Article

# The Hidden History of Verse Forty - Number Thirteen

De Verborgen Geschiedenis van Vers Veertig - Nummer Dertien

Number Thirteen

Nummer Dertien

Author

Jeff Pippenger

Published

May 28, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

As a primary symbol of the one hundred and forty-four thousand, Peter is standing at Panium in 2026 working to correct the false prediction of July 18, 2020. His work in that regard aligns with the work of Josiah Litch’s correction of August 11, 1840 and Samuel Snow’s identification of October 22, 1844. Litch’s correction empowered the first angel’s message and Snow’s empowered the second angel’s message. The empowerment of the first and second angels’ messages typify the empowerment of the third angel’s message. The characteristics of the first and second are represented in the third as a combination of an external woe message and the internal message of the midnight cry of the parable of the ten virgins.

Als een primair symbool van de honderd vierenveertigduizend staat Petrus in 2026 te Panium en werkt hij eraan de valse voorspelling van 18 juli 2020 te corrigeren. Zijn werk in dat opzicht stemt overeen met het werk van de correctie door Josiah Litch van 11 augustus 1840 en de identificatie door Samuel Snow van 22 oktober 1844. Litchs correctie bekrachtigde de boodschap van de eerste engel en die van Snow bekrachtigde de boodschap van de tweede engel. De bekrachtiging van de boodschappen van de eerste en de tweede engel vormt een type van de bekrachtiging van de boodschap van de derde engel. De kenmerken van de eerste en de tweede worden in de derde vertegenwoordigd als een combinatie van een uiterlijke wee-boodschap en de innerlijke boodschap van de middernachtsroep uit de gelijkenis van de tien maagden.

In a triple application of prophecy, the first and third, which are also the beginning and ending will possess parallel characteristics. Recently, a brother has uncovered several truths associated with the first woe of Revelation nine, which, when applied under the principle of Alpha and Omega identify another profound confirmation of Revelation eleven’s “earthquake.” The Sunday law in the United States is the “earthquake” that was first fulfilled in the French Revolution when France, who was one part of the ten nations that made of the prophetic structure of pagan Rome in the book of Daniel was overthrown. Thus, chapter eleven says a tenth part of the city fell.

In een drievoudige toepassing van profetie zullen de eerste en de derde, die ook het begin en het einde zijn, parallelle kenmerken bezitten. Onlangs heeft een broeder verscheidene waarheden aan het licht gebracht die verband houden met de eerste wee van Openbaring negen, welke, toegepast volgens het beginsel van Alfa en Omega, nog een diepgaande bevestiging aanduiden van de „aardbeving” van Openbaring elf. De zondagswet in de Verenigde Staten is de „aardbeving” die haar eerste vervulling vond in de Franse Revolutie, toen Frankrijk, dat een van de tien naties was die in het boek Daniël de profetische structuur van het heidense Rome vormden, ten val werd gebracht. Zo zegt hoofdstuk elf dat een tiende deel van de stad viel.

> And the same hour was there a great earthquake, and the tenth part of the city fell, and in the earthquake were slain of men seven thousand: and the remnant were affrighted, and gave glory to the God of heaven. Revelation 11:13.

> En in datzelfde uur geschiedde er een grote aardbeving, en het tiende deel van de stad viel, en in de aardbeving werden zevenduizend mensen gedood; en de overigen werden bevreesd en gaven heerlijkheid aan de God des hemels. Openbaring 11:13.

Immediately after this verse Islam of the third woe arrives.

Onmiddellijk na dit vers verschijnt de islam van het derde wee.

> The second woe is past; and, behold, the third woe cometh quickly. Revelation 11:14.

> Het tweede wee is voorbijgegaan; en zie, het derde wee komt spoedig. Openbaring 11:14.

The pioneers expected that “the third woe” would immediately follow the second woe, but the word translated as “quickly,” means suddenly and unexpectedly, which is the characteristic of Islam’s surprise attacks. The third woe wasn’t to arrive on October 22, 1844 as the pioneers conjectured, but when it arrived it would happen “suddenly and unexpectedly,” as it did at 9/11, thus marking the beginning of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which ends shortly before the earthquake of the Sunday law.

De pioniers verwachtten dat „de derde wee” onmiddellijk op de tweede wee zou volgen, maar het woord dat als „spoedig” is vertaald, betekent plotseling en onverwacht, hetgeen kenmerkend is voor de verrassingsaanvallen van de islam. De derde wee zou niet op 22 oktober 1844 komen, zoals de pioniers veronderstelden, maar wanneer zij kwam, zou dit „plotseling en onverwacht” geschieden, zoals bij 11 september, en aldus het begin markeren van de verzegeling van de honderd vierenveertigduizend, die kort vóór de aardbeving van de zondagswet eindigt.

The “earthquake” of the Sunday law is the shaking of the “earth” beast, and when 9/11 arrived, Sister White identified that the Lord arose to “shake terribly the earth.” At the beginning of the sealing and the end, the earth beast is shaken, thus the “great earthquake.”

De „aardbeving” van de zondagswet is het schudden van het beest van de „aarde”, en toen 9/11 kwam, gaf zuster White te kennen dat de Heer opstond om „de aarde vreselijk te doen beven”. Aan het begin van de verzegeling en aan het einde wordt het beest van de aarde geschud; vandaar de „grote aardbeving”.

> “This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’” Review and Herald, July 5, 1906.

> “Dit heb Ik nooit gezegd. Ik heb gezegd, toen Ik zag hoe daar de grote gebouwen verrezen, verdieping op verdieping: ‘Wat zullen er verschrikkelijke taferelen plaatsvinden wanneer de Heere zal opstaan om de aarde geweldig te doen beven! Dan zullen de woorden van Openbaring 18:1–3 vervuld worden.’” Review and Herald, 5 juli 1906.

The Lord “arises” when there is a change in His dispensational work, as was the case when Stephen was stoned and October 22, 1844, when the judgment of the dead commenced. When the judgment of the living began on 9/11, the Lord again arose, and then he shook the earth beast, as He will do at the end of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, when He changes His dispensational work from His church to His other flock of those still in Babylon.

De Heer „staat op” wanneer er een verandering plaatsvindt in Zijn bedelingswerk, zoals het geval was toen Stefanus werd gestenigd en op 22 oktober 1844, toen het oordeel over de doden aanving. Toen het oordeel over de levenden op 9/11 begon, stond de Heer opnieuw op, en toen schudde Hij het beest uit de aarde, zoals Hij zal doen aan het einde van de verzegeling van de honderd vierenveertigduizend, wanneer Hij Zijn bedelingswerk verlegt van Zijn kerk naar Zijn andere kudde van hen die nog in Babylon zijn.

What brother Daniel has discovered is the characteristics of the first woe, that align with the testimony of the “great earthquake” of chapter eleven in agreement with history and the pioneer’s understanding of the history that fulfilled the first woe.

Wat broeder Daniël heeft ontdekt, zijn de kenmerken van het eerste wee, die overeenstemmen met het getuigenis van de „grote aardbeving” van hoofdstuk elf, in overeenstemming met de geschiedenis en met het inzicht van de pioniers in de geschiedenis die het eerste wee vervulde.

> And the fifth angel sounded, and I saw a star fall from heaven unto the earth: and to him was given the key of the bottomless pit. And he opened the bottomless pit; and there arose a smoke out of the pit, as the smoke of a great furnace; and the sun and the air were darkened by reason of the smoke of the pit. And there came out of the smoke locusts upon the earth: and unto them was given power, as the scorpions of the earth have power. And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:1–4.

> En de vijfde engel blies op de bazuin, en ik zag een ster uit de hemel op de aarde vallen; en hem werd de sleutel van de bodemloze put gegeven. En hij opende de bodemloze put; en er steeg rook op uit de put, als de rook van een grote oven; en de zon en de lucht werden verduisterd door de rook van de put. En uit de rook kwamen sprinkhanen voort over de aarde; en aan hen werd macht gegeven, gelijk de schorpioenen der aarde macht hebben. En hun werd bevolen dat zij het gras der aarde niet zouden beschadigen, noch enig groen gewas, noch enige boom; maar alleen die mensen die het zegel van God niet op hun voorhoofden hebben. Openbaring 9:1–4.

