangers shall stand and feed your flocks, and the sons of the alien shall be your plowmen and your vinedressers. But ye shall be named the Priests of the Lord: men shall call you the Ministers of our God: ye shall eat the riches of the Gentiles, and in their glory shall ye boast yourselves. For your shame ye shall have double; and for confusion they shall rejoice in their portion: therefore in their land they shall possess the double: everlasting joy shall be unto them. For I the Lord love judgment, I hate robbery for burnt offering; and I will direct their work in truth, and I will make an everlasting covenant with them. And their seed shall be known among the Gentiles, and their offspring among the people: all that see them shall acknowledge them, that they are the seed which the Lord hath blessed. I will greatly rejoice in the Lord, my soul shall be joyful in my God; for he hath clothed me with the garments of salvation, he hath covered me with the robe of righteousness, as a bridegroom decketh himself with ornaments, and as a bride adorneth herself with her jewels. For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations. Isaiah 61:1–11.

> De Geest van de Heere HEERE is op mij, omdat de HEERE mij gezalfd heeft om een blijde boodschap te brengen aan de zachtmoedigen; Hij heeft mij gezonden om te verbinden de gebrokenen van hart, om voor de gevangenen vrijheid uit te roepen, en opening der gevangenis voor hen die gebonden zijn; om uit te roepen het aangename jaar des HEEREN en de dag der wraak van onze God; om te troosten allen die treuren; om te beschikken over de treurenden van Sion, dat hun gegeven worde sieraad voor as, vreugdeolie voor treurigheid, een lofgewaad voor een benauwde geest; opdat zij genoemd worden eiken der gerechtigheid, een planting des HEEREN, opdat Hij verheerlijkt worde. En zij zullen de oude puinhopen herbouwen, de vroegere verwoestingen weder oprichten, en de verwoeste steden vernieuwen, de verwoestingen van vele geslachten. En vreemden zullen staan en uw kudden weiden, en de zonen van de buitenlander zullen uw akkerlieden en uw wijngaardeniers zijn. Maar gij zult Priesters des HEEREN genoemd worden; men zal u dienaren van onze God noemen; gij zult het vermogen der heidenen eten, en in hun heerlijkheid zult gij u beroemen. In plaats van uw schande zult gij dubbel ontvangen, en in plaats van smaad zullen zij juichen over hun deel; daarom zullen zij in hun land het dubbele bezitten; eeuwige vreugde zal hun ten deel vallen. Want Ik, de HEERE, heb het recht lief, Ik haat roof bij het brandoffer; en Ik zal hun werk in waarheid leiden, en Ik zal met hen een eeuwig verbond sluiten. En hun nageslacht zal bekend zijn onder de heidenen, en hun nakomelingen te midden der volken; allen die hen zien, zullen hen erkennen, dat zij een zaad zijn dat de HEERE gezegend heeft. Ik zal mij zeer verblijden in de HEERE, mijn ziel zal zich verheugen in mijn God; want Hij heeft mij bekleed met de klederen des heils, de mantel der gerechtigheid heeft Hij mij omgedaan, gelijk een bruidegom zich met sieraden tooit, en gelijk een bruid zich versiert met haar juwelen. Want gelijk de aarde haar gewas voortbrengt, en gelijk een hof doet uitspruiten wat daarin gezaaid is, alzo zal de Heere HEERE gerechtigheid en lof doen uitspruiten voor alle volken. Jesaja 61:1–11.

The one hundred and forty-four thousand who are sealed in Ezekiel chapter nine, are those who are mourning over the sins in the church and in the world. “The acceptable year of the Lord, and the day of vengeance of our God,” is when those who mourn in Zion are comforted, and become “trees of righteousness” in order to “glorify the Lord.” They glorify the Lord, for “in those days, and in that time, saith the Lord, the iniquity of Israel shall be sought for, and there shall be none.” Those who mourn are those who have been sealed and they are those who “shall build the old wastes,” who “shall raise up the former desolations, and” who “shall repair the waste cities, the desolations of many generations.” They shall “be named the Priests of the Lord,” and men shall call them “the Ministers of our God.”

