Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighteen

Het boek Daniël – honderdachttien

The Prophetic Warning to Jerusalem: A Symbolic Portrayal of End-Time Events

De profetische waarschuwing aan Jeruzalem: een symbolische uitbeelding van de gebeurtenissen van de eindtijd

Author

Jeff Pippenger

Published

March 5, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The seven years of warning from 63 unto the year 70 that was proclaimed by the man who went “up and down the streets of Jerusalem, declaring the woes that were to come upon the city,” had been typified by the warning given to Jerusalem for three and a half years, first in the ministry of Christ, and then three and a half years in the ministry of the disciples. Previous articles have already identified that the destruction of Jerusalem could have been brought about at the cross, or later at the stoning of Stephen, but God’s long-suffering deferred His judgment upon the city and people.

De zeven jaren van waarschuwing vanaf 63 tot het jaar 70, verkondigd door de man die „op en neer door de straten van Jeruzalem ging en de weeën uitriep die over de stad zouden komen”, waren vooraf uitgebeeld door de waarschuwing die Jeruzalem gedurende drie en een half jaar werd gegeven, eerst in de bediening van Christus, en vervolgens drie en een half jaar in de bediening van de discipelen. In eerdere artikelen is reeds vastgesteld dat de verwoesting van Jeruzalem bij het kruis had kunnen plaatsvinden, of later bij de steniging van Stefanus, maar Gods lankmoedigheid stelde Zijn oordeel over de stad en het volk uit.

> “And on ‘whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.’ The people who rejected Christ were soon to see their city and their nation destroyed. Their glory would be broken, and scattered as the dust before the wind. And what was it that destroyed the Jews? It was the rock which, had they built upon it, would have been their security. It was the goodness of God despised, the righteousness spurned, the mercy slighted. Men set themselves in opposition to God, and all that would have been their salvation was turned to their destruction. All that God ordained unto life they found to be unto death. In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.

> „En op wie hij ook vallen zal, hem zal hij vermorzelen.” Het volk dat Christus verwierp, zou spoedig zien hoe hun stad en hun natie werden verwoest. Hun heerlijkheid zou verbrijzeld en verstrooid worden als het stof voor de wind. En wat was het dat de Joden vernietigde? Het was de rots die, indien zij daarop hadden gebouwd, hun zekerheid zou zijn geweest. Het was de goedheid van God, veracht; de gerechtigheid, versmaad; de barmhartigheid, geringgeschat. Mensen stelden zich in verzet tegen God, en alles wat hun tot heil had kunnen zijn, werd hun tot verderf. Alles wat God ten leven had verordend, bevonden zij tot de dood te zijn. In de kruisiging van Christus door de Joden lag de verwoesting van Jeruzalem besloten. Het bloed dat op Golgotha vergoten werd, was het gewicht dat hen deed wegzinken in het verderf, voor deze wereld en voor de toekomende. Zo zal het zijn op de grote laatste dag, wanneer het oordeel zal neerkomen op hen die de genade van God verwerpen. Christus, hun rots der ergernis, zal hun dan verschijnen als een wrekende berg. De heerlijkheid van Zijn aangezicht, die voor de rechtvaardigen leven is, zal voor de goddelozen een verterend vuur zijn. Vanwege verworpen liefde, versmade genade, zal de zondaar worden vernietigd.

> “By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” The Desire of Ages, 600.

> „Door vele illustraties en herhaalde waarschuwingen toonde Jezus wat voor de Joden het gevolg zou zijn van de verwerping van de Zoon van God. Met deze woorden richtte Hij Zich tot allen in alle eeuwen die weigeren Hem als hun Verlosser aan te nemen. Elke waarschuwing geldt hun. De ontwijde tempel, de ongehoorzame zoon, de valse wijngaardeniers, de minachtende bouwlieden, hebben hun tegenbeeld in de ervaring van iedere zondaar. Tenzij hij zich bekeert, zal het oordeel dat zij voorafschaduwden het zijne zijn.” The Desire of Ages, 600.