The pioneers correctly applied these verses to the history that introduced Mohammed, who was born in 570, unified the tribes in 606, received his first revelation in 610, migrated to Medina in 622, started his warfare in 624 and died in 632. The “bottomless pit” prophetically represents a new manifestation of Satan, but Mohammed began in Arabia, which is also known as the bottomless pit because of the vast deserts.

De pioniers pasten deze verzen terecht toe op de geschiedenis die Mohammed inleidde, die in 570 werd geboren, in 606 de stammen verenigde, in 610 zijn eerste openbaring ontving, in 622 naar Medina migreerde, in 624 zijn oorlogvoering begon en in 632 stierf. De „afgrond” stelt profetisch een nieuwe openbaringsvorm van Satan voor, maar Mohammed begon in Arabië, dat eveneens bekendstaat als de afgrond vanwege de uitgestrekte woestijnen.

Mohammed became the prophetic king, or as he was labelled, “the trustworthy one” in 606, when he resolved a dispute among the various tribes who were in a dilemma about who should be allowed to return the “black rock” cornerstone of the Kaaba. The Kaaba is a cube-shaped building (hence the name “Kaaba,” which means “cube” in Arabic) located in the center of the Great Mosque of Mecca in Saudi Arabia. It is approximately 43 feet high, eleven foot wide and 10 foot long, built of granite and marble, with a black silk and cotton cloth covering it. The Kaaba existed long before Muhammad and according to Islamic tradition, it was originally built by Abraham and his son Ishmael as a house of worship for the One God (Allah). Over the centuries, it became filled with idols and was used as a pagan shrine by the Arab tribes.

Mohammed werd in 606 de profetische koning, of, zoals hij werd genoemd, “de betrouwbare”, toen hij een geschil beslechtte tussen de verschillende stammen, die voor het dilemma stonden wie de “zwarte rots”, de hoeksteen van de Kaäba, mocht terugplaatsen. De Kaäba is een kubusvormig gebouw (vandaar de naam “Kaäba”, die in het Arabisch “kubus” betekent), gelegen in het midden van de Grote Moskee van Mekka in Saoedi-Arabië. Zij is ongeveer 43 voet hoog, elf voet breed en 10 voet lang, gebouwd van graniet en marmer, en bedekt met een zwarte doek van zijde en katoen. De Kaäba bestond al lang vóór Mohammed en volgens de islamitische overlevering werd zij oorspronkelijk gebouwd door Abraham en zijn zoon Ismaël als een huis van aanbidding voor de ene God (Allah). In de loop der eeuwen raakte zij gevuld met afgodsbeelden en werd zij door de Arabische stammen als een heidens heiligdom gebruikt.

The Kaaba is the spiritual center of the Islamic world—a simple, ancient building that symbolizes monotheism, unity, and the connection between Abrahamic faith and Islam. Muslims do not consider it “God’s house” in a literal sense, but rather a divinely appointed focal point for worship. Mohammed’s actions during a period when the Kaaba had been destroyed and was then rebuilt are where his leadership began.

De Kaäba is het geestelijke middelpunt van de islamitische wereld—een eenvoudig, oud gebouw dat het monotheïsme, de eenheid en de verbondenheid tussen het Abrahamitische geloof en de islam symboliseert. Moslims beschouwen haar niet als „Gods huis” in letterlijke zin, maar veeleer als een door God aangewezen middelpunt voor de aanbidding. Mohammeds handelen gedurende een periode waarin de Kaäba was verwoest en vervolgens werd herbouwd, is waar zijn leiderschap een aanvang nam.

A flash flood damaged the Kaaba and the Quraysh tribe rebuilt it. When it came time to place the Black Stone (Hajar al-Aswad) back in its corner, the different clans quarreled over who should have the honor. They agreed that the next person to enter the area would decide. Muhammad walked in, and he resolved the dispute wisely: He placed the Black Stone on a cloth, had a representative from each clan lift it together, carrying it together, and then he personally set it in place. This event earned him great respect and the title Al-Amin (“the Trustworthy”) among the people of Mecca. It is one of the key pre-prophetic events highlighted in many timelines. The “Black Stone” was the cornerstone that was placed by Mohammed, who is the prophetic king over Islam. The black cornerstone is an obvious counterfeit of Christ (the true cornerstone), and the corruption of the house of Kaaba after years of the introduction of idols was also resolved by Mohammed.

Een plotselinge overstroming beschadigde de Kaäba, en de stam van de Qoeraisj bouwde haar opnieuw op. Toen het tijd was om de Zwarte Steen (Hajar al-Aswad) weer in zijn hoek te plaatsen, twistten de verschillende clans erover wie die eer zou toekomen. Zij kwamen overeen dat de eerstvolgende persoon die het gebied zou binnengaan, zou beslissen. Mohammed kwam binnen en beslechtte het geschil op wijze wijze: hij legde de Zwarte Steen op een doek, liet een vertegenwoordiger van elke clan die gezamenlijk optillen en samen dragen, en plaatste hem daarna persoonlijk op zijn plaats. Deze gebeurtenis bezorgde hem groot aanzien en de titel Al-Amin („de Betrouwbare”) onder de mensen van Mekka. Het is een van de belangrijke pre-profetische gebeurtenissen die in vele tijdlijnen worden uitgelicht. De „Zwarte Steen” was de hoeksteen die door Mohammed werd geplaatst, die de profetische koning over de islam is. De zwarte hoeksteen is een overduidelijke vervalsing van Christus (de ware hoeksteen), en de verdorvenheid van het huis van de Kaäba na jaren van de invoering van afgoden werd eveneens door Mohammed opgelost.

After the Quraysh broke the Treaty of Hudaybiyyah, Muhammad marched on Mecca with an army of about 10,000 Muslims. The city surrendered with very little fighting. Muhammad then entered the Kaaba, destroyed the 360 idols inside it, and rededicated the shrine to the worship of the one God (Allah). Thus, Mohammed the king of Islam, laid the cornerstone, and he cleansed the temple of idolatry.

Nadat de Qoeraisj het Verdrag van Hoedaybiyah hadden geschonden, trok Mohammed met een leger van ongeveer 10.000 moslims op naar Mekka. De stad gaf zich over met zeer weinig strijd. Vervolgens ging Mohammed de Ka'aba binnen, vernietigde de 360 afgodsbeelden die zich daarin bevonden, en wijdde het heiligdom opnieuw toe aan de aanbidding van de ene God (Allah). Zo legde Mohammed, de koning van de islam, de hoeksteen, en reinigde hij de tempel van afgoderij.

There are three powers that come from the bottomless pit in the book of Revelation, and each of the three represents a counterfeit Christ. Satan, the dragon seeks to be as the Most High, seated on His throne and His church.

Er zijn in het boek Openbaring drie machten die uit de afgrond opkomen, en elk van die drie vertegenwoordigt een valse Christus. Satan, de draak, tracht te zijn als de Allerhoogste, gezeten op Zijn troon en in Zijn kerk.

> How art thou fallen from heaven, O Lucifer, son of the morning! how art thou cut down to the ground, which didst weaken the nations! For thou hast said in thine heart, I will ascend into heaven, I will exalt my throne above the stars of God: I will sit also upon the mount of the congregation, in the sides of the north: I will ascend above the heights of the clouds; I will be like the most High. Yet thou shalt be brought down to hell, to the sides of the pit. Isaiah 14:12–15.

> Hoe zijt gij uit de hemel gevallen, o Lucifer, zoon van de dageraad! Hoe zijt gij ter aarde neergeveld, gij die de volken krenktet! Want gij hebt in uw hart gezegd: Ik zal ten hemel opstijgen, ik zal mijn troon verheffen boven de sterren Gods; ook zal ik zitten op de berg der samenkomst, aan de zijden van het noorden; ik zal opstijgen boven de hoogten der wolken; ik zal de Allerhoogste gelijk worden. Nochtans zult gij in de hel neergestoten worden, aan de zijden van de kuil. Jesaja 14:12–15.

The dragon of atheism came from the bottomless pit in Revelation eleven and the beast of Catholicism ascends out of the bottomless pit when her deadly wound is healed.