De honderdvierenvijftigduizend die in Ezechiël hoofdstuk negen verzegeld zijn, zijn degenen die treuren over de zonden in de kerk en in de wereld. “Het aangename jaar des HEEREN en de dag der wraak van onze God” is de tijd waarin degenen die in Sion treuren, vertroost worden en tot “eiken der gerechtigheid” worden, om “de HEERE te verheerlijken”. Zij verheerlijken de HEERE, want “in die dagen en te dien tijde, spreekt de HEERE, zal Israëls ongerechtigheid gezocht worden, maar zij zal er niet zijn”. Degenen die treuren, zijn degenen die verzegeld zijn, en zij zijn het die “de oude puinhopen zullen herbouwen”, die “de verwoestingen van vroeger zullen doen verrijzen” en die “de verwoeste steden zullen herstellen, de verwoestingen van vele geslachten”. Zij zullen “Priesters des HEEREN genoemd worden”, en men zal hen noemen “Dienaren van onze God.”

The righteousness of the one hundred and forty-four thousand is to “spring forth before all nations,” when they are lifted up as an ensign in the hour of the great earthquake. Their righteousness is caused progressively, for it is “as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth.” The sealing of the one hundred and forty-four thousand began at the arrival of the latter rain on September 1, 2001. It is then that the buds of earth were brought forth. Isaiah identifies when the buds spring forth.

De gerechtigheid van de honderd vierenveertigduizend zal „voortspruiten voor alle volken”, wanneer zij worden opgericht als een banier in het uur van de grote aardbeving. Hun gerechtigheid wordt geleidelijk tevoorschijn gebracht, want zij is „gelijk de aarde haar spruit voortbrengt, en gelijk een hof doet uitspruiten hetgeen daarin gezaaid is; alzo zal de Heere HEERE gerechtigheid en lof doen uitspruiten.” De verzegeling van de honderd vierenveertigduizend begon bij de komst van de spade regen op 1 september 2001. Toen werden de spruiten der aarde voortgebracht. Jesaja geeft aan wanneer de spruiten uitspruiten.

> In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Isaiah 27:8, 9.

> Naar mate, wanneer Gij haar doet uitschieten, zult Gij met haar rechten; Hij houdt Zijn ruwe wind in op de dag van de oostenwind. Daarom zal daardoor de ongerechtigheid van Jakob verzoend worden; en dit is al de vrucht: de wegneming van zijn zonde; wanneer hij al de stenen van het altaar maakt als kalkstenen die aan stukken geslagen zijn, zullen de gewijde palen en de beelden niet blijven staan. Jesaja 27:8, 9.

In “the day of the east wind” which is His “rough wind” that “He stayeth,” the “shooting forth” of the buds will begin when the rain is “measured.” “Stayeth” means restrained. When the four winds are restrained by the four angels of Revelation chapter seven, the sealing of the one hundred and forty-four thousand begins. At that time the latter rain begins to “sprinkle” in moderation, for the word “measure” in the verse means moderation. At the beginning of the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand the latter rain is measured, and at the end of the period it is without measure.

Op „de dag van de oostenwind”, die Zijn „ruwe wind” is, welke „Hij in toom houdt”, zal het „uitspruiten” van de knoppen beginnen wanneer de regen „afgemeten” is. „In toom houdt” betekent ingehouden. Wanneer de vier winden door de vier engelen van Openbaring hoofdstuk zeven worden ingehouden, begint de verzegeling van de honderd vierenveertig duizend. In die tijd begint de late regen met mate te „sprenkelen”, want het woord „maat” in het vers betekent matigheid. Aan het begin van de periode van de verzegeling van de honderd vierenveertig duizend is de late regen afgemeten, en aan het einde van de periode is hij zonder maat.

> “The great outpouring of the Spirit of God, which lightens the whole earth with his glory, will not come until we have an enlightened people, that know by experience what it means to be laborers together with God. When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God. God cannot pour out his Spirit when selfishness and self-indulgence are so manifest; when a spirit prevails that, if put into words, would express that answer of Cain,—‘Am I my brother’s keeper?’ If the truth for this time, if the signs that are thickening on every hand, that testify that the end of all things is at hand, are not-sufficient to arouse the sleeping energy of those who profess to know the truth, then darkness proportionate to the light which has been shining will overtake these souls. There is not the semblance of an excuse for their indifference that they will be able to present to God in the great day of final reckoning. There will be no reason to offer as to why they did not live and walk and work in the light of the sacred truth of the word of God, and thus reveal to a sin-darkened world, through their conduct, their sympathy, and their zeal, that the power and reality of the gospel could not be controverted.” Review and Herald, July 21, 1896.

