Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Thirteen

Het Boek Daniël - Nummer Honderddertien

Unveiling the Triple Application of Prophecy: Understanding the Significance of September 11, 2001, in Biblical Context

Onthulling van de drievoudige toepassing van profetie: inzicht in de betekenis van 11 september 2001 in bijbelse context

Author

Jeff Pippenger

Published

March 3, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

When the Lord led His last-day people back to Jeremiah’s “old paths” on September 11, 2001, He had already identified the rule of the triple application of prophecy.

Toen de Heer Zijn volk van de laatste dagen op 11 september 2001 terugleidde naar Jeremia’s „oude paden”, had Hij reeds de regel van de drievoudige toepassing van de profetie aangeduid.

> Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:16, 17.

> Zo zegt de HEERE: Gaat staan aan de wegen, en ziet toe, en vraagt naar de oude paden, waar toch de goede weg is, en wandelt daarop; zo zult gij rust vinden voor uw zielen. Maar zij zeiden: Wij zullen daarop niet wandelen. Ook heb Ik wachters over u gesteld, zeggende: Luistert naar het geluid van de bazuin. Maar zij zeiden: Wij zullen niet luisteren. Jeremia 6:16, 17.

When the Lord returned His people to the old paths, they would find rest (the latter rain), and the watchmen were then given a trumpet message. All the prophets most perfectly identify the end of the last days, so the trumpet message of the last days would be the final trumpet, which is the seventh trumpet, which is the third woe.

Toen de Heer Zijn volk terugbracht tot de oude paden, zouden zij rust vinden (de late regen), en vervolgens werd aan de wachters een bazuinboodschap gegeven. Alle profeten duiden op de volmaaktste wijze het einde van de laatste dagen aan, zodat de bazuinboodschap van de laatste dagen de laatste bazuin zou zijn, namelijk de zevende bazuin, die het derde wee is.

When His last-day people began to walk within the old paths, it was recognized that the characteristics of the first woe, identified a specific symbolic historical leader (Mohammed), and that the second woe, did the same thing (Osman). It was found that each of the first four trumpets also had specific symbolic leaders to identify the trumpet, and it was then recognized that Osama bin Laden was the symbolic leader of the third woe.

Toen Zijn volk van de laatste dagen begon te wandelen in de oude paden, werd erkend dat de kenmerken van het eerste wee een specifieke symbolische historische leider aanwezen (Mohammed), en dat het tweede wee hetzelfde deed (Osman). Er werd vastgesteld dat ook elk van de eerste vier bazuinen specifieke symbolische leiders had om de bazuin te identificeren, en toen werd erkend dat Osama bin Laden de symbolische leider van het derde wee was.

Mohammed was associated with Arabia, and Osman was the symbol of the Ottoman Empire in Turkey, and Osama bin Laden represented world-wide Islamic terror, though he, as with Mohammed, was an Arabian.

Mohammed werd geassocieerd met Arabië, en Osman was het symbool van het Ottomaanse Rijk in Turkije, en Osama bin Laden vertegenwoordigde de wereldwijde islamitische terreur, hoewel hij, evenals Mohammed, een Arabier was.

It was also recognized that the first woe, hurt the armies of Rome and that the second woe, killed the armies of Rome. September 11, 2001 was then recognized as the point when Islam of the third woe, hurt the army of Rome (the United States), but that at the Sunday law, it will kill the army of Rome, as the United States comes to its conclusion as the sixth kingdom of Bible prophecy, and surrenders its national sovereignty to the threefold union of the dragon, the beast and the false prophet.

Men erkende ook dat de eerste wee de legers van Rome verwondde en dat de tweede wee de legers van Rome doodde. Vervolgens werd 11 september 2001 erkend als het moment waarop de islam van de derde wee het leger van Rome (de Verenigde Staten) verwondde, maar dat zij bij de zondagswet het leger van Rome zal doden, wanneer de Verenigde Staten tot hun einde komen als het zesde koninkrijk van de Bijbelprofetie en hun nationale soevereiniteit overgeven aan de drievoudige verbintenis van de draak, het beest en de valse profeet.

It was recognized that the United States was the earth beast with two horns of power. A primary prophetic characteristic of the earth beast is that it changes from a lamb to a dragon. Prophetically horns represent strength, and the strength of the earth beast was Republicanism and Protestantism, represented as the two horns of the earth beast. But now in the last days, the two strengths of the earth beast have changed to military and economic power. On September 11, 2001 Islam of the third woe struck the earth, a symbol of the earth beast, the Pentagon, a symbol of its military might, and the Twin Towers in New York City, a symbol of its economic strength.

