Article

# Panium - Number Nineteen

Panium - Nummer negentien

The Greats: Antiochus, Constantine, and the Last President

De Groten: Antiochus, Constantijn en de Laatste President

Author

Jeff Pippenger

Published

March 1, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

The key to rightly dividing verses ten through sixteen of Daniel eleven is found in the basic prophetic applications that were employed over thirty years ago, in 1996, when The Time of the End magazine was published. Thirty years later, the Lord has revealed that another prophetic message is to be formalized as was the Millerite message formalized in 1831. In the omega history of these thirty years the message to be formalized is represented as a correction of a previous message of Islam, as represented by Josiah Litch and also a corrected message of the closed door, as represented by Samuel Snow, which is the symbol of the parable of the ten virgins. A message of Islam, accompanied with a warning of the progressive closing doors of probation as Christ finishes His work of judgment will be proclaimed. The message is twofold, possessing and internal and external line, which in turn represent the first two steps of the three-step testing process that always occurs when a prophecy is unsealed, as was the revelation of Jesus Christ on December 31, 2023.

De sleutel tot het juist onderscheiden van de verzen tien tot en met zestien van Daniël elf ligt in de fundamentele profetische toepassingen die meer dan dertig jaar geleden, in 1996, werden gebruikt toen het tijdschrift The Time of the End werd gepubliceerd. Dertig jaar later heeft de Heere geopenbaard dat een andere profetische boodschap geformaliseerd moet worden, zoals de Milleritische boodschap in 1831 werd geformaliseerd. In de omega-geschiedenis van deze dertig jaar wordt de boodschap die geformaliseerd moet worden voorgesteld als een correctie van een eerdere boodschap over de islam, zoals weergegeven door Josiah Litch, en tevens als een gecorrigeerde boodschap van de gesloten deur, zoals weergegeven door Samuel Snow, hetgeen het symbool is van de gelijkenis van de tien maagden. Een boodschap over de islam, vergezeld van een waarschuwing voor de voortschrijdende sluiting van de genadeduren terwijl Christus Zijn oordeelswerk voltooit, zal worden verkondigd. De boodschap is tweeledig en bezit een innerlijke en uiterlijke lijn, die op hun beurt de eerste twee stappen vertegenwoordigen van het beproevingsproces in drie stappen dat zich altijd voordoet wanneer een profetie wordt ontzegeld, zoals de Openbaring van Jezus Christus op 31 december 2023.

The Time of the End magazine contains the basic overview of the future for America as represented in the last six verses of Daniel eleven which were unsealed at the time of the end in 1989. The magazine has been in the public record for thirty years and no one saw that a main theme of the magazine was the religious struggle between communism and the churches under the influence of Catholicism, especially in the Ukraine. That religious battle from the period of 1989, explains the context of the religious demise of Putin as represented by Ptolemy and Uzziah in the rebellion they both manifested at the temple in Jerusalem. The temple in Jerusalem was Uzziah’s temple, not Ptolemy’s temple. Both Putin and Zelenskyy desecrate the same temple in two different ways; one as an Egyptian and one as a Jew.

Het tijdschrift The Time of the End bevat het fundamentele overzicht van de toekomst voor Amerika zoals die wordt voorgesteld in de laatste zes verzen van Daniël elf, die ten tijde van het einde in 1989 werden ontzegeld. Het tijdschrift bevindt zich al dertig jaar in het openbare domein, en niemand heeft gezien dat een hoofdthema van het tijdschrift de godsdienstige strijd was tussen het communisme en de kerken onder de invloed van het katholicisme, vooral in Oekraïne. Die godsdienstige strijd uit de periode van 1989 verklaart de context van de godsdienstige ondergang van Poetin zoals voorgesteld door Ptolemaeus en Uzzia in de opstand die zij beiden in de tempel te Jeruzalem manifesteerden. De tempel te Jeruzalem was de tempel van Uzzia, niet de tempel van Ptolemaeus. Zowel Poetin als Zelenskyy ontheiligen dezelfde tempel op twee verschillende wijzen: de een als een Egyptenaar en de ander als een Jood.

The church that was struggling against the king of the south in 1989 was the Catholic church. And why not? Atheism of France delivered the deadly wound to the king of the north in 1798, so why wouldn’t the papacy retaliate against atheism’s long-drawn-out persecution of the Catholic church, especially in the Ukraine? More significant is that this clear testimony about the Ukraine came from a publication in 1996, that was citing the secular historians about the history of 1989. Now that the Lord is unsealing the hidden history of verse forty, He has pointed to the struggle between two orthodox churches to provide the prophetic and historical context of the battle of Raphia and its aftermath, and He had already included the necessary insights in The Time of the End magazine that was published thirty years ago.

De kerk die in 1989 streed tegen de koning van het zuiden, was de Katholieke Kerk. En waarom ook niet? Het atheïsme van Frankrijk bracht in 1798 de dodelijke wond toe aan de koning van het noorden, dus waarom zou het pausdom geen vergelding oefenen tegen de langdurige vervolging van de Katholieke Kerk door het atheïsme, vooral in Oekraïne? Nog betekenisvoller is dat dit duidelijke getuigenis over Oekraïne afkomstig was uit een publicatie van 1996, die de seculiere geschiedschrijvers aanhaalde met betrekking tot de geschiedenis van 1989. Nu de Heer de verborgen geschiedenis van vers veertig ontsluit, heeft Hij gewezen op de strijd tussen twee orthodoxe kerken om de profetische en historische context te verschaffen van de slag bij Rafia en haar nasleep, en Hij had de noodzakelijke inzichten reeds opgenomen in het tijdschrift The Time of the End, dat dertig jaar geleden werd gepubliceerd.

The demise of Napoleon aligns with the progressive demise of Lenin, Stalin and the system of the Soviet Union. When the prophetic southern kingdom moved its capital to Russia there were two major revolutions in 1917. The first is what is called the Russian revolution when the Czar was overthrown, and then in the same year the Bolshevik Revolution followed, which led to the civil war of 1917 unto 1922. In 1922 the Soviet Union was formed.

De ondergang van Napoleon stemt overeen met de geleidelijke ondergang van Lenin, Stalin en het stelsel van de Sovjet-Unie. Toen het profetische zuidelijke koninkrijk zijn hoofdstad naar Rusland verplaatste, vonden er in 1917 twee grote revoluties plaats. De eerste is wat de Russische Revolutie wordt genoemd, toen de tsaar werd afgezet, en vervolgens volgde in datzelfde jaar de Bolsjewistische Revolutie, die leidde tot de burgeroorlog van 1917 tot 1922. In 1922 werd de Sovjet-Unie gevormd.

The beginning of Russia as the spiritual king of the south represented a two-step revolution that led to civil war, then the formation of a confederacy of countries. The collapse of the Soviet Union was also two steps, beginning with the tearing down of the Berlin wall on November 9, 1989, which then led to the dissolution of the Soviet Union on December 31, 1991. As the last ruler of Russia, the king of the south, Vladimir Putin was typified by the first Russian ruler—Vladimir Lenin.

Het begin van Rusland als de geestelijke koning van het zuiden vertegenwoordigde een revolutie in twee stappen die leidde tot een burgeroorlog en vervolgens tot de vorming van een confederatie van landen. De ineenstorting van de Sovjet-Unie voltrok zich eveneens in twee stappen, beginnend met de afbraak van de Berlijnse Muur op 9 november 1989, wat vervolgens leidde tot de ontbinding van de Sovjet-Unie op 31 december 1991. Als de laatste heerser van Rusland, de koning van het zuiden, werd Vladimir Poetin getypeerd door de eerste Russische heerser — Vladimir Lenin.

Vladimir means “a great leader” and Putin means “the path.” Lenin means “a great river,” but Vladimir Lenin chose the name of Lenin to hide his real name, which was Vladimir Ilyich Ulyanov. Ilyich means “son of Elijah,” and Ulyanov means “youthful son of Elijah.”

Vladimir betekent „een groot leider” en Putin betekent „de weg”. Lenin betekent „een grote rivier”, maar Vladimir Lenin koos de naam Lenin om zijn werkelijke naam te verbergen, namelijk Vladimir Iljitsj Oeljanov. Iljitsj betekent „zoon van Elia”, en Oeljanov betekent „jeugdige zoon van Elia”.