De draak van het atheïsme kwam voort uit de afgrond in Openbaring elf, en het beest van het katholicisme stijgt op uit de afgrond wanneer zijn dodelijke wond genezen is.

> The beast that thou sawest was, and is not; and shall ascend out of the bottomless pit, and go into perdition: and they that dwell on the earth shall wonder, whose names were not written in the book of life from the foundation of the world, when they behold the beast that was, and is not, and yet is. Revelation 17:8.

> Het beest dat gij gezien hebt, was en is niet; en het zal opkomen uit de afgrond en ten verderve gaan; en zij die op de aarde wonen, zullen zich verwonderen, van wie de namen niet geschreven zijn in het boek des levens van de grondlegging der wereld af, wanneer zij het beest zien dat was en niet is, en nochtans is. Openbaring 17:8.

The beast of Catholicism ascends to the throne of the earth at the Sunday law when the threefold union is put in place. Like unto the dragon, Catholicism claims to be God, as Paul so aptly identified.

Het beest van het katholicisme bestijgt de troon der aarde bij de zondagswet, wanneer de drievoudige verbintenis tot stand wordt gebracht. Evenals de draak maakt het katholicisme aanspraak op goddelijkheid, zoals Paulus dit zo treffend heeft aangeduid.

> Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God. 2 Thessalonians 2:3, 4.

> Laat niemand u op enigerlei wijze misleiden; want die dag zal niet komen, tenzij eerst de afval gekomen zij en de mens der zonde geopenbaard worde, de zoon des verderfs; die zich verzet en zich verheft boven al wat God genoemd wordt, of als God vereerd wordt; zodat hij als God in de tempel van God zit en van zichzelf vertoont dat hij God is. 2 Thessalonicenzen 2:3, 4.

Like the dragon, the beast of Catholicism is antichrist, both profess to be God, and both have their final destruction associated with their biblical testimony, for the dragon is brought down to hell, and the beast is the son of perdition. Perdition being final destruction.

Zoals de draak is het beest van het katholicisme antichristelijk; beiden geven voor God te zijn, en bij beiden is hun uiteindelijke ondergang verbonden met hun bijbelse getuigenis, want de draak wordt neergestort in de hel, en het beest is de zoon des verderfs. Verderf zijnde de uiteindelijke vernietiging.

> “The determination of antichrist to carry out the rebellion he began in heaven will continue to work in the children of disobedience.” Testimonies, volume 9, 230.

> „De vastberadenheid van de antichrist om de opstand voort te zetten die hij in de hemel begon, zal blijven werken in de kinderen van de ongehoorzaamheid.” Testimonies, deel 9, 230.

> “Through the pope of Rome the same work has been carried on here on earth as was carried on in the courts of heaven before the expulsion of the prince of darkness. Satan sought to correct the law of God in heaven, and to supply an amendment of his own. He exalted his own judgment above that of his Creator, and placed his will above the will of Jehovah, and in this way virtually declared God to be fallible. The pope also takes the same course and, claiming infallibility for himself, seeks to adjust the law of God to meet his own ideas, thinking himself able to correct the mistakes he thinks he sees in the statutes and commands of the Lord of heaven and earth. He virtually says to the world, I will give you better laws than those of Jehovah. What an insult is this to the God of heaven!” Signs of the Times, November 19, 1894.

> “Door middel van de paus van Rome is hier op aarde hetzelfde werk voortgezet als dat in de hoven des hemels werd voortgezet vóór de uitwerping van de vorst der duisternis. Satan trachtte de wet van God in de hemel te verbeteren en een wijziging van eigen hand aan te brengen. Hij verhief zijn eigen oordeel boven dat van zijn Schepper en stelde zijn wil boven de wil van Jehovah, en verklaarde op die wijze feitelijk dat God feilbaar zou zijn. Ook de paus volgt dezelfde weg en zoekt, terwijl hij voor zichzelf onfeilbaarheid opeist, de wet van God aan te passen aan zijn eigen opvattingen, in de gedachte dat hij in staat is de fouten te verbeteren die hij meent te zien in de inzettingen en geboden van de Heere des hemels en der aarde. Hij zegt in feite tot de wereld: Ik zal u betere wetten geven dan die van Jehovah. Wat een belediging is dit voor de God des hemels!” Signs of the Times, 19 november 1894.

Islam, represented by Mohammed in the history of the seventh century also came out of the bottomless pit when the key that was given to Mohammed was turned. When the pit was opened “smoke” came out that darkened the sun and the air. The pioneers correctly identified that the “key” that opened the pit was the battle of Nineveh.

De islam, vertegenwoordigd door Mohammed in de geschiedenis van de zevende eeuw, kwam eveneens op uit de bodemloze put toen de sleutel die aan Mohammed was gegeven, werd omgedraaid. Toen de put werd geopend, kwam er „rook” uit die de zon en de lucht verduisterde. De pioniers hebben terecht vastgesteld dat de „sleutel” die de put opende, de slag bij Ninevé was.

When we approach the first three verses on Revelation chapter nine from the pioneer understanding in the context of a triple application of prophecy, we find the prophetic characteristics of those verses that represent the first woe, typify the prophetic characteristics of the third woe that arrives “quickly” at the great earthquake. The Sunday law is represented by the battle of Nineveh.

Wanneer wij de eerste drie verzen van Openbaring hoofdstuk negen benaderen vanuit het pioniersbegrip in de context van een drievoudige toepassing van de profetie, vinden wij dat de profetische kenmerken van die verzen, die het eerste wee vertegenwoordigen, de profetische kenmerken uitbeelden van het derde wee, dat bij de grote aardbeving „spoedig” komt. De zondagswet wordt voorgesteld door de strijd om Ninevé.

Peter is responsible for correcting the false prediction of the fireballs of Nashville, and he recognizes that the correct application of Ellen Whites warning of fireballs upon Nashville marks the beginning of “the destruction of thousands of cities almost fully given to idolatry.”

Petrus is verantwoordelijk voor het corrigeren van de valse voorspelling van de vuurballen van Nashville, en hij erkent dat de juiste toepassing van Ellen Whites waarschuwing over vuurballen op Nashville het begin markeert van „de verwoesting van duizenden steden die bijna geheel aan afgoderij zijn overgegeven.”

The fireballs of Nashville mark the beginning of a period of destruction upon the cities, and it also marks the beginning of the proclamation of the short midnight cry message. That message begins with an unexpected attack from Islam and the period ends with an unexpected attack from Islam at the great earthquake. The period of the proclamation of the midnight cry marks the end of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand which began with the unexpected attack of Islam on 9/11.

De vuurbollen van Nashville markeren het begin van een periode van verwoesting over de steden, en zij markeren tevens het begin van de verkondiging van de boodschap van de korte middernachtsroep. Die boodschap begint met een onverwachte aanval van de islam, en de periode eindigt met een onverwachte aanval van de islam bij de grote aardbeving. De periode van de verkondiging van de middernachtsroep markeert het einde van de verzegelingstijd van de honderd vierenveertigduizend, die begon met de onverwachte aanval van de islam op 11 september.

The sealing of the one hundred and forty-four thousand then began in agreement with the line of Balaam and the ass, where there are three strikes that culminate at the Sunday law, but where the second unexpected attack includes October 7, 2023 upon the ancient glorious land and then at the fireballs of Nashville. All the lines agree, and Peter understands that the unsealing of these truths, which are represented as the dirt brush man gathering up the scattered jewels and casting them into the casket is the work of the Lion of the tribe of Judah.

De verzegeling van de honderd vierenveertigduizend begon toen, in overeenstemming met de lijn van Bileam en de ezelin, waar er drie slagen zijn die uitmonden in de zondagwet, maar waarin de tweede onverwachte aanval 7 oktober 2023 op het oude heerlijke land omvat en vervolgens de vuurballen van Nashville. Alle lijnen stemmen overeen, en Petrus begrijpt dat de ontzegeling van deze waarheden, die worden voorgesteld als de man met de vuilborstel die de verstrooide juwelen bijeenraapt en ze in het juwelenkistje werpt, het werk is van de Leeuw uit de stam van Juda.