Er werd erkend dat de Verenigde Staten het beest uit de aarde waren met twee horens van macht. Een primair profetisch kenmerk van het beest uit de aarde is dat het verandert van een lam in een draak. Profetisch gezien vertegenwoordigen horens kracht, en de kracht van het beest uit de aarde was het republicanisme en het protestantisme, voorgesteld als de twee horens van het beest uit de aarde. Maar nu, in de laatste dagen, zijn de twee krachten van het beest uit de aarde veranderd in militaire en economische macht. Op 11 september 2001 trof de islam van de derde wee de aarde, een symbool van het beest uit de aarde, het Pentagon, een symbool van zijn militaire macht, en de Twin Towers in New York City, een symbool van zijn economische kracht.

When it was also recognized that the beginning history of the first woe, and the ending history of the second woe, both presented an illustration of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, it was recognized that at the arrival of the third woe, when the great buildings of New York were brought down, it was identified that the sealing process of the one hundred and forty-four thousand had began.

Toen tevens werd onderkend dat zowel de aanvangsgeschiedenis van het eerste wee als de eindgeschiedenis van het tweede wee beide een illustratie vormden van de verzegeling van de honderdvierenvijftigduizend, werd bij de komst van het derde wee, toen de grote gebouwen van New York werden neergehaald, vastgesteld dat het verzegelingsproces van de honderdvierenvijftigduizend was begonnen.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> “Waar komt het woord vandaan dat ik heb verklaard dat New York door een vloedgolf zal worden weggevaagd? Dit heb ik nooit gezegd. Ik heb gezegd, toen ik zag hoe daar de grote gebouwen verrezen, verdieping op verdieping: ‘Wat vreselijke taferelen zullen er plaatsvinden wanneer de Heere zal opstaan om de aarde geducht te doen beven! Dan zullen de woorden van Openbaring 18:1–3 vervuld worden.’ Het gehele achttiende hoofdstuk van Openbaring is een waarschuwing voor wat over de aarde komt. Maar ik heb geen bijzonder licht met betrekking tot wat over New York komt, behalve dat ik weet dat op een dag de grote gebouwen daar zullen worden neergehaald door het keren en omkeren van Gods macht. Uit het mij gegeven licht weet ik dat er verwoesting in de wereld is. Eén woord van de Heere, één aanraking van zijn machtige kracht, en deze massieve bouwwerken zullen vallen. Er zullen taferelen plaatsvinden waarvan wij ons de verschrikking niet kunnen voorstellen.” Review and Herald, 5 juli 1906.

The “destruction that is in the world,” is the character of Islam, for its character is represented as Apollyon and Abaddon in chapter nine, verse eleven of Revelation.

Het „verderf dat in de wereld is” is het karakter van de islam, want zijn karakter wordt in Openbaring, hoofdstuk negen, vers elf, voorgesteld als Apollyon en Abaddon.

> And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon. Revelation 9:11 (NINE ELEVEN).

> En zij hadden een koning over zich, namelijk de engel van de bodemloze put, wiens naam in de Hebreeuwse taal Abaddon is, maar in de Griekse taal heeft hij de naam Apollyon. Openbaring 9:11 (NEGEN ELF).

The meaning of the name, or character, of the king that rules Islam, both in Hebrew and Greek, as represented by the two names is “death” and “destruction,” which arrived on September 11, 2001, when the great buildings of New York were thrown down. At that point, Revelation chapter eighteen, verses one through three began to be fulfilled.

De betekenis van de naam, of het karakter, van de koning die de islam regeert, zowel in het Hebreeuws als in het Grieks, zoals weergegeven door de twee namen, is „dood” en „verderf”, hetgeen zich voordeed op 11 september 2001, toen de grote gebouwen van New York werden neergehaald. Op dat moment begon Openbaring hoofdstuk achttien, verzen één tot en met drie, in vervulling te gaan.

It was recognized that the first mention of the wild man of Islam in the book of Genesis used the Hebrew word for the “wild Arabian ass,” which was translated in the verse as a “wild man.” The symbol of Islam is the horse family, and in Revelation chapter nine, it was also represented as a warhorse. Upon the sacred charts of Habakkuk, that God’s people had been informed “should not be altered,” Islam was also represented by the war horses.