The great Russian leader on the path, in the history represented by the battle of Raphia in 217 BC, was typified by the first leader of Russia, who as Vladimir Lenin was the great leader of the mighty river, but who hid his name. A name is a symbol of character, and for Vladimir to hide his two names represents a character that chose a great river of political thought, over a character represented by Elijah, which means “God is Jehovah.” The root of atheism is the denial of God, and atheism is a prime characteristic of the king of the south. The second and third given name of Lenin emphasize Elijah and his son, and the end of Russia as the king of the south is represented by Ptolemy IV, who was victorious at the battle of Raphia, but when Antiochus returned in 200 BC at the battle of Panium Ptolemy’s five-year-old son was then ruling. Lenin’s two original names identify Elijah and his son, and align with Ptolemy and his son. Elijah and the message to his children occurs in the latter days, just before “the great and dreadful day of the Lord;” which is where the battles of Raphia and Panium are also located.

De grote Russische leider op het pad, in de geschiedenis voorgesteld door de slag bij Raphia in 217 v.Chr., werd getypeerd door de eerste leider van Rusland, die als Vladimir Lenin de grote leider van de machtige rivier was, maar die zijn naam verborg. Een naam is een symbool van karakter, en dat Vladimir zijn twee namen verborg, vertegenwoordigt een karakter dat een grote rivier van politiek denken verkoos boven een karakter dat door Elia wordt voorgesteld, hetgeen betekent: „God is Jehovah.” De wortel van het atheïsme is de ontkenning van God, en atheïsme is een wezenlijk kenmerk van de koning van het zuiden. De tweede en derde voornaam van Lenin leggen de nadruk op Elia en zijn zoon, en het einde van Rusland als de koning van het zuiden wordt voorgesteld door Ptolemaeus IV, die bij de slag bij Raphia de overwinning behaalde, maar toen Antiochus in 200 v.Chr. bij de slag bij Panium terugkeerde, regeerde toen de vijfjarige zoon van Ptolemaeus. Lenins twee oorspronkelijke namen identificeren Elia en zijn zoon, en stemmen overeen met Ptolemaeus en zijn zoon. Elia en de boodschap aan zijn kinderen treden op in de laatste dagen, vlak vóór „de grote en geduchte dag des HEEREN”; waar ook de slagen bij Raphia en Panium gelokaliseerd zijn.

> Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.

> Zie, Ik zal u de profeet Elia zenden, voordat de grote en geduchte dag des HEEREN komt. En hij zal het hart der vaderen tot de kinderen terugbrengen, en het hart der kinderen tot hun vaderen, opdat Ik niet kome en de aarde met de ban sla. Maleachi 4:5, 6.

The testimony of Uzziah and Ptolemy align in verse eleven of Daniel eleven, and Uzziah lived for eleven years after his rebellion and leprosy; whereas, Ptolemy ruled for a total of seventeen years, which is the same number of years between the battles of verse eleven and verse fifteen. The 250-year prophecy that began in 457 BC, ended in 207 BC in the middle of those two battles; ten years after Raphia and seven before Panium. Ptolemy IV’s reign began in 221 BC, and he died in 204 BC, so the seventeen years of Ptolemy are not the same line as the seventeen years from Raphia to Panium. Nor are they the same seventeen years that are represented by the conclusion of the 250-year prophecy beginning with Nero in 64 and ending in 313. From 313 to the first Sunday law in 321 is eight years, and nine years later in 330 Constantine divided the kingdom into east and west.

Het getuigenis van Uzzia en Ptolemaeus komt overeen in vers elf van Daniël elf, en Uzzia leefde elf jaar na zijn opstand en melaatsheid; terwijl Ptolemaeus in totaal zeventien jaar regeerde, hetgeen hetzelfde aantal jaren is als de periode tussen de veldslagen van vers elf en vers vijftien. De profetie van 250 jaar die in 457 v.Chr. begon, eindigde in 207 v.Chr. in het midden van die twee veldslagen; tien jaar na Rafia en zeven vóór Panium. De regering van Ptolemaeus IV begon in 221 v.Chr., en hij stierf in 204 v.Chr., zodat de zeventien jaren van Ptolemaeus niet dezelfde lijn vormen als de zeventien jaren van Rafia tot Panium. Evenmin zijn zij dezelfde zeventien jaren die worden voorgesteld door de voltooiing van de profetie van 250 jaar, beginnend met Nero in 64 en eindigend in 313. Van 313 tot de eerste zondagswet in 321 zijn acht jaar, en negen jaar later, in 330, verdeelde Constantijn het koninkrijk in oost en west.

In the very near future Putin and Russia will defeat Ukraine and the footsteps of Ptolemy and Uzziah will begin to repeat in the history represented by verse twelve. The two biblical witnesses place the final crisis for Putin in a church and state crisis. Their rebellion was manifested at the temple in Jerusalem, thus identifying Uzziah’s temple and religion as the point of prophetic reference.

In de zeer nabije toekomst zullen Poetin en Rusland Oekraïne verslaan, en de voetstappen van Ptolemaeus en Uzzia zullen zich beginnen te herhalen in de geschiedenis die door vers twaalf wordt weergegeven. De twee bijbelse getuigen plaatsen de laatste crisis voor Poetin in een crisis van kerk en staat. Hun opstand kwam tot uiting in de tempel te Jeruzalem en duidt aldus de tempel en de godsdienst van Uzzia aan als het punt van profetische verwijzing.

Zelenskyy, which means “green,” is the puppet of the globalist bureaucrats of the European Union and the United Nations, whose globalist agenda is aptly represented by the green political movement that worships mother earth. It is fitting that Zelenskyy was an actor, for he is clearly a proxy of other powers, and his name meaning “green” identifies the political philosophy that guides his movements on the chess board of human history. Checkmate is right around the corner for Zelenskyy.

Zelenskyy, wat „groen” betekent, is de marionet van de globalistische bureaucraten van de Europese Unie en de Verenigde Naties, wier globalistische agenda treffend wordt vertegenwoordigd door de groene politieke beweging die moeder aarde aanbidt. Het is passend dat Zelenskyy een acteur was, want hij is duidelijk een instrument van andere machten, en de betekenis van zijn naam, „groen”, duidt op de politieke filosofie die zijn bewegingen leidt op het schaakbord van de menselijke geschiedenis. Schaakmat ligt voor Zelenskyy vlak om de hoek.

In this final history the rebellion of Uzziah and Ptolemy will once again be acted out, but Ptolemy (Putin) died four years before the battle of Panium, and the last ruler of the king of the south is represented by a five-year-old child who is being handled by a series of corrupt and incompetent regents.

In deze eindgeschiedenis zal de opstand van Uzzia en Ptolemaeus opnieuw worden uitgebeeld, maar Ptolemaeus (Poetin) stierf vier jaar vóór de slag bij Panium, en de laatste heerser van de koning van het zuiden wordt voorgesteld door een vijfjarig kind dat wordt geleid door een opeenvolging van corrupte en onbekwame regenten.

Ptolemy V was only about 5–6 years old when he ascended the throne in 204 BC (after his father’s mysterious death), and the Ptolemaic kingdom was paralyzed by a series of incompetent or corrupt regencies during his reign. The initial regency was from 204–202 BC, after Ptolemy IV’s death was concealed and his mother Arsinoe III murdered. The court favorites Sosibius, a longtime minister under Ptolemy IV, and Agathocles the brother of Ptolemy IV’s mistress Agathoclea, declared themselves regents. They forged or presented a will making them guardians, placed the young king under the care of Agathoclea and her family, and purged potential rivals. Sosibius handled much of the early administration.

Ptolemaeus V was slechts ongeveer 5–6 jaar oud toen hij in 204 v.Chr. de troon besteeg (na de mysterieuze dood van zijn vader), en het Ptolemeïsche koninkrijk werd tijdens zijn regering verlamd door een reeks onbekwame of corrupte regentschappen. Het aanvankelijke regentschap duurde van 204–202 v.Chr., nadat de dood van Ptolemaeus IV was verborgen gehouden en zijn moeder Arsinoë III was vermoord. De hofgunstelingen Sosibius, een minister die reeds lang onder Ptolemaeus IV diende, en Agathocles, de broer van Agathoclea, de maîtresse van Ptolemaeus IV, riepen zichzelf uit tot regenten. Zij vervalsten of presenteerden een testament dat hen tot voogden maakte, stelden de jonge koning onder de hoede van Agathoclea en haar familie, en zuiverden mogelijke rivalen uit. Sosibius voerde een groot deel van het vroege bestuur.