The seven-year period in which the man witnessed to Jerusalem, was divided at the first siege into two equal periods of twelve hundred and sixty days. Those seven years represented the destruction of Jerusalem, and the seven years of Christ and the disciples’ ministries represented the beginning of the destruction of Jerusalem, and Jesus always illustrates the end with the beginning. Those seven years were also typified by the “seven times” against the northern kingdom that was divided into two equal periods of twelve hundred and sixty years.

De periode van zeven jaar waarin de man tot Jeruzalem getuigde, werd bij de eerste belegering verdeeld in twee gelijke perioden van twaalfhonderdzestig dagen. Die zeven jaren vertegenwoordigden de verwoesting van Jeruzalem, en de zeven jaren van de bediening van Christus en de discipelen vertegenwoordigden het begin van de verwoesting van Jeruzalem, en Jezus illustreert altijd het einde met het begin. Die zeven jaren werden ook voorafgebeeld door de „zeven tijden” tegen het noordelijke koninkrijk, die werden verdeeld in twee gelijke perioden van twaalfhonderdzestig jaar.

When Modern Rome repeats the history of pagan and papal Rome trampling down literal and spiritual Jerusalem, and when Modern Rome repeats the two histories of the two periods of warning given by the man from the year 63, unto the year 70, and when modern Rome repeats the history represented by the two periods when Christ, and the disciples walked in and out of Jerusalem for three and a half years, two distinct periods will be manifested though in the last days, “time is no longer.”

Wanneer het moderne Rome de geschiedenis herhaalt van het heidense en pauselijke Rome dat het letterlijke en geestelijke Jeruzalem vertrapt, en wanneer het moderne Rome de twee geschiedenissen herhaalt van de twee perioden van waarschuwing, gegeven door de man vanaf het jaar 63 tot aan het jaar 70, en wanneer het moderne Rome de geschiedenis herhaalt die wordt voorgesteld door de twee perioden waarin Christus en de discipelen gedurende drie en een half jaar Jeruzalem in en uit gingen, zullen twee onderscheiden perioden geopenbaard worden, hoewel in de laatste dagen „de tijd niet meer is”.

The last of those two periods is the symbolic forty-two months that Modern Rome accomplishes her final persecution of the faithful, once its’ deadly wound is healed at the soon-coming Sunday law. That symbolic forty-two months is the second of two periods, and is the period of the executive judgment of modern Rome. That period is preceded by the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism.

De laatste van die twee perioden zijn de symbolische tweeënveertig maanden waarin het moderne Rome haar laatste vervolging van de gelovigen voltrekt, zodra haar dodelijke wond wordt genezen bij de spoedig komende zondagswet. Die symbolische tweeënveertig maanden vormen de tweede van twee perioden en zijn de periode van het uitvoerende oordeel over het moderne Rome. Aan die periode gaat het onderzoekend oordeel over de levenden in het Laodiceïsche adventisme vooraf.

The man who presented the warning to literal Jerusalem died in the siege of Titus. He did not die at the destruction, but during the siege that preceded the destruction, for not one Christian died in the destruction of Jerusalem.

De man die de waarschuwing aan het letterlijke Jeruzalem bracht, stierf tijdens het beleg van Titus. Hij stierf niet bij de verwoesting, maar tijdens het beleg dat aan de verwoesting voorafging, want niet één christen stierf bij de verwoesting van Jeruzalem.

> “For seven years a man continued to go up and down the streets of Jerusalem, declaring the woes that were to come upon the city. By day and by night he chanted the wild dirge: ‘A voice from the east! a voice from the west! a voice from the four winds! a voice against Jerusalem and against the temple! a voice against the bridegrooms and the brides! a voice against the whole people!’—Ibid. This strange being was imprisoned and scourged, but no complaint escaped his lips. To insult and abuse he answered only: ‘Woe, woe to Jerusalem!’ ‘woe, woe to the inhabitants thereof!’ His warning cry ceased not until he was slain in the siege he had foretold.” The Great Controversy, 29, 30.