> „De grote uitstorting van de Geest van God, die de gehele aarde verlicht met zijn heerlijkheid, zal niet komen voordat wij een verlicht volk hebben, dat uit ervaring weet wat het betekent medearbeiders van God te zijn. Wanneer wij ons volledig en van ganser harte aan de dienst van Christus hebben toegewijd, zal God dit erkennen door een uitstorting van zijn Geest zonder maat; maar dit zal niet geschieden zolang het grootste deel van de gemeente niet medearbeiders van God zijn. God kan zijn Geest niet uitstorten wanneer zelfzucht en zelfbevrediging zich zo duidelijk openbaren; wanneer een geest de overhand heeft die, indien zij in woorden werd uitgedrukt, dat antwoord van Kaïn zou verwoorden: ‘Ben ik mijn broeders hoeder?’ Indien de waarheid voor deze tijd, indien de tekenen die zich allerwege verdichten en getuigen dat het einde van alle dingen nabij is, niet voldoende zijn om de sluimerende kracht op te wekken van hen die belijden de waarheid te kennen, dan zal een duisternis evenredig aan het licht dat heeft geschenen deze zielen overvallen. Er bestaat niet de schijn van een verontschuldiging voor hun onverschilligheid die zij God zullen kunnen voorleggen op de grote dag van de eindafrekening. Er zal geen reden aan te voeren zijn waarom zij niet hebben geleefd en gewandeld en gewerkt in het licht van de heilige waarheid van het woord van God, en zo door hun gedrag, hun meeleven en hun ijver aan een door de zonde verduisterde wereld hebben geopenbaard dat de kracht en werkelijkheid van het evangelie niet konden worden weersproken.” Review and Herald, 21 juli 1896.

The testing period of the latter rain and sealing of the one hundred and forty-four thousand begins with the measuring of the outpouring of the Holy Spirit for the wheat and tares have reached the time of the harvest. The rain brings both classes to maturity, then at the end of the testing period the wheat and tares are separated, and the wheat will then “know by experience what it means to be laborers together with God” They will then “have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure.”

De beproevingsperiode van de late regen en de verzegeling van de honderd vierenveertigduizend begint met het afmeten van de uitstorting van de Heilige Geest, want de tarwe en het onkruid zijn gekomen tot de tijd van de oogst. De regen brengt beide klassen tot rijpheid; vervolgens worden aan het einde van de beproevingsperiode de tarwe en het onkruid gescheiden, en de tarwe zal dan „uit ervaring weten wat het betekent medewerkers Gods te zijn”. Dan zullen zij „zich geheel en met heel hun hart aan de dienst van Christus hebben toegewijd; God zal dit feit erkennen door een uitstorting van zijn Geest zonder mate.”

The “day of the rough east wind” arrived on September 11, 2001, and Habakkuk’s debate over the counterfeit peace and safety message of the latter rain message, as opposed to the message identifying the day of God’s vengeance, began. At that point the plants, both wheat and tares began to bud and bring forth the fruit they would manifest at the judgment of the soon-coming Sunday law.

De “dag van de ruwe oostenwind” brak aan op 11 september 2001, en Habakuks worsteling met de valse boodschap van vrede en veiligheid van de boodschap van de late regen, in tegenstelling tot de boodschap die de dag van Gods wraak aanwijst, begon. Op dat moment begonnen de planten, zowel tarwe als onkruid, te botten en de vrucht voort te brengen die zij bij het oordeel van de spoedig komende zondagswet zouden openbaren.

> “Again, these parables teach that there is to be no probation after the judgment. When the work of the gospel is completed, there immediately follows the separation between the good and the evil, and the destiny of each class is forever fixed.” Christ’s Object Lessons, 123.

> „Nogmaals, deze gelijkenissen leren dat er na het oordeel geen genadetijd meer zal zijn. Wanneer het werk van het evangelie is voltooid, volgt onmiddellijk de scheiding tussen de goeden en de bozen, en het lot van elke groep is voor eeuwig vastgesteld.” Lessen uit het leven van alledag, 123.

One class bows to the sun in Ezekiel chapter eight, and the other receives the seal of God in Ezekiel chapter nine. In Luke chapter twenty-one, Christ is identifying the one hundred and forty-four thousand, and He sets forth a sign that marks the final generation of earth’s history. He identified the sign that Christians must recognize in order to flee the destruction of Jerusalem.

De ene groep buigt zich neer voor de zon in Ezechiël hoofdstuk acht, en de andere ontvangt het zegel van God in Ezechiël hoofdstuk negen. In Lukas hoofdstuk eenentwintig identificeert Christus de honderdvierendertigduizend, en Hij stelt een teken voor dat de laatste generatie van de geschiedenis der aarde markeert. Hij heeft het teken aangewezen dat christenen moeten herkennen om te vluchten voor de verwoesting van Jeruzalem.

> And when ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judaea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled. Luke 21:20–22.