A shift occurred around 202 BC, when Agathocles became the dominant regent, but was widely hated for debauchery and mismanagement. A popular uprising in Alexandria led to his brutal lynching by a mob, with the boy-king nominally approving. Subsequent regents were Tlepolemus the governor of Pelusium, and then Aristomenes. By the time of the battle of Panium in 200 BC, the kingdom was under this rotating series of regents and court advisors.

Rond 202 v.Chr. vond een machtsverschuiving plaats, toen Agathocles de overheersende regent werd, maar algemeen werd gehaat vanwege losbandigheid en wanbestuur. Een volksopstand in Alexandrië leidde tot zijn brute lynchpartij door een menigte, waarbij de jongen-koning daaraan in naam zijn goedkeuring verleende. De daaropvolgende regenten waren Tlepolemus, de gouverneur van Pelusium, en daarna Aristomenes. Tegen de tijd van de slag bij Panium in 200 v.Chr. stond het koninkrijk onder deze wisselende reeks van regenten en hofadviseurs.

At the battle of Panium the Ptolemaic forces were led in the field by the general Scopas of Aetolia, a mercenary commander appointed under the regency, not by Ptolemy V himself. The young king had no real control—the decisions, military strategy, and kingdom’s overall weakness stemmed from the regents’ paralysis, internal revolts (like the native Egyptian uprisings), and court intrigue. This instability allowed Antiochus III the Great to decisively defeat Scopas at Panium, seizing Coele-Syria, including Judea permanently from Ptolemaic control.

Bij de slag bij Panium werden de Ptolemaïsche strijdkrachten in het veld aangevoerd door de generaal Scopas van Aetolië, een huurlingenaanvoerder die onder het regentschap was aangesteld, niet door Ptolemaeus V zelf. De jonge koning had geen werkelijke controle — de beslissingen, de militaire strategie en de algehele zwakte van het koninkrijk vloeiden voort uit de verlamming van de regenten, interne opstanden (zoals de inheemse Egyptische opstanden) en hofintriges. Deze instabiliteit stelde Antiochus III de Grote in staat Scopas bij Panium beslissend te verslaan en Coele-Syrië, met inbegrip van Judea, blijvend aan de Ptolemaïsche heerschappij te onttrekken.

Historians discuss the probability that Ptolemy IV’s death was by poisoning, which is also part of the historical speculation concerning Vladimir Lenin, Joseph Stalin, as well as the queen of the south, Cleopatra. Putin prevails in the Ukrainian War, but then his demise begins with his desire to implement the controlling relationship that the Soviet Union formerly had with the Ukrainian church, which when removed in 1989, was the symbol of the victory of the king of the north over the king of the south.

Historici bespreken de waarschijnlijkheid dat de dood van Ptolemaeus IV door vergiftiging werd veroorzaakt, hetgeen eveneens deel uitmaakt van de historische speculatie betreffende Vladimir Lenin, Jozef Stalin, alsook de koningin van het zuiden, Cleopatra. Poetin behaalt de overhand in de Oekraïense Oorlog, maar vervolgens vangt zijn ondergang aan met zijn verlangen om de controlerende verhouding te herstellen die de Sovjet-Unie vroeger met de Oekraïense kerk had, welke, toen zij in 1989 werd opgeheven, het symbool was van de overwinning van de koning van het noorden op de koning van het zuiden.

The Ukraine is the cradle of Eastern Slavic Orthodoxy. The baptism of Vladimir the Great took place in 988 in Kyiv. Moscow later claimed the title “Third Rome” after Constantinople fell, positioning itself as the rightful heir and spiritual guardian of all Russian lands, including the Ukraine as its “canonical territory”.

Oekraïne is de bakermat van de Oost-Slavische orthodoxie. De doop van Vladimir de Grote vond in 988 in Kyiv plaats. Moskou maakte later aanspraak op de titel „Derde Rome” nadat Constantinopel was gevallen, en positioneerde zich als de rechtmatige erfgenaam en geestelijke beschermer van alle Russische landen, met inbegrip van Oekraïne als zijn „canoniek territorium”.

The Moscow Patriarchate has always viewed Ukraine as spiritually inseparable from Russia with the motto of “One people, one faith,” which is a phrase Putin himself has repeatedly used. Ukraine, especially since 2014/2022, increasingly sees Moscow’s oversight as colonial and imperial domination rather than true spiritual motherhood. As of February 2026, there are two competing Orthodox structures. One is the Orthodox Church of Ukraine, which since 2019 has been independent from Ecumenical Patriarch Bartholomew of Constantinople. In Kyiv the Orthodox Church of Ukraine is considered as the truly national church.

Het Patriarchaat van Moskou heeft Oekraïne altijd beschouwd als geestelijk onafscheidelijk van Rusland, onder het motto „Eén volk, één geloof”, een uitdrukking die Poetin zelf herhaaldelijk heeft gebruikt. Oekraïne, vooral sinds 2014/2022, beschouwt het toezicht vanuit Moskou in toenemende mate als koloniale en imperiale overheersing veeleer dan als waarachtig geestelijk moederschap. Per februari 2026 zijn er twee concurrerende orthodoxe structuren. De ene is de Orthodoxe Kerk van Oekraïne, die sinds 2019 onafhankelijk is van de Oecumenische Patriarch Bartholomeüs van Constantinopel. In Kyiv wordt de Orthodoxe Kerk van Oekraïne beschouwd als de werkelijk nationale kerk.

Reader beware: the Orthodox Church of Ukraine is a different church than the Ukrainian Orthodox church. The Ukrainian Orthodox church is connected with Russia’s orthodox church, and for this reason Zelenskyy has been attacking it. The Vatican opposes the attacks of Zelenskyy that are already underway, but Putin’s rebellion of verse twelve follows his victory at Raphia, and is yet future.

Lezer, wees gewaarschuwd: de Orthodoxe Kerk van Oekraïne is een andere kerk dan de Oekraïens-Orthodoxe Kerk. De Oekraïens-Orthodoxe Kerk is verbonden met de Russisch-Orthodoxe Kerk, en om die reden heeft Zelenskyy haar aangevallen. Het Vaticaan verzet zich tegen de aanvallen van Zelenskyy die reeds gaande zijn, maar de opstand van Poetin in vers twaalf volgt op zijn overwinning bij Raphia en ligt nog in de toekomst.

The Ukrainian Orthodox Church was historically linked to the Moscow body. In the aftermath of the invasion of 2022, the Ukrainian Orthodox Church declared full autonomy in May 2022, but Ukrainian state investigations (DESS) have repeatedly argued it remains canonically and legally affiliated with Moscow. Ukraine passed a law in August 2024 (signed by Zelenskyy) banning any religious body tied to the Russian Orthodox Church (the “aggressor state”). The Ukrainian Orthodox Church has been ordered to fully sever ties or face court-ordered dissolution of its Kyiv Metropolis. As of late 2025 and early 2026, there are ongoing raids, parish transfers to the Ukrainian Orthodox Church (over 1,300 since 2022), court cases, and UN experts warning of religious-freedom concerns regarding the Ukrainian Orthodox Church.

De Oekraïens-Orthodoxe Kerk was historisch verbonden met het kerkelijk lichaam van Moskou. In de nasleep van de invasie van 2022 verklaarde de Oekraïens-Orthodoxe Kerk in mei 2022 volledige autonomie, maar Oekraïense staatsonderzoeken (DESS) hebben herhaaldelijk betoogd dat zij canoniek en juridisch met Moskou verbonden blijft. Oekraïne nam in augustus 2024 een wet aan (ondertekend door Zelenskyy) die ieder religieus lichaam verbiedt dat verbonden is met de Russisch-Orthodoxe Kerk (de „agressorstaat”). De Oekraïens-Orthodoxe Kerk is gelast de banden volledig te verbreken of anders ontbinding van haar Metropolie van Kyiv door een rechterlijk bevel tegemoet te zien. Eind 2025 en begin 2026 vinden er nog steeds invallen plaats, parochie-overdrachten aan de Oekraïens-Orthodoxe Kerk (meer dan 1.300 sinds 2022), rechtszaken, en VN-deskundigen die waarschuwen voor zorgen omtrent de godsdienstvrijheid met betrekking tot de Oekraïens-Orthodoxe Kerk.