The Lion of Judah identifies Peter’s corrected message of Nashville as occurring in the final period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand that is represented in the hidden history of verse forty of Daniel eleven, and more specifically in the portion of that hidden history represented in verses eleven through fifteen of the same chapter. In those verses the battle of Raphia and the battle of Panium lead to the Sunday law of verse sixteen, which is represented by the battle of Actium. When the battle of Panium joins the battle of Actium at the Sunday law, the battle of Nineveh is also repeated.

De Leeuw van Juda identificeert Peters gecorrigeerde boodschap van Nashville als plaatsvindend in de laatste periode van de verzegeling van de honderd vierenveertig duizend, die wordt voorgesteld in de verborgen geschiedenis van Daniël elf, vers veertig, en meer in het bijzonder in het gedeelte van die verborgen geschiedenis dat wordt voorgesteld in de verzen elf tot en met vijftien van hetzelfde hoofdstuk. In die verzen leiden de slag bij Raphia en de slag bij Panium tot de zondagwet van vers zestien, die wordt voorgesteld door de slag bij Actium. Wanneer de slag bij Panium zich bij de slag bij Actium voegt bij de zondagwet, wordt ook de slag bij Ninevé herhaald.

The “key” given to Mohammed, the king of Islam, whose name is not only the character of Islam, but also the place of the destruction marked by the battle of Nineveh. The king’s name “in the Hebrew tongue is Abaddon,” and “in the Greek tongue hath his name Apollyon.” The Greek and Hebrew emphasize the Old and New Testaments and instruct us that Abaddon means “the place of destruction” and Apollyon means “the destroyer.” In verse eleven of Revelation nine the king over Islam is Mohammed, but it is also the “angel of the bottomless pit,” which is Satan. Just as the pope is the antichrist as Satan’s right-hand man on earth, Mohammed is also directly controlled by Satan, the angel of the bottomless pit.

De „sleutel” die aan Mohammed, de koning van de islam, werd gegeven, wiens naam niet alleen het karakter van de islam aanduidt, maar ook de plaats van het verderf die door de slag bij Ninevé wordt gemarkeerd. De naam van de koning is „in de Hebreeuwse taal Abaddon”, en „in de Griekse taal heeft hij de naam Apollyon”. Het Grieks en het Hebreeuws benadrukken het Oude en het Nieuwe Testament en leren ons dat Abaddon „de plaats van verderf” betekent en Apollyon „de verderver”. In vers elf van Openbaring negen is de koning over de islam Mohammed, maar hij is ook de „engel van de afgrond”, dat is Satan. Zoals de paus de antichrist is als Satans rechterhand op aarde, zo wordt ook Mohammed rechtstreeks beheerst door Satan, de engel van de afgrond.

At the Sunday law, the threefold union is forced upon the world and the deadly wound that was delivered to the papacy in 1798, thus marking the end of the Dark Ages is healed. When the deadly wound is healed, the second period of the Dark Ages arrives, and at the great earthquake that is the Sunday law Islam turns the key and smoke as from a furnace blots out the sun and stars as darkness returns. The battle of Nineveh is repeated at the Sunday law, for it is the key that brings the second period of darkness. There national apostasy is followed by national ruin. There “active despotism” bears full sway, for the smoke of Islam that darkens the sun and stars at the battle of Nineveh is as a burning furnace. The “burning furnace” was an element of God’s covenant with Abraham.

Bij de zondagswet wordt de drievoudige unie aan de wereld opgedrongen, en de dodelijke wond die het pausdom in 1798 werd toegebracht en aldus het einde van de Donkere Middeleeuwen markeerde, wordt genezen. Wanneer de dodelijke wond genezen is, breekt de tweede periode van de Donkere Middeleeuwen aan, en bij de grote aardbeving die de zondagswet is, draait de islam de sleutel om, en rook als uit een oven verduistert de zon en de sterren, terwijl de duisternis terugkeert. De strijd van Ninevé wordt bij de zondagswet herhaald, want zij is de sleutel die de tweede periode van duisternis teweegbrengt. Daar wordt nationale afval gevolgd door nationale ondergang. Daar voert het “actieve despotisme” de volle heerschappij, want de rook van de islam die in de strijd van Ninevé de zon en de sterren verduistert, is als een brandende oven. De “brandende oven” was een element van Gods verbond met Abraham.

> And it came to pass, that, when the sun went down, and it was dark, behold a smoking furnace, and a burning lamp that passed between those pieces. Genesis 15:17.

> En het geschiedde, toen de zon onderging en het duister geworden was, zie, een rokende oven en een brandende fakkel, die tussen die stukken doorging. Genesis 15:17.

The smoking furnace that passed between Abram’s covenant offerings identified the bondage in Egypt represented in the passage in verse thirteen.

De rokende oven die tussen Abrams verbondsoffers doorging, duidde op de slavernij in Egypte die in de passage in vers dertien wordt weergegeven.

> And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years. Genesis 15:13.

> En Hij zei tot Abram: Weet voorzeker dat uw nageslacht vreemdeling zal zijn in een land dat het hunne niet is, en zij zullen hen dienen; en men zal hen vierhonderd jaar verdrukken. Genesis 15:13.

A “burning furnace,” such as Nebuchadnezzar’s furnace in chapter three of Daniel represents bondage and slavery, as was the condition of Shadrach, Meshach and Abednego.

Een „brandende oven”, zoals de oven van Nebukadnezar in het derde hoofdstuk van Daniël, staat voor gebondenheid en slavernij, zoals de toestand was van Sadrach, Mesach en Abednego.

> “But like the stars in the vast circuit of their appointed path, God’s purposes know no haste and no delay. Through the symbols of the great darkness and the smoking furnace, God had revealed to Abraham the bondage of Israel in Egypt, and had declared that the time of their sojourning should be four hundred years. “Afterward,” He said, “shall they come out with great substance.” Genesis 15:14.” The Desire of Ages, 33.

> “Maar gelijk de sterren in de uitgestrekte omloop van hun aangewezen baan, kennen Gods voornemens noch haast noch vertraging. Door de symbolen van de grote duisternis en de rokende oven had God aan Abraham de knechtschap van Israël in Egypte geopenbaard en verklaard dat de tijd van hun vreemdelingschap vierhonderd jaar zou zijn. ‘Daarna,’ zei Hij, ‘zullen zij uittrekken met veel have.’ Genesis 15:14.” Het Verlangen der Eeuwen, 33.

> But the Lord hath taken you, and brought you forth out of the iron furnace, even out of Egypt, to be unto him a people of inheritance, as ye are this day. Deuteronomy 4:20.

> Maar de HEERE heeft u genomen en u uit de ijzeroven geleid, uit Egypte, om Hem tot een erfvolk te zijn, zoals gij heden zijt. Deuteronomium 4:20.

The smoke that darkens the sun and moon when the key of the battle of Nineveh is turned identifies the persecution that begins in earnest at the Sunday law. The persecution of the Dark Ages then is repeated. The pioneers correctly identified that the battle of Nineveh was the “key” that brought Islam into prophetic history as the first woe in 627. The battle was between Rome and Persia, and it represented a victory for Rome, but it was what is called a Pyrrhic victory. A victory that is actually detrimental to the victor. The phrase comes from a victory by king Pyrrhus of Epirus. After two battles against the Romans (Heraclea in 280 BC and Asculum in 279 BC), he defeated the Roman army but lost a huge portion of his own troops. According to legend, he then said, “One more such victory and we are lost.”

De rook die de zon en de maan verduistert wanneer de sleutel van de slag bij Ninevé wordt omgedraaid, duidt op de vervolging die in alle ernst begint bij de zondagswet. De vervolging van de Donkere Middeleeuwen wordt dan herhaald. De pioniers hebben terecht vastgesteld dat de slag bij Ninevé de “sleutel” was die de islam in 627 als de eerste wee in de profetische geschiedenis bracht. De slag was tussen Rome en Perzië, en zij vertegenwoordigde een overwinning voor Rome, maar het betrof wat men een pyrrusoverwinning noemt. Een overwinning die in werkelijkheid nadelig is voor de overwinnaar. De uitdrukking is afkomstig van een overwinning van koning Pyrrhus van Epirus. Na twee veldslagen tegen de Romeinen (Heraclea in 280 v.Chr. en Asculum in 279 v.Chr.) versloeg hij het Romeinse leger, maar verloor een enorm deel van zijn eigen troepen. Volgens de overlevering zei hij toen: “Nog één zodanige overwinning en wij zijn verloren.”