> “Zeven jaar lang bleef een man de straten van Jeruzalem op en neer gaan en de weeën verkondigen die over de stad zouden komen. Bij dag en bij nacht zong hij de wilde klaagzang: ‘Een stem uit het oosten! een stem uit het westen! een stem uit de vier winden! een stem tegen Jeruzalem en tegen de tempel! een stem tegen de bruidegoms en de bruiden! een stem tegen het gehele volk!’—Ibid. Dit wonderlijke wezen werd gevangengezet en gegeseld, maar geen klacht ontsnapte aan zijn lippen. Op belediging en mishandeling antwoordde hij slechts: ‘Wee, wee Jeruzalem!’ ‘wee, wee haar inwoners!’ Zijn waarschuwende roep hield niet op totdat hij werd gedood tijdens het beleg dat hij had voorzegd.” The Great Controversy, 29, 30.

The man died in the siege, but not at the final destruction, and the final destruction represents the close of probation and the seven last plagues. The man therefore is a symbol of the message to leave Jerusalem at the first siege. The Christians then fled, and in the first three and a half years, the man was a symbol of a group that does not die in Jerusalem, and in the second three and a half years he is a symbol of the last Christians to die before the close of probation. The first period he is identifying the one hundred and forty-four thousand, and in the second three and a half year period he represents the great multitude that die during the second period.

De man stierf tijdens de belegering, maar niet bij de uiteindelijke verwoesting, en de uiteindelijke verwoesting stelt de sluiting van de genadetijd en de zeven laatste plagen voor. De man is daarom een symbool van de boodschap om Jeruzalem bij de eerste belegering te verlaten. De christenen sloegen toen op de vlucht, en in de eerste drie en een half jaar was de man een symbool van een groep die niet in Jeruzalem sterft, en in de tweede drie en een half jaar is hij een symbool van de laatste christenen die sterven vóór de sluiting van de genadetijd. In de eerste periode identificeert hij de honderdvierenvijftigduizend, en in de tweede periode van drie en een half jaar vertegenwoordigt hij de grote schare die tijdens de tweede periode sterft.

The man’s message was recorded by the historian, and it was represented by six voices. When he was ultimately imprisoned his seventh and final message was “woe, woe” to Jerusalem and its inhabitants. The first “voice” recorded was a “voice from the east,” and his last message was “woe.” The first element of his message and the last element of his message was the biblical symbol that represents Islam, for Islam is the children of the “east” in the Bible, and they are represented by the “east wind.” The doubling of the word “woe,” in his final message reflects the end of Modern Babylon, when the kings of the earth cry out three times “Alas, alas that great city.” The Greek word translated as “alas” in the three verses in Revelation chapter eighteen, is translated as “woe” in chapter eight, verse thirteen.

De boodschap van de man werd door de geschiedschrijver opgetekend, en zij werd weergegeven door zes stemmen. Toen hij uiteindelijk gevangengezet werd, luidde zijn zevende en laatste boodschap: „wee, wee” over Jeruzalem en zijn inwoners. De eerste opgetekende „stem” was een „stem uit het oosten”, en zijn laatste boodschap was „wee”. Het eerste element van zijn boodschap en het laatste element van zijn boodschap was het bijbelse symbool dat de islam voorstelt, want de islam bestaat uit de kinderen van het „oosten” in de Bijbel, en zij worden voorgesteld door de „oostenwind”. De verdubbeling van het woord „wee” in zijn laatste boodschap weerspiegelt het einde van Modern Babylon, wanneer de koningen der aarde driemaal uitroepen: „Wee, wee, die grote stad.” Het Griekse woord dat in de drie verzen in Openbaring hoofdstuk achttien met „wee” is vertaald, wordt in hoofdstuk acht, vers dertien eveneens met „wee” vertaald.

> And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.

> En ik zag, en hoorde een engel vliegen in het midden des hemels, die met luider stem zei: Wee, wee, wee hun die op de aarde wonen, vanwege de overige bazuinstemmen der drie engelen, die nog bazuinen zullen! Openbaring 8:13.

The man’s proclamation of “woe, woe,” represents the triple application of the three woes, for the elements of the first Woe, combined with the elements of the second Woe “line upon line” identify the elements of the third Woe, just as the three expressions of “alas, alas” by the kings of the earth in chapter eighteen represent the third Woe, as established by the first and second Woes. The beginning and ending of the man’s message its typified the message of Islam of the third Woe.