The Vatican has publicly opposed any forced dissolution of the Ukrainian Orthodox Church. Russia and Putin frame this as outright persecution of canonical Orthodoxy and have made protection of the “Russian Orthodox churches” an explicit demand in any peace negotiations. Russian propaganda consistently ties the Ukrainian Orthodox Church and the Ukrainian state attacks upon it as “Nazism” and as part of their “denazification” justification.

Het Vaticaan heeft zich publiekelijk verzet tegen elke gedwongen ontbinding van de Oekraïens-Orthodoxe Kerk. Rusland en Poetin presenteren dit als regelrechte vervolging van de canonieke orthodoxie en hebben de bescherming van de “Russisch-orthodoxe kerken” tot een uitdrukkelijke eis gemaakt in eventuele vredesonderhandelingen. Russische propaganda verbindt de Oekraïens-Orthodoxe Kerk en de aanvallen van de Oekraïense staat daarop consequent met “nazisme” en als onderdeel van hun rechtvaardiging voor “denazificatie”.

Putin will presumptuously “enter the temple” and claim full spiritual dominion over Ukrainian Orthodoxy in attempt to re-subordinate the entire Ukrainian church structure under Moscow, demanding recognition as the rightful spiritual head of the Russian orthodox world.

Poetin zal zich vermetel in de „tempel” begeven en de volledige geestelijke heerschappij over de Oekraïense orthodoxie opeisen in een poging de gehele Oekraïense kerkstructuur opnieuw aan Moskou te onderwerpen, waarbij hij erkenning eist als het rechtmatige geestelijke hoofd van de Russisch-orthodoxe wereld.

This is the exact parallel to Ptolemy entering the Most Holy Place, while Uzziah is Zelenskyy seeking to burn incense. Ptolemy’s rebellion was in the Most Holy Place and Uzziah’s was in the holy place. A southern king, flushed with the victory of the “borderline,” ending the proxy-power of Nazism, and then overstepping into the place that belongs only to the realm of religion. Then will come a sudden providential humbling, and Putin will disappear from the scene (as Ptolemy IV died in 204 BC). After the power vacuum of a ‘weak-successors phase,’ the northern king returns with greater force and prevails at the modern battle of Panium in verse 15.

Dit is het exacte parallel met Ptolemaeus die het Heilige der Heiligen binnengaat, terwijl Uzzia Zelenskyj is die tracht reukwerk te branden. Ptolemaeus’ opstand vond plaats in het Heilige der Heiligen en die van Uzzia in het heilige. Een zuidelijke koning, vervuld van de overwinning van de „grenslijn”, die de volmacht van het nazisme beëindigt, en vervolgens zich begeeft in de plaats die uitsluitend toebehoort aan het domein van de godsdienst. Dan zal een plotselinge, door de voorzienigheid bewerkte vernedering komen, en Poetin zal van het toneel verdwijnen (zoals Ptolemaeus IV stierf in 204 v.Chr.). Na het machtsvacuüm van een ‘fase van zwakke opvolgers’ keert de noordelijke koning met grotere kracht terug en behaalt de overhand in de moderne slag bij Panium in vers 15.

## Seventeen

Zeventien

Seventeen years occurs three times in the history where the battles of Raphia and Panium merge together, line upon line. The seventeen years from the edict of Milan where the eastern and western thrones of the empire were brought together through marriage, until the kingdom was divided and divorced in 330. The seventeen years beginning and ending are waymarks of two other related prophetic periods. Beginning with Nero in the year 64 a period of persecution is marked that ended in the history of Constantine the Great. The transition from Nero’s period of persecution unto the compromise represented by Constantine identifies the transition from the church of Smyrna unto the church of Pergamos. 313 and the edict of Milan identify the end of the church of Smyrna, and the end of the seventeen-year period is the year 330, which was the fulfillment of the three-hundred-and-sixty-year prophecy of Daniel 11:24.

Zeventien jaar komt driemaal voor in de geschiedenis waarin de veldslagen van Raphia en Panium, regel op regel, samenvloeien. De zeventien jaren vanaf het Edict van Milaan, waarin de oostelijke en westelijke tronen van het rijk door middel van een huwelijk werden samengebracht, totdat het koninkrijk in 330 werd verdeeld en gescheiden. De zeventien jaren die beginnen en eindigen, zijn wegmarkeringen van twee andere verwante profetische perioden. Beginnend met Nero in het jaar 64 wordt een periode van vervolging gemarkeerd die eindigde in de geschiedenis van Constantijn de Grote. De overgang van Nero’s periode van vervolging naar het compromis dat door Constantijn wordt voorgesteld, duidt op de overgang van de gemeente van Smyrna naar de gemeente van Pergamus. 313 en het Edict van Milaan duiden het einde van de gemeente van Smyrna aan, en het einde van de periode van zeventien jaar is het jaar 330, hetgeen de vervulling was van de driehonderdzestigjarige profetie van Daniël 11:24.

> He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:24.

> Hij zal in vrede binnentrekken, ja, zelfs in de vruchtbaarste streken van het gewest; en hij zal doen wat zijn vaderen niet hebben gedaan, noch de vaderen van zijn vaderen; hij zal onder hen buit en roof en rijkdom verdelen; ja, tegen de vestingen zal hij zijn plannen beramen, maar slechts voor een tijd. Daniël 11:24.

The seventeen years from 313 and the edict of Milan, begins with a fulfillment of prophecy and ends at the fulfillment of another prophecy. The first prophetic fulfillment which marks the beginning, identifies the transition from the church of Smyrna unto the church of Pergamos, and the prophecy that marks the end of those seventeen years, identifies the division of Rome into eastern and western Rome. The seventeen years is identified by prophetic history, not by any specific seventeen-year proclamation. The alpha of the division of the second church from the third church aligned with the division of the empire into east and west at the fulfillment of the time prophecy of 360 years. Those two prophecies establish a period of seventeen years, and they need to be established as a legitimate prophetic period based upon the witness of two or three; if seventeen is a valid prophetic symbol.

De zeventien jaar vanaf 313 en het edict van Milaan beginnen met een vervulling van profetie en eindigen bij de vervulling van een andere profetie. De eerste profetische vervulling, die het begin markeert, duidt de overgang aan van de gemeente van Smyrna naar de gemeente van Pergamus, en de profetie die het einde van die zeventien jaar markeert, duidt de verdeling van Rome in Oost- en West-Rome aan. De zeventien jaar worden aangeduid door de profetische geschiedenis, niet door enige specifieke afkondiging van zeventien jaar. De alfa van de scheiding van de tweede gemeente van de derde gemeente viel samen met de verdeling van het rijk in oost en west bij de vervulling van de tijdprofetie van 360 jaar. Die twee profetieën stellen een periode van zeventien jaar vast, en zij moeten worden bevestigd als een legitieme profetische periode op grond van het getuigenis van twee of drie; indien zeventien een geldig profetisch symbool is.

Those witnesses exist in another 250-year period which began in 457 BC. On that date the 2,300-year prophecy of Daniel 8:14 began. 457 BC is a prophetic starting point, and an established prophetic waymark. Extending 250 years into the future brings you to 207 BC, which is the history between the battles of Raphia and Panium. The battle of Raphia and Panium cannot be separated, for they are both engaged in by Antiochus the Great. From the battle of Raphia in 217 BC unto the battle of Panium in 200 BC is seventeen years. The 2,300-year prophecy identifies a change of dispensation at the beginning, when the third decree restored Judah’s national sovereignty and then at the ending there was a change of dispensation when Christ moved from the holy place to the Most Holy Place. 207 BC represents the change of dispensation of Egyptian rule over Judea, unto the Seleucid dispensation of rule over the glorious land. The dispensation of Seleucid control over the glorious land produced the revolt of the Maccabees in 167 BC.