Er werd erkend dat de eerste vermelding van de wilde man van de islam in het boek Genesis het Hebreeuwse woord gebruikte voor de „wilde Arabische ezel”, dat in het vers was vertaald als een „wilde man”. Het symbool van de islam is de paardenfamilie, en in Openbaring hoofdstuk negen werd zij eveneens voorgesteld als een strijdros. Op de heilige kaarten van Habakuk, waarvan Gods volk was meegedeeld dat zij „niet veranderd mochten worden”, werd de islam eveneens voorgesteld door de strijdrossen.

> And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

> En de engel des Heren zei tot haar: Zie, gij zijt zwanger en zult een zoon baren, en gij zult hem de naam Ismaël geven; want de Here heeft uw verdrukking gehoord. En hij zal een wilde man zijn; zijn hand zal tegen ieder mens zijn, en de hand van ieder mens tegen hem; en hij zal wonen in het aangezicht van al zijn broeders. Genesis 16:11, 12.

The first mention of the birth of Ishmael was associated with a “restraint,” which became a primary symbol associated with Islam.

De eerste vermelding van de geboorte van Ismaël werd verbonden met een „weerhouding”, die een primair symbool werd dat met de islam geassocieerd werd.

> Now Sarai Abram’s wife bare him no children: and she had an handmaid, an Egyptian, whose name was Hagar. And Sarai said unto Abram, Behold now, the Lord hath restrained me from bearing: I pray thee, go in unto my maid; it may be that I may obtain children by her. And Abram hearkened to the voice of Sarai. Genesis 16:1, 2.

> Nu baarde Sarai, Abrams vrouw, hem geen kinderen; en zij had een dienstmaagd, een Egyptische, wier naam Hagar was. En Sarai zeide tot Abram: Zie toch, de HEERE heeft mij verhinderd te baren; ga toch in tot mijn dienstmaagd; wellicht zal ik door haar kinderen verkrijgen. En Abram luisterde naar de stem van Sarai. Genesis 16:1, 2.

In the very same first mention of Islam, as represented by the birth of Ishmael, submission is emphasized. The concept of submission is fundamental to the religion of Islam. The word “Islam,” is derived from two Arabic words, “salaam,” which means “peace”, and “aslama,” which means “to submit” or “surrender”. Islam teaches that believers should submit their will to the will of Allah (God) in all aspects of life. Once Sarah realized she had made a bad decision by encouraging Abraham to take Hagar and produce Ishmael she got permission from Abraham to treat Hagar harshly, causing Hagar to flee from the home of Abraham. There she received a message from the angel.

Reeds bij die allereerste vermelding van de islam, zoals vertegenwoordigd door de geboorte van Ismaël, wordt onderwerping beklemtoond. Het begrip onderwerping is fundamenteel voor de godsdienst van de islam. Het woord „islam” is afgeleid van twee Arabische woorden, „salaam”, dat „vrede” betekent, en „aslama”, dat „zich onderwerpen” of „zich overgeven” betekent. De islam leert dat gelovigen hun wil in alle aspecten van het leven moeten onderwerpen aan de wil van Allah (God). Toen Sara eenmaal besefte dat zij een verkeerde beslissing had genomen door Abraham aan te moedigen Hagar te nemen en Ismaël voort te brengen, verkreeg zij van Abraham toestemming om Hagar hard te behandelen, waardoor Hagar uit het huis van Abraham vluchtte. Daar ontving zij een boodschap van de engel.

> But Abram said unto Sarai, Behold, thy maid is in thy hand; do to her as it pleaseth thee. And when Sarai dealt hardly with her, she fled from her face. And the angel of the Lord found her by a fountain of water in the wilderness, by the fountain in the way to Shur. And he said, Hagar, Sarai’s maid, whence camest thou? and whither wilt thou go? And she said, I flee from the face of my mistress Sarai. And the angel of the Lord said unto her, Return to thy mistress, and submit thyself under her hands. And the angel of the Lord said unto her, I will multiply thy seed exceedingly, that it shall not be numbered for multitude. And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:6–12.

> Maar Abram zei tot Sarai: Zie, uw dienstmaagd is in uw hand; doe met haar wat goed is in uw ogen. En toen Sarai haar hard behandelde, vluchtte zij van haar aangezicht. En de Engel des HEEREN vond haar bij een waterbron in de woestijn, bij de bron op de weg naar Sur. En Hij zei: Hagar, dienstmaagd van Sarai, vanwaar komt gij, en waarheen zult gij gaan? En zij zei: Ik vlucht van het aangezicht van mijn meesteres Sarai. Toen zei de Engel des HEEREN tot haar: Keer terug naar uw meesteres, en onderwerp u onder haar handen. Verder zei de Engel des HEEREN tot haar: Ik zal uw nageslacht zeer vermenigvuldigen, zodat het vanwege de menigte niet geteld zal kunnen worden. Ook zei de Engel des HEEREN tot haar: Zie, gij zijt zwanger en zult een zoon baren, en gij zult hem de naam Ismaël geven, omdat de HEERE uw verdrukking gehoord heeft. En hij zal een wilde man zijn; zijn hand zal tegen allen zijn, en ieders hand tegen hem; en hij zal wonen tegenover al zijn broeders. Genesis 16:6–12.