The battle of Nineveh was a strategic victory for Rome, but when finished neither Rome or Persia had the power to thereafter effectively resist the onslaught of Islam. Persia is the United States and Rome is the papacy in the modern fulfillment of the battle of Nineveh. Medo-Persia as a two-horned power represent the two-horned power of the United States. At the Sunday law the United States is simply one horn, for leading to the Sunday law the image of the beast has been formed, and that formation consists of combining both horns into one. In Daniel eight, there are two horns representing the Medo-Persian Empire, and the Persian horn came up last.

De slag bij Ninevé was een strategische overwinning voor Rome, maar na afloop bezaten noch Rome noch Perzië de macht om daarna de opmars van de islam doeltreffend te weerstaan. Perzië is de Verenigde Staten en Rome is het pausdom in de moderne vervulling van de slag bij Ninevé. Medo-Perzië vertegenwoordigt als een macht met twee horens de macht met twee horens van de Verenigde Staten. Bij de zondagwet zijn de Verenigde Staten eenvoudigweg één hoorn, want in de aanloop naar de zondagwet is het beeld van het beest gevormd, en die vorming bestaat daarin dat beide horens tot één worden samengevoegd. In Daniël acht zijn er twee horens die het Medo-Perzische rijk vertegenwoordigen, en de Perzische hoorn kwam het laatst op.

> Then I lifted up mine eyes, and saw, and, behold, there stood before the river a ram which had two horns: and the two horns were high; but one was higher than the other, and the higher came up last. Daniel 8:3.

> Toen sloeg ik mijn ogen op en zag, en zie, vóór de rivier stond een ram met twee horens; en die beide horens waren hoog, maar de ene was hoger dan de andere, en de hoogste kwam het laatst op. Daniël 8:3.

The United States’ two horns of Republicanism and Protestantism join into one when church and state come together to form the image of the beast. That formation is fully consummated when the mark of the beast is enforced at the Sunday law. This identifies the United States as simply Persia at the Sunday law. Persia was defeated by Rome at the battle of Nineveh. How Rome defeated Persia is of historical significance, because of the maneuvers of Heraclius, the Roman Emperor.

De twee horens van de Verenigde Staten — republicanisme en protestantisme — verenigen zich tot één wanneer kerk en staat samenkomen om het beeld van het beest te vormen. Die vorming wordt ten volle voltooid wanneer het merkteken van het beest door de zondagwet wordt afgedwongen. Dit duidt de Verenigde Staten bij de zondagwet eenvoudigweg aan als Perzië. Perzië werd door Rome verslagen in de slag bij Nineve. Hoe Rome Perzië versloeg, is van historische betekenis vanwege de manoeuvres van Heraclius, de Romeinse keizer.

Simply put Heraclius accomplished a surprise attack, as opposed to a straight forward advancing attack. His efforts to accomplish the surprise are noted in history. The surprise included his decision to attack in winter, which was uncommon during those historic times, but it did not stop there. Heraclius started his invasion in mid-September 627 from the north (Armenian highlands). Instead of taking the expected route southward directly toward the Persian capital Ctesiphon, he made a wide arc, moving southeast along the border regions (roughly modern Turkey-Iran border). He then turned south and west, crossing the Great Zab River on December 1, 627. This placed his army on the Nineveh Plateau (east bank of the Tigris River), near the ruins of ancient Nineveh. This movement was from south to north relative to the Persian forces—the opposite of what the Persians anticipated. They expected him to continue pushing south toward Ctesiphon. It caught the Persian commander Rhahzadh off guard and forced him to chase Heraclius into unfavorable terrain. It allowed the Romans to choose the battlefield on the plains near Nineveh. The maneuver prevented the Romans from being trapped between Persian forces and gave them an escape route if needed. Combined with the fog on the day of battle and a feigned retreat tactic during the actual fighting, there were multiple layers of surprise. This bold winter invasion and flanking route deep into Persian territory is considered one of Heraclius’s greatest military achievements. It helped shatter Persian confidence and contributed heavily to the eventual Roman victory in the long war.

Eenvoudig gezegd voerde Heraclius een verrassingsaanval uit, in tegenstelling tot een rechtstreekse oprukkende aanval. Zijn inspanningen om die verrassing te bewerkstelligen zijn in de geschiedenis opgetekend. De verrassing omvatte zijn besluit om in de winter aan te vallen, wat in die historische tijd ongebruikelijk was, maar daarmee hield het niet op. Heraclius begon zijn invasie midden september 627 vanuit het noorden (de Armeense hooglanden). In plaats van de verwachte route zuidwaarts rechtstreeks naar de Perzische hoofdstad Ctesiphon te nemen, maakte hij een wijde boog en trok hij zuidoostwaarts langs de grensgebieden (ruwweg de huidige grens tussen Turkije en Iran). Vervolgens wendde hij zich naar het zuiden en westen en stak hij op 1 december 627 de Grote Zab over. Daardoor kwam zijn leger op het Plateau van Ninevé (de oostelijke oever van de Tigris), nabij de ruïnes van het oude Ninevé. Deze beweging verliep, ten opzichte van de Perzische strijdkrachten, van zuid naar noord—het tegenovergestelde van wat de Perzen verwachtten. Zij verwachtten dat hij verder zuidwaarts zou oprukken in de richting van Ctesiphon. Dit overviel de Perzische bevelhebber Rhahzadh en dwong hem Heraclius te achtervolgen in ongunstig terrein. Het stelde de Romeinen in staat het slagveld te kiezen op de vlakten nabij Ninevé. De manoeuvre voorkwam dat de Romeinen tussen Perzische strijdkrachten ingesloten raakten en verschafte hun, indien nodig, een ontsnappingsroute. Gecombineerd met de mist op de dag van de slag en een geveinsde terugtocht tijdens de eigenlijke strijd, waren er meerdere lagen van verrassing. Deze stoutmoedige winterinvasie en flankerende route diep in Perzisch gebied wordt beschouwd als een van de grootste militaire prestaties van Heraclius. Zij hielp het Perzische zelfvertrouwen te breken en droeg in hoge mate bij aan de uiteindelijke Romeinse overwinning in de lange oorlog.

> “In the battle of Nineveh, which was fiercely fought from daybreak to the eleventh hour, twenty-eight standards, besides those which might be broken or torn, were taken from the Persians; the greatest part of their army was cut in pieces, and the victors (the Romans), concealing their own loss, passed the night on the field. The cities and palaces of Assyria were opened for the first time to the Romans.

> “In de slag bij Ninevé, die van het aanbreken van de dag tot het elfde uur hevig werd uitgevochten, werden achtentwintig vaandels op de Perzen buitgemaakt, afgezien van die welke gebroken of verscheurd konden zijn; het grootste deel van hun leger werd in stukken gehouwen, en de overwinnaars (de Romeinen) brachten, terwijl zij hun eigen verlies verborgen hielden, de nacht op het slagveld door. De steden en paleizen van Assyrië werden voor het eerst voor de Romeinen geopend.

> “The Roman emperor was not strengthened by the conquests which he achieved; and a way was prepared at the same time, and by the same means, for the multitudes of Saracens from Arabia, like locusts from the same region, who, propagating in their course the dark and delusive Mohammedan creed, speedily overspread both the Persian and the Roman empire.

> “De Romeinse keizer werd niet versterkt door de veroveringen die hij behaalde; en tegelijk, en door dezelfde middelen, werd een weg gebaand voor de menigten Saracenen uit Arabië, als sprinkhanen uit dezelfde streek, die, terwijl zij op hun tocht de duistere en misleidende mohammedaanse geloofsleer verbreidden, weldra zowel het Perzische als het Romeinse rijk overspoelden.

> “More complete illustration of this fact could not be desired than is supplied in the concluding words of the chapter from Gibbon, from which the preceding extracts are taken. ‘Although a victorious army had been formed under the standard of Heraclius, the unnatural effort seems to have exhausted rather than exercised their strength. While the emperor triumphed at Constantinople or Jerusalem, an obscure town on the confines of Syria was pillaged by the Saracens, and they cut in pieces some troops who advanced to its relief,—an ordinary and trifling occurrence, had it not been the prelude of a mighty revolution. These robbers were the apostles of Mohammed; their frantic valor had emerged from the desert; and in the last eight years of his reign, Heraclius lost to the Arabs the same provinces which he had rescued from the Persians.