Die getuigen bestaan in een andere periode van 250 jaar die begon in 457 v.Chr. Op die datum begon de profetie van de 2.300 jaar van Daniël 8:14. 457 v.Chr. is een profetisch beginpunt en een gevestigd profetisch merkteken. Wanneer men 250 jaar de toekomst in rekent, komt men uit bij 207 v.Chr., hetgeen de geschiedenis is tussen de veldslagen van Raphia en Panium. De veldslag van Raphia en die van Panium kunnen niet van elkaar worden gescheiden, want beide werden gevoerd door Antiochus de Grote. Van de veldslag van Raphia in 217 v.Chr. tot aan de veldslag van Panium in 200 v.Chr. zijn zeventien jaar. De profetie van de 2.300 jaar duidt aan het begin op een bedelingsverandering, toen het derde decreet de nationale soevereiniteit van Juda herstelde, en vervolgens aan het einde op een bedelingsverandering, toen Christus van het heilige naar het Heilige der Heiligen overging. 207 v.Chr. vertegenwoordigt de bedelingsverandering van de Egyptische heerschappij over Judea naar de Seleucidische bedeling van heerschappij over het heerlijke land. De bedeling van Seleucidische controle over het heerlijke land bracht in 167 v.Chr. de opstand van de Makkabeeën voort.

The Nero period of 250 years ends with the history of Constantine the GREAT and the 250 years that conclude between the two battles is the history of Antiochus the GREAT. At the battle of Raphia, Ptolemy IV defeated Antiochus the Great and Ptolemy reigned for seventeen years. Both 250-year periods contain a distinct seventeen-year period. Both end in the history of a ruler who is known as the GREAT. Both 250-year periods begin at an established prophetic waymark and they both end at an established prophetic waymark.

De Nero-periode van 250 jaar eindigt met de geschiedenis van Constantijn de GROTE, en de 250 jaar die tussen de twee veldslagen worden afgesloten, vormen de geschiedenis van Antiochus de GROTE. In de slag bij Raphia versloeg Ptolemaeus IV Antiochus de Grote, en Ptolemaeus regeerde zeventien jaar. Beide perioden van 250 jaar bevatten een afzonderlijke periode van zeventien jaar. Beide eindigen in de geschiedenis van een heerser die bekendstaat als de GROTE. Beide perioden van 250 jaar beginnen bij een vastgesteld profetisch wegmerk, en beide eindigen bij een vastgesteld profetisch wegmerk.

The United States began on July 4, 1776 and 250 years later brings you to July 4, 2026 when Donald Trump, who is known as the one seeking to make America “great,” is going to celebrate those 250 years. 2026, like unto the 250 years from 457 BC concludes in the middle of the history of the modern battles of Raphia and Panium, known as the Ukrainian and Third World War. The reign of a southern king, the period of the first Sunday law and the period from the battle of Raphia to Panium provide three periods of seventeen years that are all connected with the same prophetic history. Three 250-year periods all arrive together in the same prophetic histories. The three periods of 250 years establish three lines of prophetic truth with history associated with Donald Trump, represented as either Constantine the Great, or Antiochus the Great.

De Verenigde Staten begonnen op 4 juli 1776 en 250 jaar later komt men uit op 4 juli 2026, wanneer Donald Trump, die bekendstaat als degene die ernaar streeft Amerika „groot” te maken, die 250 jaar zal vieren. 2026 eindigt, evenals de 250 jaar vanaf 457 v.Chr., in het midden van de geschiedenis van de moderne veldslagen van Raphia en Panium, bekend als de Oekraïense en Derde Wereldoorlog. De regering van een zuidelijke koning, de periode van de eerste zondagswet en de periode van de slag bij Raphia tot Panium leveren drie perioden van zeventien jaar op, die alle verbonden zijn met dezelfde profetische geschiedenis. Drie perioden van 250 jaar komen alle tezamen aan in dezelfde profetische geschiedenissen. De drie perioden van 250 jaar vestigen drie lijnen van profetische waarheid, met geschiedenis die verbonden is met Donald Trump, voorgesteld als hetzij Constantijn de Grote, hetzij Antiochus de Grote.

The three lines of 250 years provide three different, but complementary illustrations of the latter days. Nero’s line identifies the seventeen-year history of compromise that perfectly speaks to the prophetic characteristics of the formation of the image of the beast.

De drie perioden van 250 jaar verschaffen drie verschillende, maar complementaire illustraties van de laatste dagen. Nero’s tijdlijn duidt de zeventienjarige geschiedenis van compromis aan, die volmaakt spreekt tot de profetische kenmerken van de vorming van het beeld van het beest.

> “The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. Your position is such a jumble of inconsistencies that but few will be deceived.

> ‘De Heer heeft mij duidelijk getoond dat het beeld van het beest zal worden gevormd vóórdat de genadetijd sluit; want het zal de grote beproeving zijn voor het volk van God, waardoor hun eeuwig lot zal worden beslist. Uw standpunt is zulk een warboel van tegenstrijdigheden dat slechts weinigen zullen worden misleid.’

> “In Revelation 13 this subject is plainly presented; [Revelation 13:11–17, quoted].

> „In Openbaring 13 wordt dit onderwerp duidelijk uiteengezet; [Openbaring 13:11–17, geciteerd].”

> “This is the test that the people of God must have before they are sealed. All who proved their loyalty to God by observing His law, and refusing to accept a spurious sabbath, will rank under the banner of the Lord God Jehovah, and will receive the seal of the living God. Those who yield the truth of heavenly origin and accept the Sunday sabbath, will receive the mark of the beast.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

> „Dit is de beproeving die het volk van God moet ondergaan voordat het verzegeld wordt. Allen die hun trouw aan God hebben bewezen door Zijn wet te onderhouden en te weigeren een valse sabbat te aanvaarden, zullen zich scharen onder de banier van de Heere God Jehovah en zullen het zegel van de levende God ontvangen. Zij die de waarheid van hemelse oorsprong prijsgeven en de zondagsabbat aanvaarden, zullen het merkteken van het beest ontvangen.” Manuscript Releases, deel 15, 15.

The image of the beast is the combination of church and state, with the church in control of the relationship. The compromise of Constantine in attempting to bring paganism together with Christianity is the classic example of the compromise of the latter days.

Het beeld van het beest is de vereniging van kerk en staat, waarbij de kerk de verhouding beheerst. Het compromis van Constantijn in zijn poging het heidendom met het christendom te verenigen, is het klassieke voorbeeld van het compromis der laatste dagen.

> “In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World. And that which gives greater significance to this movement is the fact that the principal object contemplated is the enforcement of Sunday observance—a custom which originated with Rome, and which she claims as the sign of her authority. It is the spirit of the papacy—the spirit of conformity to worldly customs, the veneration for human traditions above the commandments of God—that is permeating the Protestant churches and leading them on to do the same work of Sunday exaltation which the papacy has done before them.

> “In de bewegingen die thans in de Verenigde Staten gaande zijn om voor de instellingen en gebruiken van de kerk de steun van de staat te verzekeren, treden de protestanten in de voetsporen van de papisten. Ja, meer nog, zij openen de deur voor het pausdom om in protestants Amerika de heerschappij te herwinnen die het in de Oude Wereld heeft verloren. En wat aan deze beweging nog grotere betekenis verleent, is het feit dat het voornaamste beoogde doel de handhaving van de zondagsviering is—een gebruik dat bij Rome is ontstaan en dat het als het teken van zijn gezag opeist. Het is de geest van het pausdom—de geest van gelijkvormigheid aan wereldse gebruiken, de verering van menselijke overleveringen boven de geboden van God—die de protestantse kerken doordringt en hen ertoe brengt hetzelfde werk van verheffing van de zondag te verrichten dat het pausdom hun is voorgegaan.”

> “If the reader would understand the agencies to be employed in the soon-coming contest, he has but to trace the record of the means which Rome employed for the same object in ages past. If he would know how papists and Protestants united will deal with those who reject their dogmas, let him see the spirit which Rome manifested toward the Sabbath and its defenders.

> „Indien de lezer de machten wil begrijpen die in de spoedig komende strijd zullen worden aangewend, behoeft hij slechts het verslag na te gaan van de middelen die Rome in vroegere eeuwen voor hetzelfde doel heeft aangewend. Indien hij wil weten hoe papisten en protestanten, verenigd, zullen handelen met hen die hun dogma’s verwerpen, laat hij dan letten op de geest die Rome heeft geopenbaard jegens de sabbat en haar verdedigers.