The restraint of Islam, the “submission” that represents the character of the religion of Islam, and the role of Islam are all in the first mention of Ishmael, and represent the prophetic DNA of the Islam represented by the three woes of Revelation. Once the Lord brought His people to Jeremiah’s old paths they also recognized that the “four winds” that are held in check by the four angels of Revelation chapter seven, are specifically the four winds of Islam.

De bedwanghouding van de islam, de „onderwerping” die het karakter van de godsdienst van de islam vertegenwoordigt, en de rol van de islam liggen alle besloten in de eerste vermelding van Ismaël, en vertegenwoordigen het profetische DNA van de islam zoals die wordt voorgesteld door de drie weeën van Openbaring. Zodra de Heere Zijn volk op Jeremia’s oude paden had gebracht, herkenden zij ook dat de „vier winden” die door de vier engelen van Openbaring hoofdstuk zeven in bedwang worden gehouden, specifiek de vier winden van de islam zijn.

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> „Engelen houden de vier winden tegen, voorgesteld als een verbolgen paard dat tracht los te breken en over het oppervlak van de gehele aarde voort te stormen, terwijl het verwoesting en dood op zijn weg brengt.” Manuscript Releases, deel 20, 217.

The “angry horse” of Islam that is also the “four winds” that are “restrained” while the sealing of the one hundred and forty-four thousand is accomplished, bear “death and destruction” (Abaddon and Apollyon) in their “path.” Just as the restraint placed upon Hagar, placed that prophetic attribute into the symbol of Islam, the four winds and the angry horse are both restrained, and with that fact in place it was recognized that the beginning of the first woe, identifies a restraint upon Islam as represented by Abubakar’s historical command.

Het „toornige paard” van de islam, dat tevens de „vier winden” zijn die worden „tegengehouden” terwijl de verzegeling van de honderdvierenvierenveertigduizend wordt volbracht, dragen „dood en verderf” (Abaddon en Apollyon) in hun „spoor”. Evenals de beperking die aan Hagar werd opgelegd, dat profetische kenmerk in het symbool van de islam plaatste, worden zowel de vier winden als het toornige paard tegengehouden, en met dat gegeven voor ogen werd erkend dat het begin van de eerste wee een beperking op de islam aanduidt, zoals weergegeven door het historische bevel van Abubakar.

> And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:4.

> En hun werd geboden het gras der aarde, noch enig groen gewas, noch enige boom te beschadigen, maar alleen die mensen die het zegel van God niet op hun voorhoofden hebben. Openbaring 9:4.

Line upon line, the beginning of the second woe, which in the triple application of the three woes is placed over the beginning of the first woe, identifies a release of the four angels, who in the verse represents the release of Islam’s second great jihad.

Regel op regel maakt het begin van het tweede wee, dat in de drievoudige toepassing van de drie weeën over het begin van het eerste wee wordt geplaatst, de loslating van de vier engelen kenbaar, die in het vers de ontketening van de tweede grote jihad van de islam vertegenwoordigt.

> Saying to the sixth angel which had the trumpet, Loose the four angels which are bound in the great river Euphrates. Revelation 9:14.

> Zeggende tot de zesde engel die de bazuin had: Maak de vier engelen los die gebonden zijn bij de grote rivier de Eufraat. Openbaring 9:14.

It was therefore understood that at the beginning of the third woe, Islam would be both released and restrained, which is the very testimony of Sister White.

Men begreep daarom dat aan het begin van de derde wee de islam zowel zou worden losgelaten als beteugeld, wat juist de getuigenis van Zuster White is.

> “At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> „In die tijd, terwijl het werk der verlossing ten einde loopt, zal benauwdheid over de aarde komen, en de volken zullen vertoornd zijn, maar in toom gehouden worden, opdat zij het werk van de derde engel niet verhinderen. In die tijd zal de ‘spade regen’, of verkwikking van het aangezicht des Heeren, komen om kracht te geven aan de luide stem van de derde engel, en om de heiligen voor te bereiden om stand te houden in de tijd wanneer de zeven laatste plagen zullen worden uitgegoten.” Early Writings, 85.