> “Een vollediger illustratie van dit feit zou men zich niet kunnen wensen dan wordt geboden in de slotwoorden van het hoofdstuk uit Gibbon, waaraan de voorgaande uittreksels zijn ontleend. ‘Hoewel onder de banier van Heraclius een zegevierend leger was gevormd, schijnt die onnatuurlijke krachtsinspanning hun sterkte eerder te hebben uitgeput dan geoefend. Terwijl de keizer te Constantinopel of Jeruzalem triomfeerde, werd een onaanzienlijke stad aan de grenzen van Syrië door de Saracenen geplunderd, en zij hieuwen enige troepen in stukken die tot haar ontzet oprukten,—een gewone en onbeduidende gebeurtenis, ware zij niet het voorspel geweest van een geweldige omwenteling. Deze rovers waren de apostelen van Mohammed; hun uitzinnige dapperheid was uit de woestijn tevoorschijn gekomen; en in de laatste acht jaren van zijn regering verloor Heraclius aan de Arabieren dezelfde provincies die hij op de Perzen had heroverd.”

> “‘The spirit of fraud and enthusiasm, whose abode is not in the heavens,’ was let loose on earth. The bottomless pit needed but a key to open it, and that key was the fall of Chosroes. He had contemptuously torn the letter of an obscure citizen of Mecca. But when from his ‘blaze of glory’ he sunk into the ‘tower of darkness’ which no eye could penetrate, the name of Chosroes was suddenly to pass into oblivion before that of Mohammed; and the crescent seemed but to wait its rising till the falling of the star. Chosroes, after his entire discomfiture and loss of empire, was murdered in the year 628; and the year 629 is marked by ‘the conquest of Arabia,’ and ‘the first war of the Mohammedans against the Roman empire.’ ‘And the fifth angel sounded, and I saw a star fall from heaven unto the earth; and to him was given the key of the bottomless pit. And he opened the bottomless pit.’ He fell unto the earth. When the strength of the Roman empire was exhausted, and the great king of the East lay dead in his tower of darkness, the pillage of an obscure town on the borders of Syria was ‘the prelude of a mighty revolution.’ ‘The robbers were the apostles of Mohammed, and their frantic valor emerged from the desert.’” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 495–497.

> “‘De geest van bedrog en geestdrijverij, welks verblijf niet in de hemelen is,’ werd op de aarde losgelaten. De bodemloze put had slechts een sleutel nodig om geopend te worden, en die sleutel was de val van Chosroes. Hij had de brief van een obscure burger van Mekka minachtend verscheurd. Maar toen hij vanuit zijn ‘gloed van heerlijkheid’ wegzonk in de ‘toren der duisternis’ die geen oog kon doorgronden, stond de naam van Chosroes plotseling op het punt in vergetelheid te raken vóór die van Mohammed; en de halve maan scheen slechts op haar opgang te wachten tot de val van de ster. Chosroes werd, na zijn algehele nederlaag en het verlies van zijn rijk, vermoord in het jaar 628; en het jaar 629 wordt gekenmerkt door ‘de verovering van Arabië’ en ‘de eerste oorlog van de Mohammedanen tegen het Romeinse rijk.’ ‘En de vijfde engel blies, en ik zag een ster uit de hemel op de aarde vallen; en hem werd de sleutel van de bodemloze put gegeven. En hij opende de bodemloze put.’ Hij viel op de aarde. Toen de kracht van het Romeinse rijk uitgeput was en de grote koning van het Oosten dood neerlag in zijn toren der duisternis, was de plundering van een onaanzienlijke stad aan de grenzen van Syrië ‘het voorspel van een machtige omwenteling.’ ‘De rovers waren de apostelen van Mohammed, en hun uitzinnige dapperheid kwam voort uit de woestijn.’” Uriah Smith, Daniël en de Openbaring, 495–497.

The battle of Nineveh represents modern Rome conquering the United States at the Sunday law, but it is a pyrrhic victory, for a progressive judgment upon Rome begins at the Sunday law.

De slag om Ninevé vertegenwoordigt het moderne Rome dat bij de zondagswet de Verenigde Staten overwint, maar het is een pyrrusoverwinning, want een voortschrijdend oordeel over Rome begint bij de zondagswet.

Chosroes, was the head of the Persian empire, so Persia representing the United States’ fall at the Sunday law is the key that opens the bottomless pit at the fall of the sixth kingdom of Bible prophecy. It represents the Sunday law of verses sixteen, thirty-one, and forty-one of Daniel eleven, as well as, Revelation thirteen verse eleven.

Chosroes was het hoofd van het Perzische rijk; zodoende is Perzië, als voorstelling van de val van de Verenigde Staten bij de zondagswet, de sleutel die de bodemloze put opent bij de val van het zesde koninkrijk van de Bijbelse profetie. Het stelt de zondagswet voor van Daniël elf, verzen zestien, eenendertig en eenenveertig, evenals Openbaring dertien, vers elf.

Notice the pioneer Stephen Haskell’s comments on the same verses and history:

Let op de opmerkingen van pionier Stephen Haskell over dezelfde verzen en geschiedenis:

> “The Arabs, or the Saracens, had never exercised any influence in the earth. In the history of nations, these free men of the desert had passed with scarcely a notice. Mohammedanism united the scattered tribes, and sent them forth as the conquerors of nations. The rapid progress which attended the Saracen arms was due, in great measure, to the strife between the Romans and Chosroes, the head of the modern Persian empire. This strife resulted in the fall of the latter. Modern Persia had stood as a barrier wall, keeping in check the power of Mohammed; but when that power fell, the barrier was gone, the ‘bottomless pit’ opened, and the Saracens deluged the world. When the 'bottomless pit was opened, there arose a smoke which hid the face of the sun.' The figure is a strong one, representing the darkening effect of Mohammedanism, as it spread over the face of the earth.” Stephen Haskell, The Story of the Seer of Patmos, 164, 165.

> “De Arabieren, of de Saracenen, hadden nooit enige invloed op de aarde uitgeoefend. In de geschiedenis der volken waren deze vrije mannen van de woestijn nauwelijks vermeld voorbijgegaan. Het mohammedanisme verenigde de verstrooide stammen en zond hen uit als de overwinnaars der volken. De snelle vooruitgang die de wapenen der Saracenen begeleidde, was in grote mate te danken aan de strijd tussen de Romeinen en Chosroës, het hoofd van het moderne Perzische rijk. Deze strijd leidde tot de val van laatstgenoemde. Het moderne Perzië had gestaan als een scheidsmuur die de macht van Mohammed in toom hield; maar toen die macht viel, was de barrière weggenomen, werd de ‘bodemloze put’ geopend en overspoelden de Saracenen de wereld. Toen de ‘bodemloze put’ werd geopend, steeg er een rook op die het aangezicht van de zon verborg.’ Het beeld is krachtig en stelt het verduisterende effect van het mohammedanisme voor, zoals het zich over het oppervlak der aarde verbreidde.” Stephen Haskell, The Story of the Seer of Patmos, 164, 165.

That barrier wall in Rome’s history is the wall of separation of church and state that is removed at the Sunday law. There is another layer to the pyrrhic victory of Rome over Persia in the battle of Nineveh, for there was a previous battle of Nineveh, representing an Alpha and the battle of 627 representing the Omega. The battle was in 612 BC, roughly twelve hundred years apart. In that battle Assyria was defeated by a threefold confederacy and marked the end of the Assyrian Empire.

Die scheidsmuur in de geschiedenis van Rome is de scheiding tussen kerk en staat, die bij de zondagwet wordt weggenomen. Er is nog een andere laag in de pyrrusoverwinning van Rome op Perzië in de slag bij Ninevé, want er was een eerdere slag bij Ninevé, die een Alfa voorstelt, terwijl de slag van 627 de Omega voorstelt. Die slag vond plaats in 612 v.Chr., ongeveer twaalfhonderd jaar eerder. In die slag werd Assyrië verslagen door een drievoudige confederatie, en daarmee werd het einde van het Assyrische Rijk gemarkeerd.