> En wanneer gij Jeruzalem door legers omsingeld zult zien, weet dan dat zijn verwoesting nabij is. Laten dan zij die in Judea zijn, vluchten naar de bergen; en laten zij die in het midden ervan zijn, wegtrekken; en laten zij die op het land zijn, daar niet binnengaan. Want dit zijn de dagen der wraak, opdat alles wat geschreven is, vervuld worde. Lukas 21:20–22.

Jesus identified, “line upon line,” more prophetic characteristics of the sign, for His words are recorded not only by Luke, but also by Matthew and Mark.

Jezus duidde, „regel op regel”, meer profetische kenmerken van het teken aan, want Zijn woorden zijn niet alleen door Lukas, maar ook door Mattheüs en Markus opgetekend.

> And this gospel of the kingdom shall be preached in all the world for a witness unto all nations; and then shall the end come. When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) Then let them which be in Judaea flee into the mountains. Matthew 24:14–16.

> En dit evangelie van het Koninkrijk zal in de gehele wereld gepredikt worden tot een getuigenis voor alle volken; en dan zal het einde komen. Wanneer gij dan de gruwel der verwoesting, waarvan gesproken is door de profeet Daniël, zult zien staan in de heilige plaats (wie het leest, die geve er acht op), laten dan zij die in Judea zijn, vluchten naar de bergen. Mattheüs 24:14–16.

> And the gospel must first be published among all nations. But when they shall lead you, and deliver you up, take no thought beforehand what ye shall speak, neither do ye premeditate: but whatsoever shall be given you in that hour, that speak ye: for it is not ye that speak, but the Holy Ghost. Now the brother shall betray the brother to death, and the father the son; and children shall rise up against their parents, and shall cause them to be put to death. And ye shall be hated of all men for my name’s sake: but he that shall endure unto the end, the same shall be saved. But when ye shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, standing where it ought not, (let him that readeth understand,) then let them that be in Judaea flee to the mountains. Mark 13:10–14.

> En het evangelie moet eerst onder alle volken gepredikt worden. Maar wanneer zij u zullen wegvoeren en overleveren, weest dan niet tevoren bezorgd over wat gij spreken zult, en bedenkt het ook niet van tevoren; maar wat u in dat uur gegeven wordt, spreekt dat; want gij zijt het niet die spreekt, maar de Heilige Geest. En de broer zal de broer overleveren tot de dood, en de vader de zoon; en kinderen zullen opstaan tegen hun ouders en maken dat zij gedood worden. En gij zult door allen gehaat worden om Mijns Naams wil; maar wie volharden zal tot het einde, die zal zalig worden. Maar wanneer gij de gruwel der verwoesting zult zien, waarvan gesproken is door Daniël, de profeet, staande waar hij niet behoort te staan, (die het leest, die merke daarop,) laten dan zij die in Judea zijn, vluchten naar de bergen. Markus 13:10–14.

Before the seven last plagues, which is the final and perfect fulfillment of the “days of vengeance,” is accomplished upon two classes the gospel of the kingdom must be preached and published among all nations. The gospel message is given to the nations at the soon-coming Sunday law in the United States, when the one hundred and forty-four thousand are lifted up as an ensign. The “days of vengeance” represents the period of the Executive Judgment of the whore of Babylon, which begins with the Sunday law in the United States and ends when Michael stands up and human probation closes, and the wrath of God is poured out in the seven last plagues.

Voordat de zeven laatste plagen, die de uiteindelijke en volmaakte vervulling zijn van de „dagen der wrake”, over twee klassen voltrokken worden, moet het evangelie van het koninkrijk onder alle volken worden gepredikt en verkondigd. De evangelieboodschap wordt aan de volken gegeven bij de spoedig komende zondagswet in de Verenigde Staten, wanneer de honderd vierenveertigduizend worden opgericht als een banier. De „dagen der wrake” duiden de periode aan van het Uitvoerend Oordeel over de hoer van Babylon, die begint met de zondagswet in de Verenigde Staten en eindigt wanneer Michaël opstaat, de genadetijd voor de mensheid wordt afgesloten en de toorn van God wordt uitgegoten in de zeven laatste plagen.

The period of time is the “hour” which Mark identifies, and the “hour” of the “great earthquake,” and the “hour” the ten kings agree to give their seventh kingdom unto the papacy. When the last soul has accepted the gospel that is published to all nations, probation closes, and God’s wrath is poured out without mercy. That period begins with the gospel being proclaimed to all nations as the ensign is lifted up, and ends when the last person responds to the gospel message proclaimed and preached and published by the ensign. That period of time is the “days of vengeance.”