When the historical record of Islam was investigated it was found that the warfare and accomplishments of Arabic Islam of the first woe, is understood by Islam as “the first great jihad”, and that the warfare of the Ottoman Empire that began when the four angels were loosed is understood by Islam as “the second great jihad”. In agreement with the triple application Islam believes the third and last great jihad, began on September 11, 2001. As William Miller once wrote, “History and prophecy, doth agree.”

Toen het historische verslag van de islam werd onderzocht, bleek dat de oorlogvoering en de prestaties van de Arabische islam van de eerste wee door de islam worden verstaan als „de eerste grote jihad”, en dat de oorlogvoering van het Ottomaanse Rijk die begon toen de vier engelen werden losgelaten door de islam wordt verstaan als „de tweede grote jihad”. In overeenstemming met de drievoudige toepassing gelooft de islam dat de derde en laatste grote jihad op 11 september 2001 begon. Zoals William Miller eens schreef: „Geschiedenis en profetie stemmen overeen.”

The “line upon line” application of a release and simultaneous restraint as represented by laying the beginning prophetic line of the first and second woes, over one another, was perfectly confirmed by the Spirit of Prophecy, and immediately after Islam struck on September 11, 2001 President George W. Bush placed a world-wide restraint upon Islam by initiating his war on terror. The simultaneous releasing and restraining of the “angry horse” of Islam was confirmed by the Bible, the Spirit of Prophecy, and also history.

De toepassing „regel op regel” van een loslating en gelijktijdige beteugeling, zoals weergegeven door het over elkaar heen leggen van de aanvangsprofetische lijn van het eerste en tweede wee, werd volkomen bevestigd door de Geest der Profetie, en onmiddellijk nadat de islam op 11 september 2001 had toegeslagen, legde president George W. Bush een wereldwijde beteugeling op aan de islam door zijn oorlog tegen het terrorisme te beginnen. Het gelijktijdig loslaten en beteugelen van het „toornige paard” van de islam werd bevestigd door de Bijbel, de Geest der Profetie en ook door de geschiedenis.

Those who “follow the Lamb” back to the Millerite old paths find the “rest,” which is the latter rain, that Sister White identifies begins when the nations are angered, yet held in check, as they were on September 11, 2001.

Zij die „het Lam volgen” terug naar de oude paden van de Millerieten, vinden de „rust”, die de late regen is, waarvan zuster White aangeeft dat deze begint wanneer de volken vertoornd zijn, maar in bedwang worden gehouden, zoals zij waren op 11 september 2001.

> “At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> “In die tijd, terwijl het werk van de zaligheid ten einde loopt, zal benauwdheid over de aarde komen, en de naties zullen toornig zijn, doch in bedwang gehouden worden, opdat zij het werk van de derde engel niet verhinderen. In die tijd zal de ‘late regen’, of verkwikking van het aangezicht des Heren, komen om kracht te geven aan de luide stem van de derde engel en om de heiligen voor te bereiden staande te blijven in de tijd waarin de zeven laatste plagen zullen worden uitgestort.” Early Writings, 85.

Those who “follow the Lamb” back to the Millerite old paths find the “rest,” which is the latter rain, that Sister White identifies begins when the mighty angel of Revelation eighteen descended on September 11, 2001.

Degenen die „het Lam volgen” terug naar de oude paden van de Millerieten, vinden de „rust”, die de late regen is, welke Zuster White aanduidt als beginnend toen de machtige engel van Openbaring achttien neerdaalde op 11 september 2001.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> “De late regen zal neerdalen op het volk van God. Een machtige engel zal uit de hemel neerdalen, en de gehele aarde zal verlicht worden door zijn heerlijkheid.” Review and Herald, 21 april 1891.

That mighty angel descended when the buildings of New York were thrown down, the sealing of the one hundred and forty-four thousand began, and the latter rain began to sprinkle. Those who were led back to Jeremiah’s old paths, and found the “rest,” which is the latter rain, then recognized that Isaiah’s “rest and refreshing,” was also the latter rain, but it was also an identification of the test which on September 11, 2001 confronted God’s people, and especially the “scornful men” who “ruled Jerusalem”. They came to understand that the test was twofold, for it represented the message of Islam of the third woe, and just as importantly, it represented the biblical methodology that established the message of the latter rain.