> “Royal edicts, general councils, and church ordinances sustained by secular power were the steps by which the pagan festival attained its position of honor in the Christian world. The first public measure enforcing Sunday observance was the law enacted by Constantine. (A.D. 321) This edict required townspeople to rest on ‘the venerable day of the sun,’ but permitted countrymen to continue their agricultural pursuits. Though virtually a heathen statute, it was enforced by the emperor after his nominal acceptance of Christianity.” The Great Controversy, 574.

> „Koninklijke edicten, algemene concilies en kerkelijke verordeningen, gesteund door wereldlijke macht, waren de treden waarlangs het heidense feest zijn ereplaats in de christelijke wereld verwierf. De eerste openbare maatregel die de zondagsviering afdwong, was de wet die door Constantijn werd uitgevaardigd. (A.D. 321) Dit edict verplichtte de stedelingen te rusten op ‘de eerbiedwaardige dag van de zon’, maar stond de plattelandsbevolking toe haar landbouwwerkzaamheden voort te zetten. Hoewel het in wezen een heidense verordening was, werd het door de keizer gehandhaafd na zijn nominale aanvaarding van het christendom.” The Great Controversy, 574.

The progression of compromise that led to, and will again lead to the Sunday law is represented with the seventeen-year period from 313 to 330, with the first Sunday law of 321 as the midpoint of the history. At the beginning was a marriage of east and west, and at the end was the divorce of east and west. The first Sunday law is the middle waymark representing rebellion, just as the thirteenth letter of the Hebrew alphabet, when preceded by the first letter and followed by the twenty-second and last letter of the alphabet makes up the Hebrew word truth. Marriage at the beginning and divorce at the end identifies the alpha letter in agreement with the omega letter. The period of 250-years that began with Nero has the signature of Christ, and it speaks to a subject of present truth in the latter days.

De voortgang van het compromis dat leidde tot, en opnieuw zal leiden tot, de zondagswet, wordt weergegeven in de zeventienjarige periode van 313 tot 330, waarbij de eerste zondagswet van 321 het middenpunt van die geschiedenis vormt. Aan het begin was er een huwelijk van oost en west, en aan het einde was er de echtscheiding van oost en west. De eerste zondagswet is de middelste waymark die op opstand wijst, evenals de dertiende letter van het Hebreeuwse alfabet, die, wanneer zij wordt voorafgegaan door de eerste letter en gevolgd door de tweeëntwintigste en laatste letter van het alfabet, het Hebreeuwse woord waarheid vormt. Het huwelijk aan het begin en de echtscheiding aan het einde identificeren de alfa-letter in overeenstemming met de omega-letter. De periode van 250 jaar die met Nero begon, draagt de handtekening van Christus, en zij spreekt over een onderwerp van tegenwoordige waarheid in de laatste dagen.

The 250-year period that begins with 457 BC is emphasizing the statecraft represented by Antiochus the Great as he stands within the seventeen-year period from Raphia to Panium. We understand it as statecraft, for in 457 BC a prophecy of 2,300 years also began. The 2,300 years is the internal line of prophecy that speaks to God’s work of redemption, which aligns with a symbol of churchcraft. Unlike the 250-year period that began with Nero, the period that begins in 457 BC is addressing the political role of the last American president who is seeking to make America and then the world great, as he promotes the erroneous Catholic concept of a golden age of a thousand years of peace.

De periode van 250 jaar die aanvangt in 457 v.Chr. legt de nadruk op de staatskunde die door Antiochus de Grote wordt uitgebeeld, terwijl hij zich bevindt binnen de zeventienjarige periode van Raphia tot Panium. Wij verstaan dit als staatskunde, want in 457 v.Chr. begon ook een profetie van 2.300 jaar. De 2.300 jaar vormt de innerlijke profetische lijn die spreekt over Gods werk van verlossing, hetgeen overeenkomt met een symbool van kerkkunde. Anders dan de periode van 250 jaar die met Nero begon, behandelt de periode die in 457 v.Chr. begint de politieke rol van de laatste Amerikaanse president, die ernaar streeft Amerika en vervolgens de wereld groot te maken, terwijl hij het onjuiste katholieke begrip van een gouden tijdperk van duizend jaar van vrede bevordert.

The 250 years of the United States, who is the earth beast of Revelation thirteen identifies the conclusion of the sixth kingdom of Bible prophecy, that ends where it began, in the midst of war. The victors of history, define the record of history that is preserved. The globalist dragon powered Democrats, view the current anarchy as a revolution, and the all-talk and no action Republicans view this current history as a civil war. The Democrats are representatives of the dragon of Bible prophecy, and the Republicans are represented as apostate Protestants, or in the terms of John in Revelation sixteen, they are the false prophet. The United States began in a war of revolution and it ends with a war of revolution. The Republican party began in a civil war and they end in a civil war. Republicans see the civil war that Democrats call a revolution.

De 250 jaar van de Verenigde Staten, die het aardbeest van Openbaring dertien is, markeren de afsluiting van het zesde koninkrijk van de Bijbelse profetie, dat eindigt waar het begon, te midden van oorlog. De overwinnaars van de geschiedenis bepalen het verslag van de geschiedenis dat bewaard blijft. De door de draak aangedreven globalistische Democraten beschouwen de huidige anarchie als een revolutie, en de Republikeinen, die alleen maar praten en niets doen, beschouwen deze huidige geschiedenis als een burgeroorlog. De Democraten zijn vertegenwoordigers van de draak van de Bijbelse profetie, en de Republikeinen worden voorgesteld als afvallige protestanten, of, in de bewoordingen van Johannes in Openbaring zestien, zij zijn de valse profeet. De Verenigde Staten begonnen in een revolutionaire oorlog en eindigen met een revolutionaire oorlog. De Republikeinse Partij begon in een burgeroorlog en zij eindigen in een burgeroorlog. Republikeinen zien de burgeroorlog die de Democraten een revolutie noemen.

Trump, as the last Republican president possesses the prophetic attributes of the first Republican president, who arrived in the external history of the Civil War. Lincoln’s external Civil War was also the internal history of Isaiah’s prophecy of chapter seven, verse eight that ended in 1863, the very year of the Emancipation Proclamation. The distinction between the two parties is a primary and foundational prophetic principle. It began with Cain and Abel, who in the time of Christ were represented by the Sadducees and the Pharisees, two classes of Cain who were to murder one Abel.

Trump bezit, als de laatste Republikeinse president, de profetische kenmerken van de eerste Republikeinse president, die verscheen in de uiterlijke geschiedenis van de Burgeroorlog. Lincolns uiterlijke Burgeroorlog was tevens de innerlijke geschiedenis van Jesaja’s profetie in hoofdstuk zeven, vers acht, die eindigde in 1863, juist het jaar van de Emancipatieproclamatie. Het onderscheid tussen de twee partijen is een primair en fundamenteel profetisch beginsel. Het begon met Kaïn en Abel, die in de tijd van Christus werden vertegenwoordigd door de Sadduceeën en de Farizeeën, twee klassen van Kaïn die één Abel moesten vermoorden.

The Pharisees and Sadducees represent those who agreed to crucify their Messiah, for different reasons, but agreement—just the same. The Pharisees professed to uphold the law, but didn’t, as with Republicans. The Pharisees professed to uphold the original divine law, but interpreted the law through their own bigoted logic. The original Law for the Pharisees is the Constitution for the Republicans, the very Constitution they claim to support, but don’t. The Sadducees rejected the power of God, and though a smaller sect than the Pharisees, the Sadducees controlled the religious and political landscape of Judea in the time of Christ. The Democrats are a smaller sect than the Republicans, so small they must cheat to stay in power, but stay in power they do, for their opponents who profess to uphold equal justice for all, do nothing to enforce the principles of the law they profess to uphold.