De verkondiging van de man van „wee, wee” vertegenwoordigt de drievoudige toepassing van de drie weeën, want de elementen van het eerste wee, gecombineerd met de elementen van het tweede wee, „regel op regel”, identificeren de elementen van het derde wee, evenals de drie uitroepen van „helaas, helaas” door de koningen der aarde in hoofdstuk achttien het derde wee vertegenwoordigen, zoals vastgesteld door het eerste en het tweede wee. Het begin en het einde van de boodschap van de man typeerden de boodschap van de islam van het derde wee.

The first expression of his message was a voice from the “east,” and “east” is a symbol of Islam, but it is also an identification of the sealing angel that arises in the east.

De eerste uitdrukking van zijn boodschap was een stem uit het „oosten”, en „oosten” is een symbool van de islam, maar het is ook een aanduiding van de verzegelende engel die in het oosten opkomt.

> And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. And I heard the number of them which were sealed: and there were sealed an hundred and forty and four thousand of all the tribes of the children of Israel. Revelation 7:1–4.

> En na deze dingen zag ik vier engelen staan op de vier hoeken van de aarde, die de vier winden van de aarde vasthielden, opdat de wind niet zou waaien over de aarde, noch over de zee, noch over enige boom. En ik zag een andere engel opkomen uit het oosten, die het zegel van de levende God had; en hij riep met luide stem tot de vier engelen, aan wie het gegeven was de aarde en de zee schade toe te brengen, zeggende: Breng geen schade toe aan de aarde, noch aan de zee, noch aan de bomen, totdat wij de dienstknechten van onze God aan hun voorhoofden verzegeld hebben. En ik hoorde het getal van hen die verzegeld waren: en er waren honderd vierenveertigduizend verzegelden uit alle stammen van de kinderen van Israël. Openbaring 7:1–4.

In the story of Elijah on Mount Carmel, when he looked to the sea and saw a cloud, he was looking westward, for Mount Carmel is located near the Mediterranean Sea.

In het verhaal van Elia op de berg Karmel keek hij, toen hij naar de zee zag en een wolk waarnam, in westelijke richting, want de berg Karmel ligt nabij de Middellandse Zee.

> And it came to pass at the seventh time, that he said, Behold, there ariseth a little cloud out of the sea, like a man’s hand. And he said, Go up, say unto Ahab, Prepare thy chariot, and get thee down, that the rain stop thee not. 1 Kings 18:44.

> En het geschiedde ten zevenden male, dat hij zeide: Zie, er rijst een kleine wolk op uit de zee, als eens mensen hand. En hij zeide: Ga op, zeg tot Achab: Span uw wagen aan en daal af, opdat de regen u niet ophoude. 1 Koningen 18:44.

Elijah would have been facing west, in the direction of the Mediterranean Sea. In Luke chapter twelve, Christ speaks about His message being a message of division.

Elia zou naar het westen hebben gekeerd, in de richting van de Middellandse Zee. In Lukas hoofdstuk twaalf spreekt Christus erover dat Zijn boodschap een boodschap van verdeeldheid is.

> Suppose ye that I am come to give peace on earth? I tell you, Nay; but rather division: For from henceforth there shall be five in one house divided, three against two, and two against three. The father shall be divided against the son, and the son against the father; the mother against the daughter, and the daughter against the mother; the mother-in-law against her daughter-in-law, and the daughter-in-law against her mother-in-law. And he said also to the people, When ye see a cloud rise out of the west, straightway ye say, There cometh a shower; and so it is. And when ye see the south wind blow, ye say, There will be heat; and it cometh to pass. Ye hypocrites, ye can discern the face of the sky and of the earth; but how is it that ye do not discern this time? Luke 12:51–56.

> Meent gij dat Ik gekomen ben om vrede te brengen op de aarde? Ik zeg u: Neen, veeleer verdeeldheid. Want van nu aan zullen er vijf in één huis verdeeld zijn, drie tegen twee, en twee tegen drie. De vader zal verdeeld zijn tegen de zoon, en de zoon tegen de vader; de moeder tegen de dochter, en de dochter tegen de moeder; de schoonmoeder tegen haar schoondochter, en de schoondochter tegen haar schoonmoeder. En Hij zei ook tot de scharen: Wanneer gij een wolk ziet opkomen uit het westen, zegt gij terstond: Er komt een regenbui; en zo geschiedt het. En wanneer gij de zuidenwind ziet waaien, zegt gij: Er zal hitte komen; en het gebeurt. Huichelaars, gij kunt het aanzien van hemel en aarde onderscheiden; maar hoe komt het dat gij deze tijd niet onderscheiden kunt? Lukas 12:51–56.