Die machtige engel daalde neer toen de gebouwen van New York werden neergehaald; de verzegeling van de honderd vierenveertigduizend begon, en de late regen begon te sprenkelen. Degenen die werden teruggeleid naar Jeremia’s oude paden en de „rust” vonden, die de late regen is, erkenden toen dat Jesaja’s „rust en verkwikking” eveneens de late regen was, maar dat zij ook een aanduiding was van de beproeving die op 11 september 2001 Gods volk tegemoettrad, en in het bijzonder de „spotters” die „Jeruzalem bestuurden”. Zij kwamen tot het inzicht dat de beproeving tweeledig was, want zij vertegenwoordigde de boodschap van de islam van het derde wee, en evenzeer vertegenwoordigde zij de bijbelse methodologie die de boodschap van de late regen bevestigde.

> To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Isaiah 28:12–14.

> Tot wie Hij zei: Dit is de rust, waarmee gij de vermoeide rust moogt geven; en dit is de verkwikking; toch wilden zij niet horen. Maar het woord des Heeren was hun gebod op gebod, gebod op gebod; regel op regel, regel op regel; hier een weinig en daar een weinig; opdat zij zouden heengaan en achterwaarts vallen, en verbreizeld worden, en verstrikt, en gevangen genomen. Daarom, hoort het woord des Heeren, gij spotters, die heerst over dit volk dat in Jeruzalem is. Jesaja 28:12–14.

Walking in the old paths allowed God’s last day people to then see that the parable of the ten virgins, which “illustrates the experience of the Adventist people,” was to be repeated “to the very letter,” during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The testimony of the history where the parable was first fulfilled identified that Habakkuk chapter two was directly connected with and part of the parable. Therefore the “debate” of Habakkuk two represented the test of the rest and refreshing that the scornful men refused to hear. As faithful Bible students continued to investigate the old paths, they realized that not only was the parable of the ten virgins, and Habakkuk two, the same prophecy, but so too was Ezekiel chapter twelve.

Het wandelen in de oude paden stelde Gods volk van de laatste dagen vervolgens in staat te zien dat de gelijkenis van de tien maagden, die „de ervaring van het adventvolk illustreert”, tijdens de verzegelingstijd van de honderd vierenveertigduizend „tot op de letter” moest worden herhaald. Het getuigenis van de geschiedenis waarin de gelijkenis voor het eerst werd vervuld, wees uit dat Habakuk hoofdstuk twee daarmee rechtstreeks verbonden was en er deel van uitmaakte. Daarom vertegenwoordigde de „twist” van Habakuk twee de beproeving van de rust en de verkwikking, waarnaar de spottende mannen weigerden te luisteren. Terwijl getrouwe Bijbelonderzoekers de oude paden bleven onderzoeken, beseften zij dat niet alleen de gelijkenis van de tien maagden en Habakuk twee dezelfde profetie waren, maar ook Ezechiël hoofdstuk twaalf.

> “A portion of Ezekiel’s prophecy also was a source of strength and comfort to believers: ‘The word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God. . . . The days are at hand, and the effect of every vision. . . . I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged.’ ‘They of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of My words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done.’ Ezekiel 12:21–25, 27, 28.” The Great Controversy, 393.

> ‘Een gedeelte van Ezechiëls profetie was eveneens een bron van kracht en troost voor de gelovigen: “Het woord des Heren kwam tot mij, zeggende: Mensenkind, wat is dat spreekwoord dat gij in het land Israël hebt, zeggende: De dagen worden verlengd, en elk gezicht faalt? Zeg hun daarom: Zo zegt de Heere HEERE.... De dagen zijn nabij, en de vervulling van elk gezicht.... Ik zal spreken, en het woord dat Ik spreken zal, zal geschieden; het zal niet langer worden uitgesteld.” “Zij van het huis Israëls zeggen: Het gezicht dat hij ziet, is voor vele dagen die nog komen moeten, en hij profeteert van tijden die veraf zijn. Zeg hun daarom: Zo zegt de Heere HEERE; Geen van Mijn woorden zal nog langer worden uitgesteld, maar het woord dat Ik gesproken heb, zal geschieden.” Ezechiël 12:21–25, 27, 28.’ The Great Controversy, 393.

The period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, as represented by the Advent movement of 1840 to 1844, represents the period of time in the last days, when “the effect of every vision” “shall come to pass.” The prophetic history of the first woe, laid upon the prophetic history of the second woe, identifies the prophetic history of the third woe, which is the prophetic history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. It is also the history of 1840 to 1844. It is also the history where the work of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant is accomplished. It is the history where the two horns of the earth beast go through a transition from the sixth unto the “eighth” that “is of the seven”. It is the history where the two prophets are slain in the street, in chapter eleven of Revelation.