De Farizeeën en Sadduceeën vertegenwoordigen hen die ermee instemden hun Messias te kruisigen, om verschillende redenen, maar niettemin in overeenstemming. De Farizeeën beweerden de wet te handhaven, maar deden dat niet, evenals de Republikeinen. De Farizeeën beweerden de oorspronkelijke goddelijke wet te handhaven, maar interpreteerden de wet door de lens van hun eigen bevooroordeelde logica. Wat voor de Farizeeën de oorspronkelijke Wet was, is voor de Republikeinen de Grondwet, juist die Grondwet waarvan zij beweren haar te steunen, maar dat niet doen. De Sadduceeën verwierpen de kracht van God, en hoewel zij een kleinere sekte waren dan de Farizeeën, beheersten de Sadduceeën in de tijd van Christus het religieuze en politieke landschap van Judea. De Democraten zijn een kleinere sekte dan de Republikeinen, zo klein dat zij moeten frauderen om aan de macht te blijven, maar aan de macht blijven zij, want hun tegenstanders, die beweren gelijke gerechtigheid voor allen te handhaven, doen niets om de beginselen van de wet die zij beweren te handhaven, ten uitvoer te brengen.

There is nothing new under the sun, and the two political parties in the United States are as much a part of the prophetic landscape as were the Pharisees and Sadducees. There are of course many other parallels along this prophetic line, but it is only when you see the prophetic relationship of the two unholy powers, who though adversaries, become united against holiness, that you then see Ptolemy and Uzziah in the proper light. Both southern kings attempted to sacrifice at the same temple, but Ptolemy, from Egypt represents a dragon power—the Democrats. Uzziah, as king of Judea is the leader of the glorious land, who is apostate Protestantism, or the false prophet—the Republicans.

Er is niets nieuws onder de zon, en de twee politieke partijen in de Verenigde Staten maken evenzeer deel uit van het profetische landschap als de Farizeeën en Sadduceeën. Er zijn uiteraard vele andere parallellen langs deze profetische lijn, maar pas wanneer men de profetische verhouding ziet van de twee onheilige machten, die, hoewel zij tegenstanders zijn, zich verenigen tegen de heiligheid, ziet men vervolgens Ptolemaeus en Uzzia in het juiste licht. Beide zuidelijke koningen trachtten in dezelfde tempel te offeren, maar Ptolemaeus, uit Egypte, vertegenwoordigt een drakenmacht—de Democraten. Uzzia, als koning van Judea, is de leider van het heerlijke land, die het afvallige protestantisme is, of de valse profeet—de Republikeinen.

The relationship of the dragon and false prophet is classically represented at Mount Carmel. At the mount, Ahab represented the dragon and Jezebel’s prophets of Baal and Ashtaroth represented the false prophets who stood against Elijah. The beast that is Jezebel was still behind the scenes in Samaria. The dragon united with the false prophet was also represented by pagan Rome and the Jews unification at the cross, as will be the unification of the Democrats and the Republicans at the Sunday law. The elements of a united power are represented by the Democrats and Republicans within the Republican horn of the earth beast. Those two unholy political powers are represented by Cain, and the line of Abel also possesses a twofold division.

De verhouding tussen de draak en de valse profeet wordt op klassieke wijze voorgesteld op de berg Karmel. Op de berg vertegenwoordigde Achab de draak, en Izebels profeten van Baäl en Astoret vertegenwoordigden de valse profeten die tegenover Elia stonden. Het beest, namelijk Izebel, bevond zich nog achter de schermen in Samaria. De draak, verenigd met de valse profeet, werd ook voorgesteld door de vereniging van het heidense Rome en de Joden bij het kruis, evenals door de vereniging van de Democraten en de Republikeinen bij de zondagswet. De elementen van een verenigde macht worden vertegenwoordigd door de Democraten en de Republikeinen binnen de Republikeinse hoorn van het beest uit de aarde. Die twee onheilige politieke machten worden voorgesteld door Kaïn, en ook de lijn van Abel bezit een tweevoudige verdeling.

Abel’s line, which in relation to Cain’s external line is the internal line, and is represented by two classes of virgins. The progression of the Protestant horn of the earth beast that is the United States is represented by a series of religious purging’s beginning with the church of Sardis in 1798, when the United States became the sixth kingdom of Bible prophecy. Sardis was a church who had a name claiming that it lived, but it was dead. By 1798 the Protestant sects that had broken away from the papal church were already returning to Rome. Christians were first named Christians in Antioch.

Abels geslachtslijn, die ten opzichte van Kaïns uiterlijke lijn de innerlijke lijn is, en wordt voorgesteld door twee klassen van maagden. De ontwikkeling van de protestantse hoorn van het beest uit de aarde, te weten de Verenigde Staten, wordt voorgesteld door een reeks godsdienstige reinigingen, beginnend met de gemeente van Sardis in 1798, toen de Verenigde Staten het zesde koninkrijk van de Bijbelse profetie werden. Sardis was een gemeente die de naam had te leven, maar dood was. Tegen 1798 waren de protestantse sekten die zich van de pauselijke kerk hadden afgescheiden reeds tot Rome aan het terugkeren. De christenen werden voor het eerst christenen genoemd in Antiochië.

> “It was in Antioch that the disciples were first called Christians. The name was given them because Christ was the main theme of their preaching, their teaching, and their conversation. Continually they were recounting the incidents that had occurred during the days of His earthly ministry, when His disciples were blessed with His personal presence. Untiringly they dwelt upon His teachings and His miracles of healing. With quivering lips and tearful eyes they spoke of His agony in the garden, His betrayal, trial, and execution, the forbearance and humility with which He had endured the contumely and torture imposed upon Him by His enemies, and the Godlike pity with which He had prayed for those who persecuted Him. His resurrection and ascension, and His work in heaven as the Mediator for fallen man, were topics on which they rejoiced to dwell. Well might the heathen call them Christians, since they preached Christ and addressed their prayers to God through Him.

> „Het was in Antiochië dat de discipelen voor het eerst christenen werden genoemd. Die naam werd hun gegeven omdat Christus het hoofdthema was van hun prediking, hun onderricht en hun gesprekken. Voortdurend verhaalde men van de gebeurtenissen die hadden plaatsgevonden tijdens de dagen van Zijn aardse bediening, toen Zijn discipelen gezegend waren met Zijn persoonlijke tegenwoordigheid. Onvermoeibaar stonden zij stil bij Zijn leringen en Zijn wonderen van genezing. Met bevende lippen en tranen in de ogen spraken zij over Zijn doodsangst in de hof, Zijn verraad, berechting en terechtstelling, de lankmoedigheid en nederigheid waarmee Hij de smaad en foltering had verdragen die Hem door Zijn vijanden waren opgelegd, en het goddelijke medelijden waarmee Hij had gebeden voor hen die Hem vervolgden. Zijn opstanding en hemelvaart, en Zijn werk in de hemel als de Middelaar voor de gevallen mens, waren onderwerpen waarbij zij zich met vreugde ophielden. Terecht konden de heidenen hen christenen noemen, aangezien zij Christus predikten en door Hem hun gebeden tot God richtten.

> “It was God who gave to them the name of Christian. This is a royal name, given to all who join themselves to Christ. It was of this name that James wrote later, ‘Do not rich men oppress you, and draw you before the judgment seats? Do not they blaspheme that worthy name by the which ye are called?’ James 2:6, 7. And Peter declared, ‘If any man suffer as a Christian, let him not be ashamed; but let him glorify God on this behalf.’ ‘If ye be reproached for the name of Christ, happy are ye; for the spirit of glory and of God resteth upon you.’ 1 Peter 4:16, 14.” Acts of the Apostles, 157.

> “Het was God die hun de naam christen gaf. Dit is een koninklijke naam, gegeven aan allen die zich met Christus verenigen. Het was over deze naam dat Jakobus later schreef: ‘Verdrukken de rijken u niet, en slepen zij u niet voor de rechtbanken? Lasteren zij niet die voortreffelijke naam, die over u is uitgeroepen?’ Jakobus 2:6, 7. En Petrus verklaarde: ‘Maar indien iemand lijdt als christen, laat hij zich daarvoor niet schamen, maar God verheerlijken in deze zaak.’ ‘Indien gij gesmaad wordt om de naam van Christus, zo zijt gij zalig; want de Geest der heerlijkheid en van God rust op u.’ 1 Petrus 4:16, 14.” Van de apostelen, 157.

The church of Ephesus was given the name of Christian which led to the persecuted church of Smyrna, that was followed by the church of compromise in the history of Pergamos. When the papacy took the throne, a separation identified God’s true church as the church in the wilderness. The Roman church was Thyatira. At the ending of the wilderness of twelve hundred and sixty years, the church of Protestantism arose, and from that point onward the Protestant horn is represented by a divine series of tests and purges.