The message of the messenger to Jerusalem bears the signature of Alpha and Omega, for the beginning and ending identifies Islam of the third Woe, and with the voice of the “east” it simultaneously identifies the message of Islam as the sealing message. The “second voice” from the “west” identifies the latter rain, which is the last rain, and all the prophets are addressing the last days. The message of the “west,” is a symbol of the latter rain message, which produces two classes of worshippers. The one class cannot recognize the latter rain message for they “do not discern this time.”

De boodschap van de boodschapper aan Jeruzalem draagt de handtekening van Alfa en Omega, want het begin en het einde identificeren de islam van het derde Wee, en met de stem van het “oosten” identificeert zij tegelijkertijd de boodschap van de islam als de verzegelingsboodschap. De “tweede stem” uit het “westen” identificeert de late regen, die de laatste regen is, en alle profeten spreken tot de laatste dagen. De boodschap van het “westen” is een symbool van de boodschap van de late regen, die twee klassen van aanbidders voortbrengt. De ene klasse kan de boodschap van de late regen niet herkennen, want zij “onderscheiden deze tijd niet.”

The next element of the messenger’s message is the voice of the “four winds”, which is both the sealing message and the message of the angry horse of Islam, as represented by the third Woe. The next element is against Jerusalem and the temple, thus identifying the message of all the prophets which identifies a class of people who are being passed by, for they have based their claim of salvation, not in Christ, but in the temple and their heritage as God’s chosen people. They are those throughout sacred history who are represented as proclaiming “the temple of the Lord, the temple of the Lord are we.” The message against Jerusalem and the temple is the Laodicean message.

Het volgende element van de boodschap van de boodschapper is de stem van de „vier winden”, die zowel de verzegelingsboodschap is als de boodschap van het toornige paard van de islam, zoals voorgesteld door het derde Wee. Het volgende element is gericht tegen Jeruzalem en de tempel en identificeert aldus de boodschap van alle profeten, die een klasse van mensen aanwijst die wordt voorbijgegaan, want zij hebben hun aanspraak op redding niet in Christus gegrond, maar in de tempel en in hun erfgoed als Gods uitverkoren volk. Zij zijn degenen door de gehele heilige geschiedenis heen die worden voorgesteld als uitroepende: „de tempel des Heren, de tempel des Heren zijn wij.” De boodschap tegen Jeruzalem en de tempel is de Laodiceaanse boodschap.

> “There is no need to marvel that the church is not vivified by the Holy Spirit’s power. Men and women are setting aside the instruction Christ has given. Anger and covetousness are obtaining the victory. The soul-temple is full of wickedness. There is no room for Christ. Men follow their own perverse ways. They will not heed the words of the Saviour. They take themselves into their own hands, rejecting reproofs and warnings, until the candlestick is moved out of its place, and spiritual discernment is confused by human ideas. Though deficient in service, they justify themselves, saying, ‘The temple of the Lord, The temple of the Lord are we.’ They set the law of God aside to follow the light of their own imagination.” Review and Herald, April 8, 1902.

> ‘Het is niet nodig zich erover te verwonderen dat de gemeente niet levend gemaakt wordt door de kracht van de Heilige Geest. Mannen en vrouwen schuiven de onderwijzing die Christus heeft gegeven terzijde. Toorn en hebzucht behalen de overwinning. De tempel van de ziel is vol goddeloosheid. Er is geen plaats voor Christus. Mensen volgen hun eigen verkeerde wegen. Zij willen geen gehoor geven aan de woorden van de Heiland. Zij nemen zichzelf in eigen hand en verwerpen bestraffingen en waarschuwingen, totdat de kandelaar van zijn plaats wordt weggenomen en het geestelijk onderscheidingsvermogen door menselijke denkbeelden in verwarring wordt gebracht. Hoewel zij in hun dienst tekortschieten, rechtvaardigen zij zichzelf door te zeggen: “Des HEEREN tempel, Des HEEREN tempel zijn wij.” Zij stellen de wet van God terzijde om het licht van hun eigen verbeelding te volgen.’ Review and Herald, 8 april 1902.