A. T. Jones comments on the alpha battle of Nineveh:

A. T. Jones geeft commentaar op de alfastrijd van Ninevé:

> “Affairs in the government of Assyria went from bad to worse, so that in 612 BC there was another grand revolt on the part of the same three countries, led this time by Nabopolassar himself. This one was completely successful: Nineveh was made a heap of ruins; and the Assyrian Empire was divided into three great divisions,—Media, holding the northeast and the extreme north, Babylon holding Elam and all the plain and valleys of the Euphrates and the Tigris, and Egypt holding all the country west of the Euphrates. The seal of this alliance between Babylon and Media was the marriage of the daughter of the king of Media to Nebuchadnezzar, son of Nabopolassar. It was in the performance of his part in the alliance against Assyria, that Pharaoh-Necho king of Egypt went up against the king of Assyria to fight against Carchemish by Euphrates when King Josiah of Judah went out to fight with him, and was slain at Megiddo. Then as all this western territory pertained to the king of Egypt, it was in exercise of his legitimate sovereignty, gained by conquest, that he removed Shallum, the son of Josiah, from being king of Judah, and appointed Eliakim king of Judah in his stead, changing his name to Jehoiakim, and laid a tax upon the land.” 1 Chronicles 3:15; 2 Kings 23:31–35.” A. T. Jones, Review and Herald, March 15, 1898.

> “De aangelegenheden in het bestuur van Assyrië gingen van kwaad tot erger, zodat er in 612 v.Chr. opnieuw een grote opstand plaatsvond van de zijde van dezelfde drie landen, ditmaal geleid door Nabopolassar zelf. Deze was volkomen succesvol: Ninevé werd tot een puinhoop gemaakt; en het Assyrische Rijk werd verdeeld in drie grote delen,—Medië, dat het noordoosten en het uiterste noorden in handen had, Babylon, dat Elam en heel de vlakte en de dalen van de Eufraat en de Tigris in handen had, en Egypte, dat heel het land ten westen van de Eufraat in handen had. Het zegel van dit bondgenootschap tussen Babylon en Medië was het huwelijk van de dochter van de koning van Medië met Nebukadnezar, de zoon van Nabopolassar. Bij de vervulling van zijn aandeel in het bondgenootschap tegen Assyrië trok farao Necho, de koning van Egypte, op tegen de koning van Assyrië om bij Karkemis aan de Eufraat tegen hem te strijden, toen koning Josia van Juda uittrok om tegen hem te vechten en bij Megiddo werd gedood. Daar nu heel dit westelijke gebied toebehoorde aan de koning van Egypte, was het in de uitoefening van zijn wettige soevereiniteit, verkregen door verovering, dat hij Sallum, de zoon van Josia, afzette als koning van Juda en Eljakim in zijn plaats tot koning van Juda aanstelde, waarbij hij zijn naam veranderde in Jojakim, en hij een schatting op het land legde.” 1 Kronieken 3:15; 2 Koningen 23:31–35.” A. T. Jones, Review and Herald, 15 maart 1898.

In the alpha battle of Nineveh of 612 BC, the Assyrian Empire came to an end, just as the sixth kingdom of Bible prophecy ends at the Sunday law. The victor in the battle was a threefold union of Babylon, Egypt and Media. In the warfare of that period King Josiah dies at Megiddo, thus typifying Armageddon. In the omega battle of Nineveh in 627, Islam of the third woe is released as the wall of protection in the Constitution is removed as typified, as Haskell noted of Persia as the “barrier wall” of protection being removed with the defeat of Persia. King Josiah’s death at Megiddo identifies the first battle of Nineveh as being the second battle in the last days. The last of the two battles of Nineveh in 627, when the key is turned and the pit is opened is the first in the last days, for the first will be last. The first battle of Nineveh between Assyria and the threefold union leads to Armageddon. The period of the second Dark Ages begins with the battle of Nineveh and ends with the battle of Nineveh.

In de alfa-oorlog van Ninevé in 612 v.Chr. kwam het Assyrische Rijk ten einde, evenals het zesde koninkrijk van de Bijbelse profetie eindigt bij de zondagswet. De overwinnaar in de strijd was een drievoudige verbintenis van Babylon, Egypte en Medië. In de oorlogvoering van die periode sterft koning Josia te Megiddo, en typeert aldus Armageddon. In de omega-oorlog van Ninevé in 627 wordt de islam van de derde wee losgelaten wanneer de muur van bescherming in de Grondwet wordt weggenomen, zoals voorgesteld, zoals Haskell opmerkte, door Perzië als de „barrièremuur” van bescherming die met de nederlaag van Perzië werd weggenomen. De dood van koning Josia te Megiddo identificeert de eerste slag om Ninevé als de tweede slag in de laatste dagen. De laatste van de twee slagen om Ninevé in 627, wanneer de sleutel wordt omgedraaid en de put wordt geopend, is de eerste in de laatste dagen, want de eerste zal de laatste zijn. De eerste slag om Ninevé tussen Assyrië en de drievoudige verbintenis leidt tot Armageddon. De periode van de tweede Donkere Middeleeuwen begint met de slag om Ninevé en eindigt met de slag om Ninevé.

The facts of the fifth trumpet which is the first woe of Revelation chapter nine is what the pioneers understood to be the clearest historical witness of any passage in the book of Revelation. Uriah Smith expresses that fact as follows:

De feiten van de vijfde bazuin, die het eerste wee van Openbaring hoofdstuk negen is, werden door de pioniers verstaan als het duidelijkste historische getuigenis van enig gedeelte in het boek Openbaring. Uriah Smith verwoordt dat feit als volgt:

> “‘VERSE 1. And the fifth angel sounded, and I saw a star fall from heaven unto the earth: and to him was given the key of the bottomless pit.’

> „‘VERS 1. En de vijfde engel bazuinde, en ik zag een ster uit de hemel op de aarde vallen; en hem werd de sleutel van de afgrond gegeven.’”

> “For an exposition of this trumpet, we shall again draw from the writings of Mr. Keith. This writer truthfully says: ‘There is scarcely so uniform an agreement among interpreters concerning any other part of the Apocalypse as respecting the application of the fifth and sixth trumpets, or the first and second woes, to the Saracens and Turks. It is so obvious that it can scarcely be misunderstood. Instead of a verse or two designating each, the whole of the ninth chapter of the Revelation in equal portions, is occupied with a description of both.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 495.

> „Voor een uiteenzetting van deze bazuin zullen wij opnieuw putten uit de geschriften van de heer Keith. Deze schrijver zegt terecht: ‘Er bestaat nauwelijks zulk een eenstemmige overeenstemming onder uitleggers met betrekking tot enig ander deel van de Openbaring als ten aanzien van de toepassing van de vijfde en zesde bazuin, of het eerste en tweede wee, op de Saracenen en de Turken. Het is zo duidelijk dat het nauwelijks verkeerd kan worden begrepen. In plaats van een of twee verzen die elk van beide aanduiden, wordt het gehele negende hoofdstuk van de Openbaring, in gelijke delen, ingenomen door een beschrijving van beide.’” Uriah Smith, Daniël en de Openbaring, 495.

Peter is at Panium with the responsibility to correct the message of the fireballs of Nashville, and it is seen for the first time that the elements of the first woe perfectly align with the elements of the soon-coming Sunday law. The Lion of the tribe of Judah unsealed this understanding in agreement with other lines of prophecy that He had already put in place. The historians will testify to the significance of the surprise attack accomplished by Rome upon the Persians in 627, and when they do so, they noted Heraclius’ maneuvering around and behind Persia in the winter time as a ploy to keep hidden until the time of the attack.

Petrus bevindt zich te Panium met de verantwoordelijkheid om de boodschap van de vuurballen van Nashville te corrigeren, en voor het eerst wordt gezien dat de elementen van de eerste wee volmaakt overeenstemmen met de elementen van de spoedig komende zondagwet. De Leeuw uit de stam van Juda heeft dit begrip ontzegeld in overeenstemming met andere lijnen van profetie die Hij reeds had vastgesteld. De geschiedschrijvers zullen getuigen van de betekenis van de verrassingsaanval die door Rome in 627 op de Perzen werd uitgevoerd, en wanneer zij dat doen, merken zij op dat de manoeuvres van Heraclius rondom en achter Perzië in de wintertijd een list waren om verborgen te blijven tot het tijdstip van de aanval.