Aan de gemeente van Efeze werd de naam van christen gegeven, wat leidde tot de vervolgde gemeente van Smyrna; daarop volgde in de geschiedenis van Pergamus de gemeente van het compromis. Toen het pausdom de troon besteeg, kenmerkte een scheiding Gods ware gemeente als de gemeente in de woestijn. De Roomse Kerk was Thyatira. Aan het einde van de woestijnperiode van twaalfhonderdzestig jaar verrees de kerk van het protestantisme, en vanaf dat punt wordt de protestantse hoorn voorgesteld door een goddelijke reeks van beproevingen en zuiveringen.

Protestantism began when Martin Luther nailed his 95 theses upon the door in 1517, and “23” years later in 1540 the Jesuit order began. In 2013 the 95th and final presentation of Habakkuk’s Tables was nailed to the door, and on March 13, 2013¸ the first Jesuit pope was inaugurated. Martin Luther was excommunicated in that very history by pope Leo. Go figure…

Het protestantisme begon toen Maarten Luther in 1517 zijn 95 stellingen op de deur spijkerde, en “23” jaar later, in 1540, begon de jezuïetenorde. In 2013 werd de 95e en laatste presentatie van de Tafelen van Habakuk aan de deur gespijkerd, en op 13 maart 2013 werd de eerste jezuïtische paus geïnaugureerd. Maarten Luther werd in diezelfde geschiedenis door paus Leo geëxcommuniceerd. Trek uw conclusie…

In 1798 the church of Sardis claimed to hold to the name of “Protestant,” but by returning to Rome they were already failing to uphold their name. When Millerite Adventism took the torch of Protestantism in 1844, they represented a rebuke against Jeroboam the first king of Israel, a nation who were blood relatives of the tribe in Judah, where God had placed His temple. Jeroboam set up a counterfeit, based upon the religion that represented his nation’s former bondage. He repeated Aaron’s foundational rebellion of erecting an image of a beast with all the prophetic significance associated with the story. But at his dedication service Millerite Adventism rebuked his unwillingness to continue to direct true worship to the sanctuary where God lives. Jeroboam, wanted the focus of worship to be in Bethel and Dan, representing those from Sardis in 1844 who refused to follow Christ into the Most Holy Place.

In 1798 beweerde de gemeente van Sardis de naam „protestants” te dragen, maar door naar Rome terug te keren, schoten zij reeds tekort in het hooghouden van hun naam. Toen het Milleritische Adventisme in 1844 de fakkel van het protestantisme overnam, vormde het een bestraffing van Jerobeam, de eerste koning van Israël, een natie die bloedverwanten waren van de stam in Juda, waar God Zijn tempel had geplaatst. Jerobeam richtte een vervalsing op, gebaseerd op de godsdienst die de vroegere slavernij van zijn natie vertegenwoordigde. Hij herhaalde Aarons fundamentele opstand door een beeld van een beest op te richten met alle profetische betekenis die met het verhaal verbonden is. Maar in zijn inwijdingsdienst bestrafte het Milleritische Adventisme zijn onwil om de ware aanbidding te blijven richten op het heiligdom waar God woont. Jerobeam wilde dat de focus van de aanbidding in Bethel en Dan zou zijn, als vertegenwoordiging van hen uit Sardis in 1844 die weigerden Christus naar het Allerheiligste te volgen.

Millerite Adventism chose to return to the religion of Rome, and took up the very doctrinal arguments of those who had just been exposed as false prophets through their rejection of Miller’s message; as their theological masters in order to justify their rejection of the prophetic message of the seven times. Millerite Adventism, as with the disobedient prophet chose their own path, instead of following God’s direction. The path that is chosen by the foolish in all the tests and purges of the wise and foolish virgins from the Protestant reformation onward in prophetic history is the path which returns to the worship of the land that you were delivered from, and as they say, “all roads lead to Rome.” All roads except Jeremiah’s old paths.

Het milleritische adventisme verkoos terug te keren tot de religie van Rome, en nam juist de leerstellige argumenten over van hen die zojuist als valse profeten ontmaskerd waren door hun verwerping van Millers boodschap, als hun theologische meesters, teneinde hun verwerping van de profetische boodschap van de zeven tijden te rechtvaardigen. Het milleritische adventisme koos, evenals de ongehoorzame profeet, zijn eigen weg, in plaats van Gods leiding te volgen. De weg die door de dwazen wordt gekozen in alle beproevingen en zuiveringen van de wijze en dwaze maagden vanaf de protestantse Reformatie en verder in de profetische geschiedenis, is de weg die terugvoert naar de aanbidding van het land waaruit u verlost werd, en zoals men zegt: “alle wegen leiden naar Rome.” Alle wegen, behalve Jeremia’s oude paden.

The Protestant reformation had been typified by Moses’ return to Egypt in order to lead God’s people into the Promised Land. Once out of the land of captivity God purposed to give His chosen people His law. In the line of Moses and the Protestant reformation rebellion was manifested immediately after the deliverance. God tested Sardis, a people who claimed to have a living name, but were dead by the time of the message of William Miller. Two purging’s took place in 1844; the first was the purge of the church of Sardis, who had claimed to be Protestants, but were proven to be dead; and then the Millerite’s were purged in the same year, in fulfillment of the parable of the ten virgins.

De protestantse Reformatie was voorafgeschaduwd door Mozes’ terugkeer naar Egypte om Gods volk naar het Beloofde Land te leiden. Toen zij eenmaal uit het land van gevangenschap waren, was het Gods voornemen Zijn uitverkoren volk Zijn wet te geven. In de lijn van Mozes en de protestantse Reformatie openbaarde opstand zich onmiddellijk na de bevrijding. God stelde Sardis op de proef, een volk dat beweerde een levende naam te hebben, maar ten tijde van de boodschap van William Miller dood was. In 1844 vonden twee zuiveringen plaats: de eerste was de zuivering van de gemeente van Sardis, die beweerd had protestants te zijn, maar als dood werd bevonden; vervolgens werden in datzelfde jaar de Millerieten gezuiverd, ter vervulling van de gelijkenis van de tien maagden.

The Democrats and Republicans represent two political classes that together make up the Republican horn on the earth beast of Revelation thirteen. The wise and foolish virgins are two religious classes that together make up the Protestant horn on the earth beast. The wise virgins possess the first name given at Antioch. The wise virgins are Christians, but they are also Philadelphians who have the promise of receiving a name.

De Democraten en de Republikeinen vertegenwoordigen twee politieke klassen die samen de Republikeinse hoorn vormen op het aardbeest van Openbaring dertien. De wijze en de dwaze maagden zijn twee religieuze klassen die samen de Protestantse hoorn vormen op het aardbeest. De wijze maagden bezitten de eerste naam die te Antiochië werd gegeven. De wijze maagden zijn christenen, maar zij zijn ook Filadelfiërs die de belofte hebben een naam te ontvangen.

> Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. Revelation 3:12.

> Wie overwint, hem zal Ik maken tot een zuil in de tempel van mijn God, en hij zal daaruit niet meer weggaan; en Ik zal op hem schrijven de naam van mijn God, en de naam van de stad van mijn God, het nieuwe Jeruzalem, dat uit de hemel neerdaalt van mijn God; en Ik zal op hem mijn nieuwe naam schrijven. Openbaring 3:12.

The first time God named His people Christian was at Antioch, and the history where the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand changes unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand is also the history of Antiochus the Great, who the city of Antioch is named after, and who is represented at the end of a 250-year period between the battles of Raphia and Panium.

De eerste keer dat God Zijn volk christen noemde, was te Antiochië, en de geschiedenis waarin de Laodiceaanse beweging van de honderdvierenveertigduizend overgaat in de Filadelfische beweging van de honderdvierenveertigduizend, is tevens de geschiedenis van Antiochus de Grote, naar wie de stad Antiochië is genoemd en die wordt voorgesteld aan het einde van een periode van 250 jaar tussen de veldslagen van Rafia en Panium.

We will continue these things in the next article.

Wij zullen deze dingen in het volgende artikel voortzetten.

Back to Articles