De tijdsperiode is het „uur” dat Markus aanduidt, en het „uur” van de „grote aardbeving”, en het „uur” waarin de tien koningen overeenkomen hun zevende koninkrijk aan het pausdom te geven. Wanneer de laatste ziel het evangelie heeft aangenomen dat aan alle volken wordt verkondigd, sluit de genadetijd, en wordt Gods toorn zonder barmhartigheid uitgestort. Die periode begint wanneer het evangelie aan alle volken wordt verkondigd terwijl de banier wordt opgeheven, en eindigt wanneer de laatste persoon antwoord geeft op de evangelieboodschap die door de banier wordt verkondigd en gepredikt en bekendgemaakt. Die tijdsperiode zijn de „dagen der wraak”.

In Luke, chapter twenty-one, Jesus is pinpointing that history, for He is identifying the final generation, that will not die before His second coming. He identifies a sign, which is represented as the abomination of desolation spoken of by Daniel the prophet. The sign is when the abomination of desolation stands in the “holy place,” and when it is “standing where it ought not,” which is also when Jerusalem is “compassed with armies.”

In Lukas, hoofdstuk eenentwintig, wijst Jezus die geschiedenis nauwkeurig aan, want Hij identificeert de laatste generatie, die niet zal sterven vóór Zijn wederkomst. Hij noemt een teken, dat wordt voorgesteld als de gruwel der verwoesting, waarvan door de profeet Daniël gesproken is. Het teken is wanneer de gruwel der verwoesting staat in de „heilige plaats”, en wanneer hij „staat waar hij niet behoort”, hetgeen tevens het moment is waarop Jeruzalem „door legers omringd” is.

When Jerusalem was compassed by armies in the year 66 by Cestius, the Christians in Jerusalem fled the city, and Sister White identifies that not one Christian died during the destruction that ultimately ended in the year 70. Cestius initiated a siege, and then withdrew for apparently unknown reasons, and the Christians in the city fled in agreement with the warning associated with the sign. In the year 70 Titus completed the destruction by once again instituting a siege. The siege of Cestius was the beginning of what is called the First Jewish-Roman War, and the siege and destruction accomplished by Titus was the end of the First Jewish-Roman War.

Toen Jeruzalem in het jaar 66 door legers omsingeld werd onder Cestius, vluchtten de christenen in Jeruzalem de stad uit, en Zuster White stelt vast dat er tijdens de verwoesting, die uiteindelijk in het jaar 70 eindigde, niet één christen omkwam. Cestius begon een belegering en trok zich vervolgens om ogenschijnlijk onbekende redenen terug, en de christenen in de stad vluchtten in overeenstemming met de waarschuwing die met het teken verbonden was. In het jaar 70 voltooide Titus de verwoesting door opnieuw een belegering in te stellen. De belegering door Cestius was het begin van wat de Eerste Joods-Romeinse Oorlog wordt genoemd, en de belegering en verwoesting die door Titus werden voltrokken, vormden het einde van de Eerste Joods-Romeinse Oorlog.

The entire history lasted three and a half years, began and ended with a siege, and the beginning contained a sign for God’s people. That history was identified as the days of God’s vengeance by Christ, which was a specific element that He was to identify in His ministry. Those days represent the executive judgment upon the whore of Rome that begins at the soon-coming Sunday law, and ends when human probation closes. At the beginning of the executive judgment of the whore of Babylon, the one hundred and forty-four thousand are lifted up as an ensign, which is a sign. When God’s other flock see the sign, they are to flee out of Babylon, whose destruction was typified by the destruction of Jerusalem.

De gehele geschiedenis duurde drieënhalf jaar, begon en eindigde met een belegering, en het begin bevatte een teken voor Gods volk. Die geschiedenis werd door Christus aangeduid als de dagen van Gods wraak, hetgeen een specifiek element was dat Hij in Zijn bediening moest aanwijzen. Die dagen stellen het uitvoerend oordeel voor over de hoer van Rome, dat begint bij de spoedig komende zondagswet en eindigt wanneer de menselijke genadetijd sluit. Aan het begin van het uitvoerend oordeel over de hoer van Babylon worden de honderdvierendertigduizend opgeheven als een banier, wat een teken is. Wanneer Gods andere kudde het teken ziet, moet zij uit Babylon vluchten, welks verwoesting werd getypeerd door de verwoesting van Jeruzalem.

We will continue to consider Luke chapter twenty-one in the next article.

In het volgende artikel zullen wij Lucas hoofdstuk eenentwintig verder beschouwen.

Back to Articles