De periode van de verzegeling van de honderdvierenveertigduizend, zoals voorgesteld door de adventbeweging van 1840 tot 1844, vertegenwoordigt de tijdsperiode in de laatste dagen, wanneer “de vervulling van elk gezicht” “zal geschieden”. De profetische geschiedenis van de eerste wee, gelegd op de profetische geschiedenis van de tweede wee, identificeert de profetische geschiedenis van de derde wee, die de profetische geschiedenis is van de verzegeling van de honderdvierenveertigduizend. Zij is tevens de geschiedenis van 1840 tot 1844. Zij is tevens de geschiedenis waarin het werk van de boodschapper die de weg bereidt voor de Boodschapper van het Verbond, wordt volbracht. Het is de geschiedenis waarin de twee horens van het beest uit de aarde een overgang doormaken van de zesde tot de “achtste”, die “uit de zeven” is. Het is de geschiedenis waarin de twee profeten worden gedood op de straat, in hoofdstuk elf van Openbaring.

Just as significant though, is the fact that because God’s word never fails, in conjunction with the principle that all the prophets are speaking more of the last days than any other period, on September 11, 2001 the “prophetic days are at hand” where the “words that” God has spoken “will come to pass,” and “it shall be no more prolonged.”

Even betekenisvol echter is het feit dat, omdat Gods woord nooit faalt, in samenhang met het beginsel dat alle profeten meer over de laatste dagen spreken dan over enige andere periode, op 11 september 2001 de „profetische dagen nabij zijn”, waarin de „woorden die” God gesproken heeft „in vervulling zullen gaan”, en „het zal niet langer uitgesteld worden.”

The rebellion of 1863 assigned Laodicean Adventism to wander in the wilderness until they were all dead. The Lord returned to that history on September 11, 2001 as He had done with ancient Israel at Kadesh.

De opstand van 1863 bestemde het Laodiceaanse adventisme ertoe in de woestijn rond te zwerven totdat zij allen gestorven waren. De Heer keerde op 11 september 2001 tot die geschiedenis terug, zoals Hij met het oude Israël bij Kades had gedaan.

The first visit to Kadesh produced the rebellion of the ten spies, and brought the time of wandering in the wilderness. At the end of the forty years, they returned to Kadesh, and it was there that Moses struck the Rock a second time and was prevented from entering into the Promised Land, but they went in with Joshua. September 11, 2001, identifies the last generation, and God will no longer prolong His Word.

Het eerste bezoek aan Kades bracht de opstand van de tien verspieders voort en leidde tot de tijd van omzwerving in de woestijn. Aan het einde van de veertig jaar keerden zij terug naar Kades, en daar sloeg Mozes de Rots een tweede maal en werd hem de toegang tot het Beloofde Land ontzegd, maar zij gingen er binnen met Jozua. 11 september 2001 duidt de laatste generatie aan, en God zal Zijn Woord niet langer uitstellen.

We will address this fact in the next article.

Wij zullen dit feit in het volgende artikel behandelen.

> “The history of the wilderness life of Israel was chronicled for the benefit of the Israel of God to the close of time. God’s dealings with the wanderers of the desert in all their marchings to and fro, in their exposure to hunger, thirst, and weariness, and in the striking manifestations of his power for their relief, are a divine parable, fraught with warning and instruction for his people in all ages. The varied experience of the Hebrews was a school of preparation for their promised home in Canaan. God would have his people in these last days review with humble hearts, and teachable spirits, the fiery trials through which ancient Israel passed, that they may be instructed in their preparation for the heavenly Canaan.

> „De geschiedenis van Israëls leven in de woestijn werd opgetekend ten behoeve van het Israël Gods tot aan het einde der tijden. Gods handelingen met de omzwervenden in de woestijn, in al hun heen- en weertrekken, in hun blootstelling aan honger, dorst en vermoeidheid, en in de treffende openbaringen van Zijn macht tot hun verlichting, vormen een goddelijke gelijkenis, vol waarschuwing en onderricht voor Zijn volk in alle eeuwen. De veelsoortige ervaring van de Hebreeën was een leerschool ter voorbereiding op hun beloofde woonplaats in Kanaän. God wil dat Zijn volk in deze laatste dagen met ootmoedige harten en leerzame geesten de vurige beproevingen overziet waardoor het oude Israël is heengegaan, opdat zij onderwezen worden in hun voorbereiding op het hemelse Kanaän.”