The messenger then raised the voice of his warning message against the bridegrooms and the brides, as a symbol of the methodology of “line upon line,” for the prophetic line of the last days will be just as the prophetic line in the days of Noah was, when they were giving in marriage at the very time when the flood of destruction was about to overflow their worldly ambitions and plans.

De boodschapper verhief vervolgens de stem van zijn waarschuwingsboodschap tegen de bruidegoms en de bruiden, als een symbool van de methode van „regel op regel”, want de profetische lijn van de laatste dagen zal precies zijn zoals de profetische lijn in de dagen van Noach was, toen zij ten huwelijk gaven op juist het moment waarop de vloed van verderf op het punt stond hun wereldse ambities en plannen te overspoelen.

> “The Bible declares that in the last days men will be absorbed in worldly pursuits, in pleasure and money-getting. They will be blind to eternal realities. Christ says, ‘As the days of Noah were, so shall also the coming of the Son of man be. For as in the days that were before the flood they were eating and drinking, marrying and giving in marriage, until the day that Noah entered into the ark, and knew not until the flood came, and took them all away; so shall also the coming of the Son of man be.’ Matthew 24:37–39.

> ‘De Bijbel verklaart dat de mensen in de laatste dagen geheel in beslag genomen zullen zijn door wereldse bezigheden, door genot en geldwinst. Zij zullen blind zijn voor de eeuwige werkelijkheden. Christus zegt: “En gelijk de dagen van Noach waren, alzo zal ook de komst van de Zoon des mensen zijn. Want gelijk zij waren in de dagen vóór de zondvloed, etende en drinkende, huwende en ten huwelijk uitgevende, tot op de dag waarop Noach in de ark ging, en het niet bemerkten, totdat de zondvloed kwam en hen allen wegnam; alzo zal ook de komst van de Zoon des mensen zijn.” Mattheüs 24:37–39.’

> “So it is today. Men are rushing on in the chase for gain and selfish indulgence as if there were no God, no heaven, and no hereafter. In Noah’s day the warning of the flood was sent to startle men in their wickedness and call them to repentance. So the message of Christ’s soon coming is designed to arouse men from their absorption in worldly things. It is intended to awaken them to a sense of eternal realities, that they may give heed to the invitation to the Lord’s table.

> “Zo is het heden ten dage. Mensen haasten zich voort in de jacht naar winst en zelfzuchtige genieting, alsof er geen God, geen hemel en geen hiernamaals waren. In de dagen van Noach werd de waarschuwing voor de zondvloed gezonden om de mensen in hun goddeloosheid op te schrikken en hen tot bekering te roepen. Zo is ook de boodschap van Christus’ spoedige komst bedoeld om de mensen wakker te schudden uit hun opgaan in wereldse dingen. Zij is bestemd om hen te doen ontwaken tot het besef van de eeuwige werkelijkheden, opdat zij gehoor geven aan de uitnodiging tot de tafel des Heren.

> “The gospel invitation is to be given to all the world—‘to every nation, and kindred, and tongue, and people.’ Revelation 14:6. The last message of warning and mercy is to lighten the whole earth with its glory. It is to reach all classes of men, rich and poor, high and low. ‘Go out into the highways and hedges,’ Christ says, ‘and compel them to come in, that My house may be filled.’” Christ’s Object Lessons, 228.

> „De evangelie-uitnodiging moet aan de gehele wereld worden gegeven — ‘aan alle natie, en geslacht, en taal, en volk.’ Openbaring 14:6. De laatste boodschap van waarschuwing en barmhartigheid moet de gehele aarde met haar heerlijkheid verlichten. Zij moet alle klassen van mensen bereiken, rijk en arm, hoog en laag. ‘Ga uit op de wegen en langs de heggen,’ zegt Christus, ‘en dwing hen binnen te komen, opdat Mijn huis vol worde.’” Verhalen om te overdenken van Christus, 228.