Sister White informs us that Rome is simply waiting for “vantage ground,” and then she will strike.

Zuster White deelt ons mee dat Rome eenvoudigweg wacht op een „voordelige positie”, en dan zal het toeslaan.

> “God’s word has given warning of the impending danger; let this be unheeded, and the Protestant world will learn what the purposes of Rome really are, only when it is too late to escape the snare. She is silently growing into power. Her doctrines are exerting their influence in legislative halls, in the churches, and in the hearts of men. She is piling up her lofty and massive structures in the secret recesses of which her former persecutions will be repeated. Stealthily and unsuspectedly she is strengthening her forces to further her own ends when the time shall come for her to strike. All that she desires is vantage ground, and this is already being given her. We shall soon see and shall feel what the purpose of the Roman element is. Whoever shall believe and obey the word of God will thereby incur reproach and persecution.” The Great Controversy, 581.

> “Gods woord heeft gewaarschuwd voor het dreigende gevaar; laat deze waarschuwing onopgemerkt blijven, en de protestantse wereld zal pas te laat om aan de strik te ontkomen leren wat de bedoelingen van Rome werkelijk zijn. Zij groeit stilzwijgend in macht. Haar leerstellingen oefenen hun invloed uit in wetgevende zalen, in de kerken en in de harten der mensen. Zij stapelt haar hoge en massieve bouwwerken op, in de geheime schuilhoeken waarvan haar vroegere vervolgingen zullen worden herhaald. Sluipend en zonder argwaan te wekken versterkt zij haar krachten om haar eigen doeleinden te bevorderen wanneer de tijd voor haar gekomen zal zijn om toe te slaan. Alles wat zij verlangt, is een gunstige uitgangspositie, en die wordt haar reeds gegeven. Wij zullen weldra zien en voelen wat het doel van het roomse element is. Wie het woord van God zal geloven en gehoorzamen, zal daardoor smaad en vervolging op zich laden.” The Great Controversy, 581.

As with the Emperor Heraclius, the papacy has been moving toward her goal “stealthily and unexpectedly” in fulfillment of Isaiah chapter twenty-three, where the whore of Tyre is forgotten for the history of the sixth kingdom of Bible prophecy. The secret surprise attack of Heraclius is the world forgetting the papacy from 1798 unto the Sunday law. Line upon line the first woe represents the third and last woe. In the first woe a pronouncement is made that also aligns with the history of Islam and the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

Zoals bij keizer Heraclius, heeft het pausdom zich “heimelijk en onverwacht” in de richting van zijn doel bewogen, ter vervulling van Jesaja hoofdstuk drieëntwintig, waar de hoer van Tyrus wordt vergeten voor de geschiedenis van het zesde koninkrijk van de Bijbelse profetie. De geheime verrassingsaanval van Heraclius is dat de wereld het pausdom vergeet van 1798 tot aan de zondagswet. Regel op regel vertegenwoordigt de eerste wee de derde en laatste wee. In de eerste wee wordt een aankondiging gedaan die ook overeenstemt met de geschiedenis van de islam en de periode van de verzegeling van de honderd vierenveertigduizend.

> And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. And to them it was given that they should not kill them, but that they should be tormented five months: and their torment was as the torment of a scorpion, when he striketh a man. And in those days shall men seek death, and shall not find it; and shall desire to die, and death shall flee from them. Revelation 9:4–6.

> En hun werd bevolen dat zij het gras van de aarde, noch enig groen gewas, noch enige boom zouden beschadigen, maar alleen die mensen die het zegel van God niet op hun voorhoofden hebben. En hun werd gegeven dat zij hen niet zouden doden, maar dat zij vijf maanden lang gekweld zouden worden; en hun kwelling was als de kwelling van een schorpioen, wanneer hij een mens steekt. En in die dagen zullen de mensen de dood zoeken en die niet vinden; en zij zullen begeren te sterven, en de dood zal van hen wegvluchten. Openbaring 9:4–6.

Before the key is turned at the battle of Nineveh, which is the soon-coming Sunday law the one hundred and forty-four thousand are already sealed. At the Sunday law the destruction of the cities which is initiated with the fireballs of Nashville is represented as a period of “five months,” when warfare rages and the second papal blood bath is initiated in fulfillment of the answer given to the martyrs of the Dark Ages in the fifth seal.

Voordat de sleutel wordt omgedraaid bij de strijd om Ninevé, die de spoedig komende zondagwet is, zijn de honderd vierenveertigduizend reeds verzegeld. Bij de zondagwet wordt de vernietiging van de steden, die wordt ingeleid met de vuurbollen van Nashville, voorgesteld als een periode van „vijf maanden”, waarin de oorlog woedt en het tweede pauselijke bloedbad wordt ingeluid ter vervulling van het antwoord dat aan de martelaren van de Donkere Middeleeuwen werd gegeven in het vijfde zegel.

> And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: And they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, holy and true, dost thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellow servants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled. Revelation 6:9–11.

> En toen Het het vijfde zegel geopend had, zag ik onder het altaar de zielen van hen die gedood waren om het woord van God en om het getuigenis dat zij hadden: En zij riepen met luide stem en zeiden: Hoe lang, o Heilige en Waarachtige Heerser, oordeelt en wreekt Gij ons bloed niet aan hen die op de aarde wonen? En aan ieder van hen werden witte gewaden gegeven; en hun werd gezegd dat zij nog een korte tijd moesten rusten, totdat ook hun mededienstknechten en hun broeders, die gedood zouden worden zoals zij, voltallig zouden zijn. Openbaring 6:9–11.

The martyrs of the Dark Ages are the first group that typify the martyrs of Modern Rome during the Sunday law crisis. Before that crisis arrives the one hundred and forty-four thousand are sealed, and that sealing process began at 9/11 with the arrival of Islam of the third woe, and the sprinkling of the latter rain. When the martyrs of the first Dark Ages asked when the papacy would be judged, they were told there will be a second group of martyrs when the Dark Ages are repeated, which is when the key of the battle of Nineveh is fulfilled at the soon-coming Sunday law. Before the second group of martyrs are made up the one hundred and forty-four thousand are sealed, and the period of the sealing that began on 9/11 is identified in the fifth seal, for the conversation there set forth is found in Revelation chapter six, verses NINE through ELEVEN, thus marking the beginning and ending of the sealing with 9/11. The ending introduces the destruction of Islam as set forth in Revelation NINE, ELEVEN, and those who are sealed will have fulfilled the experience of Daniel represented in Daniel NINE, ELEVEN.

De martelaren van de Donkere Middeleeuwen zijn de eerste groep die de martelaren van het hedendaagse Rome tijdens de crisis van de zondagswet typeert. Voordat die crisis aanbreekt, worden de honderd vierenveertigduizend verzegeld, en dat verzegelingsproces begon op 11 september met de komst van de islam van de derde wee, en de besprenging van de late regen. Toen de martelaren van de eerste Donkere Middeleeuwen vroegen wanneer het pausdom geoordeeld zou worden, werd hun gezegd dat er een tweede groep martelaren zou zijn wanneer de Donkere Middeleeuwen worden herhaald, hetgeen het ogenblik is waarop de sleutel van de strijd van Ninevé wordt vervuld bij de spoedig komende zondagswet. Voordat de tweede groep martelaren voltallig is, worden de honderd vierenveertigduizend verzegeld, en de periode van de verzegeling die op 11 september begon, wordt in het vijfde zegel aangeduid, want het gesprek dat daar wordt weergegeven, wordt gevonden in Openbaring hoofdstuk zes, verzen NEGEN tot ELF, en markeert aldus het begin en het einde van de verzegeling met 9/11. Het einde voert de vernietiging van de islam in, zoals uiteengezet in Openbaring NEGEN, ELF, en zij die verzegeld zijn, zullen de ervaring van Daniël hebben vervuld, voorgesteld in Daniël NEGEN, ELF.

We will continue these things in the next article.

Wij zullen deze dingen in het volgende artikel voortzetten.

Back to Articles