> “The rock which, smitten by the command of God, sent forth its living waters, was a symbol of Christ, smitten and bruised that by his blood a fountain might be prepared for the salvation of perishing man. As the rock had been once smitten, so Christ was to be ‘once offered, to bear the sins of many.’ But when Moses rashly smote the rock at Kadesh, the beautiful symbol of Christ was marred. Our Saviour was not to be sacrificed a second time. As the great offering was made but once, it is only necessary for those who seek the blessings of his grace to ask in Jesus’ name,—to pour forth the heart’s desires in penitential prayer. Such prayer will bring before the Lord of hosts the wounds of Jesus, and then will flow forth afresh the life-giving blood, symbolized by the flowing of the living water for thirsting Israel.

> “De rots die, getroffen op Gods bevel, haar levend water deed uitstromen, was een symbool van Christus, geslagen en verbrijzeld, opdat door zijn bloed een bron bereid zou worden tot zaligheid van de verloren gaande mens. Zoals de rots eenmaal was geslagen, zo moest Christus ‘eens geofferd worden om veler zonden te dragen.’ Maar toen Mozes in zijn overijling de rots te Kades sloeg, werd het schone symbool van Christus geschonden. Onze Heiland mocht niet een tweede maal geofferd worden. Zoals het grote offer slechts eenmaal werd gebracht, is het voor hen die de zegeningen van zijn genade zoeken alleen nodig te vragen in Jezus’ naam,—de verlangens van het hart uit te storten in een boetvaardig gebed. Zulk een gebed zal voor het aangezicht van de HEERE der heerscharen de wonden van Jezus brengen, en dan zal opnieuw het levengevende bloed uitvloeien, gesymboliseerd door het stromen van het levende water voor het dorstende Israël.”

> “Only by living faith in God, and humble obedience to his commands, can man hope to meet the divine approval. On the occasion of that mighty miracle at Kadesh, Moses, wearied with the continual murmuring and rebellion of the people, lost sight of his Almighty Helper; he heeded not the command, ‘Speak ye unto the rock, and it shall give forth its waters;’ and without the divine strength he was left to mar his record with an exhibition of passion and human weakness. The man who should, and might have stood pure, firm, and unselfish to the close of his work, was overcome at last. God was dishonored before the congregation of Israel, when he might have been honored, and his name glorified.

> ‘Alleen door een levend geloof in God en nederige gehoorzaamheid aan zijn geboden kan de mens hopen de goddelijke goedkeuring te verkrijgen. Bij die machtige wonderdaad te Kades verloor Mozes, vermoeid door het voortdurende gemor en de opstandigheid van het volk, zijn almachtige Helper uit het oog; hij sloeg geen acht op het bevel: “Spreekt tot de rots, en zij zal haar water geven;” en zonder de goddelijke kracht werd hij overgelaten om zijn levensverslag te ontsieren door een openbaring van hartstocht en menselijke zwakheid. De man die zuiver, standvastig en onzelfzuchtig had behoren te blijven, en had kunnen blijven, tot aan het einde van zijn werk, werd ten slotte overwonnen. God werd onteerd voor de vergadering van Israël, waar Hij geëerd en zijn naam verheerlijkt had kunnen worden.’

> “The judgment immediately pronounced against Moses was most cutting and humiliating,—that he with rebellious Israel must die before crossing the Jordan. But shall man assert that the Lord dealt severely with his servant for that one offense? God had honored Moses as he had honored no other man then living. He had vindicated his cause again and again. He had heard his prayers, and had spoken with him face to face, as a man speaketh with a friend. Just in proportion to the light and knowledge which Moses had enjoyed, was his criminality increased.” Signs of the Times, October 7, 1880.

> „Het oordeel dat onmiddellijk over Mozes werd uitgesproken, was buitengewoon smartelijk en vernederend,—dat hij met het opstandige Israël moest sterven vóór hij de Jordaan zou oversteken. Maar zal de mens beweren dat de Heere streng heeft gehandeld met Zijn dienstknecht om die ene overtreding? God had Mozes geëerd zoals Hij geen ander mens die toen leefde had geëerd. Hij had zijn zaak telkens weer gerechtvaardigd. Hij had zijn gebeden verhoord en had met hem van aangezicht tot aangezicht gesproken, zoals een mens met een vriend spreekt. Juist naar de mate van het licht en de kennis die Mozes had genoten, werd zijn schuld des te groter.” Signs of the Times, 7 oktober 1880.

Back to Articles