The last element of the warning is emphasized in the previous passage. The message represented as the voice against “all the people”, is the everlasting gospel, which identifies the necessity to meet the requirements of the gospel in order to be saved. The first requirement of the everlasting gospel is to fear God, and that fear is premised upon the reality that it was our sins that placed Christ, the Son of the living God, upon the cross.

Het laatste element van de waarschuwing wordt in de voorgaande passage benadrukt. De boodschap, voorgesteld als de stem tegen „al het volk”, is het eeuwige evangelie, dat de noodzaak aanwijst om aan de vereisten van het evangelie te voldoen teneinde gered te worden. De eerste vereiste van het eeuwige evangelie is God te vrezen, en die vrees is gegrond op de werkelijkheid dat het onze zonden waren die Christus, de Zoon van de levende God, aan het kruis brachten.

Every element of the messenger to Jerusalem during his seven years of ministry represented the everlasting gospel, which was the identical gospel that was presented in the seven years Christ confirmed the covenant with many from the year 27 to the year 34. It is also the everlasting gospel that is proclaimed in the final two periods of the last days, and it is specific to the message of the latter rain, being the message of Islam of the third Woe. It identifies the sealing of the one hundred and forty-four thousand, the separation of the wheat and tares, the Laodicean condition of the tares, and the triple application of prophecy as a symbol of the methodology of the latter rain, which is “line upon line.”

Elk element van de boodschapper aan Jeruzalem gedurende zijn zevenjarige bediening vertegenwoordigde het eeuwige evangelie, dat hetzelfde evangelie was als het evangelie dat werd verkondigd gedurende de zeven jaar waarin Christus het verbond met velen bevestigde, van het jaar 27 tot het jaar 34. Het is tevens het eeuwige evangelie dat wordt verkondigd in de laatste twee perioden van de eindtijd, en het is specifiek verbonden met de boodschap van de late regen, zijnde de boodschap van de islam van het derde Wee. Het duidt op de verzegeling van de honderd vierenveertigduizend, de scheiding van de tarwe en het onkruid, de Laodiceïsche toestand van het onkruid, en de drievoudige toepassing van profetie als een symbool van de methodologie van de late regen, die is: „regel op regel.”

The message of seven years in that history is prophetically set within the “days of vengeance” that was part of the very first mention of Christ’s message and work, and His message and work are to be repeated in the last days by the one hundred and forty-four thousand. They will then identify their message within the prophetic setting of the “days of God’s vengeance”. There are two biblical types of God’s “vengeance” represented within His Word, His vengeance upon His people and also His vengeance upon His enemies.

De boodschap van zeven jaren in die geschiedenis is profetisch geplaatst binnen de „dagen der wraak”, die deel uitmaakten van de allereerste vermelding van Christus’ boodschap en werk, en Zijn boodschap en werk moeten in de laatste dagen worden herhaald door de honderdvierenvijftigduizend. Zij zullen dan hun boodschap plaatsen binnen het profetische kader van de „dagen van Gods wraak”. Er zijn twee bijbelse typen van Gods „wraak” die in Zijn Woord worden voorgesteld: Zijn wraak over Zijn volk en ook Zijn wraak over Zijn vijanden.

The “seven times,” of Leviticus twenty-six illustrates God’s vengeance upon His rebellious people, and that vengeance includes the literal and spiritual trampling down of the sanctuary and the host. Within the symbolism of the trampling down of the sanctuary and host the symbolism of God’s vengeance upon His enemies is also represented. In the last days God’s vengeance against His people is represented as the spewing out of Laodicean Adventism at the soon-coming Sunday law. At that waymark His vengeance upon Modern Babylon also begins.

De „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig illustreren Gods wraak over Zijn opstandige volk, en die wraak omvat het letterlijke en geestelijke vertreden van het heiligdom en het heerleger. Binnen de symboliek van het vertreden van het heiligdom en het heerleger wordt ook de symboliek van Gods wraak over Zijn vijanden voorgesteld. In de laatste dagen wordt Gods wraak tegen Zijn volk voorgesteld als het uitspuwen van het Laodicese adventisme bij de spoedig komende zondagswet. Bij dat wegmerk begint ook Zijn wraak over het moderne Babylon.

The investigative judgment of the living upon Laodicean Adventism, which is followed by the executive judgment upon the whore of Tyre and the beast that she rides upon and reigns over, is the prophetic history of the last days, where the effect of every vision is accomplished. Every vision is to be applied to those two prophetic periods, for the methodology of the latter rain is the application of prophetic line upon prophetic line. At the beginning of those two histories Jesus identified a “sign” that proves that those living at that point are in the last generation of earth’s history.

Het onderzoekend oordeel over de levenden over het Laodiceaanse adventisme, waarop het uitvoerend oordeel volgt over de hoer van Tyrus en het beest waarop zij rijdt en waarover zij heerst, is de profetische geschiedenis van de laatste dagen, waarin de uitwerking van elk gezicht wordt vervuld. Elk gezicht moet op die twee profetische perioden worden toegepast, want de methodologie van de late regen is de toepassing van profetische lijn op profetische lijn. Aan het begin van die twee geschiedenissen heeft Jezus een “teken” aangewezen dat bewijst dat degenen die op dat moment leven, zich in de laatste generatie van de geschiedenis der aarde bevinden.

The first period began when the sealing of the one hundred and forty-four thousand began on September 11, 2001. It was within that waymark that the “sign” Christ identified in Luke twenty-one was placed.

De eerste periode begon toen de verzegeling van de honderd vierenveertigduizend op 11 september 2001 een aanvang nam. Binnen die waymark werd het „teken” geplaatst dat Christus in Lukas eenentwintig aanduidde.

We will continue this study in the next article.

Wij zullen deze studie in het volgende artikel voortzetten.

> “Now, brethren, God wants us to take our position with the man that carries the lantern; we want to take our position where the light is, and where God has given the trumpet a certain sound. We want to give the trumpet a certain sound. We have been in perplexity, and we have been in doubt, and the churches are ready to die. But now here we read: ‘And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird’ [Revelation 18:1, 2].

> “Nu, broeders, God wil dat wij onze plaats innemen bij de man die de lantaarn draagt; wij willen onze plaats innemen waar het licht is, en waar God aan de bazuin een duidelijk geluid heeft gegeven. Wij willen de bazuin een duidelijk geluid geven. Wij hebben in verwarring verkeerd, en wij hebben in twijfel verkeerd, en de gemeenten staan gereed te sterven. Maar nu lezen wij hier: ‘En na deze dingen zag ik een andere engel uit de hemel neerdalen, hebbende grote macht; en de aarde werd verlicht door zijn heerlijkheid. En hij riep krachtig met sterke stem, zeggende: Babylon, de grote, is gevallen, is gevallen, en is geworden een woonplaats van duivelen, en een schuilplaats van elke onreine geest, en een kooi van elke onreine en hatelijke vogel’ [Openbaring 18:1, 2].”

> “Well now, how are we going to know anything about that message if we are not in a position to recognize anything of the light of heaven when it comes to us? And we will just as soon pick up the darkest deception when it comes to us from somebody that agrees with us, when we have not a particle of evidence that the Spirit of God has sent them. Christ said, ‘I come in the name of my Father, but ye will not receive me’ [see John 5:43]. Now, that is just the work that has been going on here ever since the meeting at Minneapolis. Because God sends a message in his name that does not agree with your ideas, therefore [you conclude] it cannot be a message from God.” Sermons and Talks, volume 1, 142.

> „Welnu, hoe zullen wij ooit iets van die boodschap kunnen weten, als wij niet in een toestand verkeren om ook maar iets van het licht des hemels te herkennen wanneer het tot ons komt? En even gemakkelijk zullen wij de donkerste misleiding aannemen, wanneer die tot ons komt van iemand die met ons instemt, terwijl wij geen greintje bewijs hebben dat de Geest van God hem heeft gezonden. Christus zei: ‘Ik kom in de naam van mijn Vader, maar gij neemt Mij niet aan’ [zie Johannes 5:43]. Welnu, dat is precies het werk dat hier gaande is geweest sinds de bijeenkomst te Minneapolis. Omdat God een boodschap zendt in Zijn naam die niet met uw opvattingen overeenstemt, [concludeert gij] daarom dat zij geen boodschap van God kan zijn.” Sermons and Talks, deel 1, 142.

Back